Το στρατηγικό δίλημμα του προέδρου των ΗΠΑ και οι διαφορετικές φωνές στην κυβέρνηση των ΗΠΑ
Ανδρέας Δερμιτζάκης
Σχεδόν εφτά μήνες μετά την έναρξη του πολέμου με το Ιράν και ο Ντόναλντ Τραμπ άρχισε να μιλά ξανά για το ενδεχόμενο αλλαγή καθεστώτος. Ωστόσο όπως αναφέρει η Wall Street Journal, αυτό το σενάριο δεν θα είναι εύκολο ούτε ρεαλιστικό.Ανταπόκριση από τις ΗΠΑ για το Newsbreak
Πόσο ρεαλιστική μπορεί να είναι η πτώση των Αγιατολάχ και πόσο πιθανή είναι η επιστροφή του Ρεζά Παχλαβί; Και αν η σημερινή αμερικανική στρατηγική φαίνεται να οδηγεί σκόπιμα προς αλλαγή καθεστώτος ή αν αυτό είναι απλώς πιθανή συνέπεια του πολέμου;
Όπως αναφέρουν οι αναλυτές, το σενάριο της αλλαγής καθεστώτος έχει επιστρέψει στην ατζέντα του Τραμπ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Αμερικανός πρόεδρος έχει αποφασίσει να κάνει αμερικανική εισβολή ή να εγκαταστήσει τον Ρεζά Παχλαβί.
Η Wall Street Journal επισημαίνει ότι μέσα στην κυβέρνηση Τραμπ επανέρχεται η αντίληψη πως το ισλαμικό καθεστώς δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη σταθερά της αμερικανικής στρατηγικής στη Μέση Ανατολή.
Το στρατηγικό δίλημμα του Τραμπ και οι διαφορετικές φωνές μέσα στην κυβέρνηση του
Ο Αμερικανός πρόεδρος ξεκίνησε τον πόλεμο τον Φεβρουάριο με σκληρή ρητορική, που περιλάμβανε ουσιαστικά και την προοπτική ανατροπής του καθεστώτος. Στη συνέχεια όμως, όταν το καθεστώς δεν κατέρρευσε, μετέφερε το βάρος προς μια συμφωνία. Ωστόσο, όπως όλοι γνωρίζουμε, η συμφωνία του Ιουνίου δεν έλυσε το πρόβλημα. Οι διαπραγματεύσεις των 60 ημερών κατέρρευσαν χωρίς τελική συμφωνία και η Ουάσιγκτον επανήλθε στην οικονομική πίεση και στις στρατιωτικές επιλογές.
Και μπορεί τις τελευταίες ημέρες ο πρόεδρος των ΗΠΑ να ξαναμιλά δημόσια για αλλαγή καθεστώτος, ωστόσο υπάρχουν αρκετές αντιφάσεις από τον ίδιο, όσο και διαφορετικές προσεγγίσεις από μέλη της κυβέρνησης του.
Ο Τραμπ λέει «το καθεστώς πρέπει να αλλάξει» και καλεί τους Ιρανούς να εξεγερθούν.
Το Πεντάγωνο συνεχίζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και διατηρεί πολύ ισχυρή δύναμη στην περιοχή. Ο Λευκός Οίκος προσπαθεί να αποφύγει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς με τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο φαίνεται να προτιμούν περιορισμένη στρατιωτική εμπλοκή και οικονομική πίεση και το πιο σημαντικό είναι ότι οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνατότητες δεν είναι απεριόριστες μετά από επτά μήνες πολέμου.
Και εδώ βρίσκεται το στρατηγικό δίλημμα του Ντόναλντ Τραμπ. Το πιο εύκολο σενάριο που θα προτιμούσε ο Αμερικανός πρόεδρος είναι να πέσει το καθεστώς χωρίς αμερικανικά στρατεύματα. Το πιο δύσκολο θα ήταν οι ΗΠΑ να εισβάλλουν στο Ιράν και να εγκαταστήσουν μια νέα κυβέρνηση.
Εάν το καθεστώς καταρρεύσει από μόνο του, ο Τραμπ θα το θεωρήσει ιδανικό αποτέλεσμα. Ωστόσο προς το παρόν κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί. Όπως αναφέρουν οι αναλυτές, «Υπάρχει διαφορά μεταξύ “Θέλω να πέσει το καθεστώς” και “Θα εισβάλω στο Ιράν για να το ανατρέψω”».
Το μεγάλο όπλο είναι πλέον ο ίδιος ο ιρανικός πληθυσμός, με την Ουάσιγκτον να φαίνεται να ελπίζει ότι η στρατιωτική και οικονομική πίεση θα δημιουργήσει ρήγμα μέσα στο καθεστώς.
Ο ρόλος του Ρεζά Παχλαβί
Απο την ημέρα έναρξης του πολέμου, ο Ρεζά Παχλαβί έχει προσπαθήσει να παρουσιαστεί ως ο άνθρωπος που μπορεί να ηγηθεί της μετάβασης.
Ωστόσο το μεγαλύτερο πρόβλημα του είναι οτι δεν έχει αποδείξει ότι διαθέτει επαρκή οργανωτική βάση μέσα στο Ιράν. Μάλιστα, η έρευνα που πραγματοποιήσε το Reuters τον Ιούλιο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η προσπάθειά του να μετατραπεί σε ηγέτη της μετάβασης αντιμετωπίζει σημαντικές δυσκολίες.
Απο την άλλη, ο Τραμπ δεν έχει δεσμευτεί στον Παχλαβί ενώ έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο κάποιος άλλος από το σημερινό ιρανικό κρατικό μηχανισμό να είναι καταλληλότερος για να κυβερνήσει μετά από μια κατάρρευση.
Αυτή τη στιγμή ο Παχλαβί είναι η πιο αναγνωρίσιμη προσωπικότητα της ιρανικής αντιπολίτευσης διεθνώς. Και έχει κάνει κάτι πολύ έξυπνο πολιτικά: δεν παρουσιάζει πλέον τον εαυτό του απλώς ως «διάδοχο του Σάχη», αλλά ως ηγέτη μιας μεταβατικής διαδικασίας προς μια κοσμική δημοκρατία. Κάτι που φαίνεται να είναι πολύ πιο αποδεκτό για την Ουάσιγκτον από το να επιτρέψει στο Ιράν ως Σάχης, ενώ και οι υποστηρικτές του δεν συμφωνούν απαραίτητα με την επιστροφή της μοναρχίας αλλά τον βλέπουν απλώς ως μεταβατικό ηγέτη.
Ωστόσο, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Wall Street Journal, ο Παχλαβί έχει τεράστια προβλήματα καθώς δεν ελέγχει το μηχανισμό μέσα στο Ιράν, δεν έχει στρατό, δεν έχει IRGC, δεν έχει αστυνομία. Μα κυρίως δεν έχει αποδείξει ότι μπορεί να κινητοποιήσει αποφασιστικά εκατομμύρια ανθρώπους μέσα στο Ιράν.
Και ο Τραμπ δεν χρειάζεται απαραίτητα τον Παχλαβί. Χρειάζεται έναν αξιόπιστο μηχανισμό που μπορεί να κρατήσει ενωμένο το Ιράν μετά την πτώση του σημερινού καθεστώτος. Αν το καθεστώς καταρρεύσει, πολύ δύσκολα ο Αμερικανός πρόεδρος θα βάλει τον Παχλαβί απευθείας πρόεδρο του Ιράν. Ο Παχλαβί μπορεί να είναι πιθανότατα ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της μετάβασης, αλλά όχι απαραίτητα ο απόλυτος ηγέτης.
Και αυτό εξηγεί γιατί η αμερικανική κυβέρνηση έχει κρατήσει ανοιχτά κανάλια ακόμη και με ανθρώπους που συνδέονται με το IRGC. Τον Αύγουστο αποκαλύφθηκε ότι υπήρξε μυστικό backchannel μεταξύ Ουάσιγκτον και IRGC, με μεσολάβηση του
Μαστούρ Μπαρζανί.
Αλλά το μεγαλύτερο ερώτημα που κυριαρχεί αυτή την στιγμή στην η Ουάσιγκτον δεν είναι μόνο το «Πώς θα ρίξουμε τους Αγιατολάχ», αλλά «Με ποιον θα μιλήσουμε την επόμενη ημέρα;».
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου