Οι συνεχιζόμενες θαλάσσιες διαφορές στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο συχνά διαστρεβλώνονται από σχόλια των μέσων ενημέρωσης που αντικαθιστούν το καθιερωμένο διεθνές δίκαιο με μονομερείς πολιτικές φιλοδοξίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ένα πρόσφατο άρθρο του Τούρκου αρθρογράφου Özay Şendir, το οποίο επιχειρεί να περιβάλει τις αναθεωρητικές πολιτικές της Άγκυρας με ένα ψευδές πρόσχημα παγκόσμιας νομικής συναίνεσης. Η ακόλουθη ανάλυση χρησιμεύει ως μια άμεση, βασισμένη σε γεγονότα απάντηση σε αυτούς τους ισχυρισμούς, αποδομώντας τα επιλεκτικά δεδικασμένα και τα νομικά τυφλά σημεία που χρησιμοποιούνται για την υπονόμευση της ελληνικής κυριαρχίας.
Νικόλαος Μαυρομμάτης
(Ιστορικός, και Αναλυτής Ασφάλειας)
Δείχνει το τελευταίο σχόλιο του κ. Özay Şendir γνήσια δέσμευση για τη διεθνή δικαιοσύνη; Μάλλον όχι. Αυτό που παρουσιάζει ως απόλυτη νομική αλήθεια είναι στην πραγματικότητα μια εξαιρετικά επιλεκτική ανάγνωση του δικαίου της θάλασσας — μια εκδοχή δικαιοσύνης «αλά Τούρκα» που λυγίζει τους παγκόσμιους κανόνες για να ταιριάζει στις τοπικές φιλοδοξίες. Επιλέγοντας απομονωμένες δικαστικές υποθέσεις και αγνοώντας τα καθιερωμένα παγκόσμια πλαίσια, η ανάλυσή του προσπαθεί να διαγράψει εντελώς την πραγματικότητα των νησιών του Αιγαίου, απλώς και μόνο για να δικαιολογήσει μια επέκταση με βάση την ηπειρωτική χώρα εις βάρος της ελληνικής κυριαρχίας.
Όλοι καταλαβαίνουν ότι η Άγκυρα θέλει να αμφισβητήσει τα ελληνικά εδάφη—είτε «ειρηνικά», μέσα από υβριδικές επιχειρήσεις και προσπάθειες εφαρμογής μιας πολιτικής «Φινλανδοποίησης», είτε με κανονικό πόλεμο, εάν ποτέ νιώσει 100% σίγουρη για το αποτέλεσμα. Όμως, οι επιχειρήσεις της τουρκικής MIT και οι εκστρατείες των τουρκικών ΜΜΕ που σκοπό έχουν να τρομοκρατήσουν την ελληνική κοινή γνώμη ή/και την πολιτική ελίτ, απλά δεν πρόκειται να πετύχουν το σκοπό τους.
Για να προσδώσει στις θεωρίες του μια επίφαση νομιμότητας, ο Şendir αναφέρεται σε παραδείγματα που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση μεταξύ τους, πράγματα που οποιοσδήποτε σοβαρός διεθνολόγος θα κατέρριπτε αμέσως.
Προσπαθεί να χρησιμοποιήσει την υπόθεση των Νήσων της Μάγχης (Channel Islands) του 1977 για να πει ότι τα νησιά πρέπει να έχουν «μηδενική επήρεια» ή να αποκλειστούν. Παραλείπει όμως βολικά ότι το δικαστήριο έδωσε σε εκείνα τα νησιά χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων. Δείχνει το τελευταίο σχόλιο του κ. Özay Şendir γνήσια δέσμευση για τη διεθνή δικαιοσύνη; Μάλλον όχι. Αυτό που παρουσιάζει ως απόλυτη νομική αλήθεια είναι στην πραγματικότητα μια εξαιρετικά επιλεκτική ανάγνωση του δικαίου της θάλασσας — μια εκδοχή δικαιοσύνης «αλά Τούρκα» που λυγίζει τους παγκόσμιους κανόνες ώστε να ταιριάζουν στις τοπικές φιλοδοξίες.
Επιλέγοντας απομονωμένες δικαστικές υποθέσεις και αγνοώντας τα καθιερωμένα παγκόσμια πλαίσια, η ανάλυσή του προσπαθεί να διαγράψει εντελώς την πραγματικότητα των νησιών του Αιγαίου, απλώς και μόνο για να δικαιολογήσει μια επέκταση με βάση την ηπειρωτική χώρα εις βάρος της ελληνικής κυριαρχίας.
Η γεωγραφία δεν ξαναγράφεται
Το ίδιο ισχύει και για την υπόθεση της Φιδονήσου (Snake Island) του 2009 (Ουκρανία κατά Ρουμανίας), που αποτελεί κλασικό παράδειγμα μονόπλευρης προπαγάνδας. Η -αποκαλούμενη και- Νήσος των Φιδιών είναι ένας ακατοίκητος, απομονωμένος βράχος μόλις 0,17 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Η αντιμετώπιση ενός άγονου βράχου με τον ίδιο τρόπο όπως οι τεράστιες, πυκνοκατοικημένες ελληνικές μάζες γης όπως η Κρήτη, η Ρόδος, η Λέσβος ή η Χίος —οι οποίες έχουν ακμάζουσες οικονομίες και μεγάλους πληθυσμούς— είναι νομικά ανέντιμη. Σύμφωνα με το Άρθρο 121(2) της Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), τα κατοικημένα νησιά απολαμβάνουν ρητώς τα ίδια δικαιώματα σε χωρική θάλασσα, υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).
Ο Şendir κρύβει επίσης επιμελώς σημαντικά νομικά προηγούμενα – αποφάσεις που έρχονται σε αντίθεση με τη στάση της Τουρκίας, όπως την υπόθεση Jan Mayen (1993) ή την υπόθεση Νικαράγουα κατά Κολομβίας (2012), όπου το Διεθνές Δικαστήριο έδωσε πλήρη ή σχεδόν πλήρη επήρεια ΑΟΖ σε κολομβιανά νησιά που βρίσκονταν ακριβώς στα ανοικτά των ακτών της Νικαράγουας.
Ο ισχυρισμός του ότι η Τουρκία προστατεύεται ως «Επίμονος Αντιρρησίας» (Persistent Objector) είναι επίσης προβληματικός. Ένα κράτος δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτό το καθεστώς για να ξεφύγει από το εθιμικό διεθνές δίκαιο που έχει γίνει αποδεκτό από όλο τον πλανήτη εδώ και δεκαετίες. Δεν μπορεί κανείς να ξαναγράψει τη γεωγραφία επειδή η ηπειρωτική του ακτή τυχαίνει να είναι μεγάλη. Δικαιοσύνη στο διεθνές δίκαιο σημαίνει να διορθώνεις τις γραμμές για την πρόληψη ακραίων στρεβλώσεων· δεν σημαίνει εξαναγκασμό ενός κυρίαρχου κράτους να προσποιείται ότι τα κατοικημένα νησιά του δεν υπάρχουν.
Είναι ξεκάθαρο ότι η Αθήνα αναγνωρίζει ως τη μία και μοναδική νομική διαφορά προς επίλυση την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Σύμφωνα με τις επίσημες δηλώσεις της προς το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ), η Ελλάδα έχει αποκλείσει ρητά από τη δικαστική δικαιοδοσία δύο συγκεκριμένες κατηγορίες: οποιαδήποτε συζήτηση αφορά τον ίδιο τον πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας (όπως το εύρος των χωρικών υδάτων), καθώς και κάθε ζήτημα που σχετίζεται με την αμυντική και στρατιωτική θωράκιση των νησιών της. Αυτές οι δύο ρήτρες αποτελούν αδιαπραγμάτευτες κόκκινες γραμμές, απορρίπτοντας κατηγορηματικά την τουρκική ρητορική περί αποστρατιωτικοποίησης.
Η πραγματικότητα επί του πεδίου παρουσιάζει επίσης μια πολύ διαφορετική εικόνα από αυτή που συναντά κανείς στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης. Πρόσφατες συγκρούσεις, όπως ο πόλεμος στο Ιράν, κατέδειξαν την τεράστια δυσκολία υπεράσπισης του εκτεταμένου εναέριου χώρου έναντι σύγχρονων βαλλιστικών πυραύλων. Με βάση τα σημερινά προβλήματα των Τουρκικών Ένοπλων Δυνάμεων σε αυτόν τον τομέα, η ελληνική Πολεμική Αεροπορία (HAF) έχει τη δυνατότητα να ισοπεδώσει τις βιομηχανικές και εφοδιαστικές υποδομές της Τουρκίας στη Μικρά Ασία και μόνο. Ενώ η Τουρκία θα μπορούσε να καταλάβει μια μικρή νησίδα ή δύο σε μια σύγκρουση, η οικονομική ζημία που θα υποστεί αναλογικά, θα ήταν καταστροφική.
Η επιθετική ρητορική της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan) και οι τρέχουσες δυνατότητες των τουρκικών UAV δεν εγγυώνται την επιτυχία στο πεδίο της μάχης. Στην πραγματικότητα, μια στρατιωτική αποτυχία σε οποιοδήποτε μέτωπο θα μπορούσε εύκολα να πυροδοτήσει εσωτερικές πολιτικές αναταραχές εντός της Ανατολίας, και όλοι οι εμπλεκόμενοι κατανοούν ακριβώς τι διακυβεύεται.
Επιπλέον, το γεγονός ότι η Άγκυρα δεν μπορεί να προστατέψει ούτε τη Σαουδική Αραβία από τους Χούθι —παρά την πρόσφατη συμφωνία της Μέκκας— αποκαλύπτει σημαντικά κενά στις πραγματικές στρατιωτικές δυνατότητες και το ηθικό της Τουρκίας. Η αντιμετώπιση ενός συμβατικού στρατού του ΝΑΤΟ με σύγχρονα όπλα, υψηλό ηθικό και ισχυρούς παγκόσμιους συμμάχους πίσω του είναι κάτι εντελώς διαφορετικό· μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι σίγουρα δεν θα ήταν μια εύκολη νίκη, τύπου «Game Over» για την Τουρκία.
Συμπέρασμα
Εάν η Άγκυρα επιθυμεί ειλικρινά την επίλυση της μίας και μοναδικής νομικής διαφοράς που υφίσταται μεταξύ των δύο κρατών, η λύση είναι απλή: η παραπομπή της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ αποκλειστικά στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ). Αφήστε τη φωνή σας να ακουστεί και επιτρέψτε στο διεθνές δίκαιο —αμερόληπτο και χωρίς χειραγώγηση— να αποφασίσει για αυτή τη θαλάσσια ζώνη, καθιστώντας σαφές ότι θέματα εθνικής κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας δεν τίθενται ποτέ υπό διαπραγμάτευση.
Αλλά η απόπειρα να ασκείτε πιέσεις στην Ελλάδα με άρθρα γνώμης και υβριδικό πόλεμο στα ΜΜΕ, λες και είναι κάνα μικρό εναπομείναν βυζαντινό πριγκιπάτο έτοιμο να το καταπιεί ο στρατός του νέου Πασά, είναι τεράστιο λάθος. Στην πραγματικότητα, κύριε Özay Şendir, ο σκοπός του Ελληνοτουρκικού Οικονομικού Φόρουμ είναι να χτίζει γέφυρες μέσα από τον ειλικρινή διάλογο και τον αμοιβαίο σεβασμό.
Όταν όμως χρησιμοποιούνται μεγάλα μέσα ενημέρωσης για να προβληθούν μονομερή νομικά επιχειρήματα που συντηρούν την ένταση, γκρεμίζεται η ίδια η εμπιστοσύνη που αυτά τα όργανα προσπαθούν να δημιουργήσουν. Σε τελική ανάλυση, όποιος συμμετέχει στο Φόρουμ και πιστεύει πραγματικά στη βελτίωση των σχέσεων, οφείλει να στηρίζει αυτές τις αρχές συνεργασίας· όσοι δεν τις συμμερίζονται πια, είναι καλύτερο να παραμερίσουν.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου