Η συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο εξελίσσεται σε μια από τις πιο κρίσιμες γεωπολιτικές στιγμές του 2026, όχι επειδή αναμένεται κάποια ιστορική συμφωνία, αλλά επειδή αποτυπώνει το νέο μοντέλο σχέσεων ΗΠΑ–Κίνας: δημόσιες φιλοφρονήσεις, ιδιωτική καχυποψία και διαρκής ανταγωνισμός σε εμπόριο, τεχνολογία, ενέργεια και στρατιωτική ισχύ.
Το κλίμα που περιγράφουν οι New York Times είναι αποκαλυπτικό: πίσω από τα χαμόγελα, τις τελετές και τις δηλώσεις περί «φιλίας», Ουάσιγκτον και Πεκίνο αντιμετωπίζουν πλέον η μία την άλλη ως τον βασικό συστημικό αντίπαλο του 21ου αιώνα.
Η χρονική συγκυρία δεν είναι τυχαία. Η επίσκεψη γίνεται ενώ ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή έχει επαναφέρει την ενεργειακή ανασφάλεια, η Κίνα παραμένει ο μεγαλύτερος αγοραστής ιρανικού πετρελαίου και οι ΗΠΑ επιχειρούν να διατηρήσουν στρατηγικό έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ. Το επεισόδιο με την κατάσχεση πλοίου από τις αμερικανικές δυνάμεις και οι αιχμές Τραμπ περί «κινεζικού δώρου» προς το Ιράν έδειξαν πόσο εύκολα η σχέση μπορεί να περάσει από τη διπλωματία στην κρίση.
Ο Τραμπ επιθυμεί «χειροπιαστά deals»
Παράλληλα, ο Τραμπ επιχειρεί να επιστρέψει στην Ουάσιγκτον με «χειροπιαστά deals» ύψους έως και 1 τρισ. δολαρίων, δίνοντας έμφαση σε εμπορικές συμφωνίες, επενδύσεις και καλύτερους όρους πρόσβασης για αμερικανικές επιχειρήσεις. Ο Λευκός Οίκος παρουσιάζει την επίσκεψη ως προσπάθεια «εξισορρόπησης» του εμπορίου και προστασίας της αμερικανικής οικονομικής ασφάλειας.
Ωστόσο, πίσω από την οικονομική ατζέντα βρίσκεται η πραγματική αγωνία της Ουάσιγκτον: η Κίνα συνεχίζει να χτίζει ένα παράλληλο γεωοικονομικό σύστημα επιρροής, από τις σπάνιες γαίες και τις αλυσίδες εφοδιασμού μέχρι την ενέργεια και τις νέες τεχνολογίες. Το Πεκίνο δεν επιδιώκει σύγκρουση με τις ΗΠΑ, αλλά έναν κόσμο όπου η αμερικανική ισχύς δεν θα είναι πλέον κυρίαρχη.
«Χρήσιμος και επικίνδυνος»
Ο Σι, από την πλευρά του, χρησιμοποιεί τη γνωστή κινεζική στρατηγική: υψηλός συμβολισμός, απόλυτος έλεγχος συναισθήματος και μακροπρόθεσμη υπομονή. Σε αντίθεση με τον Τραμπ, που επενδύει στις προσωπικές σχέσεις και στη δημόσια εικόνα, ο Κινέζος πρόεδρος λειτουργεί περισσότερο θεσμικά και ψυχρά. Γι’ αυτό και αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι το Πεκίνο αντιμετωπίζει τον Τραμπ όχι ως «φίλο», αλλά ως έναν απρόβλεπτο συνομιλητή που μπορεί να είναι ταυτόχρονα χρήσιμος και επικίνδυνος.
Το βασικό συμπέρασμα της συνάντησης δεν είναι ότι ΗΠΑ και Κίνα πλησιάζουν. Είναι ότι και οι δύο πλευρές προσπαθούν να αποτρέψουν μια ανεξέλεγκτη ρήξη σε μια περίοδο όπου ο κόσμος ήδη κινείται πάνω σε τρεις ταυτόχρονες κρίσεις: γεωπολιτική, ενεργειακή και οικονομική.
Το βασικό συμπέρασμα της συνάντησης δεν είναι ότι ΗΠΑ και Κίνα πλησιάζουν. Είναι ότι και οι δύο πλευρές προσπαθούν να αποτρέψουν μια ανεξέλεγκτη ρήξη σε μια περίοδο όπου ο κόσμος ήδη κινείται πάνω σε τρεις ταυτόχρονες κρίσεις: γεωπολιτική, ενεργειακή και οικονομική.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου