Το δημοσίευμα του mononews φέρνει στο προσκήνιο μια υπόθεση νόμιμη μεν, αλλά πολιτικά εκρηκτική για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ανοίγοντας ξανά τη συζήτηση για τη σχέση πολιτικής εξουσίας, κρατικού χρήματος και ηθικής τάξης.
Η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει πολλές φορές ότι δεν αρκεί κάτι να είναι νόμιμο για να θεωρείται και πολιτικά ή ηθικά αποδεκτό. Η φράση του τότε υπουργού Γιώργος Βουλγαράκης το 2008 — «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό» — είχε μείνει χαραγμένη στη δημόσια σφαίρα ως σύμβολο μιας εποχής όπου η πολιτική απομακρύνθηκε από την κοινωνική ευαισθησία.
Δεκαέξι χρόνια μετά, μια νέα υπόθεση επαναφέρει με εκρηκτικό τρόπο το ίδιο ερώτημα. Αυτή τη φορά στο επίκεντρο βρίσκεται ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, έπειτα από αποκαλυπτικό δημοσίευμα του mononews σχετικά με ακίνητο της οικογένειάς του που μισθώθηκε στο Ελληνικό Δημόσιο.
Η σύμβαση των 10.000 ευρώ τον μήνα
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει το δημοσίευμα, το 2009 προκηρύχθηκε διαγωνισμός για τη στέγαση υπηρεσιών του Κτηματολογίου στο Ηράκλειο Κρήτης. Το ακίνητο που τελικά επελέγη ήταν ιδιοκτησίας του πατέρα και της μητέρας του Νίκου Ανδρουλάκη.
Το κτίριο, συνολικής επιφάνειας 773 τ.μ., μισθώθηκε έναντι 10.000 ευρώ μηνιαίως, δηλαδή περίπου 120.000 ευρώ τον χρόνο. Η σύμβαση υπεγράφη στις 20 Απριλίου 2010 — μόλις λίγες ημέρες πριν το δραματικό διάγγελμα του Καστελόριζου και την είσοδο της χώρας στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ.
Η χρονική συγκυρία είναι εκείνη που δίνει στην υπόθεση ιδιαίτερο πολιτικό βάρος.
Την ώρα που η ελληνική κοινωνία οδηγούνταν σε βίαιη λιτότητα, περικοπές και ανεργία, το Δημόσιο ενέκρινε μια υψηλού κόστους μίσθωση σε ακίνητο που συνδεόταν με οικογένεια κορυφαίου στελέχους του ΠΑΣΟΚ στην Κρήτη.
Το πολιτικό πρόβλημα δεν είναι η νομιμότητα — είναι η εικόνα
Κανείς μέχρι στιγμής δεν ισχυρίζεται ότι υπάρχει παράνομη πράξη. Όμως στην πολιτική, ειδικά όταν κάποιος διεκδικεί την πρωθυπουργία, η συζήτηση δεν σταματά στον ποινικό κώδικα.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει επενδύσει πολιτικά στη ρητορική περί θεσμικής καθαρότητας, διαφάνειας και ηθικής υπεροχής απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση. Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη υπόθεση αποκτά πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από μια απλή κρατική μίσθωση.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο:
Πώς επιλέχθηκε το συγκεκριμένο ακίνητο;
Σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα του mononews, υπήρχε προσφορά σημαντικά φθηνότερου ακινήτου, μεγαλύτερης μάλιστα επιφάνειας, με ενοίκιο περίπου 7.500 ευρώ τον μήνα.
Αυτό δημιουργεί εύλογα ερωτήματα:Υπήρξαν αντικειμενικά κριτήρια;
Εξετάστηκαν ισότιμα όλες οι προσφορές;
Γιατί επελέγη η ακριβότερη λύση σε μια περίοδο εθνικής οικονομικής κατάρρευσης;
Το βαρύ πολιτικό φορτίο του “κρατικοδίαιτου”
Η υπόθεση αποκτά ακόμα μεγαλύτερη ένταση επειδή αγγίζει έναν πολιτικό όρο βαθιά φορτισμένο στην ελληνική κοινωνία: τον κρατικοδίαιτο μηχανισμό.
Για δεκαετίες, η ελληνική πολιτική σκηνή κατηγορήθηκε ότι αναπαρήγαγε ένα σύστημα όπου κόμματα, στελέχη, συγγενικά πρόσωπα και επιχειρηματικά δίκτυα συνδέονταν άμεσα ή έμμεσα με κρατικό χρήμα.
Ακριβώς γι’ αυτό, η αποκάλυψη ότι μέσω της συγκεκριμένης μίσθωσης εισπράχθηκαν — σύμφωνα με τους υπολογισμούς — περίπου 1,2 εκατ. ευρώ σε ενοίκια από το Δημόσιο, προκαλεί σοβαρό πολιτικό πλήγμα στο αφήγημα ανανέωσης που επιχειρεί να εκπροσωπήσει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Η επιστροφή μιας παλιάς Ελλάδας
Η υπόθεση δεν πλήττει μόνο προσωπικά τον Νίκος Ανδρουλάκης. Επαναφέρει συνολικά στη δημόσια συζήτηση την εικόνα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας:των κομματικών δικτύων,
της διαπλοκής κράτους και πολιτικής,
των δημοσίων συμβάσεων που γεννούσαν σκιές,
και μιας πολιτικής τάξης που συχνά έδειχνε να λειτουργεί με διαφορετικούς κανόνες από την κοινωνία.
Ακόμη κι αν όλα έγιναν τυπικά νόμιμα, η πολιτική ζημιά δεν μετριέται μόνο με νομικούς όρους.
Μετριέται με την αξιοπιστία.
Και το ερώτημα πλέον είναι αν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μπορεί να συνεχίσει να εμφανίζεται ως φορέας “νέας πολιτικής ηθικής”, όταν μια τέτοια υπόθεση έρχεται να βαραίνει το δημόσιο προφίλ του.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου