Προπαγάνδα επιπέδου κιτς επιθεώρησης από τον Ερντογάν: Ο… Μωάμεθ ο Πορθητής του… παραδίδει τα κλειδιά της Αγίας Σοφίας

<div><img height="332" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/07/210713130202_Untitled-2.jpg" width="640" /><br />Ηθοποιός που υποδύεται τον Μωάμεθ τον Πορθητή ετοιμάζεται να παραδώσει τα κλειδιά της Αγίας Σοφίας στον Ερντογάν .<br />Στη σημερινή Τουρκία, όπου κυριαρχεί η τουρκομπαρόκ υπερβολή σε συνδυασμό με τον ισλαμικό φανατισμό και τον επιθετικό εθνικισμό της “Γαλάζιας Πατρίδας”, ακόμα και οι θεατρικές παραστάσεις λειτουργούν προπαγανδιστικά .<br /><br />Στόχος βέβαια της προπαγάνδας είναι η ανάδειξη του Ερντογάν σε διάδοχο όχι απλώς του Κεμάλ Αττατούρκ αλλά και του Μωάμεθ του Πορθητή.<br /><br />Τέτοιο χαρακτήρα είχε και η θεατρική παράσταση που στήθηκε για να εξυμνήσει δήθεν τον Μωάμεθ τον Πορθητή, αλλά στην πραγματικότητα το όλο σενάριο αποσκοπούσε στην «ιστορική» προβολή του ιδίου του Ερντογάν.<br /><br />Έτσι ο ταλαίπωρος ηθοποιός επιχειρεί να συνδέσει ιστορικά με γελοίο τρόπο τον Μωάμεθ τον Πορθητή, με τον ευατό του ο οποίος δίνει τα κλειδιά της Αγίας Σοφίας στον σημερινό πρόεδρο της Τουρκίας.<br /><br />Εδώ οι θεατές θα έπρεπε να κλαίνε από τα γέλια, αλλά δυστυχώς τα πράγματα στην τριτοκοσμική Τουρκία είναι πολύ διαφορετικά .<br /><br />Μπορεί εμείς στη Δύση να κλαίμε όντως από τα γέλια μπροστά σε αυτές τις γελοιότητες και τους θεατρινισμούς, όμως στην Τουρκία οι άνθρωποι που εναντιώνονται στην πολιτική Ερντογάν καταλήγουν στις φυλακές ή αυτοεξορίζονται για να μπορέσουν να ζήσουν έστω κάποιες στιγμές ελευθερίας μακριά από τη χώρα τους, τις δουλειές και τις οικογένειές τους.<br /><br />Δείτε το απόσπασμα της θεατρικής παράστασης όπως μεταδόθηκε από τον ΣΚΑΪ</div><div><br /><div class="col-lg-8 singleitembody" style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #212529; flex: 0 0 66.6667%; font-family: Roboto; font-size: 10px; max-width: 66.6667%; padding-bottom: 20px; padding-left: 15px; padding-right: 15px; position: relative; width: 760px;"><div class="context blog-standard" id="resizeif" style="box-sizing: border-box; font-size: 19px; letter-spacing: -0.025em;"><div class="wp-video" style="box-sizing: border-box; height: auto; max-width: 100%; width: 1280px;"><span class="mejs-offscreen" style="border: 0px; box-sizing: border-box; clip-path: inset(50%); clip: rect(1px, 1px, 1px, 1px); height: 1px; margin: -1px; overflow-wrap: normal; overflow: hidden; padding: 0px; position: absolute; width: 1px;">Video Player</span><div aria-label="Video Player" class="mejs-container mejs-container-keyboard-inactive wp-video-shortcode mejs-video" id="mep_0" role="application" style="background: rgb(34, 34, 34); box-sizing: border-box; clear: both; font-family: Helvetica, Arial, serif; height: 410.625px; max-width: 100%; min-width: 211px; position: relative; vertical-align: top; width: 730px;" tabindex="0"><div class="mejs-inner" style="box-sizing: border-box; font-family: Helvetica, Arial;"><div class="mejs-mediaelement" style="box-sizing: border-box; height: 410.625px; left: 0px; position: absolute; top: 0px; width: 730px; z-index: 0;"><mediaelementwrapper id="video-999404-1" style="box-sizing: border-box;"><video class="wp-video-shortcode" height="720" id="video-999404-1_html5" preload="metadata" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/07/210713125522_1111-convert-video-online.com_.mp4?_=1" style="box-sizing: border-box; display: inline-block; height: 410.625px; max-width: 100%; width: 730px;" width="1280"></video></mediaelementwrapper></div><div class="mejs-layers" style="box-sizing: border-box;"><div class="mejs-overlay mejs-layer mejs-overlay-play" style="-webkit-box-align: center; -webkit-box-pack: center; align-items: center; box-sizing: border-box; cursor: pointer; display: flex; height: 410.625px; justify-content: center; left: 0px; position: absolute; top: 0px; width: 730px; z-index: 1;"><div aria-label="Play" aria-pressed="false" class="mejs-overlay-button" role="button" style="background: url("mejs-controls.svg") 0px -39px no-repeat; box-sizing: border-box; height: 80px; width: 80px;" tabindex="0"></div></div></div><div class="mejs-controls" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; bottom: 0px; box-sizing: border-box; display: flex; height: 40px; left: 0px; list-style-type: none; margin: 0px; padding: 0px 10px; position: absolute; width: 730px; z-index: 3;"><div class="mejs-button mejs-playpause-button mejs-play" style="box-sizing: border-box; font-size: 10px; height: 40px; line-height: 10px; margin: 0px; width: 32px;"><button aria-controls="mep_0" aria-label="Play" style="appearance: button; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: url("mejs-controls.svg"); background-origin: initial; background-position: 0px 0px; background-repeat: initial; background-size: initial; border-color: initial; border-radius: 0px; border-style: initial; border-width: 0px; cursor: pointer; display: block; font-family: Helvetica, Arial; font-size: 0px; height: 20px; line-height: 0; margin: 10px 6px; outline: 0px; overflow: hidden; padding: 0px; position: absolute; width: 20px;" tabindex="0" title="Play" type="button"></button></div><div aria-live="off" class="mejs-time mejs-currenttime-container" role="timer" style="box-sizing: content-box; color: white; font-size: 11px; height: 24px; line-height: 10px; margin: 0px; overflow-wrap: normal; overflow: hidden; padding: 16px 6px 0px; text-align: center; width: auto;"><span class="mejs-currenttime" style="box-sizing: border-box;">00:00</span></div><div class="mejs-time-rail" style="-webkit-box-flex: 1; box-sizing: border-box; direction: ltr; flex-grow: 1; font-size: 10px; height: 40px; line-height: 10px; margin: 0px 10px; padding-top: 10px; position: relative; width: 32px;"><span aria-label="Time Slider" aria-valuemax="56.134" aria-valuemin="0" aria-valuenow="0" aria-valuetext="00:00" class="mejs-time-total mejs-time-slider" role="slider" style="background: rgba(255, 255, 255, 0.33); border-radius: 0px; box-sizing: border-box; cursor: pointer; display: block; height: 10px; margin: 5px 0px 0px; outline: 0px; position: absolute; width: 519.675px;" tabindex="0"><span class="mejs-time-loaded" style="background: rgb(255, 255, 255); border-radius: 0px; box-sizing: border-box; cursor: pointer; display: block; height: 10px; left: 0px; position: absolute; transform-origin: 0px 0px; transform: scaleX(0.0248034); transition: all 0.15s ease-in 0s; width: 519.675px;"></span><span class="mejs-time-current" style="background: rgb(0, 115, 170); border-radius: 0px; box-sizing: border-box; cursor: pointer; display: block; height: 10px; left: 0px; position: absolute; transform-origin: 0px 0px; transform: scaleX(0); transition: all 0.15s ease-in 0s; width: 519.675px;"></span><span class="mejs-time-hovered no-hover" pos="183.23748779296875" style="background: rgba(255, 255, 255, 0.5); border-radius: 0px; box-sizing: border-box; cursor: pointer; display: block; height: 10px; left: 0px; position: absolute; transform-origin: 0px 0px; transform: scaleX(0.3526); transition: height 0.1s cubic-bezier(0.44, 0, 1, 1) 0s; width: 519.675px; z-index: 10;"></span><span class="mejs-time-handle" style="border-radius: 0px; border: 4px solid transparent; box-sizing: border-box; cursor: pointer; left: 0px; position: absolute; transform: translateX(0px); z-index: 11;"><span class="mejs-time-handle-content" style="background: rgba(255, 255, 255, 0.9); border-radius: 0px; border: 4px solid rgba(255, 255, 255, 0.9); box-sizing: border-box; cursor: pointer; height: 10px; left: -7px; position: absolute; top: -4px; transform: scale(0); width: 10px; z-index: 11;"></span></span></span></div><div class="mejs-time mejs-duration-container" style="box-sizing: content-box; color: white; font-size: 11px; height: 24px; line-height: 10px; margin: 0px; overflow-wrap: normal; overflow: hidden; padding: 16px 6px 0px; text-align: center; width: auto;"><span class="mejs-duration" style="box-sizing: border-box;">00:56</span></div><div class="mejs-button mejs-volume-button mejs-mute" style="box-sizing: border-box; font-size: 10px; height: 40px; line-height: 10px; margin: 0px; position: relative; width: 32px;"><button aria-controls="mep_0" aria-label="Mute" style="appearance: button; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: url("mejs-controls.svg"); background-origin: initial; background-position: -60px 0px; background-repeat: initial; background-size: initial; border-color: initial; border-radius: 0px; border-style: initial; border-width: 0px; cursor: pointer; display: block; font-family: Helvetica, Arial; font-size: 0px; height: 20px; line-height: 0; margin: 10px 6px; outline: 0px; overflow: hidden; padding: 0px; position: absolute; width: 20px;" tabindex="0" title="Mute" type="button"></button></div><div class="mejs-button mejs-fullscreen-button" style="box-sizing: border-box; font-size: 10px; height: 40px; line-height: 10px; margin: 0px; width: 32px;"><button aria-controls="mep_0" aria-label="Fullscreen" style="appearance: button; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: url("mejs-controls.svg"); background-origin: initial; background-position: -80px 0px; background-repeat: initial; background-size: initial; border-color: initial; border-radius: 0px; border-style: initial; border-width: 0px; cursor: pointer; display: block; font-family: Helvetica, Arial; font-size: 0px; height: 20px; line-height: 0; margin: 10px 6px; outline: 0px; overflow: hidden; padding: 0px; position: absolute; width: 20px;" tabindex="0" title="Fullscreen" type="button"></button></div></div><div id="pa_videoslider" style="box-sizing: border-box; margin: 0px auto; max-width: 800px;"><div id="videoad" style="background-color: unset !important; box-sizing: border-box;"></div></div></div></div></div></div></div></div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><div><br /></div><div>Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Προπαγάνδα επιπέδου κιτς επιθεώρησης από τον Ερντογάν: Ο… Μωάμεθ ο Πορθητής του… παραδίδει τα κλειδιά της Αγίας Σοφίας

Ηθοποιός που υποδύεται τον Μωάμεθ τον Πορθητή ετοιμάζεται να παραδώσει τα κλειδιά της Αγίας Σοφίας στον Ερντογάν . Στη σημερινή Τουρκία, όπο...

Διαβάστε την συνέχεια

Πως η ΕΕ ΔΕΝ θα υπερασπιστεί την Ελλάδα σε περίπτωση εμπλοκής με την Τουρκία.

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2018/01-01/euroarmy.jpg"><img height="435" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2018/01-01/euroarmy-696x473.jpg" width="640" /></a><br /><br /> Γράφει ο <b>ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΩΡΑΦΑΣ<br /></b>Η ΕΕ είναι ένας οργανισμός που λειτουργεί με βάση τα συμφέροντα των κρατών-μελών που την απαρτίζουν. Αυτό είναι περισσότερο εμφανές στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, άμυνας και ασφάλειας.<br /><br />Η Συνθήκη της ΕΕ (ΣΕΕ) περιέχει πρόβλεψη μέσα από το άρθρο 42(7) για παροχή στρατιωτικής βοήθειας στα κράτη-μέλη, σε περίπτωση που δεχτούν επίθεση από τρίτη χώρα.<br /><br />Ωστόσο, η εμπειρία της Γαλλίας το 2015, όταν προσέφυγε στο άρθρο 42(7) της ΣΕΕ, ήταν απογοητευτική. Σε επίπεδο ρητορικής υπήρξε συμπαράσταση, σε στρατιωτικό επίπεδο η συμβολή ήταν ελάχιστη και κατόπιν εορτής, ενώ δεν συνέδραμαν την Γαλλία όλοι οι εταίροι.<br /><br />Προφανώς, το ίδιο θα συμβεί και στην Ελλάδα. Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών διαβεβαιώνει ότι το άρθρο 42(7) θα εφαρμοστεί αμέσως. Με τον τρόπο που υλοποιείται το συγκεκριμένο άρθρο, σημαίνει οι πρόνοιες του θα λειτουργήσουν αφού έχει τελειώσει η κρίση (για την Γαλλία, η πρώτη στρατιωτική συνδρομή ήρθε μετά από 17 ημέρες). Κανένας εξάλλου, δεν προβλέπει έναν μακροχρόνιο πόλεμο με την Τουρκία.<br /><br />Το ότι οι περισσότερες χώρες της ΕΕ συμμετέχουν και στο ΝΑΤΟ, σημαίνει ότι ακόμα και να υπήρχε ευρωπαϊκός στρατός και να είχε αναπτυχθεί στα σύνορα της Ελλάδας, δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ενάντια σε μία χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, όπως η Τουρκία.<br /><br />Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 42 (7) ΤΗΣ ΣΕΕ<br /><br />Για πρώτη φορά στην ΕΕ, η Γαλλία ζήτησε την ενεργοποίηση και βοήθεια από τα K-M, βάσει του άρθρου 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΕΕ), μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι στις 13 Νοεμβρίου 2015.<br /><br />Το Άρθρο 42 (7), το οποίο συνήθως αναφέρεται ως «ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής» της ΕΕ, αναφέρει: «Σε περίπτωση κατά την οποία κράτος-μέλος δεχθεί ένοπλη επίθεση στο έδαφός του, τα άλλα κράτη-μέλη οφείλουν να του παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό δεν επηρεάζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της πολιτικής ασφάλειας και άμυνας ορισμένων κρατών μελών». <br /><br />Η εισαγωγή ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής στη συνθήκη της Λισαβόνας (2009) αποτέλεσε τότε, σημαντική καινοτομία στην ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για πρώτη φορά στην ΕΕ δημιουργήθηκε μια αίσθηση στρατιωτικής αλληλεγγύης, που προοριζόταν διαφορετικά για συμμαχίες αυτοάμυνας: στην περίπτωση της «ένοπλης επιθετικότητας [στο] έδαφος» ενός (ή περισσοτέρων) κρατών-μελών, τα άλλα είναι υποχρεωμένα να βοηθήσουν. Ταυτόχρονα, η διάταξη συνεπάγεται ότι η ουδετερότητα ορισμένων κρατών-μελών γίνεται σεβαστή, όπως και οι θεμελιώδεις επιλογές για την ασφάλεια και την άμυνα, που έχουν κάνει άλλα κράτη-μέλη σε σχέση με το ΝΑΤΟ. Πράγματι, για τις 22 χώρες της ΕΕ οι οποίες είναι μέλη του ΝΑΤΟ, η Βόρειο-Ατλαντική Συμμαχία παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος για τη συλλογική τους άμυνα, και ο διεθνής Οργανισμός για την εφαρμογή.<br /><br />Συνεπώς, η πράξη αυτή της Γαλλίας αντιπροσώπευε την ενεργοποίηση της ρήτρας «αμοιβαίας συνδρομής» και τα κράτη-μέλη, άμεσα και ομόφωνα, εξέφρασαν την αλληλεγγύη και την πολιτική τους υποστήριξη προς τη Γαλλία και εντός ολίγων ημερών, συμπεριλαμβανομένων κυρίως των Γερμανίας και Ηνωμένου Βασιλείου, αποφάσισαν μια σειρά συνεισφορών, δηλαδή πολιτικών, διπλωματικών, στρατιωτικών, τεχνολογικών και εφοδιαστικών μέτρων.<br /><br />Οι Υπουργοί Άμυνας της ΕΕ, κατά την προγραμματισμένη τους σύσκεψη για το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων στις 17 Νοεμβρίου 2015, εξέφρασαν την «ομόφωνη και πλήρη υποστήριξή τους προς τη Γαλλία και υπογράμμισαν ότι «δεν απαιτείται επίσημη απόφαση από το Συμβούλιο» για την ενεργοποίηση της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής. Δηλαδή, σε πολιτικό επίπεδο, αυτό εμφανίζονταν ως ένδειξη ευελιξίας και ως ευκαιρία για επιτάχυνση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων. <br /><br />Παράλληλα, τονίστηκε ότι η λήψη της απόφασης για συνδρομή, καθώς και το είδος της παρεχόμενης βοήθειας, ήταν θέμα διμερών συνομιλιών και αφορούσε αποκλειστικά τη Γαλλία και τα κράτη-μέλη. Επομένως, η συμμετοχή της ΕΕ περιορίστηκε στο ελάχιστο, τόσο στην έναρξη του μηχανισμού όσο και σε επιχειρησιακό επίπεδο.<br /><br />Στη συνέχεια, ακολούθησαν συνεχείς διμερείς συζητήσεις μεταξύ της Γαλλίας και των κρατών-μελών της ΕΕ, κυρίως μεταξύ των Γάλλων πρέσβεων και των εθνικών αρχών (Υπουργοί Εξωτερικών, Υπουργοί Άμυνας, Πρωθυπουργοί) στις αντίστοιχες πρωτεύουσες, σχετικά με το είδος της παρεχόμενης βοήθειας. Κατά συνέπεια, η ΕΕ πρόσφερε απλώς ένα πλαίσιο, εντός του οποίου τα κράτη-μέλη αλληλοϋποστηρίζονται και απλά, συντόνιζε αρχικά τις διαδικασίες. Η Γαλλία επέλεξε την πιο κυρίαρχη και λιγότερο θεσμοθετημένη μορφή συνεργασίας, πράγμα που σημαίνει ότι εναπόκειται στα κράτη-μέλη να αποφασίσουν μεταξύ των μηχανισμών βοήθειας της ΕΕ.<br /><br />Η γαλλική Κυβέρνηση υπέβαλε τα επιχειρησιακά της αιτήματα, στους πρέσβεις της ΕΕ στην Επιτροπή Πολιτικής και Ασφάλειας (ΕΠΑ) στις 24 Νοεμβρίου 2015. <br /><br />Ορισμένα κράτη-μέλη (δεκατρία) αποφάσισαν άμεσα για την αρχική τους συνεισφορά. Σε έξι κράτη-μέλη όμως ─Λετονία, Λιθουανία, Γερμανία, Κάτω Χώρες, Σλοβακία και Ηνωμένο Βασίλειο─ η απόφαση ελήφθη στα Κοινοβούλιά τους. Στη Σλοβενία, οι συζητήσεις πραγματοποιήθηκαν σε κοινοβουλευτικές επιτροπές, ενώ για το Βέλγιο, την Εσθονία, τη Φινλανδία, το Λουξεμβούργο και τη Ρουμανία υπήρχε κυβερνητική απόφαση. Στη Σουηδία, η κυβέρνηση καθόρισε την αρχική συμβολή, ενώ διεξήχθησαν πολλές συζητήσεις στο σουηδικό κοινοβούλιο. Οι τέσσερις χώρες του Visegrad (Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία και Σλοβακία) εξέτασαν την πιθανή συμβολή τους ως ομάδα.<br /><br />Το Ηνωμένο Βασίλειο ξεκίνησε τις αεροπορικές του επιδρομές αμέσως μετά την ψηφοφορία του βρετανικού Κοινοβουλίου στις 02-12-2015 και επέτρεψε στα γαλλικά αεροσκάφη να χρησιμοποιούν τη βάση της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας (RAF) στο Ακρωτήρι της Κύπρου, μέχρι να αναπτυχτεί το αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Αυστρία προσέφερε 100 ώρες πτήσης για αεροπορικές μεταφορές με α/φη C-130, το Βέλγιο 1 φρεγάτα για συνοδεία στο γαλλικό αεροπλανοφόρο, η Κύπρος τη χρήση αεροπορικής βάσης και λιμενικές υποδομές, η Γερμανία 1.800 άνδρες, 1 φρεγάτα για συνοδεία στο γαλλικό αεροπλανοφόρο, 6 α/φη αναγνώρισης Tornado και α/φη για ανεφοδιασμό στον αέρα, οι Κάτω Χώρες συμμετοχή στις αεροπορικές επιθέσεις, η Πολωνία υποστήριξη στη διοικητική μέριμνα. Τέλος, η Ελλάδα δεν είχε στρατιωτική συμμετοχή, αλλά προσέφερε μόνο τη χρήση της υφιστάμενης συνεργασίας στις πληροφορίες, ενώ κάποια κράτη-μέλη της ΕΕ, όπως Βουλγαρία, Κροατία, Τσεχία, Δανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Μάλτα δεν συμμετείχαν με κανένα τρόπο.<br /><br />Λαμβάνοντας υπόψη τις συνεισφορές των κρατών-μελών προς τη Γαλλία, ορισμένοι εμπειρογνώμονες/αναλυτές θεωρούν ότι το αποτέλεσμα των διμερών διαπραγματεύσεων μετά την ενεργοποίηση της ρήτρας του άρθρου 42 (7) της ΣΕΕ ήταν μάλλον απογοητευτικό και επιπλέον επισημαίνουν τις αποκλίνουσες προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής των κρατών-μελών σε ευρωπαϊκό επίπεδο. <br /><br />Το άρθρο 42 (7) της ΣΕΕ αναγνωρίζει τον διαφοροποιημένο χαρακτήρα της πολιτικής ασφάλειας και άμυνας ορισμένων κρατών-μελών, και ως εκ τούτου αναγνωρίζει σιωπηρά τη δυνατότητα για μη-στρατιωτική βοήθεια, δηλαδή για βοήθεια με τη μορφή πολιτικής ή και οικονομικής υποστήριξης. Ωστόσο, τα κράτη-μέλη «οφείλουν» να συνδράμουν το αμυνόμενο κράτος, υπάρχει νομική δέσμευση και οφείλουν να συνδράμουν «με όλα τα μέσα», δηλαδή διπλωματικά, διοικητικά, τεχνικά, αλλά και στρατιωτικά μέσα. <br /><br />Παράλληλα, τα Κ-Μ πρέπει να υπενθυμίζουν το γεγονός ότι το άρθρο 42 (7) της συνθήκης της ΕΕ επιβάλλει υποχρέωση συμμόρφωσης με το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Δηλαδή να αναφέρει αμέσως στο Συμβούλιο Ασφαλείας τυχόν μέτρα που ελήφθησαν κατά την άσκηση του δικαιώματός τους (συλλογικό) για αυτοάμυνα και να σταματήσουν τέτοιες ενέργειες μόλις το ίδιο το Συμβούλιο Ασφαλείας λάβει μέτρα, που είναι απαραίτητα για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας.<br /><br />Θα πρέπει να επισημανθεί ότι, εάν το άρθρο 42(7) αφορά πραγματικά την αμοιβαία άμυνα ─σχετικά με την πολεμική πορεία της ΕΕ─ τότε σίγουρα θα πρέπει να αποφασίσει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, διότι η κήρυξη πολέμου αφορά τον καθορισμό της γενικής πολιτικής κατεύθυνσης της Ένωσης.<br /><br />ΟΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΠΑ<br /><br />Όπως είναι γνωστό, το ΝΑΤΟ δεν θα είναι εκ των πραγμάτων με την Ελλάδα, γιατί ως οργανισμός δεν παρεμβαίνει σε διενέξεις μεταξύ των κρατών-μελών του, πέρα από το να επιχειρήσει να τις σταματήσει. <br /><br />Σε αυτή την συγκυρία το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται πρωτίστως για την σταθεροποίηση της Τουρκίας στην Δύση και είναι διατεθειμένοι να κάνουν όλες τις απαραίτητες υποχωρήσεις, οι οποίες θα είναι κατά των ελληνικών συμφερόντων.<br /><br />Υπάρχει ακόμα και ο παράγοντας που λέγεται αμερικανική παρέμβαση και μεσολάβηση. Η παρέμβαση αυτή έχει σχεδιαστεί από τις ΗΠΑ να γίνεται με τους όρους που έγινε στα Ίμια, δηλαδή μετά την έναρξη της κρίσης. Αυτό σημαίνει ότι εκ των πραγμάτων πάντα θα λειτουργεί υπέρ της Τουρκίας που θα είναι ο επιτιθέμενος σε μία ελληνοτουρκική κρίση, γιατί θα «γκριζάρει» το επίδικο της κρίσης, δηλαδή θα δημιουργεί κέρδη στην Τουρκία.<br /><br />Το βασικό ζήτημα που θα έπρεπε να τίθεται από ελληνικής πλευράς, είναι να γίνεται η αποφασιστική παρέμβαση των ΗΠΑ προς την Τουρκία, πριν από την εκδήλωση της κρίσης. Γιατί πριν από την εκδήλωση της κρίσης, οι ΗΠΑ παρεμβαίνουν στην πλευρά της Ελλάδας και ζητούν αυτοσυγκράτηση, αποδυναμώνοντας την ελληνική αποτροπή. Η εμπειρία της μετά τα Ίμια εποχής, δείχνει ότι η Ελλάδα περιορίζεται σε εκκλήσεις προς τις ΗΠΑ για να παρέμβουν, αλλά στην περίπτωση αυτή οι διπλωματικές κινήσεις έχουν ελάχιστη ισχύ. Το θέμα για την Αθήνα δεν είναι οι εκκλήσεις, είναι η κατάλληλη στήριξη που πρέπει να δίνει η αποτροπή στη διπλωματία, ώστε οι ΗΠΑ να κατανοήσουν ότι πρέπει να παρέμβουν εκ των προτέρων για να αποτραπεί η κρίση και όχι εκ των υστέρων για να την σταματήσουν.<br /><br />Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 42 (7) ΤΗΣ ΣΕΕ<br /><br />Υπάρχει ένα κενό σχετικά με τη ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής, για το οποίο ευθύνη φέρει και η ελληνική πλευρά, δηλαδή όλες οι κυβερνήσεις από το 2009 μέχρι σήμερα. Παρά το γεγονός ότι έχει ενεργοποιηθεί μία φορά (από τη Γαλλία, 2015), η Ελλάδα υπό άμεση στρατιωτική απειλή από την Τουρκία, δεν υπέβαλλε προτάσεις ώστε να θεσπισθούν νέες πρακτικές ρυθμίσεις για την εφαρμογή του άρθρου 42 (7) της Συνθήκης της ΕΕ, καθώς και τη ρητή πρόβλεψη εγγύησης των εξωτερικών συνόρων της Ένωσης και εκ των πραγμάτων των ελληνικών συνόρων, στη λογική της ευρωπαϊκής κυριαρχίας.<br /><br />Όμως, θα πρέπει να τονίσουμε, ότι οι διεθνείς οργανισμοί αποτελούνται από κράτη-μέλη, τα οποία πρωτίστως ενδιαφέρονται για τα εκπλήρωση των εθνικών τους συμφερόντων και την απόκτηση ισχύος και ασφάλειας στο άναρχο διεθνές σύστημα και δευτερευόντως για την αποτελεσματική λειτουργία ενός διεθνούς οργανισμού.<br /><br />Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην περίπτωση της ΕΕ. Η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο όσο ήταν μέλος της ΕΕ, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να παραιτηθούν από τις μόνιμες θέσεις που κατέχουν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και να αντικατασταθούν από την ΕΕ.<br /><br />Η περιπέτεια της Γαλλίας με το άρθρο 42 (7) δείχνουν σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ ότι δεν έχουν να περιμένουν πολλά από την ευρωπαϊκή κινητοποίηση. Η απάντηση της Γαλλίας στην κρίση του 2015, χρειάστηκε αρκετό χρόνο για να υλοποιηθεί, επομένως και η συμβολή των κρατών-μελών είχε τον απαραίτητο χρόνο για να ολοκληρωθεί.<br /><br />Το σημαντικό συμπέρασμα είναι πως για την ενεργοποίηση του άρθρου 42 (7) της ΣΕΕ σχεδόν τα πάντα θα εξελιχτούν σε διμερές επίπεδο μεταξύ των κρατών-μελών στην ΕΕ. Δεν θα ξεκινήσει καμία αποστολή στο πλαίσιο της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (CSDP). Η ΕΕ θα ενεργήσει μόνο ως «διαμεσολαβητής». Ένα ζήτημα είναι σίγουρο: το άρθρο 42 (7) της ΣΕΕ δεν σημαίνει ότι τα κράτη-μέλη της ΕΕ μπορεί να υποχρεωθούν να διεξάγουν στρατιωτικές επιχειρήσεις ή να στείλουν στρατό παρά τη θέλησή τους.<br /><br />Μία εμπλοκή της Ελλάδας με την Τουρκία δεν μπορεί να είναι μακροχρόνια, επομένως η πρακτική ευρωπαϊκή συμβολή θα είναι εκ των υστέρων και όχι σημαντική.<br /><br />Με τα δεδομένα αυτά, η Ελλάδα θα πρέπει να προχωρήσει σε διμερείς συμφωνίες με κράτη-μέλη της ΕΕ που έχουν τη βούληση και τις δυνατότητες να τη συνδράμουν άμεσα, μέσα στα χρονικά περιθώρια στα οποία θα εκδηλωθεί μία ενδεχόμενη κρίση. <br /><br />Η εκ των υστέρων ενεργοποίηση του άρθρου 42(7) της ΣΕΕ, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα γιατί η περίπτωση της δεν είναι όμοια με αυτήν της Γαλλίας.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πως η ΕΕ ΔΕΝ θα υπερασπιστεί την Ελλάδα σε περίπτωση εμπλοκής με την Τουρκία.

Γράφει ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΩΡΑΦΑΣ Η ΕΕ είναι ένας οργανισμός που λειτουργεί με βάση τα συμφέροντα των κρατών-μελών που την απαρτίζουν. Αυτό είναι π...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ρωσοτουρκική προσέγγιση έχει και αθέατη όψη – Η αντίφαση της Δύσης

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2018/08/erdogan_putin.jpg" width="640" /><br /><b><br />Γρίβας Κώστας</b><br />Εάν εξετάσουμε χωρίς προκαταλήψεις τη διαδικασία που οδήγησε στην πρωτοφανή ρωσοτουρκική προσέγγιση των τελευταίων ετών, θα δούμε ότι –κατά φαινομενικά σχιζοφρενικό τρόπο– προέκυψε ως έμμεσο αποτέλεσμα της όξυνσης των σχέσεών τους μετά την κατάρριψη του βομβαρδιστικού Sukhoi Su-24. Το επεισόδιο εκείνο δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν η κορύφωση της αντιπαράθεσης των δύο χωρών στη Συρία, όπου υποστήριζαν (και υποστηρίζουν) διαφορετικές πλευρές.<br /><br />Η κατάρριψη του Sukhoi έφερε τις δύο χώρες στα πρόθυρα της σύγκρουσης. Αυτό όμως ήταν ενδεχόμενο εξαιρετικά επικίνδυνο και για τη Μόσχα και για την Άγκυρα. Δεδομένου ότι η Τουρκία είναι χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ μια εμπλοκή μαζί της θα μπορούσε να σύρει σε παγκόσμιο πόλεμο. Αν και η πλάστιγγα της στρατιωτικής ισχύος έγερνε υπέρ της Ρωσίας, το γεγονός ότι οι δύο χώρες δεν συνορεύουν άμεσα περιόριζε τις δυνατότητες προβολής ισχύος εκ μέρους της Ρωσίας.<br /><br />Η μικρή ρωσική στρατιωτική δύναμη που βρισκόταν στη Συρία δύσκολα θα μπορούσε να αντισταθεί αποτελεσματικά εναντίον μαζικής τουρκικής επίθεσης. Σε τέτοια περίπτωση οι επιλογές για τη Ρωσία ήταν αμείλικτα περιορισμένες. Η μία εξ αυτών ήταν να αποδεχόταν πρωτοφανή στην ιστορία της στρατιωτική ταπείνωση, η οποία θα την οδηγούσε σε γεωπολιτικό υποβιβασμό, θα έθετε εν κινδύνω τη συνοχή της, ενώ θα σήμαινε και την πολιτική αυτοκτονία του Πούτιν. Η άλλη ήταν η καταφυγή στο πυρηνικό της οπλοστάσιο.<br /><br />Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται, αυτή η επιλογή αυτή δεν είναι “αδιανόητο” ενδεχόμενο. Ναι μεν το σοβιετικό πυρηνικό δόγμα ήταν “no first use”, αλλά το ρωσικό πυρηνικό δόγμα είναι σκοπίμως ασαφές και αφήνει περιθώρια για χρήση πυρηνικών όπλων, ακριβώς για να καλύπτει τις αδυναμίες προβολής ισχύος της Ρωσίας σε περιοχές εκτός του άμεσου γεωγραφικού της περίγυρου. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, θα είχαμε πυρηνική επίθεση της Ρωσίας σε χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ. Και τότε η πιθανότητα θερμοπυρηνικού ολοκαυτώματος θα μετατρεπόταν από μακρινή ιστορική μνήμη σε επικείμενη πραγματικότητα.<br /><br />Από την άλλη, κανείς δεν μπορούσε να εξασφαλίσει ότι η Μόσχα δεν θα κατέφευγε στο πυρηνικό της οπλοστάσιο, επειδή το αποτέλεσμα παρόμοιας επιλογής θα ήταν ασύλληπτο. Κι αυτό όχι μόνο γιατί και οι συνέπειες για τη Ρωσία, αν δεν αντιδρούσε σε στρατιωτική επίθεση της Τουρκίας στις ρωσικές δυνάμεις στη Συρία θα ήταν επίσης υπερβολικά μεγάλες για να τις αντέξει. Το σημαντικότερο είναι ότι πιθανώς να συμπέραινε ότι το ΝΑΤΟ δεν θα αποτολμούσε να διακινδυνεύσει παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο για χάρη της Τουρκίας.<br /><br />Η ρωσοτουρκική προσέγγιση και τα πυρηνικά<br /><br />Ας μην ξεχνάμε ότι δεν μιλάμε για το παλιό, μικρό και “συμπαγές” ΝΑΤΟ του Ψυχρού Πολέμου, αλλά για το σημερινό “πληθωριστικό” ΝΑΤΟ, τα μέλη του οποίου έχουν διαφορετικές πολιτικές ατζέντες. Ενώ πολλά εξ αυτών των κρατών εισήλθαν στο ΝΑΤΟ για να έχουν κάποιο γεωπολιτικό ρόλο, όπως η Σλοβενία, δεν σκέφτηκαν ποτέ σοβαρά ότι θα μπορούσαν να εμπλακούν σε πόλεμο με τη Ρωσία, πολλώ δε μάλλον σε πυρηνικό.<br /><br />Ακόμη και οι παθολογικά αντιρωσικές χώρες στη Συμμαχία, όπως είναι οι βαλτικές και η Πολωνία, κάθε άλλο παρά διατεθειμένες είναι να τεθούν υπό τη ρωσική πυρηνική λαιμητόμο για χάρη της Τουρκίας. Άρα, η Μόσχα είχε κάθε λόγο να πιστεύει ότι ήταν πιθανόν σε περίπτωση χρήσης (ακόμη περισσότερο σε περίπτωση απειλής χρήσης) τακτικών πυρηνικών όπλων εναντίον της Τουρκίας, να επιτύγχανε με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Δηλαδή, να “βάλει στη θέση της” την Τουρκία και ταυτοχρόνως να οδηγήσει το ΝΑΤΟ σε μια κατάσταση, στην οποία δεν θα τολμούσε να αντιδράσει. Αυτή η αδυναμία θα σήμαινε ουσιαστικά το τέλος της Συμμαχίας, τη διάλυση της δυτικής αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην Ευρώπη και την επάνοδο της Ρωσίας ως κυρίαρχη δύναμη.<br /><br />Φυσικά, δεν υπάρχει η βεβαιότητα ότι η Μόσχα έκανε παρόμοιες σκέψεις. Όμως, το γεγονός ότι μπορούσε να τις κάνει ήταν αρκετό για να προκαλέσει ανησυχία στη Δύση. Με άλλα λόγια, δημιουργήθηκε επικίνδυνη ασάφεια για το που μπορούσε να οδηγήσει ο εντεινόμενος ρωσοτουρκικός ανταγωνισμός και αυτή η ασάφεια ήταν οδυνηρή για όλους. Άρα, όλοι είχαν κοινό συμφέρον. Να μειωθεί η ένταση μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, ώστε να απομακρυνθεί ο κίνδυνος σύγκρουσης και ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε εκείνη τη στιγμή να επιτευχθεί κάτι τέτοιο ήταν δια της προσέγγισης.<br /><br />Γεωπολιτικό μπάλωμα<br /><br />Κοντολογίς, η ρωσοτουρκική προσέγγιση και η μετέπειτα “φιλία” τους προέκυψε σε σημαντικό βαθμό ως έμμεσο αλλά ξεκάθαρο αποτέλεσμα μιας αντιπαλότητας τόσο επικίνδυνης που τρομοκρατούσε και τους δύο και δεν μπορούσαν να τη διαχειριστούν. Ταυτοχρόνως, αυτή η προσέγγιση είναι πιθανόν να έγινε και με την ανοχή της Ουάσιγκτον, επειδή ήταν αντιπαλότητα που μπορούσε να εμπλέξει τις ΗΠΑ σε επικίνδυνη κατάσταση. Άρα, η τότε ρωσοτουρκική προσέγγιση βόλευε και τη Δύση και όχι μόνο Μόσχα και Άγκυρα. Συνακόλουθα, πολλές από τις στερεοτυπικές αντιλήψεις, με τις οποίες ερμηνεύουμε τα διεθνή δρώμενα γενικώς και την αμερικανική πολιτική έναντι της Άγκυρας ειδικώς, πιθανώς δεν εκφράζουν την πραγματικότητα.<br /><br />Μεταξύ άλλων, η συμβατική ανάγνωση των διεθνών σχέσεων, σύμφωνα με την οποία συμμαχίες και συνεργασίες εδράζονται πάνω σε υπόβαθρο φιλικών σχέσεων, ενώ οι εχθρικές σχέσεις μόνον αντιπαραθέσεις μπορούν να φέρουν, είναι λάθος. Όπως ξεκάθαρα φάνηκε στην περίπτωση Ρωσίας-Τουρκίας, μια εχθρική αντιπαράθεση, τοποθετούμενη στο κατάλληλο “μεταλλακτικό πλαίσιο” (transformational context), μπορεί να οδηγήσει σε προσέγγιση και συμμαχία. Με άλλα λόγια, οι σχέσεις των χωρών δεν λειτουργούν στο κενό αλλά σε ευρύτερες συστημικές δομές, οι οποίες έχουν την ικανότητα να μεταλλάξουν την εχθρότητα σε φιλία ή το αντίθετο.<br /><br />Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η λογικοφανής άποψη ότι η Τουρκία πρέπει να επιλέξει μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι ισχύει. Κι αυτό γιατί και την Ουάσιγκτον (τουλάχιστον κάποια στιγμή) πιθανώς να βόλεψε η ρωσοτουρκική προσέγγιση, γιατί σε αντίθεση περίπτωση θα μπορούσε να προκύψει μια τόσο ακραία κατάσταση, την οποία δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί. Για να μην αναφερθούμε στην προεδρία Τραμπ, η οποία είχε μία διαφορετική στάση από την προεδρία Μπάιντεν.<br /><br />Οι τυποποιημένες αντιλήψεις αναφορικά με τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, με τη γεωπολιτική ασυμβατότητα των S-400 και όλα τα συναφή δεν είναι μεν στον αέρα, αλλά καλό είναι να τίθεται και ένα ερωτηματικό. Κι αυτό γιατί όσο ενοχλητική και επικίνδυνη για τη ΝΑΤΟϊκή συνοχή και την αμερικανική στρατηγική κι αν είναι η ρωσοτουρκική προσέγγιση, μια ανεξέλεγκτη ρωσοτουρκική εχθρότητα θα ήταν όχι απλώς ενοχλητική, αλλά επικίνδυνη.<br /><br />Σύνθετη πραγματικότητα<br /><br />Φυσικά, η πραγματικότητα είναι εξαιρετικά σύνθετη, πολυεπίπεδη, πολυπαραγοντική, με αντιφατικά στοιχεία και με πολλαπλές αναγνώσεις και δεν χωράει σε απλουστευτικά ερμηνευτικά σχήματα, όπως είναι η βασική υπόθεση αυτού του κειμένου. Συνακόλουθα και οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις έχουν πολλές παραμέτρους και πτυχές. Φυσικά και ισχυρά κομμάτια του αμερικανικού μηχανισμού εξουσίας δυσφορούν με το φλέρτ Άγκυρας-Μόσχας. Πολύ περισσότερο που δεν τίθεται πλέον ζήτημα ρωσοτουρκικής σύγκρουσης.<br /><br />Ακόμη κι αν όντως η Ουάσιγκτον θεώρησε μια δεδομένη στιγμή τη ρωσοτουρκική προσέγγιση ως αναγκαίο κακό, ως άτυπη δικλείδα ασφαλείας για να αποφευχθεί μια πολύ επικίνδυνη αντιπαράθεση Ρωσία-Δύσης, αυτό ήταν λύση ανάγκης. Ένα γεωπολιτικό μπάλωμα. Δύσκολα μπορεί να μακροημερεύσει. Και επειδή –έστω και με τριβές– μακροημερεύει, προκαλεί αντιδράσεις.<br /><br />Γι’ αυτό και μπορεί να αποτελέσει παράγοντα που σε βάθος χρόνου, ακόμα και να οδηγήσει σε απομάκρυνση της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ. Κι αυτό γιατί όχι μόνο η προσέγγισή της με τη Ρωσία είναι επικίνδυνη και αντιβαίνει τα συμφέροντα της Συμμαχίας, αλλά και επειδή η εχθρότητα της με τη Ρωσία, εάν εκτραπεί, μπορεί να καταστεί ακόμη πιο επικίνδυνη.<br /><br />Σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα θα ήταν αφελές να θεωρήσουμε ότι σε περίπτωση ρήξης της Τουρκίας με τη Δύση, η Ελλάδα θα ετίθετο αυτομάτως υπό την προστατευτική φτερούγα του αμερικανικού αετού. Ένας αποτελεσματικός τρόπος για να τεθεί η Τουρκία εκτός ΝΑΤΟ θα ήταν ένας πόλεμος με την Ελλάδα και μάλιστα ένας πόλεμος που θα διαρκούσε για καιρό και όχι ένα απλό θερμό ή “υπέρθερμο” επεισόδιο, για τα οποία προετοιμάζονται(;) οι ελληνικές ελίτ, θεωρώντας ότι αυτό είναι το μόνο ρεαλιστικό ενδεχόμενο σύγκρουσης στο ελληνοτουρκικό μέτωπο.<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η ρωσοτουρκική προσέγγιση έχει και αθέατη όψη – Η αντίφαση της Δύσης

Γρίβας Κώστας Εάν εξετάσουμε χωρίς προκαταλήψεις τη διαδικασία που οδήγησε στην πρωτοφανή ρωσοτουρκική προσέγγιση των τελευταίων ετών, θα δο...

Διαβάστε την συνέχεια

Που το πάει η Άγκυρα στη Θράκη – Η εργαλειοποίηση της μειονότητας

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/06/tsavosogloy_thraki_slpress.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Λυγερός Σταύρος</b><br />Η δήλωση Ερντογάν το 2013 ότι «η Θράκη είναι η ζωντανή ιστορία της Τουρκίας και η εκπρόσωπος του ιστορικού παρελθόντος της στην Ευρώπη» επιβεβαιώνει ότι η ακριτική ελληνική περιοχή όχι μόνο είναι στο στόχαστρο, αλλά έχει και προτεραιότητα για τους νεοοθωμανούς. Επιδιώκουν να μετατρέψουν την εκεί μουσουλμανική μειονότητα σε γεωπολιτικό έρεισμα με στόχο την έμμεση πλην σαφή αποσταθεροποίηση της ελληνικής κυριαρχίας στην περιοχή.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, η μετατροπή της μουσουλμανικής μειονότητας σε τουρκική είναι αναγκαία συνθήκη για την προώθηση του τουρκικού σχεδίου. Γι’ αυτό και αποτελεί πάγιο στόχο και των κεμαλικών και των νεοοθωμανών, με τους δεύτερους να τον ιεραρχούν ψηλότερα. Οι τουρκόφρονες της μειονότητας, που καθοδηγούνται σε καθημερινή βάση από το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή, χρησιμοποιούν το επιχείρημα του αυτοπροσδιορισμού. Μόνο που αυτό το δικαίωμα ισχύει για άτομα όχι για πληθυσμιακό σύνολο.<br /><br />Η ελληνική θέση στηρίζεται στο γεγονός ότι η Συνθήκη της Λωζάννης καθορίζει ρητά τη μειονότητα στη Θράκη ως μουσουλμανική. Η τουρκική πλευρά επιδιώκει να υπονομεύσει την ξεκάθαρη αυτή διατύπωση της Συνθήκης, επικαλούμενη μία νομική τάση που γενικεύει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Γι’ αυτό και οι τουρκόφρονες της μειονότητας επιδίδονται εδώ και δεκαετίες σε νομικές προσπάθειες για αναγνώριση συλλόγων που να έχουν στον τίτλο τους το όρο “τουρκικός/ή”.<br /><br />Μετά την απόρριψη από τον Άρειο Πάγο της προσφυγής του σωματείου που αυτοονομάστηκε “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”, οι τουρκόφρονες πραγματοποίησαν στην Ξάνθη (10-7-2021) διαδήλωση, προκειμένου να δώσουν την εντύπωση μίας μαζικής διαμαρτυρίας, την οποία είναι δεδομένο πως η τουρκική διπλωματία θα χρησιμοποιήσει το επόμενο διάστημα στο πλαίσιο του πάγιου ισχυρισμού της ότι η Ελλάδα καταπιέζει τη μειονότητα.<div><br />Μεταοθωμανικός χώρος<br /><br />Η προαναφερθείσα δήλωση Ερντογάν δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ούτε το γεγονός ότι μαζί με τη Θράκη είχε συμπεριλάβει τη Θεσσαλονίκη και άλλες περιοχές με σημαντικό ρόλο στα οθωμανικά Βαλκάνια. Υπενθυμίζουμε ότι τον Οκτώβριο 2013 έχει δηλώσει (παρουσία των πρωθυπουργών της Αλβανίας και του Κοσόβου) ότι «το Κόσοβο είναι Τουρκία»!<br /><br />Η ρητορική αυτή δεν είναι σκόρπιες κουβέντες. Είναι οργανική συνιστώσα της νεοοθωμανικής στρατηγικής. Πίσω από τον κομψό όρο “στρατηγικό βάθος” του Νταβούτογλου κρύβεται η επιδίωξη της Τουρκίας να αναδειχθεί σε κέντρο και ηγεμόνα του μεταοθωμανικού χώρου. Γι’ αυτό και οι Τούρκοι αξιωματούχοι πραγματοποιούν κάθε χρόνο πολλές επισκέψεις, υφαίνοντας ένα δίκτυο σχέσεων και θεσμών συνεργασίας στη Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια και στον Καύκασο.<br /><br />Τον Οκτώβριο 2009, μιλώντας στο Σεράγεβο, ο Νταβούτογλου είχε πει ότι τα Βαλκάνια κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν «πρότυπο συνεργασίας σ’ όλους τους τομείς… Τα οθωμανικά Βαλκάνια ήταν μια επιτυχημένη ιστορία και τώρα πρέπει να αναγεννηθούν»! Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δεν είναι αφελής για να οραματίζεται την αναγέννηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ως θεωρητικός του νεοοθωμανισμού οραματίζεται και ως τότε υπουργός Εξωτερικών προσπαθούσε να οικοδομήσει ένα περιφερειακό σύστημα, στο κέντρο του οποίου και σε ρόλο ηγεμόνα θα είναι η Τουρκία.<br /><br /></div><div>“Τα σύνορα δεν είναι μόνιμα”<br /><br />Για να προωθήσει αυτήν τη στρατηγική εξιδανίκευε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την παρουσίαζε σαν καθοριστικό και ρυθμιστικό παράγοντα της ιστορικής εξέλιξης της ευρύτερης περιοχής. Στην πραγματικότητα επένδυε με ιδεολογικό-ιστορικό περίβλημα γεωπολιτικούς στόχους. Στην ίδια γραμμή και ο Ερντογάν που προβάλλει την Τουρκία σαν παράγοντα (σχετικής) ενοποίησης του μεταοθωμανικού χώρου.<br /><br />Σε ομιλία του προς τους Τούρκους πρέσβεις έχει υπογραμμίσει: «Η Τουρκία προχωράει στη διαμόρφωση σχέσεων ενοποίησης με τους γείτονές της… Μοιραζόμαστε την ίδια κουλτούρα… Κανείς να μη σκέφτεται πως, επειδή κάποιος σχεδίασε εκεί ένα σύνορο, τα σύνορα θα είναι μόνιμα». Με βάση τον εξωραϊσμό της κοινής ιστορίας επιχειρεί να συνθέσει ένα είδος μεταοθωμανικής ταυτότητας, στον κέντρο της οποίας είναι η μουσουλμανική κουλτούρα. Η νεοοθωμανική ρητορική συγκεντρώνει κριτική και εντός Τουρκίας κι όχι μόνο από κεμαλιστές. Οι επικριτές θεωρούν το νεοοθωμανικό δόγμα όχι απλώς γεωπολιτικά οράματα, αλλά ισλαμικές φαντασιώσεις που έχουν βλάψει τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα.<br /><br />Η νεοθωμανική διπλωματία με τίτλο «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» ήταν ένα όχημα για προβολή ήπιας ισχύος, για διαπραγματεύσεις από πλεονεκτική θέση και τελικώς για διευθετήσεις οι οποίες θα επέτρεπαν στην Τουρκία να αναδειχθεί σε ηγεμόνα στον μεταοθωμανικό χώρο. Η διπλωματία αυτή τελικώς έχει βαλτώσει. Η Άγκυρα δεν απέτυχε μόνο να κλείσει παραδοσιακά μέτωπα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και να διαμορφώσει όρους ηγεμονίας στην περιοχή. Έχει και βαθιά εμπλακεί στις τοπικές αντιθέσεις όχι ως επιδιαιτητής, όπως επιθυμούσε, αλλά ως μέρος του προβλήματος.</div><div><br />Νεοοθωμανοί και κεμαλιστές<br /><br />Οι νεοοωθομανοί είναι εξίσου εθνικιστές με τους κεμαλιστές, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Οι κεμαλιστές είναι φορείς του παραδοσιακού τουρκικού εθνικισμού. Επιδιώκουν να ακυρώσουν ελληνικά διοικητικά και κυριαρχικά δικαιώματα, να αμφισβητήσει την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας και, εάν βρουν την κατάλληλη ευκαιρία, να επεκταθούν σε βάρος της Ελλάδας στο Αιγαίο και στη Θράκη.<br /><br />Από την πλευρά τους, οι νεοοθωμανοί αρχικά απέφευγαν να βάλουν στη διπλωματική βιτρίνα τις επεκτατικές διεκδικήσεις. Ποτέ, όμως, δεν πήραν αποστάσεις από αυτές. Από διπλωματικής απόψεως εμφανίζονταν πιο ευέλικτοι. Απέφευγαν τα κατηγορηματικά “όχι”. Προτιμούσαν να ζητούν υψηλό πολιτικό αντάλλαγμα για να κάνουν το παραμικρό βήμα πίσω. Επιχειρώντας να καταστήσουν την Τουρκία κέντρο και ηγεμόνα του μεταοθωμανικού χώρου, επεδίωκαν να ρυμουλκήσουν σταδιακά την Ελλάδα σε κατάσταση άτυπης δορυφοροποίησης.<br /><br /></div><div>Για να προωθήσουν τον στόχο τους, υιοθετούσαν ρητορικά ανοίγματα, δίνοντας έμφαση στην ήπια ισχύ. Τη στρατιωτική πίεση, άλλωστε, την ασκούσε παραλλήλως η στρατογραφειοκρατία. Πίσω από την καθησυχαστική δημόσια διπλωματία των νεοοθωμανών παρέμενε ο ίδιος σκληρός πυρήνας του τουρκικού επεκτατισμού, έστω κι αν είχαν αλλάξει οι τακτικές και τα πολιτικά εργαλεία.<br /><br />Αυτή η προμετωπίδα αποτελεί παρελθόν εδώ και αρκετά χρόνια. Το καθεστώς Ερντογάν έχει εγκαταλείψει τις διπλωματικές τακτικές του Νταβούτογλου, διατηρώντας τον στρατηγικό πυρήνα του νεοοθωμανισμού. Οι τουρκικές στρατιωτικές επεμβάσεις σε Συρία, Ιράκ, Λιβύη και Ναγκόρνο Καραμπάχ το αποδεικνύουν, όπως το αποδεικνύουν και οι ευθείες τουρκικές απειλές της Άγκυρας εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας.<br /><br /></div><div>Το δίκτυο των τουρκοφρόνων στη Θράκη<br /><br />Αναφορικά με τη Θράκη, η Άγκυρα επιδιώκει με θαυμαστή συνέπεια να καλλιεργήσει διεθνώς την εντύπωση ότι η μουσουλμανική μειονότητα καταπιέζεται. Θεωρεί, μάλιστα, ότι η δημιουργία κλίματος ελεγχόμενης έντασης στην περιοχή θα προσδώσει υπόσταση σε μία εκστρατεία εναντίον της Ελλάδας και κατ’ αυτό τον τρόπο θα θολώσει τα νερά. Στρατηγικός στόχος της Τουρκίας είναι να ρευστοποιήσει κατά το δυνατόν την ελληνική κυριαρχία στην ακριτική περιοχή.<br /><br />Προϋπόθεση για να προωθήσει αυτόν τον στόχο της είναι να ελέγξει απολύτως σε όλα τα επίπεδα τη μουσουλμανική μειονότητα, η οποία εθνοτικά αποτελείται από τουρκογενείς, Πομάκους και Ρομά. Αυτή είναι και η κύρια αποστολή του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή. Στο ίδιο πλαίσιο εγγράφεται η χρόνια προσπάθεια να επιβάλουν με διάφορους τρόπους τον όρο ¨τουρκική μειονότητα”.<br /><br />Το προξενείο δεν θα μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα, χωρίς το εκτεταμένο δίκτυο τουρκοφρόνων, το οποίο δρα εδώ και δεκαετίες στους κόλπους της μουσουλμανικής μειονότητας με στόχο ακριβώς να “κρατάει τα πρόβατα στο μαντρί”. Βασική συνιστώσα όλου του σχεδίου είναι η διαχείριση των μουσουλμανικών ψήφων. Στις ευρωεκλογές του 2014, η Άγκυρα απέδειξε ότι μπορεί να συσπειρώσει εκλογικά και να ελέγξει πολιτικά τον κορμό της μουσουλμανικής μειονότητας.</div><div><br />Το κόμμα ΚΙΕΦ<br /><br />Η μεγάλη πλειονότητα των μουσουλμανικών ψήφων κατευθύνθηκε στο τουρκόφρονο Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ). Το πανελλαδικό ποσοστό του ήταν 0,75% (42.627 ψήφους), αλλά κατέκτησε την πρώτη θέση στους νομούς Ροδόπης (42%) και Ξάνθης (26%). Σύμφωνα με υπολογισμούς στις αγροτικές περιοχές οι μουσουλμάνοι το ψήφισαν περίπου 95% στη Ροδόπη, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στις αστικές περιοχές ήταν περίπου 65%.Τα αντίστοιχα ποσοστά στην Ξάνθη ήταν σημαντικά μικρότερα. Όσον αφορά τους μουσουλμάνους Ρομά υπολογίζεται ότι μόνο ένας στους τέσσερις ψήφισε το τουρκόφρονο κόμμα. Τέλος, το ΚΙΕΦ απέτυχε πλήρως να διεισδύσει στους μουσουλμάνους της Δωδεκανήσου και σε μειονοτικούς που έχουν μετοικήσει σε άλλες περιοχές.<br /><br />Στόχος της Άγκυρας ήταν να κάνει επίδειξη δύναμης και να εγγράψει υποθήκες. Το μέγεθος της μειονότητας δεν επιτρέπει την υπέρβαση του ορίου του 3% για την είσοδο στη Βουλή αυτόνομου μουσουλμανικού συνδυασμού. Γι’ αυτό και η έμφαση δίνεται στη μεγιστοποίηση των ανταλλαγμάτων που μπορεί να αποσπάσει ο ελεγχόμενος από το τουρκικό προξενείο σκληρός πυρήνας της μειονότητας, παζαρεύοντας τις μουσουλμανικές ψήφους με τα ελληνικά κόμματα στις επόμενες εθνικές.<br /><br />Είναι αξιοσημείωτο ότι σ’ εκείνες τις ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ θα διατηρούσε τα ποσοστά του στη μειονότητα διαψεύσθηκαν. Τα ποσοστά του σε Ροδόπη και Ξάνθη καταβαραθρώθηκαν όταν πανελλαδικά κατάκτησε την πρωτιά. Η μαζική μετακίνηση στο τουρκόφρονο ΚΙΕΦ απέδειξε ότι η εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στους μουσουλμάνους είναι δοτή και καθόλου παγιωμένη. Στη Θράκη, όμως, δεν παίζεται μόνο ένα παιχνίδι κομματικής αριθμητικής. Παίζεται και ένα επικίνδυνο για τα εθνικά συμφέροντα παιχνίδι. Οι Τούρκοι επιδιώκουν να μετατρέψουν τη μουσουλμανική μειονότητα σε γεωπολιτικό έρεισμα με στόχο την έμμεση πλην σαφή αποσταθεροποίηση της ελληνικής κυριαρχίας στην περιοχή.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Που το πάει η Άγκυρα στη Θράκη – Η εργαλειοποίηση της μειονότητας

Λυγερός Σταύρος Η δήλωση Ερντογάν το 2013 ότι «η Θράκη είναι η ζωντανή ιστορία της Τουρκίας και η εκπρόσωπος του ιστορικού παρελθόντος της σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία και στρατηγικές εμπορικές οδοί… Ο έλεγχος ορίζει τους πρωταγωνιστές.

<br /><br /><br /><br /><img height="427" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=xartis_4.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Βασίλης Κοψαχείλης*</b><br />Η πανδημία του COVID-19 έχει πολλά επίπεδα ανάλυσης. Ένα από τα σημαντικότερα είναι η ανάδειξη της μεγάλης εξάρτησης των καταναλωτικών αγορών της Δύσης από τις στρατηγικές πρώτες ύλες της Αφρικής, τις γραμμές παραγωγής στην Ανατολική Ασία και τα αυξημένα κόστη στην εφοδιαστική αλυσίδα με κυριότερη τη ναυτιλία.<br /><br />Από την αρρυθμία που προκλήθηκε παρατηρούνται ήδη ελλείψεις σημαντικών προϊόντων και αυξημένα κόστη, που όλα τελικά μετακυλίονται στη ζωή και την τσέπη του καταναλωτή. Στις φιλελεύθερες δυτικές κοινωνίες οι πιέσεις στους καταναλωτές επηρεάζουν την ψήφο τους και τον βαθμό οικονομικής και κοινωνικής τάξης.<br /><br />Συνυπολογίζοντας και άλλες παραμέτρους αποσταθεροποίησης, μια επιδείνωση της κατάστασης μπορεί να έχει ιστορικές συνέπειες στον πλέον αδύναμο κρίκο του δυτικού κόσμου που είναι η Ευρώπη.<br /><br />Για όσους θεωρούν ένα τέτοιο σενάριο ως ακραίο και απίθανο, η Ιστορία απαντά πως η Ευρώπη ήδη έζησε κάτι ανάλογο την περίοδο που μεσολάβησε μεταξύ της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς και της εποχής των μεγάλων ανακαλύψεων θαλάσσιων δρόμων και νέων κόσμων, γεγονός που άλλαξε την ροή των πραγμάτων μετά το 1500 μ.Χ. [1]<br /><br />Από την Αργοναυτική εκστρατεία ως σήμερα, αποτελεί γεγονός ότι ο έλεγχος των δρόμων του εμπορίου καθορίζει και τους πρωταγωνιστές στην Ιστορία ανά τους αιώνες. Τότε, οι Οθωμανοί μπλόκαραν τον δρόμο των Ευρωπαίων προς την Ασία και μέχρι την ανακάλυψη των εναλλακτικών θαλάσσιων διαύλων, η Ευρώπη βρέθηκε σε πολιτικό χάος και λιμό. Σήμερα, η ίδια ιστορική εμπειρία βρίσκεται στον πυρήνα της στρατηγικής σκέψης της Τουρκίας. Η προσπάθεια για τον έλεγχο των δρόμων του εμπορίου αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στη γεωστρατηγική της θεώρηση.<br /><br />Η έννοια του ελέγχου έχει διττή σημασία. Θα λειτουργεί είτε με την δημιουργία συνθηκών απαγόρευσης (no-go-zones) ώστε να περιοριστούν οι εναλλακτικές, είτε στη λογική του προτιμώμενου συνεργάτη, ανάλογα με τον βαθμό εναρμόνισης κρατών και εταιρειών προς τις πολιτικές της Άγκυρας. Ο έλεγχος θα εξασφαλίζει κέρδη για την Τουρκία και θα την καθιστά αναγκαστικά πάντα επίκαιρη και χρήσιμη στην στρατηγική των κρατών της Δύσης.<br /><br />Σε αυτό της το στρατήγημα, η Τουρκία δεν είναι μόνη. Βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος και σε συνεννόηση με τη Ρωσία. Έχουν μοιράσει μεταξύ τους εμπορικούς δρόμους και ρόλους. Επιπρόσθετα, Τουρκία και Ρωσία συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι Ιστορικά η Δύση δεν τις σεβάστηκε ποτέ ως ισότιμες δυνάμεις, αλλά στόχος ήταν για να τις ελέγχει, να τις κρατά διαιρεμένες και μπλεγμένες σε πολέμους φθοράς, φοβούμενη ακριβώς τη δυναμική της σύμπλευσης των ρωσοτουρκικών συμφερόντων.<br /><br />Κρεμλίνο και Άγκυρα, συμφωνούν επίσης πως δεν θα επιτρέψουν τα όποια ανταγωνιστικά τους συμφέροντα να επηρεάσουν τη μεγάλη εικόνα των κοινών ρωσοτουρκικών συμφερόντων.<br /><br />Με αυτά κατά νου, ας δούμε ακροθιγώς τις κινήσεις της Άγκυρας στους διαύλους του παγκόσμιου εμπορίου.<div><br />Ο Δίαυλος Εύξεινος – Ερυθρά<br /><br />Αποτελεί τον σημαντικότερο εμπορικό δίαυλο στην στρατηγική της Άγκυρας. Η τουρκική σύμπλευση με τη Ρωσία της εξασφαλίζει ανοχή και επιρροή στον Εύξεινο Πόντο, ενώ η παρουσία στη Σομαλία και το πλέον πρόσφατο κλείσιμο του ματιού στη Σαουδική Αραβία (η κρίση στις σχέσεις μετά τη δολοφονία του δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι μάλλον αποτελεί παρελθόν) κλειδώνουν τα τουρκικά συμφέροντα στην Ερυθρά Θάλασσα.<br /><br />Ο ανταγωνισμός με την Ελλάδα για τον έλεγχο του Αιγαίου και με την Αίγυπτο για τον έλεγχο της Ερυθράς, μπορεί να οδηγήσουν δυνητικά σε μπλοκάρισμα του σημαντικότατου αυτού διαύλου να την ναυσιπλοΐα και το εμπόριο.<br /><br />Αντίθετα από την κοινή πεποίθηση και την ψυχροπολεμική ανάγνωση του ΝΑΤΟ, η σημερινή Ρωσία δεν ενδιαφέρεται, όπως στο παρελθόν, για κυριαρχία στη Μαύρη Θάλασσα. Την ενδιαφέρει ο έλεγχος της Κριμαίας, η «Φιλανδοποίηση» της Ουκρανίας και ο ενεργειακός της δίαυλος με την Τουρκία. Έχουν άραγε προβληματιστεί στο ΝΑΤΟ για τα συμφέροντα της «συμμάχου» Τουρκίας ως προς την ενεργειακή ασφάλεια στη Μαύρη Θάλασσα;<br /><br />Η σημερινή Ρωσία ενδιαφέρεται για την πολυεπίπεδη αξιοποίηση των προοπτικών που ανοίγονται στην Αρκτική, ζώνη στην οποία παίζει χωρίς ανταγωνισμό και που δυνητικά ακυρώνει τα πλεονεκτήματα του πολυδάπανου “One Belt, One Road” της Κίνας.</div><div><br />Ο Δίαυλος Λιβύη – Κόλπος Γουινέας<br /><br />Η παρουσία της Τουρκίας στη Λιβύη δεν έγινε τυχαία. Η Λιβύη αποτελεί το βόρειο άκρο ενός σημαντικότατου διαύλου στρατηγικών πρώτων υλών και μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη, δίαυλου που το νότιο άκρο του βρέχεται από τον Κόλπο της Γουινέας. Μάλι, Νίγηρας, Τσάντ και Νιγηρία, καθώς και η περίεργη σχέση της Τουρκίας με την Αλγερία, βρίσκονται στο κάδρο της τουρκικής στρατηγικής.<br /><br />Η στόχευση είναι φιλόδοξη και ήδη επεκτείνεται ανατολικότερα, φτάνοντας ως την Τανζανία και τον στρατηγικής σημασίας οριζόντιο δίαυλο Αγκόλα, Ζάμπια, Μαλάουι και Μοζαμβίκη, που ενώνει τον Ατλαντικό με τον Ινδικό Ωκεανό.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο εξηγείται και η σπουδή του Ισραήλ να εξομαλύνει τις σχέσεις του με το Σουδάν, χτίζοντας έτσι ένα τοίχος ασφαλείας απέναντι στην τουρκική επιρροή που θα εξασφάλιζε την ενοποίηση του Σαχέλ με τις ακτές της Σομαλίας.</div><div><br />Αραβική Θάλασσα – Ινδικός Ωκεανός<br /><br />Ο έλεγχος της Αραβικής Θάλασσας και ευρύτερα του Ινδικού Ωκεανού επιτυγχάνεται μέσω του ελέγχου της Μεσοποταμίας, τη στρατηγική σχέσης της Τουρκίας με το Κατάρ, το Πακιστάν και τη Σομαλία. Η επένδυση της Τουρκίας (αλλά και της Αιγύπτου) σε ελικοπτεροφόρα και μικρά αεροπλανοφόρα δικαιολογείται μόνο μέσα από την προοπτική μελλοντικών επιχειρήσεων Blue Navy.</div><div><br />Ο Δίαυλος Καυκάσου – Κεντρικής Ασίας<br /><br />Αποτελεί τον χερσαίο δρόμο ενέργειας και εμπορίου στον οποίο η Τουρκία ανακάμπτει διττά – ως γεωπολιτικός και ταυτόχρονα ως πολιτισμικός δρών. Η σιδηροδρομική σύνδεση Baku-Tbilisi-Kars (BTK) είναι μόνο η αρχή ενός πολύ φιλόδοξου σχεδιασμού που θα βγάλει τα φτωχά κράτη της Κεντρικής Ασίας από την γεωγραφική και οικονομική απομόνωση και υπό αυτό το πρίσμα εξηγείται η σπουδή της Τουρκίας να παίξει ρόλο στο Αφγανιστάν μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη χώρα.<br /><br />Όπως στην περίπτωση της Ερυθράς Θάλασσας, έτσι και στην Κεντρική Ασία, επειδή η επιρροή της Άγκυρας ανταγωνίζεται μακροπρόθεσμα συμφέροντα της Ιερουσαλήμ, το Ισραήλ έσπευσε να καλλιεργήσει στρατηγική σχέση με το Νεπάλ, μια χώρα φτωχή μεν, αλλά γεωπολιτικά πολύ σημαντική.<br /><br /><img src="https://www.liberal.gr/ckfinderIMG/userfiles/images/gi.jpg" /><br /><br />Διδάγματα για την Ελλάδα<br /><br />Από την στρατηγική της Τουρκίας για τον έλεγχο των δρόμων του εμπορίου, επηρεάζεται κυρίως η ευημερία και η τάξη της Ευρώπης. Η Αμερική παρακολουθεί με ενδιαφέρον και σε απόσταση ασφαλείας το παιχνίδι που εξελίσσεται και θα χρησιμοποιήσει την Άγκυρα ανάλογα, γεγονός που δείχνει ότι μάλλον η παλαιά στρατηγική των δυτικών χωρών να κρατούν Ρωσία και Τουρκία σε διαίρεση και ανταγωνισμό, φαίνεται σήμερα αυτό να αντιστρέφεται και η διάσπαση πλέον να αφορά το δυτικό στρατόπεδο. Και σε αυτή τη διάσπαση, η Ευρώπη και όχι οι ΗΠΑ είναι ο αδύναμος κρίκος.<br /><br />Για εμάς ως Ελλάδα, εκτιμώ πως η λανθασμένη ανάλυση του πεδίου, το βόλεμα πίσω από θεσμούς αναιμικής γεωστρατηγικής βούλησης και ισχύος, και η επανάπαυση σε ξεπερασμένα συγκριτικά πλεονεκτήματα, καθιστούν διαρκώς, το πολιτικό μας σύστημα και τη χώρα, υποκείμενα στρατηγικών σφαλμάτων με ιστορικές και ενδεχομένως μη αναστρέψιμες συνέπειες.<br /><br />Η σημερινή Τουρκία είναι αντίπαλος σε δυναμική εξέλιξη που χρησιμοποιεί την σκληρή ισχύ για να εκβιάσει καταστάσεις στην παγκόσμια οικονομία και το εμπόριο.<br /><br />Ήδη με τις κινήσεις που αναφέραμε, η Τουρκία έχει εμπλέξει και εξαρτήσει στα συμφέροντά της πάνω από 22 με 25 κράτη μεγάλης σημασίας και δεκάδες άλλα μικρότερης αξίας.<br /><br />Απέναντι στην «πολυδιάστατη ελληνική εξωτερική πολιτική» των συμφωνιών τουρισμού, πολιτισμού και μορφωτικών προγραμμάτων, η Τουρκία αντιτάσσει στρατηγικού χαρακτήρα εμπορικές συμφωνίες, ουσιαστική πολιτική επιρροή και υπεραξία περιφερειακής δύναμης.<br /><br />Δεν θα αργήσει, η ίδια ή μέσω τρίτων, να αυξήσει την επιρροή της στο πεδίο των διεθνών οργανισμών του εμπορίου, των μεταφορών και των επικοινωνιών, όπως είναι για παράδειγμα ο ΙΜΟ και άλλοι, γι αυτό όπου η Ελλάδα έχει στρατηγικής σημασίας συμφέροντα θα πρέπει να υπάρχει σχέδιο σύμπλευσης των εθνικών με τα επιχειρηματικά συμφέροντα.<br /><br />[1] Επειδή, όπως λέει και ο Θουκυδίδης, όσο δεν αλλάζει η ανθρώπινη φύση, η ανθρωπότητα είναι καταδικασμένη να ζει πολλές επαναλήψεις της Ιστορίας, για όσους ενδιαφέρονται, συστήνω δυο πολύ χρήσιμα βιβλία που αποτυπώνουν καθαρά την κατάσταση για εκείνη την περίοδο και μεταγενέστερα. Νίκος Καραπιδάκης (1996), Ιστορία της Μεσαιωνικής Δύσης, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια και Niall Ferguson (2011), Civilization – The West and the Rest, Penguin Books<br /><br /><b><i>* Ο Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος – Γεωστρατηγικός Αναλυτής με εξειδίκευση στη Γεω-επιχειρηματικότητα και ιδρυτικό μέλος του Παρατηρητηρίου Ευρωμεσογειακής Ασφάλειας και Συνεργασίας</i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τουρκία και στρατηγικές εμπορικές οδοί… Ο έλεγχος ορίζει τους πρωταγωνιστές.

Βασίλης Κοψαχείλης* Η πανδημία του COVID-19 έχει πολλά επίπεδα ανάλυσης. Ένα από τα σημαντικότερα είναι η ανάδειξη της μεγάλης εξάρτησης των...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Πακιστάν αναγνωρίζει το ψευδοκράτος της Κύπρου - Κοινή βάση με Τουρκία στα Κατεχόμενα - Στόχος και το Ισραήλ!

<a href="https://www.ptisidiastima.com/wp-content/uploads/2021/07/78.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="449" data-original-width="800" height="359" src="https://www.ptisidiastima.com/wp-content/uploads/2021/07/78.jpg" width="640" /></a><br /><h3 style="text-align: left;">    <span style="font-weight: normal;">Επιστολή σε Μπάιντεν για κυρώσεις</span></h3>Η Τουρκία ανοίγει την βεντάλια των προκλήσεων καθώς μετά τις τρεις άδειες που δόθηκαν στην TΡAO για έρευνες εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, το Πακιστάν κατ εντολή της Άγκυρας αναγνωρίζει εμμέσως το ψευδοκράτος της Κύπρου.<br /><br />Αναμφισβήτητα μπήκαμε σε ένα σπιράλ τουρκικών προκλήσεων που δεν θα σταματήσει στις 20 Ιουλίου οπότε και θα επισκεφθεί ο Ερντογάν τα Κατεχόμενα. Οι προκλήσεις θα συνεχιστούν και θα κλιμακωθούν. Δεν βρίσκεται στο στόχαστρο μόνο η Κύπρος αλλά και το Ισραήλ…<br /><br />Κοινή βάση Τουρκίας-Πακιστάν στα Κατεχόμενα<br /><br />Ήδη τουρκικά ΜΜΕ “πανηγυρίζουν” με αυτή την εξέλιξη, που ουσιαστικά ισοδυναμεί με έμμεση αναγνώριση του ψευδοκράτους.<br /><br />Σύμφωνα με την ανακοίνωση της πακιστανικής πρεσβείας στην Τουρκία, η προξενική αποστολή της πρεσβείας, θα πραγματοποιήσει τριήμερη επίσκεψη στην “Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου” μεταξύ 11-13 Ιουλίου 2021.<br /><br />Οι Πακιστανοί εκτελούν βήμα βήμα τις συμφωνίες που έχουν συνάψει με την Τουρκία ως “αδερφικός λαός” όπως είναι. Μην ξεχνάμε ότι υπάρχει μέχρι και προσχέδιο συμφωνίας με την Τουρκία που αφορά την χορήγηση διπλής υπηκοότητας στους κατοίκους των δύο χωρών!<br /><br />Η αναγνώριση του Ψευδοκράτους από το Πακιστάν δεν αφορά μόνο την Κύπρο, αλλά και το ίδιο το Ισραήλ.<br /><br />Αν γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, στην πρόσφατη διένεξη Χαμάς-Ισραήλ, το Πακιστάν είχε υποστηρίξει με σθένος την αποστολή δύναμης στην Λωρίδα της Γάζας. Δεν έμεινε μόνο εκεί. Ψαχνόταν για αεροπορικές βάσεις προκειμένου να έρθει σε απόσταση αναπνοής από το Ισραήλ.<br /><br />Επίσημες δηλώσεις των ΥΠΕΞ των δύο χωρών έκαναν λόγο για “συγκρότηση ειρηνευτικής δύναμης”.<br /><br />Είναι βέβαιο ότι στις δύο νέες βάσεις που θα εγκαινιάσει ο Ερντογάν στα Κατεχόμενα, θα υπάρχουν τουλάχιστον Πακιστανοί αξιωματικοί για να “βλέπουν” Ιερουσαλήμ…<br /><br />Συνεπώς, η Τουρκία φέρνει το Πακιστάν στην Αν Μεσόγειο και λόγω Ισραήλ.<br /><br />Σχεδιασμούς και πέραν της περίκλειστης ετοιμάζει ο Ερντογάν<br /><br />Σύμφωνα με την “<a href="https://m.kathimerini.com.cy/gr/politiki/sxediasmoi-kai-peran-tis-perikleistis-etoimazei-o-erntogan">Καθημερινή Κύπρου”,</a> σε αναβρασμό βρίσκεται η Λευκωσία τις τελευταίες μέρες ενόψει της άφιξης του Τούρκου Προέδρου και της πληροφόρησης για τους τουρκικούς σχεδιασμούς και ενέργειες που ετοιμάζει:<br /><ul style="text-align: left;"><li>Πιλοτικό άνοιγμα περιοχής στην περίκλειση πόλη της Αμμοχώστου</li><li>Εγκαίνια σε τζαμί της περιοχής</li><li>Εγκαίνια αγωγού νερού (έχει ήδη γίνει και στο παρελθόν)</li><li>Λειτουργία νοσοκομείου που είχε εξαγγελθεί στο παρελθόν ότι θα γίνει για να φιλοξενεί ασθενείς που νοσούν με κορωνοϊό.</li></ul>Ο Ερντογάν ετοιμάζει πιλοτικό άνοιγμα μία περιοχής στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου. Μία περιοχή που καλύπτει το 3% περίπου της περίκλειστης πόλης και που συνορεύει με την εποικισμένη πόλη.<br /><br />Κύριος στόχος είναι να λειτουργήσει ως μοντέλο για το άνοιγμα όλης της περίκλειστης πόλης. Το άνοιγμα περιλαμβάνει, την επιδιόρθωση κτιρίων και τη δημιουργία των αναγκαίων υποδομών που θα μπορούν να στηρίξουν με συγκεκριμένο τρόπο την κατοίκηση της πόλης από πολίτες. Σύμφωνα με την πληροφόρηση που έχει η Λευκωσία δεν αποκλείεται αυτό το πιλοτικό άνοιγμα να εξαγγελθεί κατά την άφιξη Ερντογάν στην πόλη.<br /><br />Στο ίδιο πλαίσιο, μεθοδεύεται απόφαση του «υπουργικού συμβουλίου» να αλλάξει το καθεστώς από στρατιωτική ζώνη να μετατραπεί σε αστική ζώνη και να ξεκινήσουν έτσι να καλούν τους Ε/κ για αποζημιώσεις.<br /><br />Αξίζει να σημειωθεί πως το 10% των προσφυγών στην επιτροπή αποζημιώσεων από Ε/κ προέρχεται από ιδιοκτήτες περιουσίας στην εν λόγω περιοχή. Η Άγκυρα αναμένεται να καλέσει τους Ε/κ είτε να επανεγκατασταθούν είτε να προσφύγουν στην επιτροπή αποζημιώσεων της Τουρκίας είτε να προχωρήσει σε μία πιο σύνθεση εξαγγελία.<div><br />Επιστολή σε Μπάιντεν για κυρώσεις<br /><br />Επιστολή προς τον Τ. Μπάιντεν προωθούν Γερουσιαστές ζητώντας να μεταφέρει με σαφήνεια σε Ερντογαν πως η επίσκεψη στα κατεχόμενα θα οξύνει την ήδη «απαράδεκτη κατάσταση» και το άνοιγμα των Βαρωσίων πρέπει να επιφέρει κυρώσεις<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, το ελληνικό και το εβραϊκό Λόμπι κάλεσαν τους γερουσιαστές να υποστηρίξουν τον Ρόμπερτ Μενέντεζ και τον Κρις βαν Χόλλεν, οι οποίοι την Τρίτη θα απευθύνουν μαζί με άλλους συναδέλφους τους επιστολή στον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, η οποία αναφέρεται στον Ερντογάν και στην Αμμόχωστο.<br /><br /><a href="https://warnews247.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Το Πακιστάν αναγνωρίζει το ψευδοκράτος της Κύπρου - Κοινή βάση με Τουρκία στα Κατεχόμενα - Στόχος και το Ισραήλ!

    Επιστολή σε Μπάιντεν για κυρώσεις Η Τουρκία ανοίγει την βεντάλια των προκλήσεων καθώς μετά τις τρεις άδειες που δόθηκαν στην TΡAO για έρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν αναζητά τη σωτηρία του μέσω Καμπούλ αλλά πάλι στο Αιγαίο θα επιστρέψει

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/04/erdogan_lira.png"><img height="355" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/04/erdogan_lira-696x386.png" width="640" /></a><br /><br />Της ΛΙΑΝΑΣ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ <br />Ο Ερντογάν στριμωγμένος εξωτερικά, μετά την ήττα του στυλοβάτη του Τραμπ ,προσπαθεί με κάθε τρόπο να φτιάξει τις σχέσεις του με τον Λευκό Οίκο. <br /><br />Μόλις βρήκε μια ευκαιρία αμέσως τσίμπησε. Πρότεινε να στείλει στρατό για την ασφάλεια και προστασία του Αεροδρομίου της Καμπούλ μετά την αποχώρηση του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών από το Αφγανιστάν.<br /><br />Η προθυμία του δεν ήταν άνευ ανταλλάγματος. Σύμφωνα με πληροφορίες της δημοσιογράφου Ζεϊνέπ Γκιουρτζανλί ζήτησε την σιωπή των ΗΠΑ για τους S-400 για να προσφέρει τους άνδρες του . Πριν λάβει την απάντηση της αμερικανικής πλευρά δέχθηκε το πρώτο χαστούκι από τους Ταλιμπάν, οι οποίοι μέσω του εκπροσώπου Τύπου τους , του είπαν ότι οι Τούρκοι είναι ανεπιθύμητοι στο Αφγανιστάν.<br /><br />Την ίδια στιγμή , όμως, οι Ταλιμπάν συνομιλούν με το Ιράν και τη Ρωσία για την επίλυση του προβλήματος της χώρας του. Εκπρόσωπος τους πήγε στην Τεχεράνη και συναντήθηκε με τον υπουργός εξωτερικών του Ιράν Muhammed Cevad Zarif . Την κυβέρνηση του Αφγανιστάν , στη συνάντηση αυτή, εκπροσώπησαν ο Αντιπρόεδρος Muhammed Yunus Kanunı και ο σύμβουλος του Προέδρου Abdulselam Rahimi. Εκ μέρους των Ταλιμπάν μετείχε στη συνάντηση ο επι κεφαλής τους στη Ντόχα Muhammed Abbas Stanikzai.<br /><br />Η Τεχεράνη ενδιαφέρεται άμεσα για την επίλυση του προβλήματος του Αφγανιστάν με το οποίο έχει σύνορα 500χλμ και φιλοξενεί στα εδάφη της περίπου 3,5 εκατομ. Αφγανούς.<br /><br />Η αποχώρηση των Αμερικανών σίγουρα δεν είναι ευχάριστη για το Ιράν. Το ενδεχόμενο χάος που μπορεί να προκύψει μπορεί να έχει επιπτώσεις στην ευρύτερη περιοχή. Γι αυτό ΗΠΑ και Ιράν βρίσκονται στην ίδια πλευρά για την αποκατάσταση της τάξης στο Αφγανιστάν.<br /><br />Μετά το τέλος της συνάντησης εκδόθηκε ένα κοινό ανακοινωθέν 6 σημείων όπου εκφράστηκε η επιθυμία της συμφωνίας των δυο πλευρών με ειρηνικό τρόπο.<br /><br />Παράλληλα μια άλλη αντιπροσωπεία των Ταλιμπάν πήγε στην Μόσχα όπου είχε συνομιλίες με Ρώσους αξιωματούχους<br /><br />Σε γραπτή ανακοίνωση που εξέδωσε για τις συνομιλίες αυτές το ρωσικό υπουργείο εξωτερικών τονίζονται τα εξής:<br /><br />1-Οι Ταλιμπάν δεν θα παραβιάσουν τα σύνορα των χωρών της Κεντρικής Ασίας.<br /><br />2-Θα εξασφαλίσουν την ασφάλεια των διπλωματικών αποστολών που βρίσκονται στο Αφγανιστάν.<br /><br />3-Δήλωσαν ότι είναι έτοιμοι να επιλύσουν τις διαφορές τους για την εξεύρεση της ειρήνης μέσω διαλόγου.<br /><br />4-Εξέφρασαν την αποφασιστικότητα τους για την καταπολέμηση του ISIS και την κατάργηση της παραγωγής ναρκωτικών.<br /><br />Εάν ο Ερντογάν επιμείνει στην προσφορά της βοήθειας του θα έρθει αντιμέτωπος με το Ιράν και τη Ρωσία. Θα διακινδυνεύσει για την προσωπική του διάσωση να στείλει στρατό στο Αφγανιστάν κάτω από αυτές τις συνθήκες;<br /><br />Οι Ταλιμπάν που αρνήθηκαν να μεταβούν στην Τουρκία για να λάβουν μέρος σε μια σύνοδο για την επίλυση του προβλήματος τη χώρας τους τον περασμένο Απρίλη θα δεχτούν τους Τούρκους στρατιώτες στην Καμπούλ;<br /><br />Η μόνη διέξοδος του στα εξωτερικά θέματα είναι η συνέχιση της ρητορικής εναντίον τη Ελλάδος και της Κύπρου. Μόνο με αυτό συσπειρώνει τους οπαδούς του. Αλλά τι να πει κανείς για ανθρώπους που τον πιστεύουν ακόμα. Αλησμόνητη η δήλωση οπαδού του , ο οποίος στις 31 5.2018 είπε “εάν μας πει ότι θα φτιάξει λεωφόρο με τέσσερις λωρίδες για το φεγγάρι εμείς θα τον πιστέψουμε”.<br /><br />Εσείς και κάποιοι όμοιοι σας στην πλατεία Συντάγματος να συνεχίσετε να τον θαυμάζετε….<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο Ερντογάν αναζητά τη σωτηρία του μέσω Καμπούλ αλλά πάλι στο Αιγαίο θα επιστρέψει

Της ΛΙΑΝΑΣ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ Ο Ερντογάν στριμωγμένος εξωτερικά, μετά την ήττα του στυλοβάτη του Τραμπ ,προσπαθεί με κάθε τρόπο να φτιάξει τις σχέσε...

Διαβάστε την συνέχεια

Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ή μια ακόμη αποδομητική υπεργολαβία με ανάδοχο το ΕΛΙΑΜΕΠ;

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/kysea_aithousa.jpg"><img height="427" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/kysea_aithousa-696x464.jpg" width="640" /></a><br /><br /><div>Του <b>Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ<br /></b>Πληροφορηθήκαμε ότι το ΚΥΣΕΑ κατά την τελευταία συνεδρίασή του, διαπίστωσε την ανάγκη να εκπονηθεί μια νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας και ότι η διεκπεραίωση αυτού του καθήκοντος ανατέθηκε προσωπικά στον σύμβουλο εθνικής ασφαλείας κ Θάνο Ντόκο. Ωστόσο…<br /><br />Το πνεύμα της ίδιας της απόφασης αλλά και το συνολικό διαχειριστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο λαμβάνεται αυτή η απόφαση – και το οποίο έχει φροντίσει να καταστήσει κυρίαρχο η πολιτική ηγεσία του τόπου μας με τους χειρισμούς της διαχρονικά – ακυρώνει πλήρως κάθε σοβαρή προσδοκία, ενώ την ίδια στιγμή, προεξοφλεί τα χειρότερα, σε ότι αφορά αυτό που πραγματικά σχεδιάζεται, πίσω από τις ανακοινώσεις και από τα ανούσια επικοινωνιακά ταρατατζούμ.<br /><br />Το όλο εγχείρημα ουσιαστικά υποβαθμίζεται σε μια αυστηρά διαχειριστική διαδικασία, η οποία θα επιδιώξει να προσδώσει μια επίφαση σοβαρότητας σε ότι αφορά στην αντιμετώπιση των φαινομένων της ασυνεννοησίας μεταξύ συναρμόδιων φορέων, υπουργείων και υπηρεσιών, ώστε να μπορέσει έτσι σε δεύτερο χρόνο η κυβέρνηση, να «πουλήσει» το αποτέλεσμα αυτής της «εργασίας», ως μια δήθεν αξιόλογη εκσυγχρονιστική προσπάθεια η οποία όμως ΟΥΤΕ εθνική ταυτότητα διαθέτει, ΟΥΤΕ και την αναγκαία στρατηγική Ασφαλείας υπηρετεί.<br /><br />Αυτό που επικοινωνιακά πλασάρεται ως δήθεν Νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας, είναι στην ουσία μια επικίνδυνη και καταστροφική υπεργολαβία, που επιδιώκει να οριστικοποιήσει την συνολική λειτουργική προσαρμογή και τον στρατηγικό αναπροσανατολισμό του επιχειρησιακού κεφαλαίου που διαθέτει η χώρα, στο περιβάλλον των νέων επικαιροποιημένων αμερικανονατοϊκών απαιτήσεων.<br /><br />Αυτές οι προσαρμογές, δρομολογούνται σε μια ιστορική συγκυρία, κατά την οποία η Εξωτερική πολιτική της χώρας μας καταγράφει σοβαρές και αλλεπάλληλες στρατηγικές υποχωρήσεις, που σχετίζονται με τον σκληρό πυρήνα της Εθνικής της ατζέντας, πρωτίστως στο Αιγαίο και στο Κυπριακό.<br /><br />Μια περίοδος όμως κατά την διάρκεια της οποίας καταγράφονται φαινόμενα υποχωρητικότητας, συμβιβασμών, διαχειριστικής ατολμίας ή πολύ περισσότερο δημόσια αποκαθήλωση ακόμη και αδιαπραγμάτευτων «κόκκινων γραμμών», σε ένα περιβάλλον που παραμένει εξόχως συγκρουσιακό και ενώ δρομολογούνται ήδη ευρύτερες περιφερειακές (και όχι μόνο) ανακατατάξεις, προφανώς δεν προσφέρεται για συζητήσεις που επιμένουν να υποβαθμίζουν το κυρίαρχο πρόβλημα της χώρας, σε πρόβλημα απλής λειτουργικής προσαρμογής και ουσιαστικά επισημοποιούν την απόφαση της πολιτικής ηγεσίας του τόπου, να συμβιβαστεί και να αναγορεύσει σε σταθερή και αδιαπραγμάτευτη συστημική «αξία» τα επικίνδυνα υποπροϊόντα της σχολής του ΕΛΙΑΜΕΠ.<br /><br />Ας είμαστε λοιπόν ξεκάθαροι…<br /><br />Η χώρα μας είναι υποχρεωμένη να δρα σε ένα περιβάλλον στο οποίο οι προκλήσεις μεγιστοποιούνται υπέρμετρα… Η πολυπλοκότητα αυτών των προκλήσεων είναι καταφανής… Η στρατηγική μικρών και μεγάλων δρώντων προσλαμβάνει επιθετικά χαρακτηριστικά, η ύπαρξη των οποίων προϊδεάζει ακόμη και για ευρύτερες ανατροπές που κυοφορούνται… Οι νέες στρατηγικές ευκαιρίες που δημιουργούνται για την πατρίδα μας, στις πλείστες όσες των περιπτώσεων, λειτουργούν ανταγωνιστικά και ασύμβατα με τις «συμμαχικές υποχρεώσεις» που της ανατίθενται, και αυτήν την εξίσωση οφείλει να την διαχειριστεί με την δέουσα στρατηγική ευστροφία… Και φυσικά η Ελλάδα, είναι υποχρεωμένη να αποτιμά σοβαρά τον ιστορικό της ρόλο, σε ένα περιβάλλον στο οποίο η επιθετικά αναθεωρητική Τουρκία κλιμακώνει την επικίνδυνη συμπεριφορά της, άλλοτε στοχοποιώντας την ευθέως, άλλοτε ροκανίζοντας τον πυρήνα των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και άλλοτε στραγγαλίζοντας συστηματικά την περιφερειακή της υπόσταση, με το αναθεωρητικό πνεύμα που υποδαυλίζει μέσω της επιρροής και των πολιτικών που ασκεί, σε όλο το εύρος των εθνικών μας συνόρων…<br /><br />Είναι λοιπόν φανερό πως σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση για Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας προφανώς και είναι επιβεβλημένη, αλλά αυτή η πολύ σοβαρή υποχρέωση…<br /><ul style="text-align: left;"><li>ΔΕΝ μπορεί να συντηρεί και να αναπαράγει την επικίνδυνη και αποπροσανατολιστική νοσηρότητα…</li><li>ΔΕΝ μπορεί να ανατίθεται σε Ντόκους…</li><li>ΔΕΝ μπορεί να εξαντλείται σε τακτικές και λειτουργικές προσαρμογές που ακυρώνουν το Εθνικό επιχειρησιακό Κεφάλαιο…</li><li>ΔΕΝ μπορεί να νομιμοποιεί από το παράθυρο συμβιβαστικές λογικές και ανεπίτρεπτες εθνικές υπαναχωρήσεις, στο όνομα της διασφάλισης της συμμαχικής αρμονίας. Και φυσικά…</li><li>ΔΕΝ μπορεί να συντηρεί μια καθ’ όλα αντιπαραγωγική φιλοσοφία που θεωρεί ότι η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας χτίζεται με την μετατροπή της χώρας σε φτηνό παρακολούθημα των εξελίξεων, που θα αναζητά άλλοτε ατελέσφορες και φοβικές απαντήσεις απέναντι στην κλιμακούμενη προκλητικότητα και άλλοτε συνταγές περιορισμού των οδυνηρών συνεπειών από την απρόσκοπτη υλοποίηση της τουρκικής επιθετικά αναθεωρητικής ατζέντας.</li></ul>Σε κάθε περίπτωση, είναι άκρως προκλητική ή διαβεβαίωση του ΚΥΣΕΑ ότι η Νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας που θα επεξεργαστεί ο κ. Ντόκος, θα επικαιροποιείται ανά πενταετία ωσάν να πρόκειται για γαλακτοκομικό προϊόν ορισμένης λήξης, το οποίο θα πρέπει απλά να το προκάμουμε επειδή αυτό απαιτούν οι προδιαγραφές του κατασκευαστή και φυσικά είναι εξόχως ανησυχητική η ομολογία του ΚΥΣΕΑ ότι αυτή η επεξεργασία δεν θα υπεισέρχεται σε επιχειρησιακές λεπτομέρειες.<br /><br />Επομένως αυτό που προετοιμάζεται, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την διαμόρφωση της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας, που έχει ανάγκη η χώρα μας και η οποία θα πρέπει να είναι ενεργητική, ευέλικτη, δυναμικά επικαιροποιούμενη, ιστορικά θωρακισμένη και σωστά τοποθετημένη σε ένα ρευστό περιβάλλον ανατροπών που αναζητεί νέα επίπεδα ισορροπίας. Είναι μια επικίνδυνη και αποδομητική υπεργολαβία, μια καθ’ όλα υπαγορευμένη διαδικασία που αποσκοπεί στην συστημική καθήλωση ΤΟΣΟ της επιτελικής σκέψης ΟΣΟ και της επιχειρησιακής δράσης στο πλαίσιο των συμμαχικών δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί και αυτή η εξέλιξη επιδεινώνει έτι περαιτέρω την πραγματική θέση της χώρας στο περιφερειακό σύστημα.<br /><br />Οι Πρέσπες δημιούργησαν μια νέα πραγματικότητα που αντί να περιορίσει οδηγεί σε περαιτέρω κλιμάκωση την ρητορική της αποσταθεροποίησης στην Βαλκανική, ενώ έχει διευρύνει δραματικά το εύρος των πιέσεων που ασκούνται στην χώρα μας, ακόμη και από τους υποτιθέμενα «στρατηγικούς» μας συμμάχους…<br /><br />Οι περιφερειακές συνευρέσεις πολυδιαφημίστηκαν στο πλαίσιο της ενεργειακής ασφάλειας, αλλά δεν προσέλαβαν την πολυπόθητη στρατηγική φυσιογνωμία που θα μπορούσε να τις αναγορεύσει σε πραγματικό πολλαπλασιαστή ισχύος για την ντε φάκτο επιβολή της περιφερειακής σταθερότητας και την συλλογική εφαρμογή των κανόνων Δικαίου, ως μόνων ικανών να ακυρώσουν στην πράξη την νεο-οθωμανική φαντασίωση, αποπέμποντάς την οριστικά στα αζήτητα της Ιστορίας…<br /><br />Και φυσικά οι μυστικές διαβουλεύσεις… Οι διαρκείς «συμμαχικές» πιέσεις και οι απαράδεκτες σε βάρος της χώρας μας συμπεριφορές… Αλλά και η σταδιακή διολίσθηση στην φαρσοκωμωδία της συνετούς διαχείρισης, με την οποία ερωτοτροπεί η συστημική στρατηγική σκέψη και η πολιτική τάξη της χώρας, έχουν δημιουργήσει μια νέα κατάσταση που στο εσωτερικό αναζητά εναγωνίως την τυπική νομιμοποίησή της ενώ επιβαρύνει δραματικά την ήδη δεινή θέση της χώρας με νέα επικίνδυνα και δυσκολοξεπέραστα τετελεσμένα.<br /><br />Αυτό λοιπόν είναι το «καθήκον» το οποίο ανέλαβε με απόφαση του ΚΥΣΕΑ να φέρει σε πέρας ο κ. Ντόκος. Και όσοι θεωρούν ότι η χώρα μας επιτέλους αποκτά Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας συναισθανόμενη την ισχυροποιημένη θέση της μέσα σε ένα περιβάλλον περιφερειακής αστάθειας με πολλές και ενδιαφέρουσες προκλήσεις, καλό θα είναι να αλλάξουν πλευρό.<br /><br />Κάθε σοβαρή συζήτηση για Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας προϋποθέτει…<br /><br />Α. Προετοιμασία της Διεθνούς κοινότητας και δη του εγγύς και ευρύτερου γεωπολιτικού περιβάλλοντος, γι’ αυτό που πραγματικά αλλάζει. Πρωτίστως αναφορικά με την εθνική αποφασιστικότητα στην διαχείριση των καθημερινών μικρών και μεγάλων προκλήσεων έναντι πάντων… Αυτό προφανώς ΔΕΝ προκύπτει μέσα από τις πολιτικές της περιστολής του εύρους των «κόκκινων γραμμών» όπως για παράδειγμα με την τυπική συρρίκνωση των χωρικών υδάτων στα 6 νμ, αντί για την δυναμική επέκτασή τους στα 12 νμ, όπως ακριβώς ορίζει το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας…<br /><br />Β. Σειρά διπλωματικοπολιτικών πρωτοβουλιών που οριοθετούν ένα νέο σύστημα προτεραιοτήτων και μια συνολικά νέα αντίληψη γι’ αυτό που είθισται να αποκαλείται «Εθνικό συμφέρον»… Κάτι τέτοιο φυσικά δεν διαφαίνεται από μια χώρα που επιμένει να σέρνεται πίσω από την επιθετική ατζέντα της Τουρκίας και των τετελεσμένων της, ενώ θα έπρεπε να αποφασίσει να σύρει την γειτονική χώρα πίσω από τα Εθνικά Ιστορικά Δίκαια, τα οποία οφείλει να αναδιατυπώσει δυναμικά ΚΑΙ στο επίπεδο της Διεθνούς Διπλωματίας…<br /><br />Γ. Στοχευμένη προβολή ισχύος σε ότι αφορά στην αντίληψη για την ενότητα του Έθνους και την διαχείριση των κρίσιμων εθνικών υποθέσεων… Προφανώς ούτε και αυτό το είδαμε παρατηρώντας την χώρα μας να αποστασιοποιείται διακριτικά από την υποχρέωση υπεράσπισης της Κύπρου διολισθαίνοντας στην Τουρκικής έμπνευσης και κοπής Διζωνική Δικοινοτική, αντί να αναβαθμίσει άμεσα, αιφνίδια και ολοκληρωμένα το προνομιακό ιστορικό πλεονέκτημα της δίδυμης γεωπολιτικής υπόστασης του Ελληνισμού σε μητροπολιτική Ελλάδα και Κύπρο, με στόχο την ουσιαστική και πολύπλευρη ισχυροποίηση του Εθνικού χώρου. Και φυσικά…<br /><br />Δ. Μια αλληλουχία διαφορετικών χειρισμών, τόσο κατά την άσκηση της Εθνικής κυριαρχίας όσο και σε όλα τα Διεθνή Φόρα, που θα σταματήσει να παραπέμπει σε άτολμο, άβουλο, συμβιβασμένο και φτωχό συγγενή, αλλά σε μια χώρα που σέβεται τον εαυτό της και εμφανίζεται έναντι πάντων, αποφασισμένη να υπερασπιστεί και να διεκδικήσει τα αυτονόητα, χωρίς συμβιβασμούς και χωρίς να επιτρέπει σε κανέναν να διανοηθεί ότι μπορεί να την θεωρεί δεδομένη, να την αγνοεί και πολύ περισσότερο να την προσπερνά επιδεικτικά στους σχεδιασμούς του.<br /><br />Και όλα τα παραπάνω είναι προαπαιτούμενα, διότι μόνο μια χώρα που εμφανίζεται αποφασισμένη να λειτουργήσει σε ένα περιβάλλον αυξημένων προσδοκιών, έχει την δυνατότητα να μην υποβαθμίσει σε μια περί διαγραμμάτων συζήτηση την υπόθεση που αφορά στην στρατηγική για την Εθνική της Ασφάλεια, αλλά να την αναβαθμίσει σε ένα ουσιαστικό εργαλείο προσέγγισης ενός ολοκληρωμένου Εθνικού στρατηγικού δόγματος, στο πλαίσιο μιας νέας επικαιροποιημένης Μεγάλης Ιδέας που να αγκαλιάζει και να εμπνέει το σύνολο του Ελληνισμού, που θα ισχυροποιεί και δεν θα διαπραγματεύεται τον Εθνικό ζωτικό χώρο, και που θα μπορεί να παρεμβαίνει στις περιφερειακές εξελίξεις, διαθέτοντας όραμα και διεκδικώντας τον αναβαθμισμένο ρόλο και λόγο που της ανήκει δικαιωματικά, στο περιβάλλον της νέας περιφερειακής ισορροπίας ισχύος.<br /><br />Φυσικά για όλα τα παραπάνω, ΔΕΝ συζήτησε το Ελληνικό ΚΥΣΕΑ και ΔΕΝ αποτελούν ούτε κατά διάνοια μέρος της διαχειριστικής υπεργολαβίας που ανέλαβε να διεκπεραιώσει ο κ. Ντόκος και η οποία φέρει ανεξίτηλη την σφραγίδα του ΕΛΙΑΜΕΠ.<br /><br />Και επειδή στο περιφερειακό σύστημα, ουδείς βυζαίνει το δάκτυλο, τα μηνύματα τα οποία εξέπεμψε το ΚΥΣΕΑ υπήρξαν απολύτως σαφή και τα επίχειρα αυτής της «σπουδαίας» συνεδρίασης θα τα εισπράξει η πατρίδα μας με πολύ οδυνηρό τρόπο την αμέσως επόμενη περίοδο. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς καθρεφτάκια για τους ευκολόπιστους. Θα επανέλθουμε…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ή μια ακόμη αποδομητική υπεργολαβία με ανάδοχο το ΕΛΙΑΜΕΠ;

Του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ Πληροφορηθήκαμε ότι το ΚΥΣΕΑ κατά την τελευταία συνεδρίασή του, διαπίστωσε την ανάγκη να εκπονηθεί μια νέα Στρατηγική Ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Το ΕΛΙΑΜΕΠ, ο κ. Τσούκαλης και οι τουρκικές επεκτατικές αξιώσεις

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/07/eliamep_ellinotourkika_slpress.jpg" /><br /><br /><b>Εμφιετζόγλου Πρόδρομος</b><br />Το ΕΛΙΑΜΕΠ (Ελληνικό Ίδρυμα Αμυντικής και Εξωτερικής Πολιτικής), ιδρύθηκε το 1988 με σκοπό, όπως υποδηλώνει ο τίτλος του την «μελέτη και τον διάλογο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας στην ευρύτερη γειτονιά της Ελλάδας». Αργότερα, το 1993 μετονομάσθηκε σε Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής. Ήτοι εμμέσως μετετράπη σε κατά βάση ευρωπαϊκό Ίδρυμα. Όλως περιέργως όμως, διατήρησε τον πρότερο τίτλο του!<br /><br />Στα πρώτα του βήματα εθεώρησα θετική την δραστηριότητα του ΕΛΙΑΜΕΠ και μάλιστα χρηματοδότησα μία εκδήλωσή του. Επαίνεσα, επίσης, τις θέσεις του για το Κοσσυφοπέδιο και σε συνάντηση με τον Αμερικάνο πρέσβη και τον κ. Βερέμη είχα τονίσει ότι συμφωνώ με τις απόψεις του και είχα συστήσει στον πρέσβη να τις προσέξει ιδιαίτερα.<br /><br />Αργότερα σε συνάντηση στα γραφεία της εταιρείας μου, με τους κ.κ. Βερέμη και Κουλουμπή, εζητήθη η συνδρομή μου προς την εύρεση ή παραχώρηση χώρων για τη στέγαση των γραφείων του Ιδρύματος. Ακολούθησε ανταλλαγή απόψεων για την ελληνική εξωτερική πολιτική και ιδιαίτερα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Διαπίστωσα μία γενική αντίληψη συμβιβαστικής πολιτικής με την Τουρκία, παρά τα τόσα παθήματα που δεν είχαν γίνει μαθήματα.<br /><br />Τους τόνισα ότι διαφωνώ, ότι η υποχώρηση στις τουρκικές διεκδικήσεις σε ουδέν ωφελεί, παρά σε έγερση νέων απαιτήσεων και πιθανώς νέων ελληνικών υποχωρήσεων. Επί έτη παρακολουθούσα το έργο και τις ημέρες του ΕΛΙΑΜΕΠ, διαφωνώντας με τις απόψεις του, αλλά και εντυπωσιαζόμενος από την αποδοχή του από μεγάλο τμήμα του πολιτικού συστήματος, του επιχειρηματικού κόσμου και των δημοσιογράφων. Επί κυβερνήσεων Σημίτη μάλιστα, οι απόψεις ΕΛΙΑΜΕΠ-Σημίτη ήταν παρόμοιες, αν όχι ταυτόσημες.<br /><br />Στο αρχικό του στάδιο, το ΕΛΙΑΜΕΠ χρηματοδοτείτο κυρίως από το ελληνικό δημόσιο. Τώρα πλέον κυρίως από ευρωπαϊκά προγράμματα, χωρίς να διευκρινίζεται εάν πρόκειται για ελληνικά προγράμματα που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ ή άλλα, ή απευθείας από την ΕΕ.<br />Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι περίπου το 10% των εσόδων του προέρχεται από ξένες πρεσβείες (μεταξύ των οποίων της Γερμανίας, της Βρετανίας και τις Ισπανίας).<br /><br />Απόψεις και χρηματοδότηση<br /><br />Και γεννάται το εύλογο ερώτημα: Εάν χρηματοδοτείσαι από μια πρεσβεία, μπορεί να είσαι τελείως αμερόληπτος με την χώρα που εκπροσωπεί; Ή μήπως –έστω και υποσυνείδητα– επηρεάζεσαι και τουλάχιστον μειώνεις την ένταση κάποιας κριτικής; Μήπως ακόμα ο φόβος διακοπής της χρηματοδότησης σε ωθεί στην καλύτερη περίπτωση να “στρογγυλεύεις” την κριτική; Ομοίως, ερωτήματα δημιουργεί η συνεργασία του ΕΛΙΑΜΕΠ με το τουρκικό Πανεπιστήμιο Bilgi. Υπό κανονικές συνθήκες, μία τέτοια συνεργασία θα ήταν απολύτως φυσιολογική, αλλά με τις συνθήκες που επικρατούν στην Τουρκία προκύπτει πρόβλημα.<br /><br />Χαρακτηριστικό των προσφάτων απόψεων του ΕΛΙΑΜΕΠ για τα ελληνοτουρκικά είναι το άρθρο του προέδρου του κ. Τσούκαλη στα “Νέα” (25.01.2021), με τίτλο “Ναρκοπέδιο”. Εκεί θέτει με πλάγιο τρόπο το ερώτημα: «Δώδεκα μίλια στο Αιγαίο και πόλεμος;» Τί διαφέρει το ερώτημα του κ. Τσούκαλη από το τουρκικό casus belli; Η έμμεση πλην σαφής παρότρυνσή του είναι να υποχωρήσουμε στον τουρκικό εκβιασμό. Και πόσα μίλια να τους… παραχωρήσουμε για να “αποφύγουμε τον πόλεμο”; Τρία, τέσσερα, ή μήπως να παραμείνουμε στα έξι και να μειώσουμε και τον εναέριό μας χώρο από 10 στα έξι;<br /><br />Και καλά, ο κ. Τσούκαλης μας “έσωσε” από τον πόλεμο(!) για τα χωρικά ύδατα. Αν οι “σύμμαχοί” μας οι Τούρκοι μας εκβιάσουν για να αποστρατικοποιήσουμε τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, θα μας “ξανασώσει”, θέτοντας και πάλι τροποποιημένο το εκβιαστικό δίλημμα: «αποστρατικοποίηση ή πόλεμος;» Και που ακριβώς σταματάει αυτή η αλυσίδα των εκβιαστικών διλημμάτων;<br /><br />Η ελληνική “πατέντα”<br /><br />Μας λέτε κ. Τσούκαλη –με έμμεσα υποτιμητικό ύφος– να μην ασκήσουμε το κυριαρχικό μας δικαίωμα, υποκύπτοντας στον φόβο του πολέμου. Η απάντηση είναι και χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων και “μη πόλεμος”. Πως γίνεται αυτό; Εάν η Ελλάδα έχει ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, δηλαδή αποτελεσματική αποτρεπτική ικανότητα, τότε η Τουρκία δεν θα τολμήσει όχι πόλεμο, αλλά ούτε καν “επακούμβηση”. Έτσι, θα λυθεί και το πρόβλημά σας κ. Τσούκαλη για τη διαφορά χωρικών υδάτων και εναερίου χώρου, 12 μίλια και στη θάλασσα και στον αέρα.<br /><br />Ισχυρίζεται ακόμη ο κ, Τσούκαλης ότι αν επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα θα εμποδίσουμε την ναυσιπλοΐα της γειτονικής χώρας. Ακριβώς το τουρκικό επιχείρημα! Παρατηρούμε γενικά ότι οι θέσεις του προέδρου του ΕΛΙΑΜΕΠ και τα επιχειρήματα της Άγκυρας συμπίπτουν και δυστυχώς πολλοί ξένοι αλλά και δικοί μας τα δέχονται και τα “καταπίνουν αμάσητα”. Ας δούμε όμως τον συνημμένο χάρτη, με τις δύο κύριες γραμμές ναυσιπλοΐας στο Αιγαίο, ήτοι την Δυτική από Ελλήσποντο προς Ιόνιο και την Ανατολική από Ελλήσποντο προς Ανατολική Μεσόγειο.<img height="453" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/07/%CE%B5%CE%BC%CF%86%CE%B9.jpg" width="640" />Συνημμένο 1: Χάρτης με Διαδρομές<br /><br />Η δυτική διέρχεται από τα στενά Ευβοίας-Άνδρου, Κέας-Μακρονήσου και Κυθήρων-Ελάφονήσου, η δε ανατολική μεταξύ Ψαρών-Χίου και Αμοργού-Κινάρου. Οι αποστάσεις εμφαίνονται στον παρακάτω συνημμένο πίνακα. Όλες είναι μικρότερες των 12 ναυτικών μιλίων, ήτοι αποτελούν χωρικά ύδατα και με το σημερινό εύρος. Η απόσταση μάλιστα Κύθηρα-Ελαφόνησος ανέρχεται σε μόλις 4,5 ναυτικά μίλια.<br /><img height="445" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/07/%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CF%8C%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-%CE%BF%CE%B8%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%82-354.png" width="640" />Συνημμένο 2: Πίνακες Αποστάσεων<div><br />Η ελεύθερη ναυσιπλοΐα<br /><br />Και ερωτώ τους Τούρκους αλλά και τον κο Τσούκαλη: Υπήρξε ποτέ πρόβλημα ναυσιπλοΐας, εμπόδισε ή παρεμπόδισε ποτέ ελληνική κυβέρνηση τα διερχόμενα πλοία; Αντιθέτως οι πάντα υποχωρητικές ελληνικές κυβερνήσεις ανέχθηκαν και δεν αντέδρασαν σε πλοία και υποβρύχια του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, που διέρχονται χωρίς να τηρούν καν τις υποχρεώσεις της αβλαβούς διέλευσης, όπως ορίζει το διεθνές δίκαιο.<br /><br /></div><div>Λοιπόν, είναι σαθρό το επιχείρημα των Τούρκων που υιοθετεί ακρίτως ο πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ για να μην ασκήσει η Ελλάδα το κυριαρχικό της δικαίωμα για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας; Όπως τώρα, έτσι ελεύθερα θα περνούν τα πλοία όταν τα επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα, διότι η χώρα μας πιστεύει στην ελεύθερη ναυσιπλοΐα. Άλλοι την παραβιάζουν.<br /><br />Άλλωστε και η Ρωσία που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στο Αιγαίο, δηλώνει ότι δεν έχει αντίρρηση με την άσκηση του κυριαρχικού μας δικαιώματος. Λυπούμαι για την σύγκλιση του ΕΛΙΑΜΕΠ με τις τουρκικές αξιώσεις. Λυπάμαι που διαπιστώνω για πολλοστή φορά ότι οι θέσεις του κ. Τσούκαλη και ευρύτερα του ΕΛΙΑΜΕΠ είναι εθνικά επικίνδυνες, διότι υπονομεύουν ύπουλα το ηθικό του ελληνικού λαού, δημιουργώντας αμφιβολίες. Κατά την άποψή μου, πρόκειται για μορφή ψυχολογικού πολέμου κατά της Ελλάδας, με σκοπό να γίνουν πιο εύκολα δεκτές οδυνηρές εθνικές υποχωρήσεις. Φτάνουν πια, όμως,</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το ΕΛΙΑΜΕΠ, ο κ. Τσούκαλης και οι τουρκικές επεκτατικές αξιώσεις

Εμφιετζόγλου Πρόδρομος Το ΕΛΙΑΜΕΠ (Ελληνικό Ίδρυμα Αμυντικής και Εξωτερικής Πολιτικής), ιδρύθηκε το 1988 με σκοπό, όπως υποδηλώνει ο τίτλος ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Λιβύη στον δρόμο του πουθενά…

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/07/dbeibah-1.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />«Οι δρόμοι που τραβάμε… στο πουθενά μας πάνε» λέει ένα λαϊκό τραγούδι, το οποίο όμως μπορεί άριστα να περιγράψει την κατάσταση σήμερα στη Λιβύη. Ειδικά, μετά τις θυελλώδεις και άκαρπες συνομιλίες των Λίβυων εκπροσώπων, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, για τη χάραξη πορείας προς τις εκλογές που έχουν προγραμματιστεί για τον Δεκέμβριο. Η αποτυχία των συνομιλιών στο να επιφέρουν έναν συμβιβασμό θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τον οδικό χάρτη που είχε δημιουργήσει ελπίδες για τον τερματισμό μιας δεκαετίας χάους.<br /><br />Συνολικά 75 αντιπρόσωποι εξέφρασαν τις θέσεις τους σε συναντήσεις στη Γενεύη την περασμένη εβδομάδα. Αν και οι συνομιλίες παρατάθηκαν κατά μία ημέρα δεν προέκυψε συμφωνία όχι μόνον για τον χρόνο διεξαγωγής των εκλογών, αλλά και για τους όρους. Σημειώνεται ότι στο πλαίσιο της κατάπαυσης του πυρός που συμφωνήθηκε τον Οκτώβριο 2020, συγκροτήθηκε τον περασμένο Μάρτιο προσωρινή κυβέρνηση για να προετοιμάσει τις προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές της 14ης Δεκεμβρίου. Τα μέλη του Φόρουμ Πολιτικού Διαλόγου (LPDF) δεν κατάφεραν ωστόσο να συμφωνήσουν για τη συνταγματική βάση των εκλογών.<br /><br />Η αποστολή του ΟΗΕ για τη Λιβύη προειδοποίησε ότι «προτάσεις που δεν καθιστούν εφικτές τις εκλογές» στην συμφωνημένη ημερομηνία θα απορριφθούν. Αυτό όμως είναι ευχολόγιο. Αν και οι διαφορές που προέκυψαν ήταν αναμενόμενες είναι προφανές ότι πίσω από τις αντικρουόμενες απόψεις υπάρχει επιρροή ξένων δυνάμεων. Ο καθηγητής Khaled al-Montasser προσδιόρισε τρεις τάσεις: «Μια πρώτη ομάδα ζήτησε να αναβληθούν οι εκλογές για το επόμενο έτος, μια δεύτερη επιθυμεί μόνο τις κοινοβουλευτικές εκλογές και μια τρίτη παραμένει δεσμευμένη στον οδικό χάρτη», ο οποίος προβλέπει τόσο βουλευτικές όσο και προεδρικές εκλογές.<br /><br />Σημειώνεται ότι τα μέλη του Πολιτικού Φόρουμ έπρεπε να είχαν συμφωνήσει μέχρι την 1η Ιουλίου, ώστε το Κοινοβούλιο να εγκρίνει τον εκλογικό νόμο. Αν και αρχικά υπήρχε συναίνεση, ορισμένα μέλη υπέβαλαν νέες προτάσεις, προσπαθώντας να αποφύγουν τη δέσμευση για διεξαγωγή εκλογών. Ο καθηγητής Νομικής Jalal al-Fitouri είπε ξεκάθαρα ότι «ξένα κράτη ασκούν πίεση σε όσους τα εκπροσώπησαν στο Φόρου Πολιτικού Διαλόγου στη Γενεύη». Όπως συμπλήρωσε ο καθηγητής Khaled al-Montasser αυτό γίνεται γιατί θέλουν «να διασφαλίσουν ότι οι “δικοί τους” άνθρωποι θα είναι στην εξουσία για να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντά τους στην κερδοφόρα μεταπολεμική ανοικοδόμηση της Λιβύης».<div><br />Παραμένουν μισθοφόροι στη Λιβύη<br /><br />Οι διαφωνίες τρενάρουν όμως και την προϋπόθεση που είναι η απόσυρση όλων των ξένων δυνάμεων. Ο ΟΗΕ εκτιμά ότι 20.000 ξένοι μαχητές (και μισθοφόροι) παραμένουν στη Λιβύη. Η Τουρκία αρνείται πεισματικά να αποσύρει τον στρατό της, επικαλούμενη τη συμφωνία Ερντογάν-Σάρατζ, αλλά δεν κάνει καμία αναφορά στους χιλιάδες τζιχαντιστές που έστειλε από τη Συρία. Η Άγκυρα έχει, άλλωστε, υψηλές πολιτικές και οικονομικές φιλοδοξίες για την πλούσια σε πετρέλαιο Λιβύη. Τους δικούς της μισθοφόρους της Wagner διατηρεί και η Ρωσία, ενώ αρκετούς μαχητές, κυρίως από χώρες της Αφρικής, έχει στη διάθεσή του και ο Χαφτάρ.<br /><br />Ποιοι κερδίζουν όμως από την προδιαγεγραμμένη αποτυχία του Φόρουμ; Εκείνοι που επιθυμούν την αναβολή των εκλογών, αλλά και όσοι εργάζονται για την παράταση της θητείας της κυβέρνησης Ντμπεϊμπά. Πίσω από αυτή βρίσκονται οι ισλαμιστές που εκπροσωπούνται από πολέμαρχους και διεφθαρμένους πολιτικούς. Την ίδια ώρα, ηττημένη είναι η διεθνής κοινότητα, καθώς οι δηλώσεις της Διάσκεψης του Βερολίνου I και II, τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας πήγαν στράφι.<br /><br />Το γεγονός ότι ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ στη Λιβύη, πρέσβης Ρίτσαρντ Νόρλαντ, επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς ορισμένων Λίβυων πολιτικών υπέρ των εκλογών προκαλεί τουλάχιστον αμηχανία. Λες και η Ουάσιγκτον ικανοποιείται από αυτά που ακούει σε επίσημες συναντήσεις και δεν διαθέτει τα εργαλεία για να δει τις πραγματικές προθέσεις πίσω από δηλώσεις.<br /><br />Εξ αρχής λιβυκά ΜΜΕ υποστήριξαν ότι το Φόρουμ δεν θα κατέληγε σε συμφωνία, επειδή υπάρχουν κόμματα, τα οποία γνωρίζει πολύ καλά ο Νόρλαντ, που δεν θέλουν εκλογές τον Δεκέμβριο, ούτε την επίτευξη συμφιλίωσης και το τέλος της κρίσης. Τα λόγια του Νόρλαντ επιβεβαιώνουν ότι η Ουάσιγκτον ασχολείται με τα προσχήματα. Οι αποφάσεις των Λίβυων δεν λαμβάνονται σε επίσημες συναντήσεις, αλλά σε ιδιωτικές συζητήσεις και οι πολιτικές εξελίξεις δεν διαμορφώνονται από κόμματα με δημόσιες αναφορές και δεσμεύσεις.<br /><br />Η πολιτική δυναμική στη Λιβύη καθορίζεται από αλληλένδετους περιφερειακούς, φυλετικούς και χρηματοοικονομικούς παράγοντες. Σήμερα, ιδίως στα δυτικά της χώρας, καθορίζονται από διαπραγματεύσεις μεταξύ διεφθαρμένων πολιτικών, οικονομικών παραγόντων, πολέμαρχων και ηγετών του πολιτικού Ισλάμ. Οι περισσότεροι μάλιστα από αυτούς, αν όχι όλοι, έχουν επηρεαστεί από την ομπρέλα της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας. Πολλοί Λίβυοι πιστεύουν ότι οι Τούρκοι δεν θα βρίσκονται στη χώρα τους εάν δεν υπήρχε πράσινο φως από τις ΗΠΑ.<br />Η Μουσουλμανική Αδελφότητα<br /><br />Όταν η σχεδιάστρια του οδικού χάρτη, Στέφανι Ουίλιαμς, ανακοίνωσε τη λίστα αυτών που επέλεξε για να συμμετάσχουν στο Φόρουμ Πολιτικού Διαλόγου, ήταν σαφές ότι φύτευε τους σπόρους της καταστροφής για το έργο που της είχε ανατεθεί. Κι αυτό γιατί εκχώρησε 45 από τις 75 έδρες στη Μουσουλμανική Αδελφότητα και σε φατρίες που βρίσκονται κοντά σε αυτήν. Με απλά λόγια, έδωσε την πλειοψηφία του Φόρουμ σε άτομα που επωφελούνται από την κρίση και σε αυταρχικές προσωπικότητες που θεωρούν τον εαυτό τους υπεράνω της λαϊκής βούλησης. Λίβυοι αναλυτές θεωρούν, μάλιστα, ότι υπήρχε πρόθεση με σκοπό τη νίκη μιας ομάδας επί ολόκληρης της λιβυκής κοινωνίας.<br /><br />Όταν έγινε λόγος για οικονομική διαφθορά και χορήγηση τεράστιων ποσών, ώστε να επηρεαστούν οι άνθρωποι στο Φόρουμ στη σύνοδο της Τύνιδας, ο ΟΗΕ είπε ότι θα διεξαχθεί έρευνα, της οποίας τα ευρήματα όμως “θάφτηκαν”, αν και κάποια διέρρευσαν τον περασμένο Ιανουάριο. Η Αποστολή του ΟΗΕ υποτίθεται ότι δεν επιθυμούσε να επηρεάσει το αποτέλεσμα των εκλογών στη σύνοδο της Γενεύης (Φεβρουάριος), ούτε την ψήφο στον Ντμπεϊμπά για να σχηματίσει κυβέρνηση (Μάρτιος).<br /><br />Οι του ΟΗΕ δεν ήταν εξοικειωμένοι με τις τοπικές ραδιουργίες. Την περασμένη εβδομάδα, οι φατρίες που απορρίπτουν τις εκλογές ουσιαστικά τινάζουν στον αέρα την προσπάθεια για ειρηνική λύση. Έτσι, αυτό που φυτεύτηκε από την Ουίλιαμς θερίστηκε από το νέο απεσταλμένο του ΟΗΕ Jan Kubis. Η εξέλιξη ήταν προδιαγραμμένη, καθώς η Μουσουλμανική Αδελφότητα δεν ήθελε εκλογές, τις οποίες γνώριζε εκ των προτέρων ότι δεν μπορούσε να κερδίσει. Στο παρελθόν, άλλωστε, είχε αρνηθεί να αποδεχθεί τα αποτελέσματα των εκλογών του 2014 και η διεθνής κοινότητα την είχε επιβραβεύσει με τη Συμφωνία Skhirat, τον Δεκέμβριο 2015.<br /><br />Οι ξένες δυνάμεις<br /><br />Η διεθνής κοινότητα επέλεξε, σκόπιμα ή όχι, να περιθωριοποιήσει τον λιβυκό λαό, προωθώντας στοιχεία που δεν τον εκπροσωπούν. Όσοι εξαρχής έβλεπαν ένα προδιαγεγραμμένο ναυάγιο, θεωρούν ότι υπήρχε σαφές σχέδιο για τη σύνδεση της πολιτικής λύσης με οντότητες και άτομα που να εγγυώνται τα συμφέροντα ξένων δυνάμεων.<br /><br />Η Αποστολή του ΟΗΕ επέτρεψε σε ορισμένους να αμφισβητήσουν το εκλογικό σώμα της Λιβύης, ακόμη και την ικανότητά του να επιλέγει τους κυβερνήτες του. Στόχος ήταν βέβαια ο αποκλεισμός ορισμένων προσωπικοτήτων, επειδή δεν ταιριάζουν με τα συμφέροντα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και των σύμμαχων της. Έτσι φτάσαμε στην εκτροπή από το πιο σημαντικό στάδιο του οδικού χάρτη.<br /><br />Η σύνοδος του Φόρουμ στη Γενεύη τελείωσε με τους κραταιούς της διεθνούς κοινότητας (Αμερικανοί, Ευρωπαίοι και Ρώσοι) να προσπαθούν να οδηγήσουν τα πράγματα σε κατεύθυνση που είναι κόντρα στη βούληση των Λίβυων πολιτών, αλλά εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Στην πραγματικότητα, οι ίδιοι αυτοί παράγοντες αγνοούν σε μεγάλο βαθμό την κατάσταση που υπάρχει στη Λιβύη από το 2011, σε αντίθεση με τους Τούρκους που έχουν ξεκάθαρο σχέδιο.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Λιβύη στον δρόμο του πουθενά…

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος «Οι δρόμοι που τραβάμε… στο πουθενά μας πάνε» λέει ένα λαϊκό τραγούδι, το οποίο όμως μπορεί άριστα να περιγράψει την κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αντεπίθεση της Αθήνας στην Ανατολική Μεσόγειο - Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ μπλοκάρουν την Τουρκία μέσω East Med

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-07/agogos-eastmed.jpg?itok=CyXhziL9" width="640" /><br /><br />Τις ευαίσθητες ισορροπίες που διαμορφώνονται ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, αλλά και τις υπόλοιπες χώρες της περιοχής, όπως η Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ, αποτυπώνει ο διαρκής επανασχεδιασμός των ερευνών που έχουν προγραμματιστεί προκειμένου να χαραχθεί η (θεωρητική προς το παρόν) πορεία του αγωγού East Med.<br /><br />Σύμφωνα με τον Βασίλη Νέδο στην Καθημερινή, Ελλάδα, Κυπριακή Δημοκρατία και Ισραήλ έχουν μισθώσει το γαλλικών συμφερόντων ερευνητικό σκάφος «Nautical Geo», με σκοπό την τέλεση σεισμικών και υποθαλάσσιων ερευνών στην ευρύτερη περιοχή ανάμεσα στην Κύπρο και την Κρήτη (και, βεβαίως, την Κύπρο και το Ισραήλ), ώστε να αποτυπωθούν τα δεδομένα που είναι απαραίτητα για την προώθηση των εργασιών τού υπό σχεδιασμό αγωγού. <br /><br />Το ερευνητικό πλοίο επρόκειτο να ξεκινήσει τις εργασίες του από την κυπριακή ΑΟΖ, ωστόσο κάτι τέτοιο δεν πραγματοποιήθηκε, γι’ αυτό και ήδη πλέει προς την ελληνική ΑΟΖ. Εντός της εβδομάδας το «Nautical Geo» αναμένεται να κινηθεί στην ευρύτερη περιοχή της Κρήτης, εντός της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), δίχως ωστόσο να έχει αποσαφηνιστεί αν θα πραγματοποιηθούν οι προγραμματισμένες εργασίες.<div><br />Πίσω από τις μετακινήσεις του ερευνητικού πλοίου κρύβονται μια σειρά από διπλωματικές διεργασίες. Η πλέον προφανής αφορά τη διαρκή απειλή που υπάρχει εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία. Η σχεδιαζόμενη φιέστα στο Βαρώσι με επικεφαλής τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η προαναγγελία περισσότερων γεωτρήσεων, η ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στον κατεχόμενο βορρά του νησιού και η ευθεία πίεση για αλλαγή της μεθοδολογίας της λύσης του Κυπριακού έχουν δημιουργήσει έναν ασφυκτικό κλοιό για τη Λευκωσία. <br /><br />Την ίδια στιγμή, οι Τούρκοι έχουν ανακοινώσει έρευνες ανάμεσα στη Μικρά Ασία και το ψευδοκράτος, σε μια περιοχή την οποία οι γνώστες της ενεργειακής πολιτικής της Αγκυρας αντιλαμβάνονται πολύ καλά. Πρόκειται για περιοχές στις οποίες δεν έχουν πραγματοποιηθεί τρισδιάστατες έρευνες, παρά μόνο κάποιες δύο διαστάσεων σε ορισμένα σημεία. Αυτό σημαίνει ότι η ολοκλήρωση των τρισδιάστατων ερευνών σε αυτή την περιοχή θα αποδεσμεύσει τα ερευνητικά σκάφη της τουρκικής εταιρείας πετρελαίου (ΤΡΑΟ), για επέκταση των ερευνών και σε άλλα σημεία στην ανατολική Μεσόγειο. Πρακτικά, η ανησυχία εντοπίζεται στην πιθανότητα η Αγκυρα να ενεργοποιήσει την απειλή για έρευνες νότια της Κρήτης, σε συνδυασμό με ένταση της κακόβουλης επιρροής της στην Τρίπολη, με σκοπό τη διαιώνιση της εκκρεμότητας του Λιβυκού και την ακύρωση των σχεδιαζόμενων εκλογών της 24ης Δεκεμβρίου. <br /><br />Στην Αθήνα δεν υπάρχει καμία βούληση να δυναμιτιστεί το κλίμα σε μια περίοδο κατά την οποία έχει εξασφαλιστεί αυτή η πρόσκαιρη αλλά σίγουρα πολύτιμη ανάπαυλα στις εντάσεις. Ο σχεδιασμός της πορείας του «Nautical Geo» στην ευρύτερη περιοχή της ελληνικής ΑΟΖ στα ανατολικά της Κρήτης δεν είναι βεβαίως γνωστή, ωστόσο είναι παραπάνω από προφανές ότι οι Τούρκοι παρακολουθούν με ιδιαίτερη προσοχή. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν οι εργασίες αυτές δεν ολοκληρωθούν σε αυτή τη φάση, θα συνεχιστούν τους επόμενους μήνες. <br /><br />Παράλληλα, ωστόσο, Αθήνα και Κάιρο θα εντείνουν τις δικές τους διμερείς επαφές, για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να συνεργαστούν στον ενεργειακό τομέα, μάλιστα εντός της οριοθετημένης ΑΟΖ Ελλάδας και Αιγύπτου. Ουδείς τρέφει αυταπάτες σχετικά με τη διάρκεια της ύφεσης των τουρκικών σχεδιασμών και προκλήσεων στην ανατολική Μεσόγειο και στην πράξη άπαντες αναμένουν να δουν πώς θα εξελιχθεί η κατοχική φιέστα του κ. Ερντογάν και του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ, το οποίο, πλέον, είναι βυθισμένο σύσσωμο στο εθνικιστικό – ισλαμιστικό τέλμα που το έχει τοποθετήσει ο ηγέτης του.</div><div><br /></div><div>Κινήσεις στο παρασκήνιο<br /><br />Παρά την αποκαλούμενη επιχείρηση γοητείας, η Αγκυρα συνεχίζει να υπονομεύει παρασκηνιακά διάφορες συλλογικές δράσεις του ΝΑΤΟ, κάτι που διευκολύνεται από το τουρκικό επιχείρημα περί ισχυρής παρουσίας στη Βαλτική, στη Μαύρη Θάλασσα αλλά και την πρόθεση να αναλάβει τη φύλαξη του αεροδρομίου της Καμπούλ στο Αφγανιστάν. Η Αγκυρα ενοχλείται από το σύνολο των νατοϊκών δράσεων στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο και η δράση της SNMG-2 για το προσφυγικό είναι μια ενδεικτική περίπτωση. <br /><br />Εσχάτως, η Αγκυρα υπονομεύει σε επίπεδο ΝΑΤΟ και την πολύ σημαντική αποστολή των UAV τύπου RQ-4 D (Black Hawk) τα οποία επιχειρούν για λογαριασμό της Συμμαχίας από τη βάση της Σιγκονέλα στην Ιταλία, με σκοπό να παρέχουν εικόνα από μια ευρεία περιοχή, η οποία, βεβαίως, περιλαμβάνει το Αιγαίο. Καθώς δεν μπορούν να διακόψουν την αποστολή, οι Τούρκοι σε αυτή τη φάση έχουν μπλοκάρει τουλάχιστον δύο φορές την αύξηση του προϋπολογισμού της αποστολής των Global Hawk, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή το θέμα να έχει φθάσει στη στρατιωτική επιτροπή του ΝΑΤΟ, ενώ συνήθως αυτά τα ζητήματα λύνονται σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο. <br /><br />Οι Τούρκοι επικαλούνται οικονομική δυσχέρεια, ωστόσο από το μέγεθος του προγράμματος (αυτή τη στιγμή κοστίζει περί τα 100 εκατ. ετησίως για το ΝΑΤΟ και το βάρος μοιράζονται και οι 30 χώρες που συμμετέχουν στη Συμμαχία), είναι σαφές ότι οι ενστάσεις της Αγκυρας εδράζονται στην ενόχλησή της από την εμπλοκή «τρίτων» στις διαφορές της με την Αθήνα. Τα προβλήματα που εγείρει η τουρκική πλευρά στην υλοποίηση της νατοϊκής αυτής δράσης έχουν ενοχλήσει πάντως αρκετούς συμμάχους, συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών.<br /><br />Επίσκεψη στο Κάιρο<br /><br />Η σύσφιγξη των σχέσεων με τον αραβικό κόσμο αποτελεί από τις βασικές προτεραιότητες της ελληνικής διπλωματίας. Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας μεταβαίνει την Τρίτη στο Κάιρο, όπου θα υπογράψει ένα μνημόνιο κατανόησης με τον γενικό γραμματέα του Αραβικού Συνδέσμου, Αχμέντ Αμπούλ Γκεΐτ. Τυπικά η Ελλάδα θα γίνει χώρα-παρατηρητής στον Αραβικό Σύνδεσμο, ουσιαστικά ωστόσο θα επικυρώσει τις πολύ στενές σχέσεις της με χώρες όπως η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) και η Σαουδική Αραβία. Οι θέσεις του Αραβικού Συνδέσμου και της Ελλάδας για την Τουρκία ταυτίζονται. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την 154η τακτική σύνοδο του Συνδέσμου σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών τον περασμένο Σεπτέμβριο, είχε υιοθετηθεί ψήφισμα με τίτλο «Τουρκικές παρεμβάσεις στα εσωτερικά των αραβικών χωρών», με κύριο σκοπό τότε την καταδίκη της τουρκικής κακόβουλης επιρροής σε Λιβύη, Ιράκ και Συρία.<br /><br />Εκτοτε, και συγκεκριμένα τον περασμένο Μάρτιο, ο Αραβικός Σύνδεσμος επανήλθε καταδικάζοντας τις παρεμβάσεις της Τουρκίας σε Λιβύη και Συρία, με διακριτή αναφορά στην παραβίαση της κυριαρχίας του Ιράκ από τις τουρκικές δυνάμεις. Ο κ. Δένδιας δεν πρόκειται, βεβαίως, να περιοριστεί στις επαφές του με τον Αραβικό Σύνδεσμο και, πέρα από τις πολύ στενές σχέσεις με Αίγυπτο και ΗΑΕ, αναμένεται να επιδιώξει στενότερη συνεργασία και με άλλα αραβικά κράτη, όπως η Ιορδανία, το Μπαχρέιν και το Ιράκ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αντεπίθεση της Αθήνας στην Ανατολική Μεσόγειο - Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ μπλοκάρουν την Τουρκία μέσω East Med

Τις ευαίσθητες ισορροπίες που διαμορφώνονται ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, αλλά και τις υπόλοιπες χώρες της περιοχής, όπως η Κυπριακή...

Διαβάστε την συνέχεια

Λιβύη: Τσαμπουκάδες από Τουρκία & Μουσουλμανική Αδελφότητα-Φορτώνει μισθοφόρους

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-07/3725.jpg?itok=fuoB2JV3" width="640" /><br />Αμερική: Φύγετε τώρα-Μισρί: Πρώτα να φύγουν οι άλλοι και μετά οι Τούρκοι-Συναντήσεις του εκπροσώπου του ΟΗΕ <br />“Ανάβει το φυτίλι” και πάλι στη Λιβύη... Περισσότεροι από 150 υποστηριζόμενοι από την Τουρκία Σύριοι μαχητές ετοιμάζονται για ανάπτυξη στη Λιβύη, ανέφερε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (SOHR).<br /><br />Σύμφωνα με την ομάδα παρακολούθησης που εδρεύει στο Λονδίνο, οι μαχητές θα αντικαταστήσουν εκείνους που θα επιστρέψουν στη Συρία πριν από τις 15 Ιουλίου. Το αεροπλάνο που θα μεταφέρει τη νέα ομάδα από την Τουρκία στη Λιβύη θα μεταφέρει τους άλλους μαχητές στην επιστροφή του. «Η εναλλαγή των μισθοφόρων πραγματοποιείται τακτικά, κάθε 15 ημέρες… Η Τουρκία διατηρεί τον ίδιο αριθμό μισθοφόρων στις βάσεις της στη Λιβύη», αναφέρει η έκθεση του SOHR.<br /><br />Η Τουρκία ανέπτυξε χιλιάδες Σύριους μαχητές στη Λιβύη μεταξύ του 2019 και του 2020 για να υποστηρίξει τους συμμάχους της, ενώ υπολογίζεται πως περισσότεροι από 6.000 μισθοφόροι βρίσκονται ακόμη στη χώρα. Τον περασμένο Ιούνιο, η Άγκυρα έστειλε περισσότερους από 500 μισθοφόρους στην Τρίπολη. Αρχικά, η Τουρκία υποσχέθηκε στους Σύριους μαχητές μηνιαίο μισθό έως 2.000 $ για μάχη στη Λιβύη. Τώρα, ωστόσο, οι περισσότεροι μαχητές λαμβάνουν μόλις 500 $ το μήνα.<br /><br />Η Τουρκία αγνοεί αιτήματα από την Αίγυπτο και ΗΠΑ, για απόσυρση των μισθοφόρων από τη Λιβύη για σχεδόν ένα χρόνο τώρα. Η πρόσφατη πρόοδος στην ειρηνευτική διαδικασία εντός της Λιβύης δεν άλλαξε τη θέση της Άγκυρας. Πέρυσι, αρκετές αναφορές αποκάλυψαν ότι η Τουρκία σχεδιάζει να διατηρήσει μόνιμη στρατιωτική παρουσία στη Λιβύη, κυρίως στην αεροπορική βάση al-Watiya και στο λιμάνι της Μισράτα.<br /><img src="" /><br /><br /><div>Αμερικανός αξιωματούχος: Πιέζουμε την Τουρκία να φύγει από τη Λιβύη<br /><br />Ο αναπληρωτής βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Joey Hood τόνισε ότι οι ξένες δυνάμεις πρέπει να φύγουν από τη Λιβύη, αποκαλύπτοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ένα αντιτρομοκρατικό δίκτυο σε όλη τη Λιβύη, σύμφωνα με τον ίδιο.<br /><br />Ο Χουντ σε δηλώσεις του στο «Al Arabia / Al Hadath» είπε: «Θέλουμε να διεξαχθούν οι εκλογές στη Λιβύη εγκαίρως», προσθέτοντας ότι «η Λιβύη είναι ένα κράτος χωρίς συνοχή από το 2011 περίπου».<br /><br />«Για παράδειγμα, το κύριο σημείο πίεσης εδώ, είναι ο λαός της Λιβύης ο οποίος συμφώνησε για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια. Είναι αλήθεια ότι διαφωνούμε σε πολλά θέματα, αλλά συμφωνούμε ως προς την ανάγκη αποχώρησης των ξένων δυνάμεων, όπως είδατε στις 23 Οκτωβρίου πέρυσι όταν το Φόρουμ Πολιτικού Διαλόγου της Λιβύης και η Στρατιωτική Επιτροπή 5 + 5 εξέδωσαν συμφωνία κατάπαυσης του πυρός και την απέλαση όλων των ξένων δυνάμεων, και με αυτές εννοούν τον κάθε Σύριο, κάθε Τούρκο και όλους τους άλλους».<br /><br />Επεσήμανε ότι η απομάκρυνση των μισθοφόρων «έχει γίνει πιο επείγουσα, καθώς είδα τι συνέβη με τον Πρόεδρο του Τσαντ από τους αντάρτες που βρίσκονταν στη νότια Λιβύη. Σοκαρίστηκε πραγματικά ο κόσμος, συγκλονίζοντας τους ίδιους τους Λίβυους.<br /><br /><br />Γι’ αυτό είδα τον υπουργό Εξωτερικών, τον πρωθυπουργό, να βγαίνει με θάρρος και να λέει ξανά και ξανά «Όλοι έξω», και τους υποστηρίζουμε».<br /><br />Όσον αφορά τους «μισθοφόρους της Τουρκίας», ο Τζόι Χουντ τόνισε ότι «η Άγκυρα είναι έτοιμη να προχωρήσει όσο άλλοι είναι, επίσης, έτοιμοι να προχωρήσουν. Και έτσι, χρειαζόμαστε κάποιο είδος υπό παρακολούθηση από τον ΟΗΕ, όπου κάθε πλευρά μπορεί να επαληθεύσει ότι η άλλη λαμβάνει επίσης μέτρα για να αποσύρει τους μαχητές της».<br /><br />Σχετικά με τους Τούρκους πρόσθεσε επίσης:<br /><br />«Έτσι μιλάμε με τους συμμάχους μας στην Τουρκία και άλλους στην Ευρώπη, καθώς και στα Ηνωμένα Έθνη για να δούμε πώς μπορεί να γίνει αυτό, γιατί προφανώς οι Λίβυοι το θέλουν να γίνει το συντομότερο δυνατό. Και θέλουμε να δούμε τις εκλογές να πραγματοποιούνται στις 24 Δεκεμβρίου, έτσι ώστε μια νέα κυβέρνηση να μπορεί να πάρει την εξουσία και, στη συνέχεια, να αποφασίσει ποιες σχέσεις συνεργασίας ασφάλειας θέλει να δημιουργήσει με συμμάχους του ΝΑΤΟ όπως με την Τουρκία, ή με τη Ρωσία, ή με την Ελλάδα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, ή την Αίγυπτο και με οποιαδήποτε χώρα σε όλο τον κόσμο όπως θα ήθελε να κάνει οποιαδήποτε κυρίαρχη κυβέρνηση».<br /><br /></div><div>Ο απεσταλμένος του ΟΗΕ στον Χαφτάρ<br /><br />Η Στρατιωτική Επιτροπή της Γενικής Διοίκησης του Εθνικού Στρατού της Λιβύης (LNA), πραγματοποίησε συνάντηση με τον απεσταλμένο του ΟΗΕ στη Λιβύη, Ján Kubiš, στην πόλη της Βεγγάζης, δήλωσε ο αξιωματούχος του LNA, Στρατηγός Khaled Mahjoub.<br /><br />Σε δηλώσεις, ο Al-Mahjoub πρόσθεσε ότι στη συνάντηση, η οποία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο, συζήτησαν τις αποφάσεις της Γενεύης και τους τρόπους εφαρμογής τους. «Η συνάντηση επικεντρώθηκε επίσης στην εκκένωση εκ των ξένων δυνάμεων, στην επιτάχυνση της απέλασης μισθοφόρων και στην ολοκλήρωση της ασφάλειας του κύριου παραλιακού δρόμου για να το ανοίξει», σημείωσε.<br /><br />Ο Al-Mahjoub επεσήμανε ότι στη συνάντηση συζητήθηκε επίσης ο μηχανισμός αποσυναρμολόγησης ένοπλων ομάδων.<br /><br />Νωρίτερα, ο Kubiš πραγματοποίησε συνάντηση με το Γενικό Διοικητή του LNA, Στρατάρχη Khalifa Haftar, στο Al Rajma. Η συνάντηση, η οποία πραγματοποιήθηκε παρουσία της αντιπροσωπείας των Ηνωμένων Εθνών στη Λιβύη (UNSMIL), ήταν μια ευκαιρία «να συζητηθούν οι τελευταίες εξελίξεις στη σκηνή της Λιβύης και να υπογραμμιστεί η ανάγκη διεξαγωγής των εκλογών κατά την προγραμματισμένη ημερομηνία το τέλος του τρέχοντος έτους », δήλωσε το LNA σε δήλωση στο Facebook.<br /> <br />Αλ Μισρί: Μόνο η Τουρκία βοήθησε<br /><br />Την ίδια στιγμή οι φιλοτουρκικές δυνάμεις...αντεπιτίθενται!<br /><br />Ο Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου της Λιβύης, Αλ Μισρί, δήλωσε ότι μόνο η Τουρκία ανταποκρίθηκε στην έκκλησή τους για βοήθεια και δήλωσε ότι οι τουρκικές δυνάμεις στη Λιβύη και οι μισθοφόροι δεν μπορούν να εξομοιωθούν.<br /><br />Σε συνάντηση με εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών και μέλη του Τύπου στην πρωτεύουσα Τρίπολη, ο Πρόεδρος του Ανώτατου Συμβουλίου της Λιβύης (DYK) Khalid al-Mishri έκανε σημαντικές δηλώσεις. Απαντώντας στην ερώτηση σχετικά με τα αποτελέσματα της Δεύτερης Διάσκεψης του Βερολίνου, η οποία ασχολήθηκε με την ξένη στρατιωτική παρουσία στη Λιβύη, ο Μισρί σημείωσε ότι οι τουρκικές δυνάμεις στη Λιβύη ήταν στη χώρα μετά από πρόσκληση της κυβέρνησης της Λιβύης και στο πλαίσιο των υπογεγραμμένων νόμιμων συμφωνιών .<br /><br />Αξιολογώντας την παρουσία ξένων δυνάμεων και μισθοφόρων στη Λιβύη, ο Μίσρι είπε: "Η Λιβύη είναι η γη των Λιβύων. Κατ 'αρχήν, δεν θέλουμε να υπάρχει ξένη δύναμη στη γη μας", δήλωσε ο Μισρί, προσθέτοντας: “Ζητήσαμε βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αλγερία, την Ιταλία, την Τουρκία και το ΝΑΤΟ. Μόνο η Τουρκία απάντησε στο κάλεσμα μας”<br /><br />"Η νέα διοίκηση ήρθε ως αποτέλεσμα μιας συναίνεσης και, δυστυχώς, με μια παράξενη κοινοπραξία", ο Μίσρι πρόσθεσε. Χαρακτήρισε “πλευρά του επιτιθέμενου” τον Khalifah Haftar, “όχι των ενεργών και πραγματικών πολιτικών κομμάτων της Λιβύης”.<br /><br />Για τους μισθοφόρους<br /><br /></div><div>Δηλώνοντας ότι πιστεύουν στη σταδιακή έξοδο όλων των ξένων στη Λιβύη, ο Mishri είπε ότι θα ξεκινήσει πρώτα με τους ξένους μισθοφόρους. Ο Μίσρι είπε ότι ειδικά οι μισθοφόροι από το Τσαντ και οι Σουδανοί, και έπειτα ξένοι μαχητές από χώρες όπως τα ΗΑΕ , ενώ αναφέρθηκε συγκεκριμένα και στην ρωσική ομάδα Βάγκνερ. “Μπορούμε να μιλήσουμε για την αποχώρηση των τουρκικών δυνάμεων μετά από αυτά. Γιατί; Επειδή όλα αυτά τα μέρη, εκτός από τις τουρκικές δυνάμεις, ήρθαν με ανεπίσημους και παράνομους τρόπους. Η Τουρκία, ήρθε με νόμιμο, επίσημο, εμφανή και γνωστό τρόπο. Επομένως, δεν μπορούν να φύγουν μαζί”, είπε.<br /><br />Λιβύη: Διαδήλωση αλληλεγγύης προς την Τουρκία και εναντίον του Χαφτάρ<br /><br />Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά διαμαρτυρία πραγματοποιήθηκε στην Τρίπολη, κατά της προ ημερών δράσης του πλήθους στην πόλη Τομπρούκ της ανατολικής Λιβύης όπου ποδοπάτησαν δημόσια την τουρκική σημαία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Λιβύη: Τσαμπουκάδες από Τουρκία & Μουσουλμανική Αδελφότητα-Φορτώνει μισθοφόρους

Αμερική: Φύγετε τώρα-Μισρί: Πρώτα να φύγουν οι άλλοι και μετά οι Τούρκοι-Συναντήσεις του εκπροσώπου του ΟΗΕ “Ανάβει το φυτίλι” και πάλι στη ...

Διαβάστε την συνέχεια