Για την Άγκυρα, το πρόβλημα δεν είναι μόνο τι διαθέτει σήμερα η Ελλάδα ή το Ισραήλ, αλλά τι διαμορφώνεται για την επόμενη δεκαετία.
Κώστας ΣαρικάςΗ στρατηγική σύμπλευση Ελλάδας και Ισραήλ αποκτά όλο και πιο έντονο αεροπορικό αποτύπωμα, με συνεχείς συνεκπαιδεύσεις ανάμεσα στην ελληνική (HAF) και ισραηλινή (IAF) πολεμική αεροπορία, εναέριους ανεφοδιασμούς ελληνικών μαχητικών από ισραηλινά ιπτάμενα τάνκερ και μελλοντικό κοινό παρονομαστή τα F-35, κάτι που δεν αφήνει αδιάφορη την Τουρκία.
Ειδικότερα, η Τουρκία παρακολουθεί με αυξανόμενο προβληματισμό τη διαρκή εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ, έναν άξονα που δεν περιορίζεται πλέον σε πολιτικό, διπλωματικό ή ενεργειακό επίπεδο, αλλά αποκτά καθαρό επιχειρησιακό αποτύπωμα, με αιχμή του δόρατος την αεροπορική ισχύ με προηγμένα και αναβαθμισμένα μαχητικά αεροσκάφη όπως τα F-35 και τα F-16 Viper.
Στο επίκεντρο βρίσκονται οι πολεμικές αεροπορίες των δύο χωρών, οι οποίες τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτύξει έναν σταθερό κύκλο συνεκπαιδεύσεων, ανταλλαγής τεχνογνωσίας και σύνθετων σεναρίων μεγάλης ακτίνας δράσης.
Η συνεργασία HAF και IAF δεν αποτελεί μια συγκυριακή επιλογή, αντίθετα, εντάσσεται σε έναν ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό που διαμορφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο, σε μια περίοδο κατά την οποία η Τουρκία επιχειρεί να ενισχύσει τη δική της αποτρεπτική ισχύ, αλλά ταυτόχρονα αντιμετωπίζει σοβαρές καθυστερήσεις, αβεβαιότητες και περιορισμούς στα προγράμματα αεροπορικής αναβάθμισης.
Η απομάκρυνση της Άγκυρας από το πρόγραμμα των F-35, η καθυστέρηση στο εγχώριο KAAN, οι εκκρεμότητες για την απόκτηση Eurofighter και η ανάγκη εκσυγχρονισμού του στόλου F-16 δημιουργούν ένα σύνθετο περιβάλλον πίεσης. Την ίδια ώρα, Ελλάδα και Ισραήλ κινούνται σε διαφορετική ταχύτητα. Η Αθήνα χτίζει σταδιακά μια Πολεμική Αεροπορία με Rafale F3R, F-16 Viper, Mirage 2000-5 και, στον επόμενο ορίζοντα, F-35A.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ
Ειδικότερα, η Τουρκία παρακολουθεί με αυξανόμενο προβληματισμό τη διαρκή εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ, έναν άξονα που δεν περιορίζεται πλέον σε πολιτικό, διπλωματικό ή ενεργειακό επίπεδο, αλλά αποκτά καθαρό επιχειρησιακό αποτύπωμα, με αιχμή του δόρατος την αεροπορική ισχύ με προηγμένα και αναβαθμισμένα μαχητικά αεροσκάφη όπως τα F-35 και τα F-16 Viper.
Στο επίκεντρο βρίσκονται οι πολεμικές αεροπορίες των δύο χωρών, οι οποίες τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτύξει έναν σταθερό κύκλο συνεκπαιδεύσεων, ανταλλαγής τεχνογνωσίας και σύνθετων σεναρίων μεγάλης ακτίνας δράσης.
Η συνεργασία HAF και IAF δεν αποτελεί μια συγκυριακή επιλογή, αντίθετα, εντάσσεται σε έναν ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό που διαμορφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο, σε μια περίοδο κατά την οποία η Τουρκία επιχειρεί να ενισχύσει τη δική της αποτρεπτική ισχύ, αλλά ταυτόχρονα αντιμετωπίζει σοβαρές καθυστερήσεις, αβεβαιότητες και περιορισμούς στα προγράμματα αεροπορικής αναβάθμισης.
Η απομάκρυνση της Άγκυρας από το πρόγραμμα των F-35, η καθυστέρηση στο εγχώριο KAAN, οι εκκρεμότητες για την απόκτηση Eurofighter και η ανάγκη εκσυγχρονισμού του στόλου F-16 δημιουργούν ένα σύνθετο περιβάλλον πίεσης. Την ίδια ώρα, Ελλάδα και Ισραήλ κινούνται σε διαφορετική ταχύτητα. Η Αθήνα χτίζει σταδιακά μια Πολεμική Αεροπορία με Rafale F3R, F-16 Viper, Mirage 2000-5 και, στον επόμενο ορίζοντα, F-35A.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου