Η επίθεση εναντίον πλοίου ιρανικών συμφερόντων στην Κασπία θάλασσα από τους Ουκρανούς, ορθώς αναγνώσθηκε ως «τάση συγχώνευσης» των δυο πολέμων, στην Ουκρανία και στο Ιράν. Θα πρόκειται όμως για την επισημοποίηση μιας υφιστάμενης σχέσης, όπως έχει επισημάνει εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα ο υπογράφων. Ωστόσο, εάν η κατάσταση αυτή μονιμοποιηθεί θα έχει δυο πιθανές συνέπειες. Ή την προσέγγιση σε μια μεγάλη συνολική συμφωνία των ισχυρών, ή την προσέγγιση στο χείλος της καταστροφής. Και μάλιστα με γρήγορο ρυθμό.
Η σχέση των δυο πολεμικών μετώπων κυρίως αφορούσε την εμφανή μείωση του ρυθμού τροφοδοσίας του Κιέβου με όπλα και πυρομαχικά, μια εξέλιξη που ευνοούσε τη Ρωσία. Η προσοχή της Δύσης αποσπάστηκε από το μέτωπο της Ουκρανίας, ένας πόλεμος που εξαφανίστηκε και από τις πρώτες ειδήσεις της παγκόσμιας ειδησεογραφίας, καθώς η ανταλλαγή πληγμάτων Ισραήλ-Ιράν και η επιλογή γεωγραφικής επέκτασης της περιοχής των συγκρούσεων από την Τεχεράνη, δημιούργησε εκρηκτική κατάσταση στην παγκόσμια αγορά ενέργειας και αποσταθεροποιούσε το σύνολο της Μέσης Ανατολής.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία, παρόλο που είχε εξίσου αρνητικές συνέπειες στο επίπεδο της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας ασφάλειας, αυτές είχαν αρχίσει να ενσωματώνονται μοιρολατρικά ως μια νέα πραγματικότητα στην καθημερινότητα, μετά από μια τετραετία συγκρούσεων. Εξάλλου, το επιχείρημα της ανάγκης απεξάρτησης από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες, καθώς τους χρησιμοποιούσε η Μόσχα ως εργαλείο «ρύθμισης» της ευρωπαϊκής τουλάχιστον πολιτικής, ενίοτε καταφεύγοντας στον καταναγκασμό, είχε χωνευτεί από τις πολιτικές ηγεσίες και τις κοινωνίες των χωρών της Δύσης.
Αν και είναι εξαιρετικά πρόωρο να κριθεί οριστικά το αν θα υπάρξει «συγχώνευση» των δυο μετώπων, το ερώτημα μπορεί να διερευνηθεί. Αφενός στο επίπεδο μιας εύλογης σεναριολογίας και αφετέρου επί τη βάσει της δέσμευσης του Ιράν για αντίποινα, διά της τοποθέτησης του υπουργείου Εξωτερικών. Άρα, η συζήτηση που έχει ανοίξει προσφέρεται για τη «χαρτογράφηση» των δυνητικών σεναρίων. Κι αυτό σε πείσμα των οπαδών του νεομακαρθισμού που επικρατεί στην Ελλάδα και τη συκοφαντική δαιμονοποίηση οποιασδήποτε άποψης δεν ταυτίζεται με την επικρατούσα «ορθοδοξία».
Τι θα επεδίωκε μια… συγχώνευση;
Το βασικό σενάριο που βρίσκεται υπό επεξεργασία, αφορά τη δυνητική λογική πίσω από το ουκρανικό πλήγμα στο ιρανικό πλοίο. Επιδιώκει λοιπόν η Ουκρανία να ξαναμπεί στις δυτικές προτεραιότητες επιδιώκοντας να ενοποιήσει τα δυο μέτωπα σε έναν ενιαίο γεωστρατηγικό καμβά; Διότι έπεσε θύμα της απόσυρσης του ενδιαφέροντος της Δύσης μετά το ξέσπασμα του πολέμου στο Ιράν; Διότι με τις επιτυχίες που σημειώνουν πολλές επιδρομές με μη επανδρωμένα, έστω σε τακτικό επίπεδο αισθάνεται ότι πλέον ασκεί σοβαρή πίεση στη Ρωσία; Άρα, σύμφωνα με το εν λόγω επιχείρημα, υπάρχει θετική συγκυρία που μπορεί να «πουλήσει» επιτυχώς στις δυτικές ηγεσίες και κοινωνίες προς όφελος και της Ουκρανίας, αλλά και δικό του προσωπικό-πολιτικό.
Το αρνητικό σε αυτή την περίπτωση, βασική συνέπεια θα ήταν το να οδηγηθούμε σε έναν πόλεμο… όλων εναντίον όλων! Η «συγχώνευση» των μετώπων θα νομιμοποιήσει την υφιστάμενη συνεργασία Μόσχας-Τεχεράνης και στα δυο μέτωπα. Θα νομιμοποιούσε όμως εκ των υστέρων και τη φερόμενη ως εμπλοκή των Ρώσων στον πόλεμο στο Ιράν, με παροχή βοήθειας στους Ιρανούς για πλήγματα με μη επανδρωμένα αεροχήματα αυτοκτονίας σε αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο! Αυτό διερευνά η αμερικανική CIA.
Το κυριότερο όμως πρόβλημα δεν είναι αυτό. Μπορεί μέχρι σήμερα όλοι να ξέραμε ως «κοινό μυστικό» ότι άλλοι ήταν οι πραγματικοί εμπόλεμοι στο μέτωπο της Ουκρανίας. Πλέον, θα επισημοποιηθεί η συμμετοχή της Ουάσινγκτον και στα δυο μέτωπα, ασχέτως των αρχικών τοποθετήσεων Τραμπ, με αποτέλεσμα ΗΠΑ και Ρωσία να βρεθούν αντίπαλοι και μάλιστα με όρους χειρότερους από αυτούς του Ψυχρού Πολέμου. Διότι τότε υπήρχε, ατύπως, μια εκατέρωθεν σιωπηρή κατανόηση κάποιων ορίων, η οποία εξάλλου διατήρησε και την ειρήνη.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου