Του Στράτου Βαλτινού
Καθηλωμένες είναι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις μετά την εκλογή Τραμπ το 2024. Και νωρίτερα , από το 2019 μετά την εκλογή Μητσοτάκη η Αθήνα απλά παρέδωσε την εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας στον Λευκό Οίκο, γι αυτό και η αντιπολίτευση την έχει αποκαλέσει “προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ”.
Η εξωτερική πολιτική πελαγοδρομεί μεταξύ της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των ΗΠΑ, του Ισραήλ, του ΝΑΤΟ και εθνικών αναγκών, χωρίς εθνικό σχέδιο και κυρίως χωρίς καμία ανάληψη πρωτοβουλίας, παρά τον τεράστιο όγκο προβλημάτων και εκκρεμοτήτων. Ο Τραμπ μάλλον νοιώθει περιφρόνηση για τον Έλληνα πρωθυπουργό, αντίθετα, είναι πολύ διαχυτικός με τον Ερντογάν, όχι μόνο εξαιτίας της προσωπικής σχέσης τους, αλλά και γιατί η Τουρκία είναι στρατηγική εταίρος. Η διαφορά προσέγγισης χαώδης..
Την ίδια στιγμή ο Ερντογάν αποδείχθηκε μεγάλος σκακιστής, ισορροπώντας μεταξύ ΗΠΑ -Ρωσίας και ΕΕ. Ανέτρεψε τον Άσαντ στην Συρία με την στήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ, παίζει ρόλο σε κάθε τραπέζι και όταν θέλει αλλάζει σε λίγες ώρες την εικόνα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η κινητικότητα στο Κυπριακό και οι φόβοι ότι η στενή σχέση Τραμπ -Ερντογάν μπορεί ανά πάσα στιγμή να προκαλέσει σεισμό μεταξύ Αθήνας -Άγκυρας -Λευκωσίας, δεν πρέπει να υποτιμηθούν.
Βάσιμες ανησυχίες
Η κυβέρνηση ανέλαβε να στείλει Πάτριοτ στη Σαουδική Αραβία, να στηρίζει άνευ όρων την Ουκρανία, να συμμετέχει ενεργά στη δημιουργία αντιρωσικού μετώπου, να στηρίζει τη γενοκτονία στη Γάζα και τον πόλεμο κατά του Ιράν, να είναι απούσα στην ΕΕ, αλλά βρίσκεται σε κατάσταση παραλυσίας όταν απαιτείται αντίδραση. Το ηλεκτρικό καλώδιο το ακύρωσε η Τουρκία, τα τουρκικά αλιευτικά αλωνίζουν στα χωρικά ύδατα της Ελλάδας, ο Ζελένσκι έχει ζητήσει από τις ΗΠΑ να πιέσουν την Αθήνα για να στείλει στο Κίεβο το σύστημα Πάτριοτ, η κυβέρνηση μοιάζει σχεδόν αποσβολωμένη και αδυνατεί να πείσει ότι ασκεί εξωτερική πολιτική με εθνικά κριτήρια...
Η μόνη κυβέρνηση στην περιοχή που δεν έχει εθνικό πλάνο για κάθε ενδεχόμενο, είναι αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Οι φόβοι είναι βάσιμοι, καθώς η έντονη κινητικότητα στο Κυπριακό είναι πιθανό κάποια στιγμή να προκαλέσει την παρέμβαση Τραμπ. Αν πράγματι ο γγ του ΟΗΕ Γκουτέρες καταφέρει να συγκαλέσει την πολυμερή διάσκεψη, τότε οι πιθανότητες εμπλοκής του Τραμπ αυξάνονται. Προς ποια κατεύθυνση; αυτό και μόνο προκαλεί δέος.
Από τη μια πλευρά το Ισραήλ δεν θέλει λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας γιατί δεν θέλει την Κύπρο υπό τον έλεγχο της Τουρκίας. Προτιμά δύο κράτη και την Τουρκία περιορισμένη στα κατεχόμενα, αλλά χωρίς επιρροή στην Κυπριακή Δημοκρατία. Πρόκειται για μια δύσκολη εξίσωση…
Ταυτόχρονα επικρατεί προβληματισμός αν και κατά πόσο η επανέναρξη συνομιλιών για το Κυπριακό θα επηρεάσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στην πορεία, ή θα αποσυνδεθούν εκ των προτέρων, ώστε να αποφευχθούν ευρύτερες εντάσεις και ίσως αστάθεια. Και στην περίπτωση αυτή, προκαλεί ανησυχία ενδεχόμενο εμπλοκή του Τραμπ. Με την λογική που διακατέχει τον Αμερικανό πρόεδρο, είναι προφανές ότι μπορεί να ζυγίσει τις εξελίξεις να πει ότι δεν ενδιαφέρεται για το Κυπριακό υποδεικνύοντας αυξημένο ρόλο της Τουρκίας , όπως ότι δεν ενδιαφέρεται αν νησάκια και βραχονησίδες έχουν έξη μίλια χωρικά ύδατα ή αν δικαιούνται ΑΟΖ. Είναι εκτός της δικής του λογικής όλα αυτά…
Είναι χαρακτηριστικό ότι η τελευταία δήλωση Τραμπ δεν εξέπληξε πολλούς. Σε ερώτηση σχετικά με την διαφωνία του Ισραήλ σε μια πιθανή συμφωνία για τα F-35 με την Τουρκία, ο Τραμπ είπε: «Η Τουρκία είναι ένας σπουδαίος σύμμαχος, κανείς δεν μου λέει τι πρέπει να πουλάμε και τι όχι». Ταυτόχρονα, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχασε την ευκαιρία να επαινέσει τον ρόλο του Ερντογάν στη Συρία, λέγοντας ότι ο Τούρκος ηγέτης χειρίστηκε το ζήτημα αποτελεσματικά. Δηλώνοντας ότι η επίσκεψή του στην Άγκυρα πήγε πολύ καλά, ο Τραμπ είπε ακόμα πως η Τουρκία είναι μια υπέροχη και πολύ ισχυρή χώρα. «Έχουν έναν υπέροχο στρατό, έναν πολύ μεγάλο και ισχυρό στρατό και πολύ σπουδαίο εξοπλισμό», επεσήμανε χαρακτηριστικά.
Η μεγάλη εικόνα των εξελίξεων στην περιοχή υποδεικνύει ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει την παραμικρή επιρροή στον Λευκό Οίκο. Ό,τι προσπαθεί να περάσει ο Νετανιάχου το κάνει για τα συμφέροντα του Ισραήλ και όχι της Ελλάδας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει καταφέρει εδώ και δύο χρόνια να κάνει αισθητή την παρουσία της, ούτε μέσω του διμερούς Στρατηγικού Διαλόγου υπάρχει κινητικότητα.
Οι εξοπλισμοί αποφασίζονται στο γραφείο του πρωθυπουργού άνευ ανταλλαγμάτων, το ίδιο ισχύει για το πλήθος βάσεων στην Ελλάδα. Επί επτά χρόνια ο πρωθυπουργός δεν έχει αρθρώσει μια σοβαρή φράση για τις διμερείς σχέσεις , πέρα από τις ευχές και τα τετριμμένα σε επετείους..
Η Ελλάδα χώρα βαλκανική, ευρωπαική και μεσογειακή και έχοντας ανοιχτά ζητήματα με την Τουρκία, την Λιβύη, την Αλβανία, τη Βόρεια Μακεδονία και με τους πολέμους στην αυλή της, όφειλε να έχει αναπτύξει πολυσχιδή διπλωματική δραστηριότητα.
Επί επτά χρόνια, η μόνη , υποτιθέμενη πρωτοβουλία που ανακοίνωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν η πρόταση για την σύγκληση μιας περιφερειακής διάσκεψης την γνωστή 5+1 που θα είχε μια γενική ατζέντα, αλλά θα ήταν ένα πολύ θετικό πρώτο βήμα.
Η τύχη της όμως αγνοείται, όπως και γενικότερα η εξωτερική πολιτική της χώρας.
Καθηλωμένες είναι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις μετά την εκλογή Τραμπ το 2024. Και νωρίτερα , από το 2019 μετά την εκλογή Μητσοτάκη η Αθήνα απλά παρέδωσε την εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας στον Λευκό Οίκο, γι αυτό και η αντιπολίτευση την έχει αποκαλέσει “προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ”.
Η εξωτερική πολιτική πελαγοδρομεί μεταξύ της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των ΗΠΑ, του Ισραήλ, του ΝΑΤΟ και εθνικών αναγκών, χωρίς εθνικό σχέδιο και κυρίως χωρίς καμία ανάληψη πρωτοβουλίας, παρά τον τεράστιο όγκο προβλημάτων και εκκρεμοτήτων. Ο Τραμπ μάλλον νοιώθει περιφρόνηση για τον Έλληνα πρωθυπουργό, αντίθετα, είναι πολύ διαχυτικός με τον Ερντογάν, όχι μόνο εξαιτίας της προσωπικής σχέσης τους, αλλά και γιατί η Τουρκία είναι στρατηγική εταίρος. Η διαφορά προσέγγισης χαώδης..
Την ίδια στιγμή ο Ερντογάν αποδείχθηκε μεγάλος σκακιστής, ισορροπώντας μεταξύ ΗΠΑ -Ρωσίας και ΕΕ. Ανέτρεψε τον Άσαντ στην Συρία με την στήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ, παίζει ρόλο σε κάθε τραπέζι και όταν θέλει αλλάζει σε λίγες ώρες την εικόνα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η κινητικότητα στο Κυπριακό και οι φόβοι ότι η στενή σχέση Τραμπ -Ερντογάν μπορεί ανά πάσα στιγμή να προκαλέσει σεισμό μεταξύ Αθήνας -Άγκυρας -Λευκωσίας, δεν πρέπει να υποτιμηθούν.
Βάσιμες ανησυχίες
Η κυβέρνηση ανέλαβε να στείλει Πάτριοτ στη Σαουδική Αραβία, να στηρίζει άνευ όρων την Ουκρανία, να συμμετέχει ενεργά στη δημιουργία αντιρωσικού μετώπου, να στηρίζει τη γενοκτονία στη Γάζα και τον πόλεμο κατά του Ιράν, να είναι απούσα στην ΕΕ, αλλά βρίσκεται σε κατάσταση παραλυσίας όταν απαιτείται αντίδραση. Το ηλεκτρικό καλώδιο το ακύρωσε η Τουρκία, τα τουρκικά αλιευτικά αλωνίζουν στα χωρικά ύδατα της Ελλάδας, ο Ζελένσκι έχει ζητήσει από τις ΗΠΑ να πιέσουν την Αθήνα για να στείλει στο Κίεβο το σύστημα Πάτριοτ, η κυβέρνηση μοιάζει σχεδόν αποσβολωμένη και αδυνατεί να πείσει ότι ασκεί εξωτερική πολιτική με εθνικά κριτήρια...
Η μόνη κυβέρνηση στην περιοχή που δεν έχει εθνικό πλάνο για κάθε ενδεχόμενο, είναι αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Οι φόβοι είναι βάσιμοι, καθώς η έντονη κινητικότητα στο Κυπριακό είναι πιθανό κάποια στιγμή να προκαλέσει την παρέμβαση Τραμπ. Αν πράγματι ο γγ του ΟΗΕ Γκουτέρες καταφέρει να συγκαλέσει την πολυμερή διάσκεψη, τότε οι πιθανότητες εμπλοκής του Τραμπ αυξάνονται. Προς ποια κατεύθυνση; αυτό και μόνο προκαλεί δέος.
Από τη μια πλευρά το Ισραήλ δεν θέλει λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας γιατί δεν θέλει την Κύπρο υπό τον έλεγχο της Τουρκίας. Προτιμά δύο κράτη και την Τουρκία περιορισμένη στα κατεχόμενα, αλλά χωρίς επιρροή στην Κυπριακή Δημοκρατία. Πρόκειται για μια δύσκολη εξίσωση…
Ταυτόχρονα επικρατεί προβληματισμός αν και κατά πόσο η επανέναρξη συνομιλιών για το Κυπριακό θα επηρεάσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στην πορεία, ή θα αποσυνδεθούν εκ των προτέρων, ώστε να αποφευχθούν ευρύτερες εντάσεις και ίσως αστάθεια. Και στην περίπτωση αυτή, προκαλεί ανησυχία ενδεχόμενο εμπλοκή του Τραμπ. Με την λογική που διακατέχει τον Αμερικανό πρόεδρο, είναι προφανές ότι μπορεί να ζυγίσει τις εξελίξεις να πει ότι δεν ενδιαφέρεται για το Κυπριακό υποδεικνύοντας αυξημένο ρόλο της Τουρκίας , όπως ότι δεν ενδιαφέρεται αν νησάκια και βραχονησίδες έχουν έξη μίλια χωρικά ύδατα ή αν δικαιούνται ΑΟΖ. Είναι εκτός της δικής του λογικής όλα αυτά…
Είναι χαρακτηριστικό ότι η τελευταία δήλωση Τραμπ δεν εξέπληξε πολλούς. Σε ερώτηση σχετικά με την διαφωνία του Ισραήλ σε μια πιθανή συμφωνία για τα F-35 με την Τουρκία, ο Τραμπ είπε: «Η Τουρκία είναι ένας σπουδαίος σύμμαχος, κανείς δεν μου λέει τι πρέπει να πουλάμε και τι όχι». Ταυτόχρονα, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχασε την ευκαιρία να επαινέσει τον ρόλο του Ερντογάν στη Συρία, λέγοντας ότι ο Τούρκος ηγέτης χειρίστηκε το ζήτημα αποτελεσματικά. Δηλώνοντας ότι η επίσκεψή του στην Άγκυρα πήγε πολύ καλά, ο Τραμπ είπε ακόμα πως η Τουρκία είναι μια υπέροχη και πολύ ισχυρή χώρα. «Έχουν έναν υπέροχο στρατό, έναν πολύ μεγάλο και ισχυρό στρατό και πολύ σπουδαίο εξοπλισμό», επεσήμανε χαρακτηριστικά.
Η μεγάλη εικόνα των εξελίξεων στην περιοχή υποδεικνύει ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει την παραμικρή επιρροή στον Λευκό Οίκο. Ό,τι προσπαθεί να περάσει ο Νετανιάχου το κάνει για τα συμφέροντα του Ισραήλ και όχι της Ελλάδας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει καταφέρει εδώ και δύο χρόνια να κάνει αισθητή την παρουσία της, ούτε μέσω του διμερούς Στρατηγικού Διαλόγου υπάρχει κινητικότητα.
Οι εξοπλισμοί αποφασίζονται στο γραφείο του πρωθυπουργού άνευ ανταλλαγμάτων, το ίδιο ισχύει για το πλήθος βάσεων στην Ελλάδα. Επί επτά χρόνια ο πρωθυπουργός δεν έχει αρθρώσει μια σοβαρή φράση για τις διμερείς σχέσεις , πέρα από τις ευχές και τα τετριμμένα σε επετείους..
Η Ελλάδα χώρα βαλκανική, ευρωπαική και μεσογειακή και έχοντας ανοιχτά ζητήματα με την Τουρκία, την Λιβύη, την Αλβανία, τη Βόρεια Μακεδονία και με τους πολέμους στην αυλή της, όφειλε να έχει αναπτύξει πολυσχιδή διπλωματική δραστηριότητα.
Επί επτά χρόνια, η μόνη , υποτιθέμενη πρωτοβουλία που ανακοίνωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν η πρόταση για την σύγκληση μιας περιφερειακής διάσκεψης την γνωστή 5+1 που θα είχε μια γενική ατζέντα, αλλά θα ήταν ένα πολύ θετικό πρώτο βήμα.
Η τύχη της όμως αγνοείται, όπως και γενικότερα η εξωτερική πολιτική της χώρας.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου