Και μετά ήρθαν οι Βραζιλιάνοι.
Ο γηραιός μεταλλωρύχος Λούλα, ασχέτως εάν συμφωνούμε ή όχι με τις πολιτικές του ανδρός, η αλήθεια είναι ότι κατάφερε ένα καίριο λάκτισμα στην καρδιά του νεο-αποικιακού σχεδίου.
Το Δόγμα Ντονρόε στηρίζεται σε μια πολύ απλοϊκή, σχεδόν νηπιακή παραδοχή: ότι η Λατινική Αμερική δεν δικαιούται να έχει δική της εξωτερική πολιτική. Απαγορεύεται να κοιτάζει προς το Πεκίνο, απαγορεύεται να μιλάει με τη Μόσχα, απαγορεύεται να συνδιαλέγεται με την Τεχεράνη. Ο ρόλος της; Ένας απλός προμηθευτής πρώτων υλών, ένας παράδεισος για τα κοράκια της πράσινης και ψηφιακής μετάβασης.
Ο Φλάβιο Μπολσονάρο είναι ένας πρόθυμος τοποτηρητής αυτής της ατζέντας. Υποσχέσεις για μεταφορά πρεσβειών στην Ιερουσαλήμ, υποδαύλιση των BRICS, παράδοση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας στο ξένο κεφάλαιο– μας θυμίζει κάτι αυτό στην Ελλάδα;
Όμως, υπολόγισαν χωρίς τον ξενοδόχο – ή μάλλον, χωρίς τους φτωχούς της Βορειοανατολικής Βραζιλίας και την εργατική τάξη των φαβέλων.
Η στρατηγική του MAGA βασίστηκε στην απόλυτη κυριαρχία της πληροφορίας: αλγόριθμοι της Meta, στρατοί από bots στο WhatsApp, fake news και όλα τα γνωστά εργαλεία. Κι όμως, η αντεπίθεση του Λούλα πέτυχε το αδιανόητο.
Αποδείχθηκε ότι η ψηφιακή χειραγώγηση μπορεί να φτάσει μέχρι ένα σημείο. Όταν η πραγματική οικονομία –το κόστος διαβίωσης, η πείνα, η φτώχεια– χτυπάει την πόρτα, η λαϊκή οργή διασπά τα αλγοριθμικά τείχη. Η απόπειρα μετατροπής της Βραζιλίας σε δορυφόρο ιμπεριαλιστικών συμφερόντων προσέκρουσε στον παραδοσιακό ιστό της βραζιλιάνικης κοινωνίας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η «αυτοκρατορία κοιμάται», ούτε ότι συγχωρεί τέτοιες ταπεινώσεις. Τα δύσκολα για τον Λούλα είναι μάλλον μπροστά. Το Deep State και οι μηχανισμοί αποσταθεροποίησης θα επιστρατεύσουν κάθε βρώμικο κόλπο από το οπλοστάσιό τους. Όμως το μήνυμα εστάλη: Η Λατινική Αμερική είναι πολύ μεγάλη για να μετατραπεί εύκολα στην πίσω αυλή που κάποιοι οραματίζονται.
Αλλά ας μεταφέρουμε το παράδειγμα και στα καθ' ημάς...
Η επικοινωνιακή υπεροπλία του καθεστώτος Μητσοτάκη, η απροκάλυπτη στοίχιση με τις επιταγές της Ουάσιγκτον και το μουχλιασμένο αφήγημα του «εκσυγχρονισμού», αλέθονται πάνω στη μυλόπετρα της ελληνικής πραγματικότητας: στο καλάθι της ακρίβειας που αδειάζει τις τσέπες, στο δυσθεώρητο κόστος στέγασης, στη διάλυση της δημόσιας υγείας και της παιδείας, και στην εξοργιστική εκποίηση του εθνικού πλούτου σε ημετέρους και ξένα funds.
Ο Μητσοτάκης ως άλλος Μπολσονάρο, σε ρόλο εντεταλμένου των ελίτ, θα ανακαλύψει ότι κανένας αλγόριθμος και κανένα συστημικό μέσο δεν μπορεί να ωραιοποιήσει την καθημερινότητα ενός λαού που εγγίζει τα όρια της εξάντλησης.
Οι επερχόμενες εκλογές δεν θα είναι μια απλή αναμέτρηση, αλλά ένα λαϊκό ξέσπασμα στις μπαγιάτικες πολιτικές προτάσεις που δεν αγγίζουν πλέον κανέναν. Και αυτό αφορά σε όλο το φάσμα των κομμάτων που λυμαίνονται την χώρα.
Η επταετία Μητσοτάκη ήταν μάλλον η ταφόπλακα της μεταπολίτευσης και όπως και στη Βραζιλία, η προσπάθεια επιβολής μιας ελεγχόμενης «σταθερότητας» αποδεικνύεται μια γυάλινη φυλακή που θα καταρρεύσει με κρότο όταν η κοινωνία θα αποφασίσει να πάρει την τύχη στα χέρια της. Τα σημάδια ήδη αχνοφαίνονται...
Το μήνυμα προς το πολιτικό σύστημα θα είναι ηχηρό: η αλαζονεία της εξουσίας έχει πάντοτε υψηλό τίμημα, ασχέτως κομματικών αποχρώσεων και πολιτικών πεποιθήσεων. Και αυτήν την φορά –προφήτες δεν είμαστε– οι εκλογές εκτιμάται ότι θα διαφέρουν όσο η μπόσα νόβα από το τσάμικο. Προσδεθείτε!
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου