Μπορεί να γίνει κάτι μετά τη συμφωνία Σαουδικής Αραβίας-Ιράν;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.moneyreview.gr/wp-content/uploads/2023/03/Wang_Yi_-_Ali_Shamkhani_-_Musaad_bin_Mohammed_Al_Aiban_2_-_Reuters.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="500" data-original-width="800" height="361" src="https://www.moneyreview.gr/wp-content/uploads/2023/03/Wang_Yi_-_Ali_Shamkhani_-_Musaad_bin_Mohammed_Al_Aiban_2_-_Reuters.jpg" width="743" /></a></div><div><br /></div>Παρά την ανανέωση των δεσμών μεταξύ Ριάντ και Τεχεράνης, εξακολουθεί να υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης και εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικά πράγματα να προσφέρουμε στους Σαουδάραβες, κυρίως από τις ΗΠΑ, αλλά σίγουρα και από το Ισραήλ.<div><br /> Του <a href="https://www.israelhayom.com/writer/jacob-nagel/"><b>Τζέικομπ Νάγκελ</b></a> <br />Ο Ισραηλινός Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Tzachi Hanegbi και ο υπουργός Στρατηγικών Υποθέσεων Ron Dermer πραγματοποίησαν πρόσφατα πολύ σημαντικές συναντήσεις με τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Jake Sullivan και την ομάδα του, με τη συμμετοχή του Αναπληρωτή Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας Gil Reich και άλλων ανώτερων εκπροσώπων από το Υπουργείο Άμυνας, το Υπουργείο Εξωτερικών, τη Μοσάντ και τις IDF. Παρά το γεγονός ότι η συνάντηση πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια μιας τεταμένης περιόδου στις σχέσεις του Ισραήλ με τις ΗΠΑ, είχε ύψιστη σημασία για την κοινή πρόοδο σε ορισμένα σημαντικά ζητήματα. Σύμφωνα με την κοινή δήλωση που βγήκε μετά τη συνάντηση, υπάρχει συνεννόηση μεταξύ των μερών, αν και εξακολουθούν να υπάρχουν διαφωνίες σχετικά με την απαιτούμενη πορεία δράσης και ειδικά τον ρυθμό.<br /><br />Σύμφωνα με τις προτεραιότητες που έθεσε ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, στην κορυφή της ισραηλινής λίστας βρέθηκαν τα ζητήματα του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας. Οι Αμερικανοί οικοδεσπότες προφανώς έθεσαν ερωτήματα σχετικά με την Παλαιστινιακή Αρχή, το Όρος του Ναού, την Ιουδαία και τη Σαμάρεια, τη Ρωσία, την Ουκρανία και την Κίνα, και μάλιστα ρώτησαν για τις εσωτερικές συζητήσεις του Ισραήλ.<br /><br />Το Ιράν και η Σαουδική Αραβία ήταν πράγματι στο επίκεντρο της συζήτησης, δεδομένης της συνεχιζόμενης επιθετικής πυρηνικής συμπεριφοράς του Ιράν και της υποστήριξής του στην τρομοκρατία, των κινδύνων που προκύπτουν από την προσέγγιση μεταξύ Ιράν και Ρωσίας και την υποστήριξή τους στον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία, καθώς και των προσπαθειών του Ιράν να εδραιωθεί στη Συρία. Είναι σαφές ότι η σημασία της ενίσχυσης της συνεργασίας με τους Σαουδάραβες τέθηκε κατά τη διάρκεια των συναντήσεων, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν πριν από την ανακοίνωση Ιράν-Σαουδικής Αραβίας για την ανανέωση των σχέσεών τους υπό κινεζική αιγίδα.<br /><br /></div><div>Ιράν<br /><br />Η εικόνα των πληροφοριών σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα είναι κοινή και σαφής και για τις δύο χώρες, αλλά η σημασία που προκύπτει από αυτό και οι άμεσες ενέργειες που απαιτούνται προφανώς δεν έχουν ακόμη συμφωνηθεί. Η Τεχεράνη έχει ήδη εμπλουτίσει αρκετό ουράνιο για αρκετές βόμβες σε επίπεδο καθαρότητας 60%. Σύμφωνα με πρόσφατα ευρήματα του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας, η Τεχεράνη πιάστηκε επίσης να εμπλουτίζει στο 84% (δεν είναι σαφές πόσο ακριβώς και γιατί το έκανε) και θα μπορούσε αμέσως να μεταβεί σε εμπλουτισμό 93%, κατάλληλο για τη βόμβα. Επιπλέον, το Ιράν αρνείται στους επιθεωρητές του ΔΟΑΕ την πρόσβαση σε ύποπτες τοποθεσίες και αρνείται να απαντήσει στις ανοιχτές ερωτήσεις προς τον ΔΟΑΕ.<br /><br />Είναι πολύ σημαντικό να το καταλάβουμε αυτό. στην ουσία. δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του εμπλουτισμού στο 60% και στο 84% – ούτε καν στο 93%. Το πραγματικό πρόβλημα ξεκίνησε όταν η Τεχεράνη πλούτισε μαζικά στο 20% και ο κόσμος δεν αντέδρασε, επειδή ο εμπλουτισμός στο 20% είναι περίπου το 70% του χρόνου που απαιτείται για να φτάσει στο σημείο 93% και απαιτεί σχεδόν το 100% της τεχνολογικής τεχνογνωσίας. Από την άλλη, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο κόσμος έχει χαρακτηρίσει τον εμπλουτισμό στο 90% ως κόκκινη γραμμή του, και η προκλητική συμπεριφορά του Ιράν – με την έλλειψη παγκόσμιας αντίδρασης – είναι πολύ προβληματική, επομένως το Ιράν πρέπει να τιμωρηθεί, ακόμη και τώρα, για τη συμπεριφορά του, με μια σαφή και κατάλληλη απάντηση.<br /><br />Το Ισραήλ έχει πραγματική επιθυμία να βοηθήσει τις ΗΠΑ να επιτύχουν μια καλή, ευρεία και συνολική συμφωνία που κλείνει όλους τους ιρανικούς δρόμους προς τη βόμβα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν θα συμβεί πριν το Ιράν συνειδητοποιήσει ότι το Ισραήλ ή οι ΗΠΑ, ή ακόμα καλύτερα, και οι δύο μαζί, θα του επιτεθούν. Αν και το Ισραήλ έχει την ικανότητα να προχωρήσει μόνο του, είναι προτιμότερο οι ΗΠΑ να διαδραματίσουν ρόλο στην προετοιμασία και την εκτέλεση ενός τέτοιου σχεδίου.<br /><br />Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει το Ισραήλ να ζητήσει από τις ΗΠΑ πρόσθετους προϋπολογισμούς ή οπλικά συστήματα. Αυτό που πραγματικά χρειάζεται το Ισραήλ από τις ΗΠΑ είναι κυρίως ευελιξία και πρόοδος στην προμήθεια των συστημάτων που έχουν ήδη αγοραστεί (όπως αεροσκάφη δεξαμενόπλοιων) ή πρόκειται να αγοραστούν, και μια τεράστια αύξηση στην προ-ανάπτυξη στο Ισραήλ προηγμένων πυρομαχικών (όπως JDAM, πυροβολικό κ.λπ.), και ίσως στο μέλλον, ακόμη και ισραηλινοαμερικανικών ενεργών συστημάτων αεράμυνας και πυραυλικής άμυνας, μόλις αγοραστεί για τις ανάγκες των ΗΠΑ.<br /><br />Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ μπορούν να θέσουν από κοινού στο τραπέζι μια αξιόπιστη στρατιωτική απειλή και ένα σαφές μήνυμα πραγματικής ετοιμότητας για δράση. Είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε μια σαφή αμερικανική δήλωση ότι το Ισραήλ έχει ανεξάρτητη ικανότητα να επιτεθεί στο Ιράν και ότι οι "ΠΑ θα υποστηρίξουν μια τέτοια ενέργεια, πριν και μετά. Εάν αυτό συμβεί παράλληλα με τη μαζική οικονομική πίεση και την ενεργό υποστήριξη για τις ταραχές στο Ιράν, ίσως θα μπορούσε να οδηγήσει σε αλλαγή στο Ιράν, αλλά αν όχι – τότε θα έχει ως αποτέλεσμα να τεθούν σε εφαρμογή οι απειλές.<br /><br />Σαουδική Αραβία<br /><br />Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε πριν από την αιφνιδιαστική ανακοίνωση της επανέναρξης των σχέσεων μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν, η οποία συνιστά σημαντική επιδείνωση της ισορροπίας δυνάμεων στον Κόλπο και των δεσμών μεταξύ Ριάντ και Ουάσινγκτον, αλλά φυσικά επηρεάζει και το Ισραήλ. " δήλωση περιείχε μια παράγραφο σχετικά με την κυριαρχία κάθε χώρας και την ελευθερία της να επιλέγει το μέλλον της, οπότε αν θέλουμε να παραμείνουμε αισιόδοξοι, ίσως είναι μια ένδειξη από τους Σαουδάραβες για την επιθυμία τους να καταλήξουν σε συμφωνία με το Ισραήλ στο μέλλον.<br /><br />Παρά τη δήλωση, εξακολουθεί να υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης της κατάστασης, και ιδιαίτερα, εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικά πράγματα να προσφέρουμε στους Σαουδάραβες, κυρίως από τις "ΠΑ, αλλά σίγουρα και από το Ισραήλ.<br /><br />Οι ΗΠΑ μπορούν να προσφέρουν στους Σαουδάραβες συνεργασία και συμφωνίες όπως με το Ισραήλ, την Ινδία και την Ταϊβάν, χωρίς να διακυβεύεται το ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα του Ισραήλ (QME). Για παράδειγμα: προμήθεια προκαθορισμένου στρατιωτικού εξοπλισμού που δεν θα εξαρτάται από την εσωτερική πολιτική των ΗΠΑ· πραγματικές κοινές μάχες κατά της ιρανικής επιθετικότητας, παρά την επανέναρξη των σχέσεων· συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών· ένα είδος μνημονίου συνεργασίας που υπογράφηκε με το Ισραήλ (χωρίς χρήματα, αλλά με προ-αγορασμένο περιεχόμενο). τριμερής συνεργασία με το Ισραήλ στην Ε&Α και την τεχνολογία, ακόμη και στο μέλλον – συνεργασία στην πυραυλική άμυνα όταν είναι δυνατόν, συμπεριλαμβανομένης της προμήθειας (από τις ΗΠΑ, εάν χρειαστεί) προσαρμοσμένων αμερικανο-ισραηλινών συστημάτων.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, δεν θα είναι σοφό να προσφέρουμε στους Σαουδάραβες έναν πλήρη και ανεξάρτητο κύκλο πυρηνικού καυσίμου, και υποσχέσεις που δεν μπορούν να υλοποιηθούν στο Κογκρέσο, όπως μια συνθήκη τύπου ΝΑΤΟ και μια πλήρης δέσμευση συλλογικής άμυνας όπως αυτή που βρίσκεται στο Άρθρο 5 της ιδρυτικής συνθήκης του ΝΑΤΟ.<br /><br />Όσον αφορά τη συνεργασία –ίσως ακόμη και τριμερή– στις μη στρατιωτικές πυρηνικές τεχνολογίες, υπάρχουν πολλά που μπορούμε να κάνουμε, και θα αναπτυχθούν σε ξεχωριστό άρθρο.<br /><br />Σε αντάλλαγμα, οι Σαουδάραβες μπορούν να παράσχουν στις ΗΠΑ και το Ισραήλ μια πλήρη συνολική ειρηνευτική συμφωνία, συμπεριλαμβανομένης της ένταξης άλλων χωρών (Μαλαισία, Ινδονησία, Πακιστάν) στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, χρησιμοποιώντας μια σταδιακή μέθοδο, και φυσικά, δεν πρέπει να υπερθερμαίνουν τις σχέσεις τους με το Ιράν.<br /><br />Το κινεζικό ζήτημα, το οποίο προφανώς τέθηκε και στο περιθώριο των συναντήσεων, είναι πολύ σημαντικό για τις ΗΠΑ, ειδικά τώρα που η Κίνα μεσολάβησε για τη συμφωνία μεταξύ του Ιράν και των Σαουδαράβων. Εμφανίζεται ως «διπλό δάχτυλο στο μάτι των ΗΠΑ». Το Ισραήλ πρέπει να υιοθετήσει πλήρως την αμερικανική προσέγγιση και, σε οποιαδήποτε σύγκρουση, να επιλέξει σαφώς την αμερικανική πλευρά, μεταξύ άλλων και σε συνεργασία με την Ταϊβάν. Οι ρυθμιστικές διαδικασίες που έχουν ξεκινήσει στο Ισραήλ δείχνουν ότι αυτή η προσέγγιση αρχίζει να εφαρμόζεται.<div><br /></div><div><a href="https://www.israelhayom.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Μπορεί να γίνει κάτι μετά τη συμφωνία Σαουδικής Αραβίας-Ιράν;

Παρά την ανανέωση των δεσμών μεταξύ Ριάντ και Τεχεράνης, εξακολουθεί να υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης και εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν χάνει τον πόλεμό του εναντίον της Ελλάδας πριν ακόμη ξεκινήσει ο πόλεμος.

<a href="https://tfiglobalnews.com/wp-content/uploads/2022/09/314f2d4cc1594870d851768d003da11138a2f74b.jpg"><img src="https://tfiglobalnews.com/wp-content/uploads/2022/09/314f2d4cc1594870d851768d003da11138a2f74b-750x375.jpg" /><br /></a><b><br /><a href="https://tfiglobalnews.com/author/anshp/">Ανς Παντέι</a></b><br />Περίπου το 64% των Ελλήνων δηλώνουν ότι δεν υπάρχει «εχθρότητα μεταξύ του τουρκικού και του ελληνικού λαού». Για αυτούς, η πρόσφατη κλιμάκωση του Ερντογάν εναντίον της Ελλάδας είναι ο προσωπικός του πόλεμος και όχι του έθνους του.<br /> by <br />Η Ελλάδα και η Τουρκία βιώνουν αυξανόμενες και δυνητικά εκρηκτικές εντάσεις. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πρόεδρος της Τουρκίας, έχει καταστήσει σαφές ότι οποιαδήποτε σύγκρουση με την Ελλάδα θα κλιμακωθεί τελικά σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο.<br /><br />Δεν είναι ασυνήθιστο θέαμα να βλέπεις τον Erodgan να ρίχνει την Ελλάδα κάτω από το λεωφορείο για να λάβει κάποια δημόσια υποστήριξη κάθε φορά που υπάρχουν εκλογές ή οποιουδήποτε είδους δημόσια αναταραχή στην Τουρκία.<br /><br />Αλλά ο τουρκικός λαός βλέπει τώρα καθαρά μέσα από το War PR του Ερντογάν!. Ο Ερντογάν καταφεύγει και πάλι στο να παίξει το χαρτί της Ελλάδας για να κερδίσει τις σκληρές εκλογές του 2023. Φαίνεται όμως ότι αυτή τη φορά, οι Τούρκοι μπορεί να δώσουν στον Ερντογάν μια υποψηφιότητα για τη ζωή του.<div><br />Η Ελλάδα είναι φίλη της Τουρκίας<br /><br />Το Middle East Eye αναφέρει, ότι η <a href="https://www.middleeasteye.net/news/turkey-greece-tensions-triggered-elections-poll">πλειοψηφία</a> των Τούρκων πιστεύει ότι οι τρέχουσες εντάσεις μεταξύ του έθνους τους και της Ελλάδας οφείλονται κυρίως στις επερχόμενες εκλογές στην Τουρκία. Κατανοούν ότι οι εντάσεις με την Ελλάδα τροφοδοτούνται σκόπιμα για να αναβληθούν οι εκλογές και να παραταθεί η ασταθής θητεία του Ερντογάν.<br /><br />Επιπλέον, περίπου το 64% των Ελλήνων δηλώνουν ότι δεν υπάρχει «εχθρότητα μεταξύ του τουρκικού και του ελληνικού λαού». Για αυτούς, η πρόσφατη κλιμάκωση του Ερντογάν εναντίον της Ελλάδας είναι ο προσωπικός του πόλεμος και όχι του έθνους του.<br /><br />Τα προβλήματα του Ερντογάν με <a href="https://thearabweekly.com/erdogan-escalates-threatening-rhetoric-greece-amid-tensions">την Ελλάδα</a> δεν τελειώνουν ποτέ. Φέτος, το καθεστώς Ερντογάν έχει κλιμακώσει τη ρητορική του για διάφορα ζητήματα, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι συνεργάζεται με την κυβέρνηση των ΗΠΑ για να εμποδίσει το αίτημα της Τουρκίας για 40 μαχητικά αεροσκάφη F-16 και περίπου 80 κιτ εκσυγχρονισμού.<br /><br />Εξέφρασε μάλιστα ανησυχίες για το γεγονός ότι η Ελλάδα φέρεται να οδηγούσε βάρκες προσφύγων πίσω στην Τουρκία, καθώς και για ένα πρόσφατο γεγονός στο οποίο ελληνικά αμυντικά συστήματα S-300 φέρεται να κλείδωσαν τουρκικά F-16 που πετούσαν πάνω από το Αιγαίο πέλαγος στα ραντάρ τους.</div><div><br /></div><div><img src="https://www.keeptalkinggreece.com/wp-content/uploads/2017/08/S-400-660x330.jpg" /><br /><br />Ο Ερντογάν ισχυρίστηκε μάλιστα ότι η Ελλάδα μπορεί να προσπαθήσει να εισβάλει στην Τουρκία. Ωστόσο, η αντιελλαδική του ατζέντα δεν τον βοήθησε να κερδίσει πολιτικούς πόντους στο εσωτερικό. Τον Ιούλιο, η δημοτικότητά του έπεσε στο 41% λόγω της ανικανότητάς του να χειριστεί την οικονομική κρίση.<br /><br />Επιπλέον, το 7% των υποστηρικτών του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ερντογάν, του σημερινού κυβερνώντος κόμματος της χώρας, και το 31% των υποστηρικτών του μικρού εταίρου συνασπισμού του ΑΚΡ, του ακροδεξιού Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος (MHP), αποδοκιμάζουν τις επιδόσεις του.<br />Όλα αυτά εδραιώνουν τις προοπτικές των κομμάτων της τουρκικής αντιπολίτευσης.<br /><br />Ενωμένο Μέτωπο κατά του Ερντογάν<br /><br />Για να επιδεινωθεί η κατάσταση για τον ίδιο, τα τουρκικά κόμματα της αντιπολίτευσης ενώνονται τώρα όπως ποτέ άλλοτε.<br /><br />Έξι κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν δημιουργήσει μια συμμαχία γνωστή ως «τραπέζι των έξι» για να απομακρύνουν τον κυβερνητικό συνασπισμό του Ερντογάν το 2023.<br /><br />Αυτή η συμμαχία περιλαμβάνει τα ακόλουθα πολιτικά κόμματα: Το Δημοκρατικό Κόμμα, το Κόμμα του Μέλλοντος, το Κόμμα Δημοκρατίας και Προόδου, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), το Καλό Κόμμα, το συντηρητικό Ισλαμιστικό Κόμμα Felicity και το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) της αξιωματικής αντιπολίτευσης.<br /><br />Η συμμαχία επιδιώκει επίσης να αντικαταστήσει το σημερινό προεδρικό σύστημα της χώρας, το οποίο επιβάλλεται από έναν ολοένα και πιο αυταρχικό ηγέτη, με ένα κοινοβουλευτικό.<br /><br />Αυτό φαίνεται να είναι ένα όνειρο που πολλοί Τούρκοι ψηφοφόροι μπορεί επίσης να θέλουν να επιτύχουν. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της τουρκικής εταιρείας δημοσκοπήσεων Yoneylem, μόνο το 30% των ερωτηθέντων προτιμά το προεδρικό σύστημα, με το 65% των ερωτηθέντων να τάσσεται υπέρ της επιστροφής του κοινοβουλευτικού συστήματος.<br /><br />Δίνοντας μια χαμένη μάχη<br /><br />Μην γελιέστε, ο Ερντογάν οδεύει τώρα προς μια χαμένη μάχη. Ο κόσμος δεν υποστηρίζει πλέον την ατζέντα του Ερντογάν. Δεν θέλουν πόλεμο, θέλουν την οικονομία τους σε καλό δρόμο και τον έλεγχο του πληθωρισμού. Για πρώτη φορά από το 1998, το επίσημο ποσοστό πληθωρισμού της Τουρκίας είναι σήμερα πάνω από 80%.<br /><br />Ακόμη και ένα γαλόνι γάλακτος είναι απρόσιτο για τους περισσότερους ανθρώπους. Έτσι, ακόμη και αν ο μεγαλομανής ηγέτης της Τουρκίας κηρύξει τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας, ο ίδιος ο λαός του θα είναι ο πρώτος που θα αντιταχθεί στην ατυχία του. Ακόμη και πολιτικές αναταραχές θα μπορούσαν να ξεσπάσουν στη χώρα ως αποτέλεσμα των ανόητων πολεμικών ενεργειών του Ερντογάν. Οι δικοί του άνθρωποι του έχουν δείξει τη θέση του και φαίνεται ότι έχει ήδη χάσει τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας.</div><div><br /></div><div><a href="https://tfiglobalnews.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο Ερντογάν χάνει τον πόλεμό του εναντίον της Ελλάδας πριν ακόμη ξεκινήσει ο πόλεμος.

Ανς Παντέι Περίπου το 64% των Ελλήνων δηλώνουν ότι δεν υπάρχει «εχθρότητα μεταξύ του τουρκικού και του ελληνικού λαού». Για αυτούς, η πρόσφα...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία επιδιώκει να «θάψει» τους «σημερινούς Βυζαντινούς».

<img height="360" src="https://www.frontpagemag.com/_next/image/?url=https%3A%2F%2Fcms.frontpagemag.com%2Fsites%2Fdefault%2Ffiles%2Fstyles%2Farticle_full%2Fpublic%2Fuploads%2F2022%2F07%2Ferdogan.jpg%3Fitok%3DywCeV1dR&w=1920&q=75" width="757" /><br /><br />Ο Ρέιμοντ Ιμπραχίμ, συγγραφέας πιο πρόσφατα του <a href="https://www.amazon.com/gp/product/1642938203/ref=as_li_tl?ie=UTF8&camp=1789&creative=9325&creativeASIN=1642938203&linkCode=as2&tag=raymondibrahi-20&linkId=f41d2e2f0b3c33ac1456833892c7e05b">βιβλίου Υπερασπιστές της Δύσης</a>, είναι υπότροφος του Σίλμαν στο Κέντρο Ελευθερίας Ντέιβιντ Χόροβιτς.<br /><br />Τον περασμένο Μάιο 29, 2022 στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλες πόλεις της Τουρκίας, πραγματοποιήθηκαν περίτεχνοι εορτασμοί για τον εορτασμό της 569ης επετείου της ισλαμικής κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης το 1453. Κατά τη διάρκεια αυτών των νεο-οθωμανικών εορτασμών, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι «Καθώς οι πρόγονοί μας έθαψαν το Βυζάντιο, ας ελπίσουμε ότι σήμερα, οικοδομώντας το όραμά μας για το 2053, θα καταφέρουμε επίσης να βάλουμε στη στημόνι του χρόνου της ιστορίας τους σημερινούς Βυζαντινούς που συνωμοτούν εναντίον μας».<br /><br />Για να κατανοήσουμε την ανησυχητική σημασία αυτής της κατά τα άλλα κρυπτικής παρατήρησης –οι περισσότεροι Δυτικοί σήμερα αγνοούν εντελώς την ιστορία μεταξύ της μουσουλμανικής Τουρκίας και του χριστιανικού Βυζαντίου– κάποιο υπόβαθρο είναι απαραίτητο.<br /><br />Προς το τέλος της πρώτης χιλιετίας, οι Τούρκοι, των οποίων η καταγωγή βρισκόταν στις στέπες της Ασίας, είχαν γίνει μουσουλμάνοι και άρχισαν να επιτίθενται και να κατακτούν τμήματα της Μικράς Ασίας, που ήταν τότε και ήταν για μια χιλιετία ελληνική και χριστιανική. Μέχρι το τέλος του 14ου αιώνα την είχαν κατακτήσει ολοκληρωτικά και άρχισαν να διασχίζουν την Κωνσταντινούπολη, ακριβώς απέναντι από τον Βόσπορο. Αν και γενιές Τούρκων το πολιορκούσαν επανειλημμένα, θα έπεφτε στον Μωάμεθ Β ́ (ή «Μεχμέτ»), τον ήρωα του Ερντογάν.<br /><br />Γιατί όμως ο Μωάμεθ και οι προκάτοχοί του επιτέθηκαν εξαρχής στην Κωνσταντινούπολη; Τι την έκανε εχθρό των Τούρκων; Το ίδιο πράγμα που έκανε κάθε μη μουσουλμανικό έθνος εχθρό: ήταν «άπιστος» –στην προκειμένη περίπτωση, χριστιανός– και ως εκ τούτου είχε ανάγκη υποταγής. Αυτή ήταν η μόνη δικαιολογία και πρόφαση –το μοναδικό «παράπονο»– που ώθησε τους Τούρκους να το πολιορκήσουν (όπως έκαναν οι Άραβες ομόλογοί τους τον έβδομο και όγδοο αιώνα).<br /><br />Από την αρχή, η εξαπάτηση ήταν μέρος του οπλοστασίου του Μωάμεθ. Όταν έγινε για πρώτη φορά σουλτάνος και ήταν πολύ απασχολημένος με την εδραίωση της εξουσίας του, ο Μωάμεθ «ορκίστηκε από τον θεό του ψευδοπροφήτη τους, από τον προφήτη του οποίου το όνομα έφερε», έγραψε αναδρομικά ένας πικραμένος χριστιανός σύγχρονος, ότι «ήταν φίλος τους [των Χριστιανών] και θα παρέμενε για όλη του τη ζωή φίλος και σύμμαχος της Κωνσταντινούπολης». Αν και τον πίστευαν, ο Μωάμεθ εκμεταλλευόταν «τις πιο βασικές τέχνες της απομυθοποίησης και της εξαπάτησης», έγραψε ο Έντουαρντ Γκίμπον. «Η ειρήνη ήταν στα χείλη του ενώ ο πόλεμος ήταν στην καρδιά του».<br /><br />Ο Μωάμεθ παρότρυνε επίσης τον μουσουλμανικό στρατό του με τζιχαντιστική ιδεολογία μόλις άρχισε η πολιορκία, συμπεριλαμβανομένης της απελευθέρωσης πλήθους ιεροκηρύκων που έκλαιγαν σε όλο το μουσουλμανικό στρατόπεδο,<br /><br />Παιδιά του Μωάμεθ, καλής καρδιάς, γιατί αύριο θα έχουμε τόσους πολλούς χριστιανούς στα χέρια μας που θα τους πουλήσουμε, δύο σκλάβους για ένα δουκάτο, και θα έχουμε τέτοια πλούτη που όλοι θα είμαστε από χρυσό, και από τα γένια των Ελλήνων θα κάνουμε οδηγούς για τα σκυλιά μας, και οι οικογένειές τους θα είναι σκλάβοι μας. Να είστε λοιπόν καλής καρδιάς και να είστε έτοιμοι να πεθάνετε χαρούμενα για την αγάπη του [παρελθόντος και του παρόντος] Μωάμεθ.<br /><br />«Θυμηθείτε τις υποσχέσεις του Προφήτη μας σχετικά με τους πεσόντες πολεμιστές στο Κοράνι», προέτρεψε ο ίδιος ο Μωάμεθ: «ο άνθρωπος που πεθαίνει στη μάχη θα μεταφερθεί σωματικά στον παράδεισο και θα δειπνήσει με τον [προφήτη] Μωάμεθ παρουσία γυναικών, όμορφων αγοριών και παρθένων».<br /><br />Η αναφορά στα «όμορφα αγόρια» δεν ήταν απλώς μια ακριβής αναφορά στην υπόσχεση του Κορανίου (π.χ., 52:24, 56:17 και 76:19)· Ο Μωάμεθ ήταν ένας διαβόητος παιδεραστής. Η υποδούλωση και ο βιασμός του Ιακώβ Νοταρά –ενός όμορφου 14χρονου ευγενή γιου στην Κωνσταντινούπολη, τον οποίο ο Μωάμεθ ανάγκασε να γίνει ο προσωπικός του καταμίτης μέχρι να δραπετεύσει– ήταν μόνο ένας από τους πιο διαβόητους. Ο σουλτάνος μαχαίρωσε μέχρι θανάτου ένα άλλο χριστιανικό αγόρι που «προτιμούσε τον θάνατο από την ατιμία».<br /><br />Ή σκεφτείτε τη συμπεριφορά του στρατού του Μωάμεθ που είχαν διεισδύσει μέσα στην Κωνσταντινούπολη:<br /><br />Όταν είχαν σφαγιαστεί και δεν υπήρχε πλέον καμία αντίσταση, ήταν αποφασισμένοι να λεηλατήσουν και περιφέρονταν μέσα στην πόλη κλέβοντας, απομακρύνοντας, λεηλατώντας, σκοτώνοντας, βιάζοντας, παίρνοντας αιχμάλωτους άνδρες, γυναίκες, παιδιά, γέρους, νέους άνδρες, μοναχούς, ιερείς, ανθρώπους κάθε είδους και συνθηκών.... Υπήρχαν παρθένες που ξύπνησαν από τον ταραγμένο ύπνο για να βρουν εκείνους τους ληστές να στέκονται από πάνω τους με ματωμένα χέρια και πρόσωπα γεμάτα άθλια μανία.... [Οι Τούρκοι] τους έσυραν, τους έσκισαν, τους ανάγκασαν, τους ατίμασαν, τους βίασαν στο σταυροδρόμι και τους έκαναν να υποταχθούν στις πιο τρομερές βιαιοπραγίες.... Τα τρυφερά παιδιά αρπάχτηκαν βάναυσα από τα στήθη των μητέρων τους και τα κορίτσια παραδόθηκαν ανελέητα σε περίεργες και φρικτές ενώσεις και συνέβησαν χίλια άλλα τρομερά πράγματα.<br /><br />Επειδή χιλιάδες πολίτες είχαν καταφύγει και είχαν κλειστεί στην Αγία Σοφία –τότε ένας από τους μεγαλύτερους καθεδρικούς ναούς του χριστιανικού κόσμου– η βασιλική πρόσφερε μια εξαιρετική συγκομιδή σκλάβων μόλις οι πόρτες της έπεφταν κάτω:<br /><br />Ένας Τούρκος θα έψαχνε για τον αιχμάλωτο που φαινόταν ο πλουσιότερος, ένας δεύτερος θα προτιμούσε ένα όμορφο πρόσωπο ανάμεσα στις μοναχές. ... Κάθε αρπακτικός Τούρκος ήταν πρόθυμος να οδηγήσει τον αιχμάλωτο του σε ένα ασφαλές μέρος και στη συνέχεια να επιστρέψει για να εξασφαλίσει ένα δεύτερο και ένα τρίτο βραβείο. ... Στη συνέχεια, μακριές αλυσίδες αιχμαλώτων μπορούσαν να φανούν να φεύγουν από την εκκλησία και τα ιερά της, να εκτρέφονται μαζί σαν βοοειδή ή κοπάδια προβάτων.<br /><br />Οι σκλάβοι μερικές φορές πολεμούσαν ο ένας τον άλλον μέχρι θανάτου για «κάθε καλά διαμορφωμένο κορίτσι», ακόμη και όταν πολλοί από τους τελευταίους «προτιμούσαν να ριχτούν στα πηγάδια και να πνιγούν παρά να πέσουν στα χέρια των Τούρκων».<br /><br />Έχοντας καταλάβει την Αγία Σοφία –η οποία κατά τη στιγμή της σύλληψής της είχε χρησιμεύσει ως καθεδρικός ναός για χίλια χρόνια– οι εισβολείς «ενεπλάκησαν σε κάθε είδους αθλιότητα μέσα σε αυτήν, καθιστώντας την δημόσιο οίκο ανοχής». Στους «ιερούς βωμούς του» θέσπισαν «διαστροφές με τις γυναίκες, τις παρθένες και τα παιδιά μας», συμπεριλαμβανομένης «της κόρης του Μεγάλου Δούκα που ήταν αρκετά όμορφη». Αναγκάστηκε να «ξαπλώσει στο μεγάλο θυσιαστήριο της Αγίας Σοφίας με έναν σταυρό κάτω από το κεφάλι της και στη συνέχεια βιάστηκε».<br /><br />Στη συνέχεια «παρέλασαν τον [κύριο] Σταυρό της Αγίας Σοφίας σε χλευαστική πομπή μέσα από το στρατόπεδό τους, χτυπώντας τύμπανα μπροστά του, σταυρώνοντας ξανά τον Χριστό με φτύσιμο και βλασφημίες και κατάρες. Τοποθέτησαν ένα τουρκικό σκουφάκι ... πάνω στο κεφάλι Του, και φώναξε γελώντας: "Ιδού ο θεός των χριστιανών!"»<br /><br />Σχεδόν όλες οι άλλες εκκλησίες στην αρχαία πόλη είχαν την ίδια τύχη. «Οι σταυροί που είχαν τοποθετηθεί στις στέγες ή στους τοίχους των εκκλησιών γκρεμίστηκαν και ποδοπατήθηκαν». Η Θεία Ευχαριστία «ρίχτηκε στο έδαφος και κλωτσήθηκε». Οι Βίβλοι απογυμνώθηκαν από τους χρυσούς ή ασημένιους φωτισμούς τους πριν καούν. «Οι εικόνες δόθηκαν ανεξαιρέτως στις φλόγες». Τα πατριαρχικά άμφια τοποθετούνταν στα άχυρα των σκύλων. ιερατικά ενδύματα τοποθετούνταν σε άλογα.<br /><br />«Παντού υπήρχε ατυχία, όλοι συγκινήθηκαν από τον πόνο» όταν ο Σουλτάνος Μωάμεθ έκανε τελικά τη μεγάλη του είσοδο στην πόλη. «Υπήρχαν θρήνοι και κλάματα σε κάθε σπίτι, ουρλιαχτά στο σταυροδρόμι και θλίψη σε όλες τις εκκλησίες. το βογγητό των μεγάλων ανδρών και το κελάηδημα των γυναικών συνόδευαν τη λεηλασία, την υποδούλωση, τον χωρισμό και τον βιασμό».<br /><br />Τέλος, ο Μωάμεθ έσυρε τους «άθλιους πολίτες της Κωνσταντινούπολης» μπροστά στους άνδρες του κατά τη διάρκεια των βραδινών εορτασμών και «διέταξε πολλούς από αυτούς να χαραχτούν σε κομμάτια, για χάρη της ψυχαγωγίας». Ο υπόλοιπος πληθυσμός της πόλης –έως και 45.000– ανασύρθηκε αλυσοδεμένος για να πωληθεί ως σκλάβος.<br /><br />Αυτός είναι ο άνθρωπος που η Τουρκία και ο πρόεδρός της τιμούν – συμπεριλαμβανομένης της εκ νέου αφιέρωσης της Αγίας Σοφίας, η οποία ήταν μουσείο για σχεδόν έναν αιώνα, σε ένα τζαμί νίκης για αυτόν πέρυσι. Στη συνέχεια, ο Ερντογάν διακήρυξε σε ομιλία του:<br /><br />Η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης και η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί είναι από τα πιο ένδοξα κεφάλαια της τουρκικής ιστορίας.....Η ανάσταση της Αγίας Σοφίας αντιπροσωπεύει τη μνήμη μας γεμάτη ακμή στην ιστορία μας.<br /><br />Από εδώ μπορεί κανείς να εκτιμήσει καλύτερα τον πρόσφατο ισχυρισμό του Ερντογάν: «Καθώς οι πρόγονοί μας έθαψαν το Βυζάντιο, ας ελπίσουμε ότι σήμερα, οικοδομώντας το όραμά μας για το 2053, θα καταφέρουμε επίσης να βάλουμε στο χρόνο στημόνι της ιστορίας τους σημερινούς Βυζαντινούς που συνωμοτούν εναντίον μας».<br /><br />Φυσικά, οι Βυζαντινοί δεν «συνωμότησαν» ποτέ εναντίον των προγόνων των Τούρκων. το αντίθετο μάλιστα – οι Τούρκοι εξαπάτησαν και στη συνέχεια τους επιτέθηκαν για κανέναν άλλο λόγο εκτός από το ότι ήταν «άπιστοι» που απέρριψαν το Ισλάμ και, ως εκ τούτου, άξιζαν να σφαγιαστούν, να βιαστούν και να υποδουλωθούν.<br /><br />Ούτε, αξίζει να σημειωθεί, η Κωνσταντινούπολη ήταν το μόνο βασίλειο που καταστράφηκε τόσο ολοκληρωτικά από τον ήρωα του Ερντογάν. Για παράδειγμα, ο Μωάμεθ Β ́ έσφαξε επίσης και αποκεφάλισε τελετουργικά χιλιάδες χριστιανούς όταν οι άνδρες του αποβιβάστηκαν και κατέλαβαν το Οτράντο της Ιταλίας το 1480, επειδή αρνήθηκαν να ασπαστούν το Ισλάμ. διέταξε τον αρχιεπίσκοπό τους πριονισμένο στη μέση.<br /><br />Κατά τη διάρκεια των εορτασμών της περασμένης 29ης Μαΐου, ο ίδιος ο Ερντογάν φαινομενικά επιβεβαίωσε την έγκρισή του για όλες τις πολλές απρόκλητες θηριωδίες και κατακτήσεις που διέπραξε ο Μωάμεθ: «Ξέρετε», καυχιόταν, «ότι ο Σουλτάνος Μεχμέτ [Μωάμεθ Β'] ο Κατακτητής δεν είναι μόνο ο κατακτητής της Κωνσταντινούπολης αλλά και ο κατακτητής της Σερβίας, της Πελοποννήσου, της Αθήνας, της Βλαχίας, της Μολδαβίας, της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης;»<br /><br />Αυτό είναι αλήθεια· Μπορεί όμως κάποιος λογικός άνθρωπος να πιστέψει ότι όλα αυτά τα ευρωπαϊκά έθνη, όλα τους εκατοντάδες μίλια μακριά από τη Μικρά Ασία (Τουρκία), είχαν κατά κάποιο τρόπο επίσης «θρηνήσει» τους Τούρκους για να τους επιτεθούν και να τους κατακτήσουν;<br /><br />Όλα αυτά καθιστούν σαφές ότι ο Ερντογάν, αντί να είναι ένας σύγχρονος πρόεδρος που ενδιαφέρεται να ζήσει ειρηνικά με τους γείτονές του, βλέπει τον εαυτό του περισσότερο ως σουλτάνο, αφοσιωμένο στην προώθηση του Ισλάμ και στην ταπείνωση των απίστων μέσω της τζιχάντ.<br /><br />Το μήνυμα δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφές: η τζιχαντιστική ιδεολογία κυριαρχεί στην Τουρκία, σίγουρα στην ηγεσία της. Η εισβολή και η κατάκτηση γειτονικών λαών –όχι λόγω παραπόνων αλλά επειδή δεν είναι μουσουλμάνοι– με όλες τις φρικαλεότητες, τους βιασμούς, την καταστροφή και τη μαζική δουλεία είναι προφανώς το ιδανικό, για να ξαναρχίσει μόλις ολοκληρωθεί το ηλιοβασίλεμα της δυτικής εξουσίας.<br /><br />Όλα τα ιστορικά αποσπάσματα σε αυτό το άρθρο προέρχονται και τεκμηριώνονται στο <a href="https://www.amazon.com/gp/product/0306825554/ref=as_li_tl?ie=UTF8&camp=1789&creative=9325&creativeASIN=0306825554&linkCode=as2&tag=raymondibrahi-20&linkId=0f925201768b161ae319879bb3fdf1d7">Sword and Scimitar του συγγραφέα: Δεκατέσσερις αιώνες πολέμου μεταξύ του Ισλάμ και της Δύσης</a>.<div><br /></div><div><a href="https://www.frontpagemag.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Τουρκία επιδιώκει να «θάψει» τους «σημερινούς Βυζαντινούς».

Ο Ρέιμοντ Ιμπραχίμ, συγγραφέας πιο πρόσφατα του βιβλίου Υπερασπιστές της Δύσης , είναι υπότροφος του Σίλμαν στο Κέντρο Ελευθερίας Ντέιβιντ Χ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν θέλει οι Τούρκοι, οι Μουσουλμάνοι στην Ευρώπη να κινητοποιηθούν για τον σκοπό του Αλλάχ, να συσπειρωθούν πίσω από ένα έθνος, μια σημαία, ένα κράτος.

<br /><br /><br /><br /><br /><a href="https://nordicmonitor.com/wp-content/uploads/2022/03/Erdogan_UID_flash_rabia_24_Feb_2022.jpg"><img src="https://nordicmonitor.com/wp-content/uploads/2022/03/Erdogan_UID_flash_rabia_24_Feb_2022-750x536.jpg" /><br /></a><b><br />Αμπντουλάχ Μποζκούρτ</b><br />Αψηφώντας κατάφωρα τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις της Ευρώπης σχετικά με τους κινδύνους υπονόμευσης της ενσωμάτωσης και των μεταναστευτικών πολιτικών, η τουρκική κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να κινητοποιήσει Τούρκους και Μουσουλμάνους για τους πολιτικούς της στόχους, με τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να καλεί όλους να ενωθούν κάτω από ένα έθνος και μία σημαία.<br /><br />Τα προκλητικά και σκανδαλώδη σχόλια που απευθύνονται σε Ευρωπαίους Μουσουλμάνους υπηκόους, ειδικά τουρκικής καταγωγής, έγιναν από τον Ερντογάν κατά τη διάρκεια συνάντησης με τους πράκτορές του από την Ευρώπη και άλλες ηπείρους. Η συνάντηση διοργανώθηκε με το όνομα της Ένωσης Διεθνών Δημοκρατών (UID), μιας ομάδας μεσολάβησης της κυβέρνησης Ερντογάν στο εξωτερικό, στις 24 Φεβρουαρίου 2022, την ημέρα που η Ρωσία ξεκίνησε την εισβολή της στην Ουκρανία.<br /><br /><i>"Γνωρίστε το αυτό: Θα γίνουμε μια [παγκόσμια] κοινότητα πάνω στην οποία δεν θα υπάρχει δύναμη. ... Θυμηθείτε [το σύνθημά μας] ένα έθνος, μια σημαία, μια πατρίδα και ένα κράτος"</i>, ανακοίνωσε ο Ερντογάν, διαβεβαιώνοντας παράλληλα τα μέλη των UID ότι έχουν το πλήρες βάρος της Τουρκίας πίσω τους.<br /><br />Αν και το UID δημιουργήθηκε για να διατηρήσει μια διεθνή παρουσία με την πολιτική, διπλωματική και οικονομική στήριξη της κυβέρνησης Ερντογάν, το κύριο μέλημά του είναι η Ευρώπη, όπου ζουν περίπου 5 εκατομμύρια Τούρκοι, με πολλούς από αυτούς να έχουν αποκτήσει υπηκοότητα στις χώρες όπου ζουν. Η ομιλία του Προέδρου Ερντογάν επικεντρώθηκε επίσης σε όλη την Ευρώπη, δίνοντας οδηγίες στα μέλη του UID να εργαστούν σκληρότερα για την επίτευξη των στόχων.<br /><br />"Ο επόμενος πυλώνας της γέφυρας που χτίσαμε από το παρελθόν μέχρι το μέλλον θα πρέπει και θα είναι οι τόποι όπου ζούμε στην Ευρώπη", δήλωσε ο Ερντογάν, υπενθυμίζοντας την κληρονομιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία κυβερνούσε πολλές από τις σημερινές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.<br /><br />Μέρη της ομιλίας του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στους ηγέτες της Ένωσης Διεθνών Δημοκρατών (UID):<br /><p style="border: 0px; box-sizing: border-box; font-family: Georgia, Times, "Times New Roman", serif; font-size: inherit; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: inherit; margin: 0px 0px 1.25em; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-rendering: optimizelegibility; vertical-align: baseline;"><br /></p><div class="wp-video" style="border: 0px; box-sizing: border-box; font: inherit; height: auto; margin: 0px 0px 15px; max-width: 100%; padding: 0px; vertical-align: baseline; width: 1280px;"><div _mstaria-label="6687616" aria-label="Πρόγραμμα αναπαραγωγής βίντεο" class="mejs-container mejs-container-keyboard-inactive wp-video-shortcode mejs-video" id="mep_0" role="application" style="background: rgb(34, 34, 34); border: 0px; box-sizing: border-box; clear: both; font-family: Helvetica, Arial, serif; font-size: inherit; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; font-weight: inherit; height: 466.125px; line-height: inherit; margin: 0px; max-width: 100%; min-width: 216px; padding: 0px; position: relative; vertical-align: top; width: 660px;" tabindex="0"><div class="mejs-inner" style="border: 0px; box-sizing: border-box; font-family: Helvetica, Arial; font-size: inherit; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><div _msthidden="1" class="mejs-mediaelement" style="border: 0px; box-sizing: border-box; color: #333333; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; height: 466.125px; left: 0px; line-height: inherit; margin: 0px; padding: 0px; position: absolute; top: 0px; vertical-align: baseline; width: 660px; z-index: 0;"><mediaelementwrapper _msthidden="1" id="video-21799-1" style="box-sizing: border-box;"><video _mstvisible="0" class="wp-video-shortcode" height="904" id="video-21799-1_html5" preload="metadata" src="https://nordicmonitor.com/wp-content/uploads/2022/03/final_62359ac5ee9623006d5cf151_261121.mp4?_=1" style="border: 0px; box-sizing: border-box; display: inline-block; font-size: inherit; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; font-weight: inherit; height: 466.125px; line-height: inherit; margin: 0px; max-width: 100%; padding: 0px; vertical-align: middle; width: 660px;" width="1280"></video></mediaelementwrapper></div><div class="mejs-layers" style="border: 0px; box-sizing: border-box; color: #333333; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; line-height: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><div class="mejs-overlay mejs-layer mejs-overlay-play" style="-webkit-box-align: center; -webkit-box-pack: center; align-items: center; border: 0px; box-sizing: border-box; cursor: pointer; display: flex; font-size: inherit; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; font-weight: inherit; height: 466.125px; justify-content: center; left: 0px; line-height: inherit; margin: 0px; padding: 0px; position: absolute; top: 0px; vertical-align: baseline; width: 660px; z-index: 1;"></div></div></div></div></div>"Όσο περισσότερο επεκτείνετε αυτή την ομπρέλα ως Ένωση Διεθνών Δημοκρατών, τόσο περισσότερο αυξάνετε τη σφαίρα δραστηριότητας και επιρροής σας, τόσο πιο επιτυχημένα μπορείτε να εκπληρώσετε την αποστολή παράδοσης αυτών των μηνυμάτων στους πολίτες μας, να τα οργανώσετε και να τα προετοιμάσετε για το μέλλον", πρόσθεσε.<br /><br />Είναι σαφές ότι ο Ερντογάν βλέπει τους Τούρκους που ζουν στην Ευρώπη ως δικούς του πολίτες, και όχι ως υπηκόους ή/και κατοίκους των χωρών όπου ζουν, εργάζονται και συνταξιοδοτούνται. Θέλει το UID να συσπειρώσει τους Τούρκους σε ολόκληρη την ήπειρο πίσω από το πολιτικό ισλαμικό όραμά του.<br /><br />Για να καθησυχάσει τις ανησυχίες για κάποιους που μπορεί να αισθάνονται ανήσυχοι που εργάζονται για την τουρκική κυβέρνηση ενώ κατέχουν την υπηκοότητα μιας άλλης χώρας ή διατηρούν κατοικία στην Ευρώπη, ο Τούρκος πρόεδρος προσπάθησε να τους καθησυχάσει, λέγοντας: "Μην ξεχνάτε, έχετε το τουρκικό έθνος των 85 εκατομμυρίων πίσω σας. Έχετε μια μεγάλη κληρονομιά της ιστορίας και του πολιτισμού πίσω σας."<br /><br />Σημείωσε επίσης ότι εκατοντάδες εκατομμύρια Μουσουλμάνοι φίλοι και αδελφοί στέκονται πίσω από τους Τούρκους και ότι όλοι είναι αφοσιωμένοι στην πρόοδο του σκοπού για τον Αλλάχ και την αλήθεια.<br /><br />"Όταν κινητοποιούμε σωστά αυτή τη δύναμη, καμία οργάνωση, καμία κακή δομή, κανένα κρυμμένο ή ανοιχτό εμπόδιο δεν μπορεί να σταθεί στο δρόμο μας. Λάβετε υπόψη ότι η Τουρκία δεν είναι πλέον η παλιά Τουρκία", δήλωσε ο Ερντογάν.<br /><br /> <img height="365" src="https://nordicmonitor.com/wp-content/uploads/2022/03/UID_Meeting_February_2022-300x171.jpg" width="640" /><div><i>Ο Πρόεδρος Ερντογάν απευθύνθηκε σε μέλη της Ένωσης Διεθνών Δημοκρατών στις 24 Φεβρουαρίου 2022.</i><br /><br />Σε μια περιβόητα κέρασμα προς τους Ευρωπαίους ηγέτες, ο Ερντογάν προειδοποίησε ότι η Τουρκία, υποστηριζόμενη από Τούρκους και Μουσουλμάνους στην Ευρώπη, θα εκτροχιάσει τυχόν σχέδια που έχουν επινοηθεί από ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. "Μαζί θα χαλάσουμε τις συνομωσίες όσων προσπαθούν να διχάσουν το λαό μας, και μαζί θα γκρέμουμε τα οικόπεδά τους", δήλωσε.<br /><br />"Λαμβάνουμε επίσης τα απαραίτητα μέτρα ενάντια στην αυξανόμενη εχθρότητα εναντίον του Ισλάμ και των Τούρκων στο εξωτερικό", συνέχισε ο Ερντογάν.<br /><br />Ενώ ένωνε τους υποστηρικτές του στην Ευρώπη πίσω από το όραμά του, ο Τούρκος πρόεδρος στόχευσε επίσης σε Τούρκους που δεν υποστηρίζουν και δεν συμμερίζονται τους στόχους του. "Όταν εξετάζουμε τους ανθρώπους που εισήλθαν στα τοπικά και εθνικά κοινοβούλια στις εκλογές στην Ευρώπη, βλέπουμε ότι αν και τα ονόματά τους είναι Τουρκικά ή Μουσουλμανικά, δυστυχώς, οι περισσότεροι από αυτούς είναι άνθρωποι που έχουν σπάσει τους κάποτε στενά αισθημένους δεσμούς τους με το έθνος μας", παρατήρησε.<br /><br />Τα σχόλια του Ερντογάν στόχευαν συγκεκριμένα Τούρκους και Μουσουλμάνους πολιτικούς σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίοι δεν προσυπογράφουν την πολιτική ισλαμική ιδεολογία και προφανώς θέτουν τα συμφέροντα των χωρών που υπηρετούν πάνω από αυτά της Τουρκίας.<br /><br />Οι τουρκικές πρεσβείες καθώς και οι οντότητες που ευθυγραμμίζονται με την κυβέρνηση Ερντογάν έχουν εξαγνίσει μια εκστρατεία παρενόχλησης των Τούρκων που επικρίνουν την τουρκική κυβέρνηση, τους σκιαγραφούν και τους κατασκοπεύουν.<br /><br />Η ομιλία του Ερντογάν στη συνεδρίαση του UID είναι μακράν η πιο προκλητική μέχρι σήμερα, σαφώς ισοδυναμώντας με την απληστία πολιτικής παρέμβασης της Τουρκίας στις Ευρωπαϊκές υποθέσεις, χρησιμοποιώντας Τούρκους και Μουσουλμάνους ως ατού εναντίον αυτών των εθνών.<br /><br />Στο παρελθόν, μια τέτοια ανάμειξη προκάλεσε την οργή ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι προειδοποίησαν την Τουρκία για υπονόμευση των πολιτικών ενσωμάτωσης και μετανάστευσης και χαρακτήρισαν τις προσπάθειες της Άγκυρας αποσταθεροποιητικές για τους Τούρκους και τους Μουσουλμάνους στην Ευρώπη.<br /><br />Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που ενέκρινε την κρίσιμη έκθεση της Επιτροπής του 2016 για την Τουρκία στις 6 Ιουλίου 2017, η οποία ζητούσε το πάγωμα των ενταξιακών συνομιλιών, κατέλαβε τις μυστικές δραστηριότητες του Ερντογάν στα κράτη μέλη.<br /><br />Τόνισε ότι «η τουρκική κυβέρνηση πρέπει να απέχει από συστηματικές προσπάθειες κινητοποίησης της τουρκικής διασποράς στα κράτη μέλη για δικούς της σκοπούς· σημειώνει με ανησυχία τις αναφορές εικαζόμενης πίεσης σε μέλη της τουρκικής διασποράς που ζουν σε κράτη μέλη· και καταδικάζει την παρακολούθηση των τουρκικών αρχών σε πολίτες διπλής υπηκοότητας που ζουν στο εξωτερικό".<br /><br />Το UID συχνά περιγράφεται ως το μακρύ χέρι του Προέδρου Ερντογάν στην Ευρώπη για την κινητοποίηση της τουρκικής και μουσουλμανικής διασποράς για τους στόχους των πολιτικών Ισλαμιστών πίσω στην Τουρκία. Ο Ερντογάν τον περασμένο Οκτώβριο έδωσε εντολή στα μέλη του UID να είναι πιο επιθετικά και ενεργά, λέγοντάς τους: «Μην υπερασπίζετε. Επίθεση, εξηγήστε τον σκοπό μας!", υποσχόμενοι ότι οι τουρκικοί κρατικοί θεσμοί θα τους παράσχουν αυξημένη βοήθεια.<br /><br />Προέτρεψε τους υποστηρικτές του να εργαστούν σκληρά για να εξασφαλίσουν σημαντικές θέσεις στις κυβερνήσεις των χωρών υποδοχής τους, δεσμευόμενοι να στηρίξουν τις τουρκικές κυβερνητικές υπηρεσίες κατά τη διάρκεια εργαστηρίου με εκπροσώπους της UID στη Γενεύη τον Δεκέμβριο του 2019.<br /><br />Με τη συστηματική εκστρατεία να στοχεύει στην κινητοποίηση της διασποράς, ο Ερντογάν ελπίζει να επιτύχει πολλαπλούς στόχους: να φέρει ψήφους για το κόμμα του στις εθνικές εκλογές· χρήση της διασποράς για την πίεση και τον εκφοβισμό των ευρωπαϊκών πρωτευουσών· και εκφοβίζοντας τους αντιπάλους του στο σπίτι κυνηγώντας επικριτές στο εξωτερικό.<br /><br />Οι βασικοί κυβερνητικοί θεσμοί στους οποία ανατέθηκε η υποστήριξη του UID και των συνεργαζόμενων ομάδων είναι το υπουργείο Εξωτερικών, η Προεδρία των Τούρκων στο εξωτερικό και οι Σχετικές Κοινότητες (YTB) και ο διαβόητος Εθνικός Οργανισμός Πληροφοριών (MİT) της Τουρκίας.</div><div><br /></div><div><a href="https://nordicmonitor.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο Ερντογάν θέλει οι Τούρκοι, οι Μουσουλμάνοι στην Ευρώπη να κινητοποιηθούν για τον σκοπό του Αλλάχ, να συσπειρωθούν πίσω από ένα έθνος, μια σημαία, ένα κράτος.

Αμπντουλάχ Μποζκούρτ Αψηφώντας κατάφωρα τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις της Ευρώπης σχετικά με τους κινδύνους υπονόμευσης της ενσωμάτωσης...

Διαβάστε την συνέχεια

Bloomberg: Ποσο έτοιμη είναι η Κίνα να "πολεμήσει" στο πλευρό του Πούτιν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.naftemporiki.gr/fu/p/818554/638/399/0x0000000000b994ba/2/rosia-kina-simaia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="399" data-original-width="638" height="400" src="https://www.naftemporiki.gr/fu/p/818554/638/399/0x0000000000b994ba/2/rosia-kina-simaia.jpg" width="723" /></a></div><div><br /></div>Της<b> Clara Ferreira Marques</b><br />Το να στέκεται κανείς στη μέση σε μια περίοδο διαμάχης είναι από μόνο του άβολο. Αντιμέτωποι με μια γεωπολιτική σύγκρουση η οποία είναι ταυτόχρονα βάναυση και εκτεταμένη ως προς τις συνέπειές της, οι αξιωματούχοι του Πεκίνου διαπιστώνουν ότι μια τέτοια στάση μπορεί επίσης, μακροπρόθεσμα, να αποδειχθεί αδύνατη.<br /><br />Όταν ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία, φαίνεται να προκάλεσε σοκ στους Κινέζους αξιωματούχους, όπως και στον υπόλοιπο κόσμο. Είναι δύσκολο να γνωρίζουμε με βεβαιότητα εάν ο ηγέτης της Κίνας Σι Τζινπίνγκ γνώριζε τα ρωσικά σχέδια, ωστόσο οι εκπρόσωποι και τα κρατικά μέσα ενημέρωσης της Κίνας σίγουρα έμειναν μπερδεμένοι προσπαθώντας να διαχειριστούν τα γεγονότα.<div><br />Ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί<br /><br />Προσπάθησαν να εξισορροπήσουν μια περίτεχνη ιδεολογική ευθυγράμμιση με μια επιθετική πράξη η οποία παραβιάζει τις αρχές της εδαφικής ακεραιότητας και της μη επέμβασης που αποτελούν διακηρυκτικά θεμέλια της κινεζικής διπλωματίας. Κι αυτό πριν εξετάσουμε ευρύτερα τους δεσμούς της Κίνας με την Ουκρανία και την Ανατολική Ευρώπη - σημαντικό τμήμα της πρωτοβουλίας Belt and Road του Πεκίνου για την επέκταση της κινεζικής εμπορικής, αλλά και ευρύτερης επιρροής.<br /><br />Το αποτέλεσμα ήταν μια άσκηση "γνωστικής ασυμφωνίας", με ένα αφήγημα το οποίο αποδέχεται τις ανησυχίες της Μόσχας για την ασφάλειά της, κατηγορεί τη Δύση για τη δημιουργία του προβλήματος, αρνείται να αναφερθεί σε "πόλεμο" ή "εισβολή" και "θρηνεί" για την άνευ προηγουμένου τιμωρία της Ρωσίας μέσω κυρώσεων - απηχώντας όλα τα ρωσικά επιχειρήματα - ενώ ταυτόχρονα ομνύει στην ανεξαρτησία της Ουκρανίας και προσπαθεί να μείνει έξω από τον οικονομικό πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη. Το Πεκίνο έχει καλέσει "και τις δύο πλευρές" να αποκλιμακώσουν την κατάσταση. Δεν έχει ταυτόχρονα προχωρήσει σε καμία ανοικτή καταδίκη της εισβολής της Ρωσίας.</div><div><br />Όρια<br /><br />Αυτή η θέση, που ίσως περιγράφεται καλύτερα ως φιλική προς τη Ρωσία ουδετερότητα, εξυπηρέτησε ιδιαίτερα το Πεκίνο το 2014, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τον Πούτιν. Ωστόσο, δείχνει να έχει όρια το 2022, καθώς η επιθετικότητα του Κρεμλίνου κλιμακώνεται σε δραματικά επίπεδα, εγκλωβίζοντας ακόμη και Κινέζους πολίτες στην Ουκρανία στα διασταυρούμενα πυρά.<br /><br />Εν τω μεταξύ, οι οικονομικές συνέπειες πολλαπλασιάζονται με ταχύτητα, αφήνοντας τη Ρωσία όλο και πιο αποκομμένη από το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα. Κινέζοι αξιωματούχοι - προσεκτικοί μαθητές της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης - γνωρίζουν καλά την ικανότητα της Ρωσίας να αυτοκαταστρέφεται οικονομικά και δεν επιθυμούν να τορπιλίσουν τη θέση τους στην παγκόσμια οικονομία λόγω ενός πολιτικού εταίρου ο οποίος έχει επιλέξει να καταστεί διεθνής παρίας.<br /><br />Έχουν υπάρξει ενδείξεις αποδοκιμασίας. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Κίνας Γουάνγκ Γουενμπίν, ερωτηθείς για τη φιλία με τη Ρωσία τη Δευτέρα, επέδειξε εντυπωσιακή ρητορική ευλυγισία, ωστόσο δεν παρέλειψε να αναφέρει ότι οι δύο χώρες είναι στρατηγικοί εταίροι - όχι σύμμαχοι. Την Τρίτη, για πρώτη φορά μετά την εισβολή, ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών Γουάνγκ Γι μίλησε με τον Ουκρανό ομόλογό του, εκφράζοντας την ανησυχία του για τη "ζημία που υφίστανται οι άμαχοι".<br /><br />Ο Ιγκόρ Ντενίσοφ, ανώτερος ερευνητής στο Ινστιτούτο Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου MGIMO στη Μόσχα, υποστηρίζει ότι το συγκεκριμένο τηλεφώνημα δεν αποτελεί σημαντική στροφή, αλλά μια επίδειξη του υποτιθέμενου εποικοδομητικού ρόλου του Πεκίνου στην κρίση και μια προσπάθεια να βοηθήσει τους πολίτες του οι οποίοι έχουν εγκλωβιστεί στην Ουκρανία. Αυτό δεν είναι μικρό ζήτημα, δεδομένου ότι η Κίνα, σε αντίθεση με πολλές άλλες χώρες, δεν συνέστησε αρχικά απομάκρυνση των πολιτών της από την Ουκρανία, αντίθετα αντέκρουσε τις προειδοποιήσεις των ΗΠΑ για μια επικείμενη εισβολή.<br /><br />Ο Ντενίσοφ, ωστόσο, επισημαίνει επίσης ότι όσο πιο ουσιαστική και παγιωμένη είναι η θέση της Δύσης, τόσο λιγότερο χώρο θα έχει η Κίνα για να στηρίξει τη Μόσχα, υπό τον φόβο δευτερευουσών κυρώσεων.</div><div><br />Περιθώρια<br /><br />Και υπάρχουν πολλά στοιχεία ότι τα περιθώρια ελιγμών μειώνονται γρήγορα, καθώς ολοένα και περισσότερα τιμωρητικά μέτρα συσσωρεύονται.<br /><br />Πρώτον, στο γεωπολιτικό επίπεδο. Η Κίνα μπορεί να διαφωνεί με τους ορισμούς των ΗΠΑ για τη δημοκρατία και τις σχετικές έννοιες και να ευθυγραμμίζεται με τις απόψεις του Πούτιν για την πολυπολικότητα, ωστόσο βλέπει τον εαυτό της ως σημαντικό παράγοντα στην παγκόσμια οικονομική και πολιτική τάξη και όχι ως έναν εξωτερικό προς αυτήν παράγοντα.<br /><br />Σε μια ομιλία τη Δευτέρα για τον εορτασμό της επετείου της επίσκεψης του προέδρου των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον το 1972 στην Κίνα, ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών ζήτησε να τηρούνται "οι βασικοί κανόνες των διεθνών σχέσεων", τάχθηκε υπέρ των "σκοπών και των αρχών του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ" και ζήτησε βελτίωση σχέσεων και δεσμών. "Από τότε που η πόρτα των σχέσεων Κίνας - ΗΠΑ άνοιξε, δεν πρέπει να κλείσει ξανά", είπε ο Γουάνγκ. "Εφόσον ο κόσμος έχει βγει από τον Ψυχρό Πόλεμο, δεν πρέπει να δει την δημιουργία ενός νέου σιδηρούν παραπετάσματος".<br /><br />Σχόλια σε επίσημες κρατικές εφημερίδες απηχούσαν το ίδιο αίσθημα. Αυτά δεν είναι λόγια ενός καθεστώτος που σκέφτεται να συνταχθεί με τον Πούτιν ενάντια σε όλο τον κόσμο.</div><div><br />Χρήμα<br /><br />Το χρήμα μιλάει ακόμα πιο δυνατά. Η Κίνα εξάγει πια περισσότερο στη Ρωσία καθώς οι εμπορικοί δεσμοί έχουν ενισχυθεί την τελευταία δεκαετία και έχει αγοράσει περισσότερους υδρογονάνθρακες και άλλους φυσικούς πόρους από τον βόρειο γείτονά της - αποτελούν το συγκολλητικό στοιχείο στη σχέση τους, όπως φαίνεται με το φυσικό αέριο που θα παρέχεται μέσω ενός νέου αγωγού από τη ρωσική Άπω Ανατολή στην Κίνα και συμφωνήθηκε τον περασμένο μήνα. Όλα αυτά έχουν επιταχυνθεί τελευταία και πλέον το Πεκίνο δημιουργεί αποθέματα όλων των βασικών εμπορευμάτων.<br /><br />Η ουσία, ωστόσο, είναι ότι η Ρωσία εξακολουθεί να είναι μια μικρή εξαγωγική αγορά για την Κίνα: 2% των αποστολών, σε σύγκριση με το μερίδιο 17% των ΗΠΑ. Εν τω μεταξύ, στις εισαγωγές, η Κίνα έχει εργαστεί για χρόνια για να διαφοροποιήσει τον ενεργειακό εφοδιασμό της, επομένως, ενώ η Ρωσία είναι σημαντικός προμηθευτής, το Πεκίνο δεν εξαρτάται από μία και μόνη πηγή πετρελαίου και φυσικού αερίου - όχι, τουλάχιστον, με τον τρόπο που χρειάζεται τη Δύση ως πηγή πρόσβασης στην τεχνολογία και στο σύστημα του δολαρίου.<br /><br />Ο πληθωριστικός αντίκτυπος του ρωσικού τυχοδιωκτισμού, την ίδια ώρα, βλάπτει ήδη την Κίνα. Αυτό θα είναι ένα σημείο το οποίο θα τονίζουν ιδιαίτερα οι δυτικοί διπλωμάτες, που ελπίζουν να αποτρέψουν την Κίνα από το να αμβλύνει τον αντίκτυπο των κυρώσεων κατά του καθεστώτος Πούτιν.<br /><br />Ναι, η ζήτηση από πλευράς Ρωσίας για εναλλακτικές προς το δολάριο και προς το σύστημα χρηματοοικονομικών συναλλαγών SWIFT θα προωθήσει άλλα υποκατάστατα και η Κίνα επιδιώκει εδώ και χρόνια να προωθήσει το γουάν ως παγκόσμιο νόμισμα. Μια τέτοια δομική αλλαγή ωστόσο δεν μπορεί εύκολα να έλθει σύντομα.</div><div><br />Άβολα<br /><br />Η Κίνα θα συνεχίσει προς το παρόν την άβολη προσπάθεια εξισορρόπησης. Θα χρησιμοποιήσει τις κρατικές αναπτυξιακές τράπεζές της, οι οποίες είναι λιγότερο ευαίσθητες από τα εμπορικά χρηματοπιστωτικά της ιδρύματα, προκειμένου να παράσχει υποστήριξη, ειδικά για μεγάλα έργα. Θα αποφύγει ωστόσο να ενθαρρύνει τις κρατικές και ιδιωτικές οντότητες που είναι επιφυλακτικές τόσο στο να εμπλακούν σε πεδία κυρώσεων όσο και σε αυξημένο επενδυτικό κίνδυνο – έτσι κι αλλιώς δεν έχουν υπάρξει ακριβώς ενθουσιώδεις επενδυτές στη Ρωσία μέχρι σήμερα.<br /><br />Το Πεκίνο θα συνεχίσει να ζητά τον τερματισμό της βίας και θα δηλώνει ότι κατανοεί τις ανησυχίες της Μόσχας, αλλά θα εκμεταλλευτεί επίσης έναν φίλο που βρίσκεται σε ανάγκη, πιέζοντας τη Ρωσία για ελκυστικούς όρους στις πωλήσεις φυσικού αερίου ή σιταριού. Πολλοί αξιωματούχοι στο Πεκίνο αναμφίβολα βλέπουν περιθώρια να επωφεληθούν πολιτικά από μια κατάσταση που αφήνει τις ΗΠΑ βαλτωμένες στην Ευρώπη και ανίκανες να επικεντρωθούν στην Ασία.<br /><br />Όμως, όσο περισσότερο συνεχίζεται η αχαλίνωτη βία, όσο πιο αυστηρές γίνονται οι κυρώσεις και όσο μεγαλύτερος είναι ο οικονομικός κίνδυνος για το Πεκίνο, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να συνεχίσει να στέκεται στο μέσον της σύγκρουσης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Bloomberg: Ποσο έτοιμη είναι η Κίνα να "πολεμήσει" στο πλευρό του Πούτιν

Της Clara Ferreira Marques Το να στέκεται κανείς στη μέση σε μια περίοδο διαμάχης είναι από μόνο του άβολο. Αντιμέτωποι με μια γεωπολιτική ...

Διαβάστε την συνέχεια

Pat Buchanan: Μήπως Εμείς Προκαλέσαμε τον Πόλεμο του Πούτιν στην Ουκρανία;

<img height="360" src="https://i0.wp.com/infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2022/02/001-Putin27-kremlin-ru-1.jpg?fit=1500%2C843&ssl=1" width="640" /><br /><br />ΤΟΥ <b>ΤΆΙΛΕΡ ΝΤΆΡΝΤΕΝ</b><br /><a href="https://buchanan.org/blog/did-we-provoke-putins-war-in-ukraine-159120"><i><b>Συντάχθηκε από τον Πατ Μπιουκάναν</b></i></a><br /><br />Όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας απαίτησε από τις ΗΠΑ να αποκλείσουν την Ουκρανία ως μελλοντικό μέλος της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ απάντησαν έντονα: Το ΝΑΤΟ έχει πολιτική ανοικτών θυρών. Κάθε έθνος, συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας, μπορεί να υποβάλει αίτηση προσχώρησης και να γίνει δεκτό. Δεν το αλλάζουμε αυτό.<br /><br />Στη διακήρυξη του Βουκουρεστίου του 2008, το ΝΑΤΟ είχε θέσει την Ουκρανία και τη Γεωργία, πάντα πιο ανατολικά στον Καύκασο, σε πορεία ένταξης στο ΝΑΤΟ και κάλυψης βάσει του Άρθρου 5 της συνθήκης, το οποίο δηλώνει ότι η επίθεση σε οποιοδήποτε μέλος αποτελεί επίθεση εναντίον όλων.<br /><br />Ανίκανος να πάρει μια ικανοποιητική απάντηση στο αίτημά του, ο Πούτιν εισέβαλε και διευθέτησε το ζήτημα. Ούτε η Ουκρανία ούτε η Γεωργία θα γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ. Για να το αποτρέψει αυτό, η Ρωσία θα πάει σε πόλεμο, όπως έκανε η Ρωσία χθες το βράδυ.<br /><br />Ο Πούτιν έκανε ακριβώς αυτό που μας είχε προειδοποιήσει ότι θα έκανε.<br /><br />Όποιος και αν είναι ο χαρακτήρας του Ρώσου προέδρου, ο οποίος συζητείται τώρα έντονα εδώ στις ΗΠΑ, έχει εδραιώσει την αξιοπιστία του.<br /><br />Όταν ο Πούτιν προειδοποιεί ότι θα κάνει κάτι, το κάνει.<br /><br />Τριάντα έξι ώρες σε αυτόν τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, ενδεχομένως τον χειρότερο στην Ευρώπη από το 1945, πρέπει να απαντηθούν δύο ερωτήματα:<br /><br />Πώς φτάσαμε εδώ; Και τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα;<br /><br />Πώς φτάσαμε εκεί που η Ρωσία — πιστεύοντας ότι η πλάτη της είναι σε ένα τείχος και οι Ηνωμένες Πολιτείες, προχωρώντας το ΝΑΤΟ όλο και πιο κοντά, το έβαλαν εκεί — έφτασαν σε ένα σημείο όπου επέλεξε τον πόλεμο με την Ουκρανία αντί να αποδεχθεί τη μοίρα και το μέλλον που πιστεύει ότι η Δύση επιφυλάσσεται για τη Μητέρα Ρωσία;<br /><br />Θεωρώ. Μεταξύ 1989 και 1991, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ άφησε το Τείχος του Βερολίνου να γκρεθεί, η Γερμανία επανενώθηκε και όλα τα "αιχμάλωτα έθνη" της Ανατολικής Ευρώπης αφέθηκαν ελεύθερα.<br /><br />Έχοντας καταρρεύσει από τη Σοβιετική αυτοκρατορία, ο Γκορμπατσόφ επέτρεψε στη Σοβιετική Ένωση να διαλυθεί σε 15 ανεξάρτητα έθνη. Ο κομμουνισμός αφέθηκε να λήξει ως η κυρίαρχη ιδεολογία της Ρωσίας, της χώρας όπου ο λενινισμός και ο μπολσεβικισμός ριζώθηκαν για πρώτη φορά το 1917.<br /><br />Ο Γκορμπατσόφ ακύρωσε τον Ψυχρό Πόλεμο στην Ευρώπη αφαιρώντας όλες τις αιτίες από την πλευρά της Μόσχας για το ιστορικό χάσμα.<br /><br />Ο Πούτιν, πρώην συνταγματάρχης της KGB, ανέλαβε την εξουσία το 1999 μετά την καταστροφική δεκαετή διακυβέρνηση του Μπόρις Γιέλτσιν, ο οποίος οδήγησε τη Ρωσία στο έδαφος.<br /><br />Εκείνο το έτος, το 1999, ο Πούτιν παρακολουθούσε καθώς η Αμερική διεξήγαγε βομβιστική εκστρατεία 78 ημερών στη Σερβία, το Βαλκανικό έθνος που ιστορικά ήταν προτεκτοράτο της Μητέρας Ρωσίας.<br /><br />Εκείνο το έτος, επίσης, τρία πρώην έθνη του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η Τσεχική Δημοκρατία, η Ουγγαρία και η Πολωνία, εισήχθησαν στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Εναντίον των οποίων αυτές οι χώρες θα προστατεύονταν από τα αμερικανικά όπλα και τη συμμαχία του ΝΑΤΟ, το ερώτημα τέθηκε δίκαια.<br /><br />Το ερώτημα φάνηκε να απαντηθεί πλήρως το 2004, όταν η Σλοβενία, η Σλοβακία, η Λιθουανία, η Λετονία, η Εσθονία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία έγιναν δεκτοί στο ΝΑΤΟ, μια ομάδα που περιελάμβανε τρεις πρώην δημοκρατίες της ίδιας της ΕΣΣΔ, καθώς και τρία ακόμη πρώην έθνη του Συμφώνου της Βαρσοβίας.<br /><br />Στη συνέχεια, το 2008, ήρθε η διακήρυξη του Βουκουρεστίου που έθεσε τη Γεωργία και την Ουκρανία, αμφότερες που συνορεύουν με τη Ρωσία, σε πορεία ένταξης στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Η Γεωργία, το ίδιο έτος, επιτέθηκε στην αποσχισμένη επαρχία της Νότιας Οσετίας, όπου τα ρωσικά στρατεύματα δρούσαν ως ειρηνευτικές δυνάμεις, σκοτώνοντας κάποιους.<br /><br />Αυτό πυροδότησε μια αντεπίθεση του Πούτιν μέσω της σήραγγας Ρόκι στη Βόρεια Οσετία που απελευθέρωσε τη Νότια Οσετία και μετακόμισε στη Γεωργία μέχρι το Γκόρι, τη γενέτειρα του Στάλιν. Ο Τζορτζ Μπους, ο οποίος είχε υποσχεθεί "να τερματίσει την τυραννία στον κόσμο μας", δεν έκανε τίποτα. Αφού κατέλαβαν για λίγο μέρος της Γεωργίας, οι Ρώσοι αναχώρησαν αλλά παρέμειναν ως προστάτες των Νοτίων Οσετών.<br /><br />Το αμερικανικό κατεστημένο έχει κηρύξει ότι πρόκειται για ρωσικό πόλεμο επιθετικότητας, αλλά μια έρευνα της ΕΕ κατηγόρησε τον Πρόεδρο της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι για την έναρξη του πολέμου.<br /><br />Το 2014, ένας δημοκρατικά εκλεγμένος φιλορώχος πρόεδρος της Ουκρανίας, ο Viktor Yanukovych, ανατράπηκε στο Κίεβο και αντικαταστάθηκε από ένα φιλοδυτικά καθεστώς. Αντί να χάσει τη Σεβαστούπολη, την ιστορική ναυτική βάση της Ρωσίας στην Κριμαία, ο Πούτιν κατέλαβε τη χερσόνησο και την κήρυξε ρωσικό έδαφος.<br /><br />Ο Τέντι Ρούσβελτ έκλεψε τον Παναμά με παρόμοιες τύψεις.<br /><br />Το οποίο μας φέρνει στο σήμερα.<br /><br />Ό,τι κι αν σκεφτόμαστε για τον Πούτιν, δεν είναι Στάλιν. Δεν έχει δολοφονήσει εκατομμύρια, ούτε έχει δημιουργήσει ένα αρχιπέλαγος γκουλάγκ.<br /><br />Ούτε είναι "παράλογος", όπως κάποιοι ειδήμονες. Δεν θέλει πόλεμο μαζί μας, κάτι που θα ήταν χειρότερο από καταστροφικό και για τους δυο μας.<br /><br />Ο Πούτιν είναι ρώσος εθνικιστής, πατριώτης, παραδοσιακός και ψυχρός και αδίστακτος ρεαλιστής που φροντίζει να διατηρήσει τη Ρωσία ως τη μεγάλη και σεβαστή δύναμη που ήταν κάποτε και πιστεύει ότι μπορεί να είναι και πάλι.<br /><br />Αλλά δεν μπορεί να είναι ότι εάν η επέκταση του ΝΑΤΟ δεν σταματήσει ή εάν το αδελφό κράτος της Ουκρανίας γίνει μέρος μιας στρατιωτικής συμμαχίας της οποίας η πιο υπερήφανη καυχησιολογία είναι ότι κέρδισε τον Ψυχρό Πόλεμο εναντίον του έθνους που ο Πούτιν υπηρέτησε όλη του τη ζωή.<br /><br />Ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν σχεδόν ωριαία υπόσχεται, "Δεν πρόκειται να πάμε σε πόλεμο στην Ουκρανία". Γιατί τότε δεν θα απέκλειε εύκολα την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, πράγμα που θα απαιτούσε από εμάς να κάνουμε κάτι που ο ίδιος ο Μπάιντεν λέει ότι εμείς οι Αμερικανοί, για τη δική μας επιβίωση, δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε: να πάμε σε πόλεμο με τη Ρωσία;<br /><br /><div><a href="https://www.zerohedge.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Pat Buchanan: Μήπως Εμείς Προκαλέσαμε τον Πόλεμο του Πούτιν στην Ουκρανία;

ΤΟΥ ΤΆΙΛΕΡ ΝΤΆΡΝΤΕΝ Συντάχθηκε από τον Πατ Μπιουκάναν Όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας απαίτησε από τις ΗΠΑ να αποκλείσουν την Ουκρανία ως...

Διαβάστε την συνέχεια

Μανούλες στα επικοινωνιακά οι Ισραηλινοί: Herzog to visit Greece, Cyprus ahead of Erdogan meeting.

<img height="418" src="https://images.jpost.com/image/upload/f_auto,fl_lossy/t_JD_ArticleMainImageFaceDetect/487978" width="707" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το μονοήμερο ταξίδι του προέδρου στην Αθήνα έχει προγραμματιστεί για την επόμενη Πέμπτη, ενώ την επόμενη εβδομάδα αναμένεται να πραγματοποιηθεί η μισή ημέρα ταξιδιού στην Κύπρο.</span></h3>ΤΟΥ <b>ΛΑΧΆΒ ΧΆΡΚΟΦ</b><br />Ο Πρόεδρος Ισαάκ Χέρζογκ σκοπεύει να συναντηθεί με τους προέδρους της Ελλάδας και της Κύπρου τις προσεχείς εβδομάδες και στη συνέχεια να ταξιδέψει στην Τουρκία για συνομιλίες με τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Τα ταξίδια έχουν ως στόχο να διαβεβαιώσουν αθήνα και Λευκωσία ότι η προσέγγιση με την Άγκυρα δεν θα αποβεί εις βάρος των στενών δεσμών που έχει αναπτύξει το Ισραήλ μαζί τους τα τελευταία χρόνια.<br /><br />Το μονοήμερο ταξίδι του Χέρζογκ στην Αθήνα έχει προγραμματιστεί για την επόμενη Πέμπτη, ενώ την επόμενη εβδομάδα αναμένεται να πραγματοποιηθεί ταξίδι μισής ημέρας στην Κύπρο.<br />Η συνάντηση του Χέρζογκ με τον Ερντογάν θα γίνει την επόμενη εβδομάδα, σύμφωνα με τουρκικά ΜΜΕ. Ωστόσο, η Προεδρική Κατοικία ανέφερε ότι η ημερομηνία δεν έχει οριστικοποιηθεί.<br /><br />Η επίσκεψη του Χέρζογκ θα είναι η πρώτη από Ισραηλινό ηγέτη εδώ και πάνω από μια δεκαετία, έπειτα από περίοδο εντάσεων μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας. Οι πρόεδροι έχουν μιλήσει στο τηλέφωνο πολλές φορές από τότε που ανέλαβε ο Χέρζογκ πέρυσι.<br /><br />Ο υφυπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Σεντάτ Ονάλ και ο Ιμπραήμ Καλίν, ανώτερος σύμβουλος και εκπρόσωπος Του Ερντογάν, ηγήθηκαν αντιπροσωπεία από την Άγκυρα στο Ισραήλ αυτή την εβδομάδα.<br /><br />Πρόκειται να συναντηθούν με τον Γενικό Διευθυντή του υπουργείου Εξωτερικών Αλόν Ουσπίζ, τον Γενικό Διευθυντή Της Κατοικίας του Προέδρου Εγιάλ Σβίκι και άλλους ανώτερους αξιωματούχους και στα δύο αξιώματα την Τετάρτη.<div><br />Η επίσκεψη πραγματοποιείται όταν ο Ουσπίζ ταξίδεψε στην Τουρκία τον περασμένο Δεκέμβρη για να συζητήσει την επίσκεψη του Χέρζογκ και τις βελτιωμένες σχέσεις μεταξύ Άγκυρας και Ιερουσαλήμ.<br /><br />Νωρίτερα αυτό το μήνα, ο Πρωθυπουργός Ναφτάλι Μπένετ δήλωσε ότι το Ισραήλ <a href="https://www.jpost.com/breaking-news/%20%20The%20visit%20comes%20after%20Ushpiz%20traveled%20to%20Turkey%20last%20December%20to%20discuss%20Herzog%E2%80%99s%20visit%20and%20improved%20relations%20between%20Ankara%20and%20Jerusalem.%20%20Earlier%20this%20month,%20Prime%20Minister%20Naftali%20Bennett%20said%20Israel%20was%20treading%20cautiously%20regarding%20Erdogan%E2%80%99s%20overtures.%20%20%E2%80%9CThings%20are%20happening%20very%20slowly%20and%20gradually,%E2%80%9D%20he%20said,%20adding%20that%20Herzog%E2%80%99s%20trip%20to%20Ankara%20was%20being%20fully%20coordinated%20with%20him.%20%20Bennett%20effusively%20praised%20Herzog%E2%80%99s%20role%20in%20Israel%E2%80%99s%20foreign%20relations,%20calling%20him%20%E2%80%9Can%20extraordinary%20diplomatic%20asset%20for%20solving%20problems.%E2%80%9D%20%20%E2%80%9CWe%20have%20total%20trust,%E2%80%9D%20he%20said.%E2%80%9D%20I%20don%E2%80%99t%20know%20when%20there%20was%20last%20a%20relationship%20like%20this%E2%80%9D%20between%20a%20president%20and%20a%20prime%20minister.%20%20Bennett%20and%20the%20government%20are%20proceeding%20very%20cautiously%20with%20Turkey,%20a%20senior%20diplomatic%20source%20said.%20%E2%80%9CWe%20don%E2%80%99t%20have%20to%20force%20ourselves%20to%20be%20purists%20in%20a%20way%20that%20will%20prevent%20us%20from%20creating%20alliances,%E2%80%9D%20the%20source%20added.%20%20The%20United%20Arab%20Emirates%20is%20talking%20to%20Turkey%20again%20after%20years%20of%20tensions,%20the%20source%20said,%20adding%20that%20Turkey%20and%20Iran%20%E2%80%9Care%20not%20good%20friends,%20to%20say%20the%20least.%E2%80%9D%20%20Last%20year,%20Erdogan%20repeatedly%20said%20he%20was%20open%20to%20improving%20relations%20with%20Israel.%20Turkey%E2%80%99s%20change%20in%20policy%20might%20be%20related%20to%20its%20declining%20economy%20and%20poor%20relations%20with%20the%20US.%20%20At%20the%20same%20time,%20Turkey%20harbors%20Hamas%20terrorists.%20Last%20month,%20the%20Turkish%20Foreign%20Ministry%20criticized%20Israel%20for%20evicting%20Palestinians%20who%20had%20illegally%20built%20their%20homes%20and%20businesses%20on%20public%20land,%20and%20Turkey%E2%80%99s%20Religious%20Affairs%20Ministry%20organized%20a%20%E2%80%9Csymposium%20meant%20to%20raise%20awareness%20about%20conflict%20in%20Jerusalem%20and%20al-Aqsa%20Mosque.%E2%80%9D%20%20Erdogan%20has%20accused%20Israel%20of%20intentionally%20killing%20Palestinian%20children,%20and%20state-controlled%20media%20outlets%20have%20broadcast%20antisemitic%20television%20series.%20%20Tensions%20between%20Israel%20and%20Turkey%20began%20in%202008,%20when%20then-prime%20minister%20Ehud%20Olmert%20met%20with%20Erdogan%20and%20launched%20Operation%20Cast%20Lead%20in%20the%20Gaza%20Strip%20days%20later.%20%20The%20low%20point%20in%20Israel-Turkey%20ties%20was%20in%202010,%20when%20the%20Erdogan-linked%20IHH%20(Humanitarian%20Relief%20Foundation)%20sent%20the%20Mavi%20Marmara%20ship%20to%20bust%20the%20IDF%E2%80%99s%20naval%20blockade%20on%20Gaza,%20arming%20some%20of%20the%20people%20aboard.%20IDF%20naval%20commandos%20stopped%20the%20ship,%20were%20attacked%20by%20IHH%20members%20aboard%20and%20killed%20nine%20of%20them.%20%20Israel%20and%20Turkey%20maintained%20diplomatic%20relations%20in%20the%20aftermath,%20even%20reinstalling%20ambassadors%20in%202016.%20But%20two%20years%20later,%20Ankara%20expelled%20Israel%E2%80%99s%20ambassador%20over%20the%20IDF%E2%80%99s%20response%20to%20rioting%20on%20the%20Gaza%20border.">βαδίζει προσεκτικά</a> σχετικά με τα ανοίγματα του Ερντογάν.<br /><br />"Τα πράγματα συμβαίνουν πολύ αργά και σταδιακά", ανέφερε, προσθέτοντας ότι το ταξίδι του Χέρζογκ στην Άγκυρα συντονίζεται πλήρως μαζί του.<br /><br />Ο Μπένετ επαίνεσε έντονα το ρόλο του Χέρζογκ στις εξωτερικές σχέσεις του Ισραήλ, χαρακτηρίζοντάς τον "εξαιρετικό διπλωματικό πλεονέκτημα για την επίλυση προβλημάτων".<br /><br />"Έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη", ανέφερε. Δεν ξέρω πότε υπήρξε τελευταία σχέση σαν αυτή" μεταξύ ενός προέδρου και ενός πρωθυπουργού.<br /><br />Ο Μπένετ και η κυβέρνηση προχωρούν πολύ προσεκτικά με την Τουρκία, ανέφερε ανώτερη διπλωματική πηγή. "Δεν χρειάζεται να αναγκάσουμε τους εαυτούς μας να είμαστε καθαροί με τρόπο που θα μας εμποδίσει να δημιουργήσουμε συμμαχίες", πρόσθεσε η πηγή.<br /><br />Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα συνομιλούν ξανά με την Τουρκία μετά από χρόνια εντάσεων, ανέφερε η πηγή, προσθέτοντας ότι η Τουρκία και το Ιράν "δεν είναι καλοί φίλοι, το λιγότερο".<br /><br />Το προηγούμενο έτος, ο Ερντογάν δήλωσε επανειλημμένα ότι είναι ανοικτός στη βελτίωση των σχέσεων με το Ισραήλ. Η αλλαγή πολιτικής της Τουρκίας ενδέχεται να σχετίζεται με τη μείωση της οικονομίας της και τις κακές σχέσεις με τις ΗΠΑ.<br /><br />Την ίδια στιγμή, η Τουρκία φιλοξενεί τρομοκράτες της Χαμάς. Τον προηγούμενο μήνα, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών επέκρινε το Ισραήλ για την έξωση Παλαιστινίων που είχαν χτίσει παράνομα τα σπίτια και τις επιχειρήσεις τους σε δημόσια γη, και το υπουργείο Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας διοργάνωσε ένα "συμπόσιο με σκοπό την ευαισθητοποίηση σχετικά με τις συγκρούσεις στην Ιερουσαλήμ και το Τέμενος αλ-Άκσα".<br /><br />Ο Ερντογάν έχει κατηγορήσει το Ισραήλ για σκόπιμη δολοφονία Παλαιστινίων παιδιών, ενώ κρατικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν αντισημιτικές τηλεοπτικές σειρές.<br /><br />Οι εντάσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας ξεκίνησαν το 2008, όταν ο τότε πρωθυπουργός Εχούντ Όλμερτ συναντήθηκε με τον Ερντογάν και ξεκίνησε την Επιχείρηση Cast Lead στη Λωρίδα της Γάζας λίγες ημέρες αργότερα.<br /><br />Το χαμηλό σημείο στους δεσμούς Ισραήλ-Τουρκίας ήταν το 2010, όταν το IHH (Ίδρυμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας) που συνδέεται με τον Ερντογάν έστειλε το πλοίο Mavi Marmara για να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό του IDF στη Γάζα, εξοπλίζοντας μερικούς από τους επιβαίνοντες. Ναυτικοί κομάντο του IDF σταμάτησαν το πλοίο, επιτέθηκαν σε μέλη του IHH και σκότωσαν εννέα από αυτούς.<br /><br />Το Ισραήλ και η Τουρκία διατήρησαν διπλωματικές σχέσεις μετά, επανεγκαταστήνοντας ακόμη και πρεσβευτές το 2016. Ωστόσο, δυο χρόνια αργότερα, η Άγκυρα απέλασε τον πρεσβευτή του Ισραήλ λόγω της απόκρισης του IDF σε ταραχές στα σύνορα με τη Γάζα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.jpost.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Μανούλες στα επικοινωνιακά οι Ισραηλινοί: Herzog to visit Greece, Cyprus ahead of Erdogan meeting.

Το μονοήμερο ταξίδι του προέδρου στην Αθήνα έχει προγραμματιστεί για την επόμενη Πέμπτη, ενώ την επόμενη εβδομάδα αναμένεται να πραγματοποιη...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία εντείνει την εκστρατεία για να δικαιολογήσει την εισβολή σε νησιά της ανατολικής Ελλάδας στο Αιγαίο

<img src="https://nordicmonitor.com/wp-content/uploads/2022/02/Turkey_military_drill_Aegean_East_med_Sept_2021-750x536.jpg" /><br /><i>Τον Σεπτέμβριο του 2021, η Τουρκία διεξήγαγε μεγάλη στρατιωτική άσκηση για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο με ναυτικές μονάδες που δοκιμάζουν αμφίβιες έτοιμες δυνατότητες.</i><br /><br /><b>Αμπντουλάχ Μποζκούρτ/</b>Στοκχόλμη<br />Μια αναταραχή διπλωματικής και στρατιωτικής δραστηριότητας σε συνδυασμό με την ολοένα και πιο εμπόλεμη ρητορική τούρκων αξιωματούχων δείχνουν ότι έχει ξεκινήσει μυστικός σχεδιασμός στην κυβέρνηση του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για να δημιουργήσει ένα πρόσχημα για πιθανή εισβολή στα νησιά της ανατολικής Ελλάδας στο Αιγαίο κοντά στην τουρκική ενδοχώρα.<br /><br />Ορισμένοι από τους οδικούς δείκτες που δείχνουν ότι μια εκστρατεία για την υπόθεση μιας τέτοιας εισβολής βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη έχουν ήδη παρατηρηθεί σε πρόσφατες ανακοινώσεις και σχόλια αξιωματούχων της τουρκικής κυβέρνησης καθώς και στρατιωτικής δραστηριότητας στο Αιγαίο. Οι στόχοι περιλαμβάνουν νησιά κοντά στην Τουρκία, όπως η Μυτιλήνη, η Χίο, η Σάμος και η Ικαρία, η Λήμνος και η Σαμοθράκη.<br /><br />"Τα νησιά αυτά δόθηκαν στην Ελλάδα με τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 και τις Ειρηνευτικές Συνθήκες του Παρισιού του 1947, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα τα οπλίσουν. Αλλά η Ελλάδα άρχισε να το παραβιάζει αυτό τη δεκαετία του '60. Τα νησιά αυτά παραχωρήθηκαν υπό όρους. Εάν η Ελλάδα δεν σταματήσει, η κυριαρχία αυτών των νησιών θα αμφισβητηθεί. ... Εάν είναι απαραίτητο, θα εκδώσουμε μια τελική προειδοποίηση", δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου στον κρατικό τηλεοπτικό σταθμό TRT στις 10 Φεβρουαρίου 2022.<br /><br />Η συνέντευξη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών στο κρατικό TRT αποκάλυψε την εκστρατεία της Τουρκίας να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Ελλάδας σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου:<br /><br />Η κυβέρνηση Ερντογάν έχει ήδη κάνει κάποιες εργασίες στα Ηνωμένα Έθνη για να δικαιολογήσει μια πιθανή εισβολή, ενημερώνοντας το Συμβούλιο Ασφαλείας για αυτό που ισχυρίστηκε ότι ήταν παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923 και των Ειρηνευτικών Συνθηκών του Παρισιού του 1947, οι οποίες καθιέρωσαν το καθεστώς των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.<br /><br />Σε επιστολή του στις 13 Ιουλίου 2021 προς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ο Feridun Sinirlioğlu, μόνιμος αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον ΟΗΕ, έγραψε ότι «η συνεχιζόμενη σκόπιμη και επίμονη ουσιαστική παραβίαση των διατάξεων αποστρατικοποίησης των ειρηνευτικών συνθηκών της Λωζάνης και του Παρισιού, οι οποίες είναι απαραίτητες για την επίτευξη του σκοπού και του σκοπού τους, αποτελεί σοβαρή απειλή για την ασφάλεια της Τουρκίας».<br /><br />"Η Ελλάδα παραβιάζει βασικές διατάξεις των Συνθηκών βάσει των οποίων απέκτησε κυριαρχία στα νησιά, πράγμα που, από νομική άποψη, σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί, έναντι της Τουρκίας, να βασίζεται στον τίτλο της βάσει των ίδιων συνθηκών για τους σκοπούς της οριοθέτησης των θαλάσσιων συνόρων", πρόσθεσε.<br /><br />Ο Τούρκος απεσταλμένος ισχυρίστηκε ότι η Ελλάδα, ενεργώντας μονομερώς και σωρευτικά από το 1960 και παραβιάζοντας κατάφωρα τις σχετικές διατάξεις των συνθηκών αυτών, παραβιάζει ουσιωδώς τις υποχρεώσεις αποστρατικοποίησης μέσω συγκεντρώσεων στρατευμάτων, ιδρύοντας μόνιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και διεξάγοντας διάφορες στρατιωτικές δραστηριότητες στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.<br /><br />Σε μια επακόλουθη επιστολή στις 30 Σεπτεμβρίου 2021, ο Sinirlioğlu παρείχε μια πιο λεπτομερή υπόθεση, με μια νομική ειδοποίηση έξι σημείων σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα είχε παραβιάσει τους όρους της συνθήκης.<br /><br />"Στρατιωτικοποιώντας τα εν λόγω νησιά, η Ελλάδα έχει χάσει το δικαίωμά της να διεκδικήσει την αντίθεση της Τουρκίας στις προαναφερθείσες Συνθήκες και τα δικαιώματα που ισχυρίζεται ότι απορρέουν από αυτά", έγραψε.<br /><br /> <img height="414" src="https://nordicmonitor.com/wp-content/uploads/2022/02/Military_drill_December_2021_Turkey_in_Aegean-300x225.jpg" width="640" /><div><i>Η αμφίβια ομάδα που συνδέεται με τον αυτόνομο Στρατό Αιγαίου της Τουρκίας διεξάγει στρατιωτικές ασκήσεις στο Αιγαίο τον Δεκέμβριο του 2021. Η πολεμική αεροπορία συμμετείχε επίσης στις ασκήσεις.<br /></i><br />Αντίθετα, η Ελλάδα υποστήριξε ότι η κυριαρχία της στα νησιά δεν εξαρτάται από καμία υποχρέωση, συμπεριλαμβανομένης οποιασδήποτε υποχρέωσης αποστρατικοποίησης τους. Σε επιστολή της προς το ΣΑΗΕ στις 28 Ιουλίου 2021, η Μαρία Θεοφίλη, πρέσβειρα της Ελλάδας στον ΟΗΕ, αμφισβήτησε τους τουρκικούς ισχυρισμούς.<br /><br />"Η Ελλάδα απορρίπτει όλους τους τουρκικούς ισχυρισμούς που περιέχονται στην προαναφερθείσα επιστολή σχετικά με τη φερόμενη "ουσιαστική παραβίαση των υποχρεώσεών της αποστρατικοποίησης", καθώς επίσης τους ισχυρισμούς ότι η κυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου εξαρτάται από την αποστρατικοποίησή τους, ως εντελώς αβάσιμη, αυθαίρετη και κακόπιστη", ανέφερε.<br /><br />Το θέμα των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου έχει διατηρηθεί σκόπιμα στην εσωτερική ημερήσια διάταξη της τουρκίας από την κυβέρνηση Ερντογάν, με αξιωματούχους, αντάρτες και προπαγανδιστές να αμφισβητούν συχνά το καθεστώς αυτών των νησιών και να απειλούν να εισβάλουν σε αυτά.<br /><br />"Τι ήταν αυτό; [Οι Έλληνες] βλέπουν μια απειλή από την Τουρκία και γι' αυτό την παραβίασαν [τη διάταξη αποστρατικοποίησης]. Υπάρχει τέτοια διάταξη [οπλίζοντας τα νησιά σε περίπτωση απειλής] στη συνθήκη; Όχι! Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει απειλή [από την Τουρκία]. Θα πίστευες ότι θα μπορούσες να αποτρέψεις αυτή την απειλή με μερικούς στρατιώτες και όπλα που έβαλες στα νησιά", δήλωσε ο Τσαβούσογλου στη συνέντευξή του.<br /><br /> <img height="343" src="https://nordicmonitor.com/wp-content/uploads/2022/02/Aegean_army_drill_artillery_January_2022-300x161.jpg" width="640" /></div><div><i>Ο Στρατός Αιγαίου της Τουρκίας, ο οποίος συστάθηκε για να αντιμετωπίσει την Ελλάδα, διεξήγαγε ασκήσεις πυροβολικού και δοκιμαστικές πυρκαγιές τον Ιανουάριο του 2022.</i><br /><br />Το Nordic Monitor δημοσίευσε <a href="https://nordicmonitor.com/2022/01/in-a-propaganda-video-turkish-cadets-show-that-they-can-swim-to-the-greek-island-if-necessary/">άρθρο</a> τον Ιανουάριο, το οποίο δείχνει πώς οι Τούρκοι φοιτητές ναυτικών ακαδημιών θα μπορούν να κολυμπήσουν στην απόσταση μεταξύ Τουρκίας και του ελληνικού νησιού Καστελλόριζο (Meis στα τουρκικά) σε βίντεο που μεταδόθηκε από το λογαριασμό του υπουργείου Άμυνας στο Twitter. Ο υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ είχε επίσης δηλώσει ότι οι δόκιμοι θα κολυμπούσαν στο Καστελλόριζο, εξηγώντας ότι είναι πολύ κοντά στην Τουρκία.<br /><br />Τα τουρκικά ΜΜΕ που ελέγχονται από την κυβέρνηση έχουν εντείνει την κάλυψη των νησιών του Αιγαίου τις τελευταίες εβδομάδες με αποσπάσματα από ανώνυμους Τούρκους αξιωματούχους και ιστορίες που τρέχουν χωρίς γραμμές. Αυτό υποδηλώνει ότι οι ιστορίες τροφοδοτήθηκαν στα μέσα ενημέρωσης απευθείας από το γραφείο επικοινωνιών του προέδρου Ερντογάν, το οποίο διοικούσε ο στενός βοηθός του Φαχρετίν Αλτούν.<br /><br />Η εκστρατεία της κυβέρνησης Ερντογάν κατά της Ελλάδας άλλαξε ταχύτητα με τη μετατροπή του μουσείου της Αγίας Σοφίας σε τζαμί τον Ιούλιο του 2020 με προεδρικό διάταγμα. Η Αγία Σοφία εγκαινιάστηκε ως τζαμί στις 24 Ιουλίου, επέτειος της Συνθήκης της Λωζάνης, η οποία υπεγράφη μεταξύ των συμμαχικών δυνάμεων και της Τουρκίας, η οποία χάραξε τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας.<br /><br />Το Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της <a href="https://en.unesco.org/">UNESCO</a> της Αγίας Σοφίας χτίστηκε αρχικά ως ορθόδοξος χριστιανικός καθεδρικός ναός πριν μετατραπεί σε τζαμί μετά την οθωμανική κατάκτηση της σημερινής Κωνσταντινούπολης το 1453. Ο Πρόεδρος Ερντογάν στις 24 Ιουλίου παρευρέθηκε στην πρώτη προσευχή της Παρασκευής, επίσημη τελετή, στην Αγία Σοφία, ένα επιστέγουσα επίτευγμά του μετά από 18 χρόνια στο πηδάλιο της τουρκικής πολιτικής.<br /><br />Τον Οκτώβριο του 2020 η κυβέρνηση Ερντογάν ανακοίνωσε επίσης ότι θα ανοίξει ξανά τη Βαρόσα στο βόρειο τμήμα της διαιρεμένης νήσου της Κύπρου, μια παραλιακή πόλη που είχε περιφραχθεί και εγκαταλειφθεί από το 1974 όταν επενέβη ο τουρκικός στρατός. Η πόλη εξακολουθεί να ελέγχεται από τον τουρκικό στρατό. Η κίνηση καταδικάστηκε από τη διεθνή κοινότητα και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ωστόσο, η Τουρκία προχώρησε στην εκπλήρωση της δημόσιας δήλωσής της και άρχισε να θέτει τις βάσεις για πιθανό άνοιγμα τμημάτων της πόλης.<br /><br /> <img height="338" src="https://nordicmonitor.com/wp-content/uploads/2022/02/Aegean_army_test_drill_October_2021-300x199.jpg" width="640" /></div><div><i>Μια φωτογραφία σχεδιασμού από τον Οκτώβριο του 2021 δείχνει το αρχηγείο της Κοινής Ειδικής Τακτικής Δύναμης του Στρατού Αιγαίου της Τουρκίας να ετοιμάζεται για πολλαπλές αποστολές για πιθανή σύγκρουση με την Ελλάδα.</i><br /><br />Σύμφωνα με πηγή, συγκρότημα που παίζει ηλεκτρονική μουσική στην πρώην Ορθόδοξη Χριστιανική Μονή Σουμελά στην Τουρκία σχεδιάστηκε επίσης από τις Τουρκικές αρχές για να δείξει στην Ελλάδα ότι θα παίξουν σκληρά. Το περιστατικό χαρακτηρίστηκε από την Ελλάδα ως "προσβλητικό" και "βεβήλωση" του μνημείου, το οποίο είναι υποψήφιο για τον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.<br /><br />Η Σουμελά χτίστηκε στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας της Τουρκίας τον 4ο αιώνα και λειτουργεί ως μουσείο από την τουρκική κυβέρνηση. Οποιαδήποτε δραστηριότητα στην περιοχή απαιτεί την άδεια των τουρκικών αρχών.</div><div><br /></div><div><a href="https://nordicmonitor.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Τουρκία εντείνει την εκστρατεία για να δικαιολογήσει την εισβολή σε νησιά της ανατολικής Ελλάδας στο Αιγαίο

Τον Σεπτέμβριο του 2021, η Τουρκία διεξήγαγε μεγάλη στρατιωτική άσκηση για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο με ναυτικές μονάδες που δοκι...

Διαβάστε την συνέχεια

Ουκρανικό: Δοκιμάζεται η ενότητα στο εσωτερικό των ΗΠΑ

<img height="400" src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2022/01/2022-01-26T193958Z_1758135915_RC247S91OMTK_RTRMADP_3_UKRAINE-CRISIS-RUSSIA-DRILLS-768x480.jpg" width="719" /><br /><div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο παρουσιαστής του Fox News Τάκερ Κάρλσον, με ρητορική υπέρ της Ρωσίας, ρώτησε τον Ρεπουμπλικανό Μάικλ Τέρνερ για ποιο λόγο οι ΗΠΑ παίρνουν το μέρος των Ουκρανών και όχι των Ρώσων, για να λάβει την απάντηση ότι «η Ουκρανία είναι δημοκρατία».</span></h3><b>JONATHAN WEISMAN </b>/ THE NEW YORK TIMES<br /><br />Την ώρα που ο Αμερικανός πρόεδρος πασχίζει για την ενότητα των συμμάχων απέναντι στη Ρωσία, δοκιμάζεται η ενότητα στο εσωτερικό των ΗΠΑ, εξαιτίας του διχασμού του Ρεπουμπλικανικού κόμματος ανάμεσα στα παραδοσιακά γεράκια και την πτέρυγα των οπαδών του πρώην προέδρου Τραμπ. Ο παρουσιαστής του Fox News, Τάκερ Κάρλσον, με τη συνεχή ρητορική του υπέρ της Ρωσίας και εναντίον των ξένων επεμβάσεων, ωθεί τη δεξιά πτέρυγα του Ρεπουμπλικανικού κόμματος να υποσκάπτει, όχι μόνο την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, αλλά και την ίδια την ηγεσία του κόμματος.<br /><br />Αρκετοί βουλευτές υποστηρίζουν δημοσίως ότι οι ΗΠΑ δεν πρέπει να έλθουν σε αντιπαράθεση με τη Ρωσία.<br />Βουλευτές όπως οι Ματ Ρόουζντεϊλ, Λόρεν Μπόμπερτ, Πολ Γκόσαρ, Τόμας Μάσι και Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν υποστηρίζουν δημοσίως ότι οι ΗΠΑ δεν πρέπει να έρθουν σε αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Ο γιoς του πρώην προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, χαρακτήρισε «τρέλα» τις αναφορές σύμφωνα με τις οποίες ο Τζο Μπάιντεν σχεδιάζει να στείλει 50.000 στρατιώτες για να ενισχύσει την άμυνα της Ευρώπης.<br /><br />Στο Fox News, o Κάρλσον ρώτησε τον Ρεπουμπλικανό Μάικλ Τέρνερ για ποιο λόγο οι ΗΠΑ παίρνουν το μέρος της Ουκρανίας και όχι της Ρωσίας. «Ειλικρινά ρωτώ», είπε ο Κάρλσον. «Η Ουκρανία είναι δημοκρατία. Η Ρωσία είναι ένα απολυταρχικό καθεστώς που θέλει να επιβάλει τη βούλησή του στη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση της Ουκρανίας και εμείς είμαστε με τη δημοκρατία», απάντησε ο Τέρνερ.<br /><br />Ο γερουσιαστής των Δημοκρατικών Ρίτσαρντ Μπλούμενταλ εξέφρασε ανησυχία για τις διεθνείς επιπτώσεις. «Οι σύμμαχοί μας παρακολουθούν πολύ προσεκτικά, αναζητώντας σημάδια διχασμού», είπε. Προσέθεσε ότι δεν βλέπει Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές να πείθονται από αυτά τα μηνύματα, αν και οι περισσότεροι τα απορρίπτουν μόνο σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες. Την επόμενη εβδομάδα θα κατατεθεί στη Γερουσία πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας και στρατιωτικής και οικονομικής ενίσχυσης της Ουκρανίας. H ψήφισή του θα αποτελέσει απάντηση στη διχαστική ρητορική.<br /><br />Τι δείχνει δημοσκόπηση<br /><br />Ομως, πιθανώς αυτό δεν ταυτίζεται με τις επιθυμίες των περισσότερων Ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων. Δημοσκόπηση της YouGov διαπίστωσε ότι το 62% των Ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων θεωρεί ισχυρότερο ηγέτη τον Βλαντιμίρ Πούτιν από τον Τζο Μπάιντεν. Ο Δημοκρατικός βουλευτής Τομ Μαλινόφσκι είπε ότι το γραφείο του δέχεται τηλεφωνήματα από ψηφοφόρους που παπαγαλίζουν τους ισχυρισμούς του Κάρλσον και τον καλούν να υποστηρίξει τα «εύλογα» αιτήματα της Ρωσίας για απόσυρση του ΝΑΤΟ από την Ανατολική Ευρώπη. Μέχρι στιγμής, όμως, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην Ευρώπη έχουν εμπιστοσύνη στην προσήλωση της κυβέρνησης Μπάιντεν και της ηγεσίας του Ρεπουμπλικανικού κόμματος στη Συμμαχία, σε περίπτωση ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.<br /><br />Ο Πολ Γκόσαρ, ένας από τους Ρεπουμπλικανούς που ακολουθούν τη γραμμή Τραμπ υποστήριξε ότι «oύτε ένας Αμερικανός στρατιώτης δεν πρέπει να πεθάνει στην Ουκρανία. Μόλις χάσαμε το Αφγανιστάν από κάτι γιδοβοσκούς με σανδάλια. Ούτε ο ρωσικός στρατός είναι παίξε γέλασε».<br /><br />Ο γερουσιαστής των Δημοκρατικών, Κρις Μέρφι, αντιθέτως, είπε ότι «δεν υπάρχει καμία απολύτως διχογνωμία μεταξύ Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών. Αν ο Πούτιν εισβάλει, θα πληρώσει σαρωτικό τίμημα».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.kathimerini.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ουκρανικό: Δοκιμάζεται η ενότητα στο εσωτερικό των ΗΠΑ

Ο παρουσιαστής του Fox News Τάκερ Κάρλσον, με ρητορική υπέρ της Ρωσίας, ρώτησε τον Ρεπουμπλικανό Μάικλ Τέρνερ για ποιο λόγο οι ΗΠΑ παίρνουν ...

Διαβάστε την συνέχεια

FT : Η Ρωσία και η Κίνα υφαίνουν τη νέα παγκόσμια τάξη.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i0.wp.com/infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2022/01/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B7%CF%82-20-scaled.jpg?fit=2560%2C1865&ssl=1" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="583" data-original-width="800" height="368" src="https://i0.wp.com/infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2022/01/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B7%CF%82-20-scaled.jpg?fit=2560%2C1865&ssl=1" width="763" /></a></div><div><br /></div>Ο Πούτιν και ο Σι πριονίζουν την παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ. Πώς Ρωσία και Κίνα φιλοδοξούν να ανατρέψουν τα δεδομένα. Ποια είναι τα δυνατά τους σημεία και ποιες οι διαφορές στη νοοτροπία. Ο ρόλος της πιθανής επιστροφής Τραμπ στον Λευκό Οίκο.<br /><br />του <b>Gideon Rachman</b><br /><br />Για τη Μόσχα και το Πεκίνο, η κρίση στην Ουκρανία είναι μέρος ενός αγώνα για να μειωθεί η αμερικανική ισχύς και να καταστεί ο κόσμος ασφαλέστερος για τους αυταρχικούς ηγέτες.<br /><br />Η δυτική συμμαχία έχει απειλήσει το Κρεμλίνο με «τεράστιες» και «άνευ προηγουμένου» κυρώσεις, εάν η Ρωσία επιτεθεί στην Ουκρανία. Όμως, καθώς η κρίση στην Ουκρανία φτάνει στο σημείο βρασμού, οι δυτικές προσπάθειες για απομόνωση και τιμωρία της Ρωσίας είναι πιθανό να υπονομευθούν από την υποστήριξη της Κίνας -του γιγαντιαίου γείτονά της.<br /><br />Όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν ταξιδέψει στο Πεκίνο για την έναρξη των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στις 4 Φεβρουαρίου, θα συναντήσει τον ηγέτη που έχει μετατραπεί στον πιο σημαντικό σύμμαχό του, τον Κινέζο Σι Τζινπίνγκ. Σε τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ Πούτιν και Σι τον Δεκέμβριο, ο Κινέζος ηγέτης υποστήριξε την απαίτηση της Ρωσίας να μην ενταχθεί ποτέ η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Πριν από μια δεκαετία, μια τέτοια σχέση φαινόταν απίθανη: η Κίνα και η Ρωσία ήταν τόσο αντίπαλοι όσο και εταίροι. Αλλά μετά από μια περίοδο που και οι δύο χώρες έχουν επίμονα φιλομαχήσει με τις ΗΠΑ, η υποστήριξη του Σι στον Πούτιν αντανακλά μια αυξανόμενη ταυτότητα συμφερόντων και κοσμοθεωριών της Μόσχας και του Πεκίνου. Σύμφωνα με τα κινεζικά μέσα ενημέρωσης, ο Σι είπε στον Πούτιν ότι «ορισμένες διεθνείς δυνάμεις παρεμβαίνουν αυθαίρετα στις εσωτερικές υποθέσεις της Κίνας και της Ρωσίας, υπό το πρόσχημα της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».<br /><br />Όπως κατέστησαν σαφές οι παρατηρήσεις του Σι προς τον Πούτιν, οι Ρώσοι και Κινέζοι ηγέτες έχουν την κοινή πεποίθηση ότι οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να υπονομεύσουν και να ανατρέψουν τις κυβερνήσεις τους. Στην ακμή του κομμουνισμού, η Ρωσία και η Κίνα υποστήριξαν επαναστατικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο. Αλλά σήμερα η Μόσχα και το Πεκίνο έχουν αγκαλιάσει τη ρητορική της αντεπανάστασης.<br /><br />Όταν ξέσπασαν πρόσφατα αναταραχές στο Καζακστάν, ο Πούτιν κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι προσπάθησαν να υποστηρίξουν μια «έγχρωμη επανάσταση» -όρος που δίνεται σε κινήματα διαμαρτυρίας που επιδιώκουν να αλλάξουν την κυβέρνηση- σε μια χώρα που συνορεύει με τη Ρωσία και την Κίνα. Ανώτεροι Κινέζοι υπουργοί επανέλαβαν αυτές τις παρατηρήσεις.<br />Το κρυφό χέρι της Ουάσιγκτον<br /><br />Όπως το βλέπουν η Ρωσία και η Κίνα, η εξέγερση στο Καζακστάν ταίριαζε με μια τυπική πρακτική. Το Κρεμλίνο έχει υποστηρίξει εδώ και καιρό ότι οι ΗΠΑ ήταν το κρυφό χέρι πίσω από την εξέγερση του Μαϊντάν στην Ουκρανία το 2013-14, κατά την οποία ανατράπηκε ο φιλορώσος ηγέτης. Η Κίνα επιμένει επίσης ότι ξένες δυνάμεις -δηλαδή οι ΗΠΑ- ήταν πίσω από τις τεράστιες διαδηλώσεις στο Χονγκ Κονγκ το 2019, οι οποίες τελικά έληξαν μετά την εντολή καταστολής τους που έδωσε το Πεκίνο.<br /><br />Τόσο ο Πούτιν όσο και ο Σι έχουν επίσης ξεκαθαρίσει ότι πιστεύουν πως ο απώτερος στόχος της Αμερικής είναι να ανατρέψει τις κυβερνήσεις της Ρωσίας και της Κίνας και ότι οι τοπικές δυνάμεις που υποστηρίζουν τη δημοκρατία είναι ο δούρειος ίππος της Αμερικής.<br /><br />Το 1917, ο πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον των ΗΠΑ μίλησε για τη «δημιουργία ενός κόσμου όπου η δημοκρατία θα μπορούσε να είναι ασφαλής». Το 2022, ο Πούτιν και ο Σι είναι αποφασισμένοι να κάνουν τον κόσμο ασφαλή για την απολυταρχία.<br /><br />Οι φιλοδοξίες της Ρωσίας και της Κίνας, ωστόσο, απέχουν πολύ από το να είναι απολύτως αμυντικές. Τόσο ο Πούτιν όσο και ο Σι πιστεύουν ότι η ευαλωτότητά τους στις «έγχρωμες επαναστάσεις» πηγάζει από θεμελιώδη ελαττώματα στην τρέχουσα παγκόσμια τάξη πραγμάτων -ο συνδυασμός θεσμών, ιδεών και δομών εξουσίας που καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο θα εξελιχθεί η παγκόσμια πολιτική. Ως αποτέλεσμα, μοιράζονται μια αποφασιστικότητα να δημιουργήσουν μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων που θα ανταποκρίνεται καλύτερα στα συμφέροντα της Ρωσίας και της Κίνας -όπως ορίζονται από τους σημερινούς ηγέτες τους.<br /><br />Δύο χαρακτηριστικά της τρέχουσας παγκόσμιας τάξης στα οποία συχνά αντιτίθενται οι Ρώσοι και οι Κινέζοι είναι η «μονοπολικότητα» και η «οικουμενικότητα». Με απλά λόγια, πιστεύουν ότι οι τρέχουσες διευθετήσεις δίνουν στην Αμερική υπερβολική δύναμη -και είναι αποφασισμένοι να το αλλάξουν αυτό.<br /><br />«Μονοπολικότητα» σημαίνει ότι μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ο κόσμος έμεινε με μία μόνο υπερδύναμη -τις ΗΠΑ. Ο Fyodor Lukyanov, ένας Ρώσος μελετητής των υποθέσεων εξωτερικής πολιτικής, ο οποίος είναι κοντά στον πρόεδρο Πούτιν, πιστεύει ότι η μονοπολικότητα «έδωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες την ικανότητα και τη δυνατότητα να κάνουν ό,τι θεωρούν κατάλληλο στην παγκόσμια σκηνή». Υποστηρίζει ότι η νέα εποχή της αμερικανικής ηγεμονίας εγκαινιάστηκε από τον πόλεμο του Κόλπου το 1991 -στον οποίο οι ΗΠΑ συγκέντρωσαν έναν παγκόσμιο συνασπισμό για να διώξουν το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν από το Κουβέιτ.<br /><br />Τον πόλεμο του Κόλπου ακολούθησαν διαδοχικές στρατιωτικές επεμβάσεις υπό την ηγεσία των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο -συμπεριλαμβανομένης της Βοσνίας και του Κοσσυφοπεδίου κατά τη δεκαετία του 1990. Ο βομβαρδισμός του ΝΑΤΟ στο Βελιγράδι, την πρωτεύουσα της Σερβίας, το 1999, αποτελεί εδώ και καιρό μέρος του επιχειρήματος της Ρωσίας ότι το ΝΑΤΟ δεν είναι μια αμιγώς αμυντική συμμαχία. Το γεγονός ότι βόμβες του ΝΑΤΟ έπληξαν και την κινεζική πρεσβεία στο Βελιγράδι δεν έχει ξεχαστεί στο Πεκίνο.<br /><br />Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον, το ΝΑΤΟ επικαλέστηκε το Άρθρο 5 -τη ρήτρα αμοιβαίας άμυνας- και εισέβαλε στο Αφγανιστάν. Για άλλη μια φορά, σύμφωνα με τον Λουκιάνοφ, η Αμερική είχε επιδείξει τη διάθεση και την ικανότητά της να «αλλάξει τον κόσμο δια της βίας».<br /><br />Αλλά η ήττα της Αμερικής στο Αφγανιστάν, την οποία συμβολίζει η άτακτη απόσυρσή της από την Καμπούλ το καλοκαίρι του 2021, έδωσε στους Ρώσους ελπίδες ότι η παγκόσμια τάξη πραγμάτων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ καταρρέει. Ο Λουκιάνοφ υποστηρίζει ότι η πτώση της Καμπούλ στους Ταλιμπάν δεν ήταν «λιγότερο ιστορική και συμβολική από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου».<br /><br />Σημαντικοί Κινέζοι ακαδημαϊκοί σκέφτονται με παρόμοια τρόπο. Ο Yan Xuetong, κοσμήτορας της σχολής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Tsinghua στο Πεκίνο (η παλιά σχολή όπου φοιτούσε ο Σι), γράφει ότι «η Κίνα πιστεύει πως η αναβάθμισή της σε καθεστώς μεγάλης δύναμης της δίνει το δικαίωμα σε ένα νέο ρόλο επί των παγκόσμιων υποθέσεων -ένα ρόλο που δεν μπορεί να συνυπάρχει με την παντοκυριαρχία των ΗΠΑ».<br /><br />Όπως και ο Λουκιάνοφ, ο Γιαν πιστεύει ότι «η παγκόσμια τάξη πραγμάτων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ εξασθενεί… Στη θέση της θα έρθει μια πολυπολική τάξη». Ο ίδιος ο πρόεδρος Σι το έθεσε ακόμη πιο συνοπτικά με τον συχνά επαναλαμβανόμενο ισχυρισμό του ότι «η Ανατολή ανεβαίνει και η Δύση παρακμάζει».<br /><br />Για τη Ρωσία και την Κίνα, η δημιουργία μιας νέας παγκόσμιας τάξης δεν είναι απλώς θέμα ωμής ισχύος. Είναι επίσης μια μάχη ιδεών. Ενώ η δυτική φιλελεύθερη παράδοση προωθεί την ιδέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλους, οι Ρώσοι και οι Κινέζοι στοχαστές προβάλλουν το επιχείρημα ότι διαφορετικές πολιτιστικές παραδόσεις και «πολιτισμοί» πρέπει να επιτρέπεται να αναπτύσσονται με διαφορετικούς τρόπους.<br /><br />Ο Βλάντισλαβ Σουρκόφ, άλλοτε σημαντικός σύμβουλος του Πούτιν, έχει αποδοκιμάσει τις «επανειλημμένες άκαρπες προσπάθειες της Ρωσίας να γίνει μέρος του δυτικού πολιτισμού». Αντίθετα, σύμφωνα με τον Σουρκόφ, η Ρωσία θα πρέπει να ενστερνιστεί την ιδέα ότι έχει «απορροφήσει και την Ανατολή και τη Δύση» και έχει μια «υβριδική νοοτροπία».<br /><br />Με παρόμοιο τρόπο, φιλοκυβερνητικοί διανοητές στο Πεκίνο υποστηρίζουν ότι η συμπόρευση κομφουκιανισμού και κομμουνισμού σημαίνει πως η Κίνα θα είναι πάντα μια χώρα που δίνει έμφαση στα συλλογικά και όχι στα ατομικά δικαιώματα. Ισχυρίζονται ότι η επιτυχία της Κίνας στον περιορισμό της Covid-19 αντανακλά την ανωτερότητα της έμφασης που δίνουν οι Κινέζοι στη συλλογική δράση και στα ομαδικά δικαιώματα.<br /><br />Το Πεκίνο και η Μόσχα υποστηρίζουν ότι η τρέχουσα παγκόσμια τάξη χαρακτηρίζεται από την αμερικανική προσπάθεια να επιβληθούν δυτικές ιδέες για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα σε άλλες χώρες, εάν χρειαστεί ακόμα και μέσω στρατιωτικής επέμβασης. Η νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων που απαιτούν η Ρωσία και η Κίνα θα βασίζεται σε διακριτές σφαίρες επιρροής. Οι ΗΠΑ θα αποδέχονται τη ρωσική και την κινεζική κυριαρχία στις περιοχές τους και θα εγκαταλείψουν την υποστήριξή τους στη δημοκρατία ή τις έγχρωμες επαναστάσεις που θα μπορούσαν να απειλήσουν τα καθεστώτα Πούτιν ή Σι.<br /><br />Η κρίση για την Ουκρανία είναι ένας αγώνας για τη μελλοντική παγκόσμια τάξη πραγμάτων γιατί στρέφεται ακριβώς σε αυτά τα ζητήματα. Για τον Πούτιν, η Ουκρανία είναι πολιτισμικά και πολιτικά μέρος της σφαίρας επιρροής της Ρωσίας. Οι ανάγκες ασφαλείας της Ρωσίας θα πρέπει να της δώσουν το δικαίωμα να ασκήσει βέτο σε οποιαδήποτε επιθυμία της Ουκρανίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, τη δυτική συμμαχία. Η Μόσχα απαιτεί επίσης να ενεργεί ως προστάτης των ρωσόφωνων. Για τις ΗΠΑ, αυτές οι απαιτήσεις παραβιάζουν ορισμένες βασικές αρχές της τρέχουσας παγκόσμιας τάξης -ειδικότερα, το δικαίωμα μιας ανεξάρτητης χώρας να ορίζει τη δική της εξωτερική πολιτική και να κάνει τις στρατηγικές της επιλογές.<br /><br />Η κρίση στην Ουκρανία αφορά επίσης την «παγκόσμια τάξη» επειδή έχει σαφείς παγκόσμιες επιπτώσεις. Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι εάν η Ρωσία επιτεθεί στην Ουκρανία και δημιουργήσει τη δική της «σφαίρα επιρροής», θα δημιουργηθεί προηγούμενο για την Κίνα. Κατά τη διάρκεια της εποχής Σι, η Κίνα δημιούργησε στρατιωτικές βάσεις σε όλες τις αμφισβητούμενες περιοχές της Θάλασσας της Νότιας Κίνας. Οι απειλές του Πεκίνου για εισβολή στην Ταϊβάν -ένα αυτοδιοικούμενο δημοκρατικό νησί που η Κίνα θεωρεί εξεγερμένη επαρχία- έχουν επίσης γίνει πιο εμφανείς και συχνές. Εάν ο Πούτιν καταφέρει να εισβάλει στην Ουκρανία, ο πειρασμός για τον Σι να επιτεθεί στην Ταϊβάν θα αυξηθεί, όπως και η εσωτερική πίεση στον Κινέζο ηγέτη από εθνικιστές που θα τους έχει ανοίξει η όρεξη, καθώς θα διαισθάνονται το τέλος της αμερικανικής εποχής.<br /><br />Η Ρωσία και η Κίνα έχουν σαφώς παρόμοια παράπονα για την τρέχουσα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Υπάρχουν επίσης ορισμένες σημαντικές διαφορές μεταξύ των προσεγγίσεων της Μόσχας και του Πεκίνου. Η Ρωσία είναι αυτή τη στιγμή πιο πρόθυμη να αναλάβει στρατιωτικά ρίσκα από ό,τι είναι η Κίνα. Αλλά οι απώτεροι στόχοι της μπορεί να είναι πιο περιορισμένοι. Για τους Ρώσους, η χρήση στρατιωτικής δύναμης στη Συρία, την Ουκρανία και αλλού είναι ένας τρόπος να διαψεύσουν τον ισχυρισμό του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα ότι η Ρωσία δεν είναι πλέον παρά μια περιφερειακή δύναμη. Ο Ντμίτρι Τρένιν του Κέντρου Κάρνεγκι στη Μόσχα υποστηρίζει ότι «Για τους ηγέτες της χώρας, η Ρωσία δεν είναι τίποτα, αν δεν είναι μεγάλη δύναμη».<br /><br />Όμως, ενώ η Ρωσία φιλοδοξεί να είναι μία από τις μεγάλες δυνάμεις του κόσμου, η Κίνα φαίνεται να σκέφτεται να εκτοπίσει τις ΗΠΑ ως την κατεξοχήν παγκόσμια δύναμη. Η Elizabeth Economy, συγγραφέας ενός νέου βιβλίου με τίτλο The world According To China, υποστηρίζει ότι το Πεκίνο στοχεύει σε μια «ριζικά διαφορετική διεθνή τάξη» στην οποία οι ΗΠΑ στην ουσία απωθούνται από τον Ειρηνικό και γίνονται απλώς μια δύναμη του Ατλαντικού. Δεδομένου ότι ο Ινδο-Ειρηνικός είναι πλέον ο πυρήνας της παγκόσμιας οικονομίας, αυτό θα άφηνε ουσιαστικά την Κίνα εκεί ως «νούμερο ένα». Ο Rush Doshi, ένας μελετητής της Κίνας που εργάζεται στον Λευκό Οίκο, προβάλλει ένα παρόμοιο επιχείρημα στο βιβλίο του, The Long Game. Επικαλούμενος διάφορες κινεζικές πηγές, ο Doshi υποστηρίζει ότι η Κίνα στοχεύει πλέον ξεκάθαρα σε παγκόσμια ηγεμονία αμερικανικού τύπου.<br />Μια προσπάθεια για παγκόσμια υπεροχή<br /><br />Η διαφορά στην κλίμακα των φιλοδοξιών της Κίνας και της Ρωσίας αντανακλά τη διαφορά των οικονομικών τους δυνατοτήτων. Η οικονομία της Ρωσίας έχει τώρα περίπου το μέγεθος της οικονομίας της Ιταλίας. Η Μόσχα απλά δεν έχει τον πλούτο για να υποστηρίξει μια προσπάθεια παγκόσμιας κυριαρχίας. Αντίθετα, η Κίνα είναι τώρα, από ορισμένες πλευρές, η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. Είναι επίσης ο μεγαλύτερος κατασκευαστής και εξαγωγέας στον κόσμο. Ο πληθυσμός του 1,4 δισεκατομμυρίων ανθρώπων είναι περίπου δεκαπλάσιος από αυτόν της Ρωσίας. Ως αποτέλεσμα, είναι ρεαλιστικό για την Κίνα να φιλοδοξεί να είναι η πιο ισχυρή χώρα στον κόσμο.<br /><br />Όμως, ενώ οι διαφορές στο οικονομικό δυναμικό της Ρωσίας και της Κίνας καθιστούν τον Σι πιο φιλόδοξο από τον Πούτιν όσον αφορά το απώτερο μέλλον, βραχυπρόθεσμα τον κάνει και πιο επιφυλακτικό. Υπάρχει κάτι από την απόγνωση ενός τζογαδόρου στην προθυμία του Πούτιν να χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία για να προσπαθήσει να αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη. Ο Τρένιν υποστηρίζει ότι, έχοντας δει το ΝΑΤΟ να επεκτείνεται σε μεγάλο μέρος του σοβιετικού μπλοκ, ο Πούτιν βλέπει την Ουκρανία ως την «τελευταία γραμμή άμυνας».<br /><br />Στο Πεκίνο, αντίθετα, υπάρχει μια έντονη αίσθηση ότι ο χρόνος και η ιστορία είναι στο πλευρό της Κίνας. Οι Κινέζοι έχουν επίσης πολλά οικονομικά μέσα για να επεκτείνουν την επιρροή τους που απλά δεν είναι διαθέσιμα στους Ρώσους. Ένα έργο-υπογραφή των ετών Σι είναι το Belt and Road Initiative, ένα τεράστιο διεθνές πρόγραμμα υποδομής που χρηματοδοτείται από την Κίνα και εκτείνεται στην Κεντρική Ασία, την Αφρική, την Ευρώπη, την Βόρειο και την Νότιο Αμερική.<br /><br />Καθώς η Αμερική έκανε βήματα προς τον προστατευτισμό, η Κίνα χρησιμοποίησε και την εμπορική της δύναμη για να επεκτείνει την παγκόσμια επιρροή της. Αυτόν τον μήνα ξεκίνησε η Περιφερειακή Συνολική Οικονομική Συνεργασία, μια τεράστια νέα ζώνη ελεύθερων συναλλαγών στην Ασία-Ειρηνικό που περιλαμβάνει την Κίνα και αρκετούς στρατηγικούς συμμάχους της Αμερικής, όπως η Ιαπωνία και η Αυστραλία -στην οποία δεν συμμετέχουν οι ΗΠΑ. Η εκχώρηση ή η αποστέρηση πρόσβασης στην κινεζική αγορά δίνει στο Πεκίνο ένα εργαλείο επιρροής που απλά η Μόσχα δεν διαθέτει.<br /><br />Θα έχει αποτέλεσμα όμως η σταδιακή προσέγγιση ή μήπως η Ρωσία και η Κίνα χρειάζονται κάποια δραματική στιγμή για να δημιουργήσουν τη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων που επιδιώκουν;<br /><br />Η ιστορία δείχνει ότι νέα συστήματα διακυβέρνησης γενικά αναδύονται μετά από κάποιο γεγονός τεράστιας σημασία, όπως ένας μεγάλος πόλεμος.<br /><br />Μεγάλο μέρος της ασφάλειας και της θεσμικής αρχιτεκτονικής της τρέχουσας παγκόσμιας τάξης εμφανίστηκε καθώς τελείωνε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ή στα αποτελέσματα που παρήγαγε, όταν ιδρύθηκαν τα Ηνωμένα Έθνη, η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ, των οποίων τα κεντρικά γραφεία βρίσκονταν στις ΗΠΑ. Η Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου (Gatt) τέθηκε σε ισχύ το 1948. Το ΝΑΤΟ δημιουργήθηκε το 1949. Η Συνθήκη Ασφαλείας ΗΠΑ-Ιαπωνίας υπογράφηκε το 1951. Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, ο πρόδρομος της ΕΕ, ιδρύθηκε επίσης το 1951.<br /><br />Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, αντίπαλοι θεσμοί που υποστηρίζονταν από τη Σοβιετική Ένωση, όπως το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, κατέρρευσαν και το ΝΑΤΟ και η ΕΕ επεκτάθηκαν μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας. Η Κίνα εντάχθηκε το 2001 στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, τον διάδοχο του Gatt.<br /><br />Το ερώτημα τώρα είναι εάν οι φιλοδοξίες της Ρωσίας και της Κίνας για μια «νέα παγκόσμια τάξη» θα χρειαστούν επίσης έναν πόλεμο για να πραγματοποιηθούν. Μια άμεση σύγκρουση με τις ΗΠΑ είναι υπερβολικά επικίνδυνη στην πυρηνική εποχή και δεν θα συμβεί, εκτός εάν όλες οι πλευρές κάνουν λάθος υπολογισμούς (κάτι που είναι πάντα πιθανό να συμβεί).<br /><br />Η Ρωσία και η Κίνα μπορεί ωστόσο να αισθάνονται ότι θα μπορέσουν να επιτύχουν τις φιλοδοξίες τους μέσω πολέμων που θα διεξάγουν δι’ αντιπροσώπων. Μια αδιαμφισβήτητη ρωσική νίκη στην Ουκρανία θα μπορούσε να σηματοδοτήσει ότι μια νέα τάξη ασφαλείας αναδύεται στην Ευρώπη, η οποία σχετίζεται με μια de facto ρωσική σφαίρα επιρροής. Μια επιτυχημένη κινεζική εισβολή στην Ταϊβάν θα διαβαζόταν ευρέως ως σημάδι ότι η εποχή της αμερικανικής κυριαρχίας στον Ειρηνικό είχε τελειώσει. Σε εκείνο το σημείο, πολλές χώρες της περιοχής που επί του παρόντος προσβλέπουν στις ΗΠΑ για την ασφάλειά τους, όπως η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα, μπορεί να επιλέξουν να προσαρμοστούν σε μια νέα κατάσταση στην οποία κυρίαρχος είναι η Κίνα.<br /><br />Εναλλακτικά, μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων μπορεί να προκύψει μέσω της σιωπηρής συναίνεσης της Ουάσιγκτον. Αυτό το αποτέλεσμα δεν φαίνεται πιθανό με την κυβέρνηση Μπάιντεν στην εξουσία, εκτός και αν υπάρξουν κάποιες δραματικές παραχωρήσεις της τελευταίας στιγμής από τις ΗΠΑ για την Ουκρανία. Ωστόσο ο Ντόναλντ Τραμπ θα μπορούσε να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο το 2024. Τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορικής, φαίνεται να συμπαθεί πτυχές της ρωσο-κινεζικής κοσμοθεωρίας.<br /><br />Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ αμαύρωσε μερικές φορές τη φήμη του ΝΑΤΟ και υπονόησε ότι οι σύμμαχοι της Αμερικής στην Ασία ήταν ελεύθεροι. Η φιλοσοφία του «Πρώτα η Αμερική» δεν περιλάμβανε την συνήθη ρητορική για μια αμερικανική αποστολή να υποστηριχθεί η ελευθερία σε όλο τον κόσμο. Κατά καιρούς, ο Τραμπ ήταν επίσης ειλικρινής όταν εξέφραζε θαυμασμό τόσο για τον Σι όσο και για τον Πούτιν. Άλλωστε ως αυτοαποκαλούμενος dealmaker, ο Τραμπ συμμερίζεται την ιδέα για σφαίρες επιρροής.<br /><br />Ωστόσο, η Ρωσία και η Κίνα δεν φαίνονται διατεθειμένες να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια και να περιμένουν τον Τραμπ να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο. Γνωρίζουν ότι ακόμη και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα του Τραμπ περιλαμβάνει πολλά «γεράκια», που έχουν σκοπό την αντιπαράθεση τόσο με τη Ρωσία, όσο και με την Κίνα. Σε κάθε περίπτωση, πολλά μπορούν να συμβούν από τώρα μέχρι τις επόμενες προεδρικές εκλογές τον Νοέμβριο του 2024.<br /><br />Η ανυπομονησία της Ρωσίας φαίνεται ξεκάθαρα από τη βούληση του Πούτιν να εξαναγκάσει μια κρίση στην Ουκρανία. Οι προοπτικές για μια νέα παγκόσμια τάξη πιο συμφέρουσα για τη Ρωσία, ενδεχομένως εξαρτώνται από το ποντάρισμα στην Ουκρανία του «βγει». Αλλά ακόμα κι αν ο Πούτιν δεν πετύχει τους στόχους του στην Ουκρανία, η απειλή για την παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ δεν θα εξαφανιστεί.<br /><br />Η ανερχόμενη Κίνα, με επικεφαλής τον φιλόδοξο πρόεδρο Σι, σίγουρα θα φροντίσει για αυτό.<div><br /></div><div><a href="https://www.euro2day.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

FT : Η Ρωσία και η Κίνα υφαίνουν τη νέα παγκόσμια τάξη.

Ο Πούτιν και ο Σι πριονίζουν την παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ. Πώς Ρωσία και Κίνα φιλοδοξούν να ανατρέψουν τα δεδομένα. Ποια είναι τα δυνατά ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία ως μεσαία δύναμη: η περίπτωση της Συρίας και οι σχέσεις με τη Μόσχα

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEhIlM21eWEtOLaQwVuxFJG3q9ioQjcbgdUaTcau91hBsNeHMrUsu6J7jmIeQzSaiJ_jlg1pcwD9ogRG0TzYNCVk2t3JAZdrZHFo0M-atWOVWtZ0--MFMexonYSHL7os-vLo72634FtjJHxeanQpG5yIAuT5s1Da9RE1vaSHPiNH1ok_3n7BSXEHbZsJ=s758"><img border="0" height="338" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEhIlM21eWEtOLaQwVuxFJG3q9ioQjcbgdUaTcau91hBsNeHMrUsu6J7jmIeQzSaiJ_jlg1pcwD9ogRG0TzYNCVk2t3JAZdrZHFo0M-atWOVWtZ0--MFMexonYSHL7os-vLo72634FtjJHxeanQpG5yIAuT5s1Da9RE1vaSHPiNH1ok_3n7BSXEHbZsJ=w755-h338" width="755" /></a><div><br /></div><div>Μετάφραση και προλογισμός: <b>Γιώργος Κουτσαντώνης</b><br />Μεταφράζουμε ένα πολύ ενδιαφέρον και ευσύνοπτο κείμενο του Ιταλού αναλυτή Stefano Modena που βασίζει τους συλλογισμούς του στη θεωρία των μεσαίων δυνάμεων, όπως αναπτύχθηκε από τον <a href="https://www.amazon.it/potenze-Teoria-prassi-politica-estera/dp/8834331435">Marco Valigi </a>και άλλους. Η ανάλυση δημοσιεύθηκε στο <a href="https://geopolitica.info/turchia-media-potenza/">GeoPolitica.info</a>, και δείχνει πώς ερμηνεύουν ορισμένοι Ιταλοί αναλυτές τη θέση και τη στάση της σύγχρονης Τουρκίας στο διεθνές πολυπολικό σύστημα. Η ανάλυση είναι ιδιαίτερα κατατοπιστική και χρήσιμη γιατί μπορεί να βοηθήσει το ελληνικό αναγνωστικό κοινό να δει την Τουρκία όπως την βλέπουν και κάποιοι άλλοι εκτός Ελλάδας.<br /><br />Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου το 1989, η διπολική τάξη πραγμάτων που κυβερνούσε τη μοίρα του κόσμου από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έφτασε στο τέλος της και εμφανίστηκαν μια σειρά παικτών, που προηγουμένως είχαν συντριβεί στα δύο στρατόπεδα: οι μεσαίες δυνάμεις. Το κείμενο που ακολουθεί αναλύει την περίπτωση της Τουρκίας υπό το πρίσμα της θεωρίας των μεσαίων δυνάμεων (Valigi 2017), εστιάζοντας στην υπόθεση της Συρίας και στις σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Ο στόχος είναι να εξηγηθεί η συστημική δυναμική στην οποία βασίζεται η τουρκική επέμβαση στη Συρία και οι λόγοι για τις σχέσεις που δημιουργήθηκαν μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας.<br /><br />Η θεωρία των μεσαίων δυνάμεων<br /><br />Η θεωρία των μεσαίων δυνάμεων, που προτείνεται, μεταξύ άλλων, και από τον Valigi (2017) επιτρέπει την αναπαράσταση του διεθνούς συστήματος, τον εντοπισμό και τον ορισμό των διαφορετικών τύπων μεσαίων δυνάμεων και των συμπεριφορών τους. Στο μοντέλο, οι δυνάμεις ταξινομούνται με βάση τρεις δομικούς παράγοντες ισχύος (έκταση, πληθυσμός, ΑΕΠ) – και έναν παράγωγο (τις στρατιωτικές δαπάνες). Για να αναπαραστήσει το διεθνές σύστημα, το μοντέλο ξεκινά από την παρατήρηση ότι ο πόλεμος αποτελεί τον φορέα σταθεροποίησης στις διεθνείς δομές, επομένως η προσφυγή στον πόλεμο θα εξαρτηθεί από τις σχέσεις οικονομικής-στρατιωτικής ισχύος και την ιδεολογική απόσταση μεταξύ των μερών, όπου αντιστοιχούν διαφορετικοί βαθμοί κινήτρων που οδηγούν στη σύγκρουση. Η διεθνής δομή, κάθε ιστορικής περιόδου, προέρχεται από τη διασταύρωση μεταξύ αυτών των μεταβλητών παραγόντων, με την οποία συνδέεται ένας ορισμένος βαθμός σταθερότητας του συστήματος. Αφού καθοριστεί το διεθνές πλαίσιο, το μοντέλο διακρίνει τις μεσαίες δυνάμεις με βάση δυο παραμέτρους: α) τους οικονομικό-στρατιωτικούς πόρους και β) τη διπλωματική ικανότητα. Η πρώτη παράμετρος είναι συνάρτηση των αμυντικών δαπανών, ενώ η δεύτερη εξαρτάται από το βαθμό πραγματισμού και ιδεολογικής πόλωσης σε σχέση με τον αντίπαλο. Η διασταύρωση αυτών των δύο μεταβλητών ορίζει πέντε διαφορετικούς τύπους μεσαίων δυνάμεων, καθεμία εκ των οποίων χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένες συμπεριφορές: σύμμαχος, σταθεροποιητής, επιτιθέμενος, διαμεσολαβητής και δορυφόρος.<br /><br />Η Τουρκία ως μεσαία δύναμη<br /><br />Στην ταξινόμηση των δυνάμεων με βάση την έκταση, τον πληθυσμό, το ΑΕΠ και τις στρατιωτικές δαπάνες, η Τουρκία εμπίπτει πλήρως στις μεσαίες δυνάμεις και παρουσιάζει το προφίλ του επιτιθέμενου. Στόχος του επιτιθέμενου είναι να διατηρήσει το δικό του στάτους, αποφεύγοντας την κυριαρχία της συντηρητικής δυνάμεως χωρίς να συντριβεί από την αναθεωρητική. Έχει μια ιδεολογική σχέση αντίθεσης με τη συντηρητική δύναμη, διαθέτει υψηλούς οικονομικό-στρατιωτικούς πόρους και ελάχιστους περιορισμούς δράσης. Απέναντι σε μια αναθεωρητική απειλή, θα τείνει καταρχάς να υιοθετήσει τη στρατηγική γνωστή ως «Bandwagoning»[2] δηλαδή να ενωθεί με την αναθεωρητική δύναμη για να προστατευτεί από τη συντηρητική δύναμη στην οποία αντιτίθεται ιδεολογικά, αλλά θα εξακολουθεί να βρίσκεται παγιδευμένη ανάμεσα σε δύο επικίνδυνες εστίες (πόλους) και να απειλείται και από τις δυο.<br /><br />Σε συστημικό επίπεδο, η Ρωσία χαρακτηρίζεται ως μια αναθεωρητική δύναμη, με φιλοδοξία να επιστρέψει σε πρωταγωνιστικό παγκόσμιο ρόλο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την άλλη, είναι η συντηρητική δύναμη, σε σχέση με την οποία η Τουρκία βρίσκεται πλέον σε ιδεολογική αντίθεση, αφού η απώλεια του ρόλου της ως αμυντικού προμαχώνα κατά του κομμουνισμού έχει μειώσει το στάτους της. Η συμμαχία της Τουρκίας με τις ΗΠΑ, που εδραιώθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, γνώρισε συχνά στιγμές έντασης όταν τα συμφέροντα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ ήρθαν σε σύγκρουση με εκείνα της Τουρκίας. Ένα ξεκάθαρο παράδειγμα αυτού είναι το άλυτο ζήτημα της Κύπρου, στο οποίο ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζόνσον είχε ήδη παρέμβει το 1964 για να σταματήσει την τουρκική κατοχή, η οποία ωστόσο έγινε το 1974. Με την Ισλαμική επανάσταση στο Ιράν, οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις βελτιώθηκαν και στη συνέχεια εξασθένησαν με την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου και την αμερικανική υποστήριξη των αυτόνομων κουρδικών οικισμών στο Ιράκ μετά τον Πρώτο Πόλεμο του Κόλπου. Από τότε, και ειδικότερα με την άνοδο του Ερντογάν στην εξουσία, έχουν αυξηθεί σημαντικά οι στιγμές έντασης. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε δυο: α) την τουρκική υποστήριξη των συμφερόντων της Ρωσίας στη Βαλτική και β) την αγορά του οπλικού συστήματος S-400 το 2017. Η αποτυχία της Άγκυρας να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση συνέβαλε στην επιδείνωση των σχέσεων με τη Δύση, με επιπτώσεις και σε επίπεδο ΝΑΤΟ.<br /><br />Η υπόθεση της Συρίας και οι σχέσεις με τη Μόσχα<br /><br />Από τη δεκαετία του 2000, η ​​Άγκυρα χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο την εξωτερική πολιτική για να διεκδικήσει την αυτονομία της και να προσπαθήσει να αυξήσει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο, με προβολή ίδιας ισχύος στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, τη Σομαλία και το Αφγανιστάν. Η δυσαρεστημένη με τις ΗΠΑ Τουρκία, πλησίασε τη Ρωσία, με τον κίνδυνο να βρεθεί σε σύγκρουση και με τις δύο δυνάμεις, μια πιθανότητα που φάνηκε να υλοποιείται το 2015 με τη ρωσική επέμβαση στη Συρία, έναν ιστορικό σύμμαχο της Ρωσίας, και τη χρήση της ναυτικής βάσης στην Ταρτούς. Ο εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε το 2011 είδε την Τουρκία να υποστηρίζει τους Σύρους αντάρτες, ώσπου το 2015 η απειλή της απώλειας μιας στρατηγικής θέσης στη Μεσόγειο, ώθησε τη Ρωσία να παρέμβει και να αλλάξει τη ροή της σύγκρουσης. Ως εκ τούτου, η Τουρκία έπρεπε να αναθεωρήσει τη στρατηγική της κάνοντας διάλογο με τη Ρωσία και το Ιράν στην αναζήτηση μιας διπλωματικής λύσης και σταδιακά να πλησιάσει ξανά τη Ρωσία. Η περίπτωση της Συρίας δείχνει, ωστόσο, ότι αυτή η προσέγγιση είχε και ποικιλες αντιθέσεις. Στην πραγματικότητα οι σχέσεις μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας χαρακτηρίζονται από μια συνεχή έξαρση της έντασης που εξισορροπείται από την ικανότητα «τμηματοποίησης» των προβλημάτων για την αναζήτηση λύσεων αμοιβαίου οφέλους, που απορρέουν από τη συνεργασία, χωρίς ωστόσο να εγκαταλειφθεί ο διαρκής ανταγωνισμός. Με την πάροδο του χρόνου, οι δύο χώρες βελτίωσαν την ικανότητα διαχείρισης των μεταξύ τους συγκρούσεων με βάση τρεις παράγοντες: τις κακές σχέσεις και των δύο με τη Δύση, την εξατομίκευση των διαδικασιών λήψης αποφάσεων σε επίπεδο Προέδρων και την αμοιβαία «διαπλοκή» μεταξύ των οικονομιών των δυο χωρών, γεγονός που καθιστά μεγάλο το κόστος ενός ενδεχόμενου διαζυγίου.<br /><br />Συμπεράσματα<br /><br />Στην τουρκική εξωτερική πολιτική, η περίπτωση της Συρίας είναι παραδειγματική καθώς αφορά μια εσωτερική σύγκρουση που έχει διεθνοποιηθεί αναδεικνύοντας την ικανότητα της Τουρκίας να καταλήγει σε συμφωνία με τη Ρωσία, ενώ αντιτίθεται στις ΗΠΑ. Η στάση της Τουρκίας χαρακτηρίζεται από μια προοδευτική απόσπαση από τον δυτικό κόσμο με αυξανόμενες συγκρούσεις με τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Μια στρατηγική θέση που πρέπει να ερμηνευθεί ως συνειδητοποίηση της απώλειας της σημασίας του τουρκικού ρόλου στο διεθνές σύστημα μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την εξαφάνιση της σοβιετικής απειλής. Από αυτή την άποψη, η προσέγγιση της Ρωσίας, από την τουρκική πλευρά, είναι λειτουργική και έχει ως στόχο την ανάκαμψη των διαπραγματευτικών όρων της Άγκυρας απέναντι στις ΗΠΑ προκειμένου να διατηρηθεί το στάτους της Τουρκίας ως μεσαία δύναμη.<br /><br /></div><div>ΣτΜ.: στις διεθνείς σχέσεις ο όρος αναφέρεται στις περιπτώσεις όπου ένα κράτος ευθυγραμμίζεται με μια ισχυρότερη, αλλά εχθρική δύναμη, παραδεχόμενο ότι ο ισχυρότερος αντίπαλός του, που μετατρέπεται σε εταίρος, θα κερδίσει περισσότερα λάφυρα από τις κατακτήσεις. Για κάποιους αναλυτές, όπως ο John Mearsheimer, αυτή είναι μια στάση που δείχνει την αδυναμία μιας χώρας.<br /><br /></div><div><a href="http://i-epikaira.blogspot.com">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Τουρκία ως μεσαία δύναμη: η περίπτωση της Συρίας και οι σχέσεις με τη Μόσχα

Μετάφραση και προλογισμός: Γιώργος Κουτσαντώνης Μεταφράζουμε ένα πολύ ενδιαφέρον και ευσύνοπτο κείμενο του Ιταλού αναλυτή Stefano Modena που...

Διαβάστε την συνέχεια