Η Αυταπάτη της Σταθερότητας και τα Επικίνδυνα Παιχνίδια με τη Φωτιά στην Εξωτερική Πολιτική
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή αυτού του τόπου που η αρθρογραφία παύει να είναι απλή καταγραφή απόψεων και μετατρέπεται σε ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ. Όταν διαβάζεις ανάμεσα στις γραμμές αρθρογραφίας που γνωρίζεις ότι προέρχεται από πηγές οι οποίες γνωρίζουν πολύ καλά τί συμβαίνει στην κυβέρνηση, τότε είσαι διπλά προσεκτικός.
Ένα τέτοιο δημοσίευμα του καλά πληροφορημένου Μανώλη Κοττάκη στην Εστία (29/10/2026) θα μπορούσε να περάσει κάτω από τα ραντάρ πολλών. Για τους παροικούντες, όμως, χτυπάνε πολλαπλά καμπανάκια δεδομένου ότι αποτελεί μια βαθύτερη ανάγνωση των προθέσεων της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με την τρέχουσα πολιτική και διπλωματική συγκυρία.
Αποδόμηση του Κυβερνητικού Διλήμματος: Αυτοδυναμία ή Εθνική Απειλή;
Για να κατανοήσει κανείς την ανάλυση της Εστίας, πρέπει να κοιτάξει τη στρατηγική που οικοδομείται συστηματικά από το Μέγαρο Μαξίμου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επενδύσει σε ένα συγκεκριμένο, εκβιαστικό δίλημμα: Αυτοδύναμη κυβέρνηση ή πολιτική αστάθεια. Η επιχειρηματολογία αυτή αποτυπώθηκε με σαφήνεια στη ΔΕΘ, όπου ο Πρωθυπουργός επέμεινε στην ανάγκη μιας «σταθερής κυβέρνησης» ενόψει και της ανάληψης της προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ, επικαλούμενος τον κίνδυνο ενός κυβερνητικού κενού.
Ωστόσο, το αφήγημα αυτό κλιμακώθηκε επικίνδυνα. Υπουργοί της κυβέρνησης —όπως ο Γιώργος Φλωρίδης και ο Άδωνις Γεωργιάδης— προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα, συνδέοντας ευθέως την πιθανότητα μετεκλογικής ακυβερνησίας με άμεσους κινδύνους στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ο κ. Γεωργιάδης υποστήριξε μάλιστα ότι ιστορικά, όποτε η Ελλάδα βρέθηκε σε παρατεταμένη ακυβερνησία, η Τουρκία βρήκε την ευκαιρία να αποκομίσει όφελος, παραπέμποντας ευθέως στην τραγωδία των Σεπτεμβριανών και των Ιμίων.
Αυτή η τακτική δεν είναι τυχαία. Μετατοπίζει τη συζήτηση από την πολιτική αξιολόγηση στην εθνική επιβίωση. Ο πολίτης δεν καλείται πλέον να κρίνει την οικονομία ή τους θεσμούς, αλλά εξαναγκάζεται να ψηφίσει υπό το καθεστώς ενός υπαρξιακού φόβου. Παρά τις προσπάθειες του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, να διατηρήσει αποστάσεις από τις πιο ακραίες διατυπώσεις, το μήνυμα είχε ήδη διοχετευθεί.
Εδώ ακριβώς παρεμβαίνει το δημοσίευμα της Εστίας για να αποδομήσει το σαπρό δίλημμα. Η ακυβερνησία δεν είναι συνεπάγεται αυτόματα καταστροφή. Η κοινωνία, όπως αποδεικνύουν τα διεθνή παραδείγματα (Σερβία, Ισραήλ), είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί μια περίοδο πολιτικής ρευστότητας εάν αυτή αποτελεί το μοναδικό μέσο για να απαλλαγεί από τη διαφθορά και την ηθική παρακμή.
Η συγκυβέρνηση δεν σημαίνει εθνική αδυναμία. Η πολιτική σταθερότητα δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με την αυτοδυναμία. Ακόμη και διεθνείς οίκοι αξιολόγησης όπως η S&P, θεωρεί πιθανό το ενδεχόμενο κυβέρνησης συνεργασίας. Η επίκληση της αυτοδυναμίας ως μοναδικής εγγύησης ασφάλειας είναι παραπλανητική.
Ο «Τουρκικός Παράγοντας» και η Διεθνής Εκτόνωση της Προπαγάνδας
Ένα σημαντικό στοιχείο που οφείλει να τονιστεί επίσης, είναι ότι η Άγκυρα δεν παρακολουθεί απλώς τις ελληνικές εκλογικές εξελίξεις. Εντάσσει την ελληνική προεκλογική αντιπαράθεση στη δική της διπλωματική επιχειρηματολογία.
Στις 19 Σεπτεμβρίου 2026, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, σε συνέντευξή του στο δίκτυο NTV (η οποία αναρτήθηκε και στην επίσημη ιστοσελίδα του τουρκικού ΥΠΕΞ), διατύπωσε ευθέως την άποψη ότι στην ελληνική εσωτερική πολιτική λειτουργεί υπολογισμένα ο «τουρκικός παράγοντας». Ο Φιντάν επεσήμανε με νόημα ότι όποτε ένας Έλληνας πολιτικός χρειάζεται γρήγορους πολιτικούς πόντους ή θέλει να αποσπάσει την προσοχή της κοινής γνώμης, εργαλειοποιεί και «παίζει» το τουρκικό χαρτί, προειδοποιώντας ότι όσο η Ελλάδα εισέρχεται σε προεκλογικό κλίμα, αυτή η εμπρηστική γλώσσα θα εντείνεται. Αυτό βέβαια θα μπορούσε να το πει κοιτάζοντας στον καθρέπτη αλλά εν προκειμένω δεν ειπώθηκε τυχαία.
Όταν η απέναντι πλευρά καταγράφει και εκμεταλλεύεται διπλωματικά το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποιεί τα ελληνοτουρκικά ως μικροκομματικό εργαλείο εσωτερικής κατανάλωσης, η εθνική γραμμή υφίσταται βαρύτατο πλήγμα.
Παράλληλα, ο Κοττάκης ορθώς στηλιτεύει ως ιστορικά τυφλή και επικίνδυνη την προσπάθεια της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει δηλώσεις της κεμαλικής αντιπολίτευσης της Τουρκίας για να φιλοτεχνήσει το «πατριωτικό» προφίλ του Πρωθυπουργού. Ο τουρκικός αναθεωρητισμός είναι ενιαίος και αρραγής. Το να δανείζεσαι επιχειρήματα από την Άγκυρα για να κερδίσεις λίγες ψήφους στο εσωτερικό αποτελεί στρατηγική ήττα στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Έμμεση Προειδοποίηση: «Οδηγίες προς Ναυτιλομένους»
Οι πληροφορίες που προέρχονται από τα ενδότερα της εξουσίας, σπάνια γίνονται γνωστές με φθηνές διαρροές. Ντύνονται με τη μορφή ψύχραιμης ανάλυσης, αδιάψευστων ιστορικών παραλληλισμών και διεθνών εκλογικών μοτίβων (τη στάση της τουρκικής διπλωματίας, τις δηλώσεις Ελλήνων υπουργών, τις κάλπες στη Σερβία και το Ισραήλ). Η κατακλείδα του άρθρου —«Οδηγίες προς ναυτιλομένους!»— είναι ένα σαφές μήνυμα προς το Μέγαρο Μαξίμου ότι οι σχεδιασμοί για την εργαλειοποίηση της εθνικής ασφάλειας είναι εμφανείς «δια γυμνού οφθαλμού». Και ότι προβλέπονται «τρικυμίες» κομματικές και κυρίως Εθνικές, εάν η κυβέρνηση συνεχίσει να ποντάρει σε Εθνικά επιζήμιες τακτικές.
Εν κατακλείδι
Όσοι θεωρούν ότι μπορούν να παίζουν με τη νοημοσύνη των πολιτών και με την Εθνική Ασφάλεια για να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία, υπολογίζουν χωρίς τον αστάθμητο παράγοντα: έναν λαό που είναι έτοιμος να τιμωρήσει τόσο τη διαφθορά όσο και τον τυχοδιωκτισμό, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα περάσει μέσα από την προσωρινή ατραπό της πολιτικής αβεβαιότητας. Έχουμε ήδη προειδοποιήσει: Η γλώσσα της οργής είναι το έσχατο καταφύγιο εκείνων που βλέπουν τα όνειρά τους να συντρίβονται και τότε «οι δρόμοι γίνονται το κοινοβούλιο των λαών»!
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου