Του Στράτου Βαλτινού
Το κατεστημένο αμύνεται, οι κοινωνίες οργίζονται. Δύο εικόνες, μία κρίση. Στις Βρυξέλλες οι ηγέτες των κρατών -μελών της ΕΕ έδωσαν την εντύπωση μιας μη αναστρέψιμης πολιτικής, οικονομικής και ηθικής κρίσης. Η αγωνία τους να μην αγγίξουν τα προνόμια του μεγάλου κεφαλαίου και των καρτέλ, το ενεργειακό αδιέξοδο, η στροφή στην πολεμική οικονομία που οδηγεί επίσης σε αδιέξοδα, η διαφθορά που έχει γιγαντωθεί, ο προυπολογισμός που περικόπτει κοινωνικές δαπάνες, προκάλεσαν οργή στους ευρωπαικούς λαούς. Μια ΕΕ αποκομμένη από την πραγματικότητα, οικοδόμησε θεσμούς και πολιτικές με τέτοιο τρόπο, ώστε οι ανισότητες να μην ανατραπούν ποτέ, ακόμη και αν αυτό την οδηγήσει στην διαλυσή της.
Η άλλη εικόνα , αυτή των εξεγέρσεων σε Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία και Αλβανία, αλλά και σε άλλες ευρωπαικές χώρες όπου οι λαοί “βράζουν”, συνθέτουν την σκληρή πραγματικότητα , την οποία αρνούνται να δουν οι ηγέτες. Ίδια είναι τα χαρακτηριστικά της κρίσης και στην Ελλάδα, είναι το ίδιο οικονομικό μοντέλο που βρίσκεται σε κρίση, με τη διαφορά ότι εδώ δεν έχουμε ακόμη κοινωνική έκρηξη. Η κρίση απλώνεται από χώρα σε χώρα, ενώ παρά τις ιδιομορφίες, ο παρανομαστής είναι κοινός. Το σύστημα χρεοκοπεί, οι λαοί εξεγείρονται και προς το παρόν δείχνει να επωφελείται μόνο η Ακροδεξιά...
Τα αίτια και οι δικαιολογίες...
Με κοινοβούλια να έχουν μικρότερη επιρροή από τις πολυεθνικές, με τα λόμπι να οργιάζουν, με την ακρίβεια, το στεγαστικό και τους χαμηλούς μισθούς να επιδρούν καταλυτικά στην εικόνα ανατροπής, η Ευρώπη μάλλον πρέπει να προετοιμάζεται για μεγάλες αναστατώσεις. Σήμερα είναι η Γαλλία , η Ιταλία, η Ισπανία και η Αλβανία. Αύριο ποιός;
Το σύστημα τρίζει. Από την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή από το 1990-91, οι ανισότητες έγιναν το σχέδιο του κεφαλαίου. Αφιονισμένα συμφέροντα, διέλυσαν τα συνδικαλιστικά κινήματα, κυνήγησαν ιδεολογικά την Αριστερά με σκοτεινά νομοθετήματα που υπηρετούν το δόγμα της εξίσωσης Αριστεράς -Ακροδεξιάς, με πόλεμο κατά των δημόσιων αγαθών που απαξιώθηκαν και παραδόθηκαν σε αμφιλεγόμενα ιδιωτικά συμφέροντα, με υπονόμευση του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου και πολλά ακόμη, ενίσχυσαν ένα αντιδημοκρατικό και αντικοινωνικό τέρας που τώρα δείχνει τα δόντια του. Το γεγονός ότι μέχρι σήμερα αυτά τα κινήματα δεν φαίνεται να έχουν ούτε ομοιογενή πολιτική έκφραση, ούτε σαφή ηγεσία, οδηγούν στην δυσοίωνη εκτίμηση, ότι ίσως επωφεληθεί ακόμη περισσότερο η Ακροδεξιά, με εφιαλτικές για το μέλλον συνέπειες...
Τι συμβαίνει στη Γαλλία; Η κρίση δεν είναι σημερινή . Τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία, διάφορα κινήματα από τα Κίτρινα Γιλέκα, μέχρι την σημερινή εξέγερση μαθητών, φοιτητών και εργαζομένων, δείχνουν ότι η Γαλλία βρίσκεται σε κρίση. Και πως απάντησε η πολιτική τάξη και το μεγάλο κεφάλαιο; Επινόησε τη θεωρία του κέντρου και ανέδειξε τον Μακρόν στην ηγεσία της Γαλλίας. Και το αποτέλεσμα, ενώ ήταν ορατό από την πρώτη στιγμή, πολλοί και στο Παρίσι και στην Ευρώπη γενικότερα υποκρίνονταν ότι δεν το έβλεπαν. Η Γαλλία βουλιάζει στην παρακμή εδώ και χρόνια και ο αναλώσιμος Μακρόν απλά υπηρέτησε τα συμφέρονταν και τώρα τους είναι εντελώς άχρηστος, ενώ αφήνει πίσω του γενικευμένη κρίση.
Η Γερμανία που επέβαλλε στην ΕΕ το μοντέλο που σήμερα πνέει τα λοίσθια και προκαλεί τις εξεγέρσεις, βιώνει την μεγαλύτερη κρίση από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αυταρχική οικονομική πολιτική που προκαλεί βίαιες ανισότητες, η αδυναμία του Βερολίνου να δώσει απαντήσεις, αλλά και η απογύμνωσή της σε γεωπολιτικό επίπεδο, αποτελεί επίσης κρίσιμο παράγοντα της αστάθειας στην Ευρώπη. Η νίκη της Αριστεράς στο Βερολίνο προκάλεσε σοκ στην νεοφιλελεύθερη εξουσία της Γερμανίας, αλλά η καταιγίδα του φιλοναζιστικού AfD δεν τους συγκινεί ιδιαίτερα...
Είναι επομένως φυσική συνέπεια τα όσα συμβαίνουν στην Γαλλία και αλλού. Ο κοινωνικός αναβρασμός δεν είναι ούτε υποκινούμενος , όπως επιχειρεί να τον εμφανίσει ο Μακρόν, ούτε στιγμιαίος. Η κρίση εξελίσσεται χρόνια τώρα, στην παιδεία, την υγεία, την κοινωνική πρόνοια, το στεγαστικό πρόβλημα, τους μισθούς και την προοπτική της νέας γενιάς. Είναι προβλήματα που συναντάμε παντού, από τη Γαλλία και τη Γερμανία, μέχρι την Ισπανία, την Ελλάδα και την Κύπρο. Δηλαδή είναι συστημική κρίση και όχι κομματικά υποκινούμενη, όπως επιχειρεί να εμφανίσει το σύστημα,αυξάνοντας φυσικά τις επιθέσεις κατά της Αριστεράς, αφήνοντας όμως στο περιθώριο την Ακροδεξιά που πραγματικά, είναι η μόνη που επωφελείται . Και το σύστημα σιωπά για την τρομακτική άνοδο της Ακροδεξιάς.
Η αστυνομική βία έρχεται στο προσκήνιο μετά από χρόνια και είναι βέβαιο ότι το ζήτημα αυτό θα γίνει κορυφαίο πολιτικό θέμα τα επόμενα χρόνια και όσο η ΕΕ κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα, επινοώντας την δική της πραγματικότητα. Όσο υπηρετεί τις ανισότητες και τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα εις βάρος των κοινωνιών, όσο παραμένει προσανατολισμένη σε ένα νέο ψυχρό πόλεμο με την Ρωσία απειλώντας μάλιστα και με θερμό, είναι βέβαιο ότι η κρίση θα βαθαίνει και οι κοινωνικές εξεγέρσεις θα γίνουν η νέα πραγματικότητα.
Οι βίαιες εκδηλώσεις τόσο στα Τίρανα, όσο και στο Παρίσι, δείχνουν οργισμένη νέα γενιά, δείχνουν και μια άκαμπτη αποφασιστικότητα και αδιαφορία για τις συνέπειες. Αυτή η κατάσταση όμως είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών αδιαφορίας εκ μέρους των ισχυρών, είναι συνέπεια της δικής τους ωμής οικονομικής και ιδεολογικής βίας που ασκούν. Ισχύει δηλαδή το γνωμικό, ότι έσπειραν ανέμους και θα θερίσουν θύελλες.
Στην Αλβανία βιώνουν μια επίσης εκρηκτική κατάσταση. Η διαφθορά, η ανυπαρξία κράτους δικαίου, η σύμφυση πολιτικής -μαφίας την οποία χρεώνεται ο Ράμα, η ανυπαρξία κράτους δικαίου , συσσώρευσε ένταση που τώρα βγαίνει στην επιφάνεια. Από το κίνημα των Φλαμίνγκο που αντιστάθηκε στην εκχώρηση σημαντικής γης στον γιο του Τραμπ, μέχρι την ηθική και την πολιτική κρίση, όσο και το γενικότερο ζήτημα λειτουργίας των θεσμών, ο αλβανικός λαός, επιθυμεί μεν αλλαγή, αλλά δεν νιώθει ότι υπάρχει σοβαρή εναλλακτική, γι αυτό και η εξέγερση παίρνει βίαια χαρακτηριστικά. Ο ίδιος φόβος, δηλαδή η απουσία σοβαρής εναλλακτικής λύσης, ισχύει και στην Γαλλία και σε άλλες χώρες. Αγγίζει φυσικά και την Ελλάδα.
Η περίπτωση της Ελλάδας
Τα συμπτώματα της κρίσης είναι παντού ίδια , όπως και τα προβλήματα. Ανάλογα με το βαθμό και την ταχύτητα οργάνωσης των κοινωνικών δυνάμεων, αλλά και την συνειδητοποίηση της κρίσης, αναπτύσσονται πολλά κινήματα στην Ευρώπη. Κανένα από αυτά δεν απειλεί τη δημοκρατία, όσο η κρίση φτώχειας, η κρίση χρέους που είναι ήδη στον ορίζοντα, η ευνοική μεταχείριση των λίγων, η απουσία πολιτικής στην στεγαστική κρίση, η ακρίβεια και η ίδια η ποιότητα της δημοκρατίας.
Αντίθετα, η μαζικοποίηση των κοινωνικών αντιδράσεων έχει ως βασικά αιτήματα, τη στέγη, την αντιμετώπιση της ακρίβειας, την αύξηση των μισθών, το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου. Πουθενά στην Ευρώπη και φυσικά στην Ελλάδα, παρά το όργιο διαφθοράς, δεν λειτουργεί η δικαιοσύνη για τους λίγους και ισχυρούς. Ειδικά στην Ελλάδα η κρίση περιλαμβάνει και την κρίση στη δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου γενικότερα .
Η Ελλάδα αν και βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο, δεν συζητά τα μείζονα προβλήματα με τρόπο αξιόπιστο. Στο σύνολό της σχεδόν η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται σε ένα ατέρμονο κομματικό κουτσομπολιό, ποιος είπε τι και γιατί, κάθε λέξη αντιμετωπίζεται ως αδίκημα και κάθε αδίκημα αποσιωπάται, όπως τα μεγάλα σκάνδαλα του καθεστώτος Μητσοτάκη.
Η συζήτηση για το οικονομικό μοντέλο και την αποτυχία του είναι το κεντρικό πρόβλημα. Από εκεί και πέρα, τα κόμματα πρέπει να παρουσιάσουν πρακτικές και άμεσα εφαρμοστέες λύσεις για το στεγαστικό, την ακρίβεια, τον ρόλο του κράτους, τα δημόσια αγαθά , τα όρια μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και φυσικά απαιτείται, μια μεγάλη επανάσταση στήριξης του κράτους δικαίου.
Διαφορετικά , κάποια στιγμή η εξέγερση θα είναι αναπόφευκτη και στην Ελλάδα. Μόνο ποιος θα ηγηθεί δεν ξέρουμε...
Το κατεστημένο αμύνεται, οι κοινωνίες οργίζονται. Δύο εικόνες, μία κρίση. Στις Βρυξέλλες οι ηγέτες των κρατών -μελών της ΕΕ έδωσαν την εντύπωση μιας μη αναστρέψιμης πολιτικής, οικονομικής και ηθικής κρίσης. Η αγωνία τους να μην αγγίξουν τα προνόμια του μεγάλου κεφαλαίου και των καρτέλ, το ενεργειακό αδιέξοδο, η στροφή στην πολεμική οικονομία που οδηγεί επίσης σε αδιέξοδα, η διαφθορά που έχει γιγαντωθεί, ο προυπολογισμός που περικόπτει κοινωνικές δαπάνες, προκάλεσαν οργή στους ευρωπαικούς λαούς. Μια ΕΕ αποκομμένη από την πραγματικότητα, οικοδόμησε θεσμούς και πολιτικές με τέτοιο τρόπο, ώστε οι ανισότητες να μην ανατραπούν ποτέ, ακόμη και αν αυτό την οδηγήσει στην διαλυσή της.
Η άλλη εικόνα , αυτή των εξεγέρσεων σε Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία και Αλβανία, αλλά και σε άλλες ευρωπαικές χώρες όπου οι λαοί “βράζουν”, συνθέτουν την σκληρή πραγματικότητα , την οποία αρνούνται να δουν οι ηγέτες. Ίδια είναι τα χαρακτηριστικά της κρίσης και στην Ελλάδα, είναι το ίδιο οικονομικό μοντέλο που βρίσκεται σε κρίση, με τη διαφορά ότι εδώ δεν έχουμε ακόμη κοινωνική έκρηξη. Η κρίση απλώνεται από χώρα σε χώρα, ενώ παρά τις ιδιομορφίες, ο παρανομαστής είναι κοινός. Το σύστημα χρεοκοπεί, οι λαοί εξεγείρονται και προς το παρόν δείχνει να επωφελείται μόνο η Ακροδεξιά...
Τα αίτια και οι δικαιολογίες...
Με κοινοβούλια να έχουν μικρότερη επιρροή από τις πολυεθνικές, με τα λόμπι να οργιάζουν, με την ακρίβεια, το στεγαστικό και τους χαμηλούς μισθούς να επιδρούν καταλυτικά στην εικόνα ανατροπής, η Ευρώπη μάλλον πρέπει να προετοιμάζεται για μεγάλες αναστατώσεις. Σήμερα είναι η Γαλλία , η Ιταλία, η Ισπανία και η Αλβανία. Αύριο ποιός;
Το σύστημα τρίζει. Από την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή από το 1990-91, οι ανισότητες έγιναν το σχέδιο του κεφαλαίου. Αφιονισμένα συμφέροντα, διέλυσαν τα συνδικαλιστικά κινήματα, κυνήγησαν ιδεολογικά την Αριστερά με σκοτεινά νομοθετήματα που υπηρετούν το δόγμα της εξίσωσης Αριστεράς -Ακροδεξιάς, με πόλεμο κατά των δημόσιων αγαθών που απαξιώθηκαν και παραδόθηκαν σε αμφιλεγόμενα ιδιωτικά συμφέροντα, με υπονόμευση του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου και πολλά ακόμη, ενίσχυσαν ένα αντιδημοκρατικό και αντικοινωνικό τέρας που τώρα δείχνει τα δόντια του. Το γεγονός ότι μέχρι σήμερα αυτά τα κινήματα δεν φαίνεται να έχουν ούτε ομοιογενή πολιτική έκφραση, ούτε σαφή ηγεσία, οδηγούν στην δυσοίωνη εκτίμηση, ότι ίσως επωφεληθεί ακόμη περισσότερο η Ακροδεξιά, με εφιαλτικές για το μέλλον συνέπειες...
Τι συμβαίνει στη Γαλλία; Η κρίση δεν είναι σημερινή . Τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία, διάφορα κινήματα από τα Κίτρινα Γιλέκα, μέχρι την σημερινή εξέγερση μαθητών, φοιτητών και εργαζομένων, δείχνουν ότι η Γαλλία βρίσκεται σε κρίση. Και πως απάντησε η πολιτική τάξη και το μεγάλο κεφάλαιο; Επινόησε τη θεωρία του κέντρου και ανέδειξε τον Μακρόν στην ηγεσία της Γαλλίας. Και το αποτέλεσμα, ενώ ήταν ορατό από την πρώτη στιγμή, πολλοί και στο Παρίσι και στην Ευρώπη γενικότερα υποκρίνονταν ότι δεν το έβλεπαν. Η Γαλλία βουλιάζει στην παρακμή εδώ και χρόνια και ο αναλώσιμος Μακρόν απλά υπηρέτησε τα συμφέρονταν και τώρα τους είναι εντελώς άχρηστος, ενώ αφήνει πίσω του γενικευμένη κρίση.
Η Γερμανία που επέβαλλε στην ΕΕ το μοντέλο που σήμερα πνέει τα λοίσθια και προκαλεί τις εξεγέρσεις, βιώνει την μεγαλύτερη κρίση από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αυταρχική οικονομική πολιτική που προκαλεί βίαιες ανισότητες, η αδυναμία του Βερολίνου να δώσει απαντήσεις, αλλά και η απογύμνωσή της σε γεωπολιτικό επίπεδο, αποτελεί επίσης κρίσιμο παράγοντα της αστάθειας στην Ευρώπη. Η νίκη της Αριστεράς στο Βερολίνο προκάλεσε σοκ στην νεοφιλελεύθερη εξουσία της Γερμανίας, αλλά η καταιγίδα του φιλοναζιστικού AfD δεν τους συγκινεί ιδιαίτερα...
Είναι επομένως φυσική συνέπεια τα όσα συμβαίνουν στην Γαλλία και αλλού. Ο κοινωνικός αναβρασμός δεν είναι ούτε υποκινούμενος , όπως επιχειρεί να τον εμφανίσει ο Μακρόν, ούτε στιγμιαίος. Η κρίση εξελίσσεται χρόνια τώρα, στην παιδεία, την υγεία, την κοινωνική πρόνοια, το στεγαστικό πρόβλημα, τους μισθούς και την προοπτική της νέας γενιάς. Είναι προβλήματα που συναντάμε παντού, από τη Γαλλία και τη Γερμανία, μέχρι την Ισπανία, την Ελλάδα και την Κύπρο. Δηλαδή είναι συστημική κρίση και όχι κομματικά υποκινούμενη, όπως επιχειρεί να εμφανίσει το σύστημα,αυξάνοντας φυσικά τις επιθέσεις κατά της Αριστεράς, αφήνοντας όμως στο περιθώριο την Ακροδεξιά που πραγματικά, είναι η μόνη που επωφελείται . Και το σύστημα σιωπά για την τρομακτική άνοδο της Ακροδεξιάς.
Η αστυνομική βία έρχεται στο προσκήνιο μετά από χρόνια και είναι βέβαιο ότι το ζήτημα αυτό θα γίνει κορυφαίο πολιτικό θέμα τα επόμενα χρόνια και όσο η ΕΕ κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα, επινοώντας την δική της πραγματικότητα. Όσο υπηρετεί τις ανισότητες και τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα εις βάρος των κοινωνιών, όσο παραμένει προσανατολισμένη σε ένα νέο ψυχρό πόλεμο με την Ρωσία απειλώντας μάλιστα και με θερμό, είναι βέβαιο ότι η κρίση θα βαθαίνει και οι κοινωνικές εξεγέρσεις θα γίνουν η νέα πραγματικότητα.
Οι βίαιες εκδηλώσεις τόσο στα Τίρανα, όσο και στο Παρίσι, δείχνουν οργισμένη νέα γενιά, δείχνουν και μια άκαμπτη αποφασιστικότητα και αδιαφορία για τις συνέπειες. Αυτή η κατάσταση όμως είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών αδιαφορίας εκ μέρους των ισχυρών, είναι συνέπεια της δικής τους ωμής οικονομικής και ιδεολογικής βίας που ασκούν. Ισχύει δηλαδή το γνωμικό, ότι έσπειραν ανέμους και θα θερίσουν θύελλες.
Στην Αλβανία βιώνουν μια επίσης εκρηκτική κατάσταση. Η διαφθορά, η ανυπαρξία κράτους δικαίου, η σύμφυση πολιτικής -μαφίας την οποία χρεώνεται ο Ράμα, η ανυπαρξία κράτους δικαίου , συσσώρευσε ένταση που τώρα βγαίνει στην επιφάνεια. Από το κίνημα των Φλαμίνγκο που αντιστάθηκε στην εκχώρηση σημαντικής γης στον γιο του Τραμπ, μέχρι την ηθική και την πολιτική κρίση, όσο και το γενικότερο ζήτημα λειτουργίας των θεσμών, ο αλβανικός λαός, επιθυμεί μεν αλλαγή, αλλά δεν νιώθει ότι υπάρχει σοβαρή εναλλακτική, γι αυτό και η εξέγερση παίρνει βίαια χαρακτηριστικά. Ο ίδιος φόβος, δηλαδή η απουσία σοβαρής εναλλακτικής λύσης, ισχύει και στην Γαλλία και σε άλλες χώρες. Αγγίζει φυσικά και την Ελλάδα.
Η περίπτωση της Ελλάδας
Τα συμπτώματα της κρίσης είναι παντού ίδια , όπως και τα προβλήματα. Ανάλογα με το βαθμό και την ταχύτητα οργάνωσης των κοινωνικών δυνάμεων, αλλά και την συνειδητοποίηση της κρίσης, αναπτύσσονται πολλά κινήματα στην Ευρώπη. Κανένα από αυτά δεν απειλεί τη δημοκρατία, όσο η κρίση φτώχειας, η κρίση χρέους που είναι ήδη στον ορίζοντα, η ευνοική μεταχείριση των λίγων, η απουσία πολιτικής στην στεγαστική κρίση, η ακρίβεια και η ίδια η ποιότητα της δημοκρατίας.
Αντίθετα, η μαζικοποίηση των κοινωνικών αντιδράσεων έχει ως βασικά αιτήματα, τη στέγη, την αντιμετώπιση της ακρίβειας, την αύξηση των μισθών, το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου. Πουθενά στην Ευρώπη και φυσικά στην Ελλάδα, παρά το όργιο διαφθοράς, δεν λειτουργεί η δικαιοσύνη για τους λίγους και ισχυρούς. Ειδικά στην Ελλάδα η κρίση περιλαμβάνει και την κρίση στη δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου γενικότερα .
Η Ελλάδα αν και βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο, δεν συζητά τα μείζονα προβλήματα με τρόπο αξιόπιστο. Στο σύνολό της σχεδόν η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται σε ένα ατέρμονο κομματικό κουτσομπολιό, ποιος είπε τι και γιατί, κάθε λέξη αντιμετωπίζεται ως αδίκημα και κάθε αδίκημα αποσιωπάται, όπως τα μεγάλα σκάνδαλα του καθεστώτος Μητσοτάκη.
Η συζήτηση για το οικονομικό μοντέλο και την αποτυχία του είναι το κεντρικό πρόβλημα. Από εκεί και πέρα, τα κόμματα πρέπει να παρουσιάσουν πρακτικές και άμεσα εφαρμοστέες λύσεις για το στεγαστικό, την ακρίβεια, τον ρόλο του κράτους, τα δημόσια αγαθά , τα όρια μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και φυσικά απαιτείται, μια μεγάλη επανάσταση στήριξης του κράτους δικαίου.
Διαφορετικά , κάποια στιγμή η εξέγερση θα είναι αναπόφευκτη και στην Ελλάδα. Μόνο ποιος θα ηγηθεί δεν ξέρουμε...
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου