GuidePedia

0

ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Οι παγκόσμιες και οι περιφερειακές εξελίξεις είναι καταιγιστικές επηρεάζοντας άμεσα την ελληνική εθνική ασφάλεια. Όμως, στην Ελλάδα όλα δείχνουν να κινούνται σε προεκλογικούς ρυθμούς. Ακόμα και οι εξελίξεις στο μέτωπο της εθνικής ασφάλειας και άμυνας, μοιάζουν να υποτάσσονται στο μεγάλο διακύβευμα: Την κουτάλα της εξουσίας…

Την ίδια στιγμή, ανασφάλεια της Τουρκίας έχει χτυπήσει κόκκινο και αυτό δεν κρύβεται. Μεταφράζεται σε μια πολιτική που περισσότερο γαβγίζει παρά δαγκώνει. Και στην απέναντι ακτή του Αιγαίου βέβαια, το εσωτερικό πολιτικό κίνητρο μοιάζει ιδιαίτερα ισχυρό. Μένει να αποδειχθεί το πόσο θα επηρεαστεί η εκλογική συμπεριφορά Ελλήνων και Τούρκων.

Κι όλα αυτά, σε όποια κατεύθυνση κι αν επηρεάσει το ότι η Τουρκία κυβερνιέται πλέον απροκάλυπτα από μια εκλεγμένη δικτατορία. Και λαμβάνοντας αποστάσεις από απόψεις που προσάπτουν «καθεστωτικά» χαρακτηριστικά στη σημερινή δομή εξουσίας των Αθηνών. Ό,τι και να λέγεται στις δυτικές ακτές του Αιγαίου, στο τέλος της ημέρας όλα αυτά γράφονται και λέγονται ελεύθερα. Οι δημοσιογράφοι πηγαίνουν στα σπίτια τους το βράδυ και τα κανάλια δεν έχουν περάσει μαζικά υπό… καθεστωτικό έλεγχο.

Η Άγκυρα αντιλαμβάνεται πως οποιοδήποτε λάθος επί του πεδίου, θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο. Έχει όμως την παραδοσιακή φοβία της Αθήνας να σώζει την παρτίδα, προσφέροντας απλόχερα άλλη μια ευκαιρία για μια ανέξοδη τουρκική επίδειξη ισχύος και μάλιστα σε μια συγκυρία όπου σχεδόν όλες οι χώρες της περιοχής μας κοιτούν την Άγκυρα «με μισό μάτι». Άκουσε κανείς δηλώσεις Τούρκων απέναντι στους Αιγύπτιους στους γνωστούς ασεβείς τόνους; Γιατί άραγε;

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, αν μια τέτοια διευκόλυνση ήταν συνειδητή επιλογή στρατηγικής, ενδεχομένως και συμπεφωνημένης μεταξύ Αθήνας-Άγκυρας, η Τουρκία θα έπρεπε να χρωστά μεγάλη χάρη στην Ελλάδα! Δυστυχώς όμως, η υπερπροσφορά σε «εθελοντές» που θα έκαναν οτιδήποτε για να υπηρετήσουν το γνωστό ουτοπικό αφήγημα περί ειρηνικής ελληνοτουρκικής συνύπαρξης, έχει ενταφιάσει την εφαρμογή ακόμα και των στοιχειωδέστερων κανόνων της στρατηγικής.

Αλλού οι αποφάσεις… ερήμην!

Παράλληλα, τα «μεγάλα παιδιά» αυτού του κόσμου καταβάλλουν προσπάθειες συνεννόησης, ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες, σε ρόλο… βλαχοδήμαρχων, αγωνιούν μήπως ληφθούν αποφάσεις χωρίς συνυπολογισμό των «ευρωπαϊκών συμφερόντων», τα οποία απλά δεν υπάρχουν, αφού κάθε χώρα ακολουθεί τον δικό της δρόμο.

Στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC) στη πόλη Σεντζέν της Κίνας, θα διεξαχθεί η πρώτη συνάντηση των ηγετών των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας. Ατζέντα καθορισμένη δεν υπάρχει. Γενικώς και αορίστως, αν και όλοι γνωρίζουμε ποια είναι τα φλέγοντα θέματα.

Ίσως επειδή οι «Ευρωπαίοι βλαχοδήμαρχοι» αντιλαμβάνονται πως έχουν βρεθεί ξανά εκτός του διαπραγματευτικού τραπεζιού, έχουν κάθε λόγο να φοβούνται ότι έχει έρθει η ώρα επιβολής όσων συμφωνηθούν ανάμεσα σε Ουάσινγκτον, Μόσχα και Πεκίνο, τη στιγμή που η ανύπαρκτη «συλλογική φωνή» από τις Βρυξέλλες δεν ακούγεται ούτε καν ψιθυριστά. Ίσως διότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.

Εμπρός για το 2030

Ποιος να ξέρει πώς ακούγονται αυτά στους περίεργους «κύκλους» που κομπάζουν πως ετοιμάζουν τη χώρα με ορίζοντα το 2030, ενώ όλα στην περιοχή δείχνουν πως ίσως και να έχουν κριθεί μέχρι τότε. Βέβαια, η ομοιότητα με τη χρήση του 2030 από τις ευρωπαϊκές «ελίτ» καταντάει σκανδαλιστική, αν όχι κουραστική. Τότε πρέπει να είμαστε όλοι οι… σύμμαχοι έτοιμοι διότι κάπου εκεί θα δοθεί το σύνθημα από τον Πούτιν για τη μεγάλη επίθεση!

Φαίνεται πως οι «βλαχοδήμαρχοι» έχουν και τους… χρήσιμους σε διάφορες χώρες, με αποστολή να πουλάνε στον κόσμο φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις σχεδιασμούς επί χάρτου που δεν λαμβάνουν υπόψη ούτε τις στοιχειώδεις μεταβλητές. Τι θα συμφωνηθεί ανάμεσα στους ισχυρούς; Πού θα βρίσκεται ο Βλαδίμηρος το 2030, στα πέριξ ή για οποιονδήποτε λόγο σε… «τόπο χλοερό και αναψύξεως»!

Το κυριότερο όμως, πού θα βρίσκονται όλοι αυτοί οι σημερινοί Ευρωπαίοι «οραματιστές»; Πόσοι θα έχουν επιβιώσει σε μια πενταετία με δεδομένες τις επιδόσεις τους στο τιμόνι των διαφόρων χωρών; Και τέλος, τι θα εισπράξουν από τον απλό κοσμάκη στις εκλογές οι εγχώριοι ανόητοι, που από το σύντομο τέλος της ενεργειακής κρίσης περάσανε -εξίσου επιτυχώς- στο πόσο θα φθηνύνει το ρεύμα με τα πολύχρωμα τιμολόγια.

Και η πραγματική απειλή στην ασφάλεια…

Κάπου εκεί ο καλός μας γείτονας παραμονεύει. Διότι γνωρίζει καλά τις αδυναμίες του και είναι προσεκτικός. Γνωρίζει όμως καλύτερα τις δικές μας. Δεν χρειάζεται να είσαι και στρατηγός για να αντιληφθείς, ότι όποιος επιχειρήσει να λάβει και να υλοποιήσει κρίσιμες αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής με το βλέμμα σε κάλπες, το ενδεχόμενο να γυρίσουν μπούμερανγκ είναι εξαιρετικά υψηλό.

Κάπως έτσι χάνονται και οι σπάνιες ευκαιρίες… Σε τι αφορούν; Μα στην ουσιαστική περιφερειακή αντισυσπείρωση που θα έχει σαν στόχο να επιβάλει στο πεδίο λογικές λύσεις, διά της συλλογικής αντιμετώπισης κάθε παραλογισμού από επίδοξες αλλά κατά φαντασίαν αυτοκρατορίες. Μια επιβολή που θα πρέπει να συμβεί από πρώην υποτελείς και υπηκόους, μπας και ενταφιαστούν οριστικά οι αποσταθεροποιητικοί μεγαλοϊδεατισμοί στη γειτονιά.

Ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται. Και όποιος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την έξη του, την όποια νευρολογική διαταραχή του, κάπου θα βρει να πάει να κάνει τεμενάδες. Αν και προφανώς παίρνουμε αποστάσεις από όσους ισχυρίζονται πως η συμπεριφορά μας απέναντι στην Τουρκία θυμίζει εδώ και χρόνια ένα ιδιότυπο εθνικό «Σύνδρομο Τουρέτ» (Tourette Syndrome – TS).

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Δημοσίευση σχολίου

 
Top