Του Σωτήρη Σιδέρη
Η Τουρκία αμήχανη και συχνά επιθετική, επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τη θέση της μεταξύ δυτικού και αραβικού κόσμου. Το Ισραήλ θρέφεται από τους πολέμους και σίγουρα θα δυσκολευθεί να σταθεροποιηθεί σε συνθήκες ειρήνης και με τόσους εχθρούς γύρω του. Οι φόβοι για γενικευμένη περιφερειακή αστάθεια είναι υπαρκτοί. Από τη Τεχεράνη μέχρι το Κάιρο και από τις Βρυξέλλες μέχρι την Ουάσιγκτον, τη Μόσχα και το Πεκίνο, ο κόσμος κλυδωνίζεται. Η Ελλάδα ενσωματώθηκε στον στρατηγικό σχεδιασμό των ΗΠΑ και του Ισραήλ και αδυνατεί να κάνει διακριτή την θέση της στον ασταθή κόσμο.
Η Άγκυρα, στο πλαίσιο του επαναπροσδιορισμού των συμμαχιών της , διατηρεί μόνο μία σταθερά. Την διεκδικητική πολιτική έναντι της Ελλάδας. Την εκφράζει, είτε εργαλειοποιώντας τη μουσουλμανική μειονότητα, είτε το καθεστώς των νησιών, είτε τα εταιρικά σχήματα της Αθήνας με την Κύπρο και το Ισραήλ. Αποσιωπά όμως η Άγκυρα, αν και συχνά δυναμιτίζει το κλίμα, το “πειρατικό” τουρκολιβυκό σύμφωνο, τον ρόλο της στην ανατροπή του Άσαντ , τους διωγμούς των Κούρδων, τις εδαφικές ζώνες εντός του Ιράκ και της Συρίας, την κατοχή της Κύπρου και τον ρόλο της στην Αίγυπτο μέσω των Αδελφών Μουσουλμάνων. Μπορεί η κατάσταση να ξεφύγει και να έχουμε μια στρατιωτική κρίση μεταξύ Τουρκίας -Ισραήλ -Ελλάδας;
Οι φιλοδοξίες της Τουρκίας και η πυξίδα της
Με τις ΗΠΑ να μην είναι αξιόπιστες , με την ΕΕ να μην διαθέτει ισχύ, κυρίως διπλωματική επιρροή για να παρεμβαίνει, η περιοχή μας γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη. Οι πόλεμοι του Ισραήλ στη Γάζα, το Ιράν και τον Λίβανο , αυξάνουν την αστάθεια και προκαλούν υστερία στην Ευρώπη εξαιτίας των οικονομικών επιπτώσεων, αλλά και της αδυναμίας της να επηρεάσει τις εξελίξεις.
Η Τουρκία που έχει ηγετικές φιλοδοξίες στην περιοχή, βλέπει το Ισραήλ να εξαπλώνεται και να μην σταματά . Η Άγκυρα φοβάται ότι οι ΗΠΑ του Τραμπ εύκολα ευθυγραμμίζονται με το Τελ Αβίβ και υπό αυτή την οπτική φοβάται ότι μπορεί να στραφεί κατά της Τουρκίας , όχι για να κάνει εισβολή, αλλά να πείσει την Ουάσιγκτον ότι είναι αναγκαίο ένα κουρδικό κράτος. Η προοπτική αυτή, προκαλεί υστερία και πανικό στην Άγκυρα και αντεπιτίθεται στο Ισραήλ, περιλαμβάνοντας στις επιθέσεις της και την Ελλάδα.
Μια παράμετρος που απασχολεί έντονα την Άγκυρα είναι ότι το Ισραήλ που διαθέτει στρατηγικό σχέδιο, είναι πιθανό να δημιουργήσει ένα μέτωπο με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία και έχοντας και την στήριξη ή και την ανοχή των ΗΠΑ και της ΕΕ, να επιχειρήσουν να υπονομεύσουν τη θέση της Τουρκίας και να της δημιουργήσουν αίσθημα ανασφάλειας, χωρίς να αποκλείουν και κάποιας μορφής στρατιωτική σύγκρουση.
Εκ των πραγμάτων η Άγκυρα, που θεωρεί φυσιολογικό για τον εαυτό της να επεκτείνεται, να επηρεάζει ή να δημιουργεί στρατιωτικές ζώνες εντός άλλων χωρών όπως στην Συρία και το Ιράκ ή συμφωνίες εις βάρος άλλων χωρών, όπως το τουρκολιβυκό, βλέπει ότι το οικοδόμημά της δεν είναι σταθερό. Μπορεί να αποδυναμώθηκαν πλήρως το Ιράν, η Χεζμπολάχ και να διαλύθηκε η Χαμάς, αλλά δεν ωφελήθηκε σε τίποτα η Τουρκία. Μέχρι τώρα η Τουρκία, σε όλες τις κινήσεις της στην περιοχή είχε ή την στήριξη ή την ανοχή των ΗΠΑ και της ΕΕ. Τώρα όμως φαίνεται ότι τα πράγματα αλλάζουν και οι βεβαιότητες χάνονται.
Η Τουρκία αμήχανη και συχνά επιθετική, επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τη θέση της μεταξύ δυτικού και αραβικού κόσμου. Το Ισραήλ θρέφεται από τους πολέμους και σίγουρα θα δυσκολευθεί να σταθεροποιηθεί σε συνθήκες ειρήνης και με τόσους εχθρούς γύρω του. Οι φόβοι για γενικευμένη περιφερειακή αστάθεια είναι υπαρκτοί. Από τη Τεχεράνη μέχρι το Κάιρο και από τις Βρυξέλλες μέχρι την Ουάσιγκτον, τη Μόσχα και το Πεκίνο, ο κόσμος κλυδωνίζεται. Η Ελλάδα ενσωματώθηκε στον στρατηγικό σχεδιασμό των ΗΠΑ και του Ισραήλ και αδυνατεί να κάνει διακριτή την θέση της στον ασταθή κόσμο.
Η Άγκυρα, στο πλαίσιο του επαναπροσδιορισμού των συμμαχιών της , διατηρεί μόνο μία σταθερά. Την διεκδικητική πολιτική έναντι της Ελλάδας. Την εκφράζει, είτε εργαλειοποιώντας τη μουσουλμανική μειονότητα, είτε το καθεστώς των νησιών, είτε τα εταιρικά σχήματα της Αθήνας με την Κύπρο και το Ισραήλ. Αποσιωπά όμως η Άγκυρα, αν και συχνά δυναμιτίζει το κλίμα, το “πειρατικό” τουρκολιβυκό σύμφωνο, τον ρόλο της στην ανατροπή του Άσαντ , τους διωγμούς των Κούρδων, τις εδαφικές ζώνες εντός του Ιράκ και της Συρίας, την κατοχή της Κύπρου και τον ρόλο της στην Αίγυπτο μέσω των Αδελφών Μουσουλμάνων. Μπορεί η κατάσταση να ξεφύγει και να έχουμε μια στρατιωτική κρίση μεταξύ Τουρκίας -Ισραήλ -Ελλάδας;
Οι φιλοδοξίες της Τουρκίας και η πυξίδα της
Με τις ΗΠΑ να μην είναι αξιόπιστες , με την ΕΕ να μην διαθέτει ισχύ, κυρίως διπλωματική επιρροή για να παρεμβαίνει, η περιοχή μας γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη. Οι πόλεμοι του Ισραήλ στη Γάζα, το Ιράν και τον Λίβανο , αυξάνουν την αστάθεια και προκαλούν υστερία στην Ευρώπη εξαιτίας των οικονομικών επιπτώσεων, αλλά και της αδυναμίας της να επηρεάσει τις εξελίξεις.
Η Τουρκία που έχει ηγετικές φιλοδοξίες στην περιοχή, βλέπει το Ισραήλ να εξαπλώνεται και να μην σταματά . Η Άγκυρα φοβάται ότι οι ΗΠΑ του Τραμπ εύκολα ευθυγραμμίζονται με το Τελ Αβίβ και υπό αυτή την οπτική φοβάται ότι μπορεί να στραφεί κατά της Τουρκίας , όχι για να κάνει εισβολή, αλλά να πείσει την Ουάσιγκτον ότι είναι αναγκαίο ένα κουρδικό κράτος. Η προοπτική αυτή, προκαλεί υστερία και πανικό στην Άγκυρα και αντεπιτίθεται στο Ισραήλ, περιλαμβάνοντας στις επιθέσεις της και την Ελλάδα.
Μια παράμετρος που απασχολεί έντονα την Άγκυρα είναι ότι το Ισραήλ που διαθέτει στρατηγικό σχέδιο, είναι πιθανό να δημιουργήσει ένα μέτωπο με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία και έχοντας και την στήριξη ή και την ανοχή των ΗΠΑ και της ΕΕ, να επιχειρήσουν να υπονομεύσουν τη θέση της Τουρκίας και να της δημιουργήσουν αίσθημα ανασφάλειας, χωρίς να αποκλείουν και κάποιας μορφής στρατιωτική σύγκρουση.
Εκ των πραγμάτων η Άγκυρα, που θεωρεί φυσιολογικό για τον εαυτό της να επεκτείνεται, να επηρεάζει ή να δημιουργεί στρατιωτικές ζώνες εντός άλλων χωρών όπως στην Συρία και το Ιράκ ή συμφωνίες εις βάρος άλλων χωρών, όπως το τουρκολιβυκό, βλέπει ότι το οικοδόμημά της δεν είναι σταθερό. Μπορεί να αποδυναμώθηκαν πλήρως το Ιράν, η Χεζμπολάχ και να διαλύθηκε η Χαμάς, αλλά δεν ωφελήθηκε σε τίποτα η Τουρκία. Μέχρι τώρα η Τουρκία, σε όλες τις κινήσεις της στην περιοχή είχε ή την στήριξη ή την ανοχή των ΗΠΑ και της ΕΕ. Τώρα όμως φαίνεται ότι τα πράγματα αλλάζουν και οι βεβαιότητες χάνονται.
Κατά συνέπεια, ο διπλωματικός ερεθισμός της Τουρκίας όπως εκδηλώθηκε τις τελευταίες ημέρες δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μια αποκλειστική υπόθεση των διμερών ελληνοτουρκικών σχέσεων, αλλά ως ένα άθροισμα περιφερειακών εξελίξεων που τις επηρεάζουν και μάλιστα καθοριστικά. Μέτωπα ανοίγουν παντού και κανένα δεν κλείνει. Οι ΗΠΑ δεν είναι σταθερές, ούτε αξιόπιστες πλέον, μάλλον είναι παράγοντας αστάθειας. Αυτά οδηγεί σε αναστατώσεις και επαναπροσδιορισμό της πολιτικής πολλών χωρών.
Οι ασυμμετρίες και η κόκκινη γραμμή
Μια ασταθής Τουρκία είναι παράγοντας κινδύνου. Το Ισραήλ έχει συμβάλλει καθοριστικά στην αύξηση των ανησυχιών πολλών χωρών.
Η Ελλάδα δεν πρέπει να συρθεί στα σχέδια του Ισραήλ γιατί θα εμπλακεί σε κρίση ή σε πολλά μέτωπα κρίσεων χωρίς να μπορεί στην συνέχεια να κλείσει κανένα, με ο,τι αυτό συνεπάγεται για την εθνική κυριαρχία και την ασφάλεια της χώρας. Μια παγίδα είναι ορατή , αλλά πρέπει να αποφευχθεί ο εγκλωβισμός της χώρας, πριν είναι αργά. Η Αθήνα πρέπει να οριοθετήσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ γιατί είναι εμφανές ότι αυτή την στιγμή δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές. Κόκκινη γραμμή είναι η στρατιωτική εμπλοκή της Ελλάδας σε τυχοδιωκτισμούς του Ισραήλ.
Η ασφάλεια δεν διασφαλίζεται μέσω των πολέμων και είναι υπαρκτός ο κίνδυνος, πέρα από διμερή προβλήματα , η Ελλάδα να συνθλιβεί μεταξύ περιφερειακών δυνάμεων και να χρησιμοποιηθεί ως Ιφιγένεια και μετά οι περιφερειακές δυνάμεις να κάνουν τις συμφωνίες τους. Η χώρα μας, δεν έχει σκοπό να βομβαρδίσει ούτε θέλει να βομβαρδιστεί. Δεν έχει επεκτατικές βλέψεις και δεν θέλει περιορισμό της Επικράτειας. Αντί λοιπόν να ετοιμάζεται για πολυεπίπεδα διπλωματικά μέτωπα σε Ευρώπη, ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία όπου να παρουσιάσει το δικό της σχέδιο, συνεργασίας, ανάπτυξης, φιλικών και εταιρικών σχέσεων έχει μετατραπεί σε επικίνδυνο προτεκτοράτο παντός καιρού για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Οι δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν σε συνέντευξή του στο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu είναι χαρακτηριστικές του κλίματος που επικρατεί στην Άγκυρα.
«Η συνεργασία μεταξύ Ελλάδας, “Ελληνοκυπριακής Διοίκησης” και Ισραήλ δεν φέρνει περισσότερη εμπιστοσύνη, φέρνει περισσότερη δυσπιστία. Φέρνει περισσότερα προβλήματα και πόλεμο», είπε και πρόσθεσε:.
«Βλέπουμε ότι η Ελλάδα ακολουθεί εξαιρετικά επικίνδυνες πολιτικές εδώ. Υπάρχουν πολύ ενδιαφέρουσες πτυχές στην προσπάθεια της Ελλάδας να ακολουθήσει ένα είδος πολιτικής που καμία άλλη χώρα στην Ευρώπη δεν ακολουθεί μόνη της» ισχυρίστηκε.
«Ούτε η Ελλάδα ούτε η ”Ελληνοκυπριακή Διοίκηση” χρειάζονται στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ. Η Ελλάδα είναι ήδη μέλος του ΝΑΤΟ και η “Ελληνοκυπριακή Διοίκηση” έχει την υποστήριξη της Ε.Ε. Ποια στρατηγική λογική θα μπορούσε να δικαιολογήσει την αναζήτηση αυτού του είδους συνεργασίας είναι κάτι που ούτε αυτοί μπορούν να μου εξηγήσουν». Επίσης, άφησε να διαφανεί και ο φόβος του λέγοντας ότι «το Ισραήλ ενδέχεται να επιδιώξει να χαρακτηρίσει την Τουρκία ως νέο αντίπαλο μετά το Ιράν, καθώς δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς εχθρό».
Στην απάντησή του το ελληνικό ΥΠΕΞ αναφέρει ότι: “Τόσο η διμερής συνεργασία Ελλάδας και Ισραήλ, όσο και η τριμερής Ελλάδας, Κυπριακής Δημοκρατίας και Ισραήλ, όπως άλλωστε και όλες οι λοιπές σε τριμερές σχήμα συνεργασίες της Ελλάδας, έχουν ειρηνικό σκοπό και δεν στρέφονται εναντίον τρίτων. Η Ελλάδα διαμορφώνει την εξωτερική της πολιτική ανεξάρτητα, δεν δέχεται υποδείξεις, ούτε οφείλει εξηγήσεις σε κανέναν. Κινδυνολογίες και απόπειρες διαστρέβλωσης της πραγματικότητας δεν ωφελούν, ειδικά την περίοδο αυτή της περιφερειακής αστάθειας και αβεβαιότητας”.
Υποδείξεις να μην δεχθεί η κυβέρνηση, αλλά εξηγήσεις δίνει με την ανακοίνωση, όπως κάνουν όλα τα κράτη του κόσμου, αυτό δεν είναι κακό. Κακό είναι να μην μελετά και να μην αναλύει σωστά τις εξελίξεις και να επιμένει σε μια μονοσήμαντη και επιβλαβή πολιτική.
Ο Φιντάν δεν θα κάνει ποτέ αυτοκριτική, αλλά δεν χρειάζεται. Αυτό που χρειάζεται και πρέπει να κάνει η Ελλάδα, είναι να ενημερωθεί όλος ο κόσμος για τον τον τρόπο που σκέφτεται η Τουρκία, να καταγγελθεί και να σημειωθεί ο ρόλος της σε σειρά κρίσεων, όπως και οι απειλές.
Και μετά ας ξεκινήσει ένας ουσιαστικός διάλογος, ως μόνη διέξοδος . Για την Ελλάδα, ο διάλογος΄με σαφείς κόκκινες γραμμές, είναι η διέξοδος και ο δρόμος για την ειρήνη και την ανάπτυξη. Αντίθετα , η στρατιωτικοποίηση της πολιτικής της και η πρόσδεση στο άρμα των ΗΠΑ και του Ισραήλ, είναι ο δρόμος της περιπέτειας..
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου