Ευρωπαϊκή Άμυνα. Τι θέλουμε να είμαστε: «Καταναλωτές ασφάλειας» ή «παραγωγοί σταθερότητας»;

Η ευρωπαϊκή συζήτηση για την ασφάλεια έχει αλλάξει οριστικά χαρακτήρα. Δεν πρόκειται πλέον για ένα ακαδημαϊκό διάλογο περί «στρατηγικής αυτονομίας», αλλά για μια υπαρξιακή αναμέτρηση με την πραγματικότητα. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η διαρκής πίεση στα ανατολικά σύνορα, η αστάθεια στη Μέση Ανατολή και οι μεταβαλλόμενες ισορροπίες στην Ουάσιγκτον έχουν επιταχύνει την ωρίμανση μιας νέας αλήθειας: η Ευρώπη δεν μπορεί να επαφίεται αποκλειστικά σε τρίτους για την άμυνά της.

Ο ευρωπαϊκός Τύπος – από τους Financial Times έως τη Le Monde και τη Frankfurter Allgemeine Zeitung – συγκλίνει σε μια βασική εκτίμηση: η Ένωση βρίσκεται μπροστά σε στρατηγικό σταυροδρόμι. Η πρωτοβουλία της Κομισιόν για ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας και η συζήτηση για κοινά χρηματοδοτικά εργαλεία δεν είναι απλώς τεχνοκρατικές παρεμβάσεις. Αποτελούν το πρώτο σοβαρό βήμα προς μια πιο συνεκτική ευρωπαϊκή αμυντική ταυτότητα.

Ωστόσο, η στρατηγική αυτονομία δεν σημαίνει αποκοπή από το ΝΑΤΟ. Αντιθέτως, όπως επισημαίνουν αναλυτές, προϋποθέτει ισχυρότερη ευρωπαϊκή συνεισφορά εντός της Συμμαχίας. Η διατλαντική σχέση δεν καταργείται· εξισορροπείται. Η Ευρώπη καλείται να μεταβεί από ρόλο «καταναλωτή ασφάλειας» σε ρόλο «παραγωγού σταθερότητας».

Το ερώτημα, βεβαίως, δεν είναι μόνο θεσμικό αλλά πολιτικό. Υπάρχει κοινή βούληση; Υπάρχει κοινωνική συναίνεση για αυξημένες αμυντικές δαπάνες σε μια περίοδο δημοσιονομικών πιέσεων; Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες θα πρέπει να αποφασίσουν αν αντιλαμβάνονται την άμυνα ως κόστος ή ως επένδυση.

Η συγκυρία δεν επιτρέπει αναβολές. Η γεωπολιτική ρευστότητα επιβάλλει καθαρό προσανατολισμό. Αν η Ευρώπη θέλει να διατηρήσει τη στρατηγική της βαρύτητα στον 21ο αιώνα, οφείλει να μετατρέψει την αμυντική της αφύπνιση σε διαρκή πολιτική επιλογή – με θεσμικό βάθος, βιομηχανική βάση και κοινό στρατηγικό όραμα.

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.