Foreign Policy: Ήρθε η ώρα να αφήσουμε την Τουρκία

<img height="320" src="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2020/12/c885024b52ed9378693962d653f587d8.jpg" width="640" /><br /><br />Ως ένα αργό ναυάγιο που έχει ήδη μπει στις ράγες του τραίνου χαρακτηρίζει τις σχέσεις Άγκυρας-Ουάσινγκτον o Nicholas Danforth σε άρθρο του στο Foreign Policy με τίτλο «It is time to Let Turkey Go». Ο ερευνητής του German Marshall Fund σκιαγραφεί τις επερχόμενες προκλήσεις στις σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ και την στάση που οφείλει να κρατήσει ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν απέναντι στις φιλοδοξίες του Ερντογάν.<br /><br />Σημαντικό μέρος της ανάλυσης αναφέρεται στον ρόλο της αντιπολίτευσης της Τουρκίας και τους τρόπους με τους οποίους οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής μπορούν να βγουν κερδισμένες από την συγκρουσιακή σχέση με την Άγκυρα.<br /><br />Ακολουθεί μετάφραση του άρθρου<br /><br />Για τον Μπάιντεν, η πρόκληση θα είναι να ελαχιστοποιηθεί η ζημιά που μπορεί να κάνει η Τουρκία στα συμφέροντα των ΗΠΑ χωρίς να προκαλέσει νέες συγκρούσεις ή να αποκλείσει τη δυνατότητα μελλοντικής συνεργασίας. Το έργο του πρέπει να ξεκινήσει με την αναγνώριση ότι η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να σώσει μεμονωμένα την αμερικανικο-τουρκική συμμαχία, ούτε ο Ερντογάν ποτέ θα προσφέρει πραγματική αποκατάσταση των σχέσεων- ανεξάρτητα από το πόσες φορές φαίνεται να το κάνει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία θα συνεχίσουν να εργάζονται σε πολλαππλά επίπεδα και θα συνεχίσουν να υπάρχουν περισσότερες κρίσεις. Εάν όλοι είναι τυχεροί, θα υπάρξουν επίσης περίοδοι ανάπαυλας και κάποια πρόοδος σε τομείς κοινού ενδιαφέροντος.<br /><br /> Για την καλύτερη πλοήγηση σε αυτήν την κατάσταση χωρίς νίκη, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να είναι ξεκάθαρη για τον ρόλο της Τουρκίας στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, καθώς και για τον δικό της ρόλο στην εσωτερική τουρκική πολιτική: Θα είναι σχεδόν αδύνατο να συνεργαστεί με την Τουρκία όταν η τουρκική κυβέρνηση βλέπει τις Ηνωμένες Πολιτείες Κράτη ως απειλή, και θα είναι δύσκολο να υποστηρίξουμε την τουρκική δημοκρατία όταν το κάνει και η αντιπολίτευση της Τουρκίας.<br /><br />Έχει δοθεί μια σειρά εξηγήσεων σχετικά με το γιατί η Τουρκία έχει υιοθετήσει μια πιο μαχητική προσέγγιση έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών και των άλλων δυτικών συμμάχων της τα τελευταία χρόνια. Ορισμένοι αναλυτές έχουν επισημάνει τα εγχώρια πολιτικά οφέλη που αντλεί ο Ερντογάν από την αντι-δυτική του στάση, ιδιαίτερα τώρα που βρίσκεται σε μια εκλογική συμμαχία με το υπερ-εθνικιστικό κόμμα της Τουρκίας. Άλλοι έχουν τονίσει το ρόλο της ισλαμιστικής ιδεολογίας και των φιλοδοξιών του Ερντογάν για ηγεμονία στον μουσουλμανικό κόσμο. Ακόμα άλλοι επισημαίνουν μια σειρά από συγκεκριμένα τουρκικά παράπονα, όπως η υποστήριξη της Ουάσιγκτον για τους Κούρδους μαχητές στη Συρία ή την άρνησή της να εκδώσει τον Τούρκο ιεροκήρυκα Φετγκιουλάχ Γκιουλέν πίσω στην Τουρκία, και υποστηρίζει ότι αυτά εξηγούν ή δικαιολογούν την τουρκική εχθρότητα.<div><br /></div><div><a href="https://infognomonpolitics.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Foreign Policy: Ήρθε η ώρα να αφήσουμε την Τουρκία

Ως ένα αργό ναυάγιο που έχει ήδη μπει στις ράγες του τραίνου χαρακτηρίζει τις σχέσεις Άγκυρας-Ουάσινγκτον o Nicholas Danforth σε άρθρο του σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ποιοι προωθούν το σβήσιμο της μνήμης και των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα

<img height="371" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2020/12/nb_kalavryta_sfagi-1068x619.jpg" width="640" /><br /><br />Ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια τα τελευταία χρόνια διάφορα... ευαγή ιδρύματα με εξωτικές επωνυμίες και φαινομενικά καλοκάγαθους στόχους<br /><br />Συμπληρώθηκαν την Κυριακή 77 χρόνια από την ημέρα που η 117η Μεραρχία των ναζί «κυνηγών» αφάνισε τα Καλάβρυτα αφήνοντας πίσω της στάχτες και αποκαΐδια (13 Δεκεμβρίου 1943).<br /><br />Από τον <b>Γιώργο Χατζηδημητρίου</b><br /><br />Το ρολόι της κεντρικής πλατείας της πόλης έχει σταματήσει από τότε στην απόκοσμη ένδειξη «2.34 μ.μ.», υπενθυμίζοντας επίμονα ένα χρέος που εδώ και οκτώ δεκαετίες παραμένει ανεκπλήρωτο.<br /><br />Οι φονιάδες της μεγαλύτερης μαζικής σφαγής στην Ελλάδα και μιας από τις μεγαλύτερες στην εμπόλεμη Ευρώπη δεν πλήρωσαν ποτέ για το ειδεχθές έγκλημά τους, ενώ η μεταπολεμική Γερμανία, πέρα από υποκριτικά λόγια συμπόνοιας και κατανόησης, αρνείται να αναγνωρίσει τις βαριές ευθύνες της.<br /><br />Το σκαιό γερμανικό κράτος, που, όποτε το συμφέρει, επικαλείται την ισχύ των κανόνων και την άκαμπτη τήρησή τους, απορρίπτει βλοσυρά το αίτημα που υποβάλλουν φοβισμένες και για προεκλογικούς κυρίως λόγους οι ελληνικές κυβερνήσεις, αξιώνοντας την έναρξη διαπραγματεύσεων για τον προσδιορισμό των γερμανικών αποζημιώσεων από τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους.<br /><br />Είναι προφανές ότι η κραταιά γερμανική ελίτ που στήριξε τον Χίτλερ και σήμερα εφαρμόζει το δόγμα του Δ’ Οικονομικού Ράιχ δεν επιθυμεί ενοχλητικές ιστορικές εκκρεμότητες. Για τον σκοπό αυτόν, ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια τα τελευταία χρόνια διάφορα… ευαγή ιδρύματα με εξωτικές επωνυμίες και φαινομενικά καλοκάγαθους στόχους, που σε ένα κλίμα χαζοχαρούμενης ανταλλαγής επισκέψεων με μικροανταλλάγματα προς τους Έλληνες ιθαγενείς και σε ατμόσφαιρα δήθεν αμοιβαίων φιλοφρονήσεων προωθούν συστηματικά την άμβλυνση των πατριωτικών αντιστάσεων και τη βάναυση παραχάραξη και αλλοίωση της ιστορικής μνήμης.<br /><br />Με κέντρα αναφοράς τη γερμανική πρεσβεία και το προξενείο της Θεσσαλονίκης, αλλά και εγχώριους βραχίονες, όπως το Ιδρυμα Γκαίτε, το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και το Ιδρυμα «Σταύρος Νιάρχος», ενισχύουν τη συλλογική λήθη, ώστε να ξεχαστούν οι απαράγραπτες αξιώσεις που προκύπτουν από τα εγκλήματα των ναζί στην Ελλάδα και δεν ξεγράφονται με ατιμωτικά φιλοδωρήματα.<br /><br />Η… χαλαρή άποψη που επιχειρούν να τεκμηριώσουν, αποφεύγοντας όπως ο διάβολος το λιβάνι τα αδιάψευστα ιστορικά γεγονότα, είναι πως «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας», ότι γενικώς «νοιάζονται για την κοινή πρόοδο» και ότι επιτέλους πρέπει να ενταφιάσουμε το παρελθόν, διότι «οι γνώμες, βρε αδελφέ, διίστανται» -«αυτά υπάγονται στην αρμοδιότητα της πολιτικής»- και στο κάτω κάτω η κατάσταση μεταξύ των δύο χωρών τότε ήταν εμπόλεμη και οι Γερμανοί στρατιώτες στα Καλάβρυτα, στη Βιάννο, στο Ηράκλειο και το Δίστομο, λόγου χάρη, προκλήθηκαν οι κακότυχοι και πυροβολούσαν όσους επιχειρούσαν να αποδράσουν.<br /><br />Έτσι τουλάχιστον το δικαιολόγησε, μεταξύ άλλων και ο τότε νεαρός αξιωματικός και μετέπειτα γ.γ. του ΟΗΕ Κουρτ Βαλντχάιμ, που υπηρετούσε στη διεύθυνση προπαγάνδας της γερμανικής στρατιάς.<br />Υποχθόνια «ιδρύματα»<br />Πρώτο στον σχετικό κατάλογο, όπως αναφέρει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» ο Σαράντος Θεοδωρόπουλος, έγκριτος νομικός και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Γερμανικών Οφειλών, εμφανίζεται το «Ελληνογερμανικό Ιδρυμα για το μέλλον», το οποίο, όμως, δεν είναι καν ίδρυμα. <div><br /></div><div>Υπάγεται απευθείας στη γραμμή χρηματοδότησης του γερμανικού ΥΠΕΞ με προϋπολογισμό 1.200.000 ευρώ ετησίως και στόχος του είναι η τουριστική πρόσκληση νέων Ελλήνων από μαρτυρικά χωριά (Δίστομο, Χορτιάτης, Κάνδανος, Κλεισούρα κ.ά.), ώστε να «έλθουν πιο κοντά» και να αποκτήσουν κοσμοπολίτικο αέρα γνωρίζοντας τις χάρες του γερμανικού θαύματος.</div><div><br />Ακολουθεί το Ελληνογερμανικό Ιδρυμα Νεολαίας, το οποίο είναι απόλυτα ενταγμένο στις γερμανικές αποστολές στην Ελλάδα. Η διμερής συμφωνία συνεργασίας υπογράφηκε το 2017, παρουσία του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας (και γερμανομαθούς) Κάρολου Παπούλια καθώς και νέων από μαρτυρικά χωριά στο πλαίσιο της προσπάθειας για βελτίωση της αλληλοκατανόησης μεταξύ των νέων στις δύο χώρες. Ακούστηκε, μάλιστα, ότι μετά την τελευταία επίσκεψη γερμανικής αντιπροσωπίας στην Κλεισούρα Καστοριάς, ο τοπικός βουλευτής Ζήσης Τζηκαλάγιας, μάλλον από απλή και άδολη… άγνοια -διότι αν γνώριζε τα πράγματα γι΄ αυτόν θα ήταν ακόμα χειρότερα-, ζήτησε να μεταφερθεί η έδρα του ιδρύματος από τη Γερμανία στην ακριτική πόλη.</div><div><br />Στον ίδιο κατάλογο φιγουράρει και η Ενωση Ελληνογερμανικών Εταιρειών, η οποία (κάτι που συνιστά όνειδος) αντικατέστησε τον θεσμό των ελληνικών κοινοτήτων στη Γερμανία! Επικεφαλής φέρεται η κυρία Γκαμπρέλις – Σπερκ, σύζυγος του Έλληνα συνδικαλιστή του αντιδικτατορικού αγώνα στη Γερμανία Δ. Γκαμπρέλη, η οποία είχε συνοδέψει τον Μάρτιο του 2014 τον Γερμανό πρόεδρο Γιοάχιμ Γκάουκ στους επίσης μαρτυρικούς Λιγκιάδες Ιωαννίνων παρέα με τον Χάγκεν Φλάισερ, ομότιμο καθηγητή πλέον του Πανεπιστημίου Αθηνών.</div><div><br />Κομβικός στην όλη ιστορία είναι ο ρόλος της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης, που ιδρύθηκε τα πρώτα μνημονιακά χρόνια, το 2012, με διορισμένο τον ανεκδιήγητο Χανς Φούχτελ (ύστερα από έξι χρόνια παρέδωσε τη σκυτάλη στον Νόρμπερτ Μπάρτλε) και με το αξίωμα του υφυπουργού στο γερμανικό υπουργείο Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης. Σε συνεργασία με τα παραπάνω διόλου ευαγή ιδρύματα, ο Σύνδεσμος οργάνωσε ένα πυκνό πλέγμα σχέσεων των γερμανικών υπουργείων και κομμάτων από τους Χριστιανοδημοκράτες μέχρι τους Σοσιαλιστές και το… αριστερό Die Linke, καθώς και με τα οικονομικά ιδρύματα που αυτά διαθέτουν, με ιθαγενείς αυτοδιοικητικές υπηρεσίες και ελληνικά υπουργεία για έναν ευρύ κατάλογο έργων, που αφορούσαν το περιβάλλον, την αποκομιδή απορριμμάτων, την εναλλακτική ενέργεια, ΣΔΙΤ σε διάφορους τομείς, κεντρικά και στην Περιφέρεια, διαχείριση προσφυγικών ροών και ό,τι άλλο επικερδές φαντάζεται κανείς, ώστε τα κοινοτικά χρήματα να επιστρέφουν από άλλους δρόμους πίσω στο Βερολίνο. Το… αντίδωρο ήταν ο εκσυγχρονισμός του χιονοδρομικού κέντρου Καλαβρύτων, η αναπαλαίωση της Συναγωγής των Μοναστηριωτών στη Θεσσαλονίκη, η χρηματοδότηση της ταινίας «Το Φως που πυκνώνει» της Λυδίας Κώνστα για την Κατοχή και η αναπαλαίωση ενός κτιρίου στο Κομμένο Αρτας.</div><div><br />Ο ρόλος του Καποδιστριακού και του «Στ. Νιάρχος»<br /><br />Όπως έχει παρατηρήσει ο καθηγητής του ΑΠΘ Γιώργος Μαργαρίτης μαζί με το γερμανικό ΥΠΕΞ και ελληνικά ιδρύματα στην Ελλάδα (το «Σταύρος Νιάρχος» και το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο) και με «βαρύ» προϋπολογισμό, δημιουργήθηκε και ψηφιακή πλατφόρμα με τίτλο «Μνήμες από την Κατοχή στην Ελλάδα», όπου επιχειρείται μια νέα προσέγγιση της Ιστορίας, στη βάση προσωπικών προφορικών μαρτυριών επί του θέματος και στην ουσία η αναθεώρηση δυσάρεστων ιστορικών ντοκουμέντων με άμβλυνση των ευθυνών της Γερμανίας εκείνης της περιόδου.<br /><br />Στην πλατφόρμα αυτή θα διαβάσει κανείς ευθύνες για όλους τους άλλους εκτός από τους ναζί Γερμανούς. Ακόμα και για τον αφανισμό του εβραϊκού στοιχείου κατηγορούνται οι Έλληνες! Και βέβαια, όλοι αυτοί πρωταγωνίστησαν στη μαζική φυγή της αφρόκρεμας των Ελλήνων επιστημόνων από τη χώρα, σε βαθμό ώστε πρόπερσι ο Γερμανός υπουργός Υγείας να ευχαριστεί τους Έλληνες για τους γιατρούς που του έστειλαν!<br /><br />Τελευταίο επίτευγμα της υπουργού Παιδείας, κυρίας Κεραμέως, η οποία στο καταστροφικό για την τεχνική εκπαίδευση νομοσχέδιο που συζητείται στη Βουλή περιέλαβε άρθρο που προβλέπει περαιτέρω την αιμορραγία χαμηλού εργατικού δυναμικού στη Γερμανία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ποιοι προωθούν το σβήσιμο της μνήμης και των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα

Ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια τα τελευταία χρόνια διάφορα... ευαγή ιδρύματα με εξωτικές επωνυμίες και φαινομενικά καλοκάγαθους στόχους Συμπλη...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα Μη Επανδρωμένα Αεροχήματα στο ελληνοτουρκικό πεδίο αντιπαράθεσης

<img height="360" src="https://i2.wp.com/ardin-rixi.gr/wp-content/uploads/2020/12/image2.jpg?resize=690%2C388&ssl=1" width="640" /><br /><br />Του <b>Νικόλα Τζήμου*</b><br />Ο πρόσφατος πόλεμος στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και η συμβολή των Μη Επανδρωμένων Αεροχημάτων (Μ.Ε.Α.-UAV) στην εξάρθρωση της αρμενικής άμυνας, και το ουσιαστικό τέλος της «Δημοκρατίας του Αρτσάχ» έφερε στο ελληνικό προσκήνιο τη συζήτηση για τα Μ.Ε.Α., τις τουρκικές ικανότητες στον τομέα αυτό, και προκάλεσε ερωτηματικά για τις δυνατότητες της ελληνικής αεράμυνας απέναντί τους. Καθίστανται, λοιπόν, τα Μ.Ε.Α. μέσα “game changer” και η χρήση τους θα φέρει μια Επανάσταση στις Στρατιωτικές Υποθέσεις (Revolution in Military Affairs – RMA); Μπορεί η ελληνική αεράμυνα να ανταποκριθεί στη νέα πρόκληση; Τέλος, μπορούν τα νέα μέσα να οδηγήσουν μελλοντικά σε μια νέου τύπου ένοπλη ελληνοτουρκική αντιπαράθεση;<div><br />Στο μέτωπο του Ναγκόρνο Καραμπάχ χρησιμοποιήθηκαν από τους Αζέρους και τα τρία βασικά είδη Μ.Ε.Α. τουρκικής και ισραηλινής προέλευσης: αναγνώρισης-επιτήρησης-συλλογής πληροφοριών, οπλισμένα-μάχης και αναλώσιμα «περιφερόμενα» πυρομαχικά (loitering munitions). Τα Μ.Ε.Α. έδωσαν στους Αζέρους τρία βασικά πλεονεκτήματα: α) πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο, β) διαρκή (persistent) Εγγύς Αεροπορική Υποστήριξη, και γ) τη δυνατότητα να κάμψουν τη θέληση των αντιπάλων τους να μάχονται.</div><div><br />Οι προηγούμενες (σύντομες) ένοπλες αντιπαραθέσεις των αυτονομιστών του Αρτσάχ και των Αζέρων αφορούσαν πρωτίστως ανταλλαγές βολών πυροβολικού και όλμων, ελάχιστους αεροπορικούς βομβαρδισμούς –οι αεροπορικές δυνάμεις που συντηρούν οι δύο χώρες δεν έχουν καμία σχέση με τα νατοϊκά πρότυπα και τις αντίστοιχες δυνατότητες– και προσπάθειες διά ξηράς διείσδυσης πεζών με την υποστήριξη αρμάτων. Οποιοσδήποτε μπορεί, μέσα από ανοιχτές πηγές, να διαπιστώσει την οργάνωση του εδάφους των Αρμενίων: χαρακώματα, θέσεις μάχης (κύριες, εναλλακτικές και δευτερεύουσες), θέσεις κάλυψης των βαρέων όπλων. Η κρίσιμη διαφορά είναι ότι αυτές οι προετοιμασμένες θέσεις ήταν κατάλληλες για τον προηγούμενο πόλεμο –τον πόλεμο που μέχρι τότε είχαν πολεμήσει. Δεν προσέφεραν καμία κάλυψη και απόκρυψη από την εναέρια παρατήρηση και την από αέρος προσβολή.</div><div><br />Για τριτοκοσμικούς στρατούς, λοιπόν, η συστηματική χρήση Μ.Ε.Α. αποτελεί επανάσταση στον τρόπο που μπορούν να διεξάγουν επιχειρήσεις, ιδιαίτερα αντιανταρτικές (counterinsurgency). Μπορούν όμως να αποτελέσουν καταλυτικούς παράγοντες σε μια αντιπαράθεση δύο σύγχρονων στρατών;<br />Στον βαθμό που η αντιπαράθεση εξελιχθεί σε πλήρους κλίμακας, τέτοιες πλατφόρμες έχουν περιορισμένες πιθανότητες επιβίωσης. Στο μέτωπο του Ναγκόρνο Καραμπάχ τα ΜΕΑ κατόρθωσαν να έχουν τόσο καθοριστικό ρόλο διότι προσέδωσαν μια τρίτη διάσταση στον πόλεμο. Αντίθετα, η ελληνική αεράμυνα είναι προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει μια ισχυρή νατοϊκού επιπέδου αεροπορική δύναμη. Γι’ αυτό είναι δομημένη σε αλλεπάλληλα επίπεδα έρευνας, με πολλαπλά συστήματα ραντάρ (επίγεια, εναέρια και θαλάσσια – των πλοίων), ενεργητικής άμυνας με χερσαία αντιαεροπορικά μέσα μεγάλου-μέσου-μικρού-πολύ μικρού βεληνεκούς (Patriot/ S-300, Hawk, Tor/ OSA/ Crotale/ ΒΕΛΟΣ, αντιαεροπορικά πυροβόλα/ ASRAD/ μεμονωμένοι πύραυλοι Stinger αντίστοιχα) και εναέρια μέσα με τα αεροσκάφη αναχαίτισης της Πολεμικής Αεροπορίας, όλα διασυνδεδεμένα μεταξύ τους σε ενιαίο Σύστημα Αεροπορικού Ελέγχου.</div><div><br />Εκεί που μπορούν να συνεισφέρουν ωστόσο τα Μ.Ε.Α. αναγνώρισης και ένοπλης κρούσης είναι στην προετοιμασία (συλλογή πληροφοριών) των επιχειρήσεων και στην εξαπόλυση ενός πρώτου αιφνιδιαστικού πλήγματος. Αντίθετα, τα αναλώσιμα «περιφερόμενα πυρομαχικά» μπορούν σε κάθε περίπτωση να συμβάλουν σε επιθέσεις κορεσμού εναντίον πλοίων του ΠΝ, των χερσαίων συστημάτων αεράμυνας και προετοιμασμένων τοποθεσιών. Επιπλέον, μπορούν να απειλήσουν και να διαταράξουν καίρια τη στρατηγική Διοικητική Μέριμνα και τις μετακινήσεις δυνάμεων και υλικών από τα μετόπισθεν προς τα πρόσω, ιδιαίτερα αν εμφανιστούν από μη αναμενόμενες περιοχές στις οποίες δεν είναι στραμμένη η ελληνική αεράμυνα. Γι’ αυτό είναι κρίσιμη η, από πλευράς της χώρας, διατήρηση των καλύτερων δυνατών σχέσεων με όλους τους βόρειους γείτονές της, αλλά και η απόκτηση αντίστοιχων μέσων επιτήρησης που θα παρακολουθούν στενά τις δραστηριότητες των δύο τουρκικών ελικοπτεροφόρων (Anadolu και Thrakiya), όταν καταστούν επιχειρησιακά.</div><div><br />Τι γίνεται όμως στην περίπτωση ενός περισσότερο ή λιγότερου θερμού επεισοδίου; Στην περίπτωση αυτή τα ΜΕΑ δίνουν στην Τουρκία, που διαθέτει πλέον δοκιμασμένο δόγμα χρήσης, ένα πραγματικό πολυεργαλείο προκλήσεων, χωρίς να διακινδυνεύει ανθρώπινες ζωές και χωρίς να κλιμακώνει την αντιπαράθεση.</div><div><br />Μπορεί αυτός ο περιορισμός του ρίσκου των ανθρώπινων απωλειών να αλλάξει τον χαρακτήρα μιας πιθανής ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης και να εισέλθουμε ευκολότερα στο «φρενοκομείο»;<br />Σήμερα η ελληνική αεράμυνα δεν εμπλέκει ένα τουρκικό στρατιωτικό αεροσκάφος που πραγματοποιεί υπερπτήση άνωθεν μιας ελληνικής νήσου. Θα αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο απέναντι σε ένα πιθανώς οπλισμένο ΜΕΑ; Θα ρισκάρει να δεχτεί ένα αιφνιδιαστικό πρώτο πλήγμα ή να επιτρέψει μια ανενόχλητη από αέρος παρατήρηση του εδάφους και άμεση αποστολή εικόνας στα απέναντι κέντρα επιχειρήσεων;</div><div><br />Η Άγκυρα επιθυμεί να προκαλεί, χωρίς να αναγκαστεί να πατήσει πρώτη τη σκανδάλη. Τυχόν αντίδραση της ελληνικής αεράμυνας θα σημαίνει ότι η χώρα θα πρέπει να επωμιστεί διπλό άχθος: τη διεθνή κατακραυγή και την εμπλοκή σε ένα τοπικό θερμό επεισόδιο –που θέλει πάση θυσία να αποφύγει– διότι αφενός δεν θα έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, αφετέρου δεν μπορεί να διατηρεί συνεχώς τις ένοπλες δυνάμεις της σε κατάσταση ετοιμότητας ανάληψης επιχειρήσεων πλήρους κλίμακας.</div><div><br />Τα Μ.Ε.Α. ενισχύουν και διευρύνουν το κλασικό τρίπτυχο της πολεμικής επιτυχίας: α) την επίγνωση της κατάστασης, β) την άσκηση διοίκησης και ελέγχου, και γ) την ανάληψη και διατήρηση της πρωτοβουλίας, άρα αποτελούν μια ακόμη Επανάσταση στις Στρατιωτικές Υποθέσεις, όπως τόσες άλλες νωρίτερα. Θα μετασχηματίσουν τον τρόπο διεξαγωγής επιχειρήσεων. Θα μειώσουν την έκθεση του προσωπικού σε περιττές διακινδυνεύσεις. Θα καταστήσουν τη χρήση βίας περισσότερο αποτελεσματική, αλλά και ελκυστική. Η εκ του σύνεγγυς παρακολούθηση των διεθνών εξελίξεων και η ανάπτυξη ενός δόγματος χρήσης και αντιμετώπισης όλων των Μη Επανδρωμένων Συστημάτων αποτελεί μια νέα πραγματικότητα την οποία δεν πρέπει να παραγνωρίσουν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.</div><div><br /><b><i>*Διδάκτορας του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.</i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://ardin-rixi.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τα Μη Επανδρωμένα Αεροχήματα στο ελληνοτουρκικό πεδίο αντιπαράθεσης

Του Νικόλα Τζήμου* Ο πρόσφατος πόλεμος στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και η συμβολή των Μη Επανδρωμένων Αεροχημάτων (Μ.Ε.Α.-UAV) στην εξάρθρωση της α...

Διαβάστε την συνέχεια

Αμυντικές δαπάνες-Εξοπλισμοί: Η απουσία της αμυντικής βιομηχανίας και τα παράδοξα που επιβάλουν έλεγχο!

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2018/04/MIRAGE_2000_24501963657_e6d8e27a34_k.jpg"><img height="427" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2018/04/MIRAGE_2000_24501963657_e6d8e27a34_k-696x464.jpg" width="640" /></a><br /><br />Η αύξηση των αμυντικών δαπανών που προβλέπονται στον προϋπολογισμό δεν θα ΄ναι βεβαίως αρκετές για να λύσουν τα πολλά προβλήματα των ελληνικών ΕΔ. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι κυρίως αυτό. Το θέμα είναι πως θα αξιοποιηθούν τα κονδύλια, τα οποία ακριβώς επειδή είναι περιορισμένα θα πρέπει να αξιοποιηθούν σωστά μέχρι το τελευταίο ευρώ. Από τα δείγματα που έχει δώσει μέχρι σήμερα η κυβέρνηση με αποφάσεις που έχει πάρει και τις κινήσεις της , δεν υπάρχει η παραμικρή εμπιστοσύνη ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί.<br /><br />Για να τα βάλουμε σε σειρά:<br /><br />•Ακόμη και η ορθότατα απόφαση για την αγορά των 18 Rafale έγινε …από σπόντα. Όταν τον περασμένο Ιούλιο τελείως αιφνιδιαστικά και με αστεία δικαιολογία -τα αναδρομικά των συνταξιούχων- η κυβέρνηση “πάγωσε” την ολοκλήρωση της συμφωνίας των γαλλικών φρεγατών και μαζί την ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία, αμέσως τέθηκε το θέμα “εξευμενισμού” των Γάλλων. Έτσι προέκυψαν -ευτυχώς επαναλαμβάνουμε- τα Rafale.<br /><br />•Από τη μία αποφασίτηκαν τα Rafale και από την άλλη ,αμέσως μετά κάποιοι άρχισαν να εισηγούνται την επέκταση εκσυγχρονισμού των F-16, την ώρα που το πρόγραμμα για τα 84 αεροσκάφη αυτού του τύπου ακόμη δεν έχει ξεκινήσει! Δηλαδή από τη μία “γυρνάς σελίδα” επιλέγοντας ένα αεροσκάφος που μπορεί να φέρει όπλα που θα κάνουν τη διαφορά με την Τουρκία και την ίδια ώρα επιλέγεις να δώσεις εκατοντάδες εκατομμύρια σε αεροσκάφη που θα ΄πρεπε να χουν ήδη εδώ και χρόνια εκσυγχρονιστεί και μέχρι σχετικά πρόσφατα έλεγαν ότι δεν συμφέρει να εκσυγχρονιστούν. Κάτι δεν πάει καλά…<br /><br />• Δεν θα αναφερθούμε στη σεναριολογία περί F-35. Όσοι την δημιούργησαν έχουν προς το παρόν κάνει πίσω, αλλά και μόνο η διαρροή τους είναι δείγμα ότι το θέμα εξοπλισμός των ΕΔ αντιμετωπίζεται από την κυβέρνηση με οποιοδήποτε άλλο κριτήριο πλην των επιχειρησιακών.<br /><br />•Μέγα λάθος η νέα αναβολή απόφασης για την ενίσχυση του Στόλου! Από το 2009 οι κυβερνήσεις “το παιδεύουν” και πάντα το τινάζουν στον αέρα. Αυτό έγινε και με τις γαλλικές φρεγάτες. Αυτό όμως ήταν το λιγότερο. Από το πουθενά προέκυψαν οι αμερικανικές για τις οποίες όλες οι πληροφορίες και οι αναλύσεις από τις ΗΠΑ είναι απογοητευτικές. Κι όμως υπάρχει επιμονή ανεξήγητη με την δικαιολογία ότι έτσι “θα σωθούν τα ναυπηγεία”. Δεν μπορεί να ΄ναι αυτό το μοναδικό ή το κυρίαρχο κριτήριο για τον εξοπλισμό του Στόλου.<br /><br />•Και αν υπάρχει υποτίθεται ανησυχία για τα ναυπηγεία, δεν την διαπιστώνουμε σε κανένα από τα σχέδια της κυβέρνησης για την αμυντική βιομηχανία.<br /><br />Αν σ΄ όλα αυτά προσθέσουμε και τα πολλά παράδοξα με τους αγωγούς της ΠΑ και πολλά άλλα, είναι προφανές ότι θα πρέπει να υπάρχει ιδιαίτερη προσοχή για να μην επαναληφθούν λάθη του παρελθόντος που τα πληρώσαμε πανάκριβα.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αμυντικές δαπάνες-Εξοπλισμοί: Η απουσία της αμυντικής βιομηχανίας και τα παράδοξα που επιβάλουν έλεγχο!

Η αύξηση των αμυντικών δαπανών που προβλέπονται στον προϋπολογισμό δεν θα ΄ναι βεβαίως αρκετές για να λύσουν τα πολλά προβλήματα των ελληνικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πρόταση οριοθέτησης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης Τουρκίας – Ισραήλ : To τέλος της λογικής;

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/12/08/turkey_israel_Screenshot-2020-12-12-at-9.34.58-PM.png"><img height="384" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/12/08/turkey_israel_Screenshot-2020-12-12-at-9.34.58-PM-696x418.png" width="640" /></a><br /><br />Ο τυχοδιωκτισμός της Τουρκίας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου τα τελευταία χρόνια έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις. Με εμπνευστή τον απόστρατο πλέον ναύαρχο του πολεμικού ναυτικού Τζιχάτ Γιαϊτζί, η γείτων παρουσίασε το 2012 μια υποτιθέμενη μελέτη όπου με τρεις χάρτες, επιχειρούσε να ανατρέψει το σύνολο των συμφωνιών οριοθέτησης της Κύπρου με τις γειτονικές της χώρες. Η Μεγαλόνησος έχει ήδη συνάψει συμφωνίες με την Αίγυπτο από το 2003, τον Λίβανο το 2007 και το Ισραήλ το 2010. Όλες βασισμένες στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και με αλληλοσεβασμό, έβαλαν τα θεμέλια της ειρηνικής συνύπαρξης και της δίκαιης αξιοποίησης των ενεργειακών κοιτασμάτων που υπάρχουν στο υπέδαφος της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Όμως η «φίλη» μας Τουρκία δεν ένιωσε άνετα με αυτές τις συμφωνίες και μέσω του Γιαϊτζί επιχείρησε να τις ανατρέψει συνολικά. Η αυθαίρετη επιχειρηματολογία που χρησιμοποιεί βασίζεται στο ότι όλες οι περιοχές από τον 28ο (αλλά και δυτικότερα αυτού σε κάποιες περιπτώσεις) μέχρι τον 32ο μεσημβρινό ανήκουν στην τουρκική υφαλοκρηπίδα, στο ότι η Κύπρος, η Κρήτη, η Ρόδος, η Κάρπαθος η Κάσος και το Καστελόριζο διαθέτουν μόνο χωρικά ύδατα, οπότε και πρέπει να αγνοούνται κατά την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και άλλες τέτοιες «σοβαρές» αιτιάσεις. Με αυτή τη συλλογιστική επιχείρησε πρόσφατα να «ανοίξει τα μάτια» της Αιγύπτου και να την πείσει ότι κακώς υπέγραψε ΑΟΖ με τη Χώρα μας, αφού μία αντίστοιχη συμφωνία με την Τουρκία θα ήταν πολύ πιο συμφέρουσα γι’ αυτήν.<br /><br /> Όμως η πρόταση οριοθέτησης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης με το Ισραήλ είναι η πιο ακραία από τις τρεις, σε σημείο που να θέτει σε αμφισβήτηση την ίδια την κοινή λογική. Η Τουρκία βασίζεται σε ένα μικρό τμήμα της ακτογραμμής της για να αμφισβητήσει ευθέως την ελληνική υφαλοκρηπίδα και την κυπριακή ΑΟΖ. Ο Γιαϊτζί μάλιστα, σε επικαιροποιημένο άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα επιχειρεί μία ευρύτερη ανάλυση της εκτός τόπου και χρόνου συλλογιστικής του.<br /><br />Αρχικά, αφού επιχειρεί να απαξιώσει την δημιουργία του αγωγού EastMed μόνο και μόνο επειδή η Τουρκία δεν συμμετέχει σε αυτόν, ακολούθως εστιάζει στο οικόπεδο 12 και το κοίτασμα υδρογονανθράκων με την ονομασία «Αφροδίτη». Ο λόγος είναι απλός, αφού όπως ισχυρίζεται, αυτό αποτελεί σημείο τριβής μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ με την παρούσα διευθέτηση, ενώ αν το τελευταίο υιοθετήσει την «έξυπνη» λύση της συμφωνίας με την Τουρκία, το κοίτασμα θα ανήκει εξ’ ολοκλήρου στο Ισραήλ. Η πλέον «δημιουργική» δηλαδή υλοποίηση της τουρκικής εκδοχής του καζάν-καζάν! Το υπόλοιπο του άρθρου αναλώνεται σε μία κουραστική παρουσίαση αρχών του διεθνούς δικαίου πάνω στις οποίες υποτίθεται ότι εδράζεται η πρόταση του Γιαϊτζί και κατ’ επέκταση της Τουρκίας. Και είναι όντως πολύ εντυπωσιακό ότι η γείτων αρχίζει να μαθαίνει το διεθνές δίκαιο και τις αρχές που το διέπουν, έστω και καθυστερημένα! Με μία λίγο πιο ευρεία και αφαιρετική ερμηνεία του μάλιστα θα μπορέσει να οριοθετήσει ΑΟΖ και με τη Σελήνη, σύμφωνα και με μία εύθυμη εικόνα που έχει κυκλοφορήσει στο Διαδίκτυο!<br /><br /><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/12/turkey_aoz_madness.png"><img height="289" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/12/turkey_aoz_madness.png" width="640" /></a><br /><br /> Πέρα από τα αστεία όμως, αυτό που σε κάθε ευκαιρία τονίζεται μέσα στο άρθρο είναι το δέλεαρ για το Ισραήλ. Και ποιο είναι αυτό; Μα φυσικά ότι με την προτεινόμενη νέα οριοθέτηση, θα κερδίσει 16000 τετρ. χιλιόμετρα, ένας αριθμός που για να τονιστεί, επαναλαμβάνεται από τον Γιαϊτζί πέντε φορές! Επίσης δεν παραλείπει να προπαγανδίσει και να προκαλέσει την κοινή γνώμη του Ισραήλ, ισχυριζόμενος ότι με την παρούσα συμφωνία με την Κύπρο, το Ισραήλ έχασε 4600 τετρ. χιλιόμετρα, μία δήλωση που επαναλαμβάνεται στο άρθρο άλλες τέσσερις …<br /><br />Η Τουρκία με τον πλέον ξεδιάντροπο και προκλητικό τρόπο θέλει να ανατρέψει τις ισορροπίες και να δυναμιτίσει τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν διστάζει να παζαρέψει κατόπιν εορτής, θαλάσσιες εκτάσεις που δεν της ανήκουν για να δελεάσει άλλες χώρες και εν προκειμένω το Ισραήλ. Όμως λησμονά ότι υποπίπτει σε μεγάλο ατόπημα, αφού η αμφισβήτηση συμφωνημένων θαλάσσιων ορίων σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο είναι στην ουσία αμφισβήτηση χαραγμένων θαλάσσιων συνόρων. Το Ισραήλ από την άλλη, προφανώς είναι ένα σοβαρό κράτος που εδώ και καιρό έχει αντιληφθεί τον καιροσκοπισμό που διέπει τη ρητορική και τις ενέργειες της Τουρκίας και είναι πλέον εξαιρετικά επιφυλακτικό απέναντι της. Και όχι μόνο αυτό βεβαίως. Όσο η Τουρκία συνεχίζει τους γεωπολιτικούς ακροβατισμούς τόσο θα αυξάνονται οι επιφυλάξεις. Και ο χρόνος που θα κατονομαστεί οριστικά αναξιόπιστη πλησιάζει, και όταν αυτό συμβεί μετά δεν υπάρχει επιστροφή όσο και να προσπαθήσεις. Τα ιστορικά διδάγματα επ’ αυτού είναι πολλά και χαρακτηριστικά. Ένα από αυτά και η Γερμανία στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Την ανέχτηκαν για πολύ καιρό και της συγχώρεσαν πολλά. Μέχρι ενός σημείου όμως… και τα υπόλοιπα είναι γνωστά!<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πρόταση οριοθέτησης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης Τουρκίας – Ισραήλ : To τέλος της λογικής;

Ο τυχοδιωκτισμός της Τουρκίας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου τα τελευταία χρόνια έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις. Με εμπνευστή τον...

Διαβάστε την συνέχεια

Αντί να καταρρεύσει, η τουρκική οικονομία πρώτη σε ανάπτυξη διεθνώς!

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/12/erdogan-slpress.gr_-1.jpg"><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/12/erdogan-slpress.gr_-1-696x367.jpg" /></a><br /><br /><b>Αδαλής Γιώργος</b><br />Στην Ευρώπη και στην Ελλάδα επιμένουν να αναλύουν την οικονομική κατάσταση στην Τουρκία σαν να είναι μία τυπική δυτική χώρα. Για να έχουμε όμως αξιόπιστες αναλύσεις για την τουρκική οικονομία, πρέπει να λάβουμε υπόψη τα δεδομένα που ισχύουν στη γειτονική χώρα. Ας δούμε λοιπόν κάποια στοιχεία, τα οποία έγιναν γνωστά στις Αγορές πριν μερικές ημέρες, αλλά δεν έτυχαν ανάλογης προβολής στην Ελλάδα.<br /><br />Είναι ένδειξη του λανθασμένου τρόπου που εξετάζουμε πολλές φορές τις πολιτικές του Ερντογάν στην ομάδα G-20 (20 ισχυρότερα κράτη του πλανήτη), όπου βρίσκεται και η Τουρκία, όλα τα κράτη παρουσίασαν αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης κατά το 3ο τρίμηνο του 2020 εκτός από δύο: την Κίνα και την Τουρκία. Όπως βλέπετε στο παρακάνω σχεδιάγραμμα η Τουρκία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στην ανάπτυξη κατά το 3ο τρίμηνο με ποσοστό 6,7% σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2019.<br /><br />Το ποσοστό είναι μεγάλο ακόμα κι αν δεν υπήρχε η πανδημία. Ακολουθεί η Κίνα με ανάπτυξη 4,9% . Τα υπόλοιπα κράτη όπως και η Ευρωζώνη, παρουσίασαν το 3ο τρίμηνο ύφεση: η Ρωσία -3,6%, η Ευρωζώνη -4,4% και το Μεξικό -8,6%.<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/12/1-8.jpg"><img height="342" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/12/1-8.jpg" width="640" /></a><br /><br />Το 2ο τρίμηνο του 2020 η Τουρκία είχε παρουσιάσει ύφεση (πτώση στο ΑΕΠ της) κατά -9,9%. Κι αν κανείς προσαρμόσει τα αριθμητικά δεδομένα των δύο τριμήνων με βάση τις εργάσιμες ημέρες, τότε η συνολική ανάκαμψη της Τουρκίας από το 2ο στο 3ο τρίμηνο, ανέρχεται σε 15,6%, αύξηση εξωπραγματική για τα δεδομένα της πανδημίας.</div><div><br />Τουρκική ανάπτυξη και αναγκαστικές συγκρίσεις<br /><br />Ας συγκρίνουμε τις επιδόσεις αυτές με τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας την αντίστοιχη περίοδο. Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ στο 3ο τρίμηνο του 2020 η ύφεση στην Ελλάδα είναι -9,6% σε σύγκριση με το ίδιο αντίστοιχο τριμήνου του 2019.<br /><br />Η σύγκριση αυτή, δεν έχει αναλυθεί στην Ελλάδα, παρά του γεγονότος ότι όλα αυτά τα στοιχεία έχουν δει το φως της δημοσιότητας εδώ και δέκα μέρες τουλάχιστον. Οι λόγοι νομίζω είναι προφανείς! Η σύγκριση των επιδόσεων στην οικονομία που κατάφερε η κυβέρνησή μας με τις επιδόσεις του Ερντογάν, είναι κάτι που δεν συμφέρει κανέναν. Ούτε τους πολιτικούς μας αλλά ούτε όσους έχτισαν καριέρες πάνω στην θεωρία της «κατάρρευσης της τουρκικής οικονομίας από ώρα σε ώρα»!<br /><br />Είναι γεγονός ότι η Τουρκία έχει θυσιάσει την Λίρα της προς όφελος της ανάπτυξης του ΑΕΠ. Τι συνέβη όμως στην πραγματικότητα στην γειτονική μας χώρα, και κατέστη πρωταθλήτρια παγκοσμίως σε ρυθμούς ανάπτυξης, την στιγμή μάλιστα που το νόμισμά της καταρρέει και το ιδιωτικό της χρέος σκαρφάλωσε στα ύψη; Τι έκανε ο Ερντογάν και δεν θέλουμε να το συζητήσουμε καν εδώ στην χώρα μας γιατί προφανώς μας … πονάει η σύγκριση; Πού έχει καλά κρυμμένο το «μυστικό» του ο Σουλτάνος;<br /><br />Είναι γεγονός ότι η Τουρκία με το ΑΕΠ των 736 δισ. δολαρίων (τιμές 2019) ξεπέρασε όλα τα κράτη του G-20 σε ρυθμό ανάπτυξης, ακόμα και την καλπάζουσα Κίνα, ενώ εμείς πιάσαμε πάτο. Μια βαθύτερη ματιά σε επιμέρους δείκτες της Τουρκικής Οικονομίας, μας δείχνει ότι οι εξαγωγές παρουσίασαν μείωση σε ετήσια βάση κατά -22%. Πως είναι δυνατόν λοιπόν μέσα σε ένα τέτοιο οικονομικό περιβάλλον, όπου η λίρα πέφτει, οι εξαγωγές μειώνονται, ο Τουρισμός πάτωσε, η Τουρκία να παρουσιάζει τόσο μεγάλο άλμα στην αύξηση του ΑΕΠ της;<br /><br />Σανίδα σωτηρίας από Ερντογάν<br /><br />Κατ αρχάς, ο ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου των επιχειρήσεων αυξήθηκε ετησίως κατά 23% στην Τουρκία. Κάτι που τις κράτησε όρθιες στον Αρμαγεδδώνα που ακολούθησε. Ενώ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, οι εισαγωγές στην Τουρκία είχαν μειωθεί σχεδόν στο μισό.<br /><br />Ο Ερντογάν λοιπόν είδε ότι πρέπει να αποφύγει πάση θυσία, την σύσπαση στην οικονομία του από τυχών συρρίκνωση του δείκτη της κατανάλωσης. Κάτι που φοβάται όπως ο διάβολος το λιβάνι διότι αυτό που τον απασχολεί πάνω απ όλα, είναι η διάθεση των προϊόντων που παράγει η οικονομία του. Έτσι λοιπόν, αποφάσισε να στηρίξει την κατανάλωση πάση θυσία. Παρά του γεγονότος ότι είχε ήδη "κόκκινα δάνεια" από το 2019, με την κρίση του κορονοϊού, αποφάσισε να στηρίξει τα νοικοκυριά και τις μικρές επιχειρήσεις.<br /><br />Υποχρέωσε λοιπόν τις τράπεζες στην χώρα, να προβούν σε αύξηση των δανείων προς νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Όχι με μεγάλα θαλασσοδάνεια που σκορπάνε οι μεγαλοκαρχαρίες αλλά με μικρά δάνεια, τα οποία στόχο είχαν να σπρώξουν τους Τούρκους στην κατανάλωση αλλά και να δώσει μια "σανίδα σωτηρίας" στους μικροεπιχειρηματίες.<br />Όπως βλέπετε στο παρακάτω διάγραμμα, είναι ηλίου φαεινότερο, ότι ο Ερντογάν, έσπρωξε πολύ χρήμα στην εγχώρια αγορά!<br /><br /><a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/12/2-8.jpg"><img height="332" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/12/2-8.jpg" width="640" /></a><br /><br /><br />Ενώ μέχρι το τελευταίο τρίμηνο του 2019 το σύνολο τέτοιων δανείων ήταν περί τα 2.5 τρισεκατομμύρια τουρκικές λίρες, ξαφνικά με το που ξεκινά η πανδημία, οι τράπεζες αρχίζουν και αυξάνουν τις χορηγήσεις δανείων, φτάνοντας στο Γ τρίμηνο του 2020, τα δάνεια αυτά να ξεπερνούν τα 3.5 τρισεκατομμύρια λίρες!<br /><br />Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να ενισχύσει τον εσωτερικό τουρισμό μιας και όποιος ήθελε πήρε τότε ένα μικροδάνειο. Παράλληλα, ενίσχυσε κατακόρυφα την ζήτηση συνολικά ανεβάζοντας κατά πολύ τον δείκτη κατανάλωσης. Μάλιστα το Γ τρίμηνο, η αύξηση της ζήτησης σε καταναλωτικά προϊόντα, έφτασε να είναι κατά 9 μονάδες μεγαλύτερη από την αντίστοιχη του Γ τριμήνου του 2019.<br />Πολιτική υψηλού ρίσκου<br /><br />Φυσικά, με όλα αυτά τα δάνεια, στήριξε τα νοικοκυριά και τις μικρές επιχειρήσεις, σε τέτοιο βαθμό που κατάφερε να εκτοξεύσει την κατανάλωση ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες του έτους! Είναι βέβαιον κατά την άποψή μου, ότι στο Δ' τρίμηνο θα μειώσει κατά πολύ τα καταναλωτικά δάνεια γιατί πέτυχε αυτό που ήθελε. Στο Δ τρίμηνο, θα στοχεύσει σε αύξηση των εξαγωγών του κάνοντας προσφορές σε ελκυστικότερες τιμές των προιόντων του διεθνώς. Προφανώς με κάποιο μέτρο μείωσης των φόρων στα προιόντα που εξάγει. Ενώ θα βάλει φρένο στις χορηγήσεις μικρών δανείων.<br /><br />Σίγουρα στο Δ' τρίμηνο δεν θα "πιάσει" τέτοιες υψηλές επιδόσεις. Προσπαθεί λοιπόν να κλείσει συνολικά το έτος της πανδημίας με θετικό πρόσημο. Ή στην χειρότερη περίπτωση να βρίσκεται κοντά στο σημείο μηδέν. Και να "καταλάβει" παγκοσμίως, αν όχι την πρώτη θέση, την δευτερη σε ρυθμούς ανάπτυξης και να δώσει την εικόνα της οικονομικής υπερδύναμης που κοντράρει ακόμα και την Κίνα.<br /><br />Η πολιτική που ακολουθεί ο Ερντογάν είναι πραγματικά μια οικονομική πολιτικού υψηλού ρίσκου. Διότι στο κέντρο της οικονομικής πολιτικής του Σουλτάνου, βρίσκεται η παραδοχή ότι θα καταφέρνει να διαθέτει το σύνολο της παραγωγής του, είτε στο εσωτερικό της Τουρκίας είτε στο Εξωτερικό. Κι όταν μιλάμε για Εξωτερικό εννοούμε στους μεγάλους καταναλωτές του πλανήτη, τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Προφανώς λοιπόν ο Ερντογάν, με κάποιο τρόπο γνωρίζει εδώ και καιρό, ότι οι Ευρωπαίοι και οι ΗΠΑ, δεν πρόκειται να επιβάλουν πραγματικές οικονομικές κυρώσεις στα προϊόντα της Τουρκίας. Άλλωστε το διαπιστώσαμε όλοι στην πρόσφατη σύνοδο της ΕΕ.<br /><br />Όπως και την άρνηση του Τραμπ να υπογράψει κυρώσεις κατά της Τουρκίας βάζοντας βέτο. Ο Σουλτάνος λοιπόν, κατάφερε και κέρδισε πολύτιμο χρόνο στην μάχη με τον κρίση του κορονοϊού. Κι όχι απλά κέρδισε χρόνο, αλλά κατάφερε να παρουσιάσει στο Γ’ τρίμηνο, όλα τα απαραίτητα στοιχεία που κατατάσσουν την Τουρκία, πρώτη χώρα διεθνώς σε ρυθμούς ανάπτυξης, την ώρα που οι υπόλοιποι παλεύουν με τα αρνητικά νούμερα που έφερε η Πανδημία!</div><div><br />Ήρθε η στιγμή<br /><br />Εν κατακλείδι, σαφώς και η Τουρκική οικονομία αντιμετωπίζει αρκετά σοβαρά προβλήματα, δύο εκ των οποίων είναι τα κρισιμότερα. Ένα το γνωστό νομισματικό κι ένα λιγότερο γνωστό με το υπέρογκο ιδιωτικό χρέος. Φαίνεται όμως ότι ο Ερντογάν καταφέρνει και μοχλεύει πολλά πράγματα ταυτόχρονα στην οικονομία του και σε συνδυασμό με την μεγάλη παραγωγική βάση στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, ξεφεύγει διαρκώς από την οικονομική αγχόνη.<br /><br />Γίνεται πλέον αντιληπτό, ότι δεν ακροβατεί πάνω στην πολιτική υψηλού ρίσκου επειδή έτσι του "κάπνισε" αλλά κυρίως διότι έχει τις διαβεβαιώσεις των ΗΠΑ, Ρωσίας και Γερμανίας, ότι οι πολίτες των χωρών αυτών, θα συνεχίζουν να καταναλώνουν τουρκικά προϊόντα! Συνεπώς, ήρθε η στιγμή η πολιτική ελίτ στην Ελλάδα, να πάψει να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της και να δει την αλήθεια κατάματα. Και κυρίως, να ενημερώσει τους Έλληνες πολίτες για τις πραγματικές διαθέσεις των συμμάχων μας.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αντί να καταρρεύσει, η τουρκική οικονομία πρώτη σε ανάπτυξη διεθνώς!

Αδαλής Γιώργος Στην Ευρώπη και στην Ελλάδα επιμένουν να αναλύουν την οικονομική κατάσταση στην Τουρκία σαν να είναι μία τυπική δυτική χώρα. ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η εσωτερική ρίζα της διπλωματικής ήττας στη Σύνοδο Κορυφής

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/12/maximou-slpress.gr_.jpg"><img height="337" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/12/maximou-slpress.gr_-696x367.jpg" width="640" /></a><br /><br /><b>Μαργαρίτης Γιώργος</b><br />Η ομόφωνη απόφαση της τελευταίας συνόδου των ηγετών των κρατών-μελών της ΕΕ έκλεισε, μεταξύ άλλων, έναν κύκλο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Κατέδειξε, με τον πιο πειστικό τρόπο, το ανεδαφικό των προσδοκιών της ελληνικής κυβέρνησης περί σωτήριας –ή έστω κατευναστικής– παρέμβασης της ΕΕ στην μεθοδική επίθεση που δέχονται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.<br /><br />Το ερώτημα εάν η "ένωση ισοτίμων" δεν μπορεί ή δεν θέλει να εμπλακεί σε μια υπόθεση που καταρρακώνει το διεθνές κύρος και πλήττει ευθέως κυριαρχικά δικαιώματα δύο κρατών-μελών της, παραμένει καθαρά φιλολογικό και πολιτικά αδιάφορο. Η ελληνική κυβέρνηση δεν έδειξε συντετριμμένη από αυτήν την εξέλιξη. Θα έλεγε κανείς ότι είχε εργαστεί γι' αυτήν.<br /><br />Πότε με μισόλογα του τύπου "η επιβολή κυρώσεων δεν είναι αυτοσκοπός", πότε με έμπρακτες υποχωρήσεις-προσαρμογές επί του πεδίου, πότε αναλαμβάνοντας τον ρόλο ανοικτού απολογητή της ευρωπαϊκής αδιαφορίας –«η Ευρώπη κάνει ένα βήμα τη φορά»– πιστοποίησε και στον πλέον ανήσυχο εταίρο την απροθυμία της να διεκδικήσει στο πλαίσιο Ενώσεων και Συμμαχιών τα εθνικά της δίκαια. Τη στιγμή που μόνο με υποτονικό τρόπο –υπολειπόμενο κατά πολύ της δραστήριας τουρκικής παρέμβασης– θέτει το ζήτημα σε οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, θα ήταν αφύσικο να περιμένει κανείς περισσότερα σε ΕΕ και ΝΑΤΟ. Πρόκειται για ένα είδος παραίτησης.<br /><br />Η παραίτηση αυτή συνδέεται μάλλον με τις έντονες ανησυχίες της κυβέρνησης της ΝΔ για το εσωτερικό, το κοινωνικό μέτωπο. Σε μερικούς μήνες, μόλις ολοκληρωθεί ο κύκλος της πανδημίας με το εμβόλιο ή χωρίς αυτό, θα έρθει στην επιφάνεια η έκταση της οικονομικής καταστροφής που σφράγισε το απερχόμενο 2020. Οι προειδοποιήσεις και οι συνακόλουθες πιέσεις για ακόμα πιο βαθιές προσαρμογές της οικονομίας και της κοινωνίας στις επιθυμίες των ισχυρών οργανισμών, κρατών και καπιταλιστικών ομίλων έχουν ήδη ξεκινήσει. Προχθές "ανησυχούσε" το ΔΝΤ, οι δε "επιφυλάξεις" των διαφόρων "οίκων αξιολόγησης" εντείνονται. Όλα αυτά καταλήγουν στην ανάγκη υιοθέτησης μιας ακόμα πιο επιθετικής πολιτικής ενάντια σε ευρύτατα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, με αρχή, όπως πάντα, τον κόσμο της εργασίας.<br />Το αυταρχικό πλαίσιο<br /><br />Καθώς στενεύουν τα χρονικά περιθώρια που χωρίζουν το προβληματικό σήμερα από το εκρηκτικό αύριο, η κυβερνητική μέριμνα στρέφεται, σχεδόν αποκλειστικά, σε προετοιμασίες αντιμετώπισης της επερχόμενης κρίσης. Η επιχειρούμενη δημιουργία ενός πυκνού νομικού και επιχειρησιακού πλέγματος καταστολής –στα όρια της άσκησης τρομοκρατίας– είναι μια πλευρά της προετοιμασίας αυτής.<br /><br />Είναι αμφίβολο εάν τα μέτρα αυτά θα αποδώσουν, δημιουργώντας κλίμα υποταγής και παραίτησης σε μια καθημαγμένη κοινωνία. Από την άλλη υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να αποτελέσουν τα ίδια τα μέτρα αυτά ένα είδος θρυαλλίδας που θα συνενώσει την κοινωνική δυσαρέσκεια σε ενιαίο κίνημα διαμαρτυρίας και εξέγερσης, αντιστρέφοντας τις κυβερνητικές προσδοκίες. Είναι κάτι που έχει πολλές φορές συμβεί στο παρελθόν.<br /><br />Πέρα όμως από τη δημιουργία ενός αυταρχικού πλαισίου, το απολύτως απαραίτητο εφόδιο είναι η ύπαρξη ενός οικονομικού αποθέματος που θα επιτρέψει ελιγμούς στην πιεζόμενη κυβέρνηση. Το απόθεμα αυτό μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο μέσα από τους μηχανισμούς της ΕΕ – αυτά τα πολυαναμενόμενα 32 δισ. που θα λειτουργήσουν ως ένα είδος πολιτικής εξασφάλισης.<div><br />Υποταγή στις Βρυξέλλες<br /><br />Σε περίπτωση που αυτά λείψουν ή καθυστερήσουν ο κίνδυνος να βρεθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιμέτωπη με το απόλυτο κενό είναι ορατός. Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο η οποιαδήποτε ανυπακοή, διαφωνία, αντίδραση στις θελήσεις και τις αποφάσεις των ισχυρών χωρών της ΕΕ, απλά απαγορεύονται στην ελληνική πλευρά. Η απόλυτη αυτή προσαρμογή-υποταγή συμπεριλαμβάνει και τα όσα σχετίζονται με τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.<br /><br />Στις συνόδους της ΕΕ –αλλά και του ΝΑΤΟ– η δυσχερής θέση, στην οποία βρίσκεται η ελληνική κυβέρνηση, είναι απόλυτα ορατή. Ως επακόλουθο ουδείς ανησυχεί για τυχόν αντιδράσεις της Ελλάδας ακόμα και στα πλέον δυσμενή γι' αυτήν σενάρια. Διπλωματικά, πολιτικά, η Ελλάδα απλώς δεν υπάρχει στον μηχανισμό της λήψης αποφάσεων.<br /><br />Ουδείς ασχολείται με αυτήν ει μη μόνο για την έκφραση κάποιας συμπάθειας – έκφραση για την οποία πανηγυρίζουν στην Αθήνα. Εκ των πραγμάτων η χώρα έχει μεταβληθεί σε ένα είδος προτεκτοράτου, κάτι σαν την Βοσνία-Ερζεγοβίνη, όπου όμως οι εθνικές γέφυρες των κατοίκων της με γειτονικά κράτη, της επιτρέπουν κάποια ψήγματα αυτόβουλης πολιτικής ύπαρξης. Στην Ελλάδα δυστυχώς, ούτε αυτό υπάρχει.<br /><br />Η αόρατη παρουσία της χώρας μας στον ευρωπαϊκό, ατλαντικό, δυτικό ορίζοντα, δεν είναι κάτι χωρίς συνέπειες και κόστος. Με το να είναι πλέον δέσμιος παρά σύμμαχος και εταίρος, ο ελληνικός παράγοντας προβάλλει ως κενός χώρος σε μια ιδιαίτερα στρατηγική περιοχή. Περιοχή όπου εκδηλώνονται έντονα όλα τα φαινόμενα ανατροπής της τάξης του κόσμου, όπως την γνωρίζαμε ως και δέκα χρόνια πριν.</div><div><br />Πατροπαράδοτος φόβος<br /><br />Ολοένα και περισσότερο ο κενός αυτός χώρος γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ χωρών και δυνάμεων με απουσία της Ελλάδας. Οι συζητήσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ, που κατέληξαν σε αποτύπωση σχεδιασμών πάνω στον χάρτη, ή η σχεδιαζόμενη πολυεθνική διάσκεψη για την Ανατολική Μεσόγειο, όπου θα κυριαρχήσουν η Γαλλία και η Τουρκία, καταδεικνύουν τις επικρατούσες τάσεις.<br /><br />Ο καθορισμός προτεραιοτήτων από την ελληνική κυβέρνηση εδράζεται πάνω στον "πατροπαράδοτο" ιστορικά φόβο των κοινωνικών εντάσεων και αντιδράσεων. Πέρα από την ζοφερή πραγματικότητα, οι ιστορικές καταβολές της παράταξης που κυβερνά συνηγορούν στην ιεράρχηση αυτή. Οι εξελίξεις στο ορατό μέλλον, όμως, ίσως φέρουν δυσάρεστες εκπλήξεις. Οι πλέον δυσοίωνες διαγράφονται ήδη στον ορίζοντα ως απόλυτη καταιγίδα.<br /><br />Η γειτονική Τουρκία έχει αντιληφθεί δυνατότητες και προθέσεις της ελληνικής πλευράς και δεν έχει κανένα λόγο να διακόψει, ή να περιορίσει την ως τώρα άκρως πετυχημένη πολιτική της. Σε λίγους μήνες –έχει αναγγελθεί– μπορεί να δούμε γεωτρύπανο σε θάλασσες καθόλου αδιάφορες για την ελληνική πλευρά. Πλανάται δε το ερώτημα. Έχουν αντιληφθεί οι ιθύνοντες της Αθήνας ότι πολύ γρήγορα μπορεί να βρεθούν αντιμέτωποι με μια πολυεπίπεδη κρίση; Όπου θα έχουν να αντιμετωπίσουν το εκρηκτικό κοινωνικό ζήτημα παράλληλα με την έμπρακτη εξωτερική απειλή;<br /><br />Έχουν υποψιαστεί άραγε ότι οι προσπάθειές τους να εξασφαλίσουν εργαλεία αντιμετώπισης της μίας απειλής είναι πολύ πιθανό να τους αφήσουν χωρίς πολιτικά εργαλεία και στη μία και στην άλλη περίπτωση; Έχουν αντιληφθεί ότι σε μια τέτοια πολύ πιθανή περίπτωση θα καταστρέψουν εκτός από τον εαυτό τους και τη χώρα; Μήπως το καλοκαίρι του 1974 έχει κάτι να τους πει πάνω σε όλα αυτά;</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η εσωτερική ρίζα της διπλωματικής ήττας στη Σύνοδο Κορυφής

Μαργαρίτης Γιώργος Η ομόφωνη απόφαση της τελευταίας συνόδου των ηγετών των κρατών-μελών της ΕΕ έκλεισε, μεταξύ άλλων, έναν κύκλο στις ελληνο...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ – Mossad: Αλλαγή φρουράς… ο “θρύλος” Γιόσι Κοέν για διάδοχος του Νετανιάχου;

<img src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/12/NETANYAH-YOSSI-COHEN-790x400.jpg" /><br /><br />Η εξαιρετικά επιτυχημένη θητεία του Γιόσι Κοέν, επικεφαλής της ισραηλινής υπηρεσίας κατασκοπείας εξωτερικού Mossad, φθάνει στο τέλος της. Κανονικά θα έπρεπε να περατωθεί τον ερχόμενο Ιανουάριο. Ωστόσο, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου προχώρησε στην παράτασή της μέχρι τον Ιούνιο. Καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της διαδικασίας επιλογής του διαδόχου; Ή υπάρχει κάποιο “project” η επιτυχής ολοκλήρωση του οποίου προϋποθέτει την παραμονή του “μαέστρου” για λίγους ακόμα μήνες; Κοντός ψαλμός…<br /><br />Γράφει ο <b>ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ</b><br /><br />Προς το παρόν, διάδοχος του Κοέν στην ηγεσία της διαβόητης μυστικής υπηρεσίας θα είναι ο αναπληρωτής του, γνωστός ως “Dalet“, καθώς η ταυτότητά του παραμένει μυστική. Η δουλειά του κάθε άλλο παρά εύκολη θα είναι. Ο πήχης έχει τοποθετηθεί πολύ ψηλά.<br /><br />Όμως γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τις προκλήσεις. Ήταν εκεί, δεξί χέρι του Γιόσι Κοέν. Συμμετείχε στον σχεδιασμό. Άρα συνιστά μια απόλυτα επιχειρησιακά λογική επιλογή διαδοχής, παρότι τα “politics” είναι πανταχού παρόντα σε ολόκληρη την υφήλιο. Ο Νετανιάχου δεν θα έχει έναν ανέφελο βίο όταν αποχωρήσει από την πολιτική. Και η Mossad έχει τρόπους επηρεασμού ή και καθορισμού των εξελίξεων με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο…<br /><br />Δεν αναμένονται δυσκολίες στην έγκριση της υποψηφιότητας από την αρμόδια επιτροπή (Goldberg Commission), καθώς ο εταίρος στην κυβέρνηση και υπουργός Άμυνας, πρώην αρχηγός των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, Μπένι Γκαντζ, έδωσε ευθέως τη συγκατάθεσή του.<br /><br />ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ<br />Η “κουλτούρα ασφαλείας” στο εβραϊκό κράτος διαφέρει σημαντικά από αυτή στην Ελλάδα. Για την ακρίβεια… εκεί υφίσταται. Ο Μπένι Γκαντζ είχε λόγους να “παρεξηγηθεί πολιτικά”, καθώς οι κόντρες του τελευταίου διαστήματος με τον Νετανιάχου, οδήγησε τον πρωθυπουργό στην απόφαση να μην ενημερώσει – συμβουλευθεί τον κυβερνητικό του εταίρο για την απόφαση. Τυπικά είναι καλυμμένος, καθώς δεν υποχρεούται να τον ενημερώσει. Ωστόσο, η πρακτική που ακολουθείται είναι να υπάρχει διαβούλευση.<br /><br />Η αποδοχή του Γιόσι Κοέν είναι σχεδόν καθολική. Υπήρξε το πρόσωπο πίσω από πληθώρα συγκεκαλυμμένων επιχειρήσεων, “μαύρων” ή πιο… ανοιχτόχρωμης απόχρωσης για την προστασία της ασφάλειας του εβραϊκού κράτους. Οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και η διαχείριση των σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες, κατά τη διάρκεια μιας ιδιαίτερης για τα ισραηλινά συμφέροντα προεδρίας, αυτής του Ντόναλντ Τραμπ ήταν συνεχώς προτεραιότητα νούμερο ένα.<br /><br />Στην παράμετρο “Ουάσιγκτον” παρατηρητές μιλούν για “χρυσή εποχή” της ισραηλινής επιρροής στον Λευκό Οίκο, ακόμα και σε… βαθμό παρεξηγήσεως. Ως δικαιολογία χρησιμοποιούν την παρουσία και τη δράση του προεδρικού γαμβρού, Τζάρεντ Κούσνερ, σύζυγο της προεδρικής θυγατέρας, Ιβάνκα Τραμπ. Διορίστηκε ως προεδρικός απεσταλμένος στη Μέση Ανατολή. Τα αποτελέσματα μιλούν από μόνα τους…<div><br /><a href="https://www.defence-point.gr/news/palestinii-to-dikeoma-stin-epistrofi-pai-peripato-apo-ton-trab/netanyahu-kushner"><img src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2018/08/Netanyahu-Kushner.jpg" /></a><br /><br />ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΜΕΣΑΝΑΤΟΛΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ<br />Ίσως ήταν η φοβία των σουνιτικών αραβικών χωρών να επανέλθουν στο προσκήνιο η πολιτική προσέγγισης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας από την κυβέρνηση του Μπάρακ Ομπάμα, που οδήγησε στην επιτάχυνση των εξελίξεων. Από τη μία θα έδινε στην κυβέρνηση Τραμπ επιτυχίες στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής για να την ενισχύσει στην προσπάθεια εξασφάλισης μιας δεύτερης θητείας στον Λευκό Οίκο. Κι αν αυτό δεν επιτευχθεί, το συνολικό πλαίσιο θα έχει αλλάξει οριστικά..<br /><br />Ο κορονοϊός αποδείχθηκε ανίκητος αντίπαλος… Όμως, όσα έγιναν και γίνονται πριν την ανάληψη της ευθύνης διακυβέρνησης των ΗΠΑ από τον Τζο Μπάιντεν, συνιστούν τετελεσμένα γεγονότα που δεν μπορεί να αναστρέψει οποιαδήποτε αμερικανική κυβέρνηση. Θα πρέπει συνεπώς να αναπροσαρμόσει τις όποιες σκέψεις της για τη μεσανατολική της πολιτική στα νέα δεδομένα. Σε ένα “κεκτημένο” που θα ήταν καταστρεπτικό για πολλούς να χαθεί…<br /><br />Ας μην ξεχνάμε ότι η αντιπρόεδρος του Τζο Μπάιντεν -που τελικά επικράτησε στις αμερικανικές εκλογές- η Κάμαλα Χάρις, έχει αποκληθεί “θηλυκός Ομπάμα” και τρομάζει τη Μέση Ανατολή ίσως πιο πολύ και από την Χίλαρι Κλίντον. Σίγουρα πάντως τρομάζει περισσότερο από την όχι και τόσο φυσιολογική συμπεριφορά του Ντόναλντ Τραμπ. Μια συμπεριφορά που αποδείχθηκε στην πράξη ελεγχόμενη…<br /><br />Κάπου εδώ εισέρχεται στην εικόνα η σύγχρονη εικόνα της Μέσης Ανατολής. Επί της ουσίας οι σχέσεις του Ισραήλ με τα σουνιτικά καθεστώτα που θεωρούν το εβραϊκό κράτος ως τον μοναδικό αξιόπιστο σύμμαχο για να προστατευθούν από το Ιράν. Αυτό άλλαξε εκ βάθρων τα δεδομένα της μεσανατολικής εξίσωσης από την περίοδο που ακολούθησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.<br /><br />Οι αραβικές χώρες άρχισαν η μία μετά την άλλη να ανακοινώνουν συμφωνίες εξομάλυνσης των διπλωματικών σχέσεων με το Ισραήλ. Αυτή ήταν μια εξέλιξη στην οποία ο αρχηγός της Mossad είχε διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο, με συνεχή ταξίδια σε αραβικές πρωτεύουσες και όχι μόνο, όπου συναντιόταν με ανώτατα στελέχη του μηχανισμού λήψης αποφάσεων, αλλά και με τους ίδιους τους ηγέτες.<br /><br />Τελευταία εμφάνισή του στις ειδήσεις, το ταξίδι στη Σαουδική Αραβία που συνόδευε τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, όπου συνάντησαν τον ισχυρό άνδρα του βασιλείου, τον MbS, τον πρίγκιπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, αλλά και τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο. Αντικείμενο ήταν φυσικά η επισημοποίηση της εξομάλυνσης των σχέσεων του Ισραήλ με το βασίλειο των Σαούντ.<br /><br />Πώς θα μπορούσε να λείπει από τη συνάντηση ο αρχιτέκτονας του παρασκηνίου; Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Νετανιάχου τον αξιοποιούσε πάντα ως πολλαπλασιαστή ισχύος της χώρας και πιο στενά της κυβερνητικής πολιτικής… Όλα δείχνουν ότι αυτό απηχεί την πραγματικότητα και δεν συνιστά υπερβολή. Η παρουσία του στη συνάντηση έκανε τον πρωθυπουργό να αισθάνεται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.</div><div><br /><a href="https://www.defence-point.gr/news/quot-stekei-quot-i-theoria-toy-iran-gia-ti-dolofonia-toy-pyrinikoy-epistimona/mohsen-fakhrizadeh_iran_slpress-gr"><img height="338" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/12/mohsen-fakhrizadeh_iran_slpress.gr_.jpg" width="640" /></a><br /><br />Η ΠΙΕΣΗ ΣΤΟ ΙΡΑΝ ΚΑΙ Η ΜΕΣΑΝΑΤΟΛΙΚΗ “ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ”<br />Στη θητεία του Γιόσι Κοέν συντηρήθηκε η πίεση στο Ιράν. Το σύνολο των αλλαγών στη Μέση Ανατολή έχει οδηγήσει ακόμα και σε εικασίες – εκτιμήσεις ότι η δολοφονία του “πατέρα” του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, Φαχριζαντέχ, παραπέμπει στο Ισραήλ με πολύ προφανή τρόπο για να αληθεύει η κατηγορία. Αυτό μπορεί αν είναι μέρος της στρατηγικής για κάλυψη του Ισραήλ από την κατηγορία.<br /><br />“Δεν είμαστε ούτε ερασιτέχνες ούτε ανόητοι να αφήσουμε ισραηλινό όπλο στο σημείο της επιχείρησης”, αναφέρουν. Αυτό όμως θα μπορούσε να έγινε επίτηδες για να δώσει χώρο στο να προβληθεί επικοινωνιακά αυτός ο εξαιρετικά λογικός και αληθοφανής ισχυρισμός!<br /><br />Υπάρχουν και πιο “διεισδυτικές” ερμηνείες, πιο σκοτεινά σενάρια: Τον Φαχριζαντέχ τον “έφαγαν” οι ίδιοι οι Ιρανοί για να στείλουν μήνυμα σε ΗΠΑ και Ισραήλ ότι αναζητούν αποκλιμάκωση και συνδιαλλαγή, εν όψει της ανάληψης της κυβέρνησης Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο. Άβυσσος η “ψυχή” των κρατών στην Ιστορία.<br /><br />Παρά τη διακηρυκτική πολιτική των Ισραηλινών, μπορεί ποτέ κανείς να είναι σίγουρος για το ποια είναι η πραγματική τους πολιτική; Ακόμα και να επιθυμούν και αυτοί αποκλιμάκωση, δεν είναι διόλου παράλογο να συνεχίσουν να πιέζουν περισσότερο από ποτέ για να μη χαλαρώσει ο αντίπαλος, λαμβάνοντας λανθασμένα μηνύματα…</div><div><br /><a href="https://www.defence-point.gr/news/%ce%b1%cf%85%ce%bb%ce%b1%ce%af%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%bd-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%ce%bd-%ce%ba%ce%bf%cf%81%cf%85%cf%86%ce%b1%ce%af%ce%bf-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%ad%cf%83/omar-suleiman"><img height="480" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2012/07/omar-suleiman.jpg" width="640" /></a><br /><br />Ο ΑΓΥΠΤΙΑΚΟΣ ΘΡΥΛΟΣ ΟΜΑΡ ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ…<br />Η Μέση Ανατολή έχει μεγάλη παράδοση στο να διευθετούνται ακόμα και οι δυσκολότερες υποθέσεις από τους επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών, σε ανεπίσημα κανάλια επικοινωνίας που διατηρούνται. Παράδειγμα ο εκλιπών στρατηγός Ομάρ Σουλεϊμάν, επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Αιγύπτου, επί Χόσνι Μουμπάρακ.<br /><br />Είχε τον απόλυτο έλεγχο της χώρας και των ισορροπιών της έχοντας κατορθώσει να οικοδομήσει τη φήμη ενός ακέραιου και μη διεφθαρμένου, ευφυούς Αιγύπτιου στρατιωτικού αξιωματούχου, ο οποίος έχαιρε βαθιάς εκτίμησης σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Ακόμα περισσότερο στο Ισραήλ το ίδιο, τον αιώνιο εχθρό.<br /><br />…ΚΑΙ ΤΟ “ΚΟΛΛΕΓΙΟ ΑΡΧΙΚΑΤΑΣΚΟΠΩΝ”<br />Η “κρυφή” κυβέρνηση” της Μέσης Ανατολής που αποτελείται από το… “Κολλέγιο των αρχικατασκόπων” ελέγχουν την κατάσταση με στόχο την αποφυγή της εκτροπής. Στη συνέχεια έρχονται οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες, πρωθυπουργοί και υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας για τις τελετές με τις χειραψίες, τα χαμόγελα και δεξιώσεις για να δημοσιοποιήσουν και να σφραγίσουν τα συμφωνηθέντα στα παρασκήνια της διεθνούς πολιτικής.<br /><br />Βέβαια, στην προκειμένη περίπτωση, όλα αυτά τα χρόνια που οι σχέσεις του Ισραήλ με τις σουνιτικές νομαρχίες είχαν αποκατασταθεί παρασκηνιακά, πολλοί Ισραηλινοί διπλωμάτες αποσπάσθηκαν στις χώρες αυτές και έπαιξαν κομβικό ρόλο, λειτουργώντας με τρόπο που έμοιαζε αρκετά με αυτόν των πρακτόρων της Mossad. Ο ρόλος τους αναγνωρίζεται και έρχονται σιγά σιγά στο προσκήνιο. Με τον καιρό θα έχουν πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες να διηγηθούν.<br /><br />Η “ΜΟΙΡΑ” ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ…<br />Ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών είναι εξ ορισμού κρυφός. Άλλοι θα πάρουν συνήθως τα συχαρίκια, ενώ στις αποτυχίες τους, οι περισσότεροι θα συναγωνίζονται ποιος θα ρίξει πρώτος το ανάθεμα… Ας το θυμόμαστε αυτό πότε πότε και στην Ελλάδα. Κάνοντας ασφαλώς “λογικές αφαιρέσεις”. Στο Ισραήλ υπάρχει κουλτούρα ασφαλείας και υπέρ-επαρκής επένδυση, πολιτική και οικονομική, στον τομέα των μυστικών υπηρεσιών. Έχει νόημα να ανοίξουμε εδώ τέτοια θέματα για την Ελλάδα;<br /><br />Δεν έχει άλλωστε αποκληθεί τυχαία η κατασκοπεία ως η “κρυφή διάσταση της Ιστορίας” (the hidden dimension of historty)… Και στον τομέα αυτόν, ο Γιόσι Κοέν φαίνεται πως διέπρεψε, αποδεικνύοντας εαυτόν σε άξιο συνεχιστή της φήμης που έχει χτίσει η πατρίδα του.<br /><br />Μια φήμη που είναι καθοριστική παράμετρος στη συνολική αποτρεπτική στρατηγική του Ισραήλ. Για τον λόγο αυτό, όλα δείχνουν ότι η καριέρα του στη δημόσια σφαίρα της χώρας του, δεν φαίνεται να ολοκληρώνεται εδώ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ισραήλ – Mossad: Αλλαγή φρουράς… ο “θρύλος” Γιόσι Κοέν για διάδοχος του Νετανιάχου;

Η εξαιρετικά επιτυχημένη θητεία του Γιόσι Κοέν, επικεφαλής της ισραηλινής υπηρεσίας κατασκοπείας εξωτερικού Mossad, φθάνει στο τέλος της. Κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Αναπόφευκτος ο εμφύλιος πόλεμος στις ΗΠΑ

<img height="546" src="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2020/12/Texas_secession.jpg" width="640" /><br />του Τιερί Μεϊσάν<br /><br />Το πρόβλημα δεν είναι πλέον ποιος εκλέχθηκε νόμιμα πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά πόσο καιρό μπορεί να αναβάλλεται ο εμφύλιος πόλεμος; Παρά να είναι ένας αγώνας μεταξύ ενός ναρκισσιστή τηλεοπτικού παρουσιαστή και ενός γεροντικού γέροντα, η χώρα διαλύεται για ένα θεμελιώδες πολιτιστικό ζήτημα που εκκολάπτεται από της ίδρυσής της.<div><br /><img height="300" src="https://www.voltairenet.org/local/cache-vignettes/L400xH300/211840-1-2-30deb.jpg" width="400" /><div><i>Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ τοποθέτησε ένα πορτρέτο του προκατόχου του, Άντριου Τζάκσον, στο γραφείο του στον Λευκό Οίκο.</i><br /><br />Εδώ είμαστε: η καταστροφή που προβλεπόταν εδώ και τριάντα χρόνια διαμορφώνεται. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατευθύνονται αναπόφευκτα σε απόσχιση και εμφύλιο πόλεμο.<br /><br />Από της εξαφάνισης της ΕΣΣΔ, η «Αμερικανική Αυτοκρατορία» δεν είχε πλέον υπαρξιακό εχθρό και ως εκ τούτου δεν είχε πλέον κανένα λόγο να υπάρχει. Η προσπάθεια του Τζορτζ Μπους (πατέρα) και του Μπιλ Κλίντον να δώσουν νέα ζωή στη χώρα με την παγκοσμιοποίηση του εμπορίου κατέστρεψε τις μεσαίες τάξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο μεγαλύτερο μέρος της Δύσης. Η προσπάθεια του Τζορτζ Μπους (γιου) και του Μπαράκ Ομπάμα να οργανώσουν τον κόσμο γύρω από μια νέα μορφή καπιταλισμού – χρηματοπιστωτικού αυτή τη φορά – κόλλησε στις άμμους της Συρίας.<br />.<br />Είναι πολύ αργά για την επανόρθωση της παραμορφωμένης ράβδου. Η προσπάθεια του Ντόναλντ Τραμπ να εγκαταλείψει την Αμερικανική Αυτοκρατορία και να εστιάσει εκ νέου τις προσπάθειες της χώρας στην εγχώρια ευημερία υπονομεύτηκε από τις ελίτ αφοσιωμένες στην Πουριτανική ιδεολογία των « Πατέρων Προσκυνητών» (Pilgrims Fathers). Επομένως, έφτασε η στιγμή που φοβόταν τόσο πολύ ο Ρίτσαρντ Νίξον και ο εκλογικός του σύμβουλος Κέβιν Φίλιππς: οι Από-ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής βρίσκονται στα πρόθυρα της απόσχισης και του εμφυλίου πολέμου.<br />.<br />Αυτά που γράφω δεν είναι το αποτέλεσμα φαντασίας, αλλά η ανάλυση πολλών παρατηρητών στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον κόσμο. Έτσι, το Ανώτατο Δικαστήριο του Ουισκόνσιν μόλις κήρυξε μη-αποδεκτή την ένσταση του Ντόναλντ Τραμπ κατά των εκλογικών απατών, όχι για νομικούς λόγους, αλλά επειδή « θα άνοιγε το κουτί της Πανδώρας ».<br />.<br />Πράγματι, αντίθετα με την παραπλανητική παρουσίαση των γεγονότων που κυριαρχεί στον διεθνή Τύπο, είτε οι προσφυγές του απερχόμενου προέδρου κρίνονται νομικά και έχει προφανώς δίκιο, είτε οι προσφυγές του κρίνονται πολιτικές και το να του δώσουν δίκιο θα προκαλούσε εμφύλιο πόλεμο. Αλλά η σύγκρουση είναι ήδη πολύ προχωρημένη. Κρίνοντας τον πολιτικά αγνοώντας το νόμο, θα προκαλέσει επίσης εμφύλιο πόλεμο.<br />.<br />Πρέπει να σταματήσουμε να ερμηνεύουμε τις προεδρικές εκλογές ως αντιπαλότητα μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ δεν διεκδίκησε ποτέ ότι ανήκει στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα που κατέλαβε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του 2016. Δεν είναι ένας διαφωτισμένος, αλλά ένας διάδοχος του προέδρου Άντριου Τζάκσον (1829-37). Ναι, ιδεολογικά, ο τελευταίος προσκίαζε τους « Νότιους », τις « Συνομόσπονδες Πολιτείες ».</div><div><br /></div><div><img height="274" src="https://www.voltairenet.org/local/cache-vignettes/L400xH171/211840-2-2-c58dd.jpg" width="640" /></div><div><i>Επειδή αγνοούμε τον Άντριου Τζάκσον στην Ευρώπη δεν μπορούμε ωστόσο να τον θεωρούμε ως περιθωριακή προσωπικότητα στην ιστορία των ΗΠΑ. Το πορτραίτο του εμφανίζεται στο χαρτονόμισμα των 20 $, εκείνος ο οποίος άσκησε βέτο στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα.</i><br /><br />Πρέπει να σταματήσουμε να ισχυριστούμε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν εκπροσωπεί την πλειοψηφία των συμπολιτών του όταν διορίστηκε για πρώτη φορά πρόεδρος το 2016, ενώ μόλις βοήθησε χιλιάδες υποψηφίους να κερδίσουν τοπικές εκλογές στο όνομά του, και μόλις κέρδισε εκατομμύρια επιπλέον ψήφους σε σύγκριση με το 2016.<br />.<br />Κανείς στην Ευρώπη δεν φαίνεται να τολμά να δει τι συμβαίνει μπροστά μας, γιατί όλοι προσκολλώνται στην ιδέα των Ηνωμένων Πολιτειών ως παραδειγμάτος της δημοκρατίας. Διαβάστε το Σύνταγμα των ΗΠΑ, θα σας πάρει μόνο λίγα λεπτά. Αναγνωρίζει την κυριαρχία των ομοσπονδιακών Πολιτειών και όχι του Λαού. Ο κύριος σχεδιαστής του, ο Αλέξανδρος Χάμιλτον, το είπε και έγραψε στα Federalist Papers: στόχος του ήταν να καθιερώσει ένα καθεστώς συγκρίσιμο με τη βρετανική μοναρχία χωρίς αριστοκρατία, προπαντός όχι μια δημοκρατία.<br />.<br />Αυτό το σύνταγμα διήρκεσε δύο αιώνες μόνο χάρη στον συμβιβασμό των Πρώτων Δέκα Τροποποιήσεων (Bill of Rights). Αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης των πληροφοριών, όλοι μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι το παιχνίδι ήταν στημένο. Αυτό το σύστημα είναι βέβαια ανεκτικό, αλλά είναι ολιγαρχικό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, σχεδόν όλοι οι νόμοι καταρτίζονται από ομάδες πίεσης που οργανώνονται ανεξάρτητα από το ποιος εκλέγεται στο Κογκρέσο και τον Λευκό Οίκο. Το πολιτικό προσωπικό είναι μόνο μια οθόνη καπνού που κρύβει την πραγματική Εξουσία. Κάθε απόφαση κάθε πολιτικού σημειώνεται εξάλλου από αυτές τις ομάδες και δημοσιεύονται κάθε χρόνο κατάλογοι που εξετάζουν την υποταγή τους.<br />.<br />Οι Ευρωπαίοι, που θέλουν να παρουσιάζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες ως δημοκρατικό έθνος, συνεχίζουν να ισχυρίζονται ότι οι προεδρικές εκλογές εξαρτώνται από τους μεγάλους εκλέκτορες. Ωστόσο, αυτό είναι απολύτως ψευδές. Το Σύνταγμα δεν προβλέπει την εκλογή του ομοσπονδιακού προέδρου σε δεύτερο βαθμό από τον λαό, αλλά από ένα εκλογικό σώμα που διορίζεται από τους κυβερνήτες. Με την πάροδο του χρόνου, οι τελευταίοι οργάνωσαν τις ψηφοφορίες στην ομοσπονδιακή τους πολιτεία προτού επιλέξουν τα μέλη του Electoral College. Ορισμένοι συμφώνησαν να το συμπεριλάβουν στο τοπικό σύνταγμά τους, αλλά όχι όλοι. Εν τέλει, το Ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο δεν το νοιάζει, όπως το είδαμε όταν ο Τζορτζ Μπους διορίστηκε εναντίον του Αλ Γκορ πριν από 20 χρόνια. Δήλωσε τότε ρητά ότι τυχόν εκλογικές νοθείες για τις οποίες είχαμε γίνει μάρτυρες στη Φλόριντα, ήταν πέρα για πέρα εκτός της αρμοδιότητάς του.<br />.<br />Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ντόναλντ Τραμπ πιθανότατα θα είχε κερδίσει τις εκλογές του 2020 εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν μια δημοκρατία, αλλά έχασε επειδή είναι μια ολιγαρχία και η πολιτική τάξη δεν τον θέλει.<br />.<br />Οι Τζάκσονες, υποστηρικτές της δημοκρατίας, δεν έχουν άλλη επιλογή για να θριαμβέψει το σκοπό τους, παρά μόνο να πάρουν τα όπλα, όπως προβλέπει ρητά η Δεύτερη Τροποποίηση του Συντάγματος τους. Στην αρχική έννοια αυτού του κειμένου, το δικαίωμα των Αμερικανών να αποκτήσουν και να φέρουν κάθε είδους όπλα πολέμου, αποσκοπεί στο να τους επιτρέψουν να επαναστατήσουν εναντίον μιας τυραννικής κυβέρνησης, όπως έκαναν κατά της βρετανικής μοναρχίας. Είναι το νόημα του συμβιβασμού του 1789 που η πλειοψηφία ανάμεσα τους θεωρεί ως σπασμένο.<br />.<br />Ο στρατηγός Μάικλ Τ. Φλιν, βραχύβιος σύμβουλος εθνικής ασφάλειας, μόλις ζήτησε την αναστολή του Συντάγματος και τη θέσπιση στρατιωτικού νόμου για την πρόληψη εμφυλίου πολέμου. Το Πεντάγωνο, του οποίου η κορυφή αντικαταστάθηκε πριν από ένα μήνα από τον απερχόμενο πρόεδρο προς όφελος φίλων του στρατηγού, βρίσκεται έτοιμο.<br />.<br />Ο Ντόναλντ Τραμπ, εν τω μεταξύ, ανακοίνωσε ότι θα εμφανιστεί ενώπιον του τεξανού δικαστηρίου που θα αποφανθεί για τις τοπικές εκλογικές νοθείες. Το Τέξας είναι μια από τις δύο ομοσπονδιακές πολιτείες που σχημάτισε μια ανεξάρτητη δημοκρατία πριν ενταχθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά όταν προσχώρησε, διατήρησε το δικαίωμα υπαναχώρησης. Το 2009, ο τότε κυβερνήτης του, Ρικ Πέρι, απείλησε να αποσχιστεί. Αυτή η ιδέα συνεχίζει να κερδίζει έδαφος. Σήμερα, το τοπικό Κογκρέσο πρέπει να αποφανθεί σχετικά με το προτεινόμενο σχέδιο δημοψηφίσματος ανεξαρτησίας του εκπροσώπου Kyle Biedermann.<br />.<br />Η διαδικασία διάλυσης των Ηνωμένων Πολιτειών θα μπορούσε να είναι ταχύτερη από εκείνη της ΕΣΣΔ. Είχε μελετηθεί τότε στη Μόσχα από τον καθηγητή Igor Panarin. Τα δημογραφικά στοιχεία έχουν εξελιχθεί έκτοτε και αναλύθηκαν από τον Colin Woodard. Η χώρα θα χωριζόταν τότε σε 11 διαφορετικές πολιτείες σε πολιτιστική βάση.</div><div><br /></div><div><img height="413" src="https://www.voltairenet.org/local/cache-vignettes/L400xH258/211840-3-2-7516e.jpg" width="640" /></div><div><i>Οι 11 αντίπαλες πολιτιστικές κοινότητες που μοιράζονται τις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα.</i><br /><br />Εκτός από αυτά τα προβλήματα, προστίθενται οι καταγγελίες εναντίον των νομοθετικών οργάνων περίπου 20 κρατών που έχουν υιοθετήσει με την ευκαιρία της επιδημίας Covid-19 νόμους που διέπουν την ψηφοφορία κατά τρόπο αντίθετο με το ίδιο το δικό τους Σύνταγμα. Εάν αυτές οι προσφυγές, οι οποίες είναι νομικά βάσιμες, είναι επιτυχείς, θα πρέπει να ακυρωθούν όχι μόνο οι προεδρικές εκλογές, αλλά και όλες οι τοπικές εκλογές (βουλευτικές, για σερίφηδες, για εισαγγελείς, κ.λπ.).<br />.<br />Δεν θα είναι δυνατή η επαλήθευση των υποτιθέμενων γεγονότων στο Τέξας και αλλού πριν από τη συνεδρίαση του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου Εκλογών. Το Τέξας και άλλες ομοσπονδιακές πολιτείες όπου πραγματοποιούνται παρόμοιες προσφυγές, καθώς και εκείνες που θα πρέπει να ακυρώσουν την ψηφοφορία, δεν θα μπορούν επομένως να συμμετάσχουν στον διορισμό του επόμενου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.<br />Σε μια τέτοια περίπτωση, η μόνη διαδικασία υποκατάστασης που ισχύει ανήκει στο νέο Κογκρέσο, στο οποίο οι Πουριτάνοι είναι μειοψηφία και οι Τζάκσονες πλειοψηφία.</div><div><br /></div><div><a href="https://infognomonpolitics.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Αναπόφευκτος ο εμφύλιος πόλεμος στις ΗΠΑ

του Τιερί Μεϊσάν Το πρόβλημα δεν είναι πλέον ποιος εκλέχθηκε νόμιμα πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά πόσο καιρό μπορεί να αναβάλλεται ο...

Διαβάστε την συνέχεια

Κοστίζει η διγλωσσία στην εξωτερική πολιτική: Είναι σε άλλη γραμμή κύματος Μητσοτάκης και Δένδιας;

<img height="426" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2020/08/200828212805_DENDIAS-MITSOTAKIS02-BOULH-1024x682.jpg" width="640" /><br /><br />Του <b>ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ</b><br />Μία από τις πολλές αρετές της τουρκικής διπλωματίας είναι-δυστυχώς για εμάς -ότι έχει ενιαία φωνή. Αρμόδιοι και μη, όταν αναφέρονται σε θέματα ζωτικού εθνικού συμφέροντος, λένε τα ίδια πράγματα. Και αυτό ισχύει, πάνω απ΄όλα, για τις τουρκικές αναθεωρητικές διεκδικήσεις απέναντι στην Κύπρο και το Αιγαίο.<br /><br />Εχουν χαρακτήρα εθνικού δόγματος. Από το οποίο, ούτε η αντιπολίτευση τολμά να διαχωρίσει τη θέση της. Για την ακρίβεια, δεν της περνά καν από το μυαλό.<br /><br />Στην Ελλάδα αντίθετα, μας έχει φάει η διγλωσσία ακόμα και σε ενδοκυβερνητικό επίπεδο. Ούτε στις κόκκινες γραμμές δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. Με συνέπεια να μπερδεύουμε τους ξένους και να φαινόμαστε μια χώρα που δεν ξέρει τι θέλει.<br /><br />Στην μεταπολιτευτική ιστορία πληρώσαμε ακριβά την διγλωσσία που έφτασε να καταγράφεται μεταξύ πρωθυπουργού και υπουργού εξωτερικών. Μια από τις αιτίες που χάθηκε η μάχη του Σκοπιανού ήταν ότι ο Σαμαράς, ως υπουργός εξωτερικών έβαζε κόκκινες γραμμές τις οποίες ο πρωθυπουργός φρόντιζε να ακυρώνει έχοντας διαφορετική αντίληψη για το θέμα της ονομασίας.<br /><br />Και επί Καραμανλή υπήρχαν αποκλίσεις, με την Ντόρα Μπακογιάννη να διολισθαίνει σε περισσότερο ενδοτικές ερμηνείες της επίσημης πολιτικής, αλλά ο πρωθυπουργός είχε πάντα τον πρώτο λόγο και ήταν αυτός που επέβαλε την γραμμή, όπως στη περίπτωση του βέτο για τα Σκόπια.<br /><br />Σήμερα το φαινόμενο της διγλωσσίας επαναλαμβάνεται. Ο υπουργός εξωτερικών εμφανίζεται να «διορθώνει» σε τακτά διαστήματα την γραμμή του άκρατου ενδοτισμού που εκπορεύεται από το πρωθυπουργικό γραφείο. Ο Νίκος Δένδιας είναι αυτός που βάζει τα πράγματα στη θέση τους και απέναντι στους εταίρους. Υπήρξε ένας από τους ελάχιστους πολιτικούς, όχι μόνο στην κυβέρνηση, αλλά και γενικότερα που τόλμησε να τα βάλει με τους Γερμανούς χαρακτηρίζοντας την στάση τους μεροληπτική εις βάρος της Ελλάδας.<br /><br />Αυτό μπορεί να έκλεψε τις εντυπώσεις, αλλά για ένα έμπειρο μάτι είναι πολλά τα σημεία στα οποία διαφοροποιείται ο υπουργός εξωτερικών, πάντα με μία τάση πατριωτικής «ευθυγράμμισης» των «ανέμελων» πρωθυπουργικών δηλώσεων. Διαφορετική θέση έχει ο κ. Δένδιας για τους Γερμανούς, διαφορετική για τα 12 μίλια στο Αιγαίο, διαφορετική για την «πενταμερή» που πάνε να μας φορέσουν, διαφορετική για τις διερευνητικές συνομιλίες, διαφορετική πιθανώς και για τους ενδεδειγμένους χειρισμούς απέναντι στην αυξανόμενη τουρκική προκλητικότητα.<br /><br />Καλή είναι αυτή η «διαφορετικότητα» στο βαθμό που δείχνει προς τα έξω ότι ο πρωθυπουργικός ενδοτισμός δεν αρέσει ούτε στα κλιμάκια των υπουργών του. Από κει και πέρα όμως η ελληνική διπλωματία δεν κερδίζει κάτι. Όχι μόνο επειδή ο πρωθυπουργός είναι εκείνος που αποφασίζει, αλλά και επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση, έχει στήσει κανάλι παράκαμψης του αρμόδιου υπουργού μέσω της διπλωματικής του συμβούλου.<div><br />Το by pass του Δένδια είναι πλέον τόσο έντονο που κινδυνεύει να τον καταστήσει γραφικό. Πρωτίστως όμως κινδυνεύει να τον καταστήσει υπόλογο για ζητήματα που ο ίδιος δεν αποφάσισε. Στο τέλος της ημέρας θα βρίσκεται και αυτός στο κάδρο επιζήμιων πολιτικών και τότε δεν θα μπορεί να δικαιολογηθεί λέγοντας, «ξέρετε εγώ είχα άλλη γραμμή».<br /><br />Εχει έρθει η ώρα φοβούμαι να λάβει δύσκολες αποφάσεις ο κ. Δένδιας, ειδικά αν κληθεί να πρωταγωνιστήσει σε συνομιλίες με τους απέναντι που θα πρέπει σώνει και καλά να «πετύχουν». Είτε θα καταστεί συναυτουργός σε μία πολιτική εθνικών παραχωρήσεων που δεν τον βρίσκει σύμφωνο, είτε θα πρέπει να διαχωρίσει εγκαίρως την θέση του κοινοποιώντας στον κ. Μητσοτάκη μία έντιμη παραίτηση, εξαιρετικά πολύτιμη ως υποθήκη για το πολιτικό του μέλλον…<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Κοστίζει η διγλωσσία στην εξωτερική πολιτική: Είναι σε άλλη γραμμή κύματος Μητσοτάκης και Δένδιας;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ Μία από τις πολλές αρετές της τουρκικής διπλωματίας είναι-δυστυχώς για εμάς -ότι έχει ενιαία φωνή. Αρμόδιοι και μη, ότα...

Διαβάστε την συνέχεια

“Το καρέ ήταν επιθετικό, το διακύβευμα στρατηγικό αλλά η Ελλάδα άφησε τα πάντα στον αυτόματο πιλότο”

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/12/macron_merkel.png"><img height="382" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/12/macron_merkel-696x415.png" width="640" /></a><br /><br />Του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ<br />Σοβαρότητα στην ενασχόληση με τα δρώμενα στην Γεωπολιτική ΔΕΝ σημαίνει απλώς «περιγράφω το αποτέλεσμα»… Σημαίνει πάνω απ’ όλα πως οι ασχολούμενοι με αυτό, είναι απαραίτητο να έχουν σαφή επίγνωση όλων των παραμέτρων που συνέτειναν στην διαμόρφωση του συγκεκριμένου αποτελέσματος…<br /><br />Να θυμίσουμε λοιπόν σε όσους βιάστηκαν να ερμηνεύσουν απλοϊκά την στάση της Γαλλίας στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής, πως η συμπεριφορά της Γαλλίας ΔΕΝ μπορεί και ΔΕΝ πρέπει να ερμηνεύεται αυτοτελώς, αλλά μέσα σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον προκλήσεων που η πολιτική της ηγεσίας δεν μπορεί να αγνοήσει. Από αυτήν την άποψη η τελική της συμπεριφορά, συνιστά μια σύνθετη εξίσωση που ενσωματώνει τουλάχιστον τρείς κρίσιμες παραμέτρους… Πιο συγκεκριμένα…<br /><br />Πρώτη παράμετρος: Οι εξελίξεις στην Μ. Ανατολή, στην Β. Αφρική και ιδιαίτερα η ευθεία εμπλοκή της Τουρκίας στο Λιβυκό, συντελέστηκε με την συγκατάθεση της Βρετανίας, η οποία επεδίωκε να περιορίζει τον ζωτικό χώρο Γαλλικού στρατηγικού ενδιαφέροντος στην ευρύτερη περιοχή. Όλα όσα μεσολάβησαν αποδεικνύουν ότι εκ των πραγμάτων δημιουργήθηκαν για την Γαλλία συγκεκριμένες δυσκολίες. Ο Μακρόν λοιπόν δεν βγήκε τυχαία στα κάγκελα και η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης με την Τουρκία δεν ήταν διόλου εικονική…<br /><br />Δεύτερη παράμετρος: Οι τίτλοι τέλους του BREXIT τείνουν να δοθούν με την Βρετανία να επιδιώκει την δραστική συρρίκνωση των Γαλλικών αλιευτικών δικαιωμάτων στην περιοχή και με την Γαλλία από την άλλη να επιζητεί την διαμόρφωση συμμαχιών προκειμένου να αποτρέψει τελικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο σε επίπεδο ενδοευρωπαϊκής συνεννόησης. Αυτήν την στήριξη φαίνεται πως τελικά προσφέρθηκε να την παράσχει η Γερμανία προκειμένου να εξαργυρώσει έτσι την Γαλλική ανοχή στην πολιτική των «μη κυρώσεων» σε βάρος της Τουρκίας…<br /><br />Τρίτη παράμετρος: Είναι η στρατηγικά ανύπαρκτη Ελλάς η οποία έκανε ότι της ζήτησαν προκειμένου να μην προσδώσει δυναμισμό σε μια ευρύτερου ενδιαφέροντος ελληνογαλλική στρατηγική συνεργασία έτσι ώστε να καταστήσει απαγορευτική και στρατηγικά μη συμφέρουσα για τους Γάλλους, κάθε δυνατότητα διεμβολισμού της από οποιονδήποτε. <div><br />Η ελληνική εξωτερική πολιτική προσπέρασε ευκαιρίες που δόθηκαν ενώ είχε την υποχρέωση να σκύψει επάνω τους με πραγματικό ενδιαφέρον… <br />Αγνόησε κρίσιμα εκκρεμή ζητήματα, αν και είχε την υποχρέωση ως χώρα που αντιμετωπίζει τα περισσότερα προβλήματα μέσα στην ΕΕ εξ αιτίας της Τουρκικής επιθετικότητας, να έχει αναπτύξει πραγματικά υποδειγματικούς διπλωματικούς μηχανισμούς έτσι ώστε να μπορεί να προλαμβάνει και όχι να σέρνεται πίσω από τις εξελίξεις… <br />Και εν τέλει υπονόμευσε με τρόπο πραγματικά αυτοκαταστροφικό όλο το διπλωματικό της οπλοστάσιο, εγκαταλείποντας ουσιαστικά την προοπτική μιας ευνοϊκής απόφασης στον αυτόματο πιλότο.<br /><br />Στην μαχόμενη διπλωματία όμως και ιδιαίτερα σε παρτίδες που «στρώνονται» σε ένα έμπειρο, απαιτητικό, και επιθετικό καρέ, ο αυτόματος πιλότος είναι η ασφαλέστερη μέθοδος για μια συντριπτική στρατηγική ήττα, και αυτό ακριβώς συντελέστηκε στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής με θύμα την χώρα μας και την Κύπρο. <br /><br />Οι πάντες διαχειρίστηκαν στρατηγικά μια σύνθετη πρόκληση. Η Ελλάδα έστειλε την στρατηγική γι’ ακόμη μια φορά στον γάμο του Καραγκιόζη. Αν συνεχίσουμε έτσι, είναι βέβαιο πως στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής, η χώρα μας θα βρεθεί η ίδια αντιμέτωπη με κυρώσεις, λόγω «συστηματικής παρακώλυσης» του έργου της Συμμαχίας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

“Το καρέ ήταν επιθετικό, το διακύβευμα στρατηγικό αλλά η Ελλάδα άφησε τα πάντα στον αυτόματο πιλότο”

Του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ Σοβαρότητα στην ενασχόληση με τα δρώμενα στην Γεωπολιτική ΔΕΝ σημαίνει απλώς «περιγράφω το αποτέλεσμα»… Σημαίνει πάνω α...

Διαβάστε την συνέχεια

Προς γεωπολιτικό-''σεισμό'' - Σχέδιο Ερντογάν για κλείσιμο του Ιντσιρλίκ

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2020-12/incirlik-base.jpg?itok=yztKQW2r" width="640" /><br /><br />Ανδρέας Μουντζουρούλιας<br /><br />Σοκ και δέος επικρατεί στην Άγκυρα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτέλους κατέστησαν σαφές στην Τουρκία στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο και σε πολλές περιστάσεις ότι η αγορά του συστήματος S-400 θα έθετε σε κίνδυνο την ασφάλεια της αμερικανικής στρατιωτικής τεχνολογίας και του προσωπικού των ΗΠΑ και θα παρείχε σημαντικά κεφάλαια στον αμυντικό τομέα της Ρωσίας, καθώς και πρόσβαση των Ρώσων στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και την αμυντική βιομηχανία. <br /><br /><br />Η χθεσινή δράση στέλνει ένα σαφές μήνυμα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εφαρμόσουν πλήρως το Άρθρο 231 της CAATSA και δεν θα ανεχθούν σημαντικές συναλλαγές με τους τομείς της άμυνας και των μυστικών πληροφοριών της Ρωσίας. <br /><br />Σε ανάρτησή του στο Twitter, ο Μάικ Πομπέο, αναφέρει: “Παρά τις προειδοποιήσεις μας, η Τουρκία προχώρησε στην αγορά και τη δοκιμή του συστήματος των S-400 από τη Ρωσία. Οι σημερινές κυρώσεις αποδεικνύουν ότι οι ΗΠΑ θα εφαρμόσουν πλήρως τον νόμο CAATSA. Δεν θα ανεχθούμε σημαντικές συναλλαγές με τον αμυντικό τομέα της Ρωσίας”. <br /><br />Εκδίκηση με Ιντσιρλίκ; <br /><br />Έδω και ώρες κυκλοφορούν έντονα διάφορες φήμες, ότι η Τουρκία ενδέχεται να εκδικηθεί τις ΗΠΑ για τις κυρώσεις κατά της αμυντικής βιομηχανίας της, απαιτώντας από την Ουάσινγκτον να εγκαταλείψει την αεροπορική βάση Incirlik.<br /><br />Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Zuifikar Dogan, αυτή η επιλογή βρίσκεται στο τραπέζι ως απάντηση! <br /><br />Αντίδραση Τούρκων <br /><br />Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε τις αμερικανικές κυρώσεις “ανεξήγητες” αφού η Ουάσινγκτον, όπως τόνισε η Άγκυρα, απέρριψε επανειλημμένα την προσφορά της Άγκυρας να δημιουργηθεί μια κοινή ομάδα εργασίας.<br /><br />Το τουρκικό ΥΠΕΞ κάλεσε τον νατοϊκό της σύμμαχο να αναθεωρήσει την “άδικη” απόφαση που θα βλάψει τις διμερείς σχέσεις.<br /><br />Πριν την ανακοίνωση των κυρώσεων, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε πως ούτε οι κυρώσεις από τις ΗΠΑ, ούτε από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποτρέψουν την Τουρκία από το να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της.<br /><br />Οι αμερικανικές κυρώσεις, που αναρτήθηκαν στον ιστότοπο του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών περιλαμβάνουν πάγωμα περιουσιακών στοιχείων και περιορισμούς χορήγησης ταξιδιωτικών θεωρήσεων στον πρόεδρο της SSB, Ισμαήλ Ντεμίρ και εναντίον τριών ακόμη Τούρκων εργαζομένων της.<br /><br />Επίσης τα τιμωρητικά μέτρα περιλαμβάνουν απαγόρευση έκδοσης από τις ΗΠΑ αδειών εξαγωγών και εξουσιοδοτήσεων στην Τουρκική Αμυντική Βιομηχανία SSB. <br /><br />Αντίδραση Μόσχας <br /><br />Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε σήμερα ότι οι κυρώσεις που επέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της Τουρκίας για την αγορά των ρωσικών συστήματος αεροπορικής άμυνας S-400 από τη Ρωσία είναι παράνομες.<br /><br />Επίσης επιδεικνύουν αλαζονεία προς το διεθνές δίκαιο, συνέχισε ο υπουργός σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Interfax.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν λίγο νωρίτερα κυρώσεις εις βάρος της Τουρκίας για την αγορά και απόκτηση των S-400, μέτρα που στοχεύουν τη Διεύθυνση Αμυντικών Βιομηχανιών, τον πρόεδρό της και τρεις υπαλλήλους, σύμφωνα με ανακοίνωση που αναρτήθηκε στο υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ και ανακοίνωση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο. <br /><br />Σε επιφυλακή η Αθήνα <br /><br />Παρά τη θετική αντίδραση της χώρας μας έναντι των αμερικανικών κυρώσεων σε βάρος της Τουρκίας, η Αθήνα παραμένει σε επιφυλακή, γεγονός που αντικατοπτρίζεται από δύο πολύ σημαντικά στοιχεία:<br />την κλιμακούμενη τουρκική προκλητικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο και<br />τις απειλές του Ρετζέπ Ερντογάν περί δυναμικής υπεράσπισης των τουρκικών συμφερόντων.<br /><br />Είναι χαρακτηριστική, άλλωστε, η δήλωση που έκανε την Κυριακή από το βήμα της Βουλής ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Παναγιωτόπουλος, ο οποίος τόνισε ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις βρίσκονται σε αυξημένη επιτήρηση λόγω της συνεχιζόμενης τουρκικής προκλητικότητας.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Προς γεωπολιτικό-''σεισμό'' - Σχέδιο Ερντογάν για κλείσιμο του Ιντσιρλίκ

Ανδρέας Μουντζουρούλιας Σοκ και δέος επικρατεί στην Άγκυρα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτέλους κατέστησαν σαφές στην Τουρκία στο υψηλότερο δυνα...

Διαβάστε την συνέχεια

Υπό γερμανική εποπτεία η Ελλάδα – Μετά τα μνημόνια και στα ελληνοτουρκικά

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/12/europaikes-simaies.jpg"><img height="337" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/12/europaikes-simaies-696x367.jpg" width="640" /></a><br /><b><br />Πιζάνιας Πέτρος</b><br />Αν διαβάσει κανείς τον Νόμο για τις αρμοδιότητες του εκάστοτε Έλληνα πρωθυπουργού, θα διαπιστώσει ότι διαθέτει πολύ ευρύτερες πάγιες και αρκετές έκτακτες εξουσίες, σε σύγκριση με αρχηγούς ισχυρών κρατών, όπως ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας ή ο καγκελάριος της Γερμανίας.<br /><br />Σε αυτή τη μεγάλη συγκέντρωση εξουσιών του Έλληνα πρωθυπουργού, πρέπει να συνυπολογίσουμε και τις άτυπες εξουσίες. Να συμπεριλάβουμε δηλαδή το γεγονός ότι η εκάστοτε κοινοβουλευτική του ομάδα και ως εκ τούτου η πλειοψηφία στη Βουλή, είναι απολύτως ελεγχόμενη από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ως αρχηγό κόμματος, σε τέτοιο βαθμό υπακοής που θυμίζει σύνταγμα νεοσύλλεκτων!<br /><br />Και τέλος, στις εξουσίες του Έλληνα πρωθυπουργού πρέπει να αθροίσουμε και τις ποικίλες συνάφειες με τα πολλά μέσα ενημέρωσης. Συνεπώς, ο εκάστοτε Έλληνας πρωθυπουργός ελέγχει τόσο την εκτελεστική εξουσία, όσο και τη νομοθετική και σε κάποιο βαθμό τους δημοσιογράφους. Θα παρακάμψω το προφανές συμπέρασμα ότι στην Ελλάδα η Δημοκρατία λειτουργεί περισσότερο τυπικά και λιγότερο ουσιαστικά.<br /><br />Θέλω να τονίσω την άλλη όψη των υπερεξουσιών του εκάστοτε Έλληνα πρωθυπουργού, ότι διαχειρίζεται τα θεμελιώδη, δηλαδή την εθνική κυριαρχία και τη λαϊκή κυριαρχία. Η πρώτη κατακτήθηκε με την Επανάσταση και επικυρώθηκε διεθνώς το 1830. Η δεύτερη πρωτοεφαρμόστηκε στις εκλογές για τους αντιπροσώπους στη Β’ Εθνοσυνέλευση το 1822-1823.<br />Η απίσχναση της λαϊκής κυριαρχίας<br /><br />Στη διάρκεια των έντεκα χρόνων των μνημονίων δεν χάθηκαν ούτε τυπικά, ούτε ουσιαστικά οι πρωθυπουργικές εξουσίες, αντιθέτως ασκήθηκαν εν πολλοίς, προς όφελος τρίτων δυνάμεων. Με βάση τις εξουσίες τους όλοι οι μνημονιακοί πρωθυπουργοί, αρχικά κλήθηκαν να συρρικνώσουν τη λαϊκή κυριαρχία. Μάλιστα το έκαναν ανενδοίαστα, ανταγωνιζόμενοι μεταξύ τους ποιος θα το κάνει καλύτερα!<br /><br />Με δυο λόγια από τον Γεώργιο Παπανδρέου, περνώντας από τους Σαμαρό-Βενιζέλους και φτάνοντας στον Αλέξη Τσίπρα, όλοι, μαζί και οι κοινοβουλευτικές τους ομάδες όπως και τα κόμματά τους, χρησιμοποίησαν τις πρωθυπουργικές και τις λοιπές δημόσιες εξουσίες, για να εφαρμόσουν τα απαιτούμενα από την ευρωπαϊκή εποπτεία. Διαμέσου αυτής της εποπτείας περνούσε η γερμανική ιμπεριαλιστική, ας μην κρυβόμαστε, κυριαρχία επί των Ελλήνων πολιτών.<br /><br />Οπότε, επί τη ευκαιρία, ασκούνταν και μια νομότυπη οικονομική λεηλασία στον δημόσιο πλούτο των Ελλήνων. Αυτή υπήρξε συνοπτικά και εν πολλοίς παραμένει, η διαστροφή της άσκησης των δημόσιων πρωθυπουργικών εξουσιών, με αποτέλεσμα όχι την κατάργηση, αλλά την "εκκένωση" της ουσίας της λαϊκής κυριαρχίας. Μπορεί εκλογές να γίνονταν, ακόμη και δημοψήφισμα, αλλά το αποτέλεσμα ήταν πάντα το μνημόνιο.<br /><br />Πρόσφατα, από τον Φεβρουάριο του 2020 και με την αυξανόμενη επιθετικότητα της Τουρκίας από τον Έβρο έως την ανατολική Μεσόγειο, άρχισε να αναδύεται μια επιπλέον διάσταση στην άσκηση των τυπικών και άτυπων πρωθυπουργικών εξουσιών. Από τη μία Σύνοδο κορυφής στην επόμενη και έως την πρόσφατη του Δεκεμβρίου, κατέστη προφανές ότι η Γερμανία δεν επιδιώκει να υπερεξοπλίσει την Τουρκία μόνο για το κέρδος, αλλά και για να υπονομεύσει τα ελληνικά συμφέροντα.<br /><br />Η Ελλάδα υπό γερμανική εποπτεία<br /><br />Μάλιστα, η μνημειώδης γκάφα του νυν Έλληνα πρωθυπουργού να δεχτεί την γερμανική διαμεσολάβηση στην ελληνοτουρκική διένεξη, κατέστησε τη Μέρκελ νόμιμο "προαγωγό" των επεκτατικών σχεδίων της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, υπό το προσχηματικό ένδυμα της ευρωπαϊκής προεδρίας. Και από την πλευρά του ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν διατύπωσε ούτε καν μια δημόσια διαμαρτυρία, πόσο μάλλον δεν έθεσε το απολύτως εύλογο βέτο.<br /><br />Είναι προφανές ότι και τα τρία κόμματα του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού θέλουν την Ελλάδα υπό την τουρκική απειλή, ώστε να ασκούν την επικυριαρχία τους σε εμάς ευκολότερα και διαρκέστερα. Κοινή τουρκογερμανική επιδίωξη είναι να μην αποκτήσει η Ελλάδα σχετική στρατηγική αυτονομία, σε διπλωματικό, στρατιωτικό και εξοπλιστικό παραγωγικό επίπεδο. Και για τούτο πολέμησαν από κοινού την πρόταση του Γάλλου προέδρου για στρατηγική συμμαχία Ελλάδας-Γαλλίας. Μια εξαιρετική ευκαιρία, την οποία ο Έλληνας πρωθυπουργός χαράμισε υπέρ της Γερμανίας και εμμέσως της Τουρκίας.<br /><br />Όλες οι δημόσιες κυβερνητικές αναλύσεις, εκτός από εκείνες του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια και ενός-δύο βουλευτών, δείχνουν να παρακάμπτουν την βασική αρχή, ότι πρέπει να στηριζόμαστε πρωτίστως στις δικές μας δυνάμεις. Αντ’ αυτού διοχετεύουν ψεύτικες ελπίδες: τη μια τις ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία, την άλλη βλέπουν την τουρκική οικονομία ή το νόμισμα να "καταρρέει", τον Γάλλο πρόεδρο που "θύμωσε" και τώρα θα "τσακίσει" τον Ερντογάν και μετά, να, έρχεται ο Μπάιντεν και "κλάψτε" την Τουρκία!<br /><br />Αυτά και άλλα παρόμοια αξιοθρήνητα προωθούν τα μέσα ενημέρωσης για λογαριασμό της κυβέρνησης. Αν όλα αυτά κάτι δηλώνουν είναι ότι η κυβέρνηση, με τα λοιπά κόμματα εξουσίας κρυμμένα πίσω της, περιμένουν ένα θαύμα και στο μεταξύ παρακαλούν τον ξένο σωτήρα! Αλλά, σπάζουν τα πολιτικά μούτρα τους και της χώρας βεβαίως, στην γεωπολιτική ιδιοτέλεια των Αμερικανών και στον απύθμενο κυνισμό των Γερμανών.<br /><br />"Τρίζουν" τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα<br /><br />Έτσι, αντί να χτίσει την όποια στρατηγική αυτονομία της χώρας εντός της ΕΕ, η κυβέρνηση της ΝΔ, διά του πρωθυπουργού, βρίσκεται στα πρόθυρα να καθηλώσει περαιτέρω τις δημόσιες εξουσίες που κατέχει, στην μνημονιακή λογική της εξάρτησης. Να δεχτεί την σταδιακή φθορά των εθνικών μας κυριαρχικών δικαιωμάτων υπέρ της Τουρκίας, δια των αμυδρών επαναλαμβανόμενων υποχωρήσεων.<br /><br />Και προς αυτή την κατεύθυνση σπρώχνουν τον Έλληνα πρωθυπουργό ευθέως η γερμανική κυβέρνηση και η αμερικανική κυβερνητική αστάθεια αλλά, πιθανότατα να κάνει το ίδιο, πιο διακριτικά και ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ. Αν με την παρόξυνση της τουρκικής επιθετικότητας στον Έβρο ο Μητσοτάκης αντέδρασε ουσιαστικά, από τον περασμένο Σεπτέμβριο άρχισε να υποχωρεί αμυδρά και διαρκώς, καθιστώντας την τουρκική επιθετικότητα ρουτίνα, επειδή το θέλει η Γερμανία και το "ψιθυρίζουν" οι Αμερικανοί.<br /><br />Άραγε, σκέφτηκε για μία μόνο στιγμή ο πρωθυπουργός κύριος Μητσοτάκης, ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις ευρύτατες εξουσίες του, όχι υπέρ της Γερμανίας και της Αμερικής, αλλά για να κινητοποιήσει τους Έλληνες πολίτες; Και οι πολίτες που ενδιαφέρονται έχουν σκεφτεί ότι τόσο η λαϊκή, όσο και η εθνική κυριαρχία, ανήκουν σε εμάς και όχι στον εκάστοτε πρωθυπουργό;<br /><br /><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Υπό γερμανική εποπτεία η Ελλάδα – Μετά τα μνημόνια και στα ελληνοτουρκικά

Πιζάνιας Πέτρος Αν διαβάσει κανείς τον Νόμο για τις αρμοδιότητες του εκάστοτε Έλληνα πρωθυπουργού, θα διαπιστώσει ότι διαθέτει πολύ ευρύτερε...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ουάσιγκτον... φιλούσε υπέροχα

<img height="320" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=usa_40.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Νίκος Μελέτης</b><br />Με μια από τις τελευταίες της αποφάσεις η απερχόμενη αμερικανική κυβέρνηση, δημιουργεί νέα δεδομένα στην περιοχή που επηρεάζουν όλο το πλέγμα των σχέσεων της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ και τη Δύση, επιβάλλοντας έστω και ήπιες αρχικά κυρώσεις στην τουρκική πολεμική βιομηχανία λόγω της επιμονής της Τουρκίας να διατηρήσει στο οπλοστάσιο της τους ρωσικούς πυραύλους S400.<br /><br />Και η Ουάσιγκτον κάνει αυτό που δυστυχώς τα στενά οικονομικά και εμπορικά συμφέροντα χωρών όπως η Γερμανία, η Ισπανία και η Ιταλία εμπόδισαν την επιβολή κυρώσεων από την ΕΕ για την κατάφωρη παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών μελών της ΕΕ και βάναυσες παραβιάσεις των ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων στην Τουρκία. Δίνοντας την εικόνα σε μια κρίσιμη γεωπολιτική συγκυρία ότι η ΕΕ των 27 μπορεί να αγεται και να φέρεται από ένα αυταρχικό και επιθετικό καθεστώς.<br /><br />Η Αθήνα με μια μετρημένη ανακοίνωση του ΥΠΕΞ χαιρέτισε τις αμερικανικές κυρώσεις επισημαίνοντας: «Η Ελλάδα, χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, παρατηρεί με ικανοποίηση την σημερινή ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ σχετικά με την επιβολή κυρώσεων εναντίον της Διεύθυνσης Αμυντικής Βιομηχανίας της Τουρκικής Δημοκρατίας, στον Πρόεδρο της, καθώς και άλλα στελέχη της, σε εφαρμογή του Τμήματος 231 του Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA)».<br /><br />Οι κυρώσεις αφορούν μεν την αγορά των ρωσικών S400 αλλά είναι προφανες ότι επηρεάζουν το ήδη βαρύ κλίμα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, την στιγμή που και με την νομοθεσία East Med Act αλλά και με δημόσιες παρεμβάσεις της η Ουάσιγκτον έχει καταδικάσει την επιθετική πολιτική της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Οι κυρώσεις που αποφασίστηκαν δεν είναι ικανές να γονατίσουν την Τουρκία, όμως επιφέρουν σοβαρό πλήγμα στην καταχρεωμένη τουρκική αμυντική βιομηχανία που αποτελεί το «διαμάντι του στέμματος» του καθεστώτος Ερντογάν και συγχρόνως δίνει αρνητικό μήνυμα στις χρηματαγορές για την ευάλωτη θέση στην οποία βρίσκεται η εύθραυστη τουρκική οικονομία.<br /><br />Το καθεστώς Ερντογάν και ο ίδιος ο τούρκος πρόεδρος ήταν σχεδόν σίγουροι μέχρι και πριν λίγες ημέρες ότι ο Ντ. Τραμπ ως εκ μηχανής θεός, θα αποτρέψει την ενεργοποίηση της νομοθεσίας CAATSA για την επιβολή κυρώσεων λόγω και της παραβίασης των περιορισμών για αγορά ρωσικών εξοπλισμών και συνεργασία με την ρωσική πολεμική βιομηχανία. Όμως η προωθηση και υπερψήφιση με μεγαλη πλειοψηφία από το Κογκρέσο και την Γερουσία του προϋπολογισμού του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ, που συμπεριλάμβανε και την πρόταση για κυρώσεις στην Τουρκία καθιστούσε αναπότρεπτή την ενεργοποίηση των κυρώσεων.<br /><br />Πολύ περισσότερο μάλιστα που με πρωτοβουλία και κινητοποίηση του φιλέλληνα γερουσιαστή Ρ. Μενέντεζ είχε δημιουργηθεί διακομματική συναίνεση στα νομοθετικά Σώματα των ΗΠΑ για την ανάγκη να σταλεί ένα αποφασιστικό μήνυμα στο καθεστώς Ερντογάν. Ακόμη και η γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπαρτμεντ τους τελευταίους μήνες είχε πάρει σκληρή θέση απέναντι στον τυχοδιωκτισμό της τουρκικής ηγεσίας και την υπερέκταση την οποία επιδιώκει ο νεοθωμανικός ιμπεριαλισμός τον οποίο υιοθετεί ως επίσημη πολιτική ο κ. Ερντογάν. Δεν είναι τυχαίο ότι ο απερχόμενος Αμερικανός ΥΠΕΞ Μ.Πομπέο, όχι μόνο ήρθε στην Ελλάδα και με την επίσκεψη του στη Θεσσαλονίκη και στα Χανιά έστειλε το μήνυμα στην άλλη πλευρά του Αιγαίου το οποίο επέλεξε να αγνοήσει η τουρκική ηγεσία, αλλά και με την επίσκεψη του στο Φανάρι οπου συναντήθηκε με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, διέλυσε κάθε αμφιβολία για τις αμερικανικές προθέσεις. Και φυσικά τελική πράξη ήταν η επίθεση του Μ.Πομπέο στον Μ. Τσαβούσογλου και στην Τουρκία στη Σύνοδο των ΥΠΕΞ του ΝΑΤΟ <br /><br />Η απερχόμενη διοίκηση και η γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ με την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία θέλουν να δεσμεύσουν την επόμενη πολιτική ηγεσία και να βάλουν ένα πλαίσιο σε ενδεχόμενη προσπάθεια της κυβέρνησης Μπάιντεν να δοθεί μεγάλη πίστωση χρόνου και ανοχής ώστε να υπάρξει διερεύνηση προθέσεων της τουρκικής κυβέρνησης και να επιχειρηθεί προσπάθεια αποκατάστασης των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. <br /><br />Οι κυρώσεις οι οποίες είναι προφανές ότι δεν μπορούν να ανακληθούν από την νέα αμερικανική κυβέρνηση θα βαρύνουν το κλίμα, όπως επίσης και η αναμενόμενη άρνηση της νέας αμερικάνικης διοίκησης που δηλώνει ευαίσθητη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, να προωθήσει το αίτημα του κ. Ερντογάν για έκδοση στην Τουρκία του Φετουλαχ Γκιουλέν.<br /><br />Η αντίδραση του Τουρκικού ΥΠΕΞ ήταν οργισμένη και έφθανε στο σημείο να απειλεί με... αντίποινα ενώ με αμηχανία και απόγνωση επανάφερε την πρόταση που έχει απορριφθεί προ μηνών, για σύσταση επιτροπής που θα διαπιστώσει εάν... οι S400 μπορούν να συμβιώσουν ασφαλώς με τα F35!<br /><br />Όμως νωρίτερα και ενώ οι πληροφορίες επέμεναν ότι θα ανακοινωθούν κυρώσεις ο Τ. Ερντογάν σε δηλώσεις του έδειχνε να είναι στον δικό του παράλληλο κόσμο κατηγορώντας την ΕΕ και τις ΗΠΑ για την μεθόδευση κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας. Και ο τούρκος ηγέτης καλούσε την ΕΕ (έχοντας ενθαρρυνθεί από την τάση των Γερμανών) να... «εκπληρώσει την υπόσχεση για πλήρη ένταξη της Τουρκίας»(!) και στρεφόμενος προς την Ουάσιγκτον δήλωνε τα εξής: <br /><br />«Αναμένουμε υποστήριξη από τον σύμμαχό μας στο ΝΑΤΟ, την Αμερική, στον αγώνα μας ενάντια σε τρομοκρατικές οργανώσεις και δυνάμεις που κάνουν σχέδια για την περιοχή μας, όχι κυρώσεις. Δεν υπήρξαμε ποτέ χώρα που επιδιώκει εντάσεις με τους γείτονές της ή οποιοδήποτε άλλο κράτος. Παλεύουμε για την ειρήνη όλης της περιοχής και του κόσμου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς, ως χώρα και ως έθνος, θα παραμείνουμε σιωπηλοί ενόψει της παραβίασης των δικαιωμάτων μας, του δίκιου μας, της κυριαρχίας μας. Δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να σφετεριστεί τα δικαιώματά μας, όπως δεν τείνουμε το χέρι μας στα δικαιώματα κανενός. Σε αυτό το πλαίσιο, διεξάγουμε πολυδιάστατες μελέτες σε μια ευρεία γεωγραφία, που κυμαίνεται από τη Λιβύη έως την Ανατολική Μεσόγειο, από τη Συρία έως τον Καύκασο. Εκτός από την προστασία των δικών μας συμφερόντων, καταβάλλουμε αυτή την προσπάθεια, υπερασπιζόμενοι το δίκιο εκατομμυρίων αδελφών μας που έχουν στραφεί προς τη χώρα μας».<br /><br />Λίγες ώρες αργότερα ήρθε η ανακοίνωση του αμερικανικού Υπουργείου Οικονομικών που επέβαλε τις πρώτες αμερικανικές κυρώσεις μετά το 1974 στην Τουρκία:<br /><br />Στην λίστα των Specially Designated Nationals and Blocked Persons (SDN List) της υπηρεσίας του Υπουργείου Οικονομικών Office of Foreign Assets Control (OFAC) καταχωρήθηκαν :<br /><br />Ο Ισμαήλ Ντεμιρ πρόεδρος της «Προεδρίας Αμυντικών Βιομηχανιών» (που υπάγεται απευθείας στο Προεδρικό Μέγαρο και τον Ταγιπ Ερντογάν, ο Ντενιζ Μουσταφα Αλπερ ,Σερχατ Γκενσογλου, Φαρουκ Γιγκίτ στελέχη της ίδιας Υπηρεσίας για τους οποίους προβλεπεται το μπλοκαρισμα καταθέσεων και περιουσιακών στοιχείων, οι συναλλαγές με συνάλλαγμα, οι τραπεζικές συναλλαγές.<br /><br />Αλλά και για την Προεδρία των αμυντικών Βιομηχανιών επιβάλλονται κυρώσεις εξαγωγών, απαγόρευση δανείων από τις ΗΠΑ, δάνεια από διεθνείς οικονομικούς θεσμούς και εισαγωγή, εξαγωγή τραπεζικής βοήθειας για τα άτομα που έχουν μπει σε κυρώσεις .<br /><br />Ο Αμερικάνος ΥΠΕΞ Μ.Πομπέο με ανάρτηση του στο twitter έστειλε ένα ακομη μήνυμα στην Άγκυρα: «Παρά τις προειδοποιήσεις μας, η Τουρκία προχώρησε με την αγορά και τη δοκιμή του ρωσικού συστήματος των S-400. Οι σημερινές κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας δείχνουν ότι οι ΗΠΑ θα εφαρμόσουν πλήρως το νόμο «Αντιμετώπισης των εχθρών της Αμερικής μέσω κυρώσεων (CAATSA). Δεν θα ανεχτούμε σημαντικές συναλλαγές με το ρωσικό αμυντικό τομέα» <br /><br />Στο αντίποδα, όπως ήταν αναμενόμενο, δήλωση στήριξης στην Τουρκία έκανε η Μόσχα και δια του Σ.Λαβρόφ δήλωσε ότι «οι κυρώσεις που επέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της Τουρκίας για την αγορά των ρωσικών συστήματος αεροπορικής άμυνας S-400 από τη Ρωσία είναι παράνομες και επιδεικνύουν αλαζονεία προς το διεθνές δίκαιο».<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Ουάσιγκτον... φιλούσε υπέροχα

Νίκος Μελέτης Με μια από τις τελευταίες της αποφάσεις η απερχόμενη αμερικανική κυβέρνηση, δημιουργεί νέα δεδομένα στην περιοχή που επηρεάζου...

Διαβάστε την συνέχεια

ΑΝΑΛΥΣΗ : Τουρκία και Κυρώσεις. Οι στρατιωτικές & πολιτικοικονομικές επιπτώσεις… και τα τρία διδάγματα για την Ελλάδα.

<img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/12/POMPEO-ERDOGAN-790x400.jpg" width="640" /><br /><br />Οι κυρώσεις που ανακοίνωσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το θέμα των S-400 αποτελούν το πρώτο πραγματικά σκληρό πλήγμα των ΗΠΑ εναντίον της Τουρκίας. Θα έχει συνέπειες στρατιωτικές, πολιτικές και οικονομικές. Ταυτόχρονα, σπάει το ταμπού, που εξασφάλιζε τη γνωστή ιδιότυπη ασυλία της Τουρκία εκ μέρους των Δυτικών, εξαιτίας της σημαντικής γεωστρατηγικής της θέσης. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι κυρώσεις αυτές μπορεί να είναι η αρχή, ή τουλάχιστον όχι οι μοναδικές. Είναι προς το παρόν άγνωστο, εάν ο απερχόμενος πρόεδρος Τραμπ έδωσε την έγκρισή του, ή υποχρεώθηκε να αποδεχθεί την κίνηση υπό την πίεση της κρατικής γραφειοκρατίας. Τέλος, διδάγματα από αυτή την υπόθεση μπορούν να εξαχθούν και από την Ελλάδα.<br /><br />Γράφει ο ΖΑΧΑΡΙΑΣ Β. ΜΙΧΑΣ*<br /><br />Στο στρατιωτικό επίπεδο, η απαγόρευση κάθε είδους εξαγωγής πολεμικού υλικού, συνεπάγεται την επίσημη –ανεπίσημα ήταν υφιστάμενη– διακοπή παροχής ανταλλακτικών για αμερικανικής προέλευσης οπλικά συστήματα. Ταυτόχρονα, εγείρει ανυπέρβλητα εμπόδια στην προσπάθεια της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας να εξάγει οπλικά συστήματα, καθώς στο σύνολό τους περιέχουν αμερικανικά υποσυστήματα. Αυτή η παράμετρος εμμέσως πλην σαφώς συνιστά κυρώσεις και οικονομικής φύσεως, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την τουρκική οικονομία συνολικά.<br /><br />ΣΚΛΗΡΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΛΗΓΜΑ<br /><br />Η κίνηση των ΗΠΑ είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις στο τουρκικό χρηματιστήριο και στην ήδη ευάλωτη ισοτιμία της τουρκικής λίρας με το δολάριο και το ευρώ. Ενώ η απόφαση του πρόσφατου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ήταν ένα θετικό μήνυμα και για την τουρκική οικονομία, οι αμερικανικές κυρώσεις συνιστούν πολύ βαρύτερο αρνητικό μήνυμα. Κι αυτό, επειδή η κίνηση της Ουάσιγκτον θα ενισχύσει και όσα κράτη-μέλη εντός της ΕΕ επιδιώκουν την τιμωρία της Τουρκίας.<br /><br />Οι αμερικανικές κυρώσεις ακυρώνουν στην πράξη και το προσκλητήριο που απηύθυνε ο Ερντογάν προς τους διεθνείς επενδυτές να πραγματοποιήσουν παραγωγικές επενδύσεις στην Τουρκία με πολύ προνομιακούς όρους. Την ίδια στιγμή, διεθνείς οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης συστήνουν την Ελλάδα ανεπιφύλακτα ως επενδυτικό προορισμό.<br /><br />Οι πολιτικές συνέπειες, επίσης, αναμένεται να είναι σημαντικές. Στην ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ περιέχεται σύσταση προς την Άγκυρα να επιχειρήσει την άμεση διευθέτηση του ζητήματος των S-400 σε συνομιλίες με τις ΗΠΑ. Ας σημειωθεί ότι αίτημα για τη διεξαγωγή τέτοιων συνομιλιών κατέθεταν εδώ και καιρό οι Τούρκοι, χωρίς να εισακούγονται.<br /><br />Είναι λογικό λοιπόν να υποθέσουμε ότι το πραγματικό μήνυμα της Ουάσιγκτον προς την Άγκυρα είναι πως οι όποιες συνομιλίες δεν μπορούν να γίνονται υπό το βάρος του τουρκικού τετελεσμένου. Εάν κάποιος θα υπαγορεύει τους όρους διεξαγωγής τους, αυτός δεν θα είναι η Τουρκία, αλλά οι Αμερικανοί. Αυτός είναι και ο στόχος των κυρώσεων.<br /><br />Στο δε ειδικής βαρύτητας ζήτημα αρχής της προμήθειας κύριου οπλικού συστήματος υψηλής τεχνολογίας της ρωσικής αμυντικής βιομηχανίας από χώρα του ΝΑΤΟ, η συζήτηση δεν μπορεί να αφορά τίποτε περισσότερο από τον τρόπο απομάκρυνσής του. Όχι τους όρους διατήρησής του, όπως επεδίωκαν οι Τούρκοι.<br /><br />ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ<br /><br />Δεδομένης της σημασίας που έχει το κύρος για ανατολίτες ηγέτες, όπως ο Ερντογάν, οι πιθανότητες ο Τούρκος πρόεδρος να λάβει το μήνυμα και να ανακρούσει πρύμναν πρέπει να θεωρούνται εξαιρετικά περιορισμένες. Θα συνιστούσε ομολογία ήττας, η οποία εκ των πραγμάτων θα αποσταθεροποιούσε το καθεστώς του. Το πλήγμα που υφίσταται η κυβέρνηση των ισλαμιστών είναι από κάθε άποψη καίριο και ουσιαστικά φέρνει τον κόμπο στο χτένι.<br /><br />Η επίκληση της γεωστρατηγικής σημασίας της Τουρκίας για το ΝΑΤΟ με σκοπό να διατηρηθεί το καθεστώς ασυλίας και να αποτραπεί η επιβολή κυρώσεων μπορεί να λειτούργησε αποτελεσματικά στο πρόσφατο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, μπορεί να συγκινεί τη γραφειοκρατία του ΝΑΤΟ, αλλά τώρα χάνει την εμβέλειά της. Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν έρχεται αντιμέτωπος με τις συνέπειες των πολιτικών επιλογών του.<br /><br />Ενδεικτικό της αμετροέπειάς του είναι ότι έθεσε και θέμα αζερικής μειονότητας στο Ιράν, με το ποίημα που απήγγειλε κατά την παρουσία του στο Μπακού, όπου εορτάστηκαν τα επινίκια της σύρραξης στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Το ζήτημα αυτό είναι εξαιρετικά ευαίσθητο εξ ου και η Τεχεράνη αντέδρασε με σφοδρότητα. Το Ιράν δεν παίζει μ’ αυτό το ζήτημα, γι’ αυτό και αντιμετώπισε την πρόκληση Ερντογάν ως εχθρική ενέργεια.<br /><br />Επειδή η Ουάσιγκτον γνωρίζει καλά όλα αυτά, σημαίνει ότι αποφασίζοντας να ανακοινώσει κυρώσεις, έχει λάβει υπόψη κι αυτήν την παράμετρο. Με άλλα λόγια, δεν “αγοράζει” τα έμμεσα μηνύματα του Ερντογάν ότι μπορεί να προκαλεί προβλήματα στους αντιπάλους των ΗΠΑ. Αυτό, όμως, οδηγεί τη στρατηγική της Άγκυρας σε αδιέξοδο και τον ίδιο τον Τούρκο πρόεδρο σε αντίδραση, το μέγεθος της οποίας θα φανεί τις επόμενες ημέρες.<br /><br />Στην πιο ακραία εκδοχή η τουρκική αντίδραση θα μπορούσε θεωρητικά να είναι αποχώρηση από το ΝΑΤΟ. Οι πιθανότητες να συμβεί αυτό θεωρούνται ακόμα και τώρα αμελητέες, καθώς οι ανακατατάξεις που θα προέκυπταν θα ήταν τεράστιες. Ο Ερντογάν έχει συνείδηση πως η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ του παρέχει μία κάποια προστασία, ειδικά σε μία περίοδο που η τουρκική οικονομία δοκιμάζεται. Οι θεωρητικά εναλλακτικές λύσεις στήριξης από τη Ρωσία και την Κίνα δεν προσφέρονται χωρίς σοβαρό κόστος.<br /><br />Σε περίπτωση κλιμάκωσης, θα ήταν σφόδρα πιθανή η άμεση απομάκρυνση των πυρηνικών βομβών που φιλοξενούνται στην τουρκική αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ. Παράλληλα, θα μπορούσε να ξεκινήσει διαδικασία μετεγκατάστασης της βάσης, με τις εναλλακτικές να συμπεριλαμβάνουν τη βάση του Ακρωτηρίου στην Κύπρο και τη Σούδα στην Κρήτη.<br /><br />ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ<br /><br />Όσον αφορά στα διδάγματα που πρέπει να εξάγει η Ελλάδα από αυτή την εξέλιξη, το πρώτο και πλέον σημαντικό είναι η ανάγκη διατήρησης δυο πηγών προμήθειας κυρίων οπλικών συστημάτων. Στην ελληνική περίπτωση χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Πολεμική Αεροπορία, με το μείγμα αμερικανικών μαχητικών F-16 και γαλλικών Mirage και Rafale. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Τουρκία εδώ και αρκετό διάστημα με τη διατήρηση του αεροπορικού της στόλου σε επιχειρησιακή ετοιμότητα, είναι εξόχως διδακτικό.<br /><br />Ένα δεύτερο δίδαγμα είναι η αποφυγή οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης υπό το βάρος τετελεσμένου. Αυτή είναι μια κατάσταση που η Ελλάδα έχει αντιμετωπίσει κατά κόρον στο ελληνοτουρκικό μέτωπο τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι θέση αρχής, την οποία οφείλει να μην παραβιάσει κάθε ελληνική κυβέρνηση, ότι δεν διαπραγματεύεσαι υπό το κράτος τετελεσμένου.<br /><br />Όταν εκ των προτέρων γνωρίζεις ότι ο συνομιλητής σου επιθυμεί διάλογο για να νομιμοποιήσει σε βάρος σου τετελεσμένα, ακόμα και το να καθίσεις στο τραπέζι, έχεις κάνει την πρώτη κρίσιμη υποχώρηση. Εάν αυτό ισχύει στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις για τους S-400, ισχύει πολλαπλάσια όταν ο συνομιλητής σου επιδιώκει να νομιμοποιήσει τετελεσμένα σε βάρος της εθνικής σου κυριαρχίας και των κυριαρχικών σου δικαιωμάτων.<br /><br />Το τρίτο δίδαγμα που πρέπει να εξάγει η ελληνική πλευρά είναι εξίσου σημαντικό. Οι διμερείς σχέσεις δεν μπορούν να προστατευθούν και η ειρήνη δεν διασφαλίζεται με συνεχείς υποχωρήσεις. Τουλάχιστον στην περίπτωση της Τουρκίας, η οποία δοκιμάζει διαρκώς τα όρια, επιχειρώντας να πετύχει κάθε φορά έστω οριακή μετατόπισή τους με τρόπο που να της αποφέρει πρακτικά κέρδη στο ελληνοτουρκικό μέτωπο. Κάθε βήμα πίσω φέρνει την Ελλάδα σε δυσμενέστερη θέση κι όχι επειδή το διεθνές περιβάλλον θα είναι απαραιτήτως πιο δυσμενές για την ελληνική πλευρά.<div><br /></div><div><b><i>*Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ΙΑΑΑ/ISDA<br /></i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

ΑΝΑΛΥΣΗ : Τουρκία και Κυρώσεις. Οι στρατιωτικές & πολιτικοικονομικές επιπτώσεις… και τα τρία διδάγματα για την Ελλάδα.

Οι κυρώσεις που ανακοίνωσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το θέμα των S-400 αποτελούν το πρώτο πραγματικά σκληρό πλήγμα των ΗΠΑ εναντίον της Τουρκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Θα νομιμοποιηθεί στην Ανατ. Μεσόγειο, χωρίς θερμό επεισόδιο ή πόλεμο η Τουρκία…

<img height="410" src="https://bankingnews.gr/media/k2/items/cache/b696201549c58e7b196f0c1862207407_XL.jpg" width="640" /><br /><br />Τι κρύβει το διπλωματικό και όχι μόνο τέχνασμα της Τουρκίας με το Ισραήλ... όπου μετά από 2 χρόνια άνοιξε εκ νέου την πρεσβεία;<br /><br />Τελικά η Τουρκία και ο τούρκος Πρόεδρος Erdogan πλησιάζουν τον στόχο τους.<br />Χωρίς θεσμό επεισόδιο επί της ουσίας, χωρίς πόλεμο, όπως λανθασμένα είχαν υπολογίσει και αναλύσει τα περισσότερα ελληνικά μέσα ενημέρωσης… η Τουρκία θα νομιμοποιηθεί στην Ανατολική Μεσόγειο με τις ευλογίες της ΕΕ αλλά και των ΗΠΑ και με την ανοχή του Ισραήλ.<br />Επίσης ενώ όλος ο πλανήτης στρέφεται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, το 2030 το 30% των αυτοκινήτων θα κινείται με ηλεκτροκίνηση…γιατί η Τουρκία επενδύει τόσο πολύ στην ανακάλυψη κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου;<br />Η ενέργεια είναι προπέτασμα που αποσκοπεί στην απόκρυψη της πραγματικότητας ή υπάρχει κάτι βαθύτερο στα σχέδια της Τουρκίας;<br /><br />Ορισμένα γεγονότα που δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητα<br /><br />Η Τουρκία έχει αναπτύξει μια έντονη διπλωματική και στρατιωτική παρουσία… προς όλα τα σημεία του ορίζοντα…<br /><br />-Με το Αζερμπαϊτζάν συνέβαλλε στην νίκη επί των αρμενίων με την χρήση μη επανδρωμένων drones.<br />Παραδόξως όμως ενέτεινε χείρα φιλίας και στην Αρμενία καλώντας την κυβέρνηση των αρμενίων να δημιουργήσουν μια πλατφόρμα συνεργασίας με επίκεντρο τον Καύκασο. <br /><br />-Με την Λιβύη συνεργάζεται με την επίσημη κυβέρνηση της GNA, κόντρα στον Haftar το αντίπαλον δέος και κόντρα στην Γαλλία που έχει ζωτικά συμφέροντα.<br />Ένας από τους λόγους έντασης στις σχέσεις Γαλλίας και Τουρκίας είναι η Λιβύη.<br /> <br />-Έχει αναπτύξει πολύ σθενή συνεργασία με την Ουκρανία<br />Ειδικά στο εμπόριο και στην άμυνα έχουν υπάρξει σημαντικές συμφωνίες.<br />Ως γνωστό οι σχέσεις Ουκρανίας και Ρωσίας δεν είναι καλές αλλά η Τουρκία… συνομιλεί και με τις δύο χώρες, ακολουθεί την στρατηγική της πολλαπλής διπλωματίας.<br /><br />-Διατηρεί ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με τον Putin τον ρώσο Πρόεδρο, ο οποίος επέτρεψε στην Τουρκία να εμπλακεί στον πόλεμο του Nagorno Karabakh – περιοχή που διεκδικούν αρμένιοι και αζέροι-<br /><br />-Διατηρεί καλές σχέσεις με την Σομαλία αφενός γιατί θέλει να αναπτύξει στρατιωτική βάση αφετέρου για έχει απώτερο σχέδιο… ο Πρόεδρος του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης είναι Σομαλός.<br /><br />Ένα ποιήμα προκαλεί ένταση στις σχέσεις Ιράν - Τουρκίας....<br /><br />-Εσχάτως επιδιώκει να αναπτύξει δεσμούς με το Ισραήλ… μεταξύ πολλών διπλωματικών τεχνασμάτων… ο Erdogan χρησιμοποίησε ένα ποίημα όταν επισκέφθηκε το Αζερμπαϊτζάν που παρ’ ολίγον να προκαλέσει διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Τουρκίας και Ιράν…<br />Πολλοί αζέροι κατοικούν στα βόρεια σύνορα του Ιράν…<br />Ταυτόχρονα ανακοίνωσε ότι ενεργοποιείται η τουρκική πρεσβεία στο Ισραήλ μετά από δύο χρόνια.<br />Ο στόχος είναι διττός<br />α)Η Τουρκία θέλει καλή συνεργασαία με το Ισραήλ καθώς ποντάρει στην ανοχή των ισραηλινών όταν θα ενεργοποιηθεί το forum για την Ανατολική Μεσόγειο<br />β)Η Τουρκία εγείρει ζητήματα στο ζήτημα του κοιτάσματος Αφροδίτη της Κύπρου που γειτνιάζει με κοίτασμα του Ισραήλ το Leviathan.<br /><br />-Διατηρεί πολύ καλούς δεσμούς με χώρες όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Ουγγαρία και η Βουλγαρία με βοήθησαν την Τουρκία στην Σύνοδο Κορυφής μπλοκάροντας τα σχέδια για κυρώσεις και embargo όπλων.<br /><br />-Χρησιμοποιεί τα 4 εκατ μετανάστες από την Συρία… ως μέσο άσκησης πίεσης στην Ευρώπη που με τον κορωνοιό δεν μπορεί πάλι να αντιμετωπίσει μεταναστευτικό ρεύμα θα ξεσπάσει πολιτική θύελλα στην Ευρώπη.<br /><br />Τι κρύβεται πίσω από την ενέργεια;<br /><br />Η ενέργεια είναι προπέτασμα είναι ένα τέχνασμα ώστε η Τουρκία να κρύψει το πραγματικό της σχέδιο.<br />Πολλοί και ορθά υποστηρίζουν ότι σε λίγα χρόνια το πετρέλαιο θα είναι ξεπερασμένο και γενικώς οι επενδύσεις σε εξορύξεις είναι πολυδάπανες ενώ η τάση είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.<br />Το φυσικό αέριο που εξορύσσεται έχει κάποια χρησιμότητα γιατί χρησιμοποιείται ως πηγή ηλεκτρισμού και θέρμανσης και παραμένει χρήσιμο ενεργειακό εργαλείο.<br />Ωστόσο η ενέργεια ενώ αποτελεί πυλώνα στην στρατηγική της Τουρκίας φάνηκε στο Ανατολικό Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Μαύρη θάλασσα εν τούτοις… υπάρχει άλλος βαθύτερος σχεδιασμός.<div><br />Η Τουρκία θέλει να καταστεί μια περιφερειακή δύναμη όπου θα ελέγχει οικονομίες και συμφέροντα σε Καύκασο, Μεσόγειο και Βόρεια Αφρική.<br />Η Γαλάζια Πατρίδα αυτό το σχέδιο εξυπηρετεί δηλαδή η δημιουργία ενός μεγάλου ζωτικού χώρου.<br />Δεν είναι τυχαίο ότι θέλει να τα βρει με τους αρμένιους ώστε να δημιουργήσει μια ζώνη κρατών όπου η Τουρκία θα έχει πρωτοκαθεδρία εμπορική και οικονομική.<br />Το ίδιο επιδιώκει και με το Ισραήλ.</div><div><br />Βλέπει μια αλλαγή στάσης από τους ισραηλίτες οι οποίοι αρχίζουν να αναπτύσσουν σχέσεις με μουσουλμανικά κράτη σπάζοντας το ψυχροπολεμικό κλίμα 10ετιών, π.χ. Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία.<br />Η Τουρκία θα επιδιώξει να βελτιώσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ… γιατί έτσι θα εξομαλύνει και τις διπλωματικές σχέσεις με άλλες χώρες.<br />Το ίδιο ενδεχομένως θα συμβεί και με την Ελλάδα με την διαφορά ότι η Τουρκία δεν χρειάζεται την Ελλάδα π.χ. για να διατηρεί καλές σχέσεις με την ΕΕ ή την Γερμανία...</div><div><br /><img height="407" src="https://pbs.twimg.com/media/Eo_sombW4AEDoeg?format=jpg&name=medium" width="640" /><br /><br /></div><div>Πως εξυπηρετούν τα σχέδια της Τουρκίας η ΕΕ και οι ΗΠΑ;<br /><br />Η ΕΕ στην Σύνοδο Κορυφής στις 10 και 11 Δεκεμβρίου μεταξύ άλλων αποφάσισε να υπάρξει μια πολυμερής διάσκεψη για την Ανατολική Μεσόγειο στην οποία θα συμμετάσχει η Τουρκία.<br />Η Τουρκία μέσω αυτών των μηχανισμών θα προσπαθήσει να νομιμοποιηθεί στην περιοχή.<br />Γιατί επιμένει π.χ. στην δημιουργία δύο κρατών στην Κύπρο και σε αυτό δεν θα κάνουν πίσω, ο στόχος τους είναι να διευρύνουν τον ζωτικό τους χώρο, οπότε η Βόρεια κατεχόμενη Κύπρος εξυπηρετεί αυτό τον σχεδιασμό στα νότια σύνορα της Τουρκίας.</div><div><br />Την ίδια στιγμή οι ευρωπαίοι δεν θέλουν ένταση με την Τουρκία και έτσι εξηγείται γιατί απερρίφθησαν οι κυρώσεις που ζητούσαν Ελλάδα και Γαλλία.<br />Η σύνοδος κορυφής στις 10 και 11 Δεκεμβρίου 2020 ήταν διπλωματική ήττα για Ελλάδα και Γαλλία, ούτε στις 25 και 26 Μαρτίου 2021 στην επόμενη σύνοδο κορυφής θα επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία ή εάν συμβεί θα είναι τριτευούσης σημασίας…. ούτε καν δευτερευούσης.<br />Επίσης η επιβολή κυρώσεων από τις ΗΠΑ στην Τουρκία για τους S-400 ήταν σχεδόν δώρο στην Τουρκία... καθώς το ζήτημα της θαλάσσιας δικαιδοσίας, των ερευνών των Τούρκων σε ελληνικές και κυπριακές θάλασσες... είναι αδιάφορη εξέλιξη για την αμερικανική διπλωματία.<br />Ας σημειωθεί ότι ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ λίγες ώρες πριν την Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις 10 και 11 Δεκεμβρίου 2020... δήλωσε ότι δεν πρέπει να ξεχνάει η Ευρώπω ότι η Τουρκία είναι ισχυρό μέλος του ΝΑΤΟ και θέλει να ανήκει στην οικογένεια της Δύσης....<br /><br />Η Τουρκία μπορεί να δοκιμάσει ξανά την Ελλάδα<br /><br />Δεν αποκλείεται η Τουρκία να επιχειρήσει να δοκιμάσει ξανά την Ελλάδα με δύο τρόπους<br />1)Να ενεργοποιήσει από τα μέσα Ιανουαρίου 2021 το Oruc Reis και να ξεκινήσει έρευνες όχι νοτίως του Καστελόριζου αλλά νοτίως της Κρήτης εντείνοντας την ένταση στην περιοχή.<br />2)Δεν μπορεί να αποκλειστεί να φέρει πλοίο εξόρυξης, η Τουρκία ως γνωστό διαθέτει 5 πλοία έρευνας και εξόρυξης εάν αρχίσει να τρυπάει το υποθαλάσσιο έδαφος ελληνικής θαλάσσιας δικαιοδοσίας π.χ. νότια από το Καστελόριζο ή νότια της Κρήτης η περιοχή θα καταστεί ξανά πεδίο έντασης και αντιπαράθεσης.<br /><br />Γιατί η Τουρκία επιδιώκει σχέσεις με το Ισραήλ;<br /><br />Τις τελευταίες 10 ημέρες, διεξάγονται συζητήσεις και ομιλίες για την πρόοδο των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ.<br />Προσελκύει την προσοχή της Τουρκίας το ζήτημα των κοιτασμάτων μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ που συμπίπτουν.<br />Την ίδια ώρα οι εξορύξεις των κοιτασμάτων φυσικού αερίου από την Κύπρο έχουν βαλτώσει…<br />Σύμφωνα με το Al Monitor επικαλούμενο ισραηλινές πηγές, στο πλαίσιο των προσπαθειών εξομάλυνσης των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ, είπαν ότι υπάρχουν επαφές με τις υπηρεσίες πληροφοριών των δύο χωρών.<br />Επιπλέον, οι πηγές δήλωσαν ότι οι συνομιλίες συνεχίζονται με στόχο αποκατάστασης των σχέσεων Τουρκίας και Ισραήλ.<br />Σε άρθρο του ο Cihat Yaycı πρώην τούρκος Ναύαρχος και εισηγητής της ΑΟΖ Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης που δημοσιεύθηκε στην ισραηλινή εφημερίδα Hayom ανέφερε ότι η Κύπρος έπρεπε να αποχωρήσει σε περίπτωση διμερούς συμφωνίας μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ σε καθορισμό ΑΟΖ.</div><div><br />Κατά τον Cihat Yaycı υπήρξε συνωμοσία που διαπράχθηκε από την Κύπρο στις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας του Ισραήλ στη Συμφωνία ΑΟΖ του 2010.<br />Στη συνέχεια, Ισραηλινοί ακαδημαϊκοί και οι Ισραηλινοί οργανισμοί μέσων ενημέρωσης επηρεάστηκαν από το άρθρο και άρχισαν να αμφισβητούν την ΑΟΖ που υπεγράφη μεταξύ Ισραήλ και Κύπρου.<br />Το ζήτημα αφορά το κοίτασμα Αφροδίτη, που βρίσκεται στα θαλάσσια σύνορα Κύπρου και Ισραήλ και ανακαλύφθηκε το 2011 από την αμερικανική εταιρεία ενέργειας Noble Energy. Υποστηρίζεται ότι η κατάθεση Αφροδίτης περιέχει 7-10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα αερίου στην ισραηλινή πλευρά και περίπου 100 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα στην κυπριακή πλευρά. Η εκτιμώμενη αξία των 100 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου στην περιοχή που βρίσκεται στην πλευρά της Κύπρου είναι περίπου 9 δισεκατομμύρια δολάρια.</div><div><br />Λόγω της διαφωνίας για τα θαλάσσια σύνορα, οι εργασίες γεώτρησης στην περιοχή σταμάτησαν.<br />Σύμφωνα με τον Cihat Yaycı, το Ισραήλ έχασε 4.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιας δικαιοδοσίας στη Συμφωνία της ΑΟΖ με την Κύπρο.<br />Σύμφωνα με τον Cihat Yaycı, εάν υπογραφεί ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ η Τουρκία θα κερδίσει 10.462 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιας περιοχής, ενώ το Ισραήλ θα κερδίσει 16.344 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιας περιοχής<br /><br />Η Τουρκία διόρισε νέο πρέσβη στο Ισραήλ μετά από απουσία δύο ετών....<br /><br />Τον Μάιο του 2018, η Τουρκία απέσυρε τον πρέσβη της από το Ισραήλ, με αιτία τον θάνατο Παλαιστινίων στη πολιορκημένη Λωρίδα της Γάζας που διαμαρτύρονταν για την απόφαση του Προέδρου των ΗΠΑ Trump να μετακινήσει την αμερικανική πρεσβεία από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.<br />Η κίνηση για τον διορισμό του Ufuk Ulutas, ως νέου πρέσβη της Τουρκίας στο Ισραήλ, αποτελεί μέρος μιας προσπάθειας βελτίωσης των σχέσεων με τη διοίκηση του εκλεγμένου Προέδρου Joe Biden.</div><div><br />O Τούρκος Πρέσβης θεωρείται, «πολύ έξυπνος» και «πολύ φιλο-Παλαιστινιακός» από πηγές που αναφέρονται στην έκθεση, μελέτησε την εβραϊκή ιστορία και την πολιτική στην Μέση Ανατολή στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ.<br />Είναι επίσης ειδικός στον περιφερειακό αντίπαλο του Ισραήλ, το Ιράν.<br />Η Τουρκία διέκοψε για πρώτη φορά τους διπλωματικούς δεσμούς με το Ισραήλ το 2010, αφού 10 Παλαιστίνιοι και Τούρκοι ακτιβιστές σκοτώθηκαν από Ισραηλινούς κομάντο που επιβιβάστηκαν σε τουρκικό πλοίο προσπαθώντας να παράσχουν βοήθεια και να σπάσουν τον μακροχρόνιο θαλάσσιο αποκλεισμό του Ισραήλ στη Γάζα.<br />Αποκατέστησαν τους δεσμούς το 2016, αλλά οι σχέσεις τους εκ νέου επιδεινώθηκαν το 2018 μετά την κίνηση της πρεσβείας των ΗΠΑ.<br />Οι κινήσεις αυτές δείχνουν ότι η Τουρκία επιδιώκει να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ.</div><div><br /><img height="592" src="https://pbs.twimg.com/media/Eo5NLayXcAYsRf9?format=jpg&name=large" width="640" /><br /><img height="427" src="https://doguakdenizpolitik.com/wp-content/uploads/2020/12/J-scaled.jpg" width="640" /><br /><br /></div><div><a href="www.bankingnews.gr">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Θα νομιμοποιηθεί στην Ανατ. Μεσόγειο, χωρίς θερμό επεισόδιο ή πόλεμο η Τουρκία…

Τι κρύβει το διπλωματικό και όχι μόνο τέχνασμα της Τουρκίας με το Ισραήλ... όπου μετά από 2 χρόνια άνοιξε εκ νέου την πρεσβεία; Τελικά η Του...

Διαβάστε την συνέχεια