Περιμένοντας για τον «Βάρβαρο»-Ο Ταγίπ αποφάσισε…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiXP00OHT-9FSZMFJD8JBMJpzwuPmOI-a5_BaedNlFm1HRlBRoCUHvWC0dehfEypNoxiBwC9_zCHSzKFIgB0Qu3zKvX3SUtSCeiBrpc1ZM6jagoVI6mLazYWW1M0uSwu9kHrVtmbkjJxzs1/s1600/erdogan,barbaros.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="332" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiXP00OHT-9FSZMFJD8JBMJpzwuPmOI-a5_BaedNlFm1HRlBRoCUHvWC0dehfEypNoxiBwC9_zCHSzKFIgB0Qu3zKvX3SUtSCeiBrpc1ZM6jagoVI6mLazYWW1M0uSwu9kHrVtmbkjJxzs1/s1600/erdogan,barbaros.jpg" width="640" /></a></div> <br /> του <b><span style="color: #990000;">Κώστα Βενιζέλου</span></b><br /> <br /> Σήμερα θα φανεί ποιο είναι το επόμενο βήμα που θα ακολουθήσουν οι Τούρκοι σε σχέση με την παρουσία του «Μπαρμπαρός» στην κυπριακή ΑΟΖ. Όπως είναι γνωστό, σήμερα λήγει η οδηγία προς ναυτιλλομένους που είχε εκδώσει η Τουρκία για τις σεισμικές έρευνες που παρανόμως πραγματοποιεί από τον περασμένο Οκτώβριο.<br /> <br /> Οι αποφάσεις έχουν ήδη ληφθεί, το θέμα χειρίζεται προσωπικά ο Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, και αναμένονται ανακοινώσεις. Όπως αναφέρουν συναφείς πληροφορίες, τη διαχείριση του θέματος έχει αναλάβει ο Αρχηγός του τουρκικού πολεμικού ναυτικού Μπουλέντ Μποστάνογλου. Ο Τούρκος στρατιωτικός είχε μεταβεί την περασμένη εβδομάδα στα κατεχόμενα και έκανε επίσκεψη στην πολεμική φρεγάτα που παρακολουθεί την πλατφόρμα της ΕΝΙ καθώς και στο ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός». Μέχρι αργά χθες το βράδυ, το «Μπαρμπαρός» βρισκόταν νοτίως της Κύπρου, εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Προφανώς οι Τούρκοι παρακολουθούν και τις κινήσεις της πλατφόρμας των εταιρειών ΕΝΙ-KOGAS.<br /> <br /> Στη Λευκωσία οι τουρκικές κινήσεις παρακολουθούνται από κοντά, ενώ προδήλως υπάρχει προβληματισμός για την τουρκική συμπεριφορά. Ο υπουργός Άμυνας Χριστόφορος Φωκαΐδης δήλωσε ότι δεν θα ήταν σοφό μέσα από δηλώσεις «να συμβάλουμε στα όποια επικοινωνιακά παιχνίδια της Άγκυρας». Παρακολουθούμε, ανέφερε, τις κινήσεις του «Μπαρμπαρός» και την όλη κατάσταση. «Πρέπει να πω ότι ο στρατός είναι πάντοτε έτοιμος και αξιολογεί όλα τα σενάρια», πρόσθεσε ο Κύπριος υπουργός. Χωρίς τούτο να συνδέεται απαραίτητα, αλλά δεν αποκλείεται να αποτελεί μήνυμα της Άγκυρας, χθες υπήρξαν παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από τα τουρκικά πολεμικά. Η Άγκυρα αξιοποίησε το γεγονός ότι η Ελλάδα αντιμετώπιζε δύο ανοικτά μέτωπα, την επιχείρηση διάσωσης των ανθρώπων του ναυαγίου του «Norman Atlantic», αλλά και την ψηφοφορία στη Βουλή και τις πρόωρες εκλογές. Όπως μεταδίδεται από την Αθήνα, για έκτη φορά φέτος, τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη παραβίασαν τον εθνικό μας εναέριο χώρο επάνω από τους Ανθρωποφάγους και το Μακρονήσι του συμπλέγματος των Φούρνων, ενώ άλλο ζεύγος τουρκικών F-16 έκανε παραβίαση επάνω από το Αγαθονήσι.<br /> <br /> Συγκεκριμένα, σύμφωνα με ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ: «Στις 15:22, δύο τουρκικά F-16 εισήλθαν στο FIR Αθηνών, μεταξύ Λέσβου και Χίου, χωρίς να καταθέσουν σχέδιο πτήσης, και στις 15:51 παραβίασαν τον εθνικό μας εναέριο χώρο επάνω από το Μακρονήσι και τους Ανθρωποφάγους σε ύψος 21.000 ποδιών, ενώ εξήλθαν του FIR Αθηνών στις 15:54 νοτίως της Σάμου. Επίσης, στις 15:46, άλλα δύο τουρκικά F-16 εισήλθαν στο FIR Αθηνών νοτίως της Σάμου, χωρίς να καταθέσουν σχέδια πτήσης, στις 15:49 παραβίασαν τον εθνικό μας εναέριο χώρο επάνω από το Αγαθονήσι σε ύψος 18.000 ποδιών και εξήλθαν του FIR Αθηνών στις 15:52, επίσης νοτίως της Σάμου». Σε όλες τις περιπτώσεις τα τουρκικά αεροσκάφη αναγνωρίσθηκαν και αναχαιτίσθηκαν από αντίστοιχα ελληνικά μαχητικά.<br /> <br /> <b>ΣΥΖΗΤΑ ΜΕ ΑΓΚΥΡΑ Ο ΕΡΟΓΛΟΥ</b><br /> <br /> Ο ΚΑΤΟΧΙΚΟΣ ηγέτης, Ντερβίς Έρογλου, δήλωσε ότι το ψευδοκράτος συζητά με την Τουρκία για τα επόμενα βήματα σε σχέση με την παραμονή ή όχι του ερευνητικού σκάφους, «Μπαρμπαρός» στην περιοχή. Ο Έρογλου αξιολόγησε και τις πρόσφατες δηλώσεις του Προέδρου Αναστασιάδη και συγκεκριμένα την αναφορά του ότι η τουρκοκυπριακή πλευρά προσπαθεί να καταστρέψει την Κυπριακή Δημοκρατία.<br /> <br /> «Με τη δήλωση αυτή ο κ. Αναστασιάδης έπεσε σε αντίθεση με τον συνεταιρισμό που κατέληξε σε συμφωνία και ενεργεί αντίθετα με το κοινό ανακοινωθέν της 11ης Φεβρουαρίου 2014 επί του οποίου είχαμε συμφωνήσει», είπε ο κατοχικός ηγέτης.<br /> <br /> <b>ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Άρχισαν συζητήσεις για τις αλλαγές – Διευρυμένη ατζέντα στο Άτυπο Συμβούλιο Αρχηγών</b><br /> <br /> Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ της Δημοκρατίας άρχισε τις συζητήσεις με τους στενούς του συνεργάτες με στόχο να υπάρξουν αποφάσεις και δράσεις με το νέο χρόνο σε σειρά θεμάτων.<br /> <br /> Όπως συναφώς πληροφορούμαστε, ο Πρόεδρος προτίθεται να συγκαλέσει σύντομα το Άτυπο Συμβούλιο Αρχηγών για να συζητήσει όλα τα καυτά θέματα που απασχολούν τον τόπο. Θα συζητήσει μαζί τους το Κυπριακό και διαχείριση του εθνικού θέματος ενόψει και της καθόδου στο νησί του ειδικού αντιπροσώπου του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ στο Κυπριακό, Έσπεν Μπαρθ Άιντα. Θα συζητήσει, επίσης και τα θέματα που αφορούν τις τουρκικές προκλήσεις καθώς και τα ζητήματα που άπτονται του κεφαλαίου της ενέργειας και των ερευνών στην κυπριακή ΑΟΖ.<br /> <br /> Στο Άτυπο Συμβούλιο Αρχηγών, που θα συνέλθει πριν το τέλος του πρώτου δεκαπενθημέρου του Ιανουαρίου, θα συζητηθούν και θέματα οικονομίας αλλά και ευρύτερα της διακυβέρνησης. Συγκεκριμένα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προτίθεται να συζητήσεις με τους ηγέτες των κομμάτων και το θέμα των εκποιήσεων, το οποίο απασχολεί την κυβέρνηση ενόψει και της μη παραχώρησης νέας δόσης του δανείου από το ΔΝΤ. Το θέμα των εκποιήσεων θα συζητήσει και με τους υπουργούς που εμπλέκονται στα ζητήματα αυτά. Την ίδια ώρα, ο Νίκος Αναστασιάδης προτίθεται να παρουσιάσει στους αρχηγούς των κομμάτων και την πρότασή του για τη συγκρότηση κυβέρνησης ευρείας αποδοχής. Παρά το γεγονός ότι η πρότασή του δεν έτυχε θετικής υποδοχής από την αντιπολίτευση, ωστόσο, ο Πρόεδρος θα παρουσιάσει την πρότασή του και προτίθεται να συζητήσει τις λεπτομέρειες με τα κόμματα.<br /> <br /> Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας άρχισε να συζητά με τους στενούς του συνεργάτες και την αλλαγή της δομής του προεδρικού. Όταν ολοκληρωθεί το οργανόγραμμα θα πρέπει να προωθηθεί νομοθετική ρύθμιση στη Βουλή. Όπως είναι γνωστό, στους σχεδιασμούς είναι και η τοποθέτηση Γενικού Διευθυντή (προερχόμενος από τη δημόσια υπηρεσία), που θα υπάγεται στον Υφυπουργό Παρά τω Προέδρω.<br /> <a href="http://mignatiou.com/" target="_blank">πηγή</a>

Περιμένοντας για τον «Βάρβαρο»-Ο Ταγίπ αποφάσισε…

του Κώστα Βενιζέλου Σήμερα θα φανεί ποιο είναι το επόμενο βήμα που θα ακολουθήσουν οι Τούρκοι σε σχέση με την παρουσία του «Μπαρμπαρός»...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν θέτει στο περιθώριο τον Νταβούτογλου

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEifA6rRjyvYdcGJACawbJCDSSYT4Aj_f8fJ1_xM7pa9eRObKRVDdfx0p7Npu3hsK7-SuquvjA3_1SNUFMWl1D5PXqiKtrP0Smk4UlW-UvNtxkSP22P-G_tlRDRtnjO_pE2NDMTfGzuqEl86/s1600/erdogan,ntaboytogloy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="340" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEifA6rRjyvYdcGJACawbJCDSSYT4Aj_f8fJ1_xM7pa9eRObKRVDdfx0p7Npu3hsK7-SuquvjA3_1SNUFMWl1D5PXqiKtrP0Smk4UlW-UvNtxkSP22P-G_tlRDRtnjO_pE2NDMTfGzuqEl86/s1600/erdogan,ntaboytogloy.jpg" width="640" /></a></div> <br /> O ισλαμοσυντηρητικός πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε ότι θα προεδρεύσει μιας συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου, προχωρώντας σε μια πρωτοφανή ενέργεια για έναν επικεφαλής του τουρκικού κράτους στη σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας, η οποία ερμηνεύεται ως ένα βήμα στην προώθηση των σχεδίων του να καταστήσει πιο ισχυρό το ρόλο του προέδρου της χώρας.<span id="more-47156"></span><br /> Στην ουσία θέτει στο περιθώριο τον Αχμέτ Νταβούτογλου, τον αναλώσιμο διορισμένο πρωθυπουργό, ο οποίος έχει αποτύχει σε όλες τις προβλέψεις και σε όλους τους σχεδιασμούς του<br /> Σύμφωνα με το Πρακτορείο REUTERS και το Γαλλικό Πρακτορείο (AFP), το να προεδρεύσει ο Ερντογάν ενός υπουργικού συμβουλίου αποτελεί ένα κρίσιμο βήμα στο πλαίσιο των φιλοδοξιών του που είναι, τελικά, να προχωρήσει σε αναθεώρηση του Συντάγματος προκειμένου να γίνει η Τουρκία μια χώρα που θα έχει το πολίτευμα της Προεδρικής Δημοκρατίας και όχι της προεδρευομένης Δημοκρατίας που έχει σήμερα.<br /> Ο Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε στον Τύπο ότι θα προεδρεύσει στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου την 19η Ιανουαρίου, η οποία θα διεξαχθεί στο νέο προεδρικό μέγαρο, που είναι πολυτελές και άκρως αμφιλεγόμενο και βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από την Άγκυρα, στο Μπεστέπε.<br /> «Θα συγκαλέσω το υπουργικό συμβούλιο τη 19η Ιανουαρίου στο Μπεστέπε και θα προεδρεύσω της συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου», δήλωσε ο ίδιος σε τηλεοπτικά δίκτυα, υπογραμμίζοντας ότι το Σύνταγμα του επιτρέπει να το κάνει αυτό.<br /> Τουρκικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν σενάρια ότι υπήρξαν τριγμοί μεταξύ της ομάδας του Ερντογάν και του γραφείου του πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου όταν ο πρωθυπουργός απέρριψε την περασμένη εβδομάδα τις δηλώσεις ενός συνεργάτη του Ερντογάν που υποστήριξε ότι ο πρόεδρος θα συγκαλέσει το υπουργικό συμβούλιο την 5η Ιανουαρίου.<br /> Ο Ερντογάν ξεκαθάρισε την κατάσταση σήμερα επισημαίνοντας ότι «έχω συζητήσει το θέμα με τον πρωθυπουργό».<br /> Προκειμένου να συγκαλέσει το υπουργικό συμβούλιο ο πρόεδρος έκανε χρήση μιας προεδρικής εξουσίας που είχε να ασκηθεί δεκαετίες.<br /> «Ο πρόεδρος μπορεί να ασκεί τις εξουσίες του… Μπορώ να συγκαλώ το υπουργικό συμβούλιο από καιρού εις καιρόν, αυτό δεν θα πρέπει να ενοχλεί κανέναν» υπογράμμισε ο Ερντογάν.<br /> <br /> <a href="http://mignatiou.com/" target="_blank">πηγή</a>

Ο Ερντογάν θέτει στο περιθώριο τον Νταβούτογλου

O ισλαμοσυντηρητικός πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε ότι θα προεδρεύσει μιας συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Jamie Shea εξηγεί τη στρατηγική του NATO για Ρωσία - ISIS

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhctnbDIE9-jNdnXZzIJEw614T14S3x7Nz2TqTgP7-ND38NmaZ2JtaMhDpQvogsOo68FDKEL98Tn4kswzT2xtG98bkoJ5FG1e4-C_3l1DqP3em4SZ8AuncyPlyR1K4hKm7Kd10EoNjy4V_R/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF800.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="356" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhctnbDIE9-jNdnXZzIJEw614T14S3x7Nz2TqTgP7-ND38NmaZ2JtaMhDpQvogsOo68FDKEL98Tn4kswzT2xtG98bkoJ5FG1e4-C_3l1DqP3em4SZ8AuncyPlyR1K4hKm7Kd10EoNjy4V_R/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF800.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <strong>Της Ελένης Παναγιώτου</strong><br /> Εκτός απο τον τερματισμό της αποστολής της ISAF στο Αφγανιστάν το ΝΑΤΟ έχει αντιμετωπίσει δύο προκλήσεις φέτος: τη Ρωσία και το Ισλαμικό Κράτος. Η συνέντευξη με τον Jamie Shea - NATO Deputy Assistant Secretary General for Emerging Security Challenges, εξετάζει τόσο τις προκλήσεις αυτές με λεπτομέρεια καθώς και το τι επιφυλάσσει το μέλλον για το ΝΑΤΟ μετά την αποχώρηση της ISAF απο το Αφγανιστάν. <br /> <br /> <strong>Η προσάρτηση της Κριμαίας απο την Ρωσία ήταν μια δυσάρεστη εκπληξη για ενα μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινής γνώμης. </strong><br /> <br /> Πώς όμως το ΝΑΤΟ προσπάθησε να αντιμετωπίσει την κίνηση της Ρωσίας μετα την προσάρτηση της Κριμαίας;  Αυτό εξηγεί λεπτομερώς ο Dr Jamie Shea στο OnAlert:<br /> <br /> "<strong>Στο ΝΑΤΟ ανταποκρινόμαστε στην κρίση με τρεις συγκεκριμένους τρόπους:</strong> Ο πρώτος τρόπος είναι το πάγωμα της πρακτικής συνεργασίας μας με τη Ρωσία μέχρι που η Ρωσία να αποδώσει ξανά την Κριμαία στην Ουκρανία και να θέσει τέλος στην αποσταθεροποίηση της Ουκρανίας. Το δεύτερο πράγμα που κάνουμε είναι το Σχέδιο Δράσης και Ετοιμότητας (Readiness Action Plan), το οποίο ήταν μία από τις μεγάλες αποφάσεις μας στη Σύνοδο Κορυφής στην Ουαλία, διασφαλίζουμε ότι έχουμε τις δυνάμεις, τις υποδομές, τη διοίκηση και τον έλεγχο ώστε να υπάρχουν ανά πάσα στιγμή έτοιμες δυνάμεις στην Ανατολική Ευρώπη. Ετσι ώστε η Πολωνία τα κράτη της Βαλτικής και η Ρουμανία να μπορούν αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε προσπάθεια της Ρωσίας να αμφισβητήσει την κυριαρχία ή την ασφάλεια των ιδίων ή μιας οποιασδήποτα άλλης χώρας του ΝΑΤΟ. Το τρίτο στοιχείο ειναι οτι προσφέρουμε την στήριξη μας στην Ουκρανία, και τη Γεωργία. Στην Σύνοδο Κορυφής της Ουαλίας ανακοινώσαμε ενα μεγάλο πακέτο βοήθειας προς την Γεωργία."<br /> <br /> Το ΝΑΤΟ υποστηρίζει οτι το σχέδιο Δράσης και Ετοιμότητας του (Readiness Action Plan) ειναι η κατάλληλη λύση προς την επιθετική στάση της Ρωσίας και ο κ. Shea υπογραμμίζει το γεγονός ότι <strong>“η Ρωσία πρέπει να γνωρίζει πως μια επίθεση σε μια χώρα του ΝΑΤΟ αποτελεί, αυτομάτως, επίθεση προς τις 28 χώρες του ΝΑΤΟ"</strong>. <br /> <br /> <strong>Ωστόσο ειναι γεγονός και πολυ σωστά μπορει να αναρωτηθεί κανείς αν μια επίδειξη αλληλεγυής εκ μέρους των χωρών του ΝΑΤΟ ειναι αρκετή για να αποτρέψει την ρωσική επιθετικότητα.</strong> Σύμφωνα με τον κ. Shea <strong>το ΝΑΤΟ είναι προετοιμασμένο σε περίπτωση που ο Πούτιν αποφασίσει να προβεί σε οποιαδήποτε περαιτέρω επιθετική συμπεριφορά και υπάρχουν δυο πτυχές σε αυτη τη λογική</strong><br /> <br /> “Η πρώτη είναι η διασφάλιση, μέσω της αποστολής στρατευμάτων στο έδαφος των χωρών των Ανατολικών μας  συμμάχων σε τακτική βάση για ασκήσεις, εκπαίδευση και για να επιδείξουμε  την αλληλεγγύη μας. <br /> Η δεύτερη πτυχή είναι η προσαρμογή μας στα νέα δεδομένα,  η οποία θα λάβει χώρα σε ένα ελαφρώς μεγαλύτερο χρονικό διάστημα όπου πρόκειται να εξετάσουμε τη δομή διοίκησης μας, με προεγκατάσταση του εξοπλισμού κλπ στο έδαφος των νέων κρατών μελών. Θα βεβαιωθούμε ότι μπορούμε να τους υπερασπιστούμε έναντι οποιασδήποτε μορφής επιθετικότητας ή ακόμη και επίθεσης. Είτε πρόκειται για μια συμβατική επίθεση είτε για μια επίθεση από τα "μικρά πράσινα ανθρωπάκια" (proxy war scenario), όπως τα αποκαλούν, τα υβριδικά σενάρια που είδαμε να εφαρμόζει η Ρωσία στην Κριμαία και την Ανατολική Ουκρανία."<br /> <br /> <strong>Η προστασία των συμμάχων απο τα "μικρά πράσινα ανθρωπάκια" είναι φυσικά ψηλά στην ατζέντα </strong>και φαίνεται οτι το Σχέδιο Δράσης και Ετοιμότητας του ΝΑΤΟ θα είναι επιτυχές. <strong>Απ’ την άλλη, και πάλι υπάρχει θέμα στον τομέα της ενεργειακής ασφάλειας.</strong> Οι ευρωπαϊκές χώρες και οι συμμαχοι του ΝΑΤΟ έχουν <strong>πιστέψει οτι είναι  όλοι εξαρτημένοι απο τη Ρωσία, ενεργειακά, όσον αφορά  το φυσικό αέριο</strong>. Ο κ. Shea διευκρινίζει ότι <strong>τα πράγματα δεν ειναι ακριβώς έτσι.</strong><br /> <br /> “<strong>Η συντριπτική πλειοψηφία των ορυκτών καυσίμων της Ρωσίας δεν εξάγονται στην Ασία, αλλά στην Ευρώπη.</strong> Για παράδειγμα, η Ρωσία στέλνει το πενταπλάσιο φυσικό αέριο στην Ευρώπη από ότι στην Κίνα, ακόμη και μετά τους όρους της πρόσφατης συμφωνίας μεταξύ Ρωσίας - Κίνας. <strong>Η Ρωσία δεν έχει την πολυτέλεια να “κλείσει” την στρόφιγγα του φυσικού αερίου και το πετρέλαιο, όταν πρόκειται για την ευρωπαϊκή αγορά, οπότε αυτο επιτρέπει στους Ευρωπαίους κάποια διαπραγματευτική δύναμη</strong>."<br /> <br /> Η λύση, φυσικά, λέει ο κ. Shea, είναι η διαφοροποίηση "<strong>το συμπέρασμα μακροπρόθεσμα είναι η διαφοροποίηση .</strong>.. τώρα κατασκευάζουμε πολύ περισσότερα τερματικά υγροποιημένου φυσικού αερίου, ένα νέο που ονομάζεται Independence μόλις άνοιξε στη Λιθουανία"<br /> <br /> Τονίζει το γεγονός ότι μπορεί η Ρωσία να δείχνει τα δόντια της, κόβοντας τις προμήθειες άνθρακα αλλα ο<strong> “άνθρακας προέρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και φυσικά στο κοντινό μέλλον η αμερικανική Shell Gas θα επεκταθεί σε χώρες όπως η Αλγερία, η Νιγηρία και η Νορβηγία.</strong>"<br /> <br /> <strong>Το ερώτημα που τίθεται εδω φυσικά ειναι τι κάνει το ΝΑΤΟ στον τομέα της ενεργειακής ασφάλειας.</strong> Μπορεί ο αμυντικός μηχανισμός να προστατεύσει τα μέλη του απο ενα παγωμενο χειμώνα, αν τελικά όλα πάνε στραβά; <br /> Σύμφωνα με τον κ. Shea το ΝΑΤΟ κάνει δύο πράγματα: <strong>Το πρώτο πράγμα είναι ότι βρισκεται σε πολιτικές διαβουλεύσεις πολύ συχνά στη στρατηγική διαμετακόμισης ενέργειας και το δεύτερο πράγμα είναι ότι το ΝΑΤΟ εργάζεται για την προστασία των κρίσιμων υποδομών.</strong><br /> <br /> <strong>Δε μπορεί βέβαια να συζητάμε για ενεργειακή ασφάλεια και να μην αναφερθούμε στη λιγότερο απο φιλική στάση της Τουρκίας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και συγκεκριμένα στην ΑΟΖ της Κύπρου. </strong><strong>Ο πλούτος των υδρογονανθράκων στην περιοχή αναγνωρίζεται από το ΝΑΤΟ</strong> και ο κ. Shea τονίζει <strong>“ότι αυτό το είδος των ευρημάτων που βρίσκονται στα χωρικά ύδατα διαφόρων κρατών θα πρέπει να αποτελέσει κίνητρο όχι για αντιπαράθεση αλλά για συνεργασία." </strong><br /> <br /> Πιο συγκεκριμένα, όπως αναφέρει και ο κ. Shea, <strong>η Τουρκία είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να εξετάσει τη συμμετοχή του στο πρόβλημα της Συρίας.</strong> Όπως φαίνεται λόγω του οτι η Τουρκία συνορεύει με τη Συρία και το ΝΑΤΟ έχει αναπτύξει τα τελευταία δυο χρόνια πυραυλους Patriot αν και το ΝΑΤΟ δεν εμπλέκεται άμεσα στον Συριακό εμφύλιο<strong> “θα μπορούσε να εμπλακεί για την πολύ βασική προστασία της σύμμαχό μας Τουρκίας”, </strong>δηλώνει ο κ. Shea.<br /> <br /> <strong>Η περιοχή έχει αποκτήσει πρόσφατα ένα άλλο πρόβλημα</strong>. Μετα την διακήρυξη χαλιφάτου τον Ιούνιο του 2014 το Ισλαμικό Κράτος συνεχίζει να επεκτείνεται σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Η δήλωση αυτή είχε σοβαρές γεωπολιτικές επιπτώσεις και οργανισμοί όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Ηνωμένα Έθνη βρίσκονται σε υψηλή επιφυλακή.<br /> <br /> <strong>Απ΄την άλλη το ΝΑΤΟ, τηρεί στάση αναμονής, όσον αφορά το Ισλαμικό Κράτος.</strong> Ο κ. Shea αναφέρει ότι όσον αφορά το Ισλαμικό Κράτος ο ρόλος του ΝΑΤΟ είναι “ο συντονισμός των αεροσκαφών και των πληροφοριών μεσω δορυφορικής επιτήρησης”αλλά τονίζει ότι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν το ΝΑΤΟ προσκληθέι επισήμως και οι Ιρακινοί ζητήσουν την ενεργή συμπαράστση της συμμαχίας. <strong>Τότε το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να προσφέρει στο Ιράκ σε εκπαίδευση των ενόπλων του δυνάμεων, εφόσον το Ισλαμικό Κράτους ειναι “τοπικό” πρόβλημα. </strong><br /> <br /> Εδω βεβαια προκύπτει αλλο ενα ερώτημα,<strong> εχει τον χρόνο και τους πόρους το ΝΑΤΟ να ασχοληθεί με το Ισλαμικό Κράτος όταν ειναι προφανές οτι όλη του η δυναμική του ειναι στραμμένη προς στη Ρωσία; </strong><br /> <br /> <strong>Η απάντηση στο ερώτημα  αυτό δώθηκε, μέσω του συμβολικού χαρακτήρα της συνάντησης του υπο των ΗΠΑ Συνασπισμού στα κεντρικά του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες</strong> στο περιθώριο της πρόσφατης συνάντησης των υπουργών Εξωτερικών της συμμαχίας. Δεν χρειάζεται να το ψάξει κανείς πολύ βαθιά για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το ΝΑΤΟ συμμετέχει στον αγώνα κατά του ISIS έστω και σε ένα μάλλον περιορισμένο επίπεδο.<br /> Φυσικά αυτή δεν είναι η επίσημη ρητορική του ΝΑΤΟ και αυτό έγινε σαφές κατά τη διάρκεια της συνέντευξης.<br /> <br /> Η καταπολέμηση των τζιχαντιστών αφορά τεχνολογικές πρακτικές του 21ου αιώνα, καθώς αυτοί χρησιμοποιούν το διαδύκτυο όχι μόνο για κατάταξη στις τάξεις τους νέων μελών, αλλά και για την προώθηση της οργάνωσης. Μια επίθεση στον κυβερνοχώρο σε εθνικό επίπεδο δεν είναι πλέον επιστημονική φαντασία. Εδω ειναι που το ΝΑΤΟ σε μια εξέλιξη μπορει να αφήσει το σημάδι του στο πεδίο μάχης στον κυβερνοχώρο. Όπως εξηγεί ο Δρ Jamie Shea "<strong>Οι επιθέσεις στον κυβερνοχώρο θα μπορούσε να φθάσουν ένα ανώτατο όριο το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί από το ΝΑΤΟ ως επίθεση και επιθετικότητα σύμφωνα με το άρθρο 5, κατι που θα μπορούσε να σημαίνει την ενεργοποίηση της συλλογικής άμυνας</strong>”<br /> <br /> <strong>Πρόκειται για μια απόφαση ορόσημο που θα παίξει σχεδόν σίγουρα πρωταγωνιστικό ρόλο στο μέλλον του ΝΑΤΟ.</strong><br /> <br /> Αλλά τι γίνεται με το μέλλον και το ΝΑΤΟ τώρα που η ISAF αποχωρει απο το Αφγανιστάν; Η αλήθεια ειναι οτι το ΝΑΤΟ δεν φεύγει απο το Αφγανιστάν καθώς στην νέα αποστολή Resolute Support συμμετέχουν περίπου 12.500 στρατιώτες του ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ υποστηρίζει ότι δεν θα είναι μάχμη αποστολή, αλλά μπορεί το ΝΑΤΟ να ειναι σίγουρο οτι είναι επαρκής η υποστήριξη για τον αφγανικό στρατό;<br /> <br /> <a href="http://www.onalert.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Ο Jamie Shea εξηγεί τη στρατηγική του NATO για Ρωσία - ISIS

Της Ελένης Παναγιώτου Εκτός απο τον τερματισμό της αποστολής της ISAF στο Αφγανιστάν το ΝΑΤΟ έχει αντιμετωπίσει δύο προκλήσεις φέτος: τη...

Διαβάστε την συνέχεια

Φουντώνει το μεταναστευτικό στη Γερμανία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjErfT7gzVXxYIzVHAG4geiDf7J9RTksRy_eW84gPrJsmF6WpqSI039xktrlrQxRvhfqbH5rEoISaBkJwAizVxml4f6a9je7Xvq7KIV6sTkXrW6TU_8wFE0exDltAQ_vfq450EBLrJV40nP/s1600/%CE%A6%CE%BF%CF%85%CE%BD%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9+%CF%84%CE%BF+%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C+%CF%83%CF%84%CE%B7+%CE%93%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="464" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjErfT7gzVXxYIzVHAG4geiDf7J9RTksRy_eW84gPrJsmF6WpqSI039xktrlrQxRvhfqbH5rEoISaBkJwAizVxml4f6a9je7Xvq7KIV6sTkXrW6TU_8wFE0exDltAQ_vfq450EBLrJV40nP/s1600/%CE%A6%CE%BF%CF%85%CE%BD%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9+%CF%84%CE%BF+%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C+%CF%83%CF%84%CE%B7+%CE%93%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <blockquote class="tr_bq"> <span style="background-color: #f3f3f3; color: #666666; font-size: large;">Στην κεντρική πολιτική σκηνή έχει μεταφερθεί η διαμάχη για τη μετανάστευση στη Γερμανία, που διχάζει τη γερμανική κοινωνία, τη στιγμή που η ισλαμοφοβία και ο ευρωσκεπτικισμός κερδίζουν διαρκώς έδαφος.</span></blockquote> <b>Το κίνημα Pegida (Πατριώτες Ευρωπαίοι ενάντια στον Εξισλαμισμό της Ευρώπης), το οποίο από εβδομάδα σε εβδομάδα γιγαντώνεται, αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου, μια έκφραση της δυσαρέσκειας και του φόβου έναντι των ξένων που συρρέουν στη Γερμανία, τον δεύτερο δημοφιλέστερο «προορισμό» μεταναστών παγκοσμίως</b><br /> <br /> Στην κεντρική πολιτική σκηνή έχει μεταφερθεί η διαμάχη για τη μετανάστευση στη Γερμανία, που διχάζει τη γερμανική κοινωνία, τη στιγμή που η ισλαμοφοβία και ο ευρωσκεπτικισμός κερδίζουν διαρκώς έδαφος. Πλέον όλοι φαίνεται ότι έχουν άποψη επί του φλέγοντος αυτού ζητήματος, όπως και ο γνωστός για τις εμπρηστικές δηλώσεις του για την Ελλάδα οικονομολόγος Χανς Βέρνερ Ζιν. Ο επικεφαλής του ινστιτούτου Ifo ρίχνει λάδι στη φωτιά, υποστηρίζοντας ότι οι μετανάστες επιβαρύνουν σημαντικά τη γερμανική οικονομία και καλεί τους Γερμανούς να κάνουν περισσότερα παιδιά για να αντιμετωπίσουν χωρίς τη συνδρομή των ξένων το πρόβλημα με τα ασφαλιστικά ταμεία και τις συντάξεις.<br /> Το κίνημα Pegida (Πατριώτες Ευρωπαίοι ενάντια στον Εξισλαμισμό της Ευρώπης), το οποίο από εβδομάδα σε εβδομάδα γιγαντώνεται, αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου, μια έκφραση της δυσαρέσκειας και του φόβου έναντι των ξένων που συρρέουν στη Γερμανία, τον δεύτερο δημοφιλέστερο «προορισμό» μεταναστών παγκοσμίως. Ενα κίνημα που ξεκίνησε στη Δρέσδη και εξαπλώνεται στη Βόννη και στο Ντίσελντορφ, στη Φρανκφούρτη και στο Ολντενμπουργκ και σε πολλές πόλεις της Γερμανίας. Στήριξη στο κίνημα αυτό παρέχει το κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD), που θεωρεί ότι τα υπόλοιπα κόμματα χαρίζουν τα λεφτά των Γερμανών στους μετανάστες που κάνουν «κοινωνικό τουρισμό» στη Γερμανία, όπως οι Ελληνες, οι Ισπανοί και οι Ιταλοί, ενώ οι πρόσφυγες οφείλουν, σύμφωνα με το AfD, να επιστρέψουν στις πατρίδες τους.<br /> Στους κόλπους της αποκαλούμενης Ενωσης, του CDU και του CSU δηλαδή, έχει ξεσπάσει «καβγάς» για τη μεταναστευτική πολιτική, ενώ στο απυρόβλητο δεν έχει μείνει ούτε η Ανγκελα Μέρκελ, η οποία δέχθηκε τα πυρά του πρώην υπουργού Εσωτερικών, Χανς Πέτερ Φρίντριχ. Ο πολιτικός των Χριστιανοκοινωνιστών κατηγόρησε την καγκελάριο ότι έχει υιοθετήσει την κεντρώα προσέγγιση των Πράσινων και των Σοσιαλδημοκρατών, με αποτέλεσμα να χάνει τους συντηρητικούς ψηφοφόρους, οι οποίοι γίνονται εύκολη λεία των ακροδεξιών και των ευρωσκεπτικιστών. Αν και δέχτηκε κριτική για τις απόψεις του, ο Φρίντριχ βρήκε αρκετούς υποστηρικτές ακόμη και ανάμεσα στους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ, ενώ το SPD κάλεσε την Ενωση να αποστασιοποιηθεί ξεκάθαρα από το Pegida και να συνειδητοποιήσει ότι «χωρίς μετανάστες τίθεται εν αμφιβόλω η ευημερία της Γερμανίας».<br /> <div class="positionPHOTO_2"> <a href="http://content-mcdn.ethnos.gr/filesystem/images/20141230/low/assets_LARGE_t_420_54444416.JPG" rel="lightbox-group1" title="Οπως αποκαλύπτει μία επιστολή που ανακαλύφθηκε πρόσφατα, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ σκεφτόταν στις αρχές του 20ού αιώνα να γίνει μουσουλμάνος<br/>"><img alt="Οπως αποκαλύπτει μία επιστολή που ανακαλύφθηκε πρόσφατα, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ σκεφτόταν στις αρχές του 20ού αιώνα να γίνει μουσουλμάνος " border="0" src="http://content-mcdn.ethnos.gr/filesystem/images/20141230/engine/assets_LARGE_t_420_54444416_type12128.jpg" width="480" /></a><br /> <div class="photoscaption"> Οπως αποκαλύπτει μία επιστολή που ανακαλύφθηκε πρόσφατα, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ σκεφτόταν στις αρχές του 20ού αιώνα να γίνει μουσουλμάνος</div> </div> <strong>Μελέτες</strong><br /> Ο Χανς Βέρνερ Ζιν, βέβαια, έχει αντίθετη άποψη και απορρίπτει τις πρόσφατες μελέτες που έδειχναν ότι οι μετανάστες συνεισφέρουν στα γερμανικά ταμεία. Σε άρθρο του στη «Frankfurter Allgemeine» ο Ζιν γράφει ότι «το κοινωνικό κράτος της Γερμανίας λειτουργεί ως μαγνήτης για ανειδίκευτους μετανάστες. Αυτό αποτελεί μεγάλη επιβάρυνση για τα κρατικά ταμεία και τα ταμεία πρόνοιας».<br /> Σύμφωνα με τον διευθυντή του Ifo, κάθε μετανάστης στοιχίζει 1.800 ευρώ επιπλέον από όσα προσφέρει στο γερμανικό κράτος με φόρους και εισφορές.<br /> Η λύση για τον Ζιν είναι η αλλαγή της μεταναστευτικής πολιτικής και η εισαγωγή ενός είδους «point system» που θα επιλέγει τους μετανάστες ανάλογα με την ηλικία, την επαγγελματική κατάρτιση, την υγεία, τις γλωσσικές τους ικανότητες και την περιουσία τους. «Οσοι έρχονται στη Γερμανία από κράτη της ΕΕ και χρειάζονται κρατική επιδότηση, να λαμβάνουν αυτά τα επιδόματα μόνο από τη χώρα καταγωγής τους. Οσοι προέρχονται από τρίτες χώρες, θα πρέπει να φορολογούνται και να επιλέγονται καλύτερα, βάσει του point system».<br /> Ακόμη, ο οικονομολόγος προειδοποιεί για προβλήματα εξαιτίας της υπογεννητικότητας. «Αν θα ήθελε κανείς να διατηρήσει την ισορροπία νέων και ηλικιωμένων και το επίπεδο συντάξεων και εισφορών να σταθεροποιηθεί, θα έπρεπε να επιτρέψει την εισροή 32 εκατ. νέων μεταναστών, η πλειονότητα των οποίων θα είναι προφανώς εκτός ΕΕ», γράφει. «Εφόσον αυτή η μαζική μετανάστευση θα είναι πολύ δύσκολα αποδεκτή από τη γερμανική κοινωνία» ο Ζιν καλεί τους πολιτικούς να στηρίξουν τις οικογένειες με παιδιά και τους Γερμανούς να αποκτήσουν περισσότερους απογόνους.<br /> ΣΤΟ ΦΩΣ ΑΓΝΩΣΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ<br /> <strong>Οταν ο Ουίνστον Τσόρτσιλ ήθελε να γίνει μουσουλμάνος</strong><br /> Oπως αποκαλύπτει μία επιστολή που ανακαλύφθηκε πρόσφατα ο Ουίνστον Τσόρτσιλ σκεφτόταν να γίνει μουσουλμάνος στις αρχές του 20ού αιώνα.<br /> Η επιστολή, που χρονολογείται από τον Αύγουστο του 1907, υπογράφεται από τη μέλλουσα κουνιάδα του Τσόρτσιλ, λαίδη Γκουέντολιν Μπέρτι, που του ζητούσε να μην αλλαξοπιστήσει. «Σε παρακαλώ, μην αλλαξοπιστήσεις στο Ισλάμ. Εχω παρατηρήσει από μέρους σου μία τάση προσέγγισης προς την Ανατολή», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην επιστολή της. Ο Τσόρτσιλ ήρθε κοντά στην ισλαμική κουλτούρα κατά τη διάρκεια της θητείας του στον βρετανικό στρατό στο Σουδάν, ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες για τον ενθουσιασμό του με το Ισλάμ - σε επιστολή του το 1907 ο Τσόρτσιλ αναφέρει πως θα ήθελε να είναι πασάς.<br /> Ωστόσο, ο Ουόρεν Ντόκτερ, ο ιστορικός ερευνητής που ανακάλυψε την επιστολή, υποστηρίζει πως ο Τσόρτσιλ δεν σκόπευε στην πραγματικότητα να γίνει μουσουλμάνος, καθώς εκείνη την εποχή ήταν «λίγο-πολύ άθεος». Απλώς είχε, πάντα σύμφωνα με τον Ντόκτερ, «έναν ενθουσιασμό για την ισλαμική κουλτούρα, συχνό φαινόμενο τη βικτοριανή εποχή».<br /> ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΤΕΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΚΡΗΞΗ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ<br /> <strong>Ξενοφοβικό τσουνάμι σαρώνει και τη Σουηδία</strong><br /> Χώρα φημισμένη για την ανεκτικότητα με την οποία επί δεκαετίες αποδεχόταν το διαφορετικό, η Σουηδία πλέον αλλάζει. Υποκύπτει στις φωνές του λαϊκισμού, ανακαλύπτει «εσωτερικούς εχθρούς» εκεί όπου άλλοτε έβλεπε ανθρώπους κατατρεγμένους και αναπτύσσει φοβικά αντανακλαστικά που αγγίζουν τα όρια της μισαλλοδοξίας.<br /> Από την αρχή της χρονιάς στη χώρα έχουν σημειωθεί περισσότερες από 12 επιθέσεις ενάντια σε ισλαμικά τεμένη, οι δύο μάλιστα εξ αυτών την τελευταία εβδομάδα, ενώ συνολικά τα εγκλήματα μίσους με θύματα μουσουλμάνους ανέρχονται πλέον σε εκατοντάδες ετησίως (ενδεικτικά το 2013 καταγράφηκαν περισσότερα από 300).<br /> Πυρκαγιά (που η Αστυνομία αποδίδει σε εμπρησμό) ξέσπασε σε τζαμί στην πόλη Εσλέβ στα νότια τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας, προκαλώντας υλικές ζημιές, ενώ μόλις τέσσερις ημέρες πριν, ανήμερα τα Χριστούγεννα, άγνωστοι φέρονται να έριξαν εμπρηστικό μηχανισμό σε τέμενος στην πόλη Εσκιλστούνα (90 χλμ. δυτικά της Στοκχόλμης), με αποτέλεσμα να ξεσπάσει φωτιά και να τραυματιστούν πέντε άτομα. Οι επιθέσεις των τελευταίων ημερών εντάσσονται στο ευρύτερο αντιμεταναστευτικό-ξενοφοβικό κύμα που σαρώνει τη σκανδιναβική χώρα, προκαλώντας τριγμούς στην κεντρική πολιτική σκηνή και ρήγματα στον κοινωνικό ιστό.<br /> Η ακροδεξιά παράταξη των «Σουηδών Δημοκρατών» έχει κάνει τους τελευταίους μήνες ιδιαιτέρως αισθητή την παρουσία της. Τον Σεπτέμβριο εξασφάλισε το 12,9% των ψήφων στις γενικές εκλογές, ξεχωρίζοντας ως τρίτη δύναμη (από 5,7% που είχε λάβει το 2010). Τον Δεκέμβριο οδήγησε στην κατάρρευση του κυβερνητικού συνασπισμού Αριστερών-Πρασίνων, καταψηφίζοντας τον προϋπολογισμό και πλέον οι δημοσκοπήσεις την «ανεβάζουν» ακόμη υψηλότερα, στο 18%.<br /> Από άποψη προπαγάνδας, δε, οι Σουηδοί ακροδεξιοί κινούνται στα γνωστά λαϊκιστικά πρότυπα της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, δαιμονοποιώντας τους μετανάστες που «μας παίρνουν τις δουλειές» και «απειλούν να διαβρώσουν τη σουηδική μας ταυτότητα».<br /> Είναι γεγονός ότι η Σουηδία έχει τα τελευταία χρόνια δεχτεί περισσότερους πρόσφυγες-αιτούντες άσυλο (κυρίως από Συρία, Αφγανιστάν, Σομαλία) από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο. Το 2014 δέχτηκε, για παράδειγμα, περί τα 100.000 άτομα από το εξωτερικό, ενώ άλλα 80.000 με 105.000 προβλέπεται να δεχτεί το 2015.<br /> Οι «Σουηδοί Δημοκράτες» από την πλευρά τους ζητούν ο αριθμός των εισερχομένων να μειωθεί κατά 90% και θέτουν το μεταναστευτικό στη βάση της σχεδόν μονοθεματικής τους πολιτικής ατζέντας. Υπολογίζεται ότι σήμερα ζουν στη Σουηδία περίπου 450.000 με 500.000 μουσουλμάνοι, από τους οποίους ωστόσο μόνο οι 100.000 θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν... θρησκευόμενοι. Κι αυτό σε μια χώρα με συνολικό πληθυσμό περίπου 9,7 εκατ.<br /> ΜΑΡΙΑ ΑΔΑΜΙΔΟΥ<br /> <a href="http://www.ethnos.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Φουντώνει το μεταναστευτικό στη Γερμανία

Στην κεντρική πολιτική σκηνή έχει μεταφερθεί η διαμάχη για τη μετανάστευση στη Γερμανία, που διχάζει τη γερμανική κοινωνία, τη στιγμή πο...

Διαβάστε την συνέχεια

20 + 1 πρόσωπα που σφράγισαν το 2014

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiKiHCmLQ4OiypRxZZu8nrH_pc5YqX5sMuOpaEfpS2nt15WTInYyG4xKHwxlxNL__dRHaa7dtCrIbPwsdeWA6ECs_jr5S4fC46ubHjHvThwGXT1w5kShHw0fvQSuQeJ2gGQA37e5_FjjJdN/s1600/20+++1+%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B1+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CF%83%CF%86%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%BD+%CF%84%CE%BF+2014.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="442" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiKiHCmLQ4OiypRxZZu8nrH_pc5YqX5sMuOpaEfpS2nt15WTInYyG4xKHwxlxNL__dRHaa7dtCrIbPwsdeWA6ECs_jr5S4fC46ubHjHvThwGXT1w5kShHw0fvQSuQeJ2gGQA37e5_FjjJdN/s1600/20+++1+%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B1+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CF%83%CF%86%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%BD+%CF%84%CE%BF+2014.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <strong>Πάμπλο Ιγκλέσιας<br /> Ο φορέας του νέου ευρωπαϊσμού</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/14045939.jpg" style="float: left; height: 120px; margin: 10px; width: 100px;" />Τα πρόσωπα της διεθνούς επικαιρότητας ενσαρκώνουν τις ελπίδες, τις ματαιώσεις και τη δυναμική αντιπαράθεση των κοινωνικών ομάδων και των φορέων της εξουσίας στη γεωπολιτική αρένα. Μερικά πρόσωπα δεν τα είδαμε ποτέ, όπως αυτά των τεσσάρων αγοριών που το περασμένο καλοκαίρι διαμελίστηκαν από ισραηλινή οβίδα ενώ έπαιζαν αμέριμνα μπάλα σε μια αμμουδιά της Μεσογείου, στη Γάζα. Αυτό δεν τα καθιστά λιγότερο σημαντικά. Το 2014 παρήλασαν στο πλανητικό προσκήνιο ρεαλιστές ηγέτες και διεφθαρμένοι πολιτικοί, ήρωες γιατροί και συντετριμμένοι δολοφόνοι, ακτιβιστές και τρομοκράτες, θύματα αστυνομικής βίας και αφοσιωμένοι υπέρμαχοι της παιδείας και της ελευθερίας. Στις σελίδες που ακολουθούν «Το Βήμα» καταγράφει τα 20+1 χαρακτηριστικά πρόσωπα του 2014, επιλέγοντας ως «πρόσωπο της χρονιάς» τον 36χρονο ισπανό πανεπιστημιακό Πάμπλο Ιγκλέσιας, ηγέτη του κόμματος Podemos. Οχι γιατί οι απόψεις που εκφράζει έχουν το παπικό αλάθητο. Ούτε, πολύ περισσότερο, γιατί δοκιμάστηκαν στη βάσανο της πολιτικής πράξης και πέτυχαν. Αλλά διότι η απάντηση στην κρίση που σοβεί εδώ και τέσσερα χρόνια στη Γηραιά Ηπειρο έχει νόημα μόνο αν διεκδικεί, από τη βάση των πολιτών, έναν νέο ευρωπαϊσμό, θεμελιωμένο στις μεγάλες παραδόσεις της ιταλικής Αναγέννησης, του γαλλικού Διαφωτισμού και των πικρών διδαχών που άφησε πίσω του ο 20ός αιώνας. Στον αντίποδα καραδοκούν ο εθνικισμός, ο απομονωτισμός, ο ρατσισμός, ο διαδικτυακός αυτισμός, οι κλειστοφοβικές οικονομίες, τα γκετοποιημένα προάστια των μεγαλουπόλεων, οι Μεσσίες και η λωτοφαγία του λαϊκισμού. <br /> <div> <br /> <div style="text-align: right;"> <b><span style="color: #990000;">Γιώργος Ι. Αλλαμανής</span></b></div> <strong>Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, Ισλαμικό Κράτος</strong><br /> <div> <strong>Χαλίφης με διδακτορικό, αόρατος και αιμοσταγής</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/Mideast%20Iraq.JPEG-0654e.jpg" style="float: right; height: 134px; margin: 10px; width: 100px;" />Ο Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, ο αυτοαποκαλούμενος χαλίφης του Ισλαμικού Κράτους, έχει επικηρυχθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες για 10 εκατ. δολάρια. Ωστόσο ελάχιστα είναι γνωστά για τον ίδιο. Πριν από το μοναδικό βιντεοσκοπημένο μήνυμά του από το Μεγάλο Τέμενος της κατειλημμένης Μοσούλης, το καλοκαίρι, υπήρχαν μόνο δύο φωτογραφίες του 43χρονου «αόρατου σεΐχη». Ο Μπαγκντάντι, ο οποίος γεννήθηκε στην ιρακινή πόλη Σαμάρα και έχει διδακτορικό στις Ισλαμικές Σπουδές, καλεί όλους τους σουνίτες σε τζιχάντ («ιερό πόλεμο»). Εκμεταλλεύθηκε τον συριακό εμφύλιο, την αποχώρηση των Αμερικανών από το Ιράκ, τη διεφθαρμένη και στρατιωτικά μισοδιαλυμένη σιιτική κυβέρνηση της Βαγδάτης, τα εκατομμύρια δολάρια από τις τράπεζες και το πετρέλαιο που έπεσαν στα χέρια του, την ιντερνετική στρατολόγηση που έχει οδηγήσει πάνω από 3.000 δυτικούς τζιχαντιστές στα πεδία των μαχών. Η γενικευμένη βιαιότητα της οργάνωσής του, η οποία ελέγχει μεγάλο μέρος της Συρίας και του Βόρειου Ιράκ, έκανε ακόμη και την Αλ Κάιντα να τον αποκηρύξει. Πρόσφατες φήμες ότι τραυματίστηκε σοβαρά ή και σκοτώθηκε δεν επιβεβαιώθηκαν.  <br /> <br /> <div> <strong>Κιμ Γιονγκ Ουν, Βόρεια Κορέα</strong><br /> <strong>Ο μικρός Στάλιν με το δάχτυλο στο κουμπί με τα πυρηνικά</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/2014-04-24T094620Z_1074334112_GM1EA4O1BRI01_RTRMADP_3_KOREA-NORTH.jpg" style="float: left; height: 111px; margin: 10px; width: 100px;" />Μέσα στο 2014 ο ηλικίας 31 ετών Κιμ Γιονγκ Ουν παγίωσε τη θέση του ως επικεφαλής του πιο «σταλινικού» κράτους της υφηλίου, της Βόρειας Κορέας. Υστερα από ακριβώς τρία χρόνια ηγεσίας, συνεχίζει το «θεάρεστο» έργο του πατέρα του Κιμ Γιονγκ Ιλ και του παππού του Κιμ Ιλ Σουνγκ. Αφού αντικατέστησε όλους τους στρατιωτικούς της «παλιάς φρουράς», επιδόθηκε στο αγαπημένο του χόμπι: την εξόντωση όσων θεωρούνται εμπόδιο στα μελλοντικά του σχέδια. Οπως λόγου χάρη, του θείου του Γιανγκ Σονγκ Τάεκ, τον οποίο εκτέλεσε με συνοπτικές διαδικασίες, καθώς ήταν ένα «ποταπό απόβρασμα χειρότερο από σκύλο», κατά το κρατικό δελτίο ειδήσεων. Κατόπιν, και αφού πρώτα επέβαλε σε όσους πολίτες έχουν το ίδιο όνομα με αυτόν να... το αλλάξουν, έσπευσε να προσφέρει «άρτον και θεάματα» στους υπηκόους του, κατασκευάζοντας ένα τεράστιο χειμερινό θέρετρο, ένα δελφινάριο και ένα υδάτινο πάρκο. Ελέγχει το κουμπί με τα «πρωτόγονα» αλλά επικίνδυνα πυρηνικά και η διαρκής απειλή ότι θα το πατήσει είναι εκ των βασικών όρων της επιβίωσής του. </div> <br /> <strong>Μάρτιν Σαλία, Σιέρα Λεόνε</strong><br /> <strong>Ηρωας γιατρός που χάθηκε πολεμώντας τον Εμπολα</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/14687410.jpg" style="float: right; height: 152px; margin: 10px; width: 100px;" />Το δεύτερο θύμα από τον ιό Εμπολα επί αμερικανικού εδάφους, ο χειρουργός Μάρτιν Σαλία, δεν χαρακτηρίζεται αδίκως «ήρωας». Παρότι μόνιμος κάτοικος των Ηνωμένων Πολιτειών, προσβλήθηκε από τον Εμπολα στη γενέτειρά του Σιέρα Λεόνε, όπου ταξίδεψε εθελοντικά προκειμένου να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Σύμφωνα με συναδέλφους του, ο 44χρονος Σαλία ήταν ένας εξαιρετικά ικανός γιατρός και θα μπορούσε να κάνει την πρακτική του όπου εκείνος επιθυμούσε. Ωστόσο επέλεξε τη Σιέρα Λεόνε που, όπως είχε ο ίδιος πει, «έχει τεράστια ανάγκη από χειρουργούς». Στο νοσοκομείο του δεν νοσηλεύονταν ασθενείς με Εμπολα, αλλά σύμφωνα με τις Αρχές της Σιέρα Λεόνε ο Σαλία εργαζόταν σε τουλάχιστον τρία νοσοκομεία ακόμη. Επαναπατρίστηκε στις ΗΠΑ έπειτα από αίτημα της συζύγου του. Οταν μεταφέρθηκε στο εξειδικευμένο Ιατρικό Κέντρο της Ομαχα στη Νεμπράσκα, ζούσε ήδη αρκετές ημέρες με τον ιό και η υγεία του είχε επιδεινωθεί σημαντικά. Υπέφερε από προχωρημένα συμπτώματα της ασθένειας και είχε παρουσιάσει νεφρική και αναπνευστική ανεπάρκεια. Αφησε την τελευταία του πνοή στις 17 Οκτωβρίου 2014.</div> <div> <br /> <div> <strong>Οσκαρ Πιστόριους, Νότια Αφρική<br /> Πυροβόλησε τη φιλενάδα του, έπεισε «μόνο» τη δικαστή του</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/14217065.jpg" style="float: left; height: 113px; margin: 10px; width: 100px;" />Επρεπε να πείσει τους 53 εκατομμύρια νοτιοαφρικανούς συμπολίτες του για την αθωότητά του. Τελικά κατάφερε να πείσει, τουλάχιστον απολύτως, μόνο έναν: τη δικαστή Τοκοζίλε Μασίπα, η οποία ύστερα από μια πολύκροτη δίκη διάρκειας επτά μηνών έκρινε μεν τον παραολυμπιονίκη δρομέα Οσκαρ Πιστόριους ένοχο για τον θάνατο της συντρόφου του Ρίβα Στέενκαμπ, αλλά όχι για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως. Η ποινή που του επιβλήθηκε - μόλις πέντε έτη φυλάκιση - κρίθηκε από τους περισσότερους σκανδαλωδώς ήπια για το μέγεθος της πράξης του λεγόμενου «Blade Runner». Οι πιθανότητες ο διάσημος αθλητής να εκτίσει εξ ολοκλήρου τα πέντε έτη της ποινής του μέσα στη φυλακή Κγκόσι Μαμπούρου είναι μικρές, καθώς μπορεί να απελευθερωθεί ύστερα από δέκα μήνες στη φυλακή και να τελεί υπό κατ' οίκον περιορισμό. Ο αθλητής είχε σκοτώσει τη Στέενκαμπ στις 14 Φεβρουαρίου 2013 πυροβολώντας την πίσω από την κλειστή πόρτα του μπάνιου, μέσα στο σπίτι του. Κατόπιν, απουσία μαρτύρων, ισχυρίστηκε ότι νόμισε πως ήταν κάποιος εισβολέας. </div> <div> </div> </div> <div> </div> <div> <strong>Χασάν Ροχανί, Ιράν</strong><br /> <strong>Ενας ρεαλιστής ιρανός ηγέτης έτοιμος για συμφωνία με τις ΗΠΑ</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/13567352.jpg" style="float: right; height: 126px; margin: 10px; width: 100px;" />Υστερα από το τηλεφώνημα που αντάλλαξε με τον Μπαράκ Ομπάμα στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο του 2013, οι δύο πρόεδροι έβαλαν μπροστά την επίτευξη συμφωνίας για τα πυρηνικά του Ιράν. Ο 66χρονος μετριοπαθής πρόεδρος του Ιράν Χασάν Ροχανί έχει εξασφαλίσει μέχρι στιγμής σημαντικές υποχωρήσεις από την άλλη πλευρά, κυρίως να μπορεί το Ιράν να εμπλουτίζει ουράνιο. Συμφωνία δεν υπήρξε μέσα στο 2014, παρ' όλο που η προθεσμία τυπικά εξέπνευσε στα τέλη Νοεμβρίου, όμως δόθηκε επτάμηνη παράταση με ηρεμία, χωρίς εκατέρωθεν απειλές και φανφάρες, πράγμα που δείχνει ότι οι σχέσεις ΗΠΑ - Ιράν έχουν μπει σε ένα αυλάκι κανονικότητας, ανήκουστο ως πριν από έναν χρόνο. Οι ελπίδες για επίτευξη συμφωνίας μέσα στο 2015 είναι πολλές, διότι και οι δύο πλευρές έχουν να κερδίσουν: ο μεν Ομπάμα γιατί επιθυμεί έναν σταθερό πόλο στην  ανάστατη Μέση Ανατολή και μια νίκη στην εξωτερική πολιτική για την υστεροφημία του, ο δε Ροχανί γιατί οι διεθνείς κυρώσεις έχουν γονατίσει την ιρανική οικονομία.<br /> <br /> <div> <strong>Ραούλ Κάστρο</strong><br /> <strong>Αμοιβαία επωφελής η προσέγγιση ΗΠΑ - Κούβας</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/h1625094.jpg" style="float: left; height: 133px; margin: 10px; width: 100px;" />Ο πρόεδρος της Κούβας κλείνει τη χρονιά με μια κοσμογονική εξέλιξη για τη χώρα του: ύστερα από πολύμηνη μυστική διπλωματία ανακοινώθηκε ότι αποκαθίστανται οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Κούβας και ΗΠΑ ύστερα από μισόν αιώνα «Ψυχρού Πολέμου». Πιεσμένος από την οικονομική κρίση στις χώρες που χρηματοδοτούν την Αβάνα (Βενεζουέλα και Ρωσία) και από τα πενιχρά αποτελέσματα των μεταρρυθμίσεων που εισήγαγε στην Κούβα πριν από τρία χρόνια, ο Ραούλ Κάστρο επέδειξε ρεαλισμό και άδραξε την ευκαιρία να αποκαταστήσει τις σχέσεις με την Αμερική φέρνοντας ευεργετικές οικονομικές επιπτώσεις για τους Κουβανούς. Ο ρεαλισμός του λέγεται ότι φθάνει ακόμη πιο βαθιά: ο Ραούλ Κάστρο, που το 2018 θα εγκαταλείψει οριστικά την προεδρία της Κούβας, ανέλαβε να «πουλήσει» επικοινωνιακά στους σκληροπυρηνικούς παλαιοκομματικούς την αποκατάσταση των σχέσεων με την Ουάσιγκτον. Και, λόγω επωνύμου, ήταν ο μόνος που μπορούσε να το κάνει. Eξίσου ρεαλιστής αναδεικνύεται και ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος χρησιμοποίησε μυστική διπλωματία και στην προσέγγιση με το Ιράν. </div> <div> <br /> <strong>Βλαντίμιρ Πούτιν, Ρωσία</strong><br /> <strong>Σκληρός παίκτης με «όπλα» τον εθνικισμό και το πετρέλαιο</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/Russia%20Putin.JPEG-09b44.jpg" style="float: right; height: 130px; margin: 10px; width: 100px;" />Ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν το 2014 μονοπώλησε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων όχι επειδή εξουδετέρωσε κάποια (ήδη μισοαναίσθητη...) άγρια τίγρη ή επειδή ίππευσε ημίγυμνος στην άγρια φύση. Εισέβαλε δύο φορές - τη μία ανοιχτά, την άλλη συγκεκαλυμμένα - σε γειτονική χώρα, την Ουκρανία, προσαρτώντας την Κριμαία. Η Δύση επέβαλε σκληρές οικονομικές κυρώσεις, η αξία του ρουβλίου σημείωσε κάθετη πτώση και οι συνέπειες γίνονται αισθητές στην τσέπη του μέσου Ρώσου. Ωστόσο ο 62χρονος Πούτιν γνωρίζει ότι η Ρωσία δεν απομονώνεται τόσο εύκολα: σύναψε μια τεράστια ενεργειακή συμφωνία ύψους 400 δισ. δολαρίων με την Κίνα και διατηρεί τη διαπραγματευτική του ισχύ με τις πλάτες του ενεργειακού κολοσσού Gazprom, ενώ στο εσωτερικό ποντάρει στο εθνικιστικό χαρτί της «Νέας Ρωσίας». Και επειδή η οικονομία της Ουκρανίας, την οποία υποτίθεται ότι προσπαθούν να βοηθήσουν τα δυτικά κράτη, εξαρτάται άμεσα από τις συναλλαγές με τη Ρωσία, το πολιτικό - οικονομικό τους μπρα ντε φερ με τον Πούτιν μπορεί τελικά να μην είναι και τόσο νικηφόρο.<br /> <div> <strong><br /> Μπενιαμίν Νετανιάχου, Ισραήλ<br /> Αίμα παλαιστινίων αμάχων, ρατσισμός και «ακόμη πιο δεξιά»</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/2014-12-07T135133Z_1695314903_GM1EAC71ON701_RTRMADP_3_MIDEAST-ISRAEL.jpg" style="float: left; height: 136px; margin: 10px; width: 100px;" />Πολλοί περίμεναν ότι κάποια στιγμή θα προκήρυσσε πρόωρες εκλογές αλλά ο 65χρονος πρωθυπουργός του Ισραήλ τούς ξάφνιασε: τις προκήρυξε ακόμη πιο πρόωρες - για τον Μάρτιο του 2015, μόλις δύο χρόνια μετά τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές που οδήγησαν τον Νετανιάχου για τρίτη θητεία στην πρωθυπουργία της χώρας του (ο δεύτερος που κατάφερε τέτοιο επίτευγμα μετά τον ιδρυτή του Ισραήλ Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν). Με τον Νετανιάχου στο τιμόνι, το Ισραήλ έχει πάει πολύ πιο δεξιά. Και θα πάει ακόμη πιο δεξιά αν επανεκλεγεί και σχηματίσει, όπως φιλοδοξεί, κυβέρνηση απαλλαγμένη από τα κεντρώα στοιχεία. Επί των ημερών του Νετανιάχου το Ισραήλ έχει κάνει δύο πολέμους στη Γάζα, έχει επιδεινώσει τις σχέσεις με τους Παλαιστινίους αλλά και με την Ουάσιγκτον και έχει αμαυρώσει την εικόνα του διεθνώς. Τον ισραηλινό πρωθυπουργό όμως τον απασχολεί περισσότερο πώς θα περάσει ένα ρατσιστικό νομοσχέδιο που εξασφαλίζει τον «εβραϊκό χαρακτήρα του Ισραήλ». </div> <div> <br /></div> <div> <div> <strong>Κάιλας Σατιάρτι, Ινδία</strong><br /> <strong>Ελευθερία και μόρφωση για όλα τα παιδιά του κόσμου</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/2014-12-11T194836Z_2029240312_GM1EACC0AHW01_RTRMADP_3_NOBEL-PRIZE-CONCERT.jpg" style="float: right; height: 128px; margin: 10px; width: 100px;" />Αγωνίζεται για την ελευθερία των παιδιών από τη σύγχρονη σκλαβιά και την καταναγκαστική εργασία 35 χρόνια τώρα. Σχεδόν άγνωστος εκτός Ινδίας, ο Κάιλας Σατιάρτι έχει σώσει δεκάδες χιλιάδες ζωές, με μια τολμηρή και επικίνδυνη ιδέα.</div> <div> <br /> Αρχισε να κάνει εφόδους σε εργοστάσια - συχνά γεμάτα με ένοπλους φρουρούς - όπου παιδιά ή και ολόκληρες οικογένειες ζούσαν σε αιχμαλωσία, δουλεύοντας σε άθλιες συνθήκες, πολλές φορές αλυσοδεμένα και νηστικά για ημέρες. </div> <div> <br /> Από το 1989 έχει απελευθερώσει 40.000 παιδιά-σκλάβους από διάφορες βιομηχανίες - ιδίως ταπητουργίες. Μετά, ο 60χρονος Ινδός ίδρυσε ένα διεθνές κίνημα, την «Παγκόσμια Πορεία κατά της Παιδικής Εργασίας», μια «ομπρέλα» για 2.000 ανθρωπιστικές οργανώσεις σε 140 χώρες.</div> <div> <br /> Σε μια βράβευση που χειροκροτήθηκε από όλους, μοιράστηκε το Νομπέλ Ειρήνης 2014 με τη Μαλάλα Γιουσαφζάι, την έφηβη μαθήτρια από το Πακιστάν που έγινε στόχος δολοφονικής επίθεσης από βάρβαρους Ταλιμπάν επειδή ήθελε να πηγαίνει στο σχολείο. Βράβευση με διπλό μήνυμα: ελευθερία και μόρφωση για τα παιδιά όλου του κόσμου. </div> <div> <br /> <strong>Τζόσουα Γουόνγκ, Χονγκ Κονγκ</strong><br /> <strong>Πολιτικός ακτιβιστής ετών 17; «Να συλληφθεί αμέσως!»</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/2014-12-15T070827Z_83152025_GM1EACF15ZI01_RTRMADP_3_CHINA-HONGKONG.jpg" style="float: left; height: 140px; margin: 10px; width: 100px;" />Μπορεί να μην έχει καν ενηλικιωθεί αλλά ο 17χρονος Τζόσουα Γουόνγκ θεωρείται ήδη βετεράνος του ακτιβισμού στο Χονγκ Κονγκ, καθώς έχει γράψει πολλά... χιλιόμετρα στο κοντέρ ως καθοδηγητής δράσεων υπέρ της δημοκρατίας στην πατρίδα του. Η ακτιβιστική δραστηριότητά του ξεκίνησε το 2009, όταν ως 12χρονος μαθητής συμμετείχε στο κίνημα ενάντια στη χάραξη ενός νέου αυτοκινητοδρόμου που απειλούσε να ξεσπιτώσει χιλιάδες ανθρώπους και να καταστρέψει αγροτικές εκτάσεις. Δύο χρόνια μετά, το 2011, ο Γουόνγκ συνίδρυσε την ομάδα Scholarism σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το - υποστηριζόμενο από το Πεκίνο - σχέδιο εφαρμογής της υποχρεωτικής διδασκαλίας ενός προπαγανδιστικού μανιφέστου «πατριωτικής εκπαίδευσης» σε 1.300 σχολεία του Χονγκ Κονγκ. Το 2012 πάλι, ο διοπτροφόρος νεαρός κατάφερε να κινητοποιήσει 120.000 άτομα προκειμένου να καταλάβουν το αρχηγείο της τοπικής κυβέρνησης. Και εφέτος, ως «παλιά καραβάνα» στον χώρο του ακτιβισμού, ηγήθηκε της Εξέγερσης των Ομπρελών, της μαζικής διαδήλωσης των κατοίκων του Χονγκ Κονγκ για περισσότερη δημοκρατία, μακριά από τις αυταρχικές επιταγές των κόκκινων καπιταλιστών του Πεκίνου.<br /> <div> <br /> <strong>Νάιτζελ Φάραντζ, Ηνωμένο Βασίλειο</strong><br /> <strong>Ο ευρω-σκεπτικιστής και η «μεγάλη έξοδος» από την ΕΕ</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/Nigel_Farage_MEP_1,_Strasbourg_-_Diliff.jpg" style="float: right; height: 152px; margin: 10px; width: 100px;" />Οι εχθροί του τον αποκαλούν «κλόουν». Είναι όμως ο ακροδεξιός πολιτικός που κυριάρχησε στη Βρετανία καθ' όλη τη διάρκεια του 2014: ο Νάιτζελ Φάρατζ, ηγέτης του ευρωσκεπτικιστικού, ξενοφοβικού, λαϊκιστικού Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKΙΡ), πήρε ένα μικρό κόμμα του 3,1% και το έφθασε στο 27,5%, πρώτη δύναμη στις ευρωεκλογές. Ο 50χρονος πολιτικός πρεσβεύει τη μία και μοναδική, σύμφωνα με αυτόν, «αλήθεια»: ότι η έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ θα λύσει ως διά μαγείας όλα τα μεγάλα προβλήματα, από τον έλεγχο της μετανάστευσης ως τη μείωση των φόρων και τη βελτίωση της Υγείας και της Παιδείας. Ο Φάρατζ διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και υβρίζει τους συνομιλητές του στα τηλεοπτικά πάνελ όπου είναι συχνά καλεσμένος. Εριστικός ή όχι, η ουσία παραμένει μία: είναι τόση η μετεωρική άνοδος του UKIP, ώστε αυτή τη στιγμή οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τα ποσοστά του κόμματος να έχουν εκτοξευθεί κοντά στο 20% εν όψει των εθνικών εκλογών, οι οποίες θα γίνουν τον Μάιο του 2015.<br /> <div> <strong><br /> Αλεξ Σάλμοντ, Σκωτία<br /> Ο άνθρωπος που παραλίγο να διασπάσει το Ηνωμένο Βασίλειο</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/14464091.jpg" style="float: left; height: 136px; margin: 10px; width: 100px;" />Ο Αλεξ Σάλμοντ, ο μακροβιότερος πρωθυπουργός της Σκωτίας και, πρώην πια, αρχηγός του Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας (SNP), έκανε πραγματικότητα το δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση της χώρας έπειτα από 307 χρόνια ένωσης με την υπόλοιπη Βρετανία - κάτι το οποίο ως πριν από μερικά χρόνια ήταν σχεδόν αδιανόητο. Ετσι θα μείνει στην Ιστορία ως ο άνθρωπος που παραλίγο να διασπάσει το Ηνωμένο Βασίλειο. Και μπορεί οι πολίτες της Σκωτίας τελικά να απάντησαν αρνητικά στο ενδεχόμενο της απόσχισης, ο 59χρονος Σάλμοντ ωστόσο κατάφερε να κάνει έναν ολόκληρο λαό να ορθώσει το ανάστημά του απέναντι στο Λονδίνο - και παράλληλα να κάνει τους αντιπάλους του στο Γουεστμίνστερ να μετανιώσουν που τον είχαν υποτιμήσει. Ο Σάλμοντ εξελέγη πρώτη φορά στην ηγεσία του SNP το 1990. Στις εκλογές του 2011 και με την υπόσχεση του δημοψηφίσματος το SNP απέσπασε σαρωτική νίκη. Ο Σάλμοντ παραιτήθηκε από πρωθυπουργός και ηγέτης του κόμματος τον περασμένο Νοέμβριο, ως αποτέλεσμα της ήττας στο δημοψήφισμα του Σεπτεμβρίου.</div> <div> <br /></div> <div> </div> <div> <strong>Ανγκελα Μέρκελ, Γερμανία</strong><br /> <strong>«Σύγχρονος Ναπολέων» και πιο ισχυρή από ποτέ</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/4926508.jpg" style="float: right; height: 153px; margin: 10px; width: 100px;" />Τι κι αν βρίσκεται στο μέσο της τρίτης θητείας στην ηγεσία της Γερμανίας; Η Ανγκελα Μέρκελ απολαμβάνει επίπεδα δημοτικότητας που για τους περισσότερους ευρωπαίους ομολόγους της, όπως για τον γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, αποτελούν... όνειρο θερινής νυκτός. Το 67% των Γερμανών επιδοκιμάζει το έργο της, ενώ πάνω από το 57% θέλει να δει «την πιο ισχυρή γυναίκα σε όλη την υφήλιο», σύμφωνα με το αμερικανικό περιοδικό «The New Yorker», να διεκδικεί την καγκελαρία για μία ακόμα τετραετία, το 2017. </div> <div> <br /> Να είναι η για πολλούς ανάλγητη στάση της απέναντι στην οικονομική ύφεση της υπόλοιπης Ευρώπης; Να είναι οι χειρισμοί της στο ζήτημα της ουκρανικής κρίσης; Ή μήπως να είναι η εντυπωσιακή σταθερότητα και αποφασιστικότητα που επιδεικνύει σε θέματα εσωτερικής πολιτικής; Οπως και να 'χει, η σύγκρισή της με τον... Ναπολέοντα Βοναπάρτη, στην οποία μεταξύ σοβαρού και αστείου προέβη ο επίσης σκληρός νεοφιλελεύθερος γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ήταν ο πιο διάσημος και αμφιλεγόμενος χαρακτηρισμός της χρονιάς.<br /> <div> <br /> <strong>Ματέο Ρέντσι, Ιταλία</strong><br /> <strong>Στα λόγια αντι-Μέρκελ, στην πράξη φιλελεύθερος</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/14785982.jpg" style="float: left; height: 143px; margin: 10px; width: 100px;" />Χαμογελάει εύκολα, σφύζει από ενεργητικότητα και φιλοδοξία. Οι Ιταλοί έπαιξαν τα ρέστα τους, ποντάροντας στα νιάτα και στην τόλμη του κυβερνητικά άπειρου πρώην δημάρχου της Φλωρεντίας.</div> <div> <br /> Ο 39χρονος Ματέο Ρέντσι υποσχέθηκε να ταρακουνήσει το σύστημα και να φέρει αλλαγή παντού. Να γιατί ήταν ένας από τους λίγους «συστημικούς» που διασώθηκαν στις ευρωεκλογές. Ο κεντροαριστερός πρωθυπουργός κέρδισε το πρώτο στοίχημα, με 40% στις κάλπες του Μαΐου, σαρωτική νίκη στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης. Φωτογενής, επικοινωνιακός και άσος στη συνθηματολογία, ηγείται της «Συμμαχίας του Νότου», η οποία ζητεί χαλάρωση της λιτότητας α λα Μέρκελ και Σόιμπλε. Ωστόσο στην πράξη τα μέτρα που λαμβάνει βασίζονται σε «κλασικές» νεοφιλελεύθερες συνταγές: περικοπές δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις, εργασιακός μεσαίωνας και απολύσεις στο Δημόσιο. Στην Ιταλία ο κόσμος στενάζει από ένα πακέτο σκληρής λιτότητας με περικοπές 26 δισ. ευρώ, για τρία χρόνια. Θα μπορέσει ο Ρέντσι να αποφύγει άλλες περικοπές; «Απλώς πήρε παράταση» λένε οι απαισιόδοξοι, ενώ το Βερολίνο δεν καλοβλέπει την προσεκτικά διατυπωμένη «αντιγερμανική» ρητορική του.<br /> <div> <br /> <strong>Μαρίν Λεπέν, Γαλλία<br /> Επικίνδυνη αντιευρωπαϊκή ρητορεία που σαγηνεύει τα πλήθη</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/2014-11-29T171839Z_291553941_GM1EABU03KM01_RTRMADP_3_FRANCE-NATIONALFRONT.jpg" style="float: right; height: 125px; margin: 10px; width: 100px;" />«Πολιτικός σεισμός», «εθνική καταστροφή», «θρίαμβος της Ακροδεξιάς». Με τέτοιους τίτλους υποδέχθηκε ο Τύπος την ιστορική πρωτιά του Εθνικού Μετώπου (FN) στις ευρωεκλογές του Μαΐου στη Γαλλία.</div> <div> <br /> Η 45χρονη ηγέτις Μαρίν Λεπέν πανηγύρισε τη νίκη που της έδωσαν οι νέοι, οι άνεργοι, οι εργάτες και η μικρομεσαία τάξη των λευκών Γάλλων: των «νοικοκυραίων» που φοβούνται το έγκλημα, τους μετανάστες, το Ισλάμ και πάνω απ' όλα τη φτώχεια.</div> <div> <br /> Μείωση της αγοραστικής δύναμης, ανεργία και παγκοσμιοποίηση τρομάζουν τους ψηφοφόρους. Πρώτο, και πιο ηχηρό, είναι το «Οχι» που λέει η Λεπέν στο ευρώ. Ο άλλος πυλώνας; «Εξω οι μετανάστες».</div> <div> <br /> Νόμος, τάξη, εθνική ταυτότητα κόντρα στους ξένους, είναι προνομιακός χώρος για την Ακρα Δεξιά. Επιπλέον η Λεπέν στόλισε τα λόγια της με ρητορείες για υπεράσπιση του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους και των δημοκρατικών αξιών, κάνοντας το πρόγραμμά της πιο εύπεπτο, αν και στην ουσία παραμένει ρατσιστικό.<br /> <div> <strong><br /> Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, Λουξεμβούργο<br /> Υπηρέτης κροίσων και αρχιτέκτονας της λιτότητας</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/2620560.jpg" style="float: left; height: 160px; margin: 10px; width: 100px;" />Τρεις φορές κατάφερε να μονοπωλήσει την επικαιρότητα ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 2014. Η πρώτη ήταν για την ίδια την τοποθέτησή του. Υποψήφιος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), πολλοί τον πολέμησαν παρ' όλο που το ΕΛΚ ήρθε πρώτο στις ευρωεκλογές. Δεν πρόλαβε καλά-καλά να αναλάβει και το παρελθόν του 60χρονου και πάμπλουτου Γιούνκερ ήρθε να τον καταδιώξει: αποκαλύφθηκε ότι ως πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου επί 19 χρόνια, πολλά από αυτά και υπουργός Οικονομικών, είχε στήσει την «φάμπρικα» που μετέτρεψε τη λιλιπούτεια χώρα του σε παράδεισο φοροαποφυγής για εκατοντάδες μεγάλες εταιρείες και κροίσους ιδιώτες. Ο Γιούνκερ παραμένει στη θέση του μόνο και μόνο επειδή η εύθραυστη Ευρώπη, την οποία με τις απειλές και την πολιτική λιτότητας διατηρούν οι πολιτικές και χρηματοπιστωτικές ελίτ, δεν αντέχει και άλλο σκάνδαλο. Το τρίτο ανδραγάθημά του αφορά την Ελλάδα. «Προτιμούμε τα οικεία πρόσωπα στην εξουσία και όχι ακραίες δυνάμεις» είπε σε σχέση με την εκλογή Προέδρου, δήλωση η οποία εξελήφθη ως παρέμβαση στα εσωτερικά μας. </div> <br /> <strong>Μάικλ Μπράουν, ΗΠΑ</strong><br /> <div> <strong>Πλήρωσε με τη ζωή του το ότι ήταν Αφροαμερικανός</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/140818-michael-brown-graduation-jms-2128_e9443531d58b213656488e4ce6d17a4f.jpg" style="float: right; height: 133px; margin: 10px; width: 100px;" />Το «λάθος» του Μάικλ Μπράουν, του 18χρονου που έπεσε νεκρός τον περασμένο Αύγουστο από τα πυρά αστυνομικού στην πόλη Φέργκιουσον των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι ότι ήταν μαύρος. Το λάθος των αμερικανικών Αρχών είναι ότι σχεδόν 50 χρόνια μετά την αποκατάσταση των πολιτικών δικαιωμάτων των Αφροαμερικανών δεν έχουν καταφέρει ακόμη να υπερκεράσουν τα βαθιά φυλετικά ζητήματα που διέπουν θεσμούς και κοινωνία. Ο Ντάρεν Γουίλσον, ο 28χρονος αστυνομικός που πυροβόλησε τον Μπράουν μέσα από το περιπολικό του ύστερα από σύντομη διένεξη για ασήμαντη αφορμή με τον έφηβο Αφροαμερικανό, δεν παραπέμφθηκε σε δίκη, με απόφαση ενόρκων, στην πλειονότητά τους λευκών. Ο αρμόδιος εισαγγελέας καταγγέλθηκε ότι λειτούργησε σαν συνήγορος υπεράσπισης του αστυνομικού. Ο Μπράουν, ο οποίος σύντομα θα ξεκινούσε μαθήματα στο πανεπιστήμιο, με τον θάνατό του μπορεί να μην αποτέλεσε την αφορμή για να καταδικαστεί αστυνομικός για υπέρμετρη βία στις ΗΠΑ. Εγινε όμως η αφορμή για δεκάδες χιλιάδες Αμερικανούς να μιλήσουν ανοιχτά για τον ρατσισμό και να σηκώσουν - συμβολικά - τα «χέρια ψηλά», όπως ο άτυχος νεαρός μπροστά στον δολοφόνο του.</div> <br /> <div> <br /> <strong>Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Τουρκία</strong><br /> <strong>Αυταρχικός, μεγαλομανής και εχθρός της δημοκρατίας</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/Turkey%20Police%20Raids.JPEG-03ea7.jpg" style="float: left; height: 119px; margin: 10px; width: 100px;" />Παλάτια χιλίων και πλέον δωματίων, μαζικές συλλήψεις δημοσιογράφων, δηλώσεις ότι μουσουλμάνος ανακάλυψε πρώτος την Αμερική ή ότι οι γυναίκες είναι υποδεέστερες από τους άντρες, ο «σουλτάνος» Ερντογάν έχει ξεφύγει τελείως αφότου εξελέγη πανηγυρικά, με ποσοστό σχεδόν 52%, στην προεδρία της Τουρκίας τον Ιούλιο. Τον περυσινό Δεκέμβριο είχε ξεσπάσει το μεγαλύτερο σκάνδαλο διαφθοράς στην κυβέρνηση του (τότε) πρωθυπουργού Ερντογάν. Πολλοί πίστεψαν ότι ο 60χρονος «πασάς» δεν θα μπορούσε να ανακάμψει. Τους διέψευσε και κήρυξε πόλεμο εναντίον όλων όσοι δεν συμφωνούν μαζί του: δικαστές, αστυνομικοί, στρατιωτικοί, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, πολιτικοί έχουν πάρει τον δρόμο της φυλακής, της δυσμενούς μετάθεσης ή της σιωπής. Η ΕΕ, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεθνείς δημοσιογραφικές ενώσεις εκφράζουν έντονη ανησυχία για τον δρόμο στον οποίο πορεύεται η Τουρκία. Του Ερντογάν όμως δεν ιδρώνει το αφτί του και κατηγορεί για τα πάντα το «παράλληλο κράτος» καθώς και κέντρα από το εξωτερικό που επιβουλεύονται την Τουρκία.  </div> <div> <br /> <br /> <strong>Ζοζέ Σόκρατες, Πορτογαλία</strong><br /> <strong>Στη φυλακή για μίζες ο πρωθυπουργός του Μνημονίου</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/2014-11-22T162811Z_881967666_GM1E59S0IMF01_RTRMADP_3_PORTUGAL-CORRUPTION-SOCRATES.jpg" style="float: right; height: 127px; margin: 10px; width: 100px;" />Ο 57χρονος πρώην πρωθυπουργός της Πορτογαλίας συνελήφθη τον Νοέμβριο μόλις πάτησε το πόδι του στο αεροδρόμιο της Λισαβόνας, από το Παρίσι όπου ζει, και οδηγήθηκε στη φυλακή με χειροπέδες μπροστά στις κάμερες. Ο σοσιαλιστής «πρωθυπουργός του Μνημονίου», ο οποίος κυβέρνησε ως το 2011, κατηγορείται ότι έλαβε συνολικά μίζες ύψους τουλάχιστον 20 εκατ. ευρώ - ενώ την ίδια στιγμή έβαζε τους Πορτογάλους να σφίγγουν το ζωνάρι. Ο ίδιος δηλώνει θύμα σκευωρίας. Τα χρήματα τα μετέφερε στο Παρίσι με το αυτοκίνητο ο οδηγός του, ο οποίος επίσης συνελήφθη. Ο Σόκρατες, ο οποίος ζούσε σε ένα διαμέρισμα 3 εκατ. ευρώ στη γαλλική πρωτεύουσα, ενσαρκώνει πλέον τους «πολιτικούς των σκανδάλων» που ξεσκεπάζονται σιγά-σιγά στην Ευρώπη της λιτότητας. Χωρισμένος και πατέρας δύο γιων, 21 και 19 ετών, ο Σόκρατες είχε δείξει από νωρίς έφεση στη... λαμογιά. Πριν από επτά χρόνια αποκαλύφθηκε ότι το πτυχίο πολιτικού μηχανικού που ισχυριζόταν ότι διέθετε ήταν «μαϊμού». </div> <div> <br /> <strong><br /> Ντίλμα Ρούσεφ, Βραζιλία<br /> «Εξω φτώχεια» για 40 εκατομμύρια ανθρώπους</strong><br /> <img alt="" src="http://www.tovima.gr/files/1/2014/12/29/INT9261682.jpg" style="float: left; height: 130px; margin: 10px; width: 100px;" />Φτωχός κόσμος, η πλατιά βάση του λαού στη Βραζιλία των 200 εκατομμυρίων κατοίκων, χάρισε τη δεύτερη θητεία στην αριστερή πρόεδρο Ντίλμα Ρούσεφ - με ευγνωμοσύνη για την κοινωνική πολιτική της.</div> <div> <br /> Η 66χρονη πρώην μαρξίστρια αντάρτισσα πόλης ξεπέρασε μεγάλα εμπόδια για να επανεκλεγεί: δυσαρέσκεια για την επιδείνωση της οικονομίας, κακές δημόσιες υπηρεσίες και διαφθορά παντού.</div> <div> <br /> Αλλά κυβερνητικά προγράμματα όπως το Bolsa Familia («Καλάθι της Οικογένειας») μέτρησαν περισσότερο στις κάλπες από τους φόβους για αδιέξοδο στην οικονομία ή από την οργή για σπατάλες σε φιέστες όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Ρίο το 2016.</div> <div> <br /> Την τελευταία δεκαετία η κοινωνική πρόνοια της κυβέρνησης του Κόμματος των Εργατών (ΡΤ) του χαρισματικού Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα και της διαδόχου του έβγαλε από τη φτώχεια περισσότερους από 40 εκατομμύρια ανθρώπους.</div> <div> <br /> Ακόμη κι έτσι, ένας στους τρεις Βραζιλιάνους ζει σε νοικοκυριά που κερδίζουν λιγότερα από 700 δολάρια τον μήνα. Και ήταν η δική τους συντριπτική στήριξη που έδωσε, πάλι, τη νίκη στη Ρούσεφ.<br /> <br /> <a href="http://www.tovima.gr/" target="_blank">πηγή</a></div> </div> </div> </div> </div> </div> </div> </div> </div> </div>

20 + 1 πρόσωπα που σφράγισαν το 2014

Πάμπλο Ιγκλέσιας Ο φορέας του νέου ευρωπαϊσμού Τα πρόσωπα της διεθνούς επικαιρότητας ενσαρκώνουν τις ελπίδες, τις ματαιώσεις και τη δυν...

Διαβάστε την συνέχεια

FT - Bloomberg: Διαγράψτε το ελληνικό κρατικό χρέος στην Ε.Ε.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCJKY7_TXjCncOcP6l6xenvGbP8tQR6ceS6SFGQi3_0aMHa7rpfjye2KrliETsHtag_SyadwsvwkLhB_TWIdao6jPTt5cuDAJ45Eay7gqxlNctCEfepXoW28WaqcguB5HZ74J0RqC5-vMk/s1600/FT+-+Bloomberg.+%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%88%CF%84%CE%B5+%CF%84%CE%BF+%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C+%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C+%CF%87%CF%81%CE%AD%CE%BF%CF%82+%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%95.%CE%95..jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="414" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCJKY7_TXjCncOcP6l6xenvGbP8tQR6ceS6SFGQi3_0aMHa7rpfjye2KrliETsHtag_SyadwsvwkLhB_TWIdao6jPTt5cuDAJ45Eay7gqxlNctCEfepXoW28WaqcguB5HZ74J0RqC5-vMk/s1600/FT+-+Bloomberg.+%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%88%CF%84%CE%B5+%CF%84%CE%BF+%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C+%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C+%CF%87%CF%81%CE%AD%CE%BF%CF%82+%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%95.%CE%95..jpg" width="640" /></a></div> <br /> <blockquote class="tr_bq"> <span style="color: #666666; font-size: large;">Οι υφεσιακές πολιτικές είναι λανθασμένες για όλα τα κράτη, αναφέρουν.</span></blockquote> Στην ανάγκη διαγραφής κρατικού χρέους στη ζώνη του ευρώ αναφέρονται σε δημοσιεύματα τους οι Financial Times και το Bloomberg εξ αφορμής των σηπτικών συνθηκών που επιφέρουν τα προγράμματα λιτότητας στη συνοχή της ευρωζώνης. <br /> Σύμφωνα με το Bloomberg οι ηγέτες της ΕΕ θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ για χαλάρωση των μέτρων, ώστε το πολιτικό δράμα στην Ελλάδα να μην εξελιχθεί σε οικονομική κρίση. Όπως αναφέρει σε άρθρο του το πρακτορείο, αν η Ελλάδα εγκατέλειπε το ενιαίο νόμισμα θα έθετε υπό αμφισβήτηση και τα οικονομικά διαπιστευτήρια και άλλων μελών- χωρών της Ευρωζώνης.<br /> «Με την Ελλάδα να παραμένει σε καθεστώς επιτήρησης η τρόικα  θα πρέπει να διαγράψει ένα μεγάλο κομμάτι από το χρέος των 322 δισ. ευρώ της χώρας», σημειώνει το πρακτορείο και προσθέτει πως αν και το κόστος της διαγραφής χρεών θα βαρύνει τους φορολογούμενους της ευρωζώνης, ωστόσο είναι «η καλύτερη εναλλακτική λύση που υπάρχει στον ορίζοντα».<br /> Αλλά και οι Financial Times σημειώνουν πως οι υφεσιακές πολιτικές με τις οποίες η ευρωζώνη επέλεξε να αντιμετωπίσει την κρίση είναι λανθασμένες, κάτι που όπως υποστηρίζει φαίνεται από την πορεία των περιθωριακών κομμάτων ανά την Ευρώπη, αλλά και τη χθεσινή ψηφοφορία που οδήγησε στην «κατάρρευση» της ελληνικής κυβέρνησης.<br /> «Αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι ο τρόπος με το οποίο αντιμετωπίζονται τα έθνη σαν κακομαθημένα παιδιά. Ο κόσμος, όχι μόνο στην περιφέρεια, αλλά επίσης στην Ιταλία και τη Γαλλία, τη δεύτερη και την τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης και από τα ιδρυτικά κράτη της ΕΕ, έχει απαυδήσει με τις υπαγορεύσεις», αναφέρει η εφημερίδα. <br /> Σύμφωνα με τους FT η αποτυχία της ελληνικής κυβέρνησης να αποτρέψει τις πρόωρες εκλογές είναι η τελευταία απόδειξη ότι απαιτούνται πιο γενναίες πολιτικές αποφάσεις από τους ηγέτες της ευρωζώνης. Στη βάση αυτή σημειώνουν πως το νέο πλαίσιο της ευρωζώνης για την διάσωση των τραπεζών κατέστησε τη διαγραφή κρατικού χρέους ασφαλέστερη. <br /> «Οι Γερμανοί πιστώνονται με ανάπτυξη και απασχόληση, αλλά έφεραν υπο-επένδυση, επισφαλείς θέσεις εργασίας και στασιμότητα μισθών. Εάν το ερώτημα στην Ευρώπη και τις προηγμένες οικονομίες είναι πως θα επιδιώξουν δίκαιη ανάπτυξη σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία, τότε η Γερμανία δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι έχει βρει τη λύση», σημειώνει το άρθρο της εφημερίδας, προσθέτοντας πως «η Ευρώπη θα πρέπει να συνεχίσει την ενοποίηση, αλλά μέσα από το αμοιβαίο συμφέρον και όχι λόγω εξαναγκασμού».<br /> <a href="http://www.tovima.gr/" target="_blank">πηγή</a>

FT - Bloomberg: Διαγράψτε το ελληνικό κρατικό χρέος στην Ε.Ε.

Οι υφεσιακές πολιτικές είναι λανθασμένες για όλα τα κράτη, αναφέρουν. Στην ανάγκη διαγραφής κρατικού χρέους στη ζώνη του ευρώ αναφέροντ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ποιος είναι ο άνθρωπος που σχεδιάζει επι χρόνια την ανατροπή του Πούτιν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioapD0KcpadJfP8x8wPDvBNfrrLENUtjgzAhI7vY5f5OtyVcM6oGkq6NF6UYPL4DB_3thq49D19IeAaDN4KL8DzNAgUq0vsf3nZFrB_FgicU0ENCRzgazEk4YZPQTgRr_fTVgYbYO2v4Vl/s1600/%CE%BF+%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CF%83%CF%87%CE%B5%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9+%CE%B5%CF%80%CE%B9+%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%A0%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B9%CE%BD..jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioapD0KcpadJfP8x8wPDvBNfrrLENUtjgzAhI7vY5f5OtyVcM6oGkq6NF6UYPL4DB_3thq49D19IeAaDN4KL8DzNAgUq0vsf3nZFrB_FgicU0ENCRzgazEk4YZPQTgRr_fTVgYbYO2v4Vl/s1600/%CE%BF+%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82+%CF%80%CE%BF%CF%85+%CF%83%CF%87%CE%B5%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9+%CE%B5%CF%80%CE%B9+%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%A0%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B9%CE%BD..jpg" /></a></div> <br /> Γράφει ο <b>Νίκος Χειλαδάκης</b><br /><br />Ο άνθρωπος που επί χρόνια υπονομεύει και προσπαθεί να ανατρέψει τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαδιμήρ Πούτιν να ξεσηκώσει με δόλιους τρόπους λαϊκό κίνημα εναντίον του Ρώσου προέδρου, είναι ο John F. Tefft. Άνθρωπος των Ρότσιλντ, μασόνος, Αμερικανός διπλωμάτης, στην ουσία κατάσκοπος, πράκτορας των Αμερικανών, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Μόσχα, με κύρια αποστολή να ξεσηκώσει τον ρωσικό λαό εναντίον του προέδρου της Ρωσίας. Η κρίση του ρουβλίου με την δραματική απώλεια συναλλάγματος της ρωσικής οικονομίας, είναι μέρος του σχεδίου που σχεδίασε ο άνθρωπος αυτός σε βάρος της Ρωσικής Κοινοπολιτείας.<br /><br />Ο άνθρωπος αυτός, μέλος «σκοτεινών» αμερικανικών οργανώσεων που τον προώθησαν σκόπιμα σε καίριες θέσεις, έχει μεγάλη προϊστορία με την Ρωσία γι’ αυτό και θεωρήθηκε ο κατάλληλος υπονομευτής του ρωσικού καθεστώτος. Υπηρέτησε σαν πρέσβης των ΗΠΑ στην Μόσχα από το 1996 μέχρι το 1999, όπου και έμαθε πολύ καλά ρωσικά. Είχε πρωτοστατήσει τότε υπό την προεδρία του Μπόρις Γιέλτσιν στο ξεπούλημα του ρωσικού εθνικού πλούτου που επιδίωκε να περάσει στα χέρια των Ρότσιλντ. Ο απώτερος στόχος ήταν να καταστεί η Ρωσία μια αποικία πρώτων υλών της Νέας Τάξης, μια εξέλιξη που απέτρεψε η άνοδος στην εξουσία του Βλαδιμήρ Πούτιν.<br /><br />Μεταξύ 2000 και 2003, ο Tefft ήταν ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Λιθουανία όπου είχε πρωτοστατήσει στην ανάπτυξη και επικράτηση ενός έντονα αντιρωσικού καθεστώτος, ρίχνοντας άφθονο χρήμα και προωθώντας την εγκατάσταση πυραύλων του ΝΑΤΟ στις χώρες της Βαλτικής που συνορεύουν με την Ρωσία. Συνεχίζοντας την αντιρωσικό υπονομευτικό του έργο, από το 2005 έως το 2009 διορίστηκε πρέσβης των ΗΠΑ στην Γεωργία. Κατά την παραμονή του στην Τιφλίδα οργάνωσε την αντιρωσική παράταξη ξοδεύοντας δισεκατομμύρια δολάρια. Με δική του προτροπή οι Γεωργιανοί επιτέθηκαν στις 8 Αύγουστου του 2008 στην νότια Οσετία και στην Αμπχαζία προκαλώντας την άμεση αντίδραση της Ρωσίας. Ο Πούτιν είχε πληροφορηθεί από πριν τα αμερικανικά σχέδια και αντέδρασε έγκαιρα προκαλώντας την κατάρρευση τους και την πανωλεθρία τον αμερικανικών ανδρεικέλων της Γεωργίας.<br /><br />Μετά την αποτυχία του σχεδίου του στην Γεωργία, ο John F. Tefft διορίστηκε από τις 20 Νοεμβρίου του 2009 σαν πρέσβης των ΗΠΑ στην Ουκρανία. Εδώ θα άρχιζε το καινούργιο αντιρωσικό του έργο. Πριν από αυτόν οι Αμερικανοί είχαν αποτύχει να ανατρέψουν τον Ουκρανό πρόεδρο, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ένα έργο που ανέλαβε τώρα να διεκπεραιώσει ο John F. Tefft. Αυτός ήταν με άφθονο αμερικανικό χρήμα των Ρότσιλντ ο πρωτεργάτης της περίφημης ουκρανικής εξέγερσης με την βοήθεια των Ουκρανών νέο ναζί. Οι ίδιοι τρομοκράτες που είχαν χρησιμοποιηθεί στην Γεωργία τώρα δραστηριοποίονταν και στο Κίεβο κατά των φίλορώσων. Το αποτέλεσμα ήταν να ανατραπεί ο Γιανουκόβιτς και να επέλθει ένα πραγματικό χάος με την επικράτηση των ναζιστών που λεηλάτησαν τον χρυσό απόθεμα της Ουκρανικής Κεντρικής Τράπεζας.<br /><br /><a href="http://nikosxeiladakis.gr/wp-content/uploads/2014/12/%CE%A6%CF%89%CF%84%CE%BF21.jpg"><img src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEgA_9KUdZgad94uiddWN3b1IoTCRqo8PPRCo-_SED8foHWI1Hmyq5XebuGbDNtqxJrBE2J38yd4CDkpjsYoYEOUVcZIHTuHEw6fQ5rmxLWA0STfJwP-cs216dZgDwbLpuSnEmks5YTnwwsamChGRDUr_w4N6vrhqZfso2neuKlpJ_Q_nQdR-3cYVL88BItWSl8_cuM=" /></a><br /><br />Στη συνέχεια η αμερικανική κυβέρνηση την 1 Σεπτέμβριου του 2014 τον ξαναστέλνει στον Μόσχα, τώρα όχι σαν πρέσβη αλλά σαν «εμπειρογνώμονα» του ρωσικού καθεστώτος, στην ουσία για να οργανώσει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την άφιξη του στην ρωσική πρωτεύουσα και τις εισηγήσεις του, οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας έγιναν πιο αυστηρές, η τιμή του πετρελαίου έπεσε δραματικά, και το ρούβλι περνά μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις στην ιστορία του. Το μεγάλο σχέδιο είναι να δημιουργηθεί μια μεγάλη λαϊκή ταραχή εξ’ αιτίας της οικονομικής κρίσης που θα προκαλέσει η πτώση του ρουβλίου, να οργανωθούν μεγάλες διαδηλώσεις με απώτερο στόχο να πέσει η κυβέρνηση του Πούτιν. Το χρονοδιάγραμμα προβλέπει να γίνουν όλα αυτά εντός των επομένων έξη μηνών.<br /><br />Βέβαια οι Ρώσοι γνώριζαν τον ρόλο του John F. Tefft και τις πραγματικές διασυνδέσεις του με την αμερικανική κυβέρνηση και τους Ρότσιλντ, που πνέουν μένεα κατά του Πούτιν. Ο μεγάλος κίνδυνος από όλα αυτά είναι οι απρόβλεπτες αντιδράσεις του Ρώσου προέδρου, Βλαδιμήρ Πούτιν, που έδειξε πως δεν «αστειεύεται». Αυτό το τελευταίο όμως, όπως φαίνεται αφήνει αδιάφορους τους… ανεγκέφαλους εγκεφάλους της Ουάσιγκτον.<br /><br /><b> Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος</b><br /> <br /> <a href="http://nikosxeiladakis.gr/" target="_blank">πηγή</a> <!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fnikosxeiladakis.gr%2Fwp-content%2Fuploads%2F2014%2F12%2F%25CE%25A6%25CF%2589%25CF%2584%25CE%25BF21.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEgA_9KUdZgad94uiddWN3b1IoTCRqo8PPRCo-_SED8foHWI1Hmyq5XebuGbDNtqxJrBE2J38yd4CDkpjsYoYEOUVcZIHTuHEw6fQ5rmxLWA0STfJwP-cs216dZgDwbLpuSnEmks5YTnwwsamChGRDUr_w4N6vrhqZfso2neuKlpJ_Q_nQdR-3cYVL88BItWSl8_cuM=" -->

Ποιος είναι ο άνθρωπος που σχεδιάζει επι χρόνια την ανατροπή του Πούτιν.

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης Ο άνθρωπος που επί χρόνια υπονομεύει και προσπαθεί να ανατρέψει τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαδιμήρ Πούτιν να ξεσηκώσει ...

Διαβάστε την συνέχεια

Καλοβολεμένος στην άπιστη Δύση, ο Έρντογάν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNFsYVVPzO2c-g69KcaJ-xvKHIg_qP45nImJ2zURvHQcxX1XBL30igWUmaVDWVIw-BOUnbC6VRs17-4r7KQM_Vi0buhUFSBhTePG5bzM2oWmyFQbhDvRmRydfZLd2I8H0rM_Nbb8_gdnE9/s1600/erdogan,+eyrwpi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNFsYVVPzO2c-g69KcaJ-xvKHIg_qP45nImJ2zURvHQcxX1XBL30igWUmaVDWVIw-BOUnbC6VRs17-4r7KQM_Vi0buhUFSBhTePG5bzM2oWmyFQbhDvRmRydfZLd2I8H0rM_Nbb8_gdnE9/s1600/erdogan,+eyrwpi.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <blockquote class="tr_bq" style="text-align: justify;"> <span style="background-color: #f3f3f3; color: #666666; font-size: large;">Εαν οι Αμερικάνοι δεν είχαν, για μια σειρά απο γνωστούς στρατηγικούς λόγους, ένταξη την Τουρκία στους Ευρωατλαντικούς θεσμούς μεταπολεμικά, η χώρα θα ήταν σήμερα κάτι μεταξύ Αιγύπτου και Πακιστάν: ένα κράτος με υπερπληθυσμό και με πολλά πραξικοπήματα.</span></blockquote>  <b>Είναι κυρίως μέσω των δυτικών θεσμών ασφαλείας, κυρίως αυτόν του ΝΑΤΟ, που “εκσυγχρονίσθηκε” η Τουρκία και απέκτησε αποτελεσματικό πολιτικο-στρατιωτικό κατεστημένο.</b><br /> <b><br /></b> Του <b><span style="color: #990000;">ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ</span></b><br /> <br /> Υπογραμμίζω αυτή την θέση-υπόθεση διότι πολλά γράφονται, λέγονται και ακούγονται τελευταία ειδικά μετά την άνοδο του Ταγίπ Έρντογάν στην Προεδρία, για μια “Νέα” (Yeni) Τουρκία των Ισλαμιστών που θέλει να αφήσει πίσω την “Κεμαλική παρένθεση” όπως χαρακτήρισε τα περίπου 75 χρόνια της κυριαρχίας των “δυτικόφιλων” κεμαλιστών και της κοσμικής πορείας που χάραξε ο Μουσταφά Κεμάλ προς την Δύση, ο έτερος του ισλαμικού διδύμου και τώρα Πρωθυπουργός, ο Αχμέτ Νταβούτογλου.<br /> <br /> Δεν ενδιαφέρεται η Τουρκία των Ισλαμιστών, μας λένε, για ένταξη σε μια έτσι και αλλιώς πολλαπλά ταλανιζόμενη Ευρωπαϊκη Ένωση, αλληθωρίζει μας λένε προς την οργάνωση για την Συνεργασία στην Σανγκάη, επιστρέφει στην Μέση Ανατολή, ανακαλύπτει την Αφρική και την Λατινική Αμερική. Άνοιξε πανιά και πετάει η Yeni Τουρκία, αυτονομείται πολιτικό-οικονομικά και στρατιωτικά και αφήνει πίσω της την “καφίρ”, δηλαδή την άπιστη Δύση.<br /> <br /> Η εντύπωση αυτή ενισχύεται απο τις ατέρμονες πλέον δηλώσεις του κυρίαρχου διδύμου Έρντογάν -Νταβούτογλου αλλά κυρίως του Έρντογάν, του Μεγάλου (Μπουγιούκ) Ηγέτη, που σχεδόν καθημερινά μιλά απαξιωτικά για την Δύση. ´Οταν, μετά τις πρόσφατες μαζικές συλλήψεις άνω των 20 αντιπολιτευόμενων δημοσιογράφων η ΕΕ εξέδωσε ανακοίνωση ότι οι συλλήψεις δεν ήταν συμβατές με τις ευρωπαϊκές αξίες, ένας οργισμένος Έρντογάν συμβούλευσε την ΕΕ “να ασχολείται με τα δικά της και να κρατά τις γνώμες της για τον εαυτό της”. Δεν είμαστε πλέον η “παλιά” Τουρκία, υπογράμμισε, και “δεν δεχόμαστε μαθήματα δημοκρατίας” από τη ΕΕ. Και προχωρώντας ένα βήμα μπροστά προσκάλεσε τους «άπιστους» στις Βρυξέλλες, να επισκεφθούν την χώρα του “αν θέλουν να μάθουν περί δημοκρατίας”. Δεν μας ενδιαφέρει τι λένε για μας στις Βρυξέλλες, συνέχισε, “ούτε και αν μας θέλουν για συνεταίρους”.<br /> <br /> Λίγες μέρες πριν και στη διάρκεια τις επίσκεψης του Πάπας στην χώρα του, ο ισλαμιστής ηγέτης ξεσπάθωσε κατά όλων των δυτικών χριστιανικών κρατών: “δεν τους αρέσουμε εμείς οι μουσουλμάνοι”, είπε, “τους αρέσει μόνο το πετρέλαιο, ο χρυσός, τα διαμάντια και τα φτηνά εργατικά χέρια των μουσουλμάνων “. Η Δύση, τόνισε, “θέλει τους μουσουλμάνους νεκρούς και θέλει να βλέπει τα παιδιά μας να πεθαίνουν.”<br /> <br /> Με αφορμή τέτοιες και παρόμοιες τοποθετήσεις και από πολλούς άλλους της συνομοταξίας Έρντογάν, δημιουργείται, καλλιεργείται ακόμη και εμπεδώνεται μια αντίληψη ότι η Τουρκία γυρίζει την πλάτη της στην Ε.Ε. αλλά και στην Δύση και πως αναζητά καινούργια πράσινα λειβάδια στην Μέση Ανατολή και στην Ασία για να δράσει και να μεγαλουργήσει, απελευθερωμένη από τα “δεσμά” της Δύσης. Ούκ ολίγοι υιοθετούν και αναμεταδίδουν την αντίληψη αυτή. Μάλιστα προχωρούν και πάρα πέρα, σε εικασίες και σενάρια ως προς τις καταστροφικές συνέπειες της “απώλειας” της Τουρκίας για την Δύση και τον… πολιτισμό. Σε δε Ελλάδα και Κύπρο, οι της καθεστηκυίας τάξης τρομοκρατούνται και ταυτόχρονα τρομοκρατούν μην τυχόν, χωρίς ευρωπαϊκό έρμα, εξαγριωθεί εντελώς το θεριό και τότε …αλίμονο στην “μικρή Ελλάδα” και στην “λιλιπούτεια” Κύπρο.<br /> <br /> Όσοι πραγματικά ανησυχούν είτε για έτσι ή για αλλιώς, ας ηρεμήσουν. Η “Γενί” Τουρκία όπως και η “παλιά” δεν πρόκειται να πάει πουθενά. Αγκυροβολημένη στην Δύση θα μένει. Διότι είναι στην Δύση που θα βρίσκεται πάντα η κότα που γεννά τα χρυσά αυγά. Δεν είναι ούτε στη Σανγκάη, ούτε πουθενά αλλού. Διότι είναι στην Δύση και μόνο εκεί που η Τουρκία μπορεί να έχει και τον σκύλο χορτασμένο και την πίτα ολόκληρη. Και είναι επειδή βρίσκεται στο ΝΑΤΟ που μπορεί και συνεχίζει να κατέχει ένα μεγάλο μέρος της Κύπρου με 40000 Νατοϊκά εκπαιδευμένους και αμερικάνικα εξοπλισμένους Τούρκους στρατιώτες. Και όχι μόνο. Είναι λόγω της συμμετοχής της στους Ευρωατλαντικούς πολιτικούς-οικονομικούς θεσμούς και θεσμούς ασφαλείας, που ο κάθε Έρντογάν και ο κάθε Νταβούτογλου και όσοι τους προηγήθηκαν και αυτοί που θα τους ακολουθήσουν, μπορούν ασταμάτητα και με το αζημίωτο, πάντοτε, να παραγοντίζουν σε διεθνή φόρα ως παραγωγοί ασφάλειας, ακόμη και αρετής. “Ο Σομόζα ειναι μπάσταρδος” φέρεται να είχε πεί ο Υπουργός Εξωτερικών του Προέδρου Ρούσβλετ, για τον φιλοαμερικανό δικτάτορα της Νικαράγουα. “Ναι” του απάντησε ο Ρούσβλετ, “αλλά είναι δικός μας μπάσταρδος”.<br /> <br /> Έτσι πορεύθηκε και έτσι θα πορεύεται η Τουρκία, ανεξάρτητα από τις φωνασκίες. Αν αναπτύσσει την περίοδο αυτή με τους ισλαμιστές μια φαινομενικά ανεξάρτητη πολιτική προς Ανατολάς είναι γιατι επιδιώκει, όπως ανέκαθεν, να την εξαργυρώσει στις Δυτικές καγκελαρίες, με προτίμηση πάντοτε αυτήν της Ουάσιγκτον. Αναγνωρίζει η Αγκυρα ότι μόνο η Ουάσιγκτον έχει τη ικανότητα να ανταμοίβει αλλά και να τιμωρεί. Γι’ αυτό και γνωρίζει μέχρι πού να τραβήξει το σχοινί.<br /> <br /> Ως Νατοϊκή χώρα έκανε στρατιωτικά γυμνάσια με τους Κινέζους στο έδαφος της. Μούγκρισαν οι Αμερικάνοι αλλά το κατάπιαν. ´Ομως με τον γείτονα της τον Πούτιν δεν αποτολμά να κάνει τέτοιου είδους γυμνάσια. Γιατί άραγε; Μπίζνες δις κάνει μαζί του. Στρατιωτικά γυμνάσια γιατί άραγε δεν κάνει; Της απαγορεύεται και το καταλαβαίνει, γι’ αυτό. Διαπραγματεύτηκε ένα σχεδόν χρόνο για αγορά υψηλής τεχνολογίας αντι-πυραυλικών συστημάτων από την Κίνα, ένα γεγονός που κρατιούνταν στα πρωτοσέλιδα για μήνες. Και ως τρανή απόδειξη της δήθεν αυτονομίας της από την Δύση. Τελικά τι έγινε; Τούτη την φορά το “μούγκρισμα” των Αμερικανών δεν ήταν για επίφαση. Και έβαλε η Αγκυρα την ουρά στα σκέλια. Διότι της διεμήνυσε η Ουάσιγκτον ότι αν επιλέξει κινεζικά θα υπάρξουν αυτόματα μια σειρά από συνέπειες, αρχίζοντας με την απόσυρση του αμερικανικής κατασκευής αντιπυραυλικού συστήματος Πάτριοτ, που το ΝΑΤΟ ανάπτυξε στην Τουρκία για να την προστατεύσει από μια …αιμάσσουσα Συρία. Ναι, ζήτησε προστασία από το ΝΑΤΟ έναντι της Συρίας η Μπουγιούκ Τουρκία. Και θερμοπαρακαλεί την Ουάσιγκτον να δημιουργήσει ζώνη απαγόρευσης στη Συρία. Μόνη της γιατί δεν την αναπτύσσει; Και τον Άσαντ μόνη της γιατί δεν τον ανατρέπει; Και στην Οργάνωση για την Συνεργασία στην Σαγκάη γιατί δεν πάει; Γιατί στην συγκεκριμένη περίπτωση θα πρέπει πρώτα ν’ αποχωρήσει εθελοντικά από το ΝΑΤΟ. Όμως έξω από την Δύση και ο σκύλος χορτασμένος και η πίτα ολόκληρη δεν γίνεται.<br /> <br /> Ταυτόχρονα έχουμε και το τουρκικό Καμπούκι θέατρο με την ΕΕ. Δεν την έχει ανάγκη, λέει εκκωφαντικά. Το αντίθετο συμβαίνει. Χωρίς ένταξη στην ΕΕ η Τουρκία παραμένει πολιτικά αλλά και ψυχολογικά ανάπηρη. Για να μην εκπέσει ο ρόλος της σε στρατηγικά ζητήματα από ουσιαστικό σε συμβουλευτικό, η Τουρκία πρέπει να ενταχθεί στη ΕΕ. Επιπλέον υφίσταται και λειτουργεί και το “σουλτανικό” της σύνδρομο. Δεν είναι δυνατόν να βρίσκονται εντός ΕΕ η “μικρή” Ελλαδα και η “λιλιπούτεια” Κύπρος και να είναι η Μπουγιούκ Τουρκία εκτός. Σε ποδοσφαιρικούς όρους είναι υποτιμητικό, προσβλητικό και απαράδεκτο να διεξάγεται Τσιάμπονς Λιγκ με αυτόματο αποκλεισμό της Αγκυρας και να συμμετέχουν δικαιωματικά Αθήνα και Λευκωσία. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Όσοι γνωρίζουν στοιχειωδώς τις πάγιες αρχές της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής από το 1923, ξέρουν ότι δεν επιτρέπεται να μην συμμετέχει η Τουρκία σε θεσμούς και οργανισμούς που συμμετέχει η Ελλάδα. Ανατρέπονται κατά την Άγκυρα οι ισορροπίες της Λωζάνης. Πόσο δε μάλλον να συμμετέχει σε τέτοια συστήματά και ένα κατά την Άγκυρα κράτος “φάντασμα”, η Κύπρος.<br /> <br /> Θα ήταν ευχής έργο αν η Τουρκία όδευε πραγματικά προς την Ανατολή για να βρεί το πεπρωμένο της και το χαμένο της μεγαλείο. Όμως αντιλαμβάνονται ορθά στη ´Αγκυρα ότι αντίθετα με την Δύση και τη ΕΕ, η Ανατολή μόνο περιφερειακό λόγο και ρόλο της προσφέρει. Ενώ στην Δύση εξυπηρετείται, βολεύεται, παραγοντίζει και πλουτίζει. Υπάρχει δηλαδή πεδίο αποτελεσματικής δράσης για Αθήνα και Λευκωσία κυρίως στην ΕΕ για να πειθαναγκασθεί η ´Αγκυρα να παίξει με τους κανόνες του παιγνιδιού και όχι με τους δικούς της. Πολιτική βούληση χρειάζεται αλλά και η αυτογνωσία ότι υφίστανται εθνικά αλλά και κρατικά συμφέροντα που Αθήνα και Λευκωσία μπορούν και πρέπει να υπερασπισθούν.<br /> <br /> <a href="http://mignatiou.com/" target="_blank">πηγή</a>

Καλοβολεμένος στην άπιστη Δύση, ο Έρντογάν

Εαν οι Αμερικάνοι δεν είχαν, για μια σειρά απο γνωστούς στρατηγικούς λόγους, ένταξη την Τουρκία στους Ευρωατλαντικούς θεσμούς μεταπολεμι...

Διαβάστε την συνέχεια

Stratfor: Oι αντοχές της «αρκούδας» στη μάχη με την Δύση

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhPAau4dZ1wgbIwvTu1P6GwJOwl3FJuL1ZIo0rGVE6CwLWikGEMTPSYE8oP3UfQHrvJPPEpKg5vTGo2UjS1RhxEuWgu9QM4ZDDsAWpKtH2gcjf8zX4jyl5HFmP9zxn-u4jLMSErQRXI3KVk/s1600/Stratfor,George+Friedman.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="412" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhPAau4dZ1wgbIwvTu1P6GwJOwl3FJuL1ZIo0rGVE6CwLWikGEMTPSYE8oP3UfQHrvJPPEpKg5vTGo2UjS1RhxEuWgu9QM4ZDDsAWpKtH2gcjf8zX4jyl5HFmP9zxn-u4jLMSErQRXI3KVk/s1600/Stratfor,George+Friedman.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <blockquote class="tr_bq" style="text-align: justify;"> <span style="background-color: #f3f3f3; color: #666666; font-size: large;">Η εικόνα που παρουσιάζει η Δύση για τη Ρωσία διαφέρει αρκετά από την πραγματικότητα, διαπιστώνει ο George Friedman. Οι προτεραιότητες της Ρωσίας, οι φόβοι της Αμερικής και το πρόβλημα της κατανόησης.</span></blockquote> Τις εντυπώσεις του από το πρόσφατο ταξίδι του στη Μόσχα αναλύει σε άρθρο του στο Stratfor ο George Friedman, σημειώνοντας πως οι ανησυχίες των Ρώσων είναι οι αναμενόμενες, όμως η έμφαση που δίνεται σε αυτές και η σειρά προτεραιότητάς τους σίγουρα δεν είναι τα αναμενόμενα.<br /> <h3> Οι οικονομικές προσδοκίες</h3> Νόμιζα πως τα οικονομικά προβλήματα της Ρωσίας θα ήταν πρώτα στο μυαλό των Ρώσων. Η βουτιά του ρουβλίου, η υποχώρηση των τιμών του πετρελαίου, η γενική επιβράδυνση της οικονομίας και η επίπτωση των κυρώσεων που επέβαλε η Δύση, στη Δύση παρουσιάζονται ως παράγοντες που σφυροκοπούν την ρωσική οικονομία. Όμως αυτό δεν φάνηκε στις συζητήσεις που είχα. Η υποχώρηση του ρωσικού νομίσματος έχει επηρεάσει τα σχέδια για ταξίδια στο εξωτερικό, όμως οι Ρώσοι μόλις πρόσφατα άρχισαν να αισθάνονται την πραγματική επίπτωση των παραγόντων αυτών, ιδιαίτερα λόγω του πληθωρισμού.<br /> Υπάρχει όμως και ένας ακόμα λόγος για την σχετική ηρεμία που επικρατεί σε ότι αφορά την οικονομική κατάσταση, και αυτός δεν δίνεται μόνο από τους Ρώσους αξιωματούχους, αλλά και από τους πολίτες: <strong>οι Ρώσοι τόνισαν πως τα οικονομικά προβλήματα είναι η συνήθης κατάσταση</strong> στη Ρωσία και η ευημερία είναι η προσδοκία τους. Πάντα υπάρχει η προσδοκία ότι η ευημερία θα τελειώσει και θα επιστρέψουν οι συνηθισμένοι περιορισμοί της φτώχειας.<br /> Οι Ρώσοι υπέφεραν την δεκαετία του 1990 υπό τον Μπόρις Γιέλτσιν, αλλά και υπό τις προηγούμενες κυβερνήσεις πηγαίνοντας πίσω μέχρι την εποχή των τσάρων. Ωστόσο, αρκετοί σημείωσαν πως κέρδισαν τις μάχες που χρειάζονταν να κερδίσουν και κατάφεραν να ζήσουν ζωές που άξιζε να τις ζήσουν. <strong>Η χρυσή εποχή των προηγούμενων δέκα ετών έρχονταν στο τέλος της. Αυτό ήταν κάτι αναμενόμενο και θα το υπομείνουν.</strong> Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι το έθεσαν ως προειδοποίηση και δεν νομίζω ότι μπλόφαραν. Το βασικό θέμα της συζήτησης ήταν οι κυρώσεις, και η πρόθεση ήταν να φανεί ότι δεν θα οδηγήσουν σε αλλαγή της πολιτικής της Ρωσίας έναντι της Ουκρανίας. Το δυνατό σημείο των Ρώσων είναι ότι μπορούν να υπομείνουν καταστάσεις που θα γονάτιζαν άλλα έθνη.<br /> Τονίστηκε επίσης ότι τείνουν να <strong>στηρίζουν την κυβέρνηση ασχέτως των ικανοτήτων της, όταν η Ρωσία αισθάνεται ότι απειλείται</strong>. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τους Ρώσους, <strong>κανένας δεν θα πρέπει να περιμένει ότι οι κυρώσεις, όσο σκληρές και αν είναι, θα κάνουν τη Μόσχα να συνθηκολογήσει.</strong> Αντιθέτως, οι Ρώσοι θα απαντήσουν με δικές τους κυρώσεις, οι οποίες δεν διασαφηνίστηκαν, όμως υποθέτω ότι θα περιλαμβάνουν την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων Δυτικών επιχειρήσεων στη Ρωσία και περιστολή των εισαγωγών αγροτικών προϊόντων από την Ευρώπη. Δεν υπήρξε συζήτηση για διακοπή της παροχής φυσικού αερίου προς την Ευρώπη. Αν αυτό ισχύει, τότε οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι αυταπατώνται σε ότι αφορά τις επιπτώσεις των κυρώσεων.<br /> Γενικά, προσωπικά δεν έχω ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στη χρήση κυρώσεων. Οι Ρώσοι μου έδωσαν ένα διαφορετικό πρίσμα υπό το οποίο να δω το συγκεκριμένο ζήτημα. Οι κυρώσεις αντανακλούν το όριο του «πόνου» που μπορούν να αντέξουν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικάνοι. Έχουν σχεδιαστεί ώστε να προκαλέσουν «πόνο» τον οποίον η Δύση δεν θα άντεχε. Όταν όμως εφαρμόζεται σε άλλους, οι επιπτώσεις ποικίλουν. Η αίσθησή μου είναι ότι οι Ρώσοι σοβαρολογούσαν. Αυτό θα εξηγούσε γιατί οι αυξημένες κυρώσεις, σε συνδυασμό με τη μείωση της τιμής του πετρελαίου, της οικονομικής επιβράδυνσης κ.λ.π, πολύ απλά δεν έχουν προκαλέσει τη διάβρωση της εμπιστοσύνης που θα περίμενε κανείς. Αξιόπιστες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ο Βλαντιμίρ Πούτιν εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά δημοφιλής. Το αν θα παραμείνει δημοφιλής όσο θα προχωρά η οικονομική επιβράδυνση, και αν η ελίτ που πλήττεται οικονομικά θα παραμείνει αισιόδοξη, είναι άλλο θέμα.<br /> Για μένα, όμως, το σημαντικότερο μάθημα που ίσως πήρα στη Ρωσία, είναι ότι <strong>οι Ρώσοι δεν αντιδρούν στις οικονομικές πιέσεις όπως οι Δυτικοί</strong>, και πως το σλόγκαν «είναι η οικονομία, ηλίθιε», ίσως να μην αφορά με τον ίδιο τρόπο τη Ρωσία.<br /> <h3> Το Ουκρανικό ζήτημα</h3> Πολύ πιο σκληρή ήταν η στάση των Ρώσων σε ότι αφορά το θέμα της Ουκρανίας. Αποδέχονται ότι τα γεγονότα στην Ουκρανία ήταν μια αντιστροφή για τη Ρωσία και δυσανασχετούν που η κυβέρνηση Ομπάμα προχώρησε σε εκστρατεία προπαγάνδας –όπως πιστεύουν- για να φανεί ότι η Ρωσία ήταν ο επιτιθέμενος.<br /> Δυο ήταν τα σημεία που τόνισαν οι περισσότεροι. Το πρώτο είναι ότι <strong>η Κριμαία ιστορικά ήταν μέρος της Ρωσίας</strong> και πως ήδη κυριαρχούνταν από τον ρωσικό στρατό, στο πλαίσιο Συνθήκης. Δεν υπήρξε εισβολή, απλώς μια επιβεβαίωση της πραγματικότητας. Δεύτερον, υπήρξε επιμονή ότι η ανατολική Ουκρανία κατοικείται από Ρώσους και πως, όπως και σε άλλες χώρες, <strong>οι Ρώσοι αυτοί πρέπει να έχουν έναν υψηλό βαθμό αυτονομίας</strong>. Ένας ακαδημαϊκός έδωσε ως παράδειγμα το καναδικό μοντέλο και το Κεμπέκ, προκειμένου να δείξει πως η Δύση κανονικά δεν έχει πρόβλημα με την τοπική αυτονομία εθνοτικά διαφορετικών περιοχών, όμως σοκάρεται που οι Ρώσοι μπορεί να θέλουν να εξασκήσουν έναν κάποιας μορφής τοπικισμό, που είναι συνηθισμένος στη Δύση.<br /> <strong>Η περίπτωση του Κοσόβου</strong> είναι εξαιρετικά σημαντική για τους Ρώσους, τόσο διότι αισθάνονται πως οι επιθυμίες τους αγνοήθηκαν εκεί, όσο διότι έθεσε ένα προηγούμενο. Χρόνια μετά την πτώση της σερβικής κυβέρνησης που είχε απειλήσει τους Αλβανούς του Κοσόβου, η Δύση έδωσε στο Κόσοβο την ανεξαρτησία του. Οι Ρώσοι υποστήριξαν ότι τα σύνορα ξαναοριοθετήθηκαν παρά το ότι δεν υπήρχε κανένας κίνδυνος για το Κόσοβο. Η Ρωσία δεν ήθελε να συμβεί αυτό, όμως η Δύση το έκανε γιατί μπορούσε. Κατά την άποψη των Ρώσων, έχοντας ξαναχαράξει τον χάρτη της Σερβίας, <strong>η Δύση δεν έχει δικαίωμα να φέρνει αντιρρήσεις στην επαναχάραξη του χάρτη της Ουκρανίας. </strong>Κατάλαβα ότι οι Ρώσοι θεωρούν την Ουκρανία ως ένα <strong style="font-size: 8pt;">απαραίτητο στρατηγικό ανάχωμα και ότι χωρίς αυτήν θα αντιμετώπιζαν μια σημαντική απειλή</strong>, αν όχι τώρα, κάποια στιγμή στο μέλλον.<br /> Προσπάθησα να δώσω μια στρατηγική αμερικανική οπτική. Οι ΗΠΑ έχουν περάσει τον περασμένο αιώνα επιδιώκοντας έναν μοναδικό στόχο: την <strong>αποφυγή της ανάδυσης ενός και μόνου ηγεμόνα</strong> που θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την τεχνολογία και τα κεφάλαια της Δυτικής Ευρώπης και τους πόρους και εργατικό δυναμικό της Ρωσίας. Οι ΗΠΑ παρενέβησαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο το 1917 για να εμποδίσουν τη γερμανική ηγεμονία και μια ακόμα φορά κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στον Ψυχρό Πόλεμο ο στόχος ήταν να αποτραπεί μια ρωσική ηγεμονία. Η αμερικανική στρατηγική πολιτική παραμένει συνεπείς εδώ και έναν αιώνα.<br /> Οι ΗΠΑ προσέχουν να μην αναδυθεί καμία ηγεμονία. Σε αυτή την περίπτωση ο φόβος ανάδυσης της Ρωσίας φέρνει στο νου <strong>μνήμες του Ψυχρού Πολέμου</strong>, και όχι χωρίς λόγο. Όπως σημείωσαν ορισμένοι, η οικονομική αδυναμία σπάνια σημαίνει και στρατιωτική αδυναμία ή πολιτικό διχασμό. Συμφώνησα μαζί τους στο θέμα αυτό και τόνισα πως γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο οι ΗΠΑ φοβούνται δικαίως τη Ρωσία στην Ουκρανία. Αν η Ρωσία καταφέρει να εδραιώσει την εξουσία της στην Ουκρανία, τι θα επακολουθήσει; Η Ρωσία διαθέτει στρατιωτική και πολιτική ισχύ που θα μπορούσε να αρχίσει να χτυπά την Ευρώπη. Ως εκ τούτου, δεν είναι παράλογο οι ΗΠΑ, και κάποιες ευρωπαϊκές χώρες, να θέλουν να εδραιώσουν τη δική τους εξουσία στην Ουκρανία.<br /> Όταν εξέθεσα το επιχείρημα αυτό σε έναν ανώτατο αξιωματούχο του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, ουσιαστικά δήλωσε πως <strong>δεν καταλάβαινε τι προσπαθούσα να πω</strong>. Αν και νομίζω πως κατάλαβε απόλυτα τις γεωπολιτικές αναγκαιότητες που καθοδηγούν τη Ρωσία στο θέμα της Ουκρανίας, ωστόσο για τον αξιωματούχο αυτό οι αναγκαιότητες που καθοδηγούν τις ΗΠΑ είναι υπερβολικά ευρείες για να εφαρμοστούν στο ουκρανικό ζήτημα. Το θέμα δεν ήταν ότι αυτός ο συγκεκριμένος αξιωματούχος έβλεπε μόνο την δική του πλευρά στο ζήτημα, αλλά ότι για τη Ρωσία, η Ουκρανία είναι ένα τόσο άμεσο πρόβλημα και η εικόνα της αμερικανικής στρατηγικής τόσο αφηρημένη, που δεν φαίνεται να συνδέεται με την άμεση πραγματικότητα. Υπάρχει μια αυτόματη αμερικανική αντίδραση σε αυτό που οι ΗΠΑ θεωρούν ρωσική επιθετικότητα, όμως οι Ρώσοι αισθάνονται πως είναι κάθε άλλο παρά επιθετικοί, και αντιθέτως τηρούν αμυντική στάση. Για τον αξιωματούχο, <strong>οι αμερικανικοί φόβοι περί ρωσικής ηγεμονίας είναι υπερβολικά παρατραβηγμένοι.</strong><br /> Σε άλλες συναντήσεις, με τα ανώτατα στελέχη του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων, προσπάθησα να εξηγήσω ότι οι Ρώσοι είχαν ντροπιάσει τον αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα στη Συρία. Ο Ομπάμα δεν ήθελε να επιτεθεί όταν χρησιμοποιήθηκαν δηλητηριώδη αέρια στη Συρία διότι ήταν στρατιωτικά δύσκολο και διότι αν ανέτρεπε τον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ, θα άφηνε τους Σουνήτες τζιχαντιστές να κυβερνήσουν τη χώρα. Οι ΗΠΑ και η Ρωσία είχαν όμοια συμφέροντα, τόνισα, και η ρωσική προσπάθεια να φέρει σε δύσκολη θέση τον πρόεδρο κάνοντας να φανεί ότι ο Πούτιν τον ανάγκασε να κάνει πίσω, πυροδότησε την αμερικανική απάντηση στην Ουκρανία.<br /> <h3> Το μέλλον της Ρωσίας και της Δύσης</h3> Το σημαντικότερο ζήτημα είναι τι μέλλει γενέσθαι. Το προφανές ερώτημα είναι <strong>αν η ουκρανική κρίση θα επεκταθεί στη Βαλτική, τη Μολδαβία ή τον Καύκασο</strong>. Έθεσα το θέμα αυτό στον αξιωματούχο του υπουργείου Εξωτερικών. <strong>Τόνισε με έμφαση ότι αυτή η κρίση δεν θα επεκταθεί.</strong> Θεώρησα ότι αυτό σημαίνει πως δεν θα υπάρξουν ρωσικές εξεγέρσεις στη Βαλτική, αναταραχές στη Μολδαβία και στρατιωτικές ενέργειες στον Καύκασο. Νομίζω πως ήταν ειλικρινής. Οι Ρώσοι έχουν ήδη «τεντωθεί» αρκετά. Έχουν να αντιμετωπίσουν το θέμα της Ουκρανίας αλλά και τις υφιστάμενες κυρώσεις, αλλά και να αντέξουν τα οικονομικά προβλήματα. Η Δύση διαθέτει τους πόρους ώστε να χειριστεί πολλαπλές κρίσεις. Η Ρωσία χρειάζεται να περιορίσει την κρίση αυτή στην Ουκρανία.<br /> Οι ρώσοι θα δέχονταν έναν βαθμό αυτονομίας για τους Ρώσους σε περιοχές της ανατολικής Ουκρανίας. Δεν γνωρίζω πόση αυτονομία θα δέχονταν όμως. Χρειάζονται μια σημαντική χειρονομία για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους και να επιβεβαιώσουν το πόσο σημαντικοί είναι. Το επιχείρημά τους ότι υπάρχει τοπική αυτονομία σε πολλές χώρες, είναι πειστικό. Όμως η Ιστορία έχει να κάνει με την εξουσία, και η Δύση χρησιμοποιεί την ισχύ της για να πιέσει τη Ρωσία. Προφανώς, όμως, τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο από το να πληγώσεις μια αρκούδα. Το να την σκοτώσεις είναι καλύτερο, όμως το να σκοτώσεις τη Ρωσία έχει αποδειχθεί ότι είναι δύσκολο.<br /> Έφυγα με δυο εντυπώσεις. Η μια είναι ότι <strong>ο Πούτιν είναι πιο ασφαλής απ' όσο νόμιζα.</strong> Οι πρόεδροι βέβαια πάνε και έρχονται. Όμως αυτό λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι καταστάσεις που θα έριχναν έναν ηγέτη της Δύσης, είναι πιθανό να μην έκαναν το ίδιο σε έναν ρώσο ηγέτη. Η δεύτερη είναι ότι <strong>οι Ρώσοι δεν σχεδιάζουν κάποια επιθετική εκστρατεία.</strong> Εδώ προβληματίζομαι περισσότερο, όχι διότι θα ήθελαν να εισβάλουν σε κάποια χώρα, αλλά διότι τα έθνη συχνά δεν έχουν αντίληψη του τι πρόκειται να συμβεί, και ίσως αντιδράσουν με τρόπους που θα μπορούσαν να μας εκπλήξουν. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο. Δεν είναι η πρόθεση, αλλά οι απρόβλεπτες ενέργειες από τη Ρωσία ή από άλλους.<br /> Την ίδια ώρα, η γενικότερη ανάλυσή μου δεν αλλάζει. Ότι και αν κάνει η Ρωσία αλλού, η Ουκρανία εξακολουθεί να είναι θεμελιώδους στρατηγικής σημασίας για τη Μόσχα. Ακόμα και αν η ανατολή λάβει κάποιον βαθμό αυτονομίας, η Ρωσία θα εξακολουθήσει να ανησυχεί βαθύτατα αναφορικά με τις σχέσεις της υπόλοιπης Ουκρανίας με τη Δύση. Όσο δύσκολο και αν είναι για τους Δυτικούς να το κατανοήσουν αυτό, η ρωσική Ιστορία είναι μια ιστορία «αναχωμάτων». Χώρες-«αναχώματα» προστατεύουν τη Ρωσία από τους Δυτικούς εισβολείς. Η Ρωσία θέλει έναν διακανονισμό που θα καθιστά την Ουκρανία τουλάχιστον ουδέτερη.<br /> Για τις ΗΠΑ, η άνοδος οποιασδήποτε δύναμης στη Ευρασία πυροδοτεί μια αυτόματη αντίδραση, που έχει τις ρίζες της στην Ιστορία. Όσο δύσκολο και αν είναι για τους Ρώσους να το κατανοήσουν, σχεδόν μισός αιώνας Ψυχρού Πολέμου έχει κάνει τις ΗΠΑ υπερευαίσθητες στην πιθανή επάνοδο της Ρωσίας. Οι ΗΠΑ πέρασαν τον περασμένο αιώνα μπλοκάροντας την ενοποίηση της Ευρώπης κάτω από μια και μοναδική, επιθετική δύναμη. Αυτό που προτίθεται να κάνει η Ρωσία και αυτό που φοβάται η Αμερική είναι δυο πολύ διαφορετικά πράγματα.<br /> <strong>Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη δυσκολεύονται να κατανοήσουν τους φόβους της Ρωσίας. </strong><br /> <strong>Η Ρωσία δυσκολεύεται να κατανοήσει συγκεκριμένους αμερικανικούς φόβους. Οι φόβοι και των δυο πλευρών είναι αληθινοί και βάσιμοι.</strong> Δεν είναι ζήτημα παρεξήγησης μεταξύ των δυο χωρών, αλλά <strong>ασύμβατων αναγκαιοτήτων.</strong> Όλη η καλή πρόθεση του κόσμου δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα δυο μεγάλων χωρών που αναγκάζονται να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους και για να το πράξουν αυτό κάνουν την άλλη πλευρά να αισθάνεται ότι απειλείται. Έμαθα πολλά από το ταξίδι μου. Δεν έμαθα πώς να λύσω το πρόβλημα αυτό, εκτός του ότι το λιγότερο που πρέπει να γίνει, είναι οι δυο πλευρές να κατανοήσουν τους φόβους η μια της άλλης, έστω και αν δεν μπορούν να τους καθησυχάσουν.<br /> <br /> <a href="http://www.euro2day.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Stratfor: Oι αντοχές της «αρκούδας» στη μάχη με την Δύση

Η εικόνα που παρουσιάζει η Δύση για τη Ρωσία διαφέρει αρκετά από την πραγματικότητα, διαπιστώνει ο George Friedman. Οι προτεραιότητες τη...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι Αραβες βάζουν φωτιά στον πόλεμο για το πετρέλαιο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhubmQ9hhflp1m5MucorDUHrxezOG7jnRnotcC1L5p-0f6pOGZvhLefRV-zvzAhUtCAndKPc-vJ1T_jQ-pBnTXhh530T8ldfPgLzur5XrAHFcQ-dmHITRecCpCYuo927_4RVqof39yhtlL6/s1600/petelaio.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhubmQ9hhflp1m5MucorDUHrxezOG7jnRnotcC1L5p-0f6pOGZvhLefRV-zvzAhUtCAndKPc-vJ1T_jQ-pBnTXhh530T8ldfPgLzur5XrAHFcQ-dmHITRecCpCYuo927_4RVqof39yhtlL6/s1600/petelaio.jpg" /></a></div> <br /> <b><span style="color: #990000; font-size: large;">ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ ΜΕ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ OPEC</span></b><br /> <br /> <b>Η τιμή του μαύρου χρυσού κατακρημνίζεται, προκαλώντας σεισμικές δονήσεις στο παγκόσμιο γεωπολιτικό στερέωμα.</b><br /> Μόνο το τελευταίο εξάμηνο, υποχώρησε κατά 50% (από 115 δολ. το βαρέλι τον περασμένο Ιούνιο, σε κάτω από 60 δολ. την Παρασκευή). Στο κοντινό μέλλον ίσως να ανακάμψει. Ενδεχομένως και να σταθεροποιηθεί. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, δεν θα είναι αυτή που ήταν. Και μάλλον δεν θα ξαναπιάσει ποτέ της τα 100 δολ. το βαρέλι (όπως τόνισε ο ίδιος ο υπουργός πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας).<br /> Η πτώση καθεαυτή (ανεξάρτητα από το... βάθος της) δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη. Είναι «νόμος» άλλωστε ότι οι τιμές πέφτουν κάθε φορά που η ζήτηση μειώνεται και η προσφορά ανεβαίνει. Αυτό που προκαλεί έκπληξη ωστόσο είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Οργανισμός Πετρελαιοεξαγωγικών Κρατών (OPEC), με επικεφαλής τη Σαουδική Αραβία, επιλέγει να αντιμετωπίσει την πτώση... ρίχνοντας κι άλλο τις τιμές. Αντί να μειώσουν την παραγωγή και να κρατήσουν τις τιμές ψηλά όπως έχουν κάνει πολλάκις τις τελευταίες δεκαετίες, οι Σαουδάραβες αποφάσισαν να συνεχίσουν στους ίδιους ρυθμούς... απαξιώνοντας τον μαύρο χρυσό.<br /> «Δεν είναι προς το συμφέρον των παραγωγών του OPEC να μειώσουν την παραγωγή τους, όποιο κι αν είναι το κόστος. Ακόμη κι αν το πετρέλαιο πέσει στα 20 δολ. το βαρέλι, μας είναι αδιάφορο», διακήρυξε προ ημερών ο υπουργός Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας και de facto ηγέτης του Οργανισμού Πετρελαιοεξαγωγικών Κρατών, Αλί Αλ-Ναΐμι.<br /> <div class="positionPHOTO_2"> <a href="http://content-mcdn.ethnos.gr/filesystem/images/20141228/low/assets_LARGE_t_420_54443682.JPG" rel="lightbox-group1" title="Μπαράκ Ομπάμα, Βλαντιμίρ Πούτιν"><img alt="Μπαράκ Ομπάμα, Βλαντιμίρ Πούτιν" border="0" src="http://content-mcdn.ethnos.gr/filesystem/images/20141228/engine/assets_LARGE_t_420_54443682_type12128.jpg" width="480" /></a><br /> <div class="photoscaption"> Μπαράκ Ομπάμα, Βλαντιμίρ Πούτιν</div> </div> Οι δηλώσεις του Σαουδάραβα έρχονται να αποτυπώσουν σε όλη του τη μανία τον ακήρυχτο «πόλεμο» που λαμβάνει χώρα γύρω από το πετρέλαιο. Ο λόγος για έναν πόλεμο που απειλεί πλέον ανοιχτά με οικονομική αιμορραγία χώρες όπως η Ρωσία, η Βενεζουέλα και το Ιράν. Το γεγονός δε ότι αυτοί που πλήττονται βαρύτερα «τυγχάνουν» όλοι τους ορκισμένοι εχθροί των Αμερικανών δημιουργεί εύλογα υπόνοιες για μια παγκόσμια συνωμοσία ενορχηστρωμένη από την ίδια την Ουάσιγκτον και τους συμμάχους της σε Ριάντ και Αμπού Ντάμπι. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η σουνιτική Σαουδική Αραβία είναι εχθρός του σιιτικού Ιράν καθώς και του καθεστώτος Aσαντ στη Συρία (το οποίο στηρίζουν Τεχεράνη και Μόσχα). Στη βάση της τρέχουσας πετρελαϊκής κρίσης βρίσκεται η απόφαση των Αράβων του Κόλπου (που είναι όλοι τους μέλη του OPEC) να διατηρήσουν πάση θυσία το μερίδιό τους στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου. «Εάν μειώσουμε την παραγωγή, τότε οι τιμές θα ανέβουν και οι Ρώσοι, οι Βραζιλιάνοι και οι Αμερικανοί θα έρθουν να μας πάρουν το μερίδιο», δήλωσε απερίφραστα ο Σαουδάραβας υπουργός, ο οποίος έριξε μάλιστα όλη την ευθύνη για την κρίση «στους παραγωγούς εκτός OPEC που δεν δείχνουν καμία διάθεση συνεργασίας».<br /> <strong>Νέοι παίκτες</strong><br /> Συνηθισμένοι να λειτουργούν ως καρτέλ, οι Αραβες του OPEC έχουν προβληματιστεί από την είσοδο κι άλλων, «εξωτερικών» παικτών στην παγκόσμια αγορά. Η ενεργειακή γιγάντωση ειδικά των ΗΠΑ (όπου χάρη στο fracking έχει πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια η παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου) ανατρέπει τα παγκόσμια δεδομένα σε βάρος της Σαουδικής Αραβίας.<br /> <div class="positionPHOTO_1"> <a href="http://content-mcdn.ethnos.gr/filesystem/images/20141228/low/assets_LARGE_t_420_54443686.JPG" rel="lightbox-group1" title=""><img alt="Οι Αραβες βάζουν φωτιά στον πόλεμο για το πετρέλαιο " border="0" src="http://content-mcdn.ethnos.gr/filesystem/images/20141228/engine/assets_LARGE_t_420_54443686_type12128.jpg" width="480" /></a></div> Σε απάντηση λοιπόν, το Ριάντ κρατάει την παραγωγή του OPEC στα ίδια επίπεδα (στα 30 εκατ. βαρέλια την ημέρα για τους επόμενους έξι μήνες) και ρίχνει κατακόρυφα την τιμή του πετρελαίου, με στόχο να υπονομεύσει τα ενεργειακά πρότζεκτ που τρέχουν στις ΗΠΑ και να αποθαρρύνει νέες επενδύσεις.<br /> Το fracking (υδραυλική ρωγμάτωση) που «ανθεί» στις ΗΠΑ είναι άλλωστε πολύ ακριβό ως μέθοδος εξόρυξης, και ως εκ τούτου ασύμφορο σε εποχές που το πετρέλαιο είναι φθηνό. Oσο για τον OPEC, αυτός εξακολουθεί να ρυθμίζει τις εξελίξεις καθώς ελέγχει το 81% των εξακριβωμένων παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου και το 40% της παγκόσμιας παραγωγής (ή αλλιώς τα 30 εκατ. από τα περίπου 75 εκατ. βαρέλια που παράγονται ημερησίως ανά την υφήλιο).<br /> <div class="positionPHOTO_2"> <a href="http://content-mcdn.ethnos.gr/filesystem/images/20141228/low/assets_LARGE_t_420_54443629.JPG" rel="lightbox-group1" title=""><img alt="Οι Αραβες βάζουν φωτιά στον πόλεμο για το πετρέλαιο " border="0" src="http://content-mcdn.ethnos.gr/filesystem/images/20141228/engine/assets_LARGE_t_420_54443629_type12128.jpg" width="480" /></a></div> Το... παράξενο ωστόσο με την τρέχουσα κρίση, είναι ότι αυτή δεν πλήττει τόσο τις ΗΠΑ, όσο τους γεωπολιτικούς εχθρούς των ΗΠΑ, κάποιοι μάλιστα από τους οποίους είναι οι ίδιοι μέλη του OPEC (Βενεζουέλα, Ιράν). Το γεγονός γεννά υποψίες ότι η πτώση των τιμών που παρουσιάζεται προς τα έξω ως αντι-αμερικανική ουσιαστικά εξυπηρετεί αμερικανικές γεωπολιτικές σκοπιμότητες. Κάποιοι αναλυτές μάλιστα «θυμούνται» ότι το πετρέλαιο είχε διαδραματίσει ρόλο και στην κατάρρευση της Σοβιετικής Eνωσης, με τους Σαουδάραβες τότε να αυξάνουν την παραγωγή (σε συμφωνία με τους Αμερικανούς;), ρίχνοντας τις τιμές και στερώντας έτσι την ΕΣΣΔ από σημαντικές πηγές εσόδων.<br /> Είναι γεγονός βέβαια ότι από την κατρακύλα στις τιμές του πετρελαίου πλήττονται όλοι, αλλά σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας. Στις ΗΠΑ για παράδειγμα, κάποια πρότζεκτ ίσως να χρειαστεί να περιοριστούν ή και να εγκαταλειφθούν πλήρως, χωρίς ωστόσο αυτό να επηρεάζει αρνητικά τη συνολική ενεργειακή προοπτική της χώρας η οποία ταυτόχρονα ευνοείται από τις εξελίξεις καθώς πλέον εισάγει πετρέλαιο πιο φτηνά.<br /> Οι απώλειες είναι φυσικά μεγάλες και για την ίδια τη Σαουδική Αραβία που αντλεί από το πετρέλαιο το 90% των εσόδων της. Είναι χαρακτηριστικό ότι στον προϋπολογισμό για το 2015, το έλλειμμα ανέρχεται σε 38,6 δισ. δολ. και ξεχωρίζει ως το μεγαλύτερο στα χρονικά. Το Ριάντ ωστόσο δεν νιώθει πίεση καθώς έχει ακόμη πολύ λίπος να κάψει. Τα συναλλαγματικά του αποθέματα ανέρχονται σε περίπου 740 δισ. δολ., ενώ το κόστος παραγωγής πετρελαίου στη χώρα είναι πολύ μικρό (μόλις 4 με 5 δολ. το βαρέλι).<br /> Οι παράγοντες του OPEC παρουσιάζονται πάντως αισιόδοξοι ότι μέχρι το τέλος του 2015 οι τιμές του πετρελαίου θα έχουν επιστρέψει στα 70 με 80 δολ. το βαρέλι. Μέχρι τότε ωστόσο...<br /> Σε δεινή θέση Ρωσία, Ιράν και Βενεζουέλα<br /> <strong>Δυσβάσταχτες οι απώλειες από τη βουτιά της τιμής</strong><br /> Οι οικονομίες της Ρωσίας, του Ιράν και της Βενεζουέλας έχουν βρεθεί σε δεινή θέση από την πτώση στις τιμές του πετρελαίου. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται απλώς για τις «παράπλευρες απώλειες» ενός ευρύτερου ενεργειακού πολέμου, ενώ αντιθέτως άλλοι μιλούν για συνωμοσία με αμερικανικό δάκτυλο και συγκεκριμένες γεωπολιτικές σκοπιμότητες. Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από τις όποιες ερμηνείες, είναι προφανές ότι οι παραπάνω χώρες δυσκολεύονται να αντέξουν την απαξίωση του μαύρου χρυσού καθώς αυτή εξανεμίζει έσοδα απαραίτητα για την επιβίωσή τους. Στη Ρωσία συγκεκριμένα, τα έσοδα από το πετρέλαιο αντιστοιχούν περίπου στο 45% του προϋπολογισμού. Εάν το πετρέλαιο μείνει στα περίπου 60 δολ. το βαρέλι, τότε το ρωσικό ΑΕΠ θα συρρικνωθεί κατά 4,5% το 2015.<br /> Η απώλειες είναι δυσβάσταχτες, ειδικά για μια χώρα που βρίσκεται αντιμέτωπη πλέον με σειρά δυτικών κυρώσεων λόγω Ουκρανίας. Σε αυτό το πλαίσιο, η Μόσχα σκέφτεται πλέον ανοιχτά να μειώσει την πετρελαϊκή της παραγωγή (κατά 10% τα επόμενα δύο ή τρία χρόνια). Παρόμοια η κατάσταση και στο Ιράν (βασικό σύμμαχο της Ρωσίας) που εξακολουθεί κι αυτό να βρίσκεται σε κλοιό δυτικών κυρώσεων. Οι «The New York Times» υπολογίζουν ότι η Τεχεράνη χάνει περίπου 1 δισ. δολ. τον μήνα. Χαρακτηριστική ήταν άλλωστε και η αντίδραση του Ιρανού προέδρου Χασάν Ρουχανί, που κατήγγειλε την πτώση της τιμής του μαύρου χρυσού ως «προϊόν προδοσίας» αφήνοντας αιχμές εναντίον της Σ. Αραβίας. Μένει να φανεί εάν και σε ποιο βαθμό οι διακυμάνσεις θα επηρεάσουν τις συνομιλίες για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.<br /> Μεγάλα τα προβλήματα και για τη Βενεζουέλα, με την «Bank of America» να εκτιμάει ότι για κάθε 1 δολ που πέφτει η τιμή του πετρελαίου, η χώρα του Μαδούρο χάνει 770 εκατ. δολ. ετησίως. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι το 95% των εσόδων της Βενεζουέλας από τις εξαγωγές της είναι έσοδα από το πετρέλαιο, όπερ σημαίνει ότι εάν τα εν λόγω έσοδα συρρικνωθούν, η χώρα ίσως να βρεθεί στο χείλος της χρεοκοπίας.<br /> ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ<br /> <a href="mailto:gskafidas@pegasus.gr"></a><br /> <a href="http://www.ethnos.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Οι Αραβες βάζουν φωτιά στον πόλεμο για το πετρέλαιο

ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ ΜΕ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ OPEC Η τιμή του μαύρου χρυσού κατακρημνίζεται, προκαλώντας σεισμικές δονήσεις στο παγκόσμ...

Διαβάστε την συνέχεια