Κόλπος: Ποιος πληρώνει τον λογαριασμό του πολέμου στο Ορμούζ. Η κρυφή κρίση που απειλεί το 2027.

Κωστας Καλλιαντερης
Οι πετρελαιοπαραγωγές μοναρχίες προστατεύουν τους πολίτες τους από τη βαθιά ύφεση, αλλά μεταφέρουν το κόστος στους εκατομμύρια μετανάστες εργαζομένους της Νότιας Ασίας και στις δυτικές κεφαλαιαγορές. Τα κρατικά επενδυτικά ταμεία, τα παγωμένα μεγαλεπήβολα έργα και η βόμβα των εμβασμάτων αποκαλύπτουν τις πραγματικές συνέπειες της σύγκρουσης με το Ιράν.

Ο πόλεμος με το Ιράν μπορεί να τελειώσει στις διπλωματικές αίθουσες, αλλά η οικονομική του κληρονομιά απειλεί να επιβιώσει για χρόνια. Πίσω από την εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου, τις διακοπές στις εξαγωγές και τις εντυπωσιακές προβλέψεις για ανάκαμψη το 2027, διαμορφώνεται μια λιγότερο ορατή κρίση: ποιος θα πληρώσει τελικά τον λογαριασμό της ύφεσης στον Περσικό Κόλπο;

Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στους κρατικούς προϋπολογισμούς της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ ή του Κουβέιτ. Βρίσκεται στα νοικοκυριά του Νεπάλ, του Μπανγκλαντές και του Πακιστάν, που εξαρτώνται από τα εμβάσματα των εργαζομένων τους, αλλά και στις δυτικές αγορές, οι οποίες έχουν συνηθίσει να στηρίζονται στα τεράστια κεφάλαια των αραβικών κρατικών επενδυτικών ταμείων.

Όπως αναδεικνύει ανάλυση του Modern Diplomacy, η ύφεση που προκάλεσε η σύγκρουση γύρω από το Στενό του Ορμούζ δεν κατανέμει ισότιμα τις απώλειες. Οι κυβερνήσεις του Κόλπου χρησιμοποιούν τα οικονομικά τους αποθέματα για να προστατεύσουν τις κοινωνίες τους, ενώ οι περικοπές μεταφέρονται στις επενδύσεις, στις κατασκευές και στις προσλήψεις ξένων εργαζομένων.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι οι συνέπειες αυτής της προσαρμογής ενδέχεται να εμφανιστούν με καθυστέρηση, όταν η αγορά πετρελαίου θα έχει ήδη αρχίσει να ανακάμπτει.

Η ύφεση των δισεκατομμυρίων: Όταν το Ορμούζ σταματά την οικονομία. Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.