Στάθης Σταυρόπουλος
Θα τελειώσει το φθινόπωρο θα μπει ο χειμώνας και τα χωριά θα απομείνουν χωρίς την δεκαήμερη – δεκαπενθήμερη θερινή επίσκεψη των εκδρομέων – στις ρίζες τους, τις μνήμες τους και την καταγωγή τους.
Ξανά στο Παγκράτι εμείς, ξανά στη μοναχική της μελαγχολίας η Άνω Κάτω Ραχούλα.
Συμβαίνει δεκαετίες τώρα και συνεχώς η ερημιά πρώτα και η ερήμωση στη συνέχεια απλώνονται.
Για να έχει χωριά η χώρα θα έπρεπε να έχει πρωτογενή κυρίως παραγωγή. Την πρωτογενή παραγωγή την τρώει η Αγορά. Λαίμαργα, με βουλιμία κι αφήνει τους παραγωγούς φτωχούς.
Όλο και πιο φτωχούς.
Όλο και πιο λίγους.
Σε όλο και πιο αδύναμα κεφαλοχώρια σε όλο και πιο αδύναμα χωριά – ώσπου ένα ένα γίνονται χωριά-φαντάσματα.
Η Ελλάδα είναι πάμπλουτη σε προϊόντα, λάδια, κρασιά, τυροκομικά – ειδικές ποικιλίες με ονομασία προέλευσης – κοπάδια, πλούσιες θάλασσες.
Κι όμως δεν έχει χωριάτες – ένας ένας τα παρατάνε, δεν έχει αγόρια, δεν έχει κορίτσια, δεν έχει ζωή, ψυχαγωγία, διασκέδαση, έχει χρέη, απελπισία, φυγή.
Όλοι ξέρουμε, γιατί!
Όλα τα συστημικά κόμματα ξέρουν, γιατί.
Και τι κάνουν; Ασχολούνται σε προεκλογικές περιόδους! «Ανακαλύπτουν την Αμερική» που ερημώνει, και της τάζουν γεφύρια, λαγούς και πετραχήλια.
Και στο μεταξύ των εκλογών διάστημα, ρουσφέτια, ημετέροι, εκμαυλισμός και κομπίνες.
Ο αφόρητος «επαρχιωτισμός» μιας υδροκέφαλης Αθήνας και μιας ληστρικής διακυβέρνησης.
Κι όμως! Όπου υπάρχει πρωτογενής παραγωγή (κι όχι τυχοδιωκτικός τουρισμός) το δημογραφικό πρόβλημα αμβλύνεται και η ζωή δεν μεταναστεύει.
Διότι οι άνθρωποι ξέρουν πώς να ζήσουν, όταν δεν τους ληστεύουν…
Υ.Γ. Χώρα χωρίς χωριά καταντάει χώρος. Άλλων…
Θα τελειώσει το φθινόπωρο θα μπει ο χειμώνας και τα χωριά θα απομείνουν χωρίς την δεκαήμερη – δεκαπενθήμερη θερινή επίσκεψη των εκδρομέων – στις ρίζες τους, τις μνήμες τους και την καταγωγή τους.
Ξανά στο Παγκράτι εμείς, ξανά στη μοναχική της μελαγχολίας η Άνω Κάτω Ραχούλα.
Συμβαίνει δεκαετίες τώρα και συνεχώς η ερημιά πρώτα και η ερήμωση στη συνέχεια απλώνονται.
Για να έχει χωριά η χώρα θα έπρεπε να έχει πρωτογενή κυρίως παραγωγή. Την πρωτογενή παραγωγή την τρώει η Αγορά. Λαίμαργα, με βουλιμία κι αφήνει τους παραγωγούς φτωχούς.
Όλο και πιο φτωχούς.
Όλο και πιο λίγους.
Σε όλο και πιο αδύναμα κεφαλοχώρια σε όλο και πιο αδύναμα χωριά – ώσπου ένα ένα γίνονται χωριά-φαντάσματα.
Η Ελλάδα είναι πάμπλουτη σε προϊόντα, λάδια, κρασιά, τυροκομικά – ειδικές ποικιλίες με ονομασία προέλευσης – κοπάδια, πλούσιες θάλασσες.
Κι όμως δεν έχει χωριάτες – ένας ένας τα παρατάνε, δεν έχει αγόρια, δεν έχει κορίτσια, δεν έχει ζωή, ψυχαγωγία, διασκέδαση, έχει χρέη, απελπισία, φυγή.
Όλοι ξέρουμε, γιατί!
Όλα τα συστημικά κόμματα ξέρουν, γιατί.
Και τι κάνουν; Ασχολούνται σε προεκλογικές περιόδους! «Ανακαλύπτουν την Αμερική» που ερημώνει, και της τάζουν γεφύρια, λαγούς και πετραχήλια.
Και στο μεταξύ των εκλογών διάστημα, ρουσφέτια, ημετέροι, εκμαυλισμός και κομπίνες.
Ο αφόρητος «επαρχιωτισμός» μιας υδροκέφαλης Αθήνας και μιας ληστρικής διακυβέρνησης.
Κι όμως! Όπου υπάρχει πρωτογενής παραγωγή (κι όχι τυχοδιωκτικός τουρισμός) το δημογραφικό πρόβλημα αμβλύνεται και η ζωή δεν μεταναστεύει.
Διότι οι άνθρωποι ξέρουν πώς να ζήσουν, όταν δεν τους ληστεύουν…
Υ.Γ. Χώρα χωρίς χωριά καταντάει χώρος. Άλλων…
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου