Διπλωματικό θρίλερ στη Νέα Υόρκη! Ελλάδα και Ρωσία απείχαν από την ψηφοφορία για τη Λιβύη.Τι συνέβη στο παρασκήνιο! Το παρασκήνιο με Τουρκία και Κίνα!

<img height="88" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/10/2bcdeb60-3732-49d0-82f3-526ef01d492d-1068x601.png" width="724" /><br /><br />Σε μια ιδιαίτερα σημαντική διπλωματική κίνηση προχώρησε η Ελλάδα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, επιλέγοντας την αποχή κατά την ψηφοφορία για την ανανέωση της εντολής της Αποστολής Υποστήριξης των Ηνωμένων Εθνών στη Λιβύη (UNSMIL), έως τις 31 Οκτωβρίου 2027. Την ίδια στάση τήρησε και η Ρωσία.<br /><br />Στο επίκεντρο της ελληνικής αντίδρασης βρέθηκε το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019, καθώς και η προσπάθεια της Αθήνας να συμπεριληφθεί στο ψήφισμα σαφής αναφορά στον σεβασμό του διεθνούς δικαίου και ειδικότερα του Δικαίου της Θάλασσας.<br />Σκληρές διαπραγματεύσεις και ελληνική παρέμβαση<br /><br />Η διαδικασία χαρακτηρίστηκε από έντονες διαφωνίες, με το Ηνωμένο Βασίλειο να προχωρά σε τέσσερις αναθεωρήσεις του σχεδίου απόφασης.<br /><br />Η Ελλάδα, έχοντας τη στήριξη των υπόλοιπων Ευρωπαίων εταίρων της στο Συμβούλιο Ασφαλείας, επιδίωξε να διασφαλίσει ότι η Λιβύη θα κληθεί να σεβαστεί τις διεθνείς υποχρεώσεις της.<br /><br />Ωστόσο, η Κίνα και τρία αφρικανικά κράτη εξέφρασαν αντιρρήσεις, θεωρώντας ότι η συγκεκριμένη διατύπωση ξεπερνούσε το πλαίσιο της ανανέωσης της αποστολής.<br /><br />Η σταδιακή αποδυνάμωση της αναφοράς προκάλεσε την αντίδραση της Αθήνας, η οποία διέκοψε τη διαδικασία σιωπηρής έγκρισης.<div><br />Το τουρκολιβυκό στο επίκεντρο<br /><br />Οι εξελίξεις συνδέονται με την αναφερόμενη επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή της ανατολικής Λιβύης στις 20 Οκτωβρίου.<br /><br />Ελλάδα, Κύπρος, Αίγυπτος, Μπαχρέιν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν καταγγείλει τη συμφωνία, υπογραμμίζοντας ότι παραβιάζει τα θαλάσσια δικαιώματα τρίτων κρατών και δεν μπορεί να παράγει έννομα αποτελέσματα εις βάρος τους.<br /><br />Παράλληλα, το Συμβούλιο Ασφαλείας υποστήριξε την προοπτική ενοποίησης των λιβυκών θεσμών και διεξαγωγής εκλογών εντός 24 μηνών.<br /><br />Η ελληνική αποχή καταγράφει τη δυσαρέσκεια της Αθήνας για την τελική διατύπωση και αναδεικνύει τη συνεχιζόμενη διπλωματική αντιπαράθεση γύρω από το τουρκολιβυκό μνημόνιο.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Διπλωματικό θρίλερ στη Νέα Υόρκη! Ελλάδα και Ρωσία απείχαν από την ψηφοφορία για τη Λιβύη.Τι συνέβη στο παρασκήνιο! Το παρασκήνιο με Τουρκία και Κίνα!

Σε μια ιδιαίτερα σημαντική διπλωματική κίνηση προχώρησε η Ελλάδα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, επιλέγοντας την αποχή κατά την ψηφοφορία γ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία και Ισραήλ οδεύουν σε μια ολομέτωπη στρατιωτική σύγκρουση.

<img height="83" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-10/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-10-31_145010282.png?itok=0pV28X4J" width="735" /><br /><br />Οι αντικρουόμενες στρατηγικές επιδιώξεις των δύο χωρών για την επόμενη ημέρα στη Συρία και την Ανατολική Μεσόγειο φέρνει πολεμική αναμέτρηση<br /><br />Μετά τις εκλογές στο Ισραήλ, η κατάσταση με την Τουρκία, θα επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο σε κάτι που μοιάζει με ετοιμότητα πριν μια σφοδρή πολεμική σύγκρουση μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />Σε αυτό το συμπέρασμα οδηγούνται διεθνή ινστιτούτα, ειδικοί και στρατιωτικοί αναλυτές. <br /><br />Το βασικό συμπέρασμα της ανάλυσης του Mustafa Enes Esen, που δημοσιεύθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2026 στο Ινστιτούτο InstituDE με τίτλο «With or Without Netanyahu: The Lasting Turkey–Israel Rift», είναι ότι η αντιπαράθεση μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ έχει ξεπεράσει την προσωπική κόντρα των Ταγίπ Ερντογάν και Μπενιαμίν Νετανιάχου, εξελισσόμενη σε έναν βαθύ, μακροχρόνιο γεωπολιτικό ανταγωνισμό.<br /><br />Σύμφωνα με τον αναλυτή, η ρήξη αυτή έχει αποκτήσει δομικά χαρακτηριστικά και θα συνεχίσει να υφίσταται ανεξάρτητα από τα πρόσωπα που βρίσκονται στην εξουσία, καθώς επηρεάζεται από κρίσιμα μέτωπα:<br /><br />Το μέτωπο της Συρίας: Οι αντικρουόμενες στρατηγικές επιδιώξεις των δύο χωρών για την επόμενη ημέρα στη Συρία και τον έλεγχο των συνόρων, θα φέρει ταχέως πολεμική κρίση.<br /><br />Η Ανατολική Μεσόγειος: Ο έντονος ανταγωνισμός για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών και την κυριαρχία στην περιοχή, φέρνει σύγκρουση τεράστιων συμφερόντων και πιθανή πολεμική ρήξη σειράς χωρών( Ελλάδα-Ισραήλ κά) με την Τουρκία .<br /><br />Η μάχη για το ποιες χώρες θα αποτελέσουν τους κεντρικούς κόμβους μεταφοράς φυσικού αερίου και εμπορευμάτων προς την Ευρώπη, με τις δύο πλευρές να προωθούν ανταγωνιστικά δίκτυα.<br /><br />Η αντιπαράθεση μεταξύ της Τουρκίας και του Ισραήλ βρίσκεται σε ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο έντασης, με επίκεντρο γεωπολιτικές συγκρούσεις, διπλωματικές επιθέσεις και στρατιωτικές τριβές.<br /><br />Η ένταση κλιμακώθηκε πρόσφατα στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, όπου ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου και η τουρκική ηγεσία (με απαντήσεις από στελέχη του AKP όπως ο Ομέρ Τσελίκ) εξαπέλυσαν βαριές κατηγορίες. Η Άγκυρα έχει μάλιστα ζητήσει την έκδοση «ερυθράς αγγελίας» από την Ιντερπόλ για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου.<br /><br />Η στρατιωτική δραστηριότητα του Ισραήλ κοντά στα σύνορα της Συρίας (συμπεριλαμβανομένων χτυπημάτων κοντά στο Ιντλίπ και κινήσεων αποτροπής απέναντι σε τουρκικές προωθήσεις ή υποδομές) έχει φέρει τις δύο πλευρές πολύ κοντά σε θερμό επεισόδιο, αναγκάζοντάς τες να ενεργοποιήσουν μυστικούς διαύλους επικοινωνίας για την αποφυγή τυχαίας σύγκρουσης.<br /><br />Η εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας ανάμεσα σε Αθήνα και Τελ Αβίβ,όπως η συμφωνία για τον αντιαεροπορικό θόλο «Ασπίδα του Αχιλλέα», προκαλεί έντονο εκνευρισμό στην Άγκυρα, η οποία βλέπει στο πρόσωπο του Ισραήλ έναν στρατηγικό αντίπαλο στην Ανατολική Mεσόγειο.<br /><br />Η Τουρκία προβάλλει τον εαυτό της ως υποστηρικτή του παλαιστινιακού ζητήματος και της Χαμάς, ενώ το Ισραήλ αντιτείνει κατηγορίες για την τουρκική στάση στην Κύπρο, τη Συρία και ευρύτερα στην περιοχή.<br /><br />Το Ισραήλ και η Τουρκία έχουν εγκαταστήσει απευθείας γραμμή επικοινωνίας (hotline) και χρησιμοποιούν μυστικούς διαύλους για την αποτροπή μιας τυχαίας στρατιωτικής σύγκρουσης στο έδαφος της Συρίας.<br /><br />Η ανάγκη αυτή προέκυψε μετά τη σοβαρή κλιμάκωση του Αυγούστου 2026, όταν η Ισραηλινή Αεροπορία εξαπέλυσε αεροπορικές επιδρομές στην αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ (στο Ιντλίμπ της βορειοδυτικής Συρίας).<br /><br />Το Ισραήλ έθεσε ως «κόκκινη γραμμή» την πιθανή ανάπτυξη τουρκικών αντιαεροπορικών συστημάτων (S-400), ραντάρ και drones στην περιοχή, καθώς κάτι τέτοιο θα περιόριζε την ελευθερία δράσης των ισραηλινών μαχητικών εναντίον ιρανικών στόχων.<br /><br />Παρά τη σφοδρή δημόσια ρητορική αντιπαράθεση μεταξύ Μπενιαμίν Νετανιάχου και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, το παρασκήνιο των δύο χωρών κινείται με άξονα τη διαχείριση της κρίσης:<br /><br />Οι δύο πλευρές συμφώνησαν στη λειτουργία μιας απευθείας 24ωρης γραμμής επικοινωνίας προκειμένου να επιλύονται άμεσα τυχόν στρατιωτικές επιπλοκές στο συριακό πεδίο.<br /><br />Με τη μεσολάβηση του Αζερμπαϊτζάν, διπλωμάτες και αξιωματούχοι ασφαλείας από την Άγκυρα και το Τελ Αβίβ πραγματοποιούν μυστικές συνομιλίες για τη χάραξη γεωγραφικών ορίων (όπως η λεγόμενη «γραμμή της Παλμύρας»). Το Ισραήλ τείνει να ανέχεται τις τουρκικές χερσαίες δυνάμεις στα βόρεια, αλλά αντιτίθεται κάθετα στην εγκατάσταση μόνιμων τουρκικών αεροπορικών και αντιαεροπορικών υποδομών.<br /><br />Η Τουρκία καταδίκασε επίσημα τα ισραηλινά πλήγματα ως παραβίαση της κυριαρχίας της Συρίας, αρνούμενη παράλληλα ότι είχε εγκαταστήσει δυνάμεις στη συγκεκριμένη πληγείσα βάση.<br /><br /><div>Στην ανάλυσή του, το Institute for National Security Studies (INSS) επισημαίνει ότι το κύριο μέλημα του Ισραήλ είναι η διατήρηση της απόλυτης ελευθερίας δράσης της πολεμικής του αεροπορίας στον συριακό εναέριο χώρο.<br /><br /> Η πιθανή μόνιμη εγκατάσταση τουρκικών αντιαεροπορικών συστημάτων και εξελιγμένων ραντάρ (όπως στη βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ) θα μπορούσε να «κλειδώσει» τον ουρανό της Συρίας, εμποδίζοντας το Ισραήλ να πλήττει ελεύθερα ιρανικούς στόχους ή στοιχεία της Χεζμπολάχ.<br /><br />Τουρκία και Ισραήλ έχουν εντελώς διαφορετικά, στρατιωτικά, ενεργειακά, οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, και η πρόκλησης πολεμικής σύγκρουσης είναι αναπόφευκτη στο κοντινό μέλλον, αφού οι Τούρκοι θέλουν να ελέγξουν ντε φάκτο ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο. </div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία και Ισραήλ οδεύουν σε μια ολομέτωπη στρατιωτική σύγκρουση.

Οι αντικρουόμενες στρατηγικές επιδιώξεις των δύο χωρών για την επόμενη ημέρα στη Συρία και την Ανατολική Μεσόγειο φέρνει πολεμική αναμέτρηση...

Διαβάστε την συνέχεια

Όταν οι αγορές ενέργειας διαμορφώνουν τα σύνορα: Το παρασκήνιο της συνεκμετάλλευσης!

<div><div class="entry-header blog-entry-header has-meta"> <div class="post-header" id="post-header"> <div class="post-header-line-1"></div> </div> <div class="entry-meta"> <div class="iepikaira-badges-host"><span class="badge-label" style="display: none;">Yourvibe</span></div> </div> </div> <div class="entry-content-wrap"> <div class="post-body entry-content" id="post-body"><div class="separator" style="clear: both; opacity: 1; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiCDKV1YHlQLLK7JnBaNfELKxgKSNCjrDuH5pTCSepnaAx-3SaMU6nRNv9twJB-ld64hawOLp1bVt-WGxkqaqYsTDwSpOItz3YhwylJOW2uYcnWydM2zdX1NBR8tvGi039TkKuLL3n11TiX1YTv_lS64RKE_hBfbakp-VDrTFWWEgimXD-xSpAkunYhDeRE/s618/%CE%91%CE%B5%CF%84%CF%8C%CF%82%20%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%89%20%CE%B1%CF%80%CF%8C%20%CF%84%CE%B9%CF%82%20%CE%91%CE%9F%CE%96%20%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%85%20(1).jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="348" data-original-width="618" height="79" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiCDKV1YHlQLLK7JnBaNfELKxgKSNCjrDuH5pTCSepnaAx-3SaMU6nRNv9twJB-ld64hawOLp1bVt-WGxkqaqYsTDwSpOItz3YhwylJOW2uYcnWydM2zdX1NBR8tvGi039TkKuLL3n11TiX1YTv_lS64RKE_hBfbakp-VDrTFWWEgimXD-xSpAkunYhDeRE/w749-h79/%CE%91%CE%B5%CF%84%CF%8C%CF%82%20%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%89%20%CE%B1%CF%80%CF%8C%20%CF%84%CE%B9%CF%82%20%CE%91%CE%9F%CE%96%20%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%85%20(1).jpg" width="749" /></a></div> <h3 style="text-align: justify;"><span style="font-weight: normal;">Υπάρχει μια βολική αυταπάτη η οποία συντηρείται εδώ και χρόνια στην Αθήνα και την Λευκωσία: ότι το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας αποτελεί αδιαπέραστο τείχος και ότι οι σύμμαχοι –αργά ή γρήγορα– θα επιβάλουν την τάξη.</span></h3><div style="text-align: justify;">Οι τελευταίες εξελίξεις, ωστόσο, έρχονται να διαλύσουν αυτό το ουτοπικό συννεφάκι. Όσοι επιλέγουν να κλείνουν τα μάτια μπροστά στη μεγάλη εικόνα, περιοριζόμενοι σε πανηγυρικές ανακοινώσεις για διπλωματικές επαφές υψηλού επιπέδου, πέφτουν για πολλοστή φορά από τα σύννεφα. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα γεγονότα. Πρόκειται για τα κομμάτια ενός παζλ που συναρμολογείται μεθοδικά πίσω από κλειστές θύρες. Και το τελικό αποτέλεσμα φέρει τον δυσοίωνο τίτλο: εταιρική συνεκμετάλλευση δίχως προηγούμενη οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Το παζλ των γεγονότων</b></div><div style="text-align: justify;">Δημοσίευμα της Εστίας (25/10/2026) ρίχνει φως στα άκρως ανησυχητικά τεκταινόμενα και για να κατανοήσει κανείς τι ακριβώς κυοφορείται, αρκεί να συνδέσει τις παρακάτω τελείες:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>-Η έμμεση ομολογία της Ουάσινγκτον:</b> Κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 2025 ο υπουργός Εσωτερικών των ΗΠΑ Νταγκ Μπέργκαμ ήταν αποκαλυπτικός και εμμέσως πλην σαφώς επιβεβαίωσε ότι η Chevron θα προχωρήσει στην εκμετάλλευση/συνεκμετάλλευση υδρογονανθράκων, χωρίς να υπάρξει προηγούμενη συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών. Συγκεκριμένα όταν ερωτήθηκε εάν «είναι η αμερικανική κυβέρνηση έτοιμη να υποστηρίξει τις αμερικανικές εταιρείες;» όπως η Chevron, δεδομένου ότι «υπάρχουν πολλές διαφορές, αντιπαραθέσεις και αμφισβητήσεις στα [ελληνικά κυριαρχικά] δικαιώματα στη Μεσόγειο Θάλασσα», ο Ντ. Μπέργκαμ διευκρίνισε ότι «<b>εμείς κινηθήκαμε έξυπνα και μείναμε εκτός της διαπραγμάτευσης. Δεν είναι δική μας δουλειά.</b> Αλλά, όταν πρέπει να εμπλακούμε σε αυτές τις συζητήσεις, το κάνουμε.» Σε παλαιότερα σημειώματά μας από το 2023 γράφαμε ότι <b>κυοφορείται «εταιρική συνεκμετάλλευση» ακόμη και χωρίς προηγούμενη οριοθέτηση.</b> Μετάφραση; Οι ενεργειακοί κολοσσοί και τα αμερικανικά συμφέροντα βιάζονται να τρυπήσουν τον βυθό. Εφόσον η οριοθέτηση αργεί, θα εφαρμοστεί φόρμουλα για να προχωρήσουν οι εξορύξεις χωρίς αυτήν.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>-Η ακαδημαϊκή «νομιμοποίηση»:</b> Η συγκυρία κυκλοφορίας του νέου βιβλίου υπό τον τίτλο «Ελευθερία των Θαλασσών» του ομότιμου καθηγητή Χρήστου Ροζάκη –γνωστό για τις θέσεις του περί συνεκμετάλλευσης– δεν είναι τυχαία. Ένα βιβλίο το οποίο λειτουργεί ως θεωρητικό/ακαδημαϊκό άλλοθι υπέρ των εξορύξεων από ιδιωτικές εταιρείες με τη συμμετοχή ακόμη και οντοτήτων που δεν έχουν αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ όπως το ψευδοκράτος αλλά και κρατών που δεν έχουν υπογράψει την UNCLOS, όπως η Τουρκία. Ο ορυκτός πλούτος βαφτίζεται «κοινός τοις πάσιν» (κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας), ανοίγοντας τον δρόμο για έναν διαμοιρασμό με τη «μεζούρα» της ισχύος.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>-Η αποχαλίνωση του τουρκολιβυκού άξονα: </b>Η επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη λιβυκή Βουλή των Αντιπροσώπων, οι ρηματικές διακοινώσεις κατά των ελληνικών γεωτρήσεων νότια της Κρήτης και η Διεθνής Διάσκεψης Blue COP31 στην Αττάλεια δείχνουν ότι η Άγκυρα δεν περιμένει –ή μάλλον έχει πάρει το πράσινο φως–. Δημιουργεί νέα διπλωματικά τετελεσμένα, έχοντας στο πλευρό της μια Λιβύη που λειτουργεί πλέον ως προτεκτοράτο της.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν κατά νου, δύσκολα κανείς αποφεύγει τους συνειρμούς και τα συμπεράσματα στο τί συμβαίνει παρασκηνιακά εδώ και καιρό και πλέον εκτελείται μπροστά στα μάτια μας. Όταν το διεθνές σύστημα αναζητά εσπευσμένα τρόπους για να αντιμετωπίσει τις ελλείψεις σε ενέργεια, τα σύνορα και τα κυριαρχικά δικαιώματα των ηττοπαθών και των «δεδομένων» μετατρέπονται σε διαπραγματεύσιμες λεπτομέρειες. Τόση αξία έχουμε στα μάτια των «μεγάλων συμμάχων». Ο πυρήνας αυτής της πολιτικής είναι στην ουσία η υποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας από τη λογική της αγοράς.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Η ισοπέδωση του εθνικού συμφέροντος</b></div><div style="text-align: justify;">Η ιδέα είναι απλή και άκρως δελεαστική για τα μεγάλα κέντρα αποφάσεων: αντί οι ναρκοθετημένες περιοχές όπως η Ανατολική Μεσόγειος να παραμένουν «αδρανείς» –επειδή οι ιθαγενείς δεν συμφωνούν στα θαλάσσια σύνορα–, ανατίθεται στις πολυεθνικές (πχ Chevron) η εξόρυξη. Τα έσοδα διανέμονται σε κράτη και σε «οντότητες» όπως το ψευδοκράτος μέσω μηχανισμών του ΟΗΕ. Με άλλα λόγια:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>-Πρώτον,</b> παρακάμπτεται η αρχή της μέσης γραμμή, η επήρεια των νησιών (Κρήτη, Κάρπαθος, Ρόδος, Καστελόριζο) και ο Χάρτης της Σεβίλλης.</div><div style="text-align: justify;"><b>-Δευτέρον,</b> νομιμοποιούνται de facto τα τετελεσμένα του τουρκολιβυκού μνημονίου, αφού η συνεκμετάλλευση προϋποθέτει συναινέσεις εκεί που δεν υπάρχουν σαφώς αναγνωρισμένες δικαιοδοσίες.</div><div style="text-align: justify;"><b>-Τρίτον,</b> η Κυπριακή Δημοκρατία εξισώνεται με το παράνομο μόρφωμα των κατεχομένων, αποδεχόμενη έμμεσα μια λύση δύο κρατών μέσω της πίσω πόρτας της ενέργειας.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο υποθαλάσσιος πλούτος στα ανοικτά της Κύπρου και των Δωδεκανήσων δεν αποτελεί «κοινό αγαθό» για να το μοιραστούν οι Τούρκοι, οι Αιγύπτιοι και οι Λίβυοι με τη μεσολάβηση ξένων ενεργειακών κολοσσών και υπό αμερικανική υψηλή επιστασία. Η αποδοχή μιας τέτοιας φόρμουλας ισοδυναμεί με γεωστρατηγική αυτοχειρία στην καλύτερη των περιπτώσεων.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Οι «ίσες αποστάσεις»</b></div><div style="text-align: justify;">Η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ –σαν άλλο κερασάκι στην τούρτα–, μετά την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, ήρθε να προσγειώσει όσους πίστεψαν στα επικοινωνιακά παιχνίδια περί αμερικανικής προστασίας και επιβολής δικαιοσύνης.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η Ουάσινγκτον δεν πείρε θέση για τη νομιμότητα του μνημονίου όπως κάνει για παράδειγμα σε παρόμοιες περιπτώσεις κατάφορης καταπάτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Νότια Σινική Θάλασσα από την Κίνα. Δεν καταδίκασε την στάση της Άγκυρας. Αντιθέτως, κρατά τις γνωστές «ίσες αποστάσεις», καλώντας την Αθήνα και την Άγκυρα να «τα βρουν».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτό είναι το βαθύ κράτος της αμερικανικής διπλωματίας εν δράσει: η ροή ενέργειας προηγείται της δικαιοσύνης. Εφόσον η οριοθέτηση καθυστερεί, η λύση που προωθείται είναι η «διευθέτηση» μέσω ακραίων συμβιβασμών και πιέσεων. Σε προηγούμενη ανάλυση γράφαμε ότι: «Το Διεθνές Δίκαιο φαίνεται να έχει αντικατασταθεί από το «Δίκαιο του Ισχυρού». Το δε Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) επιχειρείται να καταστεί «νεκρό γράμμα», παντελώς ανίκανο να προστατεύσει έναντι της επιβουλής των αναθεωρητικών δυνάμεων». Και μάλιστα προειδοποιούσαμε ότι: «Η παραδοχή ότι η Τουρκία αντιμετωπίζεται πλέον από την Ουάσιγκτον ως ένας αναντικατάστατος «Περιφερειακός Κόμβος», καθώς και η επικράτηση του κυνικού δόγματος της «ειρήνης μέσω των ροών» στη Μέση Ανατολή, καθιστούν τη μέχρι πρότινος ελληνική στρατηγική του «προβλέψιμου συμμάχου» ξεπερασμένη και επικίνδυνη.»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Συμπέρασμα</b></div><div style="text-align: justify;">Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η πίεση για την εταιρική συνεκμετάλλευση δεν είναι θεωρητική. Έχει πλέον περάσει στο στάδιο της εφαρμογής. Για την Αθήνα και την Λευκωσία ο χρόνος δεν δουλεύει υπέρ τους. Οι «λύσεις πακέτο» των ξένων αποσκοπούν στην απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων –ή/και κυριαρχίας– με πρόσχημα την σταθερότητα και το κέρδος. Και η αλήθεια είναι ότι η μυστική διπλωματία της κυβέρνησης Μητσοτάκης, όχι απλά δεν προσπαθεί να αποτρέψει την διαφαινόμενη γεωστρατηγική καταστροφή που μας ετοιμάζουν αλλά αντιθέτως ραδιουργεί παρασκηνιακά για να την προωθήσει.  </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αν οι ιθύνοντες συνεχίσουν να θεωρούν ότι τα σύνορα και η κυριαρχία είναι διαπραγματεύσιμα, το τίμημα αργά ή γρήγορα θα κληθεί να το πληρώσει η ίδια η κοινωνία. Και τότε, καμία τεχνική φόρμουλα «συνεκμετάλλευσης εξπρές» δεν θα μπορεί να καλύψει το κενό της εθνικής ασφάλειας. Διότι όταν αυτόβουλα αποποιήσαι τον πυρήνα των δικαιωμάτων σου, αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί να αποφασίσεις εάν και πώς θα υπερασπιστείς την γη που με θυσίες και αίμα σου παραδόθηκε</div></div></div><br /></div><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a> <div><br /></div><div><br /></div><div>Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera. </div>

Όταν οι αγορές ενέργειας διαμορφώνουν τα σύνορα: Το παρασκήνιο της συνεκμετάλλευσης!

Yourvibe Υπάρχει μια βολική αυταπάτη η οποία συντηρείται εδώ και χρόνια στην Αθήνα και την Λευκωσία: ότι το Διεθνές Δίκαιο της Θά...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόλεμος χωρίς σύνορα; Η εντολή Χαμενεΐ που ανεβάζει το διακύβευμα για Τραμπ και Ισραήλ.

<img height="101" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/10/iran-1-1200x676.jpg" width="729" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν ζητά άμεση απάντηση «χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς» σε νέα επίθεση — Το μήνυμα στους τρεις κορυφαίους στρατιωτικούς διοικητές, η διεύρυνση των πιθανών στόχων και η διαμεσολάβηση του Κατάρ.<br /><br />«Άμεση και αποτελεσματική απάντηση, χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς».<br /><br />Με αυτή τη διατύπωση, ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, έδωσε εντολή στη στρατιωτική ηγεσία να προετοιμαστεί για ενδεχόμενη επανάληψη των αμερικανοϊσραηλινών επιθέσεων, προβάλλοντας ως στόχο τη «μέγιστη αποτροπή».<br /><br />Η ανακοίνωση, που δημοσιοποιήθηκε το Σάββατο 31 Οκτωβρίου, ενισχύει την απειλή μιας ευρύτερης σύγκρουσης, την ώρα που η διπλωματία επιχειρεί να επαναφέρει Ουάσιγκτον και Τεχεράνη σε απευθείας διαπραγματεύσεις.<br /><br />Η Τεχεράνη προειδοποιεί ότι ένα νέο πλήγμα δεν θα αντιμετωπιστεί κατ’ ανάγκη μέσα σε ένα περιορισμένο γεωγραφικό πεδίο. Δεν ανακοίνωσε, πάντως, συγκεκριμένη επιχείρηση, χρονοδιάγραμμα αντιποίνων ή ονομαστικό κατάλογο στόχων.<div><br />Η συνάντηση που αποκτά ιδιαίτερη σημασία<br /><br />Σύμφωνα με το Axios, πρόκειται για την πρώτη δημοσιοποιημένη συνάντηση του Χαμενεΐ με τους τρεις κορυφαίους στρατιωτικούς διοικητές από την έναρξη του πολέμου.<br /><br />Συμμετείχαν ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων Αλί Αμπντολάχι, ο διοικητής του τακτικού στρατού Αμίρ Χαταμί και ο επικεφαλής των Φρουρών της Επανάστασης Αχμάντ Βαχιντί.<br /><br />Η κοινή παρουσία τους προσδίδει στην ανακοίνωση βάρος ενιαίας στρατιωτικής κατεύθυνσης. Σε πολιτικό επίπεδο, η δημοσιοποίησή της μπορεί να διαβαστεί ως προσπάθεια της ιρανικής ηγεσίας να προβάλει συνοχή και ετοιμότητα απέναντι στην αμερικανική πίεση.<br /><br />Αυτό, ωστόσο, αποτελεί ερμηνεία του μηνύματος που εκπέμπει η Τεχεράνη και όχι ανεξάρτητη επιβεβαίωση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων της.</div><div><br />Τι σημαίνει «χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς»<br /><br />Η πιο κρίσιμη φράση της ανακοίνωσης αφήνει σκόπιμα ανοιχτό το εύρος μιας ενδεχόμενης απάντησης.<br /><br />Ο Χαμενεΐ ζήτησε επίσης επικαιροποίηση του καταλόγου στρατιωτικών στόχων, ώστε αμερικανικά και ισραηλινά περιουσιακά στοιχεία και δυνατότητες, τα οποία η ανακοίνωση περιγράφει ως υλικά και άυλα, να βρίσκονται εντός της εμβέλειας των ιρανικών δυνάμεων.<br /><br />Δεν διευκρινίστηκε ποια ακριβώς μέσα ή εγκαταστάσεις αφορά η εντολή. Συνεπώς, η διατύπωση δεν αρκεί για να θεωρηθεί ότι έχει αποφασιστεί συγκεκριμένο σχέδιο επιθέσεων σε τρίτες χώρες. </div><div><br />Η στρατηγική της λειτουργία, όμως, είναι σαφής: επιχειρεί να αυξήσει την αβεβαιότητα για το κόστος μιας νέας επίθεσης.<br /><br />Η Ουάσιγκτον και το Ισραήλ καλούνται, σύμφωνα με αυτή τη λογική αποτροπής, να υπολογίσουν περισσότερες πιθανές συνέπειες από εκείνες ενός μεμονωμένου πλήγματος σε ιρανικό έδαφος.</div><div><br />Η διπλωματία συνεχίζεται πίσω από τις απειλές<br /><br />Η στρατιωτική προειδοποίηση συμπίπτει με εντατικές προσπάθειες του Κατάρ για την επανεκκίνηση των απευθείας συνομιλιών ΗΠΑ–Ιράν.<br /><br />Σύμφωνα με το Axios, Καταριανοί διαμεσολαβητές πραγματοποίησαν την Παρασκευή περισσότερες από δώδεκα ώρες επαφών στην Τεχεράνη, διατηρώντας επικοινωνία με τον Λευκό Οίκο. Η συνέχεια των συζητήσεων προγραμματιζόταν στη Ντόχα.<br /><br />Το βασικό εμπόδιο παραμένει η σειρά των αμοιβαίων παραχωρήσεων.<br /><br />Η αμερικανική πλευρά ζητά πυρηνικές δεσμεύσεις για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων. Το Ιράν απαιτεί προηγουμένως άρση του ναυτικού αποκλεισμού, αποδέσμευση παγωμένων κεφαλαίων και δυνατότητα πώλησης πετρελαίου.<br /><br />Στο τραπέζι βρίσκεται, κατά το ίδιο δημοσίευμα, η πρόσβαση επιθεωρητών του ΟΗΕ σε βομβαρδισμένες πυρηνικές εγκαταστάσεις, ως μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης που θα μπορούσε να συνοδευτεί από κάποια αμερικανική ελάφρυνση κυρώσεων.<br /><br />Η συνύπαρξη διαπραγματεύσεων και στρατιωτικών εντολών δεν αποδεικνύει ότι η διπλωματία έχει καταρρεύσει. Υποδηλώνει, ως αναλυτική εκτίμηση, ότι η Τεχεράνη επιδιώκει να διαπραγματευτεί προβάλλοντας παράλληλα την απειλή υψηλού κόστους σε περίπτωση αποτυχίας.</div><div><br />Το δίλημμα της Ουάσιγκτον πριν από τις κάλπες<br /><br />Οι αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές δημιουργούν ένα ιδιαίτερα φορτισμένο πολιτικό περιβάλλον γύρω από τις αποφάσεις του Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br />Το Axios μεταφέρει διαφορετικές προσεγγίσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησής του: στελέχη που αντιμετωπίζουν με έντονο σκεπτικισμό μια νέα πυρηνική συμφωνία και άλλους που επιμένουν στη συνέχιση των διαπραγματεύσεων ή στην οικονομική πίεση.<br /><br />Η εκτίμηση ότι ένα δυσμενές εκλογικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να επηρεάσει τον πρόεδρο αποδίδεται σε Αμερικανό αξιωματούχο. Αξιωματούχος του Λευκού Οίκου, αντίθετα, δήλωσε ότι το αποτέλεσμα των εκλογών δεν θα αποτελέσει παράγοντα στις αποφάσεις για το Ιράν.<br /><br />Δεν υπάρχει, επομένως, επιβεβαιωμένη αυτόματη σύνδεση μεταξύ της κάλπης και μιας νέας στρατιωτικής επιχείρησης.</div><div><br />Γιατί ο Κόλπος παρακολουθεί με αγωνία<br /><br />Για τις χώρες του Κόλπου, η απειλή διεύρυνσης της σύγκρουσης αφορά άμεσα την ασφάλεια, τις ενεργειακές εγκαταστάσεις και τις εμπορικές τους αρτηρίες.<br /><br />Μια νέα αναμέτρηση θα μπορούσε να επιβαρύνει τη ναυσιπλοΐα, το κόστος ασφάλισης και τον ενεργειακό εφοδιασμό, ανάλογα με τους στόχους και την έκταση των επιχειρήσεων. Πρόκειται για κινδύνους που εξηγούν το ισχυρό περιφερειακό ενδιαφέρον για συμφωνία αποκλιμάκωσης.<br /><br />Ο Χαμενεΐ, πάντως, επέλεξε να κλείσει το περιθώριο για την προσδοκία μιας εύκολα ελεγχόμενης σύγκρουσης, δηλώνοντας:<br /><br />«Εάν οι εχθροί αρχίσουν ξανά στρατιωτικές ή τρομοκρατικές επιθέσεις, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ισλαμικής Δημοκρατίας και το ιρανικό έθνος θα καθορίσουν τον χρόνο και τους όρους για τον τερματισμό τους».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πόλεμος χωρίς σύνορα; Η εντολή Χαμενεΐ που ανεβάζει το διακύβευμα για Τραμπ και Ισραήλ.

Βασιλης Διαμαντακος  Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν ζητά άμεση απάντηση «χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς» σε νέα επίθεση — Το μήνυμα στους τρεις...

Διαβάστε την συνέχεια

Συμφωνία πριν από τις κάλπες ή νέα επίθεση; Το 12ωρο θρίλερ Κατάρ–Ιράν και το δίλημμα Τραμπ.

<img height="100" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/10/emiris-1200x600.jpg" width="734" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η Ντόχα επιχειρεί να ανοίξει ξανά απευθείας συνομιλίες Ουάσιγκτον–Τεχεράνης πριν από τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές — Πυρηνικές παραχωρήσεις, κυρώσεις και ναυτικός αποκλεισμός στο τραπέζι, με τις χώρες του Κόλπου να φοβούνται τα αντίποινα.<br /><br />Περισσότερες από 12 ώρες συνομιλιών στην Τεχεράνη, συνεχής επικοινωνία με τον Λευκό Οίκο και διαβουλεύσεις που αναμένονταν να συνεχιστούν στη Ντόχα το Σάββατο 31 Οκτωβρίου: το Κατάρ επιχειρεί να διαμορφώσει μια διπλωματική έξοδο πριν η αντιπαράθεση ΗΠΑ–Ιράν περάσει σε νέο γύρο στρατιωτικών επιχειρήσεων.<br /><br />Σύμφωνα με το Axios, που επικαλείται διπλωματικές και αμερικανικές πηγές, η προσπάθεια αποσκοπεί σε συμφωνία για αμοιβαία βήματα που θα επιτρέψουν την επανέναρξη απευθείας διαπραγματεύσεων.<br /><br />Το άμεσο ζητούμενο δεν είναι μια ολοκληρωμένη επίλυση του πυρηνικού ζητήματος. Είναι να συμφωνηθεί μια ακολουθία ενεργειών αρκετά αξιόπιστη ώστε οι δύο πλευρές να επιστρέψουν στο ίδιο τραπέζι.<br /><br />Δεν έχει ανακοινωθεί τελική συμφωνία. Ούτε το ενδεχόμενο νέας επίθεσης ισοδυναμεί με δημόσια επιβεβαιωμένη απόφαση έναρξής της.<div><br />«Υπήρξε θετική πρόοδος»<br /><br />Διπλωματική πηγή περιέγραψε στο Axios κινητικότητα στις συνομιλίες της Παρασκευής:<br /><br />«Υπήρξε θετική πρόοδος. Οι συνομιλίες συνεχίζονται σε μια προσπάθεια να ξεκλειδώσει μια συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν».<br /><br />Οι Καταριανοί διαμεσολαβητές φέρονται να βρίσκονταν σε τακτική επαφή με την Ουάσιγκτον, προσπαθώντας να γεφυρώσουν δύο διαφορετικές απαιτήσεις.<br /><br />Η αμερικανική πλευρά ζητά πυρηνικές παραχωρήσεις ως μέρος της επιστροφής στις συνομιλίες. Η Τεχεράνη απαιτεί προηγουμένως άρση του ναυτικού αποκλεισμού, αποδέσμευση παγωμένων κεφαλαίων και δυνατότητα πώλησης πετρελαίου.<br /><br />Το αδιέξοδο αφορά επομένως και το ποιος θα κινηθεί πρώτος. Κάθε πλευρά ζητά από την άλλη μια χειροπιαστή ένδειξη προθέσεων πριν αναλάβει το δικό της πολιτικό κόστος. </div><div><br />Η φόρμουλα: Επιθεωρητές έναντι ανακούφισης από κυρώσεις<br /><br />Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, το Κατάρ επιχειρεί να εξασφαλίσει ιρανική αποδοχή επισκέψεων επιθεωρητών του ΟΗΕ στις πυρηνικές εγκαταστάσεις που έχουν δεχθεί πλήγματα.<br /><br />Μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης, με αμερικανικό αντάλλαγμα κάποια ανακούφιση από τις κυρώσεις.<br /><br />Η λογική της διαμεσολάβησης είναι να συνδεθούν οι παραχωρήσεις: κάθε βήμα της μίας πλευράς να συνοδεύεται από αντίστοιχη ενέργεια της άλλης.<br /><br />Η πρόσβαση επιθεωρητών, πάντως, δεν θα έλυνε από μόνη της όλες τις διαφωνίες για το πυρηνικό πρόγραμμα. Θα μπορούσε να αποτελέσει αφετηρία επανεκκίνησης μιας διαδικασίας που σήμερα παραμένει εύθραυστη.</div><div><br />Οι διαφορετικές γραμμές μέσα στον Λευκό Οίκο<br /><br />Το Axios περιγράφει διαφορετικές προσεγγίσεις μεταξύ των στενών συνεργατών του Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br />Ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ και ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο εμφανίζονται ιδιαίτερα δύσπιστοι απέναντι στην πιθανότητα αποδεκτής συμφωνίας με τη σημερινή ιρανική ηγεσία. Κατά Αμερικανό αξιωματούχο, θεωρούν ότι η περαιτέρω αποδυνάμωση του καθεστώτος, ακόμη και με νέα πλήγματα, πρέπει να αποτελεί κεντρική επιδίωξη.<br /><br />Αντίθετα, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς και οι απεσταλμένοι Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ φέρονται να υποστηρίζουν την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.<br /><br />Οι πληροφορίες αυτές προέρχονται από πηγές του ρεπορτάζ. Δεν αποτελούν επίσημη ανακοίνωση διαφωνίας μεταξύ των μελών της κυβέρνησης.<br /><br />Ο ίδιος ο Τραμπ διατήρησε ανοιχτή τη διπλωματική επιλογή, χωρίς να εμφανιστεί βέβαιος για την κατάληξή της:<br /><br />«Υπάρχουν συνομιλίες. Θέλουν να μιλήσουν. Συνεχίζουν να μιλούν… Έχουμε χρόνο, ειλικρινά. Είναι πόλεμος, αλλά δεν είναι ένας τυπικός πόλεμος», δήλωσε την Παρασκευή.<br />Η οικονομική πίεση ως εναλλακτική στην άμεση επίθεση<br /><br />Ξεχωριστό ρόλο έχει ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, ο οποίος ηγείται της εκστρατείας οικονομικής πίεσης με την ονομασία «Operation Economic Outcast».<br /><br />Σύμφωνα με το Axios, ζητά από τον Τραμπ να επιτρέψει στην πρωτοβουλία να αποδώσει, αντί να επισπεύσει την επιστροφή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις.<br /><br />Η προσέγγιση αυτή διατηρεί την πίεση προς την Τεχεράνη, με διαφορετικό εργαλείο. Το ερώτημα για την αμερικανική ηγεσία είναι αν οι οικονομικοί περιορισμοί μπορούν να οδηγήσουν σε παραχωρήσεις που θα θεωρήσει επαρκείς.<br /><br />Για το Ιράν, η άρση του αποκλεισμού και η πρόσβαση σε έσοδα αποτελούν κεντρικές απαιτήσεις. Γι’ αυτό οι οικονομικές διευθετήσεις βρίσκονται στον πυρήνα της διαμεσολάβησης.</div><div><br />Οι midterms ως χρονικό ορόσημο — και η διάψευση<br /><br />Οι αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου εμφανίζονται στο ρεπορτάζ ως κρίσιμο χρονικό ορόσημο.<br /><br />Αμερικανός αξιωματούχος εκτίμησε ότι μια βαριά ήττα των Ρεπουμπλικανών θα μπορούσε να ενισχύσει την προδιάθεση του Τραμπ για μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση.<br /><br />«Αν νιώσει ταπεινωμένος ή αποδυναμωμένος, θα κάνει κάτι τολμηρό. Αυτό λένε όλοι στους Ιρανούς. Η καλύτερη ευκαιρία τους για συμφωνία είναι τώρα», υποστήριξε.<br /><br />Ο Λευκός Οίκος απορρίπτει αυτή τη σύνδεση: αξιωματούχος του δήλωσε ότι το εκλογικό αποτέλεσμα δεν θα αποτελέσει παράγοντα στη λήψη αποφάσεων για το Ιράν.<br /><br />Η αντίθεση πρέπει να παραμένει σαφής. Η εκτίμηση μιας πηγής για τα πιθανά κίνητρα του προέδρου δεν τεκμηριώνει ειλημμένη απόφαση ούτε βέβαιη σύνδεση κάλπης και πολέμου.<br /><br />Οι χώρες του Κόλπου φοβούνται ότι θα πληρώσουν το τίμημα<br /><br />Αίγυπτος, Τουρκία, Ιράκ, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία πιέζουν, σύμφωνα με περιφερειακή πηγή, για επιστροφή του Ιράν στις διαπραγματεύσεις.<br /><br />Οι ηγέτες της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας φέρονται επίσης να ζήτησαν από τον Τραμπ περισσότερο χρόνο για τη διπλωματία. Στην αντίθετη κατεύθυνση, το Axios αναφέρει ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου πιέζει υπέρ κοινής επιχείρησης κατά του Ιράν μετά τις εκλογές.<br /><br />Οι κυβερνήσεις του Κόλπου έχουν άμεσο λόγο να επιδιώκουν αποκλιμάκωση. Η Τεχεράνη έχει απειλήσει ότι πλήγματα στις ενεργειακές της εγκαταστάσεις θα απαντηθούν με επιθέσεις σε υποδομές πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Σαουδική Αραβία, στα ΗΑΕ, στο Κατάρ, στο Κουβέιτ και στο Μπαχρέιν.<br /><br />Ένας νέος κύκλος επιθέσεων θα μπορούσε επομένως να επεκταθεί πέρα από το Ιράν και το Ισραήλ, επιβαρύνοντας την παραγωγή ενέργειας, τη ναυσιπλοΐα και το κόστος μεταφορών.<br /><br />Αυτή η έκθεση στον κίνδυνο εξηγεί την ένταση της διαμεσολάβησης. Το Κατάρ επιχειρεί να μετατρέψει τις επαφές σε εφαρμόσιμα βήματα, ενώ ο Τραμπ εξακολουθεί να κρατά ανοιχτές περισσότερες από μία επιλογές:<br /><br />«Έχουμε χρόνο, ειλικρινά. Είναι πόλεμος, αλλά δεν είναι ένας τυπικός πόλεμος».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συμφωνία πριν από τις κάλπες ή νέα επίθεση; Το 12ωρο θρίλερ Κατάρ–Ιράν και το δίλημμα Τραμπ.

Βασιλης Διαμαντακος Η Ντόχα επιχειρεί να ανοίξει ξανά απευθείας συνομιλίες Ουάσιγκτον–Τεχεράνης πριν από τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα ευτράπελα στην εθνική παρέλαση της Ελλάδας (τουρκικό δημοσίευμα).

<div><a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/10/%CE%BF%CF%80%CF%81%CF%84%CE%BE%CE%BA%CF%80%CE%BF%CF%82%CE%B51111.jpg?ssl=1"><img height="84" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/10/%CE%BF%CF%80%CF%81%CF%84%CE%BE%CE%BA%CF%80%CE%BF%CF%82%CE%B51111.jpg?resize=538%2C440&ssl=1" width="749" /></a></div><div><br /></div>Η προγραμματισμένη επίδειξη ισχύος της Αθήνας με στρατιωτική παρέλαση την Εθνική Επέτειο της χώρας κατέληξε σε φιάσκο, γράφει ο Οζάι Σεντίρ στον τουρκικό Τύπο.<br /><br />Η συμπερίληψη πολλών οχημάτων, συστημάτων και πυρομαχικών που δεν είχαν ακόμη ενταχθεί στο απόθεμα του ελληνικού στρατού και χρησιμοποιούνταν από ξένο στρατιωτικό προσωπικό έγινε αντικείμενο χλευασμού στη χώρα, όπως σημειώνει και συνεχίζει:<br /><br />Η Αθήνα , η οποία συνεχίζει την πολιτική της κλιμάκωσης των εντάσεων εμπλεκόμενη σε αγώνες εξουσίας με την Τουρκία σε κάθε ευκαιρία, ιδίως στην Ανατολική Μεσόγειο, τη «Γαλάζια Πατρίδα» και τον «Ουρανό Πατρίδα», είδε την προγραμματισμένη τελευταία επίδειξη ισχύος της με στρατιωτική παρέλαση στις 28 Οκτωβρίου, την Εθνική Επέτειο, να καταλήγει σε φιάσκο.<br /><br />Η παρέλαση, που πραγματοποιήθηκε στη Λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Θεσσαλονίκη, περιελάμβανε πολλά οχήματα, συστήματα και πυρομαχικά που δεν είχαν ακόμη εισαχθεί στο απόθεμα του ελληνικού στρατού, ήταν υπό συμβόλαιο αλλά δεν είχαν παραδοθεί ακόμη και χρησιμοποιούνταν από ξένο στρατιωτικό προσωπικό. Αυτή η επίδειξη αντιμετωπίστηκε τόσο με χλευασμό όσο και με οργή στο ελληνικό κοινό και τα μέσα ενημέρωσης.<br /><br />Όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα στην παρέλαση<br /><br />Η Ελλάδα γιορτάζει ως εθνική εορτή την ημέρα που εισήλθε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων, αφού απέρριψε το αίτημα του Ιταλού ηγέτη Μπενίτο Μουσολίνι για στρατηγικά σημαντικές τοποθεσίες στη χώρα.<br /><br />Ενώ η εορτή γιορτάζεται ετησίως με στρατιωτικές και πολιτικές παρελάσεις, φέτος το επίκεντρο ήταν η παρέλαση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων. Με το σύνθημα, όπως υπέδειξε ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας, «η ισχυρότερη δύναμη του σύγχρονου ελληνικού κράτους», δεκάδες χερσαίες, αεροπορικές και ναυτικές μονάδες παρατάχθηκαν για την τελετή.<br /><br />Αντίδραση για τα «δανεικά όπλα»<br /><br />Ωστόσο, η τελετή σημαδεύτηκε από «δανεικά» όπλα, συστήματα και προσωπικό. Εκτός από τα πρωτότυπα και τα μοντέλα που παρουσιάστηκαν κατά την παρέλαση, γρήγορα έγινε σαφές ότι ορισμένα από τα συστήματα που παρουσιάστηκαν ήταν ακόμη υπό ανάπτυξη, κάποια δεν είχαν παραδοθεί ακόμη και άλλα, που σημαδεύτηκαν από σημαίες που είχαν αφεθεί πάνω τους, είχαν «δανειστεί» από ξένους στρατούς.<br /><br />Αυτά τα στοιχεία, που περιγράφηκαν ως «κενή επίδειξη», αντικατοπτρίστηκαν στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ως επικριτικές ειδήσεις.<br /><br />Παρέλαση με την αμερικανική σημαία στα οχήματα<br /><br />Ορισμένα μέσα ενημέρωσης ισχυρίστηκαν ότι η Αθήνα είχε ζητήσει να εκθέσει δύο δείγματα των F-35 που θα παραδοθούν στις ΗΠΑ σε χρόνια από τώρα, αλλά το αίτημα αυτό απορρίφθηκε. Τα δημοσιεύματα ανέφεραν ορισμένα από τα οχήματα που η Ελλάδα εκθέτει προσωρινά, παρόλο που δεν τα διαθέτει ακόμη:<br /><br />■ Ένα τεθωρακισμένο όχημα μάχης Stryker, εισαγόμενο από τη Γερμανία και φέροντας ακόμη την αμερικανική σημαία, χρησιμοποιούμενο για την επιτάχυνση της κίνησης του πεζικού.<br /><br />■ Το βραζιλιάνικης κατασκευής στρατιωτικό μεταγωγικό αεροσκάφος C-390, το οποίο φέρεται να χρησιμοποιείται από Πορτογάλους πιλότους. (Η Ελλάδα θα προμηθευτεί 3 στρατιωτικά μεταγωγικά αεροσκάφη Embraer C-390 Millennium μέσω συμφωνίας με την Πορτογαλία, αντί απευθείας από τον βραζιλιάνο κατασκευαστή Embraer. Η Πορτογαλία, η οποία παρήγγειλε 6 αεροσκάφη και έχει δικαίωμα προαίρεσης για 10 ακόμη, διαδραματίζει ενδιάμεσο ρόλο στην ευρεία υιοθέτηση του αεροσκάφους στην παγκόσμια αγορά, επιτρέποντας στην Ελλάδα να επωφεληθεί από αυτές τις επιλογές.)<br /><br />Ισραηλινοί πύραυλοι<div><br /></div><div><a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/10/%CE%B4%CE%BA%CE%BB%CF%86%CF%83%CE%BE%CE%B1%CE%BF%CF%80%CF%81%CF%84%CE%BE%CE%BA%CF%80%CE%BF%CF%82%CE%B511.jpg?ssl=1"><img height="357" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/10/%CE%B4%CE%BA%CE%BB%CF%86%CF%83%CE%BE%CE%B1%CE%BF%CF%80%CF%81%CF%84%CE%BE%CE%BA%CF%80%CE%BF%CF%82%CE%B511.jpg?resize=640%2C357&ssl=1" width="640" /></a><br /><br />■ Το σύστημα εκτόξευσης πυραύλων PULS, που παραγγέλθηκε από το Ισραήλ τον Απρίλιο και φέρεται να χρησιμοποιήθηκε από τους Ισραηλινούς στην τελετή.<br /><br />■ Το σύστημα αεράμυνας Achilles Shield, το οποίο απέκτησαν από το Ισραήλ και το οποίο έχει προκαλέσει δημόσια κριτική επειδή δεν θα έχουν πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα, και τα αντιαεροπορικά συστήματα Barak MX και Spyder που θα χρησιμοποιηθούν στο πλαίσιο αυτού του συστήματος.<br /><br />■ Τα αυστριακής κατασκευής UAV S100 προτιμώνται από πολλές χώρες.<br /><br />Το ίδιο έγινε και στη Λευκωσία.<br /><br />Παρόμοια σκηνή έλαβε χώρα στην Κύπρο. Την 1η Οκτωβρίου, την 66η επέτειο της ανεξαρτησίας τους, σε στρατιωτική παρέλαση στη Λευκωσία συμμετείχαν δύο ελληνικά αεροσκάφη F-16 Viper, ένα αντιαεροπορικό σύστημα Barak MX και στρατιωτικές μονάδες από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αίγυπτο.</div><div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα ευτράπελα στην εθνική παρέλαση της Ελλάδας (τουρκικό δημοσίευμα).

Η προγραμματισμένη επίδειξη ισχύος της Αθήνας με στρατιωτική παρέλαση την Εθνική Επέτειο της χώρας κατέληξε σε φιάσκο, γράφει ο Οζάι Σεντίρ ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η στρατηγική ασφάλεια της Ευρώπης περνά από τη Μέση Ανατολή. Πώς η Ελλάδα μπορεί να γίνει η γέφυρα.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/10/energeiaki-krisi-europe-56.jpg"><img height="83" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/10/energeiaki-krisi-europe-56-1068x601.jpg" width="746" /></a><br /><br /><b>Θοδωρής Καλούδης</b><br />Ο IMEC, το καλώδιο δεδομένων EMC και οι ελληνικές πύλες εισόδου LNG συνδέονται με ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό στοίχημα: την ασφάλεια της ενέργειας, του εμπορίου και των ψηφιακών επικοινωνιών.<br /><br />Η Ευρώπη έχει κάθε λόγο να ενισχύσει την παρουσία της στη Μέση Ανατολή. Η ασφάλεια της οικονομίας της εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από όσα συμβαίνουν εκεί: από τις διαδρομές της ενέργειας και τη μεταφορά εμπορευμάτων μέχρι τα καλώδια που εξυπηρετούν τις ενεργειακές και ψηφιακές επικοινωνίες. Και η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να αναλάβει έναν ουσιαστικό ρόλο στη σύνδεση των δύο περιοχών, εφόσον συνδυάσει τη διπλωματία της με υποδομές που λειτουργούν αξιόπιστα και προσφέρουν ανταγωνιστικό κόστος.<br /><br />Αυτό είναι το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να διαβάζονται τρεις εξελίξεις: ο Οικονομικός Διάδρομος Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης, γνωστός ως IMEC, το καλωδιακό σύστημα μεταφοράς δεδομένων EMC και η ανάπτυξη της Ελλάδας ως πύλης εισόδου υγροποιημένου φυσικού αερίου για τα Βαλκάνια και, μέσω των διασυνδέσεων προς βορρά, την Ουκρανία.<br /><br />Οι τρεις αυτές υποδομές έχουν διαφορετική αφετηρία και βρίσκονται σε διαφορετικό στάδιο ωρίμανσης. Μαζί, όμως, αποτυπώνουν μια σημαντική μεταβολή: η οικονομική ασφάλεια της Ευρώπης συνδέεται όλο και περισσότερο με τη δυνατότητά της να εξασφαλίζει περισσότερες πηγές προμήθειας, περισσότερες διαδρομές και σταθερότερες συνεργασίες.<br /><br />Η στρατηγική ανθεκτικότητα της Ευρώπης<br /><br />Οι κρίσεις στις θαλάσσιες μεταφορές ανέδειξαν το κόστος της συγκέντρωσης μεγάλων εμπορικών ροών σε λίγα περάσματα. Η ευρωπαϊκή εμπειρία από τη ρωσική ενέργεια έδειξε, παράλληλα, πόσο εύκολα μια οικονομική εξάρτηση μπορεί να περιορίσει τις πολιτικές επιλογές. Η διαφοροποίηση αποτελεί πλέον βασικό στοιχείο στρατηγικής ανθεκτικότητας. Χρειάζεται, ωστόσο, επενδύσεις και μακροχρόνια πολιτική δέσμευση.<br /><br />Σε αυτό ακριβώς το σημείο επιμένουν οι Rachel Rizzo και Nicholas Shafer σε ανάλυσή τους στο Atlantic Council. Η Ευρώπη, ως βασική αγορά στην κατάληξη του IMEC, έχει άμεσο συμφέρον να συμμετέχει ενεργότερα στη διαμόρφωσή του. Διαθέτει χρηματοδοτικά εργαλεία, ρυθμιστική εμπειρία και τεχνογνωσία στις μεταφορές. Καλείται να τα αξιοποιήσει για να αντιμετωπιστούν τα κενά χρηματοδότησης, οι τελωνειακές ασυμβατότητες και οι δυσκολίες συντονισμού μεταξύ των εμπλεκόμενων χωρών.<br /><br />Η σημασία αυτής της προσέγγισης υπερβαίνει ένα συγκεκριμένο έργο. Μια Ευρώπη που επιδιώκει μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία χρειάζεται παρουσία εκεί όπου διαμορφώνονται οι όροι πρόσβασης σε αγορές, ενέργεια και τεχνολογία. Η Μέση Ανατολή συγκεντρώνει και τα τρία. Η συνεργασία με τις αραβικές χώρες αποκτά, συνεπώς, ευρύτερο οικονομικό και πολιτικό περιεχόμενο.<br /><br />Ο IMEC εκφράζει αυτή τη φιλοδοξία. Σχεδιάστηκε για να συνδέσει την Ινδία με τον Κόλπο και, μέσω της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου, με την Ευρώπη, συνδυάζοντας θαλάσσιες μεταφορές, σιδηροδρομικά δίκτυα και ενεργειακές και ψηφιακές συνδέσεις. Παραμένει, όμως, ένα υπό διαμόρφωση εγχείρημα, με σοβαρές πολιτικές και τεχνικές εκκρεμότητες. Η Ελλάδα, η οποία δεν περιλαμβανόταν στους αρχικούς υπογράφοντες του μνημονίου του 2023, διεκδικεί θέση στην ευρωπαϊκή του κατάληξη, μαζί με την Ιταλία και τη Γαλλία.<br /><br />Τα πλεονεκτήματα της Ελλάδας και οι προκλήσεις<br /><br />Η ελληνική γεωγραφία προσφέρει πλεονεκτήματα. Για να αποκτήσουν, όμως, οικονομικό αντίκρισμα, πρέπει τα λιμάνια να συνδέονται αποτελεσματικά με την ευρωπαϊκή ενδοχώρα, οι μεταφορές να έχουν προβλέψιμους χρόνους και οι διαδικασίες να επιτρέπουν ομαλή διακίνηση των εμπορευμάτων.<br /><br />Αυτή είναι και η ουσία της μελέτης των Δημήτρη Γαβαλά και Γιώργου Δικαίου για το ΕΛΙΑΜΕΠ: η Ελλάδα μπορεί να εξελιχθεί σε σημαντικό συνδετικό κόμβο, υπό την προϋπόθεση επενδύσεων στις υποδομές, προσέλκυσης κεφαλαίων και ανάπτυξης εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού. Η θέση στον χάρτη δημιουργεί τη δυνατότητα· η ποιότητα της οργάνωσης θα καθορίσει την αξιοποίησή της.<br /><br />Υπάρχει, βεβαίως, και η πολιτική προϋπόθεση. Το Middle East Institute επισημαίνει ότι η περιφερειακή αστάθεια και οι δυσκολίες στις σχέσεις των εμπλεκόμενων κρατών εμποδίζουν την προώθηση του αρχικού σχεδιασμού. Παράλληλα, ζητήματα ιδιοκτησίας λιμένων και περιορισμών δυναμικότητας επηρεάζουν τις επιλογές στην ευρωπαϊκή πλευρά, με την παρουσία της COSCO στον Πειραιά να αποτελεί μία από τις παραμέτρους.<br /><br />Η οικονομική διασύνδεση χρειάζεται, επομένως, διπλωματική εργασία. Οι εμπορικές συμφωνίες και οι επενδύσεις προχωρούν ευκολότερα όταν υπάρχει στοιχειώδης εμπιστοσύνη, ασφάλεια και δυνατότητα συνεννόησης. Για την Ελλάδα, η ενίσχυση των σχέσεων με τις αραβικές χώρες μπορεί να υποστηρίξει αυτή την προσπάθεια, εφόσον στηρίζεται σε αμοιβαία συμφέροντα και σε συνεπή παρουσία.<br /><br />Το EMC δίνει ήδη συγκεκριμένο περιεχόμενο σε αυτή τη συνεργασία. Πρόκειται για καλωδιακό σύστημα οπτικών ινών που σχεδιάζεται να συνδέσει την Ασία και τη Μέση Ανατολή με την Ευρώπη μέσω της Ανατολικής Μεσογείου. Στο εγχείρημα συμμετέχουν η σαουδαραβική STC/Center3, η ΔΕΗ και η TTSA. Σύμφωνα με την εταιρική παρουσίαση της τελευταίας, το έργο ξεκίνησε επισήμως τον Μάιο του 2024 και η συνολική αξία του δυτικού και ανατολικού σκέλους υπερβαίνει το ένα δισ. δολάρια.<br /><br />Είναι γνωστή η δυτική διαδρομή μέσω Σαουδικής Αραβίας, Ιορδανίας, Ισραήλ και Ελλάδας, με ευρωπαϊκές απολήξεις στη Μασσαλία και στη Γένοβα. Τα ρεπορτάζ των αρχών του 2026 τοποθετούσαν την εκτιμώμενη ολοκλήρωση αυτού του σκέλους στις αρχές του 2028 – χρονοδιάγραμμα που πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εκτίμηση υλοποίησης.<br /><br />Η στρατηγική σημασία είναι ευρύτερη από την ίδια την πόντιση ενός καλωδίου. Η σύνδεση μπορεί να δημιουργήσει προϋποθέσεις για επενδύσεις σε υπηρεσίες δεδομένων, υπολογιστικό νέφος και κέντρα δεδομένων. Το ελληνικό όφελος θα εξαρτηθεί από τη δραστηριότητα που θα αναπτυχθεί γύρω από την υποδομή: τις επιχειρήσεις που θα εγκατασταθούν, τις υπηρεσίες που θα προσφέρονται και την τεχνογνωσία που θα παραμένει στη χώρα.<div><br />Ο Κάθετος Διάδρομος<br /><br />Στην ενέργεια, η Ελλάδα διαθέτει ήδη λειτουργική βάση. Η Ρεβυθούσα και ο πλωτός τερματικός σταθμός της Αλεξανδρούπολης προσφέρουν πρόσβαση σε θαλάσσιες εισαγωγές LNG. Η μέγιστη δυναμικότητα επαναεριοποίησης της Αλεξανδρούπολης ανέρχεται, σύμφωνα με τη Gastrade, σε 5,5 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως. Πρόκειται για τεχνική δυνατότητα, η αξιοποίηση της οποίας εξαρτάται από τη διαθεσιμότητα φορτίων, τη ζήτηση και την ικανότητα μεταφοράς του αερίου προς τις αγορές κατανάλωσης.<br /><br />Ο Κάθετος Διάδρομος επιδιώκει ακριβώς να διευρύνει αυτή την πρόσβαση μέσω Βουλγαρίας και Ρουμανίας προς τη Μολδαβία και την Ουκρανία. Η οικονομική του σημασία κρίνεται σε μεγάλο βαθμό στο κόστος μεταφοράς. Το ΙΕΝΕ κατέγραψε τον Απρίλιο του 2026 συμφωνία διαχειριστών και Ευρωπαϊκής Επιτροπής για νέο εμπορικό πλαίσιο. Τον Ιούλιο, τα ρεπορτάζ ανέφεραν δέσμευση άνω του 45% της προσφερόμενης δυναμικότητας στις σχετικές δημοπρασίες, μετά τις μειώσεις των κομίστρων, επισημαίνοντας ταυτόχρονα την ανάγκη περαιτέρω βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας. Οι δεσμεύσεις αυτές δείχνουν εμπορικό ενδιαφέρον, χωρίς να ταυτίζονται με πραγματοποιημένες παραδόσεις.<br /><br />Ο διάδρομος μπορεί να εξυπηρετεί αέριο διαφορετικών προελεύσεων. Η ευρωπαϊκή του αξία βρίσκεται στη διεύρυνση των επιλογών: περισσότερες χώρες αποκτούν πρόσβαση σε περισσότερους προμηθευτές, μέσω μιας νότιας πύλης εισόδου. Έτσι, μια ελληνική υποδομή μπορεί να παράγει όφελος ασφάλειας για μια ευρύτερη περιοχή.</div><div><br />Η Αμερικανική άποψη<br /><br />Η νεότερη προσέγγιση του Atlantic Council συμπυκνώνει τη βασική αρχή αυτής της στρατηγικής: η ανθεκτικότητα ενισχύεται όταν υπάρχουν συνδεδεμένα δίκτυα και εναλλακτικές διαδρομές. Η εξέταση συμπληρωματικών κόμβων στην Αίγυπτο, στη Σαουδική Αραβία, στο Ομάν και στην ευρύτερη περιοχή δείχνει ότι το ζητούμενο είναι ένα σύστημα με περισσότερες δυνατότητες προσαρμογής στις κρίσεις.<br /><br />Για την Αθήνα, αυτό υποδεικνύει και την κατεύθυνση μιας ώριμης πολιτικής. Σταθερές σχέσεις με τις αραβικές χώρες, συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, προστασία των κρίσιμων εγκαταστάσεων και επιμονή στην οικονομική βιωσιμότητα των έργων. Η αξία της Ελλάδας θα μεγαλώνει όσο οι εταίροι της μπορούν να στηρίζονται στις συνδέσεις που προσφέρει.<br /><br />Η Ευρώπη χρειάζεται ισχυρότερη παρουσία στη Μέση Ανατολή για να προστατεύσει συμφέροντα που επηρεάζουν άμεσα την ευημερία και την ασφάλειά της. Η Ελλάδα μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά σε αυτή την προσπάθεια. Το στρατηγικό της κέρδος θα προκύψει όταν η γεωγραφική εγγύτητα μετατραπεί σε καθημερινή οικονομική χρησιμότητα: σε ασφαλείς ροές ενέργειας, αξιόπιστες μεταφορές και σταθερές ψηφιακές συνδέσεις μεταξύ Ευρώπης και αραβικού κόσμου.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η στρατηγική ασφάλεια της Ευρώπης περνά από τη Μέση Ανατολή. Πώς η Ελλάδα μπορεί να γίνει η γέφυρα.

Θοδωρής Καλούδης Ο IMEC, το καλώδιο δεδομένων EMC και οι ελληνικές πύλες εισόδου LNG συνδέονται με ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό στοίχημα: την ασφά...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ-Ιράν σε τροχιά ανάφλεξης: Η 4η Νοεμβρίου και η διαταγή Χαμενεΐ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://cdn.skai.gr/sites/default/files/styles/amp_image/public/2026-07/usa-iran-shutterstock.jpg?itok=KTpz4Qhj" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="440" data-original-width="680" height="87" src="https://cdn.skai.gr/sites/default/files/styles/amp_image/public/2026-07/usa-iran-shutterstock.jpg?itok=KTpz4Qhj" width="781" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Διπλωματική κινητικότητα σε Τεχεράνη και Ντόχα για να αποφευχθεί νέα κλιμάκωση - Ο στρατός του Ιράν προειδοποιεί</span></h3><b>Ιωάννα Γκορόγια</b><br />Την ώρα που οι ΗΠΑ προειδοποιούν τους συμμάχους τους στον Κόλπο για ενδεχόμενα πλήγματα κατά του Ιράν από τις 4 Νοεμβρίου, ο Μοτζταμπά Χαμενεΐ διατάζει άμεση απάντηση σε κάθε απειλή, οπουδήποτε και επικαιροποίηση της βάσης δεδομένων με τους στόχους, καθώς προετοιμάζεται για έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον εχθρών, τόσο εκτός όσο και εντός της χώρας.<br /><br />Οι χώρες του Κόλπου από την μεριά τους, καταβάλλουν αγωνιώδεις προσπάθειες για να αποτρέψουν το ενδεχόμενο ο πόλεμος με το Ιράν να φτάσει ξανά στο κατώφλι τους. Αξιωματούχοι της περιοχής εντείνουν τις προσπάθειές τους για την άρση του αδιεξόδου, το οποίο αφήνει τον Περσικό Κόλπο ευάλωτο.<br /><br />Διπλωματική κινητικότητα<br /><br /><a href="https://www.alaraby.co.uk/politics/%D8%AE%D8%A7%D8%B5-%D9%88%D9%81%D8%AF-%D8%A3%D9%85%D9%8A%D8%B1%D9%83%D9%8A-%D9%8A%D9%84%D8%AA%D8%AD%D9%82-%D8%A8%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%81%D8%A7%D9%88%D8%B6%D8%A7%D8%AA-%D9%85%D8%B9-%D8%A5%D9%8A%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%81%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%88%D8%AD%D8%A9">Σύμφωνα με την εφημερίδα του Κατάρ, Al-Araby Al-Jadeed</a>, φέρεται να σημειώθηκε σημαντική πρόοδος στις έμμεσες διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, ενώ αναμένεται αμερικανική αντιπροσωπεία να συναντηθεί με Ιρανούς αξιωματούχους για απευθείας συνομιλίες στη Ντόχα.<br /><br />Επικαλούμενο πηγές προσκείμενες στις προσπάθειες διαμεσολάβησης που ηγούνται το Κατάρ και το Πακιστάν, το δημοσίευμα αναφέρει ότι οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία για προκαταρκτικά μέτρα που αφορούν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ και οικονομικά κίνητρα για την Τεχεράνη, με την Κίνα και τη Ρωσία να αναλαμβάνουν ρόλο εγγυητών της συμφωνίας.<br /><br />Η φερόμενη πρόοδος έρχεται μετά από συνομιλίες που διήρκεσαν –σύμφωνα με το Axios– περισσότερες από 12 ώρες, μεταξύ Καταριανών διαμεσολαβητών και Ιρανών αξιωματούχων στην Τεχεράνη την Παρασκευή (30/10), με στόχο την αποτροπή νέων αμερικανικών πληγμάτων κατά του Ιράν μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου.<br /><br />Η διπλωματική αυτή κινητικότητα λαμβάνει χώρα εν μέσω πληροφοριών ότι η Ουάσιγκτον έχει προειδοποιήσει τους συμμάχους της στον Κόλπο να προετοιμαστούν για έναν πιθανό νέο γύρο πληγμάτων κατά του Ιράν, ενδεχομένως ήδη από τις 4 Νοεμβρίου, μία ημέρα δηλαδή μετά τις ενδιάμεσες εκλογές.<div><br />Ο στρατός του Ιράν προειδοποιεί: Νέα αμερικανική επίθεση θα επέκτεινε τον πόλεμο<br /><br />Ο ιρανικός στρατός προειδοποιεί ότι οποιαδήποτε νέα αμερικανική επίθεση θα οδηγούσε απλώς σε περαιτέρω κλιμάκωση του πολέμου, την ώρα που βρίσκονται σε εξέλιξη οι νέες διπλωματικές προσπάθειες για την αποτροπή της επανέναρξης των εχθροπραξιών. Επίσης, σύμφωνα με πληροφορίες, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, απέστειλε επιστολή στον επικεφαλής ασφαλείας του Ιράν, Μοχσέν Ρεζαΐ.<br /><br />«Εάν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, επηρεασμένος από τις απειλές και τα κίνητρα των Σιωνιστών, προχωρήσει σε άλλη μια τυχοδιωκτική ενέργεια στην περιοχή, οι φλόγες του πολέμου αναμφίβολα θα εξαπλωθούν σε μια πολύ ευρύτερη γεωγραφική έκταση — και ο τερματισμός αυτού του πολέμου δεν θα βρίσκεται πλέον στα χέρια του», έγραψε στο Χ ο εκπρόσωπος του ιρανικού στρατού, Μοχάμαντ Ακραμινία.<br /><br />Οι εντολές του Χαμενεΐ<br /><br />Με τη σειρά του, ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν Μοτζταμπά Χαμενεΐ, έδωσε εντολή στους διοικητές του στρατού να επικαιροποιήσουν τη βάση δεδομένων με τους στόχους, καθώς προκύπτουν περισσότερες πληροφορίες από τις οδηγίες του προς τους ανώτατους διοικητές του στρατού.<br /><br />Στα μέτρα που έλαβε ο Χαμενεΐ περιλαμβάνεται η απόφαση αυτή για την επικαιροποίηση της «Τράπεζας Στόχων», ώστε κάθε είδους υλικά και άυλα περιουσιακά στοιχεία των ΗΠΑ και του Ισραήλ να βρίσκονται εντός της εμβέλειας των ενόπλων δυνάμεων.<br /><br />Μετά τη συνάντησή του με ανώτατους στρατιωτικούς διοικητές, ο Χαμενεΐ ζήτησε την ενίσχυση της άμυνας του Ιράν και την αξιοποίηση νέων τεχνολογιών, δίνοντας έμφαση στην αναβάθμιση της στρατιωτικής πληροφοριακής υποδομής, καθώς και στην εμβάθυνση της εγχώριας άμυνας στους τομείς του «δόγματος» και της «τακτικής».<br /><br />Επίσης, διέταξε τον στρατό να δώσει μια «άμεση, αποτελεσματική απάντηση, χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς», σε οποιαδήποτε πιθανή εχθρική απειλή. Ο Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ ανέφερε ότι η «έξυπνη ετοιμότητα μάχης για μια ισχυρή αντιπαράθεση με τους εχθρούς» αποτελεί μία από τις προϋποθέσεις για την επίτευξη «μέγιστης αποτροπής».<br />«Εάν οι εχθροί του Ιράν εξαπολύσουν ξανά στρατιωτικές ή τρομοκρατικές επιθέσεις, οι ένοπλες δυνάμεις της Ισλαμικής Δημοκρατίας και το ιρανικό έθνος θα είναι εκείνοι που θα καθορίσουν τον χρόνο και τις συνθήκες για το τέλος αυτών των επιθέσεων», δήλωσε, υποδηλώνοντας ότι, πλέον, οι όροι της διπλωματίας θα εξαρτώνται από το Ιράν.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ-Ιράν σε τροχιά ανάφλεξης: Η 4η Νοεμβρίου και η διαταγή Χαμενεΐ

Διπλωματική κινητικότητα σε Τεχεράνη και Ντόχα για να αποφευχθεί νέα κλιμάκωση - Ο στρατός του Ιράν προειδοποιεί Ιωάννα Γκορόγια Την ώρα που...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα πρώτη φορά, δυνατά, έναντι Τουρκίας στον ΟΗΕ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTULq1ZQ8Z_i_judeSIcqKwBgvRtOr6wBfU_mMhwgzF47OYUk6JEOEtc6Y&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="418" data-original-width="733" height="78" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTULq1ZQ8Z_i_judeSIcqKwBgvRtOr6wBfU_mMhwgzF47OYUk6JEOEtc6Y&s=10" width="752" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Ελλάδα δυνατά… Η παρέμβαση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ήταν ίσως η πιο ηχηρή ελληνική παρουσία των τελευταίων ετών στη διεθνή σκηνή για τα ζητήματα της Ανατολικής Μεσογείου.</span></h3>ΤΗΣ <b>ΦΡΟΣΩΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ</b><br />Για πρώτη φορά με τόσο άμεσο, παραστατικό και τεκμηριωμένο τρόπο, η ελληνική θέση παρουσιάστηκε ενώπιον των πέντε μόνιμων και των δέκα εκλεγμένων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά και των υπόλοιπων συμμετεχόντων στη συνεδρίαση.<br /><br />Ο Έλληνας πρωθυπουργός επιστράτευσε τη γεωγραφία, παρουσιάζοντας χάρτη και εξηγώντας τον παραλογισμό του τουρκολιβυκού μνημονίου. Έδειξε πώς η Τουρκία και η Λιβύη επιχειρούν να χαράξουν θαλάσσια σύνορα σαν να μην υπάρχουν η Κρήτη, η Ρόδος, η Κάρπαθος και η Κάσος.<br /><br />Και χρησιμοποίησε ένα εξαιρετικά εύστοχο παράδειγμα: είναι σαν να αποφάσιζαν η Ελλάδα και η Τυνησία να οριοθετήσουν τις θαλάσσιες ζώνες τους αγνοώντας πλήρως την ύπαρξη της Σικελίας και της Μάλτας. Θα θεωρούσε κανείς μια τέτοια συμφωνία νόμιμη;<br /><br />Η εικόνα ήταν ισχυρή και το μήνυμα σαφές. Η γεωγραφία δεν ξαναγράφεται με μονομερείς συμφωνίες και τα δικαιώματα τρίτων χωρών δεν εξαφανίζονται επειδή δύο κράτη αποφάσισαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Η τουρκική απάντηση είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.<br /><br />Ο Τούρκος εκπρόσωπος δεν αμφισβήτησε την ύπαρξη, τον πληθυσμό ή την κυριαρχία των ελληνικών νήσων. Μετέφερε το ζήτημα στο επίπεδο της επήρειάς τους κατά την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών. Δηλαδή η τουρκική στρατηγική ισχυρίζεται ότι δεν χρειάζεται να αμφισβητήσει ευθέως την κυριαρχία ενός νησιού για να επιχειρήσει να περιορίσει τα δικαιώματα που απορρέουν από αυτό.<br /><br />Η διεθνοποίηση του ζητήματος είναι αναμφίβολα σημαντική. Όμως, ας μην έχουμε αυταπάτες. Όσο παραμένουν ανοιχτά τα μεγάλα μέτωπα του πολέμου στην Ουκρανία και της κρίσης με το Ιράν, είναι δύσκολο να δημιουργηθούν οι πολιτικές προϋποθέσεις για ουσιαστικές ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Τουρκίας.<div><br />Ελλάδα και “Γαλάζια Πατρίδα”<br /><br />Η Άγκυρα γνωρίζει να αξιοποιεί τη γεωπολιτική της θέση και τα συμφέροντα των ισχυρών. Η Ελλάδα, επομένως, δεν μπορεί να στηρίζει τη στρατηγική της στην προσδοκία ότι κάποια στιγμή οι άλλοι θα αναλάβουν να λύσουν το πρόβλημα.<br /><br />Η πρόσφατη έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή της ανατολικής Λιβύης δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία, γιατί ενδέχεται να ανοίξει τον δρόμο για διευρυμένη τουρκική στρατιωτική παρουσία στην ανατολική Λιβύη, μεταβάλλοντας περαιτέρω τις ισορροπίες στην περιοχή. Πρόκειται για εξέλιξη που αφορά άμεσα την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο.<br /><br />Η Αθήνα οφείλει να επιμείνει στη στρατηγική συνεργασία με το Κάιρο και να αξιοποιήσει τη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ του 2020 ως βάση για περαιτέρω συνεννόηση. Παράλληλα, χρειάζεται στενότερος συντονισμός Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας<br /><br />Έχει ήδη ολοκληρωθεί η τεχνική προεργασία για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, ενώ σε εκκρεμότητα βρίσκονται οι αποφάσεις σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο. Παράλληλα, η Ελλάδα διατηρεί το αναφαίρετο δικαίωμα επέκτασης των χωρικών της υδάτων έως τα 12 ναυτικά μίλια.<br /><br />Η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων, όπου και όταν αποφασιστεί, αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα της χώρας και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως παραχώρηση προς διαπραγμάτευση. Το επόμενο κρίσιμο τεστ είναι το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, το Great Sea Interconnector.<br /><br />Η έκδοση της αναγκαίας NAVTEX τώρα και η επανέναρξη των ερευνών στον βυθό ειναι η δοκιμασία πολιτικής βούλησης και αποφασιστικότητας. Η Ελλάδα πρέπει να αξιοποιήσει τη διεθνή υποστήριξη που εξασφάλισε και να τη μετατρέψει σε συγκεκριμένες πράξεις. Δεν αρκεί να χειροκροτούν οι σύμμαχοι τις ελληνικές θέσεις, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι τα νόμιμα έργα δεν μπορούν να ματαιώνονται από μονομερείς απειλές.<br /><br />Η Τουρκία πιθανότατα δεν επιθυμεί στρατιωτική σύγκρουση. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι θέλει να δημιουργεί τετελεσμένα. Γι’ αυτό ακριβώς ο GSI μπορεί να αποτελέσει μια ουσιαστική δοκιμασία: που θα στείλει ένα μήνυμα πολύ ισχυρότερο από οποιαδήποτε ανακοίνωση.<br /><br />Η Γαλλία και οι υπόλοιποι εταίροι μπορούν να συνδράμουν. Δεν μπορούν, όμως, να υποκαταστήσουν την ελληνική πολιτική βούληση. Η χώρα πρέπει να είναι σε θέση να υπερασπίζεται τα δικαιώματά της με τα δικά της μέσα, με αξιόπιστη αποτροπή και χωρίς να εξαρτάται μονίμως από την παρέμβαση τρίτων.<br /><br />Η Τουρκία διδάσκει τη «Γαλάζια Πατρίδα» στη νέα γενιά. Επενδύει σε μια αναθεωρητική αντίληψη που φιλοδοξεί να καθορίσει τις επόμενες δεκαετίες. Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να αντιμετωπίζει αυτή την πραγματικότητα με αποσπασματικές αντιδράσεις.<br /><br />Η παρουσία στον ΟΗΕ ήταν ένα σημαντικό διπλωματικό βήμα αλλά το ζητούμενο είναι η συνέχεια. Διότι το διεθνές δίκαιο έχει αξία όταν συνοδεύεται από τη βούληση να εφαρμοστεί. Η αποτροπή δεν αποσκοπεί στον πόλεμο αλλά στο να μην υπάρξει πόλεμος.<br /><br />Η Ελλάδα πρέπει να περάσει από την καταγγελία στην πρωτοβουλία, από τη διπλωματική παρουσία στην έμπρακτη υπεράσπιση των δικαιωμάτων της. Η Τουρκία πρέπει να αντιληφθεί ότι ο Ελληνισμός δεν πρόκειται να αποδεχθεί ως κανονικότητα την αμφισβήτηση της κυριαρχίας και των κυριαρχικών του δικαιωμάτων. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, δεν αρκεί να έχεις δίκιο. Πρέπει να έχεις και τη δύναμη να το υπερασπιστείς.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ελλάδα πρώτη φορά, δυνατά, έναντι Τουρκίας στον ΟΗΕ

Η Ελλάδα δυνατά… Η παρέμβαση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ήταν ίσως η πιο ηχηρή ελληνική παρουσία των τελευταίων ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Όταν η Εθνική Ασφάλεια γίνεται προεκλογικό εργαλείο. Η επικίνδυνη εργαλειοποίηση του φόβου.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEinHfTGKJYZHdm6LjQnubdPfSufsSvsQw60It2K5mpwxStAaM9v-YcBmlTwStoyiTDRp6HuDZv8DANuPgeHXXBgzVI981ISmybKSu6ld9Il3ihmk_GQwaFkAxVARhez-tRireWCBJrGyfK4-nO4_iylLSu_qDahOEkTuVSrewogHRLT3fy_Vqp2sNv_HBku/s549/%CE%9A%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7%20%CE%95%CE%BB%CE%B9%CE%AC%20%CF%83%CF%84%CE%B7%20%CE%A3%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%91%CE%B9%CE%B3%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%85.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="549" data-original-width="458" height="205" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEinHfTGKJYZHdm6LjQnubdPfSufsSvsQw60It2K5mpwxStAaM9v-YcBmlTwStoyiTDRp6HuDZv8DANuPgeHXXBgzVI981ISmybKSu6ld9Il3ihmk_GQwaFkAxVARhez-tRireWCBJrGyfK4-nO4_iylLSu_qDahOEkTuVSrewogHRLT3fy_Vqp2sNv_HBku/w751-h205/%CE%9A%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7%20%CE%95%CE%BB%CE%B9%CE%AC%20%CF%83%CF%84%CE%B7%20%CE%A3%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%91%CE%B9%CE%B3%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%85.jpg" width="751" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Η Αυταπάτη της Σταθερότητας και τα Επικίνδυνα Παιχνίδια με τη Φωτιά στην Εξωτερική Πολιτική</div><br />Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή αυτού του τόπου που η αρθρογραφία παύει να είναι απλή καταγραφή απόψεων και μετατρέπεται σε ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ. Όταν διαβάζεις ανάμεσα στις γραμμές αρθρογραφίας που γνωρίζεις ότι προέρχεται από πηγές οι οποίες γνωρίζουν πολύ καλά τί συμβαίνει στην κυβέρνηση, τότε είσαι διπλά προσεκτικός. <br /><br />Ένα τέτοιο δημοσίευμα του καλά πληροφορημένου Μανώλη Κοττάκη στην Εστία (29/10/2026) θα μπορούσε να περάσει κάτω από τα ραντάρ πολλών. Για τους παροικούντες, όμως, χτυπάνε πολλαπλά καμπανάκια δεδομένου ότι αποτελεί μια βαθύτερη ανάγνωση των προθέσεων της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με την τρέχουσα πολιτική και διπλωματική συγκυρία.<br /><br />Αποδόμηση του Κυβερνητικού Διλήμματος: Αυτοδυναμία ή Εθνική Απειλή;<div><br />Για να κατανοήσει κανείς την ανάλυση της Εστίας, πρέπει να κοιτάξει τη στρατηγική που οικοδομείται συστηματικά από το Μέγαρο Μαξίμου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επενδύσει σε ένα συγκεκριμένο, εκβιαστικό δίλημμα: Αυτοδύναμη κυβέρνηση ή πολιτική αστάθεια. Η επιχειρηματολογία αυτή αποτυπώθηκε με σαφήνεια στη ΔΕΘ, όπου ο Πρωθυπουργός επέμεινε στην ανάγκη μιας «σταθερής κυβέρνησης» ενόψει και της ανάληψης της προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ, επικαλούμενος τον κίνδυνο ενός κυβερνητικού κενού.<br /><br />Ωστόσο, το αφήγημα αυτό κλιμακώθηκε επικίνδυνα. Υπουργοί της κυβέρνησης —όπως ο Γιώργος Φλωρίδης και ο Άδωνις Γεωργιάδης— προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα, συνδέοντας ευθέως την πιθανότητα μετεκλογικής ακυβερνησίας με άμεσους κινδύνους στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ο κ. Γεωργιάδης υποστήριξε μάλιστα ότι ιστορικά, όποτε η Ελλάδα βρέθηκε σε παρατεταμένη ακυβερνησία, η Τουρκία βρήκε την ευκαιρία να αποκομίσει όφελος, παραπέμποντας ευθέως στην τραγωδία των Σεπτεμβριανών και των Ιμίων.<br /><br />Αυτή η τακτική δεν είναι τυχαία. Μετατοπίζει τη συζήτηση από την πολιτική αξιολόγηση στην εθνική επιβίωση. Ο πολίτης δεν καλείται πλέον να κρίνει την οικονομία ή τους θεσμούς, αλλά εξαναγκάζεται να ψηφίσει υπό το καθεστώς ενός υπαρξιακού φόβου. Παρά τις προσπάθειες του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, να διατηρήσει αποστάσεις από τις πιο ακραίες διατυπώσεις, το μήνυμα είχε ήδη διοχετευθεί.<br /><br />Εδώ ακριβώς παρεμβαίνει το δημοσίευμα της Εστίας για να αποδομήσει το σαπρό δίλημμα. Η ακυβερνησία δεν είναι συνεπάγεται αυτόματα καταστροφή. Η κοινωνία, όπως αποδεικνύουν τα διεθνή παραδείγματα (Σερβία, Ισραήλ), είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί μια περίοδο πολιτικής ρευστότητας εάν αυτή αποτελεί το μοναδικό μέσο για να απαλλαγεί από τη διαφθορά και την ηθική παρακμή.<br /><br />Η συγκυβέρνηση δεν σημαίνει εθνική αδυναμία. Η πολιτική σταθερότητα δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με την αυτοδυναμία. Ακόμη και διεθνείς οίκοι αξιολόγησης όπως η S&P, θεωρεί πιθανό το ενδεχόμενο κυβέρνησης συνεργασίας. Η επίκληση της αυτοδυναμίας ως μοναδικής εγγύησης ασφάλειας είναι παραπλανητική.<br /><br />Ο «Τουρκικός Παράγοντας» και η Διεθνής Εκτόνωση της Προπαγάνδας<br />Ένα σημαντικό στοιχείο που οφείλει να τονιστεί επίσης, είναι ότι η Άγκυρα δεν παρακολουθεί απλώς τις ελληνικές εκλογικές εξελίξεις. Εντάσσει την ελληνική προεκλογική αντιπαράθεση στη δική της διπλωματική επιχειρηματολογία.<br /><br />Στις 19 Σεπτεμβρίου 2026, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, σε συνέντευξή του στο δίκτυο NTV (η οποία αναρτήθηκε και στην επίσημη ιστοσελίδα του τουρκικού ΥΠΕΞ), διατύπωσε ευθέως την άποψη ότι στην ελληνική εσωτερική πολιτική λειτουργεί υπολογισμένα ο «τουρκικός παράγοντας». Ο Φιντάν επεσήμανε με νόημα ότι όποτε ένας Έλληνας πολιτικός χρειάζεται γρήγορους πολιτικούς πόντους ή θέλει να αποσπάσει την προσοχή της κοινής γνώμης, εργαλειοποιεί και «παίζει» το τουρκικό χαρτί, προειδοποιώντας ότι όσο η Ελλάδα εισέρχεται σε προεκλογικό κλίμα, αυτή η εμπρηστική γλώσσα θα εντείνεται. Αυτό βέβαια θα μπορούσε να το πει κοιτάζοντας στον καθρέπτη αλλά εν προκειμένω δεν ειπώθηκε τυχαία.<br /><br />Όταν η απέναντι πλευρά καταγράφει και εκμεταλλεύεται διπλωματικά το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποιεί τα ελληνοτουρκικά ως μικροκομματικό εργαλείο εσωτερικής κατανάλωσης, η εθνική γραμμή υφίσταται βαρύτατο πλήγμα.<br /><br />Παράλληλα, ο Κοττάκης ορθώς στηλιτεύει ως ιστορικά τυφλή και επικίνδυνη την προσπάθεια της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει δηλώσεις της κεμαλικής αντιπολίτευσης της Τουρκίας για να φιλοτεχνήσει το «πατριωτικό» προφίλ του Πρωθυπουργού. Ο τουρκικός αναθεωρητισμός είναι ενιαίος και αρραγής. Το να δανείζεσαι επιχειρήματα από την Άγκυρα για να κερδίσεις λίγες ψήφους στο εσωτερικό αποτελεί στρατηγική ήττα στην καλύτερη των περιπτώσεων.<br /><br />Έμμεση Προειδοποίηση: «Οδηγίες προς Ναυτιλομένους»<br />Οι πληροφορίες που προέρχονται από τα ενδότερα της εξουσίας, σπάνια γίνονται γνωστές με φθηνές διαρροές. Ντύνονται με τη μορφή ψύχραιμης ανάλυσης, αδιάψευστων ιστορικών παραλληλισμών και διεθνών εκλογικών μοτίβων (τη στάση της τουρκικής διπλωματίας, τις δηλώσεις Ελλήνων υπουργών, τις κάλπες στη Σερβία και το Ισραήλ). Η κατακλείδα του άρθρου —«Οδηγίες προς ναυτιλομένους!»— είναι ένα σαφές μήνυμα προς το Μέγαρο Μαξίμου ότι οι σχεδιασμοί για την εργαλειοποίηση της εθνικής ασφάλειας είναι εμφανείς «δια γυμνού οφθαλμού». Και ότι προβλέπονται «τρικυμίες» κομματικές και κυρίως Εθνικές, εάν η κυβέρνηση συνεχίσει να ποντάρει σε Εθνικά επιζήμιες τακτικές.<br /><br />Εν κατακλείδι<br />Όσοι θεωρούν ότι μπορούν να παίζουν με τη νοημοσύνη των πολιτών και με την Εθνική Ασφάλεια για να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία, υπολογίζουν χωρίς τον αστάθμητο παράγοντα: έναν λαό που είναι έτοιμος να τιμωρήσει τόσο τη διαφθορά όσο και τον τυχοδιωκτισμό, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα περάσει μέσα από την προσωρινή ατραπό της πολιτικής αβεβαιότητας. Έχουμε ήδη προειδοποιήσει: Η γλώσσα της οργής είναι το έσχατο καταφύγιο εκείνων που βλέπουν τα όνειρά τους να συντρίβονται και τότε «οι δρόμοι γίνονται το κοινοβούλιο των λαών»!<br /> <br /><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Όταν η Εθνική Ασφάλεια γίνεται προεκλογικό εργαλείο. Η επικίνδυνη εργαλειοποίηση του φόβου.

Η Αυταπάτη της Σταθερότητας και τα Επικίνδυνα Παιχνίδια με τη Φωτιά στην Εξωτερική Πολιτική Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή αυτού του τόπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Εξωτερική πολιτική:Η κρίση εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και η απάντηση στην Τουρκία.

<img height="97" src="https://omegapress.gr/images/TREIS.jpg" width="736" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />Μια σειρά από απογοητευτικά γεγονότα στην εξωτερική πολιτική έφεραν και πάλι στην επιφάνεια τις αδυναμίες, τις ανεπάρκειες, την απουσία εθνικού σχεδιασμού και τελικά την κρίση εμπιστοσύνης μεταξύ κυβέρνησης -λαού και μεταξύ κυβέρνησης -πολιτικών κομμάτων.<br />Προκαλεί πολλά και εύλογα ερωτηματικά το γεγονός, πως κυρίως η κυβέρνηση, αλλά και η αντιπολίτευση δεν θέτουν ζήτημα διαβουλεύσεων μεταξύ του πρωθυπουργού και των πολιτικών αρχηγών, ούτε με την πραγματοποίηση κοινής σύσκεψης, ούτε καν σε κοινοβουλευτικό επίπεδο.<br /><br />Επειδή όμως τα όσα έρχονται στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, είναι πολύ πιο ανησυχητικά, εγείρονται σοβαρές αμφιβολίες, αν η κυβέρνηση είναι σε θέση να διαχειριστεί αλλεπάλληλες και μεγαλύτερες κρίσεις. Δεν μπορεί, αυτό είναι βέβαιο. Και δεν μπορεί ούτε στο εσωτερικό καθώς δεν υφίσταται πολιτικό μέτωπο με βάση ένα σχέδιο που να υπηρετηθεί απ΄ όλους, ούτε σε διεθνές επίπεδο. Η αποστασιοποίηση των ΗΠΑ, η ασθενική διπλωματία της ΕΕ, αλλά και η επιρροή που ασκεί η Τουρκία σε πολλές χώρες της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, αλλά και της Ευρώπης, έχουν φέρει την Ελλάδα σε πολύ δυσχερή θέση. Τι επιδιώκει άραγε ο Κυριάκος Μητσοτάκης;<br /><br /> Η Τουρκία να νοιώσει την απειλή<br /><br />Η επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου απλά επιβεβαίωσε το ανύπαρκτο γεωπολιτικό αποτύπωμα για το οποίο συχνά κάνει λόγο ο ανεκδιήγητος υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης. Η ελληνική κυβέρνηση δεν κατάφερε επί επτά χρόνια , δηλαδή από την υπογραφή του Μνημονίου Τουρκίας -Λιβύης το 2019, μέχρι τώρα να δημιουργήσει μια σταθερή βάση επιρροής στην Λιβύη σε συνεργασία φυσικά με την Αίγυπτο , την Ιταλία και άλλες χώρες της ΕΕ. Αντίθετα η Τουρκία ενίσχυσε τους δεσμούς της και την φαμίλια Χάφταρ και με την Ιταλία , η οποία πρόσφερε βοήθεια στην Άγκυρα για να πείσει όλες τις πλευρές στην Λιβύη να συνεργαστούν. Και τα κατάφερε<br /><br />Νωρίτερα όμως η Τουρκία με τα δύο θαλάσσια πάρκα που ανακοίνωσε και με τα οποία τεμαχίζει ολόκληρες περιοχές μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης και νότια του Καστελλόριζου, έδειξε στην Ελλάδα ότι αδιαφορεί πλήρως για τις διαμαρτυρίες της, όσο αυτές περιορίζονται σε απλές ανακοινώσεις του υπουργείου Εξωτερικών.</div><div><br />Η κυβέρνηση δεν παράγει πολιτική, η Τουρκία δεν νοιώθει ότι έχει κόστος από τις ελληνικές ανακοινώσεις ή τις δηλώσεις αξιωματούχων της ΕΕ, οπότε συνεχίζει ακάθεκτη τον στρατηγικό της σχεδιασμό στην Ανατολική Μεσόγειο στο Αιγαίο. Τώρα ετοιμάζεται να φέρει και το νόμο για την Γαλάζια Πατρίδα, που θα “τεμαχίζει” το Αιγαίο και θα περιορίζει την Ελλάδα δυτικά του 25ου μεσηβρινού. Με απλά λόγια για να περάσει πλοίο κοντά στην Μύκονο και την Πάρο ή να βγούν τα ψαροκάικα θα πρέπει να πάρουν άδεια από την Τουρκία. Ακρωτηριασμός εθνικής κυριαρχίας λέγεται και στην γλώσσα που καταλαβαίνει ο Γεραπετρίτης και ο Μητσοτάκης…<br /><br />Για να αποτραπεί αυτή η εξέλιξη απαιτούνται δύο πράγματα</div><div><br />1. Να υπάρξει ομόφωνη απάντηση της ελληνικής βουλής, ότι αν η Τουρκία ψηφίσει το νόμο για την Γαλάζια Πατρίδα, η Ελλάδα θα επεκτείνει τα χωρικά ητς ύδατα και στο Αιγαίο , οπότε η Άγκυρα θα ξέρει ότι το κόστος θα είναι πολύ μεγαλύτερο από τα οφέλη της Γαλάζιας Πατρίδας και θα το ξανασκεφθεί πολλές φορές.</div><div>  <br />2. Η κίνηση αυτή να συνδυαστεί με ένα νέο σχέδιο που θα καταστήσει συνυπεύθυνο το ΝΑΤΟ , την ΕΕ και τις ΗΠΑ, ότι τα όρια υπομονής της Ελλάδας έχουν εξαντληθεί και το σημείο μηδέν είναι ο νόμος για την Γαλάζια Πατρίδα . <br />Η Τουρκία επεκτείνεται , απειλεί ή εκβιάζει όσο της επιτρέπει η Ελλάδα.<br />Οπότε αυτό που απαιτείται είναι το πολιτικό προσωπικό της χώρας, αυτό που έχουμε να δικαιολογήσει την ύπαρξή του και τον ρόλο του.</div><div><br />ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ<br /><br />Η επίσκεψη του πρωθυπουργού στη Σαουδική Αραβία την Κυριακή 25 Οκτωβρίου, αποτελεί μυστήριο. Πολλές φορές , ο πρωθυπουργός και πολλοί υπουργοί περιοδεύουν στις χώρες του Κόλπου, χωρίς να υπάρχουν χειροπιαστά αποτελέσματα στην εξωτερική πολιτική της χώρας. Ανακοινώσεις γενικές χωρίς οτιδήποτε συγκεκριμένο που να αφορά την περιοχή μας, την πολιτική του Ριάντ στα ζητήματα της Ανατολικής Μεσογείου και τις διμερείς σχέσεις.<br /><br />Το μόνο συγκεκριμένο στοιχείο είναι η εκ νέου δέσμευση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι η πυροβολαρχία Patriot θα παραμείνει στη Σαουδική Αραβία, μια δέσμευση που είχε ήδη ανακοινώσει λίγες ημέρες πριν ο Νίκος Δένδιας. Τα όσα είπε επίσης ο πρωθυπουργός περί συνδεσιμότητας κλπ θα μπορούσε να τα πει και να τα κάνει ο υπουργός ψηφιακής πολιτικής. Αλλά ούτε και στο θέμα αυτό ανακοινώθηκε κάτι συγκεκριμένο, ούτε για άλλο θέμα. Δηλαδή πήγε άρον άρον στο Ριάντ, κυριακάτικα για να ανακοινώσει ότι οι Patriot θα παραμείνουν εκεί; περίεργο δεν είναι;<br /><br />Άρα τι ακριβώς πήγε να κάνει στο Ριάντ ο πρωθυπουργός; Αίσθηση επίσης προκάλεσε περιοδεία του Άδωνι Γεωργιάδη στο Ριάντ και μετά στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα απ όπου δεν μάθαμε για ποιους λόγους έκανε τα ταξίδια. Από αναρτήσεις του πληροφορηθήκαμε, ότι επισκέφθηκε γραφεία οικονομικών ομίλων και σε μια ανάρτηση κάνει λόγο για τρομερή επένδυση στην Τριίπετρα, μια σχεδόν απάτητη περιοχή στη νότια Κρήτη. Αλλά ο Γεωργιάδης είναι υπουργός Υγείας, όχι Ανάπτυξης. Οπότε γιατί πήγε εκείνος στα ΗΑΕ και όχι ο αρμόδιος υπουργός;</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Εξωτερική πολιτική:Η κρίση εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και η απάντηση στην Τουρκία.

Του Στράτου Βαλτινού Μια σειρά από απογοητευτικά γεγονότα στην εξωτερική πολιτική έφεραν και πάλι στην επιφάνεια τις αδυναμίες, τις ανεπάρκε...

Διαβάστε την συνέχεια

Στο κόκκινο η ένταση στο Υπουργείο Εξωτερικών.

<img height="89" src="https://omegapress.gr/images/PAPADOPOULOY.jpg" width="759" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Με αρνητικούς πρωταγωνιστές τον Γιώργο Γεραπετρίτη και την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, στα γραφεία και τους διαδρόμους του Υπουργείου Εξωτερικών, επικρατεί ένταση και δοκιμάζονται οι σχέσεις μεταξύ υπηρεσιακών παραγόντων και της διορισμένης πολιτικής ηγεσίας. H δομή του ΥΠΕΞ λειτουργεί μόνο μέσω προσωπικών σχέσεων, ρουσφετιών και κυρίως με όσους έχουν καλή πρόσβαση στα γραφεία του πρωθυπουργού και της Ντόρας Μπακογιάννη. <br /><br />Οι ήττες φέρνουν γκρίνιες, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η Υφυπουργός Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου κατηγορείται ότι περιορίζει ακόμη και την πρόσβαση σε υπηρεσιακά έγγραφα και την ενημέρωση, αποφασίζοντας η ίδια πως και ποιοι θα ενημερώνονται. Η ανασφάλεια και η ανεπάρκεια στο κόκκινο...<br /><br />Η διαδικασία λήψης των αποφάσεων είναι αφανής, όπως και οι επεξεργασίες θέσεων στα μείζονα ζητήματα της χώρας. Η στεγανοποίηση δεν έχει να κάνει με τον φόβο διαρροής πληροφοριών, αλλά με την συγκάλυψη λαθών , ανεπαρκειών και ευθυνών για τα συνεχόμενα βατερλό στην εξωτερική πολιτική. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει τα πάντα, αλλά τις αποφάσεις τις λαμβάνει μόνος του σε αδιευκρίνιστο περιβάλλον…</div><div><br />Η προσωποκεντρική εξωτερική πολιτική.<br /><br />Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας δεν είναι καν πρωθυπουργοκεντρική, αλλά προσωποκεντρική. Γιατί ακόμη και αν ο πρωθυπουργός λειτουργούσε θεσμικά, θα συνεργάζονταν με τους αρμόδιους διπλωμάτες, συμβούλους και επιτελεία , ώστε να σχεδιαστεί κάθε κίνηση, να προετοιμάζεται κατάλληλα και στην συνέχεια να αποτιμάται το αποτέλεσμα. Ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας Θάνος Ντόκος είναι στο περιθώριο εδώ και μήνες. Οι σύνδεσμοι με τα υπουργεία δεν λειτουργούν. Οι πρεσβείες δεν παίρνουν σαφείς οδηγίες , πολλές φορές δεν γνωρίζουν καν πως πρέπει να κινηθούν στις χώρες που υπηρετούν. Δεν υπάρχει ούτε επικοινωνιακό, ούτε πολιτικό, ούτε διπλωματικό σχέδιο.<br /><br />Είναι δεκάδες οι περιπτώσεις που ο πρωθυπουργός ταξιδεύει, όπως πριν από λίγες ημέρες στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας ή παλαιότερα σε άλλες αραβικές χώρες, ακόμη και στις ΗΠΑ ή το Ισραήλ που κανείς στο ΥΠΕΞ δεν γνωρίζει τι ακριβώς συζητά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τι δεσμεύσεις αναλαμβάνει που συμφωνεί, που διαφωνεί και τελικά ποιες είναι οι θέσεις της χώρας.<br />Στους διαδρόμους του ΥΠΕΞ επικρατεί έντονος σκεπτικισμός, ακόμη και για την επικεφαλής της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ελλάδας στον ΟΗΕ Αγλαία Μπαλτά, καθώς υπάρχουν στο παρασκήνιο πολλά αρνητικά σχόλια για την ελληνική προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το ζήτημα όμως είναι ότι πολλές φορές η Μπαλτά είναι εκτεθειμένη από το Υπουργείο Εξωτερικών το οποίο αντί να έχει επεξεργασμένες θέσεις και πρωτοβουλίες, αδυνατεί να την στηρίξει και πολλές φορές οι οδηγίες είναι ασαφείς .<br /><br />Ζήτημα έχει εγερθεί και για την συζητούμενη υποψηφιότητα του Τούρκου διπλωμάτη Σινιρίογλου για την θέση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ. Ενώ υπάρχουν δεκάδες δημοσιεύματα για στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης, ούτε το ΥΠΕΞ, ούτε ο πρωθυπουργός έχουν τοποθετηθεί, λες και είναι προσωπική τους απόφαση τι πρέπει να κάνουν. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Σινιρίογλου, επικεφαλής στον ΟΑΣΕ σήμερα θα είναι υποψήφιος, είναι μάλλον απίθανο να εκλεγεί, αλλά είναι πιθανό να πάρει θέση ως αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας. Θα τον στηρίξει και αν ναι, με ποιούς όρους θα στηρίξει η Αθήνα; υπάρχει διαπραγμάτευση ή όχι;</div><div><br />Το χάος είναι εδώ...<br /><br />Ο Γιώργος Γεραπετρίτης έχει συνεχή επαφή με τον πρωθυπουργό, αλλά όπως υπογραμμίζουν οι καλά γνωρίζοντες, δεν κατάφερε ποτέ να συνειδητοποιήσει τον ρόλο του ως Υπουργός Εξωτερικών, πέραν του ότι συνεχίζει να παρέχει τις νομικές του υπηρεσίες στον πρωθυπουργό για διάφορα ζητήματα. Η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου συμπεριφέρεται ως ομαδάρχης σε κομματική δομή και όχι ως αξιωματούχος με θέση ευθύνης. Τη χώρα εκπροσωπεί και υπηρετεί όχι την οικογένεια Μητσοτάκη...<br /> Η υπόθεση του ηλεκτρικού καλωδίου προκάλεσε διπλωματικό χάος, κανείς δεν ήξερε επί μήνες τι να κάνει και πως να χειριστεί ο ζήτημα , ούτε υπάρχει PLAN B σε περίπτωση που η Τουρκία πιέσει στρατιωτικά.<br />Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία εξέδωσε NAVTEX άμεσα, η Αθήνα ακόμη περιμένει να τακτοποιήσει το ζήτημα της ενημέρωσης -άδειας η Γαλλία στο παρασκήνιο και μετά να εκδοθεί η NAVTEX.<br />Χάος επικρατεί στο ΥΠΕΞ και ως προς το ζήτημα των θαλάσσιων πάρκων της Τουρκίας που και παράνομα και εκτός λογικής είναι. Η υπόθεση έχει υποβαθμιστεί από την κυβέρνηση , ενώ πρόκειται για μείζον ζήτημα. Οι ψαράδες τη Καλύμνου, που διαθέτουν τον μεγαλύτερο στόλο αλιευτικών απειλούνται με αφανισμό, αν η Τουρκία αποφασίσει να απαγορεύσει με στρατιωτικά μέσα την είσοδο ελληνικών αλιευτικών στο Πάρκο, νότια του Καστελλόριζου.<br />Αντίστοιχα, χάος επικρατεί και με τις εισόδους τουρκικών αλιευτικών ακόμη και σε ελληνικά χωρικά ύδατα, ενώ οι τουρκικές μηχανότρατες σαρώνουν τον βυθό, εντελώς παράνομα. Παρά τις ενστάσεις διπλωματών, ότι η Τουρκία κλιμακώνει επικίνδυνα τις κινήσεις της και περιορίζει την Ελλάδα παντού στο Αιγαίο ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, ακόμη και σε διεθνή ύδατα, το δίδυμο Γεραπετρίτη -Παπαδοπούλου σιωπά.<br />Η υπόθεση Τουρκίας -Λιβύης, επιβεβαίωσε σε απόλυτο βαθμό την παροιμιώδη ανεπάρκεια της Υφυπουργού Παπαδοπούλου να κατανοήσει την διπλωματική δυναμική της Άγκυρας. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Αν δεν ήταν ευνοούμενη της οικογένειας Μητσοτάκη δεν θα περνούσε καν την πόρτα του Υπουργείου Εξωτερικών.<br /><br />Όμως την βασική ευθύνη την έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Απομονωμένος με δική του πρωτοβουλία, δεν διαβουλεύεται με διπλωμάτες, στρατιωτικούς, εμπειρογνώμονες , ακαδημαικούς και γνώστες της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, ώστε να σχεδιαστεί μαι πλήρης, ουσιαστική και αποτελεσματική ατζέντα. Λίγους εμπιστεύεται, όχι γιατί δεν αξίζουν της εμπιστοσύνης του, αλλά γιατί ο ίδιος είναι ανασφαλής και τόσο εξαρτημένος που του είναι αδύνατον να συζητήσει όλες τις πτυχές των προβλημάτων.<br /><br />Δηλαδή οι αποφάσεις για την εξωτερική πολιτική δεν λαμβάνονται στα συλλογικά όργανα της κυβέρνησης, ούτε στο ΚΥΣΕΑ, ούτε έστω σε ένα ευέλικτο όργανο που θα μπορούσε να δρα άμεσα και αποτελεσματικά. Ούτε στο ΥΠΕΞ λειτουργούν οι διευθύνσεις, ούτε εισακούονται, όσοι θέτουν ζητήματα αναβάθμισης της διπλωματίας. Η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου προερχόμενη από το διπλωματικό σώμα, όπου δεν διέπρεψε πουθενά και δεν έχει να παρουσιάσει την παραμικρή επιτυχία, έχει αποτύχει στην διαχείριση όλων των φακέλων που της έχουν ανατεθεί, όπως οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, οι σχέσεις με την Λιβύη, ενώ εντελώς απολίτικη είναι η στάση της ως προς την διαχείριση των σχέσεων με τις βαλκανικές χώρες, και τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις . <br /><br />Όλα αυτά δεν πρόκειται αλλάξουν όσο είναι πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης και όσο η διορισμένη ηγεσία του ΥΠΕΞ (δεν υπάρχει κανείς εκλεγμένος), λειτουργεί ως αυλή του πρωθυπουργού και όχι με εθνικά κριτήρια.<br />Οι συνέπειες φαίνονται ήδη και όσα έρχονται θα είναι ακόμη πιο δύσκολα για την χώρα..</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στο κόκκινο η ένταση στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Του Σωτήρη Σιδέρη Με αρνητικούς πρωταγωνιστές τον Γιώργο Γεραπετρίτη και την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, στα γραφεία και τους διαδρόμους του Υπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ουκρανία: Η Ευρώπη φοβάται συμφωνία Τραμπ–Πούτιν πίσω από την πλάτη της.Το ρήγμα για τις συνομιλίες.

<img height="108" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/10/VORygcGWgtFVjAIKGpO90CezX5jjCZJFKNQgBuk-rZeugS-xdYVK6fLrE4w87Q1pmNV04oNXM4RTvMwoS3S1_OnT6rc61f1gk9U6mSKEWsFjuAkyoR4jiZ8PKw4qg5bx0v1iOtBqAujhr-FCQnvibVd-Q2r5cwqS2BRquAZ6lKlVubFzmBQl0rl_YRCWKoOG-1.jpg" width="725" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Διπλωματικός συναγερμός στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ενόψει των διαπραγματεύσεων ΗΠΑ–Ρωσίας–Ουκρανίας στο Άμπου Ντάμπι. Το τηλεφώνημα Στουμπ και Στέρε στον Πούτιν διχάζει τους συμμάχους, το Λονδίνο, το Παρίσι και το Βερολίνο διεκδικούν ρόλο, ενώ οι Βρυξέλλες αναζητούν τρόπο να αποκτήσουν θέση στο τραπέζι όπου θα συζητηθεί το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας.<br /><br />Ένα κρίσιμο ερώτημα κυριαρχεί πλέον στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες: μπορεί η Ευρώπη να επηρεάσει μια συμφωνία για την Ουκρανία, όταν κινδυνεύει να απουσιάζει από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων;<br /><br />Η προοπτική επανέναρξης των συνομιλιών μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ρωσίας και Ουκρανίας στο Άμπου Ντάμπι προκαλεί έντονη διπλωματική κινητικότητα. Όμως, αντί να διαμορφώνεται μια ενιαία ευρωπαϊκή στρατηγική, αναδεικνύονται διαφορετικές προσεγγίσεις για το ποιος πρέπει να συνομιλήσει με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, με ποια εντολή και υπό ποιες προϋποθέσεις.<br /><br />Σύμφωνα με τους Financial Times, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ανησυχούν ότι η Ουάσιγκτον και η Μόσχα θα μπορούσαν να συζητήσουν ρυθμίσεις που επηρεάζουν άμεσα την ασφάλεια της ηπείρου, ακόμη και το μελλοντικό πλαίσιο λειτουργίας του ΝΑΤΟ, χωρίς ουσιαστική ευρωπαϊκή συμμετοχή.<br /><br />Η ανησυχία έχει ενταθεί καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται να επιδιώκει ταχύτερη διπλωματική διευθέτηση, ενώ αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θεωρούν ότι η Μόσχα δεν έχει εγκαταλείψει τις βασικές απαιτήσεις της.<br /><br />Το πρόβλημα για την Ευρώπη είναι διπλό: να διατηρήσει την υποστήριξή της προς το Κίεβο και, ταυτόχρονα, να εξασφαλίσει ότι δεν θα ληφθούν αποφάσεις για τη δική της ασφάλεια χωρίς τη συμμετοχή της.<div><br />Άμπου Ντάμπι: Το τραπέζι στο οποίο η Ευρώπη δεν έχει εξασφαλισμένη καρέκλα. <a href="https://www.pagenews.gr/2026/10/30/policy-briefs/oukrania-i-europi-fobatai-symfonia-tramp-poutin-piso-apo-tin-plati-tis-to-rigma-gia-tis-synomilies/"><b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</b></a><br /><br /><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ουκρανία: Η Ευρώπη φοβάται συμφωνία Τραμπ–Πούτιν πίσω από την πλάτη της.Το ρήγμα για τις συνομιλίες.

Βασιλης Διαμαντακος Διπλωματικός συναγερμός στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ενόψει των διαπραγματεύσεων ΗΠΑ–Ρωσίας–Ουκρανίας στο Άμπου Ντάμπι. Τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σχέδιο Μακρόν για ευρωπαϊκή «πυρηνική ομπρέλα»: Σενάρια για μεταστάθμευση γαλλικών Rafale και στην Ελλάδα.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/10/Macron-Rafale.jpg"><img height="110" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/10/Macron-Rafale-1068x652.jpg" width="767" /></a><br /><br /><div>Τη διεύρυνση της ευρωπαϊκής «πυρηνικής αποτροπής» σχεδιάζει ο Γάλλος πρόεδρος, Εμανουέλ Μακρόν, επιδιώκοντας την ανάπτυξη μαχητικών αεροσκαφών Rafale πολλαπλού ρόλου —τα οποία έχουν τη δυνατότητα μεταφοράς πυρηνικών όπλων— σε αεροπορικές βάσεις 10 συμμαχικών χωρών. Ανάμεσα στις χώρες που περιλαμβάνονται στους γαλλικούς σχεδιασμούς είναι και η Ελλάδα.<br /><br />Σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, η λίστα των κρατών όπου το Παρίσι επιθυμεί να διανείμει στρατηγικές δυνάμεις περιλαμβάνει τη Βρετανία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Πολωνία, την Ελλάδα, τη Φινλανδία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία και τη Δανία.<br />Αποκλειστικός ο έλεγχος στο Παρίσι – Η πρώτη άσκηση στη Μεσόγειο<br /><br />Παρά το άνοιγμα προς τους Ευρωπαίους εταίρους, η Γαλλία ξεκαθαρίζει ότι δεν τίθεται θέμα μεταφοράς πυρηνικών κεφαλών σε ξένες κυβερνήσεις. Ευρωπαίοι αμυντικοί αναλυτές τονίζουν ότι το Παρίσι διατηρεί τον αποκλειστικό έλεγχο του οπλοστασίου του, με την τελική απόφαση για τυχόν χρήση να ανήκει αποκλειστικά στον Γάλλο πρόεδρο.<br /><br />Η νέα αυτή στρατηγική έχει ήδη περάσει σε φάση επιχειρησιακής δοκιμής:<br /><br />Γερμανία: Τον Ιούλιο, γαλλικά Rafale μεταστάθμευσαν στη γερμανική βάση Νόρβενιχ στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία.<br /><br />Άσκηση «Rummy» στη Μεσόγειο: Στις 20-21 Οκτωβρίου, γαλλικά Rafale (από τη βάση Σεν Ντιζιέ) και βρετανικά Eurofighter Typhoon πραγματοποίησαν για πρώτη φορά κοινή προσομοίωση αποστολής αντιμετώπισης πυρηνικής επίθεσης. Ο Βρετανός υπουργός Άμυνας, Γουέσλινγκ Στρίτινγκ, έκανε λόγο για την αρχή ενός νέου κεφαλαίου στη διμερή αμυντική συνεργασία.</div><div><br />Το γαλλικό πυρηνικό οπλοστάσιο και η τακτική της «διασποράς»<br /><br />Η Γαλλία αποτελεί τη μοναδική πυρηνική δύναμη εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη δεύτερη στην Ευρώπη μετά τη Βρετανία. Το οπλοστάσιό της υπολογίζεται σε περίπου 290 πυρηνικές κεφαλές και βασίζεται σε δύο πυλώνες:<br /><br />Αεροπορική συνιστώσα: Αεροσκάφη Rafale εξοπλισμένα με υπερηχητικούς πυραύλους κρουζ ASMP-A (ισχύος έως 300 κιλοτόνους).<br /><br />Ναυτική συνιστώσα: Υποβρύχια κλάσης Le Triomphant.<br /><br />Στόχος του σχεδίου είναι η «επιχειρησιακή ευελιξία». Η δυνατότητα ταχείας μετακίνησης των αεροσκαφών μεταξύ ευρωπαϊκών βάσεων αυξάνει την αβεβαιότητα του αντιπάλου, εμποδίζει τον εντοπισμό τους και ενισχύει τις δυνατότητες αντίδρασης σε περίπτωση κλιμάκωσης.<br /><br />Χώρα Στάση / Επίπεδο συμμετοχήςΦινλανδία Απέκλεισε τη φιλοξενία πυρηνικών όπλων σε καιρό ειρήνης, αλλά επιβεβαίωσε το ενδιαφέρον για αμυντική συνεργασία.<br />Λοιποί Σύμμαχοι (συμπ. Ελλάδας) Διαπραγματεύσεις σε διάφορα στάδια για κοινές ασκήσεις, χρήση υποδομών και ανταλλαγή πληροφοριών.<br /><br />Η αβεβαιότητα για την αμερικανική «ομπρέλα» και οι πιέσεις του Πενταγώνου<br /><br />Η γαλλική πρωτοβουλία εκδηλώνεται σε μια περίοδο αυξανόμενης αβεβαιότητας σχετικά με τη διατήρηση της αμερικανικής πυρηνικής προστασίας στην Ευρώπη. Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ εξετάζουν τη μείωση των στρατευμάτων τους στη Γηραιά Ήπειρο, πιέζοντας τους Ευρωπαίους να αναλάβουν μεγαλύτερο βάρος της δικής τους άμυνας.<br /><br />Σύμφωνα με αποκαλύψεις του Reuters, αξιωματούχοι του αμερικανικού Πενταγώνου έχουν ζητήσει εμπιστευτικά από ευρωπαϊκές χώρες (όπως η Λιθουανία, η Λετονία και η Εσθονία) να χαμηλώσουν τους τόνους της ρητορικής τους απέναντι στη Ρωσία, προκειμένου να μην τεθούν σε κίνδυνο οι διπλωματικές προσπάθειες.<br /><br />Παράλληλα, η Ουάσιγκτον επιδιώκει διαπραγματευτική επίλυση του πολέμου στην Ουκρανία, εξετάζοντας ακόμα και οικονομικά κίνητρα προς τη Μόσχα, την ώρα που πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επιμένουν στη διατήρηση των κυρώσεων και την περαιτέρω στρατιωτική ενίσχυση του Κιέβου.<br /><br /><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σχέδιο Μακρόν για ευρωπαϊκή «πυρηνική ομπρέλα»: Σενάρια για μεταστάθμευση γαλλικών Rafale και στην Ελλάδα.

Τη διεύρυνση της ευρωπαϊκής «πυρηνικής αποτροπής» σχεδιάζει ο Γάλλος πρόεδρος, Εμανουέλ Μακρόν, επιδιώκοντας την ανάπτυξη μαχητικών αεροσκαφ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Γαλανόλευκη» στη φρεγάτα «ΝΕΑΡΧΟΣ». Στην τελική ευθεία για τον Στόλο η δεύτερη ελληνική Belharra.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.kathimerini.com.cy/assets/modules/wnp/articles/202609/600712/images/b_kimwn-2.jpeg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="540" data-original-width="900" height="85" src="https://www.kathimerini.com.cy/assets/modules/wnp/articles/202609/600712/images/b_kimwn-2.jpeg" width="767" /></a></div><div><br /></div>Ιστορικές στιγμές στη Λοριάν παρουσία Νίκου Δένδια και Κατρίν Βοτρίν<div><br />Ένα καθοριστικό βήμα για τον εκσυγχρονισμό του Πολεμικού Ναυτικού πραγματοποιείται στη Γαλλία, καθώς στη φρεγάτα FDI «ΝΕΑΡΧΟΣ» υψώνεται η ελληνική σημαία στις εγκαταστάσεις της Naval Group στη Λοριάν. Στην τελετή δίνουν το «παρών» ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, η Γαλλίδα ομόλογός του Κατρίν Βοτρίν, σύσσωμη η στρατιωτική ηγεσία και στελέχη της ναυπηγικής βιομηχανίας.<br /><br />Η ύψωση της σημαίας σφραγίζει την επιτυχή ολοκλήρωση των δοκιμών εν πλω. Αμέσως μετά την εκδήλωση, το πολεμικό πλοίο θα χαράξει πορεία για τη Βρέστη, όπου θα πραγματοποιηθεί η τοποθέτηση του βαρύ οπλισμού του, προτού αναχωρήσει οριστικά για την Ελλάδα και τον Ναύσταθμο Σαλαμίνας, προκειμένου να ενταχθεί στις επιχειρησιακές μονάδες του Στόλου.</div><div><br />Ένα υπερσύγχρονο «πλωτό φρούριο» στο Αιγαίο<br /><br />Ο «ΝΕΑΡΧΟΣ» αποτελεί τη δεύτερη από τις συνολικά τέσσερις φρεγάτες FDI HN (θα ακολουθήσουν ο «ΦΟΡΜΙΩΝ» και ο «ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ») που αναμορφώνουν τον πυρήνα κρούσης της χώρας στη θάλασσα. Στη διαμόρφωση Standard 2, το πλοίο διαθέτει κορυφαίες επιχειρησιακές δυνατότητες:</div><div><br /></div><div>Αντιαεροπορική και Αντιπλοϊκή Άμυνα: 32 πύραυλοι Aster 30, 8 πύραυλοι Exocet MM40 Block 3C και σύστημα εγγύς προστασίας RAM.</div><div><br />Πυροβολικό – Ανθυποβρυχιακός Πόλεμος: Κύριο πυροβόλο OTO Melara 76mm, δύο τηλεχειριζόμενα πυροβόλα 20mm, τορπίλες MU90 και εξελιγμένα σόναρ Kingklip και CAPTAS-4.</div><div><br />Ηλεκτρονικά Συστήματα: Ψηφιακό ραντάρ Sea Fire για ταυτόχρονη επιτήρηση αέρα και επιφάνειας, σύστημα διαχείρισης μάχης SETIS, καθώς και υποδομές φιλοξενίας ελικοπτέρου και μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAVs).<br /><br />Στο περιθώριο της τελετής, οι κ.κ. Δένδιας και Βοτρίν είχαν κατ’ ιδίαν συνάντηση, επιβεβαιώνοντας τη βαθιά στρατηγική σχέση Αθήνας και Παρισιού. Στην ατζέντα βρέθηκαν η βιομηχανική συνεργασία, οι περιφερειακές προκλήσεις ασφαλείας και η υλοποίηση των αμυντικών συμφωνιών.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Γαλανόλευκη» στη φρεγάτα «ΝΕΑΡΧΟΣ». Στην τελική ευθεία για τον Στόλο η δεύτερη ελληνική Belharra.

Ιστορικές στιγμές στη Λοριάν παρουσία Νίκου Δένδια και Κατρίν Βοτρίν Ένα καθοριστικό βήμα για τον εκσυγχρονισμό του Πολεμικού Ναυτικού πραγμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μεγαλώνει η ρωγμή στις σχέσεις Τουρκίας – Αζερμπαϊτζάν.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://cdn.sigmalive.com/thumbnails/1368279/1c83a61fda56b49c03c0f53fbf9c9ff3_xl.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="485" data-original-width="900" height="485" src="https://cdn.sigmalive.com/thumbnails/1368279/1c83a61fda56b49c03c0f53fbf9c9ff3_xl.jpg" width="900" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η ηχηρή απουσία Αλίγιεφ και η στήριξη για τη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ</span></h3><b>Γιάννης Κολεΐδης</b><br />Βαθιά ρωγμή έχει ανοίξει το τελευταίο διάστημα στις σχέσεις Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν. Ο Ιλχάμ Αλίγιεφ δεν παρευρέθηκε στη Σύνοδο Κορυφής του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών στην Άγκυρα, ενώ αποφάσισε να στηρίξει για τη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ υποψήφια των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και όχι της Τουρκίας. Οι δύο κινήσεις θεωρούνται η κορύφωση των διαφωνιών ανάμεσα στους δύο ηγέτες.<div><br />Η απουσία από την Άγκυρα και η υποψηφιότητα στον ΟΗΕ<br /><br />Ο Αζέρος πρόεδρος επικαλέστηκε προγραμματισμένες υποχρεώσεις στο Μπακού και εκπροσωπήθηκε στη σύνοδο από τον υπουργό Εξωτερικών, Τζεϊχούν Μπαϊράμοφ. Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε απομακρύνει τον σύμβουλό του Οκτάι Σαράλ, επιχειρώντας να εκτονώσει την κρίση. Παράλληλα, ο Αλίγιεφ επέλεξε να στηρίξει τη Λάνα Νουσεϊμπέ των ΗΑΕ αντί του Φεριντούν Σινιρλίογλου για τη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ.</div><div><br />Οι τριβές που προηγήθηκαν<br /><br />Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, οι πρώτες εμφανείς ρωγμές προέκυψαν όταν ο Ερντογάν, απειλώντας το Ισραήλ, επικαλέστηκε την τουρκική εμπλοκή στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Το Μπακού δυσαρεστήθηκε, θεωρώντας ότι η Άγκυρα οικειοποιείται τη στρατιωτική νίκη του Αζερμπαϊτζάν. Η ένταση βάθυνε εξαιτίας των στενών σχέσεων Αζερμπαϊτζάν και Ισραήλ. Η Άγκυρα ενοχλήθηκε επειδή η αζέρικη αντιπροσωπεία έμεινε στην αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ κατά την ομιλία του Μπενιαμίν Νετανιάχου στις 24 Σεπτεμβρίου, ενώ το Μπακού είχε ενοχληθεί από τα εμπόδια που προκάλεσαν οι τουρκικοί περιορισμοί στις μετακινήσεις του Ισραηλινού προέδρου Ισαάκ Χέρτζογκ.<br /><br />Νέο σημείο τριβής αποτέλεσαν οι τουρκικές αντιδράσεις στην απαγόρευση της μαντίλας στα σχολεία του Αζερμπαϊτζάν, στις 2 Οκτωβρίου. Ο Αλίγιεφ απάντησε σε τουρκικές παρεμβάσεις για τον κοσμικό χαρακτήρα της χώρας του με προειδοποίηση: «Μην ανακατεύεστε στις εσωτερικές μας υποθέσεις» και «Μην ανακατεύεστε στον τρόπο ζωής μας».</div><div><br />Η ανάγνωση των αναλυτών<br /><br />Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές, η στάση του Αλίγιεφ δεν στρέφεται εναντίον της Τουρκίας, αλλά αντανακλά τη δυσφορία του Μπακού απέναντι στην πολιτική του Ερντογάν. «Ούτε ο αραβικός κόσμος ούτε ο τουρκικός κόσμος θέλουν έναν νέο μεγάλο αδελφό στο τιμόνι», έγραψε σήμερα ο Τούρκος πολιτικός αναλυτής Μουράτ Γετκίν.</div><div><br /></div><div>πηγή <br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μεγαλώνει η ρωγμή στις σχέσεις Τουρκίας – Αζερμπαϊτζάν.

Η ηχηρή απουσία Αλίγιεφ και η στήριξη για τη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Γιάννης Κολεΐδης Βαθιά ρωγμή έχει ανοίξει το τελευταίο διάστ...

Διαβάστε την συνέχεια

Λίβανος: Η Χεζμπολάχ δεν δεσμεύεται για μη συμμετοχή σε περιφερειακό πόλεμο.

<img height="95" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/HEZBOLLAH-630x394.jpg" width="740" /><br /><br />Επίσημη πηγή του Λιβάνου δήλωσε στην εφημερίδα «Αν-Ντάα αλ-Ουατάν» ότι ο Πρόεδρος του Λιβάνου, Ζοζέφ Αούν, και ο Πρωθυπουργός, Νουάφ Λαχάντ, δεν έχουν λάβει καμία επίσημη εγγύηση από τη «Χεζμπολάχ» ότι η οργάνωση δεν θα εμπλακεί σε έναν νέο πόλεμο.<br /><br />Αντίστοιχα, καμία ανάλογη δέσμευση δεν έχει λάβει ούτε ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου του Λιβάνου, Ναμπίχ Μπέρι.<br /><br />Η χώρα βρίσκεται στην πιο επικίνδυνη καμπή της, χωρίς να διαθέτει σαφείς δεσμεύσεις στις οποίες να μπορεί να βασιστεί για την αποφυγή μιας νέας σύρραξης, την ώρα που οι προειδοποιήσεις για το ενδεχόμενο ξεσπάσματος ενός περιφερειακού πολέμου γίνονται όλο και πιο συχνές.<br /><br />Παράλληλα, επισημάνθηκε ότι ο κίνδυνος δεν έγκειται μόνο στην απουσία εγγυήσεων, καθώς ακόμα κι αν αυτές παρέχονταν, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα τηρούνταν εφόσον βρεθούν αντιμέτωπες με αποφάσεις που λαμβάνονται στην Τεχεράνη.<br /><br />Η ίδια πηγή υπογράμμισε ότι προηγούμενες εγγυήσεις παραβιάστηκαν στο πλαίσιο των εξελίξεων με τη δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, γεγονός που καθιστά οποιεσδήποτε νέες δεσμεύσεις ανεπαρκείς για την ουσιαστική προστασία του Λιβάνου.<br /><br />Το ζήτημα δεν είναι τι δηλώνει η «Χεζμπολάχ» στη Βηρυτό, αλλά τι διαταγές ενδέχεται να φτάσουν από το Ιράν, εφόσον αποφασίσει να απαντήσει στο Ισραήλ μέσω του λιβανικού μετώπου.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Λίβανος: Η Χεζμπολάχ δεν δεσμεύεται για μη συμμετοχή σε περιφερειακό πόλεμο.

Επίσημη πηγή του Λιβάνου δήλωσε στην εφημερίδα «Αν-Ντάα αλ-Ουατάν» ότι ο Πρόεδρος του Λιβάνου, Ζοζέφ Αούν, και ο Πρωθυπουργός, Νουάφ Λαχάντ,...

Διαβάστε την συνέχεια

Θα εξαφανίσει Ελλάδα κι Ισραήλ η Τουρκία! Σιγά… μας τρόμαξες

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRuk20DwGaC4EOFu4v4XlZWb8dj5cgKnkTeO5mfilAtHjwD_EhF4s49XiY&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="600" height="82" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRuk20DwGaC4EOFu4v4XlZWb8dj5cgKnkTeO5mfilAtHjwD_EhF4s49XiY&s=10" width="737" /></a></div><br /><div>Ελλάδα – Ισραήλ – Τουρκία… “Καθώς γράφω αυτό”, σημειώνει ο Οθωμανιστής – αρθρογράφος της Γενί Σαφάκ, Ιμπραήμ Καραγκούλ, “τα αποτελέσματα των εκλογών στο Ισραήλ είναι ακόμη ασαφή”.</div><br />Το γεγονός ότι τα αποτελέσματα δεν έχουν οριστικοποιηθεί σε μια χούφτα χώρες είναι από μόνο του περίεργο, αλλά το κύριο σημείο είναι το εξής: αν ο Νετανιάχου παραμείνει με κάποιο τρόπο στην εξουσία, η περιοχή θα πρέπει να είναι προετοιμασμένη για πολύ μεγάλης κλίμακας συγκρούσεις.<br /><br />Λίγο πριν από τις εκλογές, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ υπαινίχθηκαν μια καταστροφική επίθεση στο Ιράν. Οι μυστικές και οι φανερές προετοιμασίες, η εκκένωση πρεσβειών και οι αντισυμβατικές στρατιωτικές συγκεντρώσεις έδειχναν ότι δεν θα επρόκειτο για μια κλασική επίθεση, αλλά μάλλον για τη χρήση πιο καταστροφικών όπλων. Ποιος ξέρει, ίσως το Ισραήλ και οι ΗΠΑ προετοιμάζονταν να εγκαινιάσουν μια εποχή πυρηνικών επιθέσεων.<div><br />Θα είναι αυτή η αρχή μιας εποχής πυρηνικών επιθέσεων από ΗΠΑ και Ισραήλ;<br /><br />Ο επανασχεδιασμός των αμερικανικών πρεσβειών ώστε να επιβιώσουν για ενενήντα ημέρες χωρίς καμία βοήθεια, οι εκκλήσεις προς τους ανθρώπους στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιαπωνία να αποθηκεύσουν τρόφιμα, καθώς και η έντονη μετακίνηση ανθρώπων στην περιοχή έχουν αυξήσει τις ανησυχίες ως προς αυτό το θέμα.<br /><br />Τι συμβαίνει; Μήπως κάποιος προετοιμάζεται για πυρηνικές επιθέσεις; Στο προηγούμενο άρθρο μου, είπα: «Αν εκλεγεί ο Νετανιάχου, τα πυρηνικά όπλα θα εκραγούν και θα ξεσπάσει ένας τουρκο-ισραηλινός πόλεμος». Τώρα, επαναλαμβάνω την ίδια θέση: «αν ο Νετανιάχου παραμείνει με κάποιο τρόπο στην εξουσία». Ακόμα κι αν χάσει, θα επιχειρήσει αυτή την τρέλα στον χρόνο που χρειάζεται για να αλλάξει την κυβέρνηση!<br /><br />Κάθε χώρα πρέπει να είναι έτοιμη για κάθε είδους εξαιρετικά γεγονότα – Η επιστροφή των στρατιωτικών κρατών<br /><br />Όλες οι χώρες και όλα τα έθνη στην περιοχή μας πρέπει να είναι προετοιμασμένα για κάθε είδους έκτακτες ανάγκες. Η τρέχουσα κατάσταση εγκυμονεί πολύ μεγαλύτερους κινδύνους ακόμη και από την περίοδο πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Επειδή η συμβατική εποχή του κόσμου έχει τελειώσει. Οι πόλεμοι θα διεξάγονται από στρατούς μηχανικών, με εξαιρετικά προηγμένη τεχνολογία. <a href="https://echedoros.blog/?p=99583"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Θα εξαφανίσει Ελλάδα κι Ισραήλ η Τουρκία! Σιγά… μας τρόμαξες

Ελλάδα – Ισραήλ – Τουρκία… “Καθώς γράφω αυτό”, σημειώνει ο Οθωμανιστής – αρθρογράφος της Γενί Σαφάκ, Ιμπραήμ Καραγκούλ, “τα αποτελέσματα των...

Διαβάστε την συνέχεια

Ένα «ΟΧΙ» από την Κωνσταντινούπολη με αποδέκτη και την Άγκυρα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://cdn.sigmalive.com/thumbnails/1368005/collagezaxaraki1_1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1337" data-original-width="2048" height="81" src="https://cdn.sigmalive.com/thumbnails/1368005/collagezaxaraki1_1.jpg" width="774" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>Μαρία Ζαχαράκη</b></div>Αιχμηρή παρέμβαση του γενικού προξένου Κωνσταντίνου Κούτρα για το τουρκολιβυκό, τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών και τη στάση των συμμάχων, σε μια περίοδο κατά την οποία ο ελληνοτουρκικός διάλογος συνυπάρχει με τις διαφωνίες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Από την καρδιά της Πόλης, εκεί όπου η ελληνική παρουσία κουβαλά το βάρος της ιστορίας αλλά και τις αγωνίες του παρόντος, ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας, πρέσβης Κωνσταντίνος Κούτρας, επέλεξε να συνδέσει το ιστορικό «ΟΧΙ» με τις σημερινές προκλήσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.<br /><br />Ο Έλληνας διπλωμάτης έδωσε στην εθνική επέτειο μια διάσταση που ξεπερνούσε την ιστορική αναδρομή, με αναφορές στις τουρκικές διεκδικήσεις, στο τουρκολιβυκό μνημόνιο, στα δικαιώματα των ελληνικών νησιών και στη στάση των συμμάχων.<br /><br />Η συγκυρία προσέδιδε ιδιαίτερη σημασία στα λόγια του. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις βρίσκονται σε μια ιδιότυπη κατάσταση: οι δίαυλοι επικοινωνίας παραμένουν ανοιχτοί, η ανάγκη διατήρησης της ηρεμίας αναγνωρίζεται και από τις δύο πλευρές, αλλά οι διαφωνίες για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο εξακολουθούν να δοκιμάζουν τα όρια της διπλωματίας.<br /><br />Μια εθνική επέτειος με πολιτικά μηνύματα<br /><br />Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη, μετά την πανηγυρική δοξολογία στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Πέραν.<br /><br />Μέλη της ομογένειας, Έλληνες επισκέπτες στην Πόλη, εκπαιδευτικοί και μαθητές των ομογενειακών σχολείων συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν την επέτειο του 1940. Η επιμνημόσυνη δέηση για τους πεσόντες, η κατάθεση στεφάνου, η ενός λεπτού σιγή και ο Εθνικός Ύμνος, που έψαλαν όλοι μαζί στο τέλος της εκδήλωσης, διαμόρφωσαν μια ατμόσφαιρα συγκίνησης.<br /><br />Για τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, άλλωστε, η 28η Οκτωβρίου έχει και μια πρόσθετη διάσταση. Είναι μια ημέρα που συνδέει τη μνήμη της πατρίδας με την ιστορία της ίδιας της ομογένειας, με ανθρώπους που έφυγαν από την Πόλη για να πολεμήσουν στην Ελλάδα, γνωρίζοντας ότι ενδέχεται να μην επιστρέψουν ποτέ στα σπίτια τους.<br /><br />Αυτό το ιστορικό υπόβαθρο αξιοποίησε ο Κωνσταντίνος Κούτρας για να περάσει από το χθες στο σήμερα, από την αντίσταση του 1940 στις σύγχρονες διπλωματικές αντιπαραθέσεις.<br /><br />«Τι εννοούν όταν μας λένε να τα βρούμε με την Τουρκία;»<br /><br />Ένα από τα βασικά σημεία της παρέμβασης του Έλληνα Γενικού Προξένου ήταν η αναφορά στις πιέσεις και στις προτροπές που δέχεται η Ελλάδα για την επίλυση των διαφορών της με την Τουρκία.<br /><br />Ο γενικός πρόξενος δεν αμφισβήτησε την ανάγκη του διαλόγου, αλλά έθεσε το ερώτημα ποιο μπορεί να είναι το περιεχόμενό του όταν, κατά την ελληνική θέση, οι διεκδικήσεις της Άγκυρας δεν έχουν έρεισμα στο διεθνές δίκαιο.<br /><br />«Τι άραγε εννοούν όταν μας παροτρύνουν “να τα βρούμε με την Τουρκία”; Όταν μας παροτρύνουν να συζητήσουμε τις τουρκικές απαιτήσεις, οι οποίες είναι έωλες και δεν εδράζονται στο Διεθνές Δίκαιο;», είπε ο Κωνσταντίνος Κούτρας.<br /><br />Το τουρκολιβυκό και τα νησιά στο επίκεντρο<br /><br />Ο Έλληνας Γενικός Πρόξενος επέκρινε την έγκριση του μνημονίου του 2019 από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της ανατολικής Λιβύης στις 20 Οκτωβρίου 2026, χαρακτηρίζοντάς το «ανυπόστατο, ψευδεπίγραφο, παράνομο και εξόχως προκλητικό».<br /><br />Στο επίκεντρο της κριτικής του βρέθηκε η αντιμετώπιση των ελληνικών νησιών στην οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />«Η κεντρική λογική της Άγκυρας και της Λιβύης δεν είναι ότι τα ελληνικά νησιά (Κρήτη, Κάσος, Κάρπαθος, Ρόδος) δεν υπάρχουν φυσικά στον χάρτη, αλλά ότι δεν δικαιούνται καθόλου υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) πέραν των 6 ναυτικών μιλίων των χωρικών τους υδάτων».<br /><br />Και συνέχισε:<br /><br />«Εξαφανίζοντας νομικά τις θαλάσσιες ζώνες των νησιών, η Τουρκία και η Λιβύη ισχυρίζονται ότι οι ηπειρωτικές τους ακτές προβάλλονται ανεμπόδιστα η μία απέναντι στην άλλη».<br /><br />Το μήνυμα προς τους συμμάχους και η αναφορά στις ΗΠΑ<br /><br />Η παρέμβαση του Κωνσταντίνου Κούτρα δεν είχε ως αποδέκτη μόνο την Άγκυρα. Περιλάμβανε και μια αναφορά στη στάση συμμάχων και εταίρων απέναντι στις ελληνοτουρκικές διαφορές.<br /><br />Ανατρέχοντας στην πολιτική της Τουρκίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την οποία χαρακτήρισε «επιτήδεια ουδετερότητα», έκανε τη σύνδεση με το παρόν:<br /><br />«Υπάρχουν και σήμερα σύμμαχοι και εταίροι που παριστάνουν τον επιτήδειο ουδέτερο και κρατούν ίσες αποστάσεις μεταξύ θύτη και θύματος. Σε θέματα που αφορούν στην Ελλάδα και στην Κύπρο».<br /><br />Ο Έλληνας διπλωμάτης, ωστόσο, αναφέρθηκε και στις αντιδράσεις που προκάλεσε η έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου, ενδυναμώνοντας το επιχείρημα ότι η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει μόνη της τη διαφωνία για το τουρκολιβυκό μνημόνιο.<br /><br />«Βέβαια, η Ελλάδα δεν μένει άπραγη! Την απόφαση κύρωσης του ψευδεπίγραφου τουρκο-λιβυκού μνημονίου καταδίκασαν οι ΗΠΑ με διορθωτική δήλωσή τους».<br /><br />Επικαλέστηκε επίσης την κοινή τοποθέτηση της Ελλάδας, της Κύπρου, της Αιγύπτου, του Μπαχρέιν, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και αντίδραση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ.<br /><br />Η ελληνική ομογένεια στο πλευρό της εμπόλεμης Ελλάδας<br /><br />Πέρα από τις πολιτικές αναφορές, η ομιλία είχε ιδιαίτερη σημασία για την ελληνική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης.<br /><br />Ο Κωνσταντίνος Κούτρας υπενθύμισε ότι περίπου 400 έως 600 Κωνσταντινουπολίτες αναχώρησαν από τον σταθμό του Σίρκετζι για να πολεμήσουν στο Αλβανικό Μέτωπο.<br /><br />Ανάμεσά τους βρίσκονταν και Ρωμιοί με τουρκική υπηκοότητα, οι οποίοι, όπως ανέφερε, γνώριζαν ότι η συμμετοχή τους στον ελληνικό στρατό μπορούσε να οδηγήσει στην απώλεια της ιθαγένειάς τους και στην οριστική απομάκρυνσή τους από την Πόλη.<br /><br />«Η Ρωμιοσύνη της Πόλης έδωσε το δικό της αίμα για την ελευθερία», ήταν η φράση με την οποία ο γενικός πρόξενος συνόψισε αυτή την ιστορική διαδρομή.<br /><br />Στην ίδια ενότητα αναφέρθηκε και στις διώξεις των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων στην Τουρκία κατά τη διάρκεια του πολέμου, στην επιστράτευση των «Είκοσι Κλάσεων» το 1941 και στην επιβολή του Φόρου Περιουσίας, το γνωστό «Βαρλίκι», το 1942.<br /><br />Για τους μαθητές των ομογενειακών σχολείων που παρακολουθούσαν την εκδήλωση, η αναφορά αυτή έφερε στο προσκήνιο μια πτυχή της ιστορίας που συνδέεται άμεσα με τις οικογένειες και τη συλλογική μνήμη της κοινότητάς τους.<br /><br />Αιχμές για την τουρκική ουδετερότητα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο<br /><br />Στο ιστορικό μέρος της ομιλίας του, ο Κωνσταντίνος Κούτρας υπενθύμισε επίσης τη στάση της Τουρκίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αντιπαραβάλλοντας την ελληνική αντίσταση στον φασισμό με την πολιτική ουδετερότητας που ακολούθησε η Άγκυρα. Αναφέρθηκε ειδικότερα στη συμφωνία της Τουρκίας με τη ναζιστική Γερμανία, στις εμπορικές σχέσεις των δύο χωρών και στην καθυστερημένη είσοδο της Τουρκίας στον πόλεμο.<br /><br />«Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η επίσημη Τουρκία ακολούθησε μια πολιτική που οι ιστορικοί ονομάζουν “επιτήδεια ουδετερότητα”», δήλωσε, υποστηρίζοντας ότι η Άγκυρα δεν ανταποκρίθηκε στις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει έναντι των συμμάχων της.<br /><br />«Παρότι είχε υπογράψει το 1939 Αγγλογαλλοτουρκικό Σύμφωνο Αλληλοβοήθειας και δεσμευόταν από το Βαλκανικό Σύμφωνο να συνδράμει την Ελλάδα σε περίπτωση επίθεσης στα σύνορά της, όταν ήρθε η ώρα της κρίσης, αθέτησε τις υπογραφές της. Αντί να σταθεί στο πλευρό των Συμμάχων, επέλεξε ένα ύπουλο διπλό παιχνίδι».<br /><br />Στη συνέχεια περιέγραψε τις σχέσεις της Τουρκίας με τις δύο εμπόλεμες πλευρές:<br /><br />«Από τη μία πλευρά, διαπραγματευόταν με τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς, αποσπώντας οικονομική βοήθεια και σύγχρονο οπλισμό, με την υπόσχεση ότι “κάποια στιγμή” θα μπει στον πόλεμο. Από την άλλη πλευρά, τον Ιούνιο του 1941 —τη στιγμή ακριβώς που η Ελλάδα βρισκόταν υπό γερμανική μπότα— η Άγκυρα υπέγραψε Σύμφωνο Φιλίας και Μη Επίθεσης με τη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ».<br /><br />Ο Κωνσταντίνος Κούτρας υπενθύμισε επίσης ότι η Τουρκία προμήθευε τη γερμανική πολεμική βιομηχανία με χρώμιο μέχρι το 1944 και κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία και στην Ιαπωνία στις 23 Φεβρουαρίου 1945, λίγο πριν από τη λήξη της προθεσμίας για συμμετοχή στα ιδρυτικά μέλη του ΟΗΕ.<br /><br />«Πέντε ημέρες πριν λήξει η προθεσμία, χωρίς να ρίξει ούτε μία σφαίρα, χωρίς να θυσιάσει ούτε έναν στρατιώτη, εξασφάλισε θέση στο τραπέζι των νικητών, απολαμβάνοντας όλα τα οφέλη της ειρήνης».<br /><br />«Η Ελλάδα έτοιμη να βροντοφωνάξει ξανά το ΟΧΙ»<br /><br />Η κορύφωση της ομιλίας ήρθε όταν ο Κωνσταντίνος Κούτρας συνέδεσε ευθέως την επέτειο του 1940 με τη σημερινή υπεράσπιση της ελληνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων.<br /><br />«Θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι ο Ελληνικός λαός, έχοντας συναίσθηση της ιστορικής του συνέχειας και του βάρους της ένδοξης ιστορίας που κουβαλάει στους ώμους του, είναι έτοιμος να βροντοφωνάξει ξανά το “ΟΧΙ” ως αυτονόητη απάντηση έναντι οιουδήποτε ανιστόρητου αναθεωρητισμού, έναντι οιασδήποτε προσπάθειας αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων», είπε.<div><br /></div><div><a href="https://www.sigmalive.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ένα «ΟΧΙ» από την Κωνσταντινούπολη με αποδέκτη και την Άγκυρα

Μαρία Ζαχαράκη Αιχμηρή παρέμβαση του γενικού προξένου Κωνσταντίνου Κούτρα για το τουρκολιβυκό, τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών και τη στά...

Διαβάστε την συνέχεια