Πολυμέτωπα ανοίγματα από τα Εμιράτα: στο επίκεντρο των εξελίξεων Ισραήλ και ΗΑΕ.

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/uaeil.jpg"><img height="412" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/uaeil.jpg" width="753" /></a><br /><br /><b>Γιώργος Σκαφιδάς</b><br />Όταν ο Εμιρατινός πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ Μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, «ο πιο ισχυρός Άραβας ηγέτης» σύμφωνα με παλαιότερο δημοσίευμα των New York Times, επισκέφθηκε την Τουρκία πίσω στις 24 Νοεμβρίου για να συναντήσει από κοντά τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (που αναμένεται να ανταποδώσει την επίσκεψη, μεταβαίνοντας στα Εμιράτα τον ερχόμενο Φεβρουάριο), δεν ήταν λίγοι εκείνοι που προβληματίστηκαν. <br /><br />Μήπως «τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κινούνται πια με στόχο να αντικαταστήσουν το Κατάρ στη θέση του κορυφαίου εταίρου της Τουρκίας στον Κόλπο;», <a href="https://amwaj.media/article/does-the-uae-want-to-replace-qatar-as-turkey-s-top-gulf-partner">διερωτάτο</a> χαρακτηριστικά ο ιστοχώρος Amwaj.media (που, ειρήσθω εν παρόδω, έχει την έδρα του στο Ηνωμένο Βασίλειο). <br /><br />Το «παιχνίδι» ωστόσο από την πλευρά των Εμιράτων είναι πολύ πιο ευρύ. Δεν περιορίζεται στην Τουρκία (αντιθέτως, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Τουρκία, προς το παρόν τουλάχιστον, αποτελεί μόνο ένα μικρό κομμάτι του) αλλά «απλώνεται» από τη Γαλλία και τα Βαλκάνια έως το Ισραήλ και την Ινδία. <br /><br />Εάν δεχθούμε ότι οι εξελίξεις όντως κινούνται προς μια «post-American Μέση Ανατολή που θα κληθεί να… αυτορυθμιστεί καλύπτοντας εκ των έσω τα όποια “κενά” αφήνει πίσω της η μερική αμερικανική απαγκίστρωση», όπως <a href="https://www.amynanet.gr/oloi-me-olous-sti-mesi-anatoli-pazaria-lykofilies-realpolitik-komvos-ta-emirata">γράφαμε</a> στο Α&Δ πίσω στα τέλη Νοεμβρίου, τότε τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εμφανίζονται να πρωταγωνιστούν σε αυτήν τη μετάβαση διαδραματίζοντας κεντρικό ρόλο. <br /><br /><img height="412" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/uaeil2-300x193.jpg" width="640" /><br /><br />«Ιστορικές» επισκέψεις και «πρωτιές» <br /><br />Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Ναφτάλι Μπένετ βρέθηκε στο Αμπού Ντάμπι στις 12 Δεκεμβρίου, όπου είχε πολύωρη συνάντηση με τον Εμιρατινό πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ Μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν. Για την ιστορία, αυτή ήταν και η πρώτη στα χρονικά επίσημη επίσκεψη Ισραηλινού πρωθυπουργού στα Εμιράτα, μια ιστορική επίσκεψη που έρχεται πια να διαδεχθεί, ως φυσικό επακόλουθο, και τις επίσης ιστορικές συμφωνίες ομαλοποίησης, τις γνωστές και ως «Συμφωνίες του Αβραάμ», που έχει συνάψει το Ισραήλ με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν από το 2020.<br /><br />Υπενθυμίζεται πως πίσω στα τέλη Οκτωβρίου, ο αρχηγός της πολεμικής αεροπορίας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων υποπτέραρχος Ιμπραχίμ Νάσερ Μοχάμεντ αλ Αλάουι είχε και εκείνος βρεθεί στο Ισραήλ, με φόντο τότε την στρατιωτική άσκηση BlueFlag2021 στην οποία είχαν πάρει μέρος και αεροπορικές δυνάμεις από την Ινδία.<br /><br />West Asian Quad<br /><br />Με μεγάλο ενδιαφέρον αναμένεται ωστόσο και η πρώτη στα χρονικά συνάντηση που πρόκειται να έχουν δια ζώσης οι υπουργοί Εξωτερικών της Ινδίας, του Ισραήλ, των Ηνωμένων Πολιτειών και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων τον Μάρτιο του 2022 στο περιθώριο της Expo 2020 στο Ντουμπάι. Ο λόγος για μια τετράδα χωρών την οποία πολλοί πια αποκαλούν ατύπως West Asian Quad. <br /><br />Σημειωτέον πως οι ΥΠΕΞ Ινδίας, Ισραήλ, ΗΠΑ, ΗΑΕ είχαν «συναντηθεί» και τον περασμένο Οκτώβριο αλλά στο πλαίσιο τηλεδιάσκεψης – με τον Άντονι Μπλίνκεν μάλιστα τότε να πλέκει το εγκώμιο των ομολόγων του υπογραμμίζοντας τη μεγάλη στρατηγική αξία που έχουν οι χώρες τους για τις ΗΠΑ και τους Ισραηλινούς να μιλούν για μια «ήσυχη επανάσταση» – ενώ Ινδία και Εμιράτα αναπτύσσουν παράλληλα και τους οικονομικούς τους δεσμούς μέσα από τη σύναψη μιας συνολικής συμφωνίας οικονομικής εταιρικής σχέσης (Comprehensive Economic Partnership Agreement-CEPA) που αναμένεται να είναι έτοιμη προς τον Ιανουάριο του 2022.<br /><br />Υπενθυμίζεται πως τον περασμένο Απρίλιο είχαμε και μια πρώτη τετραμερή συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και ΗΑΕ στην Κύπρο. <br /><br />Επενδύσεις και ανοίγματα <br /><br />Οι Εμιρατινοί ωστόσο «απλώνονται» όχι μόνο προς τα ανατολικά (Ινδία) αλλά παράλληλα και προς τα δυτικά. <br /><br />Τον περασμένο Σεπτέμβριο, η Mubadala Petroleum του Αμπού Ντάμπι απέκτησε το 22% του ισραηλινού κοιτάσματος φυσικού αερίου «Ταμάρ» από την ισραηλινή Delek Drilling. Ο λόγος για ένα κοίτασμα στην εκμετάλλευση του οποίου εμπλέκονται και οι Αμερικανοί (Chevron). <br /><br />Πίσω στις αρχές Δεκεμβρίου, οι Εμιρατινοί ανακοίνωσαν και την αγορά… 80 μαχητικών Rafale από τη Γαλλία έναντι 19 δισεκατομμυρίων δολαρίων (σημειωτέον πως τις τελευταίες εβδομάδες ανακοινώθηκαν δύο από τις μεγαλύτερες αγορές μαχητικών αεροσκαφών στα χρονικά, με τα Εμιράτα να αποκτούν 80 γαλλικά Rafale έναντι 19 δισεκατομμυρίων δολαρίων, και τη Φινλανδία να αποκτά 64 αμερικανικά F-35 έναντι 9,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων). <br /><br />Κατά τα λοιπά, οι Εμιρατινοί είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον και για την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της Χάιφα στο Ισραήλ (με την DP World του Ντουμπάι να αποσύρει ωστόσο τελευταία στιγμή την προσφορά της), ενώ παράλληλα έχουν προχωρήσει αρκετά οι συζητήσεις – αν και με πολλές δυσκολίες- για πιθανή επένδυση (μέσω της Symphony Investments του Μοχάμεντ Αλαμπάρ) και στο λιμάνι του Δυρραχίου στην Αλβανία… <div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πολυμέτωπα ανοίγματα από τα Εμιράτα: στο επίκεντρο των εξελίξεων Ισραήλ και ΗΑΕ.

Γιώργος Σκαφιδάς Όταν ο Εμιρατινός πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ Μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, «ο πιο ισχυρός Άραβας ηγέτης» σύμφωνα με παλαιότερο δ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα drones και το μέλλον του ανθυποβρυχιακού πολέμου

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-1.jpg"><img height="400" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-1.jpg" width="750" /></a><br /><b><br />Γιώργος Σκαφιδάς</b><br />Εάν τα drones είναι «το μέλλον του πολέμου»(«the future of warfare»), όπως κάποιοι επιμένουν να υπογραμμίζουν εδώ και χρόνια, τότε αυτό το μέλλον δείχνει πια να αποκτά βαθύτερες και περισσότερο ποικιλόμορφες ρίζες (βλέπε εφαρμογές) στο παρόν. Ρίζες και εφαρμογές που θέτουν παράλληλα τις βάσεις και για όσα θα πρέπει να αναμένουμε στα πεδία των μαχών -αλλά και ευρύτερα στα πεδία των κρίσεων- τα επόμενα χρόνια.<br /><br />Ηταν Φεβρουάριος του 2001, όταν ένα αμερικανικό μη-επανδρωμένο Predator εξαπέλυσε αντιαρματικό βλήμα Hellfire ενάντια σε δοκιμαστικό στόχο βόρεια του Λας Βέγκας, πραγματοποιώντας έτσι την πρώτη στα χρονικά επιτυχή εκτόξευση πυραύλου από drone. Και ήταν Νοέμβριος του 2020, όταν ένα αμερικανικό MQ-9A Block 5 κατάφερε να εντοπίσει υποβρύχιο στόχο ρίχνοντας στη θάλασσα ηχοσημαντήρες στο πλαίσιο δοκιμής του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, πραγματοποιώντας έτσι την πρώτη στα χρονικά, σύμφωνα με τους άμεσα εμπλεκομένους, επιτυχή «είσοδο» μη-επανδρωμένου αεροσκάφους στο πεδίο του ανθυποβριαχού πολέμου.<br /><br />Εν έτει 2021 πια, τα drones -που είναι ήδη παντού- αυξάνονται, πληθύνονται και εξελίσσονται, αποκτώντας μάλιστα στην πορεία ενισχυμένες δυνατότητες, περισσότερο «ευέλικτα» χαρακτηριστικά και αξιοσημείωτη πολυμορφικότητα.<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-2.jpg"><img height="329" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-2-1024x526.jpg" width="640" /></a><i>Υπό ανθυποβρυχιακό πρίσμα, προσεγγίζονται πλέον και άλλα αμερικανικά μη-επανδρωμένα συστήματα, όπως είναι τα MQ-4 Triton, ScanEagle και το εικονιζόμενο MQ-8C Fire-Scout.</i><div><br />Τύποι για κάθε ανάγκη<br /><br />Διότι όταν λέμε drone μπορεί οι περισσότεροι να εννοούμε μη-επανδρωμένο αεροσκάφος (Unmanned Aerial Vehicle/UAV), πλην όμως ο συγκεκριμένος όρος ταιριάζει πια και σε άλλα μέσα. Όχι μόνο εναέρια (UAVs), αλλά και χερσαία (drone tanks ή Robotic Combat Vehicles/RCVs), θαλάσσια (Unmanned Surface Vessels ή Vehicles/USVs), υποβρύχια (Unmanned Underwater Vehicles/UUVs) ή ακόμη και cross-medium ή transmedium: οχήματα υβριδικά, δηλαδή, που μπορούν να ίπτανται, αλλά και να καταδύονται στη θάλασσα.<br /><br />Οι Κινέζοι εμφανίζονται επί παραδείγματι, σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί το τελευταίο διάστημα σε ΜΜΕ της χώρας, να δοκιμάζουν ένα δικό τους transmedium drone. Κι αυτό, με στόχο να μπορέσουν κάποια στιγμή να αναπτύξουν «πολυμορφικά» οχήματα που θα «απελευθερώνονται» από κινεζικά υποβρύχια και θα εκτελούν επιχειρήσεις υποβρυχίως και στον αέρα, όχι μόνο εντοπίζοντας, αλλά ακόμη και πλήττοντας εχθρικούς στόχους.</div><div><br />Ανθυποβρυχιακές επιχειρήσεις<br /><br />Παράλληλα ωστόσο, πυκνώνουν πια οι «φωνές» διεθνώς που (προ)βλέπουν εξελίξεις και σε ένα άλλο μέτωπο, όπως είναι εκείνο της ανάπτυξης και παραγωγής ανθυποβρυχιακών (ASW) drones ή, πιο ορθά, της μεγαλύτερης και ουσιαστικότερης «οργανικής» ένταξης των drones. Είτε πρόκειται για μη-επανδρωμένα αεροσκάφη, είτε για μη-επανδρωμένες μονάδες επιφανείας, είτε για τηλεκατευθυνόμενα υποβρύχια στο πεδίο των ανθυποβρυχιακών επιχειρήσεων.<br /><br />Η κεντρική ιδέα προφανώς και «έχει λογική». Διότι όλες εκείνες οι επανδρωμένες μονάδες, που είναι επιφορτισμένες με την αποστολή να «κυνηγούν υποβρύχια», βαρύνονται από περιορισμούς (χρονικούς, γεωγραφικούς κ.ά.) και υψηλά κόστη (πτήσης, συντήρησης). Για του λόγου το αληθές, αρκεί μια ματιά στα «μαθηματικά» επιχειρήσεων, όπως είναι εκείνες που εκτελούνται από -εξοπλισμένα με ηχοσημαντήρες και τορπίλες- ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα MH-60R Seahawk ή ανθυποβρυχιακά αεροσκάφη Boeing P-8 Poseidon, Lockheed P-3 Orion κ.ά.<br /><br />Δεν θα ήταν προτιμότερο, λοιπόν, εάν μπορούσε μια ναυτική δύναμη να στέλνει σμήνη από σχετικά φθηνά drones στο κατώπι εχθρικών υποβρυχίων; Ειδικά, δε, εάν πρόκειται για drones εφοδιασμένα με εξελιγμένα συστήματα εντοπισμού (ηχοεντοπιστικά, ραντάρ, αισθητήρες κ.ά.) και επικοινωνίας, τα οποία μπορούν να πετούν για πολλές ώρες, χωρίς «διάλειμμα», και να στέλνουν δεδομένα σε πραγματικό χρόνο σε άλλες μονάδες (σε άλλα πλοία επιφανείας, αεροσκάφη, ελικόπτερα, υποβρύχια, κέντρα ελέγχου κ.ά.); Τότε, το εν λόγω ερώτημα καταλήγει να θεωρείται μάλλον ρητορικό.<br /><br />Σε ένα τέτοιο σενάριο, το drone θα μπορούσε, για παράδειγμα, να «ξετρυπώνει» εχθρικά υποβρύχια, εντοπίζοντας τη θέση τους, προκειμένου να τα πλήξουν εν συνεχεία άλλες δυνάμεις (ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα/αεροσκάφη, πλοία κ.ά.) ή ακόμη και το ίδιο το drone, αν και ένα τέτοιο ενδεχόμενο μοιάζει περισσότερο μακρινό.<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-3.jpg"><img height="427" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-3.jpg" width="640" /></a></div><div><br /></div><div>Όλες οι επανδρωμένες μονάδες, που είναι επιφορτισμένες με την αποστολή να «κυνηγούν υποβρύχια» (από αριστερά προς τα δεξιά, MH-60R Seahawk, Boeing P-8 Poseidon, Lockheed P-3 Orion κ.ά.), βαρύνονται από χρονικούς και γεωγραφικούς περιορισμούς και υψηλά κόστη πτήσης και συντήρησης.<br /><br /><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-3-%CE%91.jpg"><img height="427" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-3-%CE%91-1024x683.jpg" width="640" /></a><br /><br /><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-3-B.jpg"><img height="281" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-3-B-1024x450.jpg" width="640" /></a><br /><br /></div><div>SeaGuardian<br /><br />Το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό ήδη κινείται προς την κατεύθυνση της μεγαλύτερης και ουσιαστικότερης ένταξης των drones στο ανθυποβρυχιακό «μέτωπο». Το MQ-9B SeaGuardian UAV (πρόκειται για παραλλαγή του MQ-9B SkyGuardian) της General Atomics δοκιμάζεται ήδη επί του πεδίου στις ΗΠΑ, αλλά και στο Ηνωμένο Βασίλειο.<br /><br />Στις 24 Νοεμβρίου του 2020, ένα MQ-9A Reaper Block 5 UAV της General Atomics Aeronautical Systems (GA-ASI) κατάφερε να εντοπίσει υποβρύχιο στόχο, κάνοντας χρήση ηχοσημαντήρων, στο πλαίσιο δοκιμών που πραγματοποιούσε το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό στον Ειρηνικό. Ένα παρόμοιο ανθυποβρυχιακού τύπου MQ-9B SeaGuardian έκανε μάλιστα ένα «πέρασμα» και από την Ευρώπη (από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ολλανδία) τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο του 2021, ενώ MQ-9B με ανθυποβρυχιακά συστήματα αναμένεται σε εξαχθούν το προσεχές διάστημα και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Ταϊβάν. Κατά τα λοιπά, υπό ανθυποβρυχιακό πρίσμα, προσεγγίζονται πλέον και άλλα αμερικανικά μη-επανδρωμένα συστήματα, όπως είναι τα MQ-4 Triton, ScanEagle και MQ-8C Fire-Scout.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-4.jpg"><img height="427" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-4-1024x683.jpg" width="640" /></a>Η <i>Israel Aerospace Industries (IAI) δοκιμάζει τροποποιήσεις ανθυποβρυχιακής στόχευσης πάνω σε μη-επανδρωμένα αεροσκάφη Heron (αριστερά), ενώ κάτι ανάλογο κάνει και η Elbit Systems σε Hermes 900 (κάτω).</i><br /><br /><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-4-A.jpg"><img height="292" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-4-A.jpg" width="640" /></a><br /><br /></div><div>Κυνηγοί υποβρυχίων<br /><br />Τα drones θα μπορούσαν, λοιπόν, να αναλάβουν δράση ως «κυνηγοί υποβρυχίων». Η αμερικανική General Atomics Aeronautical Systems παρουσιάζει, μάλιστα, και μια σειρά από λόγους για τους οποίους αυτή η επιλογή θα ήταν περισσότερο συμφέρουσα συγκριτικά με άλλες επανδρωμένες επιχειρήσεις. Κυρίως, από άποψη οικονομίας, χρόνου και κόστους.<br /><br />«Είναι τα drones το μέλλον του ανθυποβρυχιακού πολέμου;», διερωτάτο σε πρόσφατο άρθρο του το αμερικανικό περιοδικό The National Interest, επικαλούμενο μάλιστα μια όχι αμερικανική, αλλά βρετανική έκθεση. Σύμφωνα με την έκθεση, «τα drones που αυξάνονται σε αριθμό και εξελίσσονται στερούν από τα υποβρύχια την «αορατότητά» τους (σ.σ. stealthiness)». Εάν όμως τα πανάκριβα υποβρύχια των πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων αρχίσουν να αντιμετωπίζονται πια ως πιο εύκολα εντοπίσιμα από τον εχθρό από ό,τι στο παρελθόν, τότε αυτομάτως εκείνα χάνουν και πολλά από τα «ατού» τους.<br /><br />Το μέτωπο του ανθυποβρυχιακού πολέμου (ASW) έχει αποκτήσει μεγαλύτερη «βαρύτητα» στα μάτια των μεγαλύτερων ναυτικών δυνάμεων της υφηλίου τα τελευταία χρόνια. Η Ουάσιγκτον παρακολουθεί άλλωστε στενά -και με δημοσίως εκπεφρασμένη ανησυχία- τα αξιοσημείωτα «αθόρυβα», πυρηνοκίνητα (ισχυρότερα από ποτέ άλλοτε) υποβρύχια «ανοίγματα» των Ρώσων και των Κινέζων, όπως γράφαμε και στο τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου του Α&Δ (στο πλαίσιο άρθρου με τίτλο «Ναυμαχία ΗΠΑ-Κίνας-Ρωσίας θερμαίνει τα νερά της υφηλίου»). Το ανθυποβρυχιακό «μέτωπο» παίρνει τα πάνω του και δεν είναι μόνο οι Αμερικανοί που επενδύουν προς μια τέτοια κατεύθυνση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-5.jpg"><img height="427" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-5-1024x683.jpg" width="640" /></a>Το <i>Βασιλικό Ναυτικό της Αυστραλίας αξιολογεί το Camcopter S-100 της αυστριακής Schiebel το οποίο προορίζεται για αποστολές θαλάσσιας επιτήρησης και, πρόσφατα, δοκιμάστηκε και από το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.</i></div><div><i><br /></i>Κινήσεις πολλών χωρών<br /><br />Το βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό «τρέχει» ήδη το πρόγραμμα PROTEUS που στόχο έχει να αναπτύξει ένα μη-επανδρωμένο αεροσκάφος με ανθυποβρυχιακές λειτουργίες (rotary winged, για να μπορεί να απογειώνεται και από πλωτά μέσα). Επίσης, η βρετανική Ultra Electronics κάνει τα δικά της ανθυποβρυχιακά «πειράματα», χρησιμοποιώντας μη-επανδρωμένα αμερικανικά ελικόπτερα MQ-8C Fire-Scout εφοδιασμένα με συστήματα ρίψης ηχοσημαντήρων.<br /><br />Το Ισραήλ, από την πλευρά του, πειραματίζεται με την Israel Aerospace Industries (IAI) να δοκιμάζει τροποποιήσεις ανθυποβρυχιακής στόχευσης πάνω σε μη-επανδρωμένα αεροσκάφη Heron, ενώ κάτι ανάλογο κάνει και η Elbit Systems αλλά πάνω σε Hermes 900.<br /><br />Αρκετά πιο μακριά, στην Αυστραλία, το Βασιλικό Ναυτικό αξιολογεί το μη-επανδρωμένο Camcopter S-100 της αυστριακής Schiebel, το οποίο προορίζεται για αποστολές θαλάσσιας επιτήρησης. Ενδεχομένως, θα μπορούσε στο μέλλον να ενσωματώσει και πιο ουσιαστικές ανθυποβρυχιακές λειτουργίες (κυρίως εντοπισμού). Σημειωτέον πως το Camcopter S-100 δοκιμάστηκε πρόσφατα και από το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.<br /><br />Στη Γηραιά Ήπειρο, στο πλαίσιο του προγράμματος της Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας της Ε.Ε. (PESCO), εξελίσσεται ένα πρότζεκτ ανθυποβρυχιακού χαρακτήρα: το “Maritime Unmanned Anti-Submarine System” (MUSAS) με τη συμμετοχή της Γαλλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Σουηδίας.<br /><br />Από την ανθυποβρυχιακή κούρσα δεν θα μπορούσε «φυσικά» να λείπει η Τουρκία. Η Turkish Aerospace Industries (TAI) φέρεται να ενσωματώνει ανθυποβρυχιακές λειτουργίες στο UAV Aksungur.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-6.jpg"><img height="480" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-6-1024x768.jpg" width="640" /></a></div><div><br /></div><div><i>Στο μέτωπο των ανθυποβρυχιακών επιχειρήσεων μπαίνουν πλέον και υποβρύχια drones με ενδεικτικές περιπτώσεις το νοτιοκορεατικό ASWUUV (αριστερά) και το γαλλικό COMET 300 (κάτω).</i><br /><br /><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-6-A.jpg"><img height="366" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2021/12/ANTISUB-6-A-1024x586.jpg" width="640" /></a><br /><br />Όμως και βορειότερα, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας, σύμφωνα με την εφημερίδα Izvestia, «εργάζεται» ήδη πάνω στην ανάπτυξη ανθυποβρυχιακών μη-επανδρωμένων αεροσκαφών που θα δρουν σε «σμήνη». Κάποιοι υποστηρίζουν μάλιστα πως μεγάλα σε μέγεθος ρωσικά drones, που δύνανται να μεταφέρουν βαριά φορτία όπως είναι για παράδειγμα το Sukhoi S-70 Okhotnik-B ή το Sokol Altius, θα μπορούσαν, υπό προϋποθέσεις, να αναλάβουν δράση στο πλαίσιο ανθυποβρυχιακών επιχειρήσεων, ρίχνοντας όχι μόνο ηχοσημαντήρες στη θάλασσα αλλά και τορπίλες.<br /><br />Σημειωτέον πως, πέρα από τα UAVs, στη μάχη για τον εντοπισμό και την καταστροφή εχθρικών υποβρυχίων μπαίνουν πλέον και μη-επανδρωμένες μονάδες επιφανείας (Unmanned Surface Vessels/USVs), όπως είναι -για παράδειγμα- το αμερικανικό Sea Hunter και το Seagull της ισραηλινής Elbit Systems (ή τα τουρκικά ULAQ DSH/ASW και NB57 που είναι όμως ακόμη υπό διαμόρφωση). Στο μέτωπο των ανθυποβρυχιακών επιχειρήσεων μπαίνουν όμως πλέον και υποβρύχια drones. Ενδεικτικές οι περιπτώσεις του νοτιοκορεατικού ASWUUV και του γαλλικού COMET 300.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τα drones και το μέλλον του ανθυποβρυχιακού πολέμου

Γιώργος Σκαφιδάς Εάν τα drones είναι «το μέλλον του πολέμου»(«the future of warfare»), όπως κάποιοι επιμένουν να υπογραμμίζουν εδώ και χρόνι...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ΕΕ «αδιάφορο» γεωπολιτικό μέγεθος ως σύνολο για τη Ρωσία, επιμέρους κράτη όμως…

<img height="397" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2021/12/rosia_europaiki_enosi-768x476.jpg" width="718" /><br /><br /><b>Λάμπρος Καλαρρύτης </b><br />Πρόσφατα ο γνωστός γεωστρατηγικός αναλυτής και φίλος Θανάσης Δρούγος μου έλεγε ότι σε έκθεση σχετική με την Ουκρανία ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ εμφανίζεται να αναφέρεται με απαξιωτικά για την ΕΕ σχετικά με το ειδικό γεωπολιτικό της βάρος.<br /><br />Εν ολίγοις έλεγε ότι οι Ρώσοι δεν υπολογίζουν την ΕΕ στο ουκρανικό, διότι δεν θεωρούν ότι έχει τη δυνατότητα να παρέμβει με καθοριστικό τρόπο στρατιωτικά ή διπλωματικά, και ότι αυτό που τους απασχολεί και λαμβάνουν υπόψιν είναι οι Αμερικανοί και ο θέσεις τους. Λογικό είναι.<br /><br />Η ΕΕ είναι μία ισχυρότατη οικονομική ένωση η οποία δεν έχει καταφέρει να μετουσιώσει το οικονομικό της εκτόπισμα σε αντίστοιχη γεωπολιτική παρουσία. Και αυτό λογικό είναι ως ένα βαθμό. Η ΕΕ δεν είναι ΗΠΑ, δεν είναι ομοσπονδιακή δομή και επιπλέον απαρτίζεται από έθνη-κράτη τα οποία εκτός από ισχυρές εθνικές ρίζες και διακριτή ιστορική πορεία, έχουν και ξεχωριστά συμφέροντα τα οποία άλλοτε συγκλίνουν και σπανίως ταυτίζονται και άλλοτε αποκλίνουν και συχνά συγκρούονται.<div><br /></div><div>  Άρα η διατύπωση κοινής θέσης σε θέματα εξωτερικής πολιτικής είναι δύσκολη υπόθεση, ενίοτε παντελώς ανέφικτη και αν καταστεί δυνατή σε κάποιο θέμα συνήθως διαμορφώνεται στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή. Ακόμα και έτσι όμως, όποτε γίνεται, ελάχιστες φορές υπηρετείται με συνέπεια απ’ όλους. Με λίγα λόγια στη εξωτερική πολιτική η ΕΕ είναι σκορποχώρι και ουδόλως προσεγγίζει το «ένας για όλους και όλοι για έναν», αντιθέτως ισχύει το «όλοι για τον εαυτό τους και ο καθένας για την πάρτη του».<br /><br />Η Ελλάδα και η Κύπρος το εισπράττουν αυτό διαρκώς με το θέμα της Τουρκίας. «Ένωση» που δεν στηρίζει μέλη της έναντι έμπρακτης παράνομης στρατιωτικής απειλής από τρίτη χώρα και αντιθέτως κράτη-μέλη της μπλοκάρουν τις κυρώσεις εναντίον της και απλώνουν ομπρέλα προστασίας της, δεν έχει καμία πιθανότητα να διαδραματίσει σοβαρό γεωπολιτικό ρόλο ως ενιαία οντότητα. Για τον απλό λόγο ότι σε κάθε θέμα, κυρίως οι δεσπόζουσες δυνάμεις, θα προτάσσουν το στενό εθνικό συμφέρον ακόμα και αν στρέφεται κατά των υπολοίπων μελών.<br />Είναι νωπή ακόμα η πρωτοβουλία της Γερμανίας για τη Λιβύη από την οποία απέκλεισε την Ελλάδα, αλλά κάλεσε τον κατεξοχήν αποσταθεροποιητικό παράγοντα στη λιβυκή κρίση, την Τουρκία.<br /><br />Ο Λαβρόφ έχει δίκιο. Για να λάβει υπ’ όψιν της η Ρωσία τη θέση τής ΕΕ στο ουκρανικό ή σε άλλο ζήτημα, θα πρέπει αφενός να υπάρχει θέση, αφετέρου να έχει τη δυνατότητα να την επιβάλλει. Ούτε το ένα προκύπτει, ούτε το άλλο. Οικονομικές κυρώσεις μπορεί να επιβάλλει και το κάνει, αλλά αυτές δεν είναι ικανές να ανατρέψουν στρατιωτικά τετελεσμένα. Εξάλλου και αυτές υπό αμφισβήτηση είναι διότι πχ οι Γερμανοί βιομήχανοι δεν θέλουν ούτε να ακούν για οικονομικά μέτρα κατά της Ρωσίας η οποία είναι σημαντική αγορά για αυτούς, αντιθέτως πιέζουν τη νέα γερμανική κυβέρνηση να επισπεύσει θεσμικές και επιχειρηματικές συναντήσεις για να ενισχυθούν οι διμερείς οικονομικο-εμπορικές συναλλαγές. <br /><br />Οπότε, ο Λαβρόφ είπε την αλήθεια ότι η Ρωσία δεν λαμβάνει υπ’ όψιν της την ΕΕ ως σύνολο, αλλά αλήθεια είναι επίσης ότι με τη φίλη και «υπόγεια» σύμμαχο Γερμανία, παρά τις διπλωματικές αψιμαχίες, υπάρχει συνεννόηση και συναντίληψη σε υψηλό επίπεδο. Και τους ενώνουν στενοί δεσμοί. Όπως ο αγωγός φυσικού αερίου Nord Stream 2 ας πούμε.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η ΕΕ «αδιάφορο» γεωπολιτικό μέγεθος ως σύνολο για τη Ρωσία, επιμέρους κράτη όμως…

Λάμπρος Καλαρρύτης  Πρόσφατα ο γνωστός γεωστρατηγικός αναλυτής και φίλος Θανάσης Δρούγος μου έλεγε ότι σε έκθεση σχετική με την Ουκρανία ο Ρ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Η ισραηλινή αεροπορία είναι έτοιμη να επιτεθεί στο Ιράν αν διαταχθεί » δηλώνει ο Αρχηγός της

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2018/09/15/IsraeliAirForce.jpg"><img height="360" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2018/09/15/IsraeliAirForce-696x391.jpg" width="749" /></a><br /><br />Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βρίσκονται σε ένα «κρίσιμο σταυροδρόμι» σε πολλά ζητήματα ασφαλείας και θα πρέπει να αναπτύξουν κοινή στρατηγική, δήλωσε ο Αμερικανός σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Τζέικ Σάλιβαν στον Ισραηλινό πρωθυπουργό Ναφτάλι Μπένετ στη διάρκεια επίσκεψής του στην Ιερουσαλήμ.<br /><br />Το γραφείο του Μπένετ, το οποίο εξέδωσε βίντεο από τη συνάντηση, ανακοίνωσε ότι οι δύο άνδρες συζήτησαν για το Ιράν και τις προσπάθειες των διεθνών δυνάμεων να αναβιώσουν τη συμφωνία του 2015 για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.<br /><br />«Όσα συμβαίνουν στη Βιέννη έχουν βαθιές επιπτώσεις για τη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής και την ασφάλεια του Ισραήλ τα επόμενα χρόνια», δήλωσε ο Μπένετ στον Σάλιβαν, αναφερόμενος στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται αυτή την περίοδο στη Βιέννη μεταξύ της Τεχεράνης και της Δύσης.<br /><br />Το Ισραήλ δεν συμμετέχει σε αυτές τις συνομιλίες. Εδώ και καιρό αφήνει να εννοηθεί ότι αν η διπλωματία καταλήξει σε αδιέξοδο, ενδέχεται να καταφύγει στη στρατιωτική ισχύ για να αποτρέψει το Ιράν να αποκτήσει τα μέσα για να κατασκευάσει ατομική βόμβα.<br /><br />Πρόσφατα ο Μπένετ είχε ζητήσει «τον άμεσο τερματισμό» των διαπραγματεύσεων με το Ιράν, κατηγορώντας την Τεχεράνη για «πυρηνικό εκβιασμό».<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν έστειλε τον Σάλιβαν στο Ισραήλ «διότι βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και για τις δύο χώρες σε πολλά ζητήματα ασφαλείας, είναι σημαντικό να κάτσουμε μαζί και να αναπτύξουμε μια κοινή στρατηγική, μια κοινή προοπτική».<br /><br />Η ισραηλινή εφημερίδα Yedioth Ahronoth κυκλοφόρησε σήμερα με μια συνέντευξη του νέου επικεφαλής της Πολεμικής Αεροπορίας του Ισραήλ, ο οποίος ρωτήθηκε αν το σώμα του είναι έτοιμο να επιτεθεί «αύριο» στο Ιράν, αν χρειαστεί. «Ναι», απάντησε ο υποστράτηγος Τομέρ Μπαρ.<br /><br />ια του Ισραήλ τα επόμενα χρόνια», δήλωσε ο Μπένετ στον Σάλιβαν, αναφερόμενος στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται αυτή την περίοδο στη Βιέννη μεταξύ της Τεχεράνης και της Δύσης.<br /><br />Το Ισραήλ δεν συμμετέχει σε αυτές τις συνομιλίες. Εδώ και καιρό αφήνει να εννοηθεί ότι αν η διπλωματία καταλήξει σε αδιέξοδο, ενδέχεται να καταφύγει στη στρατιωτική ισχύ για να αποτρέψει το Ιράν να αποκτήσει τα μέσα για να κατασκευάσει ατομική βόμβα.<br /><br />Πρόσφατα ο Μπένετ είχε ζητήσει «τον άμεσο τερματισμό» των διαπραγματεύσεων με το Ιράν, κατηγορώντας την Τεχεράνη για «πυρηνικό εκβιασμό».<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν έστειλε τον Σάλιβαν στο Ισραήλ «διότι βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και για τις δύο χώρες σε πολλά ζητήματα ασφαλείας, είναι σημαντικό να κάτσουμε μαζί και να αναπτύξουμε μια κοινή στρατηγική, μια κοινή προοπτική».<br /><br />Η ισραηλινή εφημερίδα Yedioth Ahronoth κυκλοφόρησε σήμερα με μια συνέντευξη του νέου επικεφαλής της Πολεμικής Αεροπορίας του Ισραήλ, ο οποίος ρωτήθηκε αν το σώμα του είναι έτοιμο να επιτεθεί «αύριο» στο Ιράν, αν χρειαστεί. «Ναι», απάντησε ο υποστράτηγος Τομέρ Μπαρ.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

«Η ισραηλινή αεροπορία είναι έτοιμη να επιτεθεί στο Ιράν αν διαταχθεί » δηλώνει ο Αρχηγός της

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βρίσκονται σε ένα «κρίσιμο σταυροδρόμι» σε πολλά ζητήματα ασφαλείας και θα πρέπει να αναπτύξουν κοινή στρατηγική, δήλωσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Άντε γεια! Οι εκλογές στη Λιβύη αναβάλλονται επ' αόριστον. Ένας νέος κύκλος βίας στα πρόθυρα.

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-12/libya_2_1.jpg?itok=TlXqIGO9" width="640" /><br /><br /><b>Παναγιώτης Νάστος</b><br />Σε άρθρο μας 4 εβδομάδες περίπου νωρίτερα με τίτλο, "Κινούμενη άμμος το τοπίο στη Λιβύη -Η αναβολή των εκλογών φαντάζει πιο πιθανή από ποτέ! Τι ρόλο έπαιξε η παραίτηση του επικεφαλής της UNSMIL Γιαν Κούμπις", κάναμε την εκτίμησή μας ότι οι Προεδρικές εκλογές στη Λιβύη θα αναβληθούν, η οποία σήμερα επαληθεύεται πήρως<br /><br />Συγκεκριμένα το Rrutres αναφέρει σε άρθρο του ότι " οι εκλογές στη Λιβύη καταρρέουν χωρίς να υπάρχει σχέδιο εξόδου από την κρίση"<br /><br />Το κοινοβούλιο της Λιβύης δήλωσε ότι οι προγραμματισμένες προεδρικές εκλογές της Παρασκευής δεν θα διεξαχθούν και δεν όρισε νέα ημερομηνία, αφήνοντας την διεθνώς υποστηριζόμενη ειρηνευτική διαδικασία σε χάος και την τύχη της προσωρινής κυβέρνησης αμφίβολη.<br /><br />Η δήλωση της εκλογικής επιτροπής του κοινοβουλίου ήταν η πρώτη επίσημη ανακοίνωση αναβολής διεξαγωγής των εκλογών, η οποία ήταν ευρέως αναμενόμενη εν μέσω συνεχιζόμενων διαφωνιών σχετικά με τους κανόνες, συμπεριλαμβανομένης της επιλεξιμότητας αρκετών διχαστικών σημαντικών υποψηφίων.<br /><br />Διακυβεύεται μια ειρηνευτική διαδικασία που είχε θεωρηθεί ως η καλύτερη ελπίδα εδώ και χρόνια που έθεσε ένα τέλος στη δεκαετία του χάους και της βίας που έχει κατακλύσει τη Λιβύη από τότε που μια εξέγερση με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ ανέτρεψε τον Μουαμάρ Καντάφι το 2011.<br /><br />Πολύ μεγάλος αριθμός Λιβύων είχαν ήδη εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους προκειμένου να μετέχει στις εκλογές, κάτι που λένε οι πολιτικοί από όλες τις πλευρές στη Λιβύη ότι αποτελεί ένδειξη έντονης λαϊκής επιθυμίας για έξοδο της χώρας από την κρίση.<br /><br />Ωστόσο, με τις κινητοποιήσεις στην Τρίπολη και σε άλλες δυτικές περιοχές από ένοπλες ομάδες, η κατάρρευση της εκλογικής διαδικασίας κινδυνεύει να επιδεινώσει τις τοπικές διαμάχες και να πυροδοτήσει έναν νέο γύρο μαχών.<br /><br />Οι διαφωνίες για την πορεία προς τα εμπρός θα μπορούσαν επίσης να αναιρέσουν την ευρύτερη ειρηνευτική διαδικασία που υποστηρίζεται από τον ΟΗΕ μεταξύ των κύριων ανατολικών και δυτικών στρατοπέδων της Λιβύης που διατήρησαν την κατάπαυση του πυρός από πέρυσι.<br /><br />Ορισμένα στοιχεία στα ανατολικά έχουν προειδοποιήσει για μια νέα αποσχισθείσα κυβέρνηση που θα επαναφέρει τη Λιβύη στη διαίρεση μεταξύ αντιμαχόμενων διοικήσεων που διήρκεσε από τις τελευταίες εκλογές του 2014 μέχρι την εγκατάσταση της τρέχουσας προσωρινής κυβέρνησης.<br /><br />Φατρίες, υποψήφιοι και ξένες δυνάμεις συζητούν στα παρασκήνια για το εάν οι εκλογές μπορούν να διεξαχθούν με μικρή καθυστέρηση ή εάν απαιτείται μεγαλύτερη αναβολή για να επιτευχθεί συμφωνία σχετικά με τη νομική βάση της ψηφοφορίας.<br /><br />Η ειδική σύμβουλος των Ηνωμένων Εθνών Στέφανι Γουίλιαμς είπε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι συνάντησε μέλη του πολιτικού φόρουμ που δρομολόγησε την εκλογική διαδικασία πέρυσι και επανέλαβε την ανάγκη για «ελεύθερες, δίκαιες και αξιόπιστες εκλογές».<br /><br />Εν τω μεταξύ, το καθεστώς της προσωρινής κυβέρνησης που εγκαταστάθηκε τον Μάρτιο ως μέρος της ίδιας ειρηνευτικής διαδικασίας βρίσκεται επίσης σε κίνδυνο, με το κοινοβούλιο με έδρα την ανατολική πλευρά να έχει αποσύρει την εμπιστοσύνη του προς τον τουρκόφιλο Πρωθυπουργό της μεταβατικής κυβέρνησης, από τον Σεπτέμβριο.<br /><br />ΔΙΑΦΟΡΕΣ<br /><br />Η ανακοίνωση της εκλογικής επιτροπής την Τετάρτη προσέθεσε ότι η εντολή της κυβέρνησης θα λήξει την Παρασκευή. Ωστόσο, άλλες κύριες φατρίες και πολιτικοί θεσμοί ενδέχεται να ζητήσουν την παραμονή της κυβέρνησης, η οποία αναγνωρίζεται επίσης από τα Ηνωμένα Έθνη.<br /><br />Οι εκλογές προκηρύχθηκαν αρχικά μέσω ενός οδικού χάρτη με την υποστήριξη του ΟΗΕ, ο οποίος προέβλεπε ταυτόχρονες βουλευτικές και προεδρικές εκλογές στις 24 Δεκεμβρίου ,την ημέρα εθνικής επετείου της Λιβύης.<br /><br />Ωστόσο, δεν υπήρξε συμφωνία για τη συνταγματική βάση των εκλογών ή για τους κανόνες μεταξύ των κατακερματισμένων πολιτικών θεσμών της χώρας.<br /><br />Τον Σεπτέμβριο, ο πρόεδρος του κοινοβουλίου Aguila Saleh, ο ίδιος υποψήφιος για την προεδρία, εξέδωσε έναν νόμο που οι επικριτές του είπαν ότι δεν ψηφίστηκε σωστά από την αίθουσα, παρέκκλινε από τον οδικό χάρτη και σχεδιάστηκε για να ωφελήσει τον ίδιο και τους συμμάχους του.<br /><br />Αυτός ο νόμος, ο οποίος διαχώρισε τις προεδρικές εκλογές από τις μεταγενέστερες κοινοβουλευτικές, αποτέλεσε τη βάση της εκλογικής διαδικασίας, αν και ισχυρές παρατάξεις και κορυφαίοι υποψήφιοι τον απέρριψαν.<br /><br />Με ελάχιστη συμφωνία σχετικά με τους κανόνες, ή σχετικά με το ποιος θα τους επιβάλει ή θα εκδικάσει διαφορές, η είσοδος υποψηφίων που διχάζουν έντονα την προεδρική κούρσα προκάλεσε την κατάρρευση της διαδικασίας.<br /><br />Οι τρεις πιο εξέχοντες υποψήφιοι που προκάλεσαν έντονο διχασμό ήταν, ο ανατολικός διοικητής Στρατηγός Khalifa Haftar, ο γιος του πρώην δικτάτορα Saif al-Islam Gaddafi και του μεταβατικού πρωθυπουργού Abdulhamid al-Dbeibah.<br /><br />Ο Χάφταρ ήταν μισητός από πολλούς στη δυτική Λιβύη μετά την επίθεσή του το 2019-20 στην Τρίπολη που κατέστρεψε τμήματα της πρωτεύουσας. Ο Καντάφι καταδικάστηκε για εγκλήματα πολέμου από δικαστήριο της Τρίπολης και είναι απεχθής από πολλούς από αυτούς που πολέμησαν στην εξέγερση του 2011.<br /><br />Ο Ντμπέιμπα αν και είχε υποσχεθεί όταν διορίστηκε πρωθυπουργός ότι δεν θα κατέβαινε σε εκλογές, τελικά καταπάτησε την υπόσχεσή του, ενώ ως πρωθυπουργός ενόψει της ψηφοφορίας πήρε κάποια μέτρα προκειμένου να προσποριστεί ψήφους από μερίδες της Λιβυκής κοινωνίας τις οποίες ευνόησε με αυτά.<div><br />Διαπιστώσεις-Συμπεράσματα<br /><br />Από τα παραπάνω προκύπτουν δύο βασικά συμπεράσματα.<br />To πρώτο είναι ότι το πολιτικό κλίμα είναι εξαιρετικά πολωμένο και το δεύτερο ότι οι ξένοι μισθοφόροι και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις παραμένουν στη Λιβύη ακόμη.<br /><br />Και τα δύο παραπάνω έχουν τη δυνατότητα να προκαλέσουν την επανάληψη των εχθροπραξιών στη Λιβύη, μετά την ματαίωση των Προεδρικών εκλογών.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Άντε γεια! Οι εκλογές στη Λιβύη αναβάλλονται επ' αόριστον. Ένας νέος κύκλος βίας στα πρόθυρα.

Παναγιώτης Νάστος Σε άρθρο μας 4 εβδομάδες περίπου νωρίτερα με τίτλο, "Κινούμενη άμμος το τοπίο στη Λιβύη -Η αναβολή των εκλογών φαντά...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόσο μεγάλη απειλή για την Ελλάδα είναι οι Τούρκοι βατραχάνθρωποι της SAT

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/12/SAT.jpg" /><br /><br /><a href="https://slpress.gr/author/e.tsiliopoulos"><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b></a><br />Η Διοίκηση Ομάδας Υποβρύχιας Επίθεσης (Sualtı Taarruz Grup Komutanlığı), ή SAT, είναι η μοναδική μονάδα δυνάμεων ειδικών επιχειρήσεων του Τουρκικού Ναυτικού, δηλαδή οι Τούρκοι βατραχάνθρωποι. Υπάγονται απευθείας στη Διεύθυνση Επιχειρήσεων Ναυτικών Δυνάμεων και αποτελούνται από στρατιώτες υψηλής εξειδίκευσης που επιλέγονται μεταξύ των αξιωματικών και των υπαξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού.<br /><br />Το Τουρκικό Ναυτικό έχει μια ακόμη μονάδα αυτοδυτών, την Διοίκηση Ομάδας Υποβρύχιας Άμυνας (Sualtı Savunma Grup Komutanlığı, SAS), η οποία όμως ασχολείται με θέματα άμυνας τουρκικών λιμένων και εγκαταστάσεων, ανέλκυση ναυαγίων, επισκευές υφάλων πλοίων, κλπ. Υπάγεται στη Διοίκηση Διάσωσης και Υποβρυχίων Αποστολών. Η Διοίκηση Υποβρύχιας Επίθεσης, δηλαδή οι Τούρκοι βατραχάνθρωποι, εκτελεί τρία κύρια καθήκοντα στο πλαίσιο των Ειδικών Επιχειρήσεων:<br />Πρώτον, άμεσες Δράσεις που περιλαμβάνουν επιδρομές, δολιοφθορές, σήμανση στόχων, καταδρομές και διεισδύσεις.<br />Δεύτερον, ειδική αναγνώριση και συλλογή πληροφοριών σε εχθρικό έδαφος.<br />Τρίτον, στρατιωτική υποστήριξη σε συμμάχους, που αποτελείται από δραστηριότητες εκπαίδευσης, βοήθειας και υποστήριξης.<br /><br />Οι Τούρκοι βατραχάνθρωποι πραγματοποιούν αιφνιδιαστικές επιθέσεις, δολιοφθορές και επιδρομές σε κρίσιμες εγκαταστάσεις και πλωτές πλατφόρμες του εχθρού κάτω από το νερό, επί της επιφανείας, επί γης ή από αέρος σε καιρό πολέμου. Στο πλαίσιο αμφιβίων επιχειρήσεων-αποβάσεων, συμμετέχουν στην υποθαλάσσια εξερεύνηση της προς απόβαση ακτής, στην κατάρτιση του σχεδίου της ακτής και στην παροχή ελέγχου σε λιμάνια εκτός Τουρκίας.<br /><br />Το πρώτο σχολείο Υποβρύχιας Επίθεσης λειτούργησε το 1962 στην Αλεξανδρέττα. Οι πρώτοι εκπαιδευόμενοι αποφοίτησαν το 1963. Η αρχική ονομασία ήταν Su Altı Komando (υποβρύχιοι κομάντο) και υπάγονταν στη Διοίκηση Διάσωσης και Υποβρυχίων Αποστολών. Το 1974 η εν λόγω μονάδα υπήχθη στη Γενική Διοίκηση του Τουρκικού Ναυτικού και συμμετείχε στην απόβαση στην Κύπρο. Τμήματά της εκτέλεσαν την αποστολή αναγνώρισης της παραλίας πριν από την απόβαση των Τούρκων στην παραλία Πενταμίλι κοντά στην Κερύνεια (20 Ιουλίου 1974). Το απόσπασμα που αποβιβάστηκε στην αφύλακτη Ίμια το 1996 ανήκε στη μονάδα Υποβρύχιας Επίθεσης.<div><br />Συμμετοχή σε επιχειρήσεις<br /><br />Το 1993 οι Τούρκοι βατραχάνθρωποι πραγματοποίησαν επιχείρηση στο πλοίο Lucky-S στα ανοιχτά της Μεσογείου και κατάσχεσαν 14 τόνους ναρκωτικών. Παρενέβησαν, επίσης, στο πορθμείο Eurasia, το οποίο είχαν καταλάβει Τσετσένοι τρομοκράτες το 1996. Συμμετείχαν, επίσης, στη διάσωση 253 πολιτών που είχαν εγκλωβιστεί στα Τίρανα ως αποτέλεσμα του χάους που είχε προκαλέσει η εξέγερση στην Αλβανία το 1997.<br /><br />Ομάδα βατραχανθρώπων συμμετείχε στην επιχείρηση διάσωσης των ομήρων στο θαλάσσιο λεωφορείο Kartepe, το οποίο είχε καταληφθεί από Κούρδους μαχητές το 2011. Η ομάδα είχε εισχωρήσει κρυφά στο κατειλημμένο πλοίο, εξουδετέρωσε το άτομο που θα πυροδοτούσε τον εκρηκτικό μηχανισμό και ολοκλήρωσε επιτυχώς την αποστολή χωρίς απώλειες πολιτών.<br /><br />Το 2012 συμμετείχαν στην επιχείρηση Ocean Shield του ΝΑΤΟ κατά της πειρατείας και διέσωσαν επτά ναυτικούς από την Υεμένη. Συμμετείχαν, επίσης, στην επιχείρηση “Ασπίδα του Ευφράτη” και “Κλάδος Ελαίας” στη βόρεια Συρία, καθώς και στις επιχειρήσεις παρενόχλησης ερευνητικών πλοίων στην κυπριακή ΑΟΖ. Τέλος, Οι Τούρκοι βατραχάνθρωποι συμμετείχαν στην επιχείρηση θαλάσσιας μεταφοράς οπλισμού στη Λιβύη.<br /><br /></div><div>Εκπαίδευση 50 εβδομάδων<br /><br />Για να παρακολουθήσει κάποιος την εκπαίδευση και να ενταχθεί στη μονάδα Υποβρύχιας Επίθεσης πρέπει να είναι αξιωματικός ή υπαξιωματικός του Τουρκικού Ναυτικού και να το έχει ζητήσει εθελοντικά. Προϋπόθεση είναι να έχει κατάλληλη σωματική διάπλαση, άριστη υγεία, να είναι 19-28 ετών και να έχει ολοκληρώσει τη δοκιμής σε θάλαμο πίεσης. Η διάρκεια της εκπαίδευσης είναι 50 εβδομάδες.<br /><br />Αυτή περιλαμβάνει πρόγραμμα ανάπτυξης φυσικής αγωγής (οκτώ εβδομάδες), στη συνέχεια σχολείο βατραχανθρώπων διάρκειας άλλων οκτώ εβδομάδων. Εκεί το προσωπικό λαμβάνει βασική εκπαίδευση σε κολύμβηση, σε διείσδυση, ναυτικές επιχειρήσεις και καταδύσεις μάχης. Ακολουθεί το σχολείο μάχης (άλλες οκτώ εβδομάδες). Σ’ αυτή τη φάση χερσαίας μάχης, οι υποψήφιοι διδάσκονται τη χρήση βασικών όπλων, εκρηκτικών, χάραξη χερσαίας πορείας, περιπολία, χρήση σχοινιού, σκοπευτική ικανότητα, τακτικές πεζικού και τακτικές μικρών μονάδων. Διδάσκονται επίσης πώς να συλλέγουν και να επεξεργάζονται πληροφορίες. Μετά από αυτό το σχολείο ο ρυθμός επιταχύνεται.<br /><br />Η διαβολοβδομάδα ξεκινά αιφνίδια με ξαφνική επιδρομή, ενώ το προσωπικό εκπαιδεύεται. Είναι μια 5ήμερη έντονη εκπαίδευση, στην οποία εφαρμόζεται ένα πολεμικό σενάριο, όπου το υποψήφιο προσωπικό μπορεί να κοιμάται το πολύ δύο ώρες την ημέρα και εκπαιδεύεται σε ξηρά και θάλασσα υπό ακραία ψυχολογική ένταση. Ακολουθεί η εβδομάδα ορεινής μάχης.<br />Το προσωπικό μένει σε ένα βουνό για μια εβδομάδα και προσπαθεί να επιβιώσει μόνο με ό,τι βρίσκει στο πεδίο.<br /><br />Στη συνέχεια, είναι η τεχνική και ατομική εκπαίδευση για 20 εβδομάδες, οπότε οι βατραχάνθρωποι εκπαιδεύονται πως να κάνουν καταστροφές, σε κανόνες πολέμου, αποστολές ελικοπτέρων, σχεδίαση αποστολών και διοίκηση. Ακολουθεί η εκπαίδευση σε τακτικές για 12 εβδομάδες. Το σχολείο εκπαιδεύει πλήρως σε επιχειρήσεις υποβρυχίων επιθέσεων, καθώς και σε μάχη σώμα με σώμα, κατάληψη πλοίου, αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις, επιδρομές, δολιοφθορές, προηγμένες επιθετικές τακτικές, προστασία VIP κλπ.<br /><br />Οι κομάντο του Τουρκικού Ναυτικού ολοκληρώνουν την εκπαίδευσή τους, πραγματοποιώντας άλματα με αλεξίπτωτο από ύψος περίπου τριών χιλιομέτρων. Τα μαθήματα ολοκληρώνονται στην βάση Uzunada στη Σμύρνη. Οι νέοι βατραχάνθρωποι τοποθετούνται σε δύο μονάδες στην Κωνσταντινούπολη, στο Anadolu Kavağı (Βόρεια Διοίκηση Ομάδας SAΤ) ή στην Uzun Ada (Νότια Διοίκηση Ομάδας SAT).<br /><br />Διώξεις και αφαίμαξη<br /><br />Είναι προφανές ότι η εν λόγω τουρκική μονάδα είναι αντίστοιχη της ελληνικής Διεύθυνσης Υποβρυχίων Καταστροφών με παρόμοιες αποστολές και καθήκοντα, καθώς και οι δύο έλκουν την καταγωγή του από τους Αμερικανούς SEALS. Πρέπει να υποθέσουμε ότι κάποιοι Τούρκοι βατραχάνθρωποι έχουν κατά καιρούς πραγματοποιήσει περιορισμένες αποστολές αναγνώρισης επί ελληνικού εδάφους, κυρίως σε νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Αλλά αυτά, αν γίνονταν, γίνονταν πριν το αμφιλεγόμενο πραξικόπημα του 2016. Έκτοτε, το καθεστώς Ερντογάν αμφιβάλει για τη νομιμοφροσύνη στελεχών της εν λόγω μονάδας.<br /><br />Αναφορές για παρουσία “κόκκινων μπερέδων” του τουρκικού Στρατού σε φρεγάτες του Τουρκικού Ναυτικού είναι μία ένδειξη για έλλειψη προσωπικού στην μονάδα Υποβρύχιας Επίθεσης. Αυτό δεν προκαλεί εντύπωση, επειδή πολλά στελέχη της υπέστησαν βασανισμούς, φυλακίσεις και ποικίλες διώξεις για συμμετοχή στο πραξικόπημα. Τότε η μονάδα είχε διαταχθεί να αποστείλει μικρές ομάδες βατραχανθρώπων σε διάφορες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και κρίσιμες υποδομές της Τουρκίας για να τις «προφυλάξει από πιθανούς πραξικοπηματίες». Αυτοί μετά κατηγορήθηκαν για συμμετοχή στο πραξικόπημα, ενώ η βάση τους κοντά στην Κωνσταντινούπολη έγινε το κολαστήριό τους.<br /><br />Κάποια στοιχεία βγήκαν στην επιφάνεια από ρεπορτάζ του Nordic Monitor, το οποίο αποκάλυψε έγγραφα από την δίκη ενός αρχιλοχία των βατραχανθρώπων, ο οποίος υπέστη βασανισμούς μέσα στη βάση και έγινε μάρτυρας και άλλων βασανισμών συναδέλφων του. Οι Τούρκοι βατραχάνθρωποι διατηρούσαν συχνές επαφές με συναδέλφους τους από χώρες του ΝΑΤΟ και ιδίως Αμερικανούς. Γι’ αυτό και θεωρούνταν επιρρεπείς σε δυτικότροπα πρότυπα και άρα καθίσταντο ύποπτοι, όπως έχει συμβεί κατά κόρο συνολικά με τις τουρκικές ειδικές δυνάμεις μετά το πραξικόπημα.</div><div><br />Πως θα δράσει η SAT κατά της Ελλάδας<br /><br />Παράδοξο είναι η συμμετοχή βατραχανθρώπων στις τουρκικές επιχειρήσεις στη βόρεια Συρία και στο Ιράκ. Κι αυτό, επειδή η παρουσία τους εκεί ήταν μάλλον περιττή, λόγω της εκπαίδευσής και της αποστολής τους. Σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύρραξης και εφόσον η μονάδα Υποβρύχιας Επίθεσης SAT θα είναι επαρκώς στελεχωμένη και θα έχει την εμπιστοσύνη της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας, θα πρέπει να θεωρήσουμε δεδομένο ότι θα αποτελέσουν τον προπομπό των όποιων επιχειρήσεων στο Αιγαίο.<br /><br />Αν απλά πρόκειται για μεμονωμένο θερμό επεισόδιο στυλ Ιμίων, οι Τούρκοι βατραχάνθρωποι αναμένεται να παίξουν τον πρωτεύοντα ρόλο ως προς την κατάληψη κάποιας βραχονησίδας, είτε εξορμώντας από κάποιο τουρκικό πολεμικό πλοίο, είτε χρησιμοποιώντας ίδια πλωτά μέσα (σκάφη ανορθοδόξου πολέμου), είτε μεταφερόμενοι στην όποια νησίδα έχει επιλεγεί με ελικόπτερα.<br /><br />Σε γενικότερη σύρραξη, οι Τούρκοι βατραχάνθρωποι αναμένεται να προηγηθούν οποιασδήποτε αποβατικής ενέργειας για την εκκαθάριση της ακτής από εμπόδια και την εξουδετέρωση Ελλήνων φρουρών, ακόμη και περαστικών που θα μπορούσαν να ειδοποιήσουν για την άφιξη τους. Η αναγνώριση των ακτών και μια αποτίμηση του βυθού και της καταλληλόλητας για απόβαση αναμένεται να έχει προηγηθεί μέρες πριν από βατραχάνθρωπους της SAT που μπορεί να έχουν φτάσει στην επιλεγμένη ακόμα και σαν τουρίστες.<br /><br />Στελέχη της μονάδας πιθανότατα να προχωρήσουν σε κάποιες δολιοφθορές ή παγιδεύσεις, αλλά σε περιορισμένο βαθμό. Άλλοι ίσως προωθηθούν σε θέσεις απόκρυψης, ώστε με καταδείκτες να υποδείξουν στις επιτιθέμενες τουρκικές δυνάμεις θέσεις των ελληνικών δυνάμεων που υπερασπίζονται την περιοχή. Ο μικρός αριθμός των στελεχών της SAT σημαίνει ότι η χρήση τους πρέπει να είναι μάλλον φειδωλή, ακόμη και αν η μονάδα βρίσκεται σε πλήρη στελέχωση κάτι που σίγουρα δεν συμβαίνει τώρα.<br /><br />Στο Τουρκικό Ναυτικό, όμως, υπάγεται και η Ταξιαρχία Αμφιβίων Πεζοναυτών (Amfibi Deniz Piyade Tugayı), που εδρεύει στη Φώκαια (Foça), στις τουρκικές ακτές στο Αιγαίο. Η εν λόγω ταξιαρχία αποτελείται από τρία τάγματα αμφίβιων επιχειρήσεων, ένα τάγμα MBT, ένα τάγμα πυροβολικού, ένα τάγμα υποστήριξης κι άλλες μονάδες μεγέθους λόχου. Αυτή, όμως, θα μας απασχολήσει σε μελλοντικό άρθρο.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πόσο μεγάλη απειλή για την Ελλάδα είναι οι Τούρκοι βατραχάνθρωποι της SAT

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Η Διοίκηση Ομάδας Υποβρύχιας Επίθεσης (Sualtı Taarruz Grup Komutanlığı), ή SAT, είναι η μοναδική μονάδα δυνάμεων ειδικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Έπιασε δουλειά το γεωτρύπανο! Βίντεο από τη στιγμή που εισέρχεται στον κυπριακό βυθό για να φτάσει στο κοίτασμα Γλαύκος.

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-12/cache_846x3000_Analog_medium_899564_283323_22122021.png?itok=oqxaNC7E" width="743" /><br /><br />Βίντεο έδωσε στη δημοσιότητα η υπουργός Ενέργειας της Κύπρου Νατάσα Πηλείδου<br /><br />Tο γεωτρύπανο Stena Forth έπιασε δουλειά για την επιβεβαιωτική γεώτρηση στο «Γλαύκος-2».<br /><br />Τνη ίδια στιγμή  πλησιάζει στην Ανατολική Μεσόγειο το αμερικανικό αεροπλανοφόρο «Χάρι Τρούμαν» , και θα κάνει και Πρωτοχρονιά στα Χανιά, ενώ στην ευρύτερη περιοχή κινείται η ρωσική φρεγάτα «Ναύαρχος Γκριγκοροβιτς» με το οργανικό της ελικόπτερο, το περιπολικό ανοικτής θαλάσσης «Ντμίτρι Ρογκατσιοφ» και το ρυμουλκό στόλου SB-742.<br /><br />Κρίσιμο το επόμενο δίμηνο καθώς το αποτέλεσμα της επιβεβαιωτικής γεώτρησης θα καθορίσει και το μέλλον του ενεργειακού προγράμματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μέχρι τον Μάρτη αναμένονται να γίνουν γνωστά τα αποτελέσματα της γεώτρησης. <br /><br />Βίντεο από τη στιγμή που το τρυπάνι του Stena Forth εισέρχεται στον κυπριακό βυθό για να φτάσει στο κοίτασμα Γλαύκος, έδωσε στη δημοσιότητα η υπουργός Ενέργειας Νατάσα Πηλείδου. <br /><br />Με ανάρτηση της στο twitter η υπουργός, σημειώνει πως με τη γεώτρηση αξιολόγησης του «Γλαύκου» επαναρχίζει το γεωτρητικό πρόγραμμα στην ΑΟΖ. <br /><br />«Μαζί με τους αδειούχους μας εργαστήκαμε για να διασφαλίσουμε την ασφάλεια των δραστηριοτήτων τους εν μέσω πανδημίας», έγραψε η κα. Πηλείδου, ενώ την ίδια ώρα ευχαρίστησε τις εταιρείες Exxon Mobil και Qatar Petroleum για το βίντεο από την έναρξη της γεώτρησης χθες.<div><br /></div><div><div class="article__body" style="box-sizing: border-box; height: auto !important; line-height: 2.2rem; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="embed-media embed-media--rich-twitter" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; clear: both; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 1.6rem; margin: 0px 0px 30px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 550px; padding: 0px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="1473593132109418497" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2hvcml6b25fdHdlZXRfZW1iZWRfOTU1NSI6eyJidWNrZXQiOiJodGUiLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3NwYWNlX2NhcmQiOnsiYnVja2V0Ijoib2ZmIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH19&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=1473593132109418497&lang=en&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fethnika-themata%2Fkypros%2F7058379_epiase-doyleia-geotrypano-binteo-apo-ti-stigmi-poy-eiserhetai-ston&sessionId=7e7777b57b22c4585bea610ba5ef73d3a0ebacb7&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=9fd78d5%3A1638479056965&width=550px" style="border-style: initial; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 674px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="Twitter Tweet"></iframe></div></div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a></div></div><div><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Έπιασε δουλειά το γεωτρύπανο! Βίντεο από τη στιγμή που εισέρχεται στον κυπριακό βυθό για να φτάσει στο κοίτασμα Γλαύκος.

Βίντεο έδωσε στη δημοσιότητα η υπουργός Ενέργειας της Κύπρου Νατάσα Πηλείδου Tο γεωτρύπανο Stena Forth έπιασε δουλειά για την επιβεβαιωτική ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο νεοοθωμανικός ηγεμονισμός φοβάται την Ελλάδα

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/01/erdogan-slpress.gr_.png" width="719" /><br /><br /><b>Γρίβας Κώστας</b><br />Στην Αθήνα είναι διαδεδομένη η άποψη ότι ο σε βάρος μας νεοοθωμανικός ηγεμονισμός θα αναχαιτιστεί από τη Δύση, ότι η Άγκυρα βρίσκεται σε “απομόνωση” χάρη και στις ενέργειες της ελληνικής διπλωματίας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο της ΕΕ. Το πρόβλημα αυτών των αντιλήψεων δεν είναι ότι είναι ακραία αισιόδοξες. Το πραγματικό πρόβλημα θα προκύψει αν πράγματι έχουν (εν μέρει) δίκιο.<br /><br />Αν δηλαδή όντως υπάρχει μια διάθεση στήριξης της Ελλάδας από πλευράς της ΕΕ και καταδίκης της Τουρκίας. Κι αυτό γιατί μπορεί να προκαλέσει μια επικίνδυνη αίσθηση ασφάλειας στην Ελλάδα, η οποία θα βασίζεται σε σαθρά θεμέλια. Και τα θεμέλια αυτά θα είναι σαθρά γιατί η ΕΕ εν συνόλω αλλά και τα επιμέρους ευρωπαϊκά κράτη, ούτε θέλουν αλλά ούτε και μπορούν να στηρίξουν στην πράξη την Ελλάδα.<br /><br />Συνακόλουθα, η όποια στήριξή τους θα είναι αναιμική και απλά θα προσφέρει μια ακόμη ευκαιρία στην Άγκυρα να περάσει στο επόμενο στάδιο της προσπάθειάς της να εξελιχθεί, παρά τα οξύτατα οικονομικά προβλήματά της, σε μια αυτόνομη ευρασιατική δύναμη σε έναν πολυπολικό κόσμο. Όπως ο υπογράφων έχει επιχειρηματολογήσει και σε άλλα κείμενά του, η Τουρκία επιδιώκει μια “λελογισμένη” ρήξη με τον Δυτικό Κόσμο, έτσι ώστε να διατρανώσει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι δεν αποτελεί μέρος της δυτικής γεωπολιτικής αρχιτεκτονικής. Τουναντίον, θέλει να περάσει το μήνυμα ότι λειτουργεί ως ένας ανεξάρτητος πόλος ισχύος μέσα σε ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα.<div><br />“Προβολή απειθαρχίας”<br /><br />Αυτή η στρατηγικού χαρακτήρα “προβολή απειθαρχίας” ήταν και ένας βασικός λόγος που η Άγκυρα προχώρησε στην αγορά του υψηλών συμβολισμών ρωσικού συστήματος αεράμυνας S-400 και εξηγεί τον επιδεικτικό τρόπο που επέλεξε να το παραλάβει το καλοκαίρι του 2019. Σε αυτή τη στρατηγική αυτονόμησης της Τουρκίας από τη δυτική αρχιτεκτονική, αποφασιστική κίνηση είναι ότι επί της ουσίας αψηφά τις αμελητέες “κυρώσεις” και τις λεκτικές “καταδίκες” που προκύπτουν από τις Βρυξέλλες, από κάποιες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και εν μέρει από την Ουάσινγκτον. Στην πραγματικότητα η Άγκυρα, μέσω των διπλωματικών και οικονομικών σχέσεών της με σημαντικές χώρες-μέλη φροντίζει ώστε η ευρωπαϊκή πίεση να υπερβαίνει το ρητορικό όριο.<br /><br />Η κλιμάκωση της τουρκικής αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων συνιστά και τέτοια κίνηση-διακήρυξη αυτονόμησης από τη Δύση. Οι προσπάθειες της ελληνικής διπλωματίας, βέβαια, δεν είναι μάταιες. Αντιθέτως, αποτελούν θετικές ενέργειες, οι οποίες μπορεί να αποτελέσουν τη βάση έδρασης μιας συστημικής δομής κρατών που θα επιτρέψει και στην Ελλάδα να εξελιχθεί σε μια ρυθμιστική αυτόφωτη δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο. Με την προϋπόθεση, όμως, ότι αυτή η συστημική δομή θα στηρίζεται στην ελληνική αποτρεπτική ισχύ και δεν θα προσπαθεί να λειτουργεί ως υποκατάστατό της. Σε μία τέτοια περίπτωση θα ήταν επικίνδυνη.<br /><br />Πρέπει κάποια στιγμή να κατανοήσουμε ότι η Τουρκία, αυτήν τη στιγμή δεν φοβάται ούτε την ΕΕ εν συνόλω, ούτε κάποια ευρωπαϊκά κράτη, ούτε τις ΗΠΑ, ούτε τη Ρωσία, ούτε το Ισραήλ. Και δεν τους φοβάται γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι το μείγμα συνεργιών και ανταγωνισμών που έχει με όλους αυτούς καθιστά εξαιρετικά απίθανο ενδεχόμενο την ολοκληρωτική ρήξη μαζί τους.</div><div><br />Ο νεοοθωμανικός ηγεμονισμός<br /><br />Η μόνη χώρα που πραγματικά φοβάται ακόμη και αποτελεί το κύριο εμπόδιο στους γεωστρατηγικούς της σχεδιασμούς και φιλοδοξίες είναι η Ελλάδα, επειδή με αυτήν μπορεί να προκύψει ολοκληρωτική ρήξη. Αυτή είναι η πραγματικότητα σε αντίθεση με τις μηδενιστικά ηττοπαθείς αντιλήψεις που τείνουν να κυριαρχήσουν στην ελληνική κοινή γνώμη και που σε σημαντικό βαθμό προωθούνται συστηματικά από την Άγκυρα στο πλαίσιο του υβριδικού πολέμου που ήδη έχει εξαπολύσει εναντίον της χώρας μας.<br /><br />Με πολύ απλά λόγια, η Άγκυρα γνωρίζει ότι μάλλον “θα τα βρει” με όλους τους υπόλοιπους αν καταφέρει να αδρανοποιήσει το εμπόδιο “Ελλάδα”. Άρα, οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι είναι δική μας ευθύνη, υποχρέωση και προνόμιο να υπερασπίσουμε τον Ελληνισμό και να αναχαιτίσουμε τον τουρκικό ηγεμονισμό. Και για να το επιτύχουμε αυτό οφείλουμε να επαναδιεκδικήσουμε τον εαυτό μας.<br /><br />Να λειτουργήσουμε ως αυτόνομο, ανεξάρτητο και αυτόφωτο γεωπολιτικό μέγεθος. Αν αποδεχθούμε αυτόν τον ρόλο τότε θα δούμε ότι ο ανταγωνισμός με την Τουρκία δεν έχει μόνο κινδύνους, αλλά προσφέρει και ευκαιρίες για την Ελλάδα, ώστε να αναδειχθεί σε παράγοντα των διεθνών εξελίξεων και να ξεπεράσει δια της γεωπολιτικής υπέρβασης τα προβλήματα που την ταλανίζουν σήμερα.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γιατί ο νεοοθωμανικός ηγεμονισμός φοβάται την Ελλάδα

Γρίβας Κώστας Στην Αθήνα είναι διαδεδομένη η άποψη ότι ο σε βάρος μας νεοοθωμανικός ηγεμονισμός θα αναχαιτιστεί από τη Δύση, ότι η Άγκυρα βρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Belh@rra/Gowind: Επίσκεψη στην Lorient και το ναυπηγείο Naval Group σε γεμίζει πικρές σκέψεις…

<img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/12/Lorient-Group-Naval-790x400.jpg" width="640" /><br /><br />Του <b>Στέργιου Δ. Θεοφανίδη</b><br /><div>Κορβέτες για το Πολεμικό Ναυτικό – Γιατί η λειτουργία ναυπηγείων είναι στρατηγικής σημασίας για την ελληνική οικονομία και άμυνα. Οι εποχές της ακμής των ελληνικών ναυπηγείων, όπως και των ευρωπαϊκών, έχει περάσει προ πολλού… Αιτία φυσικά υπήρξε ο ασιατικός ανταγωνισμός που συνδυάζει χαμηλό εργατικό κόστος με προηγμένες τεχνικές ναυπήγησης και ενσωμάτωση – απορρόφηση νέων τεχνολογιών. Στην Ελλάδα έγινε η απόπειρα παραμονής των ναυπηγείων Ελευσίνας και Σκαραμαγκά σε ενέργεια, υπό κρατικό έλεγχο. Ήταν ένα μοτίβο που υιοθετήθηκε και στην Ευρώπη πριν από πολλές δεκαετίες. Αλλού λειτούργησε και αλλού όχι. Στη χώρα μας η υλοποίηση προγραμμάτων ναυπήγησης πολεμικών σκαφών αξιοποιήθηκε σε συνδυασμό με άλλες ανάγκες (κατασκευή σιδηροδρομικού εξοπλισμού) για να συντηρηθούν τα δύο μεγάλα ναυπηγεία. Με ημερομηνία λήξης όμως…<br /><br />Η κακή διαχείριση και ο κακός νοούμενος συνδικαλισμός, δεν ήταν οι μόνοι λόγοι μαρασμού των ελληνικών ναυπηγείων. Στην απαξίωση τους και την χρεοκοπία τους συντέλεσαν και άλλοι λόγοι με σημαντικότερο τον ανταγωνισμό. Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο. Τα μεγάλα ευρωπαϊκά ναυπηγεία πέρασαν υπό κρατική διαχείριση ή στην ιδιοκτησία μεγάλων εταιρειών – βιομηχανιών αμυντικού υλικού, αναλαμβάνοντας την κάλυψη των αναγκών των ναυτικών τους δυνάμεων σε συνδυασμό με την εξέλιξη νέων σχεδιάσεων που προορίζονταν και προορίζονται για εξαγωγές.<br /><br />Μία σημαντική διαφορά επομένως των γερμανικών, των ολλανδικών, των ιταλικών και των ισπανικών ναυπηγείων, αλλά και των σκανδιναβικών (Σουηδία, Νορβηγία), σε σχέση με τα ελληνικά, εντοπίζεται στο ότι διατηρούσαν και διατηρούν ενεργά σχεδιαστικά τμήματα που “παράγουν” νέα προϊόντα. Προϊόντα που απευθύνονται όχι μόνο στην εγχώρια αγορά που μπορεί να είναι μικρή, αλλά και στην διεθνή…<br /><br />Άνθρωπος με εμπλοκή στο ναυπηγικό χώρο μας είχε εξηγήσει ότι το “κλειδί” για την επιβίωση μίας ναυπηγικής μονάδας είναι αυτό ακριβώς… Το τμήμα σχεδίασης και εξέλιξης νέων προϊόντων που διαθέτει και οι δυνατότητές του έναντι του ανταγωνισμού. Από εκεί ξεκινούν και καταλήγουν όλα και από εκεί κρίνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό η επιτυχία ενός νέου πλοίου ως προϊόν. Το κόστος της εργατοώρας δε, σε ένα τμήμα σχεδίασης, είναι τριπλάσιο ή και τετραπλάσιο από το αντίστοιχο όσων εργάζονται στη ναυπηγική κλίνη!<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/news/belh-rra-amp-gowind-i-episkepsi-stin-lorient-kai-to-naypigeio-tis-naval-group-genna-pikres-skepseis/gowind-uae"><img height="480" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/12/Gowind-UAE-scaled.jpg" width="640" /></a><br /><i>Γαλλική κορβέτα Gowind που ναυπηγήθηκε για λογαριασμό των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων<br /></i><br />Η Naval Group μπορεί να τελεί υπό κρατική διαχείριση στη Γαλλία λοιπόν, αλλά επιβιώνει γιατί έχει προϊόντα να επιδείξει και να προτείνει στη διεθνή αγορά. Δεν εμπλέκεται στη σχεδίαση και τη ναυπήγηση εμπορικών πλοίων, όπως δεν εμπλέκονται οι ΒAE Systems και Babcock στη Βρετανία, η SAAB και η Kockums στη Σουηδία, ή η HDW στη Γερμανία και η Damen Group στην Ολλανδία. Η Ελλάδα απέχει σημαντικά από το επίπεδο των σχεδιαστικών, ερευνητικών και αναπτυξιακών δυνατοτήτων αυτών των εταιρειών – ναυπηγείων.<br /><br />Έχει όμως ένα Πολεμικό Ναυτικό με διαχρονικά μεγάλες επιχειρησιακές ανάγκες. Οι οποίες, επίσης διαχρονικά, δεν καλύπτονται για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν υπάρχει συνέχεια και συνέπεια σχεδιασμού. Δεν υπάρχει σήμερα και δεν υπήρξε και στο παρελθόν. Αυτό είναι και το πρώτο που πρέπει να αλλάξει ως προϋπόθεση για την ύπαρξη και λειτουργία ελληνικών ναυπηγείων στο μέλλον. Οι ναυπηγήσεις πλοίων δηλαδή για το Πολεμικό Ναυτικό θα πρέπει να είναι μία διαδικασία η οποία θα είναι μονίμως σε εξέλιξη. Έστω και με χαμηλούς ρυθμούς, όταν κάτι τέτοιο απαιτηθεί…<br /><br />Η δύσκολη εξίσωση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος</div><div><br />Η επανενεργοποίηση των ναυπηγείων Σκαραμαγκά, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζονται, είναι μία πολύ καλή προοπτική για την ελληνική οικονομία. Στο χώρο της άμυνας το πρόβλημα παραμένει όμως με τη μορφή των, υπερχρεωμένων, ναυπηγείων Ελευσίνας. Το “πρόγραμμα” των κορβετών του Πολεμικού Ναυτικού, σε συνδυασμό με την δεδηλωμένη πρόθεσή του να αποκτήσει μέχρι 15 νέες μονάδες επιφανείας εντός των επόμενων ετών, επιχειρείται να αξιοποιηθεί από την ελληνική πλευρά και για την αναβίωση των ναυπηγείων Ελευσίνας.<br /><br />Η Ελλάδα συμμετέχει και στο πρόγραμμα της ευρωκορβέτας (EPC – European Patrol Corvette), το οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί συνδυαστικά προς αυτή την κατεύθυνση και στο οποίο αξίζει μία συνοπτική αναφορά, πριν πάμε στο ζήτημα της ιδιοκτησίας των ελληνικών ναυπηγείων. Που θα μπορούσαν φυσικά να αναλάβουν κατασκευαστικό έργο, όπως και στο παρελθόν, σε συνεργασία με ξένες εταιρείες. Το πρόγραμμα της ευρωκορβέτας, είναι πρωτοβουλία και δημιούργημα του ευρωπαϊκού νότου, καθώς σε αυτό συμμετέχουν η Ιταλία (που έχει και συντονιστικό ρόλο), η Γαλλία, η Ισπανία και η Ελλάδα.<br /><br />Σε δεύτερο χρόνο προσχώρησαν η Δανία και η Νορβηγία, ενώ η Κροατία και η Πορτογαλία έχουν ρόλο παρατηρητή προς το παρόν. Δεδομένου ότι βασικός στόχος είναι η κάλυψη των επιχειρησιακών αναγκών όλων των ναυτικών δυνάμεων των εμπλεκόμενων χωρών, είναι βέβαιο ότι θα προκύψει σημαντικό κατασκευαστικό έργο και για τις βιομηχανίες τους. Φυσικά θα δοθεί μεγάλη μάχη για το ποιος θα αποσπάσει ποια κομμάτια του έργου και σε ποιο ποσοστό της συνολικής συμμετοχής.<br /><br />Βαρύνοντα ρόλο σε αυτή τη διαδικασία έχουν οι ανάγκες των ναυτικών δυνάμεων των χωρών – εταίρων βέβαια. Εφόσον η Ελλάδα ενταχθεί στο πρόγραμμα με επιβεβαιωμένη ανάγκη ναυπήγησης έξι τουλάχιστον μονάδων για λογαριασμό του Πολεμικού Ναυτικού, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι αποκτά ισότιμο ρόλο με τη Γαλλία και την Ισπανία. Που έχουν από την πλευρά τους εκδηλώσει ενδιαφέρον – απαίτηση για τη ναυπήγηση έξι πλοίων (η κάθε μία), με την Ιταλία να προηγείται με οκτώ.<br /><br />Φυσικά κάθε μία από τις τρεις αυτές χώρες θα διεκδικήσει το μεγαλύτερο δυνατό κατασκευαστικό έργο. Επειδή και οι τρεις έχουν σημαντικές ναυπηγικές μονάδες τις οποίες επιθυμούν “παντί τρόπω” να συντηρήσουν, μαζί με τις χιλιάδες θέσεις εργασίας και την συμβολή τους στην εκάστοτε οικονομία, μέσω των εξαγωγών.<br /><br />Η ναυπήγηση σκαφών ακόμη και τάξης μεγέθους κορβέτας, δεν παρουσιάζει την παραμικρή ομοιότητα με την συναρμολόγηση αεροσκαφών. Για να εξηγήσουμε τι εννοούμε, δεν είναι δυνατό, ή/και δεν είναι οικονομικά εφικτό να μεταφέρονται τμήματα πλοίων (έστω και μικρών όπως είναι οι κορβέτες) από ένα ναυπηγείο σε ένα άλλο. Ακόμη και αν βρίσκονται κοντά, δηλαδή τα χωρίζουν μικρές αποστάσεις.<br /><br />Μπορεί η Airbus για παράδειγμα να λειτουργεί αποτελεσματικά εδώ και δεκαετίες, μεταφέροντας τμήματα ατράκτων ή σετ πτερύγων πολιτικών αεροσκαφών από τη μία εγκατάστασή της σε μία άλλη σε άλλη χώρα, όπου βρίσκεται και η γραμμή τελικής συναρμολόγησης. Η διαδικασία αυτή είναι τεχνικά και οικονομικά εφικτή και αποδοτική, αλλά το ίδιο concept δεν μπορεί να λειτουργήσει, για ευνόητους λόγους, στη ναυπηγική βιομηχανία.<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/news/belh-rra-amp-gowind-i-episkepsi-stin-lorient-kai-to-naypigeio-tis-naval-group-genna-pikres-skepseis/belh-rra-lorient"><img height="480" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/12/Belh@rra-Lorient-scaled.jpg" width="640" /></a><br /><br />Κατά συνέπεια το πιο πιθανό (μάλλον βέβαιο…) σενάριο, είναι ότι κάθε χώρα θα ναυπηγεί τις δικές της EPC, στα δικά της ναυπηγεία. Και κάπου εδώ ερχόμαστε στο δια ταύτα… Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ναυπηγική βιομηχανία. Και αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, δεν μπορεί να υπάρξει και στο μέλλον υπό κρατικό έλεγχο και ιδιοκτησία. Για πληθώρα λόγων που έχουν αναγνωριστεί και καταγραφεί μεν τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια, αλλά δεν έχουν αντιμετωπιστεί από καμία κυβέρνηση.<br /><br />Άποψή μας είναι ότι όποια (κυβέρνηση…) ήθελε, θα μπορούσε να κάνει πολλά. Επομένως, σε πρώτη φάση, εάν τελικά τα ναυπηγεία Ελευσίνας υπάρξει η προοπτική να επαναλειτουργήσουν υπό την ιδιοκτησία ξένων εταιρειών, είναι κάτι που πρέπει να διερευνηθεί και να αποφασιστεί σε μικρό χρονικό διάστημα. Δεν μπορεί το θέμα αυτό να συνεχίσει να σέρνεται… Χωρίς αυτό να διασφαλίζει βέβαια επίλυση του προβλήματος στο διηνεκές.<br /><br />Η αλήθεια είναι ότι με μεγάλο μερίδιο ευθύνης των ελληνικών πολιτικών ηγεσιών, η εμπλοκή ξένων εταιρειών και επενδυτών στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, εξελίχθηκε καταστροφικά. Τεχνογνωσία σοβαρή δεν απέσπασαν, καθώς τα ναυπηγεία συνήθως ανελάμβαναν να συγκολλούν λαμαρίνες.Και τώρα που επιχειρούμε μετά από 15 χρόνια αδιαφορίας να ασχοληθούμε με τις Ένοπλες Δυνάμεις, χρόνος δεν υπάρχει. Αυτό χρησιμοποιείται ως -βολική άραγε;- δικαιολογία μη τήρησης των διαδικασιών που οι ίδιοι ψηφίσαμε, αλλά και παραβιάζουμε κάθε ίχνος λογικής στη διαπραγματευτική στρατηγική, θεωρώντας ότι οι ελληνική αμυντική βιομηχανία θα αναλάβει έργο μετά την υπογραφή των συμβάσεων. Και δεν αστειευόμαστε…<br /><br />Επιπρόσθετα δε, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι και οι επιλογές του Πολεμικού Ναυτικού στο μέλλον δεν μπορεί να συμπίπτουν (ή να επιβάλλεται να συμπίπτουν…) με τα συμφέροντα των εταιρειών που τυχόν θα αναλάβουν τα ναυπηγεία Ελευσίνας. Η λογική κατά συνέπεια επιβάλλει την υιοθέτηση ενός διαφορετικού μοντέλου. Το πέρασμα των ναυπηγείων στην ιδιοκτησία μίας εταιρείας, ή ενός ιδιώτη με δραστηριοποίηση σε καθαρά εμπορικούς τομείς.<br /><br />Η διατήρηση δυνατότητας ναυπήγησης πολεμικών πλοίων θα είναι παράλληλη, οπότε κατά τον τρόπο αυτό θα είναι δυνατή η, κατά περίπτωση, συνεργασία με ξένους οίκους, των οποίων τα πλοία θα επιλέξει ενδεχομένως στο μέλλον το Πολεμικό Ναυτικό για την κάλυψη των επιχειρησιακών του αναγκών. Υπό αυτό το σκεπτικό ίσως θα έπρεπε η επένδυση του εφοπλιστή Γ. Προκοπίου στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, να επεκταθεί και στα ναυπηγεία Ελευσίνας. Με πρωτοβουλία και προτροπή της ελληνικής κυβέρνησης βέβαια. Με ποια αξιοπιστία και εγγυήσεις ενός δεδομένου για πολλά χρόνια πλαισίου λειτουργίας, να το ζητήσει το ελληνικό κράτος στον επιτυχημένο Έλληνα μεγιστάνα όμως;<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/news/belh-rra-amp-gowind-i-episkepsi-stin-lorient-kai-to-naypigeio-tis-naval-group-genna-pikres-skepseis/lorient-ships"><img height="480" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/12/Lorient-ships-scaled.jpg" width="640" /></a><br /><i>Τα πλοία που έχουν ναυπηγηθεί στα ναυπηγεία της Lorient. Από το 1913 μέχρι σήμερα…</i><br /><br />Κατά τα φαινόμενα πρόκειται για την μόνη βιώσιμη διέξοδο σε ένα χρόνιο πρόβλημα. Οι “επενδύσεις” ξένων εταιρειών ή ναυπηγικών οίκων, είναι πασιφανές και λογικό ότι αποκοπούν στο να εξασφαλίζουν προγράμματα κατ’ αποκλειστικότητα στο μέλλον, στρεφόμενες φυσικά ακόμη και ενάντια σε ενδεχόμενες επιλογές του Πολεμικού Ναυτικού. Εγκαταλείπονται (οι επενδύσεις…) δε, όταν αυτά τα προγράμματα πάψουν να υφίστανται.<br /><br />Για να αποφύγουμε συνεπώς μία επανάληψη της ιστορίας με τα αποτυχημένα επιχειρηματικά μοντέλα του παρελθόντος για Σκαραμαγκά και Ελευσίνα, τα οποία βασίστηκαν αποκλειστικά και μόνο στις παραγγελίες του Πολεμικού Ναυτικού και ελάχιστων ελληνικών ΔΕΚΟ όπως ο ΟΣΕ, ως μόνη εφικτή λύση διαφαίνεται η ιδιωτική πρωτοβουλία με προτεραιότητα την εμπορική ναυτιλία και δευτερεύουσα – συμπληρωματική δραστηριότητα, τη ναυπήγηση πολεμικών σκαφών.<br /><br />Ο εφοπλιστικός κόσμος δεν μπορεί να βγει χαμένος από μία τέτοια εξέλιξη. Εάν συνασπιστεί και επιβάλλει συγκεκριμένους όρους εξυγίανσης της λειτουργίας τους. Χωρίς συνδικαλιστές “νονούς” και όλη την παθογένεια που σέρνει η χώρα πίσω της εδώ και δεκαετίες. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό επομένως, έστω και με πολλές προϋποθέσεις…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Belh@rra/Gowind: Επίσκεψη στην Lorient και το ναυπηγείο Naval Group σε γεμίζει πικρές σκέψεις…

Του Στέργιου Δ. Θεοφανίδη Κορβέτες για το Πολεμικό Ναυτικό – Γιατί η λειτουργία ναυπηγείων είναι στρατηγικής σημασίας για την ελληνική οικον...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Τι στάση θα κρατήσουν οι στρατηγοί στην οικονομική κρίση;

<img height="360" src="https://i1.wp.com/infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/12/7-4-696x391-1.jpg?fit=696%2C391&ssl=1" width="744" /><br /><br />Ο ρόλος του στρατού στη σύγχρονη Τουρκία – Η στάση που αναμένεται να κρατήσουν οι απόστρατοι στην νομισματική κρίση που μαστίζει την τουρκική οικονομία<br />Του Σάββα Καλεντερίδη<br />Η τουρκική λίρα είναι σε ελεύθερη πτώση, έχοντας χάσει μέχρι το απόγευμα της 17ης Δεκεμβρίου, το 58% της αξίας της από την 1/1/2021, κερδίζοντας το πρωτάθλημα της υποτίμησης, με δεύτερο το πέσος της Αργεντινής, που μετρά απώλειες της τάξης του 17% το ίδιο διάστημα.<br /><br />Σημειωτέον, η κατάρρευση της αξίας της λίρας συνεχίζεται, παρότι η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας «έριξε» στις αγορές δισεκατομμύρια δολάρια από τα αποθέματά της.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι στην Τουρκία δεν υπάρχει συναλλαγματική αλλά μια πολύ σοβαρή πολιτική κρίση, σε βαθμό που κάποιοι αναλυτές σκέφτονται και πάλι το ρόλο του στρατού.<br /><br />Ένας τέτοιος είναι ο Hakan Şahin, ο οποίος έγραψε σχετικό <a href="https://serbestiyet.com/yazarlar/emekli-askerler-3-bir-denklemin-dogal-sinirlari-78144/">άρθρο στην ιστοσελίδα «Ελευθερία» (serbestiyet)</a>, το οποίο ακολουθεί μεταφρασμένο:<div><br />Τα φυσικά όρια του διλήμματος των αποστράτων<br /><br />Οι στρατιωτικοί στην Τουρκία βρίσκονται σε ένα δίλημμα: Να κάνουν κάτι και να αντιμετωπίσουν αύριο τις συνέπειες των παράνομων πράξεών τους ή να υπακούσουν στο αίσθημα της αποστολής, που τους λέει να κάνουν τη ρήξη.<br /><br />Η περίοδος που ένιωσαν καλύτερα αυτή την ένταση ήταν η περίοδος των δικών των στρατηγών για τις υποθέσεις Βαριοπούλα/Ergenekon.<br /><br />Παρότι τότε οι υψηλόβαθμοι διοικητές, δεν φρόντισαν να τους καλύψουν και τους είχαν αφήσει «στη μέση», η κατάσταση που αντιμετωπίζει η χώρα τους οδηγεί προς τη ρήξη με τους πολιτικούς.<br /><br />Κατέληξα δηλώνοντας ότι αυτό που διαμόρφωσε την πολιτική και κοινωνική στάση των απόστρατων αξιωματικών μετά το 2014 ήταν αυτή η διάθεση της ρήξης.<br /><br />Ο διάσημος δικηγόρος Jacques Verges μιλά για δύο βασικές στρατηγικές άμυνας στο βιβλίο του «Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση».<br /><br />Η μια από αυτές είναι η υπεράσπιση του καθεστώτος, που βασίζεται στον σεβασμό της καθεστηκυίας τάξης, και το άλλο είναι η υπεράσπιση της ρήξης, που έχει στόχο να οδηγήσει σε μια νέα πραγματικότητα.<br /><br />Αυτό που έκαναν πολλοί από τους στρατηγούς που δικάστηκαν για τις υποθέσεις Βαριοπούλα/Ergenekon ήταν η υπεράσπιση της ρήξης, της σύγκρουσης με την καθεστηκυία τάξη.<br /><br />Όσοι δικάζαν θα δικάζονταν και όσοι δικάστηκαν θα διεκδικούσνα το δίκιο τους στο μέλλον.<br /><br />Για τους απόστρατους στρατηγούς που μπήκαν στη φυλακή στην ακμή της σταδιοδρομίας τους, αυτή η εμπειρία ενίσχυσε τη διάθεση της ρήξης.<br /><br />Για πολλούς, η φυλακή έπαιξε σοβαρό και μεταμορφωτικό ρόλο στην κοινωνικοπολιτική τους θέση μετά το 2014. Η φυλακή έγινε ένας χωροχρόνος που τους επέτρεψε, σύμφωνα με τα λόγια του Verges, να συνθέσουν τις ιδεολογίες τους «τις οποίες κατάφεραν να βγάλουν από την αίθουσα του δικαστηρίου» και να ενισχύσουν το ψυχικό τους σθένος.<br /><br />Για τους στρατηγούς , ο καθορισμός των φίλων και των εχθρών έγινε με πιο έντονο και ξεκάθαρο τρόπο, σε σχέση με αυτόν που κάνουν οι πολίτες και οι πολιτικοί.<br /><br />Ο Hannah Arendt έγραψε: «Βρίσκουμε στο στρατό ένα είδος δεσμού ομαδικότητας και φιλίας που γίνεται αισθητός πολύ πιο έντονα και αποδεικνύεται πολύ ισχυρότερος από τις μορφές φιλίας στον πολιτικό τομέα».<br /><br />Από αυτή την άποψη, ένα άλλο πράγμα που έγινε πιο ισχυρό στη φυλακή ήταν ο ομαδικός δεσμός και η συνείδηση της φιλίας μεταξύ των στρατηγών.<br /><br />Στην εν λόγω περίοδο πνευματικής συγκέντρωσης, οι απόστρατοι στρατηγοί έκαναν μια ακριβή ανάγνωση της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης και συνειδητοποίησαν ότι ο στρατός δεν μπορούσε πλέον να ενεργεί μόνος του ή ως κινητήριος δύναμη, όπως στην περίοδο μεταξύ 1960 και 1997, όταν πραγματοποιήθηκαν τέσσερις στρατιωτικές επεμβάσεις.<br /><br />Έτσι, προσπάθησαν και έκαναν κάτι που δεν είχαν κάνει ποτέ σε αυτό το βαθμό και με αυτόν τον τρόπο μέχρι σήμερα. Ήλθαν σε επαφή και συνήψαν σχέσεις με διάφορους κοινωνικούς/πολιτικούς/γραφειοκρατικούς τομείς.<br /><br />Επαναπροσδιόρισαν τις σχέσεις τους, δημιούργησαν νέες σχέσεις.<br /><br />Δημιούργησαν οριζόντιες σχέσεις με πολλά διαφορετικά τμήματα και ομάδες, από εκδοτικούς οίκους μέχρι ακαδημαϊκούς, από δημοσιογράφους μέχρι επιχειρηματίες, από τον κόσμο του αθλητισμού μέχρι καταξιωμένους θεολόγους. Πολλοί από αυτούς έγιναν μέλη ή συνδέθηκαν με διάφορα πολιτικά κόμματα με την πάροδο του χρόνου.<br /><br />Το μόνο κόμμα με το οποίο δεν προτιμούσαν μια ορατή οργανική σχέση ήταν το AKP.<br /><br />Αν και οι απόστρατοι στρατηγοί ήταν μέλη πολιτικών κομμάτων στο παρελθόν, στα οποία ανέλαβαν ακόμη και διευθυντικές θέσεις, αυτή τη φορά η στάση τους ήταν λίγο διαφορετική από το παρελθόν.<br /><br />Αυτή τη φορά, έγιναν «ελεύθερα ηλεκτρόνια» μέσα στα κόμματα στα οποία βρίσκονταν, ικανά να δράσουν εν μέρει ανεξάρτητα από το πρόγραμμα του κόμματος.<br /><br />Το κύριο πράγμα που καθόρισε τη στάση τους δεν ήταν το πρόγραμμα του κόμματος που ανήκαν, αλλά το ήθος και η συναδελφική αλληλεγγύη μεταξύ των αποστράτων.<br /><br />Αυτή η διαδικασία ανάκαμψης και πνευματικής εδραίωσης ήταν επιτυχής, λόγω της πολιτικής συγκυρίας.<br /><br />Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, που ξεκίνησε από τη Συρία και υποστηριζόταν από στρατιωτικές δραστηριότητες που εκτείνονταν στο Ιράκ, τη Λιβύη, το Αζερμπαϊτζάν, το Κατάρ και την Ανατολική Μεσόγειο, χρειαζόταν ερμηνευτική υποστήριξη στις τηλεοπτικές οθόνες.<br /><br />Λόγω της στρατιωτικής τους εμπειρίας, οι απόστρατοι ήταν αυτοί που ανέλαβαν πρώτοι αυτήν την «αποστολή».<br /><br />Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, πολλοί από αυτούς δεν αρκέστηκαν αξιολογήσεις των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην τηλεόραση, αλλά άρχισαν να σχολιάζουν και θέματα εξωτερικής αλλά και εσωτερικής πολιτικής, αποκτώντας μια πολιτική φυσιογνωμία.<br /><br />Οι απόστρατοι, άρχισαν να εκφράζουν απόψεις σε ένα ευρύ φάσμα εθνικών θεμάτων που κυμαίνονται από την οικονομία έως τα δικαιώματα των γυναικών.<br /><br />Αυτό σήμαινε επίσης την αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ των στρατιωτικών και των μέσων ενημέρωσης, οι οποίες ήταν ισχυρές στο παρελθόν, αλλά επιδεινώθηκαν κατά τη διάρκεια των δικών Βαριοπούλ/Ergenekon τη δεκαετία του 2010.<br /><br />Οι απόστρατοι, δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να απολογηθούν για την αρνητική τους στάση στην κυβέρνηση κατά το παρελθόν, ούτε ένιωσαν την ανάγκη να δώσουν εξηγήσεις για τη νέα κατάσταση.<br /><br />Οι απόστρατοι, από την άλλη, λειτούργησαν ως ένα είδος προστατευτικού μηχανισμού για την αποκατάσταση της φήμης του στρατού, που είχε πληγεί, μετά τις 15 Ιουλίου, στα μάτια της κοινωνίας.<br /><br />Αυτός ο «μηχανισμός επιρροής» των αποστράτων, βοήθησε την κυβέρνηση και απέκτησε νομιμοποίηση, αφού υποστήριξε την εθνική αμυντική βιομηχανία, τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στο εσωτερικό και το εξωτερικό, και τις προσπάθειες της κυβέρνησης να καταστεί η Τουρκία περιφερειακή δύναμη και «να διαρρήξει την ιμπεριαλιστική πολιορκία».<br /><br />Σ’ αυτήν την σχέση «καζάν-καζάν» μεταξύ αποστράτων και κυβέρνησης ΑΚΡ-ΜΗΡ, έπαιξε ρόλο η εθνικιστική πολιτικής και πολιτική εθνικής ασφάλεια της συμμαχίας Ερντογάν-Μπαχτσελί.<br /><br />Ωστόσο, να τονίσουμε ξανά ότι οι στρατηγοί δυσκολεύονται να βρουν τη θέση τους σε ένα σύστημα δούναι και λαβείν, όπως είναι αυτό των πολιτικών.<br /><br />Μάλιστα, όταν οι απόστρατοι στρατηγοί – μπροστά στην αδυναμία να το κάνουν αυτό οι εν ενεργεία – άρχισαν να υψώνουν τις φωνές τους εναντίον της επέκτασης κάποιων πρακτικών της κυβέρνησης σε θεσμούς όπως οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, που μπορεί να ερμηνευθούν ως απομάκρυνση από την παραδοσιακή κοσμική/κεμαλιστική γραμμή, που είναι ζωτικής σημασίας για τους στρατιωτικούς, ήλθαν στην επιφάνεια οι παλιές αναμνήσεις των επεμβάσεων του στρατού στην πολιτική.<br /><br />Για τον Ερντογάν, οι απόστρατοι στρατηγοί ήταν οι τελευταίοι στον κατάλογο εκείνων που έπρεπε να κάνει φίλους του, επειδή ήταν απέναντί τους πολύ καχύποπτος.<br /><br />Ο Ερντογάν δεν ήταν ο μόνος που ήταν δύσπιστος απέναντί τους.<br /><br />Ο Ακάρ, αναφερόμενος στην ανοικτή επιστολή των αποστράτων ναυάρχων, εξέφρασε τις αμφιβολίες του για τις προθέσεις τους ως εξής: «Προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς προέκυψε αυτός ο μηχανισμός. Τι κρύβεται πίσω από αυτό; Θα μπορούσαν να υπάρχουν άλλα πράγματα».<br /><br />Αυτή τη στιγμή, 14 απόστρατοι στρατηγοί, μεταξύ των οποίων οι πρώην αρχηγοί κλάδων, Çetin Doğan, Çevik Bir, Ahmet Çörekçi, βρίσκονται στη φυλακή με ισόβια κάθειρξη. Σε βάρος των απόστρατων στρατιωτικών που υπέγραψαν την Διακήρυξη των Ναυάρχων η μηνυτήρια αναφορά απαιτεί 12 χρόνια φυλάκιση.<br /><br />Αυτές οι δύο εξελίξεις καθορίζουν σε γενικές γραμμές τα φυσικά όρια των εξισώσεων που καθιέρωσαν οι απόστρατοι μετά το 2014.<br /><br />Πιθανώς, οι απόστρατοι θα συνεχίσουν να επιχειρούν εντός αυτών των ορίων. Το δίδυμο Ερντογάν-Ακάρ έχει το πάνω χέρι στις νέες μορφές που μπορεί να πάρει αυτή η εξίσωση στο μέλλον.</div><div><br /></div><div><a href="https://infognomonpolitics.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τουρκία: Τι στάση θα κρατήσουν οι στρατηγοί στην οικονομική κρίση;

Ο ρόλος του στρατού στη σύγχρονη Τουρκία – Η στάση που αναμένεται να κρατήσουν οι απόστρατοι στην νομισματική κρίση που μαστίζει την τουρκικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι τρεις πυριτιδαποθήκες του πλανήτη

<img height="360" src="https://i2.wp.com/infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/12/3d5057ede2cb40b7bb9a07cfc7c6fd10.jpg?fit=1000%2C563&ssl=1" width="742" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Οι τρεις περιοχές που θέτουν σε κίνδυνο την παγκόσμια ειρήνη</span></h3>Του<b> Κώστα Ράπτη</b><br />Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και μετά οι πόλεμοι δεν έλειψαν από τον πλανήτη. Όμως, για αρκετό καιρό φαινόταν ότι αποκλειόταν το “μεγάλο επεισόδιο”, που θα μπορούσε να αποτελέσει καταλύτη για μια γενικευμένη σύγκρουση με απρόβλεπτες επιπτώσεις.<br /><br />Πλέον έχουμε εισέλθει σε μια νέα φάση που χαρακτηρίζεται από ανοιχτά μέτωπα που απειλούν να πυροδοτήσουν μια συνολικότερη, πλανητική σχεδόν, ανάφλεξη. Σε αυτό συντελεί το πώς οι ΗΠΑ και συνολικά η Δύση κινούνται όλο και περισσότερο σε συγκρουσιακή τροχιά με τη Ρωσία και την Κίνα, ιδίως εάν επιταχυνθεί η “ευρασιατική σύγκλιση” ανάμεσα σε Μόσχα και Πεκίνο, στο φόντο, εκτός και της δυσκολίας των δυτικών οικονομιών να πετύχουν εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης.<div><br />Η ουκρανική κρίση<br /><br />Η κλιμάκωση της αμερικανικής και εσχάτως ευρωπαϊκής ρητορικής σε σχέση με την κατάσταση στην Ουκρανία και η επίμονη αναπαραγωγή της θέσης ότι η Ρωσία ετοιμάζεται να εισβάλει στον γείτονά της αποτυπώνουν τη σημασία αυτού του ανοιχτού μετώπου.<br /><br />Βεβαίως την ίδια στιγμή είναι εμφανής μια ορισμένη αμηχανία και ταλάντευση στην αμερικανική πλευρά, καθώς, ενώ πλήθος κέντρων πιέζουν για επίδειξη αποφασιστικότητας, είτε με παροχή όπλων στην Ουκρανία, είτε με επιτάχυνση της διαδικασίας ένταξης στο ΝΑΤΟ, λειτουργεί και η επίγνωση ότι τυχόν κλιμάκωση της έντασης με όρους άμεσης εμπλοκής νατοϊκών και ρωσικών δυνάμεων θα διαμόρφωνε ένα σημείο χωρίς επιστροφή.<br /><br />Η Ρωσία προσπαθεί να κάνει σαφές ότι υπάρχει διέξοδος μέσα από την επιστροφή σε μιαν αντίληψη συλλογικής ασφάλειας που προσφέρει εκατέρωθεν εγγυήσεις, συμπεριλαμβανομένης της μη επέκτασης του ΝΑΤΟ αλλά και της εφαρμογής στο ουκρανικό ζήτημα της Συμφωνίας του Μινσκ. Την ίδια στιγμή υπογραμμίζει με τον τρόπο που έχει διατάξει τις στρατιωτικές της δυνάμεις, ότι οποιαδήποτε κίνηση της ουκρανικής πλευράς να τροποποιήσει τον σημερινό συσχετισμό θα απαντηθεί με τρόπο συντριπτικό.<br /><br />Όσο για την Ευρώπη, αυτή αντιμετωπίζει το δίλημμα είτε να συνταχθεί πλήρως με μια επιθετική κατεύθυνση (όπως απαιτούν οι “χώρες της διεύρυνσης”, αλλά και πολιτικές δυνάμεις σαν τους Γερμανούς Πράσινους) ή να σταθμίσει την πραγματική ενεργειακή και άλλη εξάρτησή της από τη Ρωσία.</div><div><br />Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν<br /><br />Φαινομενικά τα πράγματα σε σχέση με το Ιράν έχουν επιστρέψει σε μια συνθήκη εξομάλυνσης ύστερα από την αποχώρηση από τον Λευκό Οίκο του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε σαφώς επιλέξει να στοχοποιήσει την Τεχεράνη. Άλλωστε, αυτόν τον συμβολισμό έχει και η απόφαση των ΗΠΑ να επιστρέψουν στη διαπραγμάτευση για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Επιπλέον, είχε γίνει σαφές ότι οι κυρώσεις στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι αναποτελεσματικές, η Ισλαμική Δημοκρατία εμπεριέχει δικλίδες έκφρασης της λαϊκής δυσαρέσκειας που δυσκολεύουν τα σχέδια για “αλλαγή καθεστώτος” και η χερσαία επέμβαση θα προσέκρουσε σε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και ένα υπαρκτό αίσθημα πατριωτισμού.<br /><br />Η σχετική αναδίπλωση των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή έχει ενεργοποιήσει δυναμικές συνεννόησης στην περιοχή που κάποια χρόνια πριν θα φάνταζαν αδύνατες. Αυτό τουλάχιστον δείχνουν οι δίαυλοι επικοινωνίας του Ιράν με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία και την Ιορδανία.<br /><br />Ωστόσο, ακριβώς αυτή η δυναμική τοπικής συνεννόησης είναι που πυροδοτεί την αντίδραση όσων, με πρώτο το Ισραήλ, δεν επιθυμούν να κατοχυρωθεί η θέση του Ιράν ως μιας ισχυρής περιφερειακής δύναμης που αξιοποιεί τις συμμαχίες του λεγόμενου “άξονα της αντίστασης” (Τεχεράνη, Δαμασκός, Χεζχμπολλάχ) για να διαμορφώσει συσχετισμό.<br /><br />Έτσι, ενώ τα πράγματα κατατείνουν προς μια νέα ισορροπία, επανέρχονται και τα σχέδια για κάποιου είδους στρατιωτικό πλήγμα στο Ιράν: πρόκειται για στρατηγική την οποία ρητά προωθεί το Ισραήλ, επιδιώκοντας να πείσει και την αμερικανική ηγεσία. Όμως, μια τέτοια κίνηση απλώς ρισκάρει μιαν ευρύτερη ανάφλεξη στην περιοχή και θα μπορούσε να συμπαρασύρει και άλλες δυνάμεις, εάν κρίνουμε από την υπαρκτή δυναμική προσέγγισης του Ιράν τόσο με την Κίνα όσο και με τη Ρωσία.</div><div><br />Το δύσκολο μέλλον της Ταϊβάν<br /><br />Η αντιπαράθεση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα δεν περιορίζεται στο οικονομικό επίπεδο, παρότι έχει επιταχυνθεί το τελευταίο διάστημα, με κινήσεις και από τις δύο πλευρές, η τάση “αποσύνδεσης” (decoupling) των οικονομιών τους. Αποκτά παράλληλα και γεωπολιτικές διαστάσεις. Αυτές με τη σειρά τους επικεντρώνουν σε δύο κρίσιμα σημεία: τα όρια δικαιοδοσίας που διεκδικεί η Κίνα στη Νότια Σινική Θάλασσα και το ζήτημα της Ταϊβάν.<br /><br />Στην ίδια την Ταϊβάν ένα σημαντικό μέρος των νεότερων γενεών του πληθυσμού δεν δείχνει να ταυτίζεται ούτε με την προοπτική της επανένωσης με την ηπειρωτική Κίνα ούτε με μια προοπτική τυπικής ανεξαρτητοποίησης. Άλλωστε, οι εξελίξεις στο Χονγκ Κονγκ έχουν κάνει κάπως λιγότερο θελκτική την προοπτική του μοντέλου “μία χώρα-δύο συστήματα”. Αφετέρου, η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει δώσει ιδιαίτερη έμφαση σε αυτό το θέμα, θεωρώντας ότι γύρω από την υπεράσπιση της Ταϊβάν θα κριθεί ο συνολικότερος συσχετισμός με την Κίνα. Την ίδια στιγμή το Πεκίνο έχει κάνει σαφές ότι σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα θα είναι σε θέση να καταλάβει την Ταϊβάν.<br /><br />Και εδώ οι ΗΠΑ έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στο να φανούν συνεπείς προς τη ρητορική τους και το γεγονός ότι οποιαδήποτε ανάμιξή τους θα σήμαινε άμεση εμπλοκή με τις κινεζικές ένοπλες δυνάμεις, σε μια περίοδο που οι τελευταίες προσπαθούν να αποκτήσουν τα χαρακτηριστικά υπερδύναμης.<br /><br />Αυτό, όμως, δεν αναιρεί την προσπάθειά τους να διαμορφώσουν μια συμμαχία “απομόνωσης” της Κίνας, τόσο με τη συνεργασία με την Αυστραλία και τη Μεγάλη Βρετανία (AUKUS) όσο και με την προσπάθεια να αναβάθμισης της συνεργασίας με την “Τετράδα”, ήτοι την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και την Ινδία.<br /><br />Όμως, δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι οι χώρες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων των συνομιλητών των ΗΠΑ, είναι διατεθειμένες να δουν μια γενικευμένη ανάφλεξη, την ώρα που τα οικονομικά οφέλη από την περαιτέρω ανάπτυξη των συναλλαγών και με την Κίνα είναι παραπάνω από σημαντικά.</div><div><br /></div><div><a href="https://capital.gr">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Οι τρεις πυριτιδαποθήκες του πλανήτη

Οι τρεις περιοχές που θέτουν σε κίνδυνο την παγκόσμια ειρήνη Του Κώστα Ράπτη Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και μετά οι πόλεμοι δεν έλειψα...

Διαβάστε την συνέχεια

Αραβικό πέπλο στα σχέδια του Ερντογάν στην Συρία. Ποιος είναι ο McGurk και γιατί είναι πρόσωπο κλειδί.

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-12/2415864.jpg?itok=_pZ4X5if" width="787" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ποιο βλέπουν προσέγγιση Σαουδικής Αραβίας-Τουρκίας με κοινό συμφέρον κατά του Ιράν.</span></h3><div><b>Ιωάννης Χάρχαρης</b><br />Η τράπουλα ανακατεύεται στη Μέση Ανατολή αφότου ο de facto ηγέτης των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Αλ Ναχιάν, πήγε στην Τουρκία, τον περασμένο μήνα, και προσπάθησε να βελτιώσει τις σχέσεις με τον πρόεδρο Ερντογάν.<br /><br />Η επανασυμφιλίωση ανάμεσα στην Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, μετά από μια περίοδο μεγάλης έντασης, διαμορφώνει νέα δεδομένα για τον Περσικό Κόλπο και τη Μέση Ανατολή, ενώ επηρεάζει και την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας<br /><br />Σύμφωνα με το arabnews, το Κατάρ φέρεται να προσπαθεί να κανονίσει μια συνάντηση μεταξύ του Σαουδάραβα διαδόχου πρίγκιπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και του προέδρου Ερντογάν, σηματοδοτώντας μια πιθανή προσέγγιση. «Ο συντονισμός Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας είναι απαραίτητος για να σπάσει το status quo στη Συρία και να πιέσει για μια βιώσιμη λύση», αναφέρει.<br /><br />Ποιος είναι ο στόχος<br /><br />Σημειώνοντας ότι τα σχέδια των αρχών του Κατάρ να φέρουν τους δύο άντρες κοντά, στην Ντόχα την περασμένη εβδομάδα, απέτυχαν, η Wall Street Journal προσθέτει: «Οι εμπλεκόμενοι είπαν επίσης ότι οι αρχές αναζητούν κατάλληλο χρόνο και τόπο τις επόμενες εβδομάδες».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/2021-12/rafale2-1140x570-1_0.jpg"><img height="360" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/default/public/2021-12/rafale2-1140x570-1_0.jpg?itok=SPAfUbRY" width="640" /></a><br /><br />Στην περιοχή υπάρχει αβεβαιότητα, ιδιαίτερα μετά την εκλογή του Τζο Μπάιντεν στην προεδρία, καθώς οι ΗΠΑ άρχισαν να μειώνουν τον ρόλο τους στη Μέση Ανατολή μετά την αποχώρηση από το Αφγανιστάν.<br /><br />Η ελπίδα για διάλογο στην περιοχή δεν είναι η «αποκατάσταση των σχέσεων», αλλά η βελτίωση των διαύλων επικοινωνίας σε περίπτωση κρίσιμης εξέλιξης.<br />Νέα κοσμοθεωρία <br /><br />Κάποτε, η Τουρκία ήθελε να απομακρυνθεί ιδεολογικά από τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο και ήταν περισσότερο επικεντρωμένη στην ανάπτυξη σχέσεων με τη Δύση. Αυτό άλλαξε με την άνοδο στην εξουσία του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, του AKP, το οποίο θεώρησε τον αραβικό και ισλαμικό κόσμο, ότι έδινε στην Τουρκία το ιστορικό της βάθος και προσπάθησε να συνεργαστεί με τις αραβικές χώρες.<br /><br />Αυτή η νέα κοσμοθεωρία, οδήγησε τις χώρες του Αραβικού Κόλπου σε μεγάλες επενδύσεις στην Τουρκία, την οποία έβλεπαν ως αντίβαρο στο Ιράν. Ο Ερντογάν ήρθε στην εξουσία με τον Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος δημιούργησε το δόγμα της εξωτερικής πολιτικής της διατήρησης καλών σχέσεων με όλους τους γείτονες της Τουρκίας. Ωστόσο, οι σχέσεις με τα κράτη του Κόλπου άρχισαν να επιδεινώνονται με τις αραβικές εξεγέρσεις το 2011, κάτι που οι χώρες του Κόλπου θεώρησαν ως τουρκική υποστήριξη προς τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Αυτή η επιδείνωση είχε άμεση επίδραση στη σύγκρουση στη Συρία.<br /><br />Από την αρχή της σύγκρουσης, η Σαουδική Αραβία συντόνιζε τις πολιτικές της με την Άγκυρα και όλη η υποστήριξη προς την αντιπολίτευση περνούσε από την Τουρκία. Το 2016, οι στρατιωτικές ασκήσεις North Thunder στη Σαουδική Αραβία, με τη συμμετοχή 20 αραβικών και ισλαμικών χωρών υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, έστειλαν ένα σαφές μήνυμα ότι το Βασίλειο δεν θα συμβιβαστεί στη σταθερότητα στην περιοχή. Αργότερα, η Σαουδική Αραβία έστειλε αεροσκάφη στη βάση Ιντσιρλίκ της Τουρκίας, και κάποιοι υπέθεσαν ότι ήταν το προοίμιο για μια εισβολή στη Συρία.<br /><br />Εκείνη η στιγμή ήταν μια χαμένη ευκαιρία για να τερματιστεί ο πόλεμος στη Συρία. Δυστυχώς, από εκεί η σχέση κατέρρευσε, ξεκινώντας με την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία τον Ιούλιο του 2016, και ακολούθησε το μποϊκοτάζ του Κατάρ, στο οποίο η Άγκυρα τάχθηκε στο πλευρό της Ντόχα ενάντια στη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και την Αίγυπτο και μετά ήλθε το τραγικό και περίπλοκο περιστατικό του Κασόγκι. Η ένταση που προέκυψε από όλα αυτά τα ζητήματα, επηρέασε αρνητικά κάθε συντονισμό για τη Συρία προς όφελος της Ρωσίας, του Ιράν και του Μπασάρ Άσαντ.<br /><br />Τώρα, ωστόσο, η ήττα της Αδελφότητας στο Μαρόκο με την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του Κόμματος Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης να μειώνεται από 125 έδρες σε 12 μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, προσφέρει απόδειξη ότι η αφήγησή της δεν είναι πλέον ελκυστική για τις μάζες. Αυτό έδειξε στην Τουρκία τη ματαιότητα της υποστήριξης της ομάδας, και ήρθε ως ανακούφιση, για τις χώρες του Αραβικού Κόλπου. <br /><br />«Έτσι, με το κύριο σημείο της διαμάχης να έχει φύγει, η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία θα συνειδητοποιήσουν σίγουρα το κοινό συμφέρον που έχουν και ότι η προσέγγιση είναι το κλειδί για τον περιορισμό του Ιράν και τελικά την εξεύρεση λύσης στη Συρία», αναφέρει η arabnews.<br /><br />Πρέπει να αναφερθεί ότι μετά τις ασκήσεις North Thunder, η Ρωσία εγκατέλειψε τη Συρία, με τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν να ισχυρίζεται ότι η αποστολή της Μόσχας για την εξάλειψη της τρομοκρατίας του Daesh, είχε ολοκληρωθεί. Η Ρωσία πλέον, επέστρεψε στη Συρία πιο αποφασισμένη από ποτέ και ο Άσαντ και το Ιράν πήραν θάρρος.<br /><br />Μια κρίσιμη στιγμή και μια χρυσή ευκαιρία είχε χαθεί. Τώρα, όμως, με το ενδεχόμενο να έρθουν πιο κοντά η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία, εμφανίζεται ξανά η ευκαιρία. Η Ρωσία βρίσκεται σε ένα σενάριο «όχι πόλεμος, χωρίς ειρήνη» στη Συρία. Είναι κολλημένοι με τον Άσαντ, του οποίου την πίστη αμφιβσβητούν πολύ και τον οποίο η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να αποδεχθεί. Χωρίς διεθνή αποδοχή, η Ρωσία δεν θα μπορέσει να επωφεληθεί από τα κονδύλια για την ανοικοδόμηση.<br /><br />Σήμερα, η Τουρκία βρίσκεται σε επισφαλή κατάσταση στη Συρία. Μετά την παραίτησή του από την κυβέρνηση Τραμπ στα τέλη του 2018, ο πρώην ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ Brett McGurk, έγραψε ένα μακροσκελές άρθρο, στο οποίο πρότεινε ότι ο πόλεμος θα κατέληγε σε μια συμφωνία μεταξύ του Άσαντ και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων. <br /><br />Εάν συμβεί αυτό, τώρα που ο ΜακΓκουρκ είναι το πρόσωπο-κλειδί στην πολιτική για τη Μέση Ανατολή στην κυβέρνηση Μπάιντεν, τότε η Τουρκία βρίσκεται σε βαθιά προβλήματα, επειδή ο κύριος στόχος του Άσαντ μετά από μια τέτοια συμφωνία θα ήταν το Ιντλίμπ. Έτσι, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, η Τουρκία χρειάζεται τη βοήθεια της Σαουδικής Αραβίας. <br /><br />Ομοίως, χωρίς ουσιαστική πρόοδο στις συνομιλίες στο Ιράκ με την Ισλαμική Δημοκρατία, το Βασίλειο σίγουρα κατανοεί ότι η Τουρκία χρειάζεται ως αντίβαρο στο Ιράν. Παρά όλες τις εικασίες ότι η Σαουδική Αραβία θα εξομαλύνει τις σχέσεις με το καθεστώς Άσαντ, η θέση της για τη Συρία δεν έχει αλλάξει.<br /><br />Οι μέρες που η αντιπολίτευση παραλίγο να νικήσει τον Άσαντ, ήταν οι μέρες που η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία συντονίστηκαν για τη Συρία και δεν θα υπάρξει λύση αν δεν το ξανακάνουν. Το Βασίλειο έχει την ευκαιρία να φέρει την Τουρκία στο πλευρό του. Οι αυξανόμενες τιμές του πετρελαίου, μαζί με την οξεία οικονομική κρίση της Τουρκίας και την απελπιστική ανάγκη για σκληρό νόμισμα, δίνουν στη Σαουδική Αραβία οικονομική μόχλευση. Τώρα είναι η ώρα να παρέμβει το Βασίλειο και να βοηθήσει την Τουρκία ευθυγραμμίζοντας παράλληλα τον Ερντογάν με την περιφερειακή του πολιτική, και η Συρία θα πρέπει να είναι το πρώτο θέμα συντονισμού.<br /><br />Μια προσέγγιση Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας θα ενίσχυε την αντιπολίτευση και θα ασκούσε πίεση στο καθεστώς Άσαντ. Επίσης, όταν η Μόσχα δει το Ριάντ και την Άγκυρα ενωμένους, θα συνειδητοποιήσει ότι έχει έναν ισχυρό αντίπαλο που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει και ότι πρέπει να συμβιβαστεί. Ο Πούτιν θα υποχωρήσει στις μαξιμαλιστικές του απαιτήσεις και θα συμφωνήσει να διαπραγματευτεί μια λύση για τον τερματισμό του πολέμου, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται την απομάκρυνση του Άσαντ ή την αντικατάστασή του με άλλη φιλορωσική προσωπικότητα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αραβικό πέπλο στα σχέδια του Ερντογάν στην Συρία. Ποιος είναι ο McGurk και γιατί είναι πρόσωπο κλειδί.

Ποιο βλέπουν προσέγγιση Σαουδικής Αραβίας-Τουρκίας με κοινό συμφέρον κατά του Ιράν. Ιωάννης Χάρχαρης Η τράπουλα ανακατεύεται στη Μέση Ανατολ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί το TCG Anadolu θα γίνει η αχίλλειος πτέρνα του Τουρκικού Ναυτικού

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/03/anadolu.jpg" width="791" /><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Στη Νοτιοανατολική Ασία σε βασιλείς εθιμικά δωρίζονταν λευκοί ελέφαντες, σύμβολα μοναδικότητας, αλλά και παντελώς άχρηστα αποκτήματα, τα οποία απλά απορροφούσαν κονδύλια, χωρίς να επιτελούν κανένα έργο. Από αυτή την περίεργη σχέση γεννήθηκε ο όρος “άσπρος ελέφαντας”: κάτι εντυπωσιακό, αλλά τελικά άχρηστο και ακριβό, όπως ακριβώς είναι το καμάρι του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, το TCG Anadolu.<br /><br />Η Τουρκία έχει ανακοινώσει ότι το υπό ένταξη καμάρι του Ναυτικού της, το αμφιβίων επιχειρήσεων (Landing Helicopter Dock-LHD) TCG Anadolu θα μεταφέρει drones αντί για μαχητικά αεροσκάφη που η Τουρκία δεν έχει και δεν μπορεί να αποκτήσει μετά τον αποκλεισμό της από το πρόγραμμα F-35. Γεγονός είναι ότι πολύ δύσκολα θα βρει η Άγκυρα αεροσκάφη βραχείας ή και καθέτου απογειώσεως, ενώ τα drones δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τα μαχητικά αεροσκάφη για τους ρόλους που αυτά επιτελούν.<br /><br />Ο Χαλούκ Μπαϊρακτάρ, επικεφαλής της τουρκικής εταιρείας Baykar που κατασκευάζει drones, ανακοίνωσε ότι η εταιρεία του σχεδιάζει να αναπτύξει ένα νέο μη επανδρωμένο πολεμικό εναέριο όχημα που θα προσγειώνεται και θα απογειώνεται επιτυχώς από το Anadolu. Αυτό είναι όχι μόνο υποβάθμιση του ρόλου, για τον οποίο κατασκευάστηκε το μεγάλο αυτό πολεμικό πλοίο, αλλά και ως πρόγραμμα μάλλον ανέφικτο στα εξαγγελθέντα χρονικά πλαίσια.<br /><br />Η προσγείωση σε αεροπλανοφόρο είναι πολύ πιο περίπλοκη από ό,τι σε αεροδρόμιο. Καταπονεί την δομική αρτιότητα ενός αεροσκάφους, οπότε η Τουρκία θα πρέπει να χρησιμοποιήσει όλη την τεχνογνωσία που έχει αποκτήσει αναπτύσσοντας drones, αλλά και να αποκτήσει πρόσθετη για να λύσει αυτό το πρόβλημα. Ένα άλλο πρόβλημα είναι η μακρά παρουσία σε θαλάσσιο περιβάλλον και η επίδραση που έχει σε υλικά και κινητήρες.<div><br />Δεν είναι λύση για το TCG Anadolu<br /><br />Τα μέτρα που μπορεί να λάβει η Τουρκία περιλαμβάνουν προηγμένες αναβαθμίσεις στο Bayraktar TB2 ή στο πιο προηγμένο μεγαλύτερο Akinci PT-2. Η Τουρκία δήλωσε επίσης ότι το λεγόμενο Bayraktar TB3 είναι υπό κατασκευή γι’ αυτόν τον ρόλο. Το Anadolu βασίζεται σχεδιαστικά στη ναυαρχίδα του Ισπανικού Ναυτικού Juan Carlos I. Έχει σχεδιαστεί για τη μεταφορά ελικοπτέρων και μαχητικών με δυνατότητες κατακόρυφης προσγείωσης – μικρής απογείωσης (STOVL), όπως το AV-8 Harrier και η παραλλαγή Β του F-35.<br /><br />Η Τουρκία δεν μπορεί να προμηθευτεί κανέναν από αυτά τα μαχητικά. «Δεν υπάρχει επιλογή μαχητικού σταθερής πτέρυγας για το Anadolu μετά τον αποκλεισμό της Τουρκίας από το πρόγραμμα F-35 και τη μη διαθεσιμότητα μεταχειρισμένων, μη προσιτών και μειωμένων δυνατοτήτων παλαιών μαχητικών Harrier από τη Δύση» λένε Τούρκοι αναλυτές. Η αγορά ρωσικών αεροσκαφών δεν ενδείκνυται και όχι μόνο λόγω των πολιτικών προβλημάτων που θα προκαλέσει μια αγορά π.χ. Su-33. Το Anadolu δεν είναι σχεδιασμένο για τόσο ισχυρά αεροσκάφη, τα οποία είναι άλλης φιλοσοφίας και των οποίων τα όπλα και τα συστήματα δεν “κουμπώνουν” με τα τουρκικά συστήματα.<br /><br />Η Ρωσία αναπτύσσει drones VTOL για την υπό κατασκευή φρεγάτα της κατηγορίας 22350 “Ναύαρχος Γκόρσκοφ” και drones που μπορούν να προσγειωθούν ή να “πέσουν” σε ειδικά δίχτυα. Αυτό μπορεί να δώσει έναυσμα στους Τούρκους να αποτολμήσουν κάτι παρόμοιο. Ο Σασάνκ Τζόσι, αμυντικός συντάκτης του Economist, επεσήμανε ότι όποια drones επιλέξει η Τουρκία για την ναυαρχίδα της θα πρέπει να είναι αρκετά μικρά «με αντίστοιχα μικρότερο ωφέλιμο φορτίο, επειδή το Anadolu δεν έχει καταπέλτες, και αντ’ αυτού βασίζεται στη “ράμπα σκι”... Τα αμερικανικά Predator και Reaper, για να δώσουμε δύο γνωστά παραδείγματα, δεν μπορούν να απογειωθούν από αεροπλανοφόρα. Το τούρκικο Bayraktar TB2, στην τυπική του μορφή, δεν είναι πολύ μικρότερο».<br /><br />Τα τουρκικά drones χρησιμοποιούν απλούς εμβολοφόρους κινητήρες και στροβιλοκινητήρες turbodiesel, οι οποίοι ενδέχεται να μην είναι κατάλληλοι για εκτόξευση από την “ράμπα σκι” του Anadolu, ακόμα κι αν έχουν σχεδιαστεί εκ νέου για να το κάνουν. Και ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, το ήδη περιορισμένο ωφέλιμο φορτίο και τα καύσιμα τους (λόγω περιορισμών χρήσης της ράμπας) θα μειώσουν το εύρος και τον ρόλο τους.<br /><br />“Ναυτικοποιημένα” drones<br /><br />Τα κύρια χαρακτηριστικά του “ναυτικοποιημένου” drone είναι η προστασία από τη διάβρωση που προκαλείται από το αλμυρό νερό, προηγμένα συστήματα ανάσχεσης, ισχυρά αμορτισέρ προσγείωσης, ειδικά ελαστικά και ένα πίσω άγκιστρο για τις προσγειώσεις. Τα συστήματα βραχείας απογείωσης που έχουν σχεδιαστεί με δυνατότητες για ανάσχεση με σύρματα ή εμπόδια (STOBAR) χρησιμοποιούνται από ρωσικά, ινδικά, και κινέζικα αεροπλανοφόρα με “ράμπες σκι” που δεν διαθέτουν καταπέλτες. Καταπέλτες χρησιμοποιούνται στα μεγάλα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ και στο αεροπλανοφόρο-ναυαρχίδα της Γαλλίας.<br /><br />Ως εκ τούτου, η Τουρκία πρέπει να αναπτύξει δικό της σύστημα STOBAR υποβοηθούμενης απογείωσης από πλοίο γι’ αυτά τα μικρής ισχύος drones, ώστε να πετύχουν βέλτιστη ταχύτητα και ωφέλιμο φορτίο μέσω της “ράμπας σκι”. Επίσης, να τα ανασχέσει με άγκιστρα κατά την προσγείωση. Αυτά κάπως πρέπει να εξοπλιστούν με πτέρυγες που διπλώνουν. Το πρόβλημα αυτό περιπλέκει τα πράγματα σχεδιαστικά και κατασκευαστικά. Είναι ως εκ τούτου αμφίβολο αν μπορεί να επιλυθεί σε εύλογο χρονικό διάστημα.<br /><br />Σε αντίθεση με τα μαχητικά αεροσκάφη, τα drones έχουν εξαιρετικά περιορισμένες δυνατότητες σχετικά με την διεξαγωγή περιπολιών (CAP), την επίτευξη αεροπορικής υπεροχής, την πραγματοποίηση αποστολών βαθέως πλήγματος, ή την παροχή αεροπορικής υποστήριξης. Τούρκοι αναλυτές αναρωτιούνται εάν μια τέτοια προσπάθεια αξίζει ακόμη και το κόστος, δεδομένης της περιορισμένης ικανότητας και της αποτελεσματικότητας των ναυτικών drones. Οι ίδιοι προτείνουν «το κόστος έρευνας και ανάπτυξης γι’ αυτά τα ναυτικά drones να ακυρωθεί και θα διατεθεί για τα “ναυτικοποιημένα” S70B28D+, MH60R, CH53K, CV22, ATAK ή ανακαινισμένα επιθετικά ελικόπτερα AH1W».</div><div><br />Έλλειψη αντιαεροπορικής προστασίας<br /><br />Ακόμη και αν η Τουρκία συνεχίσει τις προσπάθειες να αναπτύξει ναυτικά drones, παραμένει το ζήτημα πώς το Anadolu μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του επαρκώς από αεροπορικές επιθέσεις. Η Άγκυρα ισχυρίζεται ότι το drone Akinci μπορεί να εξοπλιστεί με τους τουρκικούς πυραύλους Bozdoğan και Gökdoğan εντός οπτικής εμβέλειας και πέρα αυτής. Αλλά αυτό δεν αναπληρώνει τις αδυναμίες των drones, καθώς δεν θα έχει την ταχύτητα, την ισχύ, την ευελιξία, την επιτάχυνση, τα ηλεκτρονικά, την αυτοπροστασία, την προβολή και το φορτίο πυραύλων για την αντιμετώπιση σύγχρονων μαχητικών.<br /><br />Ως αποτέλεσμα, το Anadolu πιθανότατα θα πρέπει να συνοδεύεται από άλλα πολεμικά πλοία με σημαντικές δυνατότητες αεροπορικής άμυνας. Αλλά και εδώ η Άγκυρα έχει πρόβλημα καθώς, το τουρκικό Ναυτικό δεν διαθέτει πλοία με δυνατότητες αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής. Οι τουρκικές φρεγάτες μπορούν να καλύψουν και να υπερασπιστούν το Anadolu μόνο τοπικά.<br /><br />Επί του παρόντος το τουρκικό Ναυτικό σχεδιάζει την κατασκευή ενός πανομοιότυπου αδελφού πλοίου, που θα ονομάζεται Trakya (Θράκη), αλλά με όσα αναφέραμε εύλογο καθίσταται το ερώτημα αν τελικά το σχέδιο θα υλοποιηθεί. Πέραν όλων των άλλων ενδοιασμών για την χρησιμότητα τέτοιων σκαφών από δυνάμεις που δεν έχουν σκοπό την υπερπόντια προβολή ισχύος, οι διοικητές του Τουρκικού Ναυτικού πρέπει να αναρωτηθούν πως αυτό το τεράστιο πλοίο-στόχος θα πλεύσει από τα Στενά μέσω του Αιγαίου, που θα πάει και τι ρόλο μπορεί να παίξει.<br /><br />Το Anadolu έχει σχεδιαστεί και για την υποστήριξη αμφιβίων επιχειρήσεων. Μπορεί αυτό το θηριώδες πλοίο να διεξάγει τέτοιες επιχειρήσεις σε ελληνικά νερά, εναντίον ελληνικών νησιών ή ακτών, ή είναι για επιθέσεις στις αφρικανικές ακτές; Γιατί στο Αιγαίο, λόγω της γεωγραφίας, θα έχει πολύ περιορισμένη διάρκεια ζωής, η δε απώλεια του θα αποβεί καίριο πλήγμα γοήτρου και ηθικού.<br /><br />Χωρίς την δυνατότητα αυτοπροστασίας, ή την ικανότητα μεταφοράς μαχητικών, η τουρκική ναυαρχίδα απαιτεί την προστασία μέρους του υπόλοιπου τουρκικού στόλου, ώστε να προστατευτεί. Το πανάκριβο αυτό πλοίο, που ναυπηγήθηκε για να αποτελέσει δύναμη κρούσης, στην πράξη θα καταλήξει να αποδυναμώσει την ισχύ των Τούρκων για άλλες ναυτικές επιχειρήσεις</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γιατί το TCG Anadolu θα γίνει η αχίλλειος πτέρνα του Τουρκικού Ναυτικού

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Στη Νοτιοανατολική Ασία σε βασιλείς εθιμικά δωρίζονταν λευκοί ελέφαντες, σύμβολα μοναδικότητας, αλλά και παντελώς άχρη...

Διαβάστε την συνέχεια

Το ενεργειακό παίγνιο στο Βορρά – Η Γερμανία, η ελληνική γκάφα και ο Ερντογάν

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/01/Nord-Stream.jpg" width="747" /><br /><br /><b>Αδαλής Γιώργος</b><br />Πριν δύο χρόνια, τέτοιες μέρες, δημοσίευαάρθρο (με τίτλο “H Ελλάδα κοιτάζει προς το Νότο αλλά ο τρόμος έρχεται από τον Βορρά”), το οποίο έμελλε να αποδειχθεί προφητικό. Ενώ πριν δύο χρόνια άπαντες θεωρούσαν ότι η συμφωνία Ρωσίας-Ουκρανίας για το φυσικό αέριο θα φέρει ειρήνη στην περιοχή, μερικούς μήνες μετά άρχισε να φαίνεται ότι η κρίση γίνεται επικίνδυνη για την διεθνή ασφάλεια.<br /><br />Τότε προσπάθησα να στρέψω την προσοχή σε ένα διαφορετικό μέτωπο, διότι οι εξελίξεις μας αφορούσαν άμεσα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε ξοδέψει πολιτικό και διπλωματικό κεφάλαιο για να διαχειριστεί το αγκάθι της Λιβύης. Πρόκειται για κλασική περίπτωση, που ο Ερντογάν δημιουργεί ένα πρόβλημα που μόνο ο ίδιος μπορεί να λύσει. Χωρίς να υποβαθμίζουμε την σημασία του τουρκολιβυκού μνημονίου, η κίνηση του Ερντογάν είχε βαθύτερο σκοπό που η κυβέρνηση Μητσοτάκη καθυστέρησε πολύ να αντιληφθεί με αποτέλεσμα να χάσουμε πολύτιμο χρόνο.<br /><br />Στρεφόμενη αποκλειστικά στις εξελίξεις στο Νότο, άφησε το πεδίο στο Βορρά ελεύθερο στον Ερντογάν. Με τον σύμμαχό του Αζέρο πρόεδρο Αλίγιεφ και με πετρελαϊκούς κολοσσούς σχεδίαζε να καταβροχθίσει το Ναγκόρνο Καραμπάχ και να επιβάλει θηλιά στην Αρμενία. Οι S-400, οι επενδύσεις της ρωσικής Rosatom σε πυρηνικά εργοστάσια στην Τουρκία και οι νέοι αγωγοί φυσικού αερίου ατσάλωσαν την συμμαχία Πούτιν-Ερντογάν.<br /><br />Ο αναθεωρητισμός του σουλτάνου στοχεύει Ελλάδα, Κύπρο, Λιβύη και Αρμενία. Οπότε, η διαφοροποίησή του από τα σχέδια του Πούτιν στο Ουκρανικό ήταν δεδομένη. Μπορεί να κατάφερε ο νότιος αγωγός (Turkish Stream) να παρακάμψει την Ελλάδα και να περάσει από την Βουλγαρία, αλλά ο Βόρειος Nord Stream 2 του χάλασε τα σχέδια. Οι Ερντογάν και Πούτιν ξόδεψαν χρήμα για την ακύρωση του αγωγού EastMed, γιατί θέλουν το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου να μεταφερθεί στην Ευρώπη μέσω αγωγών που θα περνούν από την Τουρκία ή από σταθμούς LNG.<br /><br />Ο Ερντογάν, όμως, δεν υποστηρίζει τον Nord Stream 2, επειδή η δυνατότητα μεταφοράς επιπλέον 55 Mbtu φυσικού αερίου (θα διπλασιάσουν την μεταφορά των 55mbtu μέσω Nord Stream 1) απειλεί με κατάρρευση την ουκρανική οικονομία, η οποία θα απωλέσει ετησίως 3-4 δισ. δολάρια. Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν φοβάται ότι θα υποβαθμιστεί γεωπολιτικά και οικονομικά το νότιο δίκτυο αγωγών φυσικού αερίου προς την Ευρώπη. Γι’ αυτό βοηθά στρατιωτικά (πουλώντας Bayraktar) και διπλωματικά την Ουκρανία, εξοργίζοντας τον Πούτιν. Επιπρόσθετα, γνωρίζει ότι μετά το δούλεμα της Μέρκελ στον Τραμπ αναφορικά με το LNG (υγροποιημένο φυσικό αέριο), οι ΗΠΑ θα αναζητούσαν νέους δρόμους για το δικό τους LNG.<br /><br />Εξ αντανακλάσεως κέρδη<br /><br />Το πρώτο εργοστάσιο LNG υγροποιημένου φυσικού αερίου στην Γερμανία υποτίθετο ότι θα το κατασκεύαζαν αμερικανικές εταιρίες. Ξαφνικά, το Βερολίνο ανακοίνωσε ότι η ρωσική Novatek κατασκεύασε τον πρώτο σταθμό LNG στο έδαφός της. Η άμεση αντίδραση των Αμερικανών ωφέλησε εξ αντανακλάσεως την Ελλάδα μιας και η Αλεξανδρούπολη επιλέχτηκε για μια μεγάλη επένδυση σε LNG. Έτσι, η Ελλάδα απέκτησε σταθμό LNG στον Βορρά ενώ στο Νότο αναβαθμίστηκε ο σταθμός της Ρεβυθούσας, ώστε να δέχεται μεγαλύτερα πλοία. Αλλά εθνική πολιτική με εξ αντανακλάσεως ενέργειες δεν μπορεί να σώσει την παρτίδα.<br /><br />Όσο ο κορωνοϊός χτυπούσε τις οικονομίες, ήταν δεδομένο ότι η γεωπολιτική αξία των κοιτασμάτων φυσικού αερίου θα αυξάνεται. Ο Ερντογάν ενίσχυσε τον στόλο του σε γεωτρύπανα και ερευνητικά σκάφη. Πλάσαρε, μάλιστα, τον μύθο ότι στην Μαύρη Θάλασσα έχει βρει τεράστια κοιτάσματα. Το κοίτασμα Tuna-1 στο Σαγγάριο, γνωστό επί χρόνια, δεν είναι του μεγέθους που δηλώνεται. Η Τουρκία προχωρά στην κατασκευή ενός υποθαλάσσιου αγωγού με την ιταλική Saipem με σκοπό να ελέγξει την “πιάτσα” της περιοχής. Και επειδή οι supermajor εταιρίες εγκαταλείπουν την περιοχή, (Βουλγαρία και Ρουμανία) ο Ερντογάν επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο απόλυτος διαχειριστής της κατάστασης στην Μαύρη Θάλασσα και στους νότιους αγωγούς.<br /><br />Δυστυχώς η Αθήνα σε τέτοια μεγάλα γεωπολιτικά παιχνίδια, αντιδρά με καθυστέρηση. Προσπαθεί να τα αντιμετωπίσει αφού έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί. Κι αυτό, διότι η Ελλάδα δεν διαθέτει μηχανισμό παρακολούθησης, καταγραφής και αξιολόγησης των διεθνών τάσεων και εξελίξεων. Έχει εναποθέσει αυτόν τον ρόλο σε ιδιώτες. Χωρίς καμία διασύνδεση με τον παραγωγικό πυρήνα των υπουργείων και των ελληνικών επιχειρήσεων στρατηγικού χαρακτήρα, η Αθήνα εμπιστεύεται αναξιόπιστους συμβούλους, οι οποίοι της λένε ό,τι συμφέρει το πολιτικό της αφήγημα, γεγονός που έχουμε πληρώσει ουκ ολίγες φορές. Κι όμως, η Ελλάδα διαθέτει διακεκριμένους επιστήμονες, τις προτάσεις των οποίων απορρίπτει και τους οποίους αξιοποιούν ιδιωτικές εταιρίες.<br /><br />Το όχι της Ελλάδας στις εξορύξεις <br /><br />Το προαναφερθέν άρθρο μου κατέληγε: «Σε ό,τι αφορά τις επιπτώσεις που θα έχει όλο αυτό για την χώρα μας, το μόνο που θεωρώ σίγουρο, είναι ότι σε λίγες μέρες, θα μπουν στην άκρη οι “λιβυολόγοι” και θα πάρουν τον λόγο οι “ουκρανολόγοι”!». Σήμερα μιλάμε για την Ουκρανία! Τονίζαμε τότε τη σημασία του τριγώνου Ρωσίας-Γερμανίας-Ουκρανίας. Γιατί αποτελεί παράδοση δεκαετιών, η Ελλάδα να ασχολείται με ζητήματα κατόπιν εορτής και να “μοιρολογεί”. Αποφεύγει να μπεί στις εξελίξεις ως άμεσα δρών και να επωφεληθεί κατά το δυνατόν από τα γεωοικονομικά-γεωπολιτικά παίγνια στη γειτονιά μας!<br /><br />Το παιχνίδι, λοιπόν, στον Βορρά βρίσκεται σχεδόν στο μέσον του. Το καθυστέρησε η πανδημία και η ενεργειακή κρίση. Η ελληνική κυβέρνηση δήλωσε πέρυσι ότι δεν θα προχωρήσει σε νέες έρευνες και εξορύξεις υδρογονανθράκων, με το πρόσχημα ότι οι τιμές του φυσικού αερίου ήταν (τότε) πολύ χαμηλές. Απομακρύνθηκε από το σχέδιο του EastMed, διαπράττοντας μείζον σφάλμα στρατηγικής. Έτσι επέτρεψε στον Ερντογάν να εμφανιστεί ως ο μοναδικός που ποντίζει σωλήνες αγωγών αερίου στην Μαύρη Θάλασσα και επομένως ο μοναδικός που μπορεί να τρέξει το έργο των αγωγών της Ανατολικής Μεσογείου. Πρόκειται για εθνική γκάφα ολκής.<br /><br />Και τώρα ο Μητσοτάκης παρακαλάει τον Πούτιν να μας δει με συμπάθεια σε ό,τι αφορά τα συμβόλαια φυσικού αερίου, διότι άπαντες καταλαβαίνουν ότι η Ευρώπη κινδυνεύει από ενεργειακό blackout. Γερμανία και Ρωσία παριστάνουν ότι βρίσκονται σε αντιπαλότητα για τον Nord Stram 2. Μέρκελ και Σόλτς δηλώνουν ότι θέλουν να προστατέψουν την ουκρανική οικονομία.<br /><br />Οι δηλώσεις αυτές καθησυχάζουν τον Μπάϊντεν και κυρίως τον υιό Μπάιντεν, ο οποίος εργάζεται ως σύμβουλος σε ουκρανικές ενεργειακές εταιρίες. Φυσικά το φιλο-ουκρανικό λόμπι στην Ελλάδα δεν είναι ακριβώς φιλο-ουκρανικό, αλλά φίλα προσκείμενο στους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ, που υποστηρίζουν την Ουκρανία. Ας σημειωθεί ότι το φιλο-αζέρικο λόμπι στις ΗΠΑ είναι συνδεδεμένο με τους Ρεπουμπλικάνους.<br /><br />Ενεργειακό παίγνιο στο Βορρά<br /><br />Τα μεγάλα κόμματα της Γερμανίας διατείνονται ότι είναι σε κόντρα με τους Ρώσους, αλλά επί της ουσίας έχουν ήδη αναπτύξει τεράστια ενεργειακή συμμαχία. Επιθυμούν την άνευ όρων αποδοχή του Nord Stream 2. Απλά επειδή δεν θέλουν να προκαλέσουν τις ΗΠΑ, προσπαθούν να το φέρουν ως αναγκαστικό αποτέλεσμα μιας “πράξης θεού” (act of god) που θα προέρθει από την απειλή blackout στην ΕΕ.<br /><br />Υπενθυμίζουμε ότι στο τιμόνι της Rosneft βρίσκεται και ο πρώην Γερμανός καγκελάριος Γκέρχαντ Σρέντερ, ενώ αντιπρόεδρός της και CEO του Nord Stream είναι ο Γερμανός μεγαλοτραπεζίτης Ματίας Γουόρνινγκ. Ο Σρέντερ, όπως και ο Σολτς προέρχονται από το βαθύ Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Το ίδιο και ο Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, άλλοτε δεξί χέρι του Σρέντερ, που είχε διατελέσει αντικαγκελάριος και υπουργός Εξωτερικών σε κυβέρνηση Μέρκελ.<br /><br />Η Γερμανία καμώνεται ότι είναι μια χώρα “πράσινη” που προωθεί τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Ελέγχει, μάλιστα, κολοσσούς όπως η δανέζικη Vestas από την οποία αγοράζουμε ανεμογεννήτριες στην Ελλάδα. Η Γερμανία, όμως, αυξάνει την χρήση των λιγνιτών στο εσωτερικό της και ετοιμάζεται να διπλασιάσει την προμήθεια φυσικού αερίου από την Ρωσία. Μέρος του θα μεταπουλά με κέρδος σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.<br /><br />Θα ήταν παράλειψη αν δεν υπογραμμίζαμε ότι αυτή η εκκρεμότητα με τον Nord Stream 2 βολεύει τον Πούτιν. Στην παρούσα φάση δεν επιθυμεί το άμεσο άνοιγμα της στρόφιγγας. Έχοντας κλείσει μακροπρόθεσμα συμβόλαια (take-or-pay) με ευρωπαϊκά κράτη, δεν τον συμφέρει να ανοίξει την στρόφιγγα αυτή την στιγμή, διότι δεσμεύεται από τις περσινές χαμηλές τιμές. Η σημερινή τιμή του φυσικού αερίου έχει ανέβει κατακόρυφα, αλλά η Ρωσία πουλά με περσινές τιμές πολύ χαμηλότερες από τις τρέχουσες. Άρα, τον συμφέρει να περιμένει να λήξουν τα περσινά συμβόλαια και να κάνει νέα με τις τρέχουσες υψηλές τιμές.<br /><br />Στο μεταξύ, με την “πράσινη” ρητορική της, η Γερμανία ξεστοκάρει ανεμογεννήτριες, ενισχύοντας την βιομηχανία της με τις εξαγωγές σε άλλα κράτη-μέλη, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα. Παράλληλα, δαιμονοποιεί την πυρηνική ενέργεια, διότι η αύξηση της εγκατεστημένης ισχύος σε πυρηνικά χαλάει τα σχέδιά της για ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από την ίδια, μέσω του ρωσικού φυσικού αερίου. Γι’ αυτό, προβλέπω ότι όχι απλά θα τεθεί σε λειτουργία ο Nord Stream 2, αλλά ότι θα ξεκινήσει και η κατασκευή του Nord Stream 3.<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το ενεργειακό παίγνιο στο Βορρά – Η Γερμανία, η ελληνική γκάφα και ο Ερντογάν

Αδαλής Γιώργος Πριν δύο χρόνια, τέτοιες μέρες, δημοσίευαάρθρο (με τίτλο “H Ελλάδα κοιτάζει προς το Νότο αλλά ο τρόμος έρχεται από τον Βορρά”...

Διαβάστε την συνέχεια