Μεσόγειος: μία πονεμένη ιστορία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkCEw2LpahgE0liWVdt5TciepOan7YnquNEG-sUR6S5E7jk0YW3CJwYqW1vOyNQuP_V1o6H44i_uwY9F_eR3flXdqwznmVri755VK41Iw38-fr3fwLNdIsd0T2z_6EK5WlU3o1hME83Vo/s1600/mesogios.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="380" data-original-width="630" height="380" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkCEw2LpahgE0liWVdt5TciepOan7YnquNEG-sUR6S5E7jk0YW3CJwYqW1vOyNQuP_V1o6H44i_uwY9F_eR3flXdqwznmVri755VK41Iw38-fr3fwLNdIsd0T2z_6EK5WlU3o1hME83Vo/s640/mesogios.jpg" width="640" /></a></div> <h3> <span style="font-weight: normal;">    Η Μεσόγειος ήταν ανέκαθεν μία θάλασσα πολιτισμών και θρησκειών.</span></h3> <b>Γιάννης Κουτρούδης </b><br /> Μεσόγειος, δυστυχώς, έφτασε να είναι το νεκροταφείο της Ευρώπης έχοντας υπάρξει το κέντρο των μεγαλύτερων και ισχυρότερων αυτοκρατοριών που γνώρισε ποτέ αυτός ο πλανήτης. Για τους περισσότερους, η Μεσόγειος νοείται ως το αδιαπέραστο και αγεφύρωτο σύνορο μεταξύ Ευρώπης και Αφρικής / Μ. Ανατολής.Μήπως, όμως, αντί να αντιμετωπίζουμε την Μεσόγειο ως το σύνορο μεταξύ ασύνδετων κόσμων (χριστιανισμός – Ισλάμ – εβραϊσμός, πλούσιος βορράς – φτωχός νότος, δημοκρατία – απολυταρχία), θα έπρεπε να την δούμε ως μία diverse ολότητα που κρατά το κλειδί της παγκόσμιας τάξης;<br /> <br /> Πάντα αναρωτιόμουν ποιο κράτος ή διεθνής οργανισμός είναι ο καταλληλότερος, για να επιβάλλει την ειρήνη και την δημοκρατία στον χώρο της Μεσογείου. Σε παλαιότερο άρθρο μου για τα τεκταινόμενα στην Μεσόγειο, είχα υποστηρίξει ότι δεν υπάρχει καμία εξωγενής δύναμη που είναι ικανή να επιβάλλει τουλάχιστον αυτήν την στιγμή, την ειρήνη στην Μεσόγειο.<br /> <br /> Πράγματι! Δεν υπάρχει κανένα κράτος ή κανένας διεθνής οργανισμός που να μπορεί να υπερκεράσει τις συγκρούσεις μεταξύ των διαφορετικών πολιτισμών της Μεσογείου, ώστε να οικοδομήσει ένα στέρεο περιβάλλον μέσα από το οποίο όλοι οι μεσογειακοί λαοί θα επωφεληθούν από τον πλούτο (ορυκτό και μη) αυτής της θάλασσας.<br /> <br /> Από ιστορική άποψη, κάθε φορά που ένα ξένο κράτος προσπαθούσε να χαράξει σύνορα στην Μεσόγειο, κατέληγε σε ανεπανόρθωτα και αιματηρά σφάλματα. Αυτό είναι εμφανές σήμερα ειδικά στην περίπτωση της Συρίας και της Μ. Ανατολής. Το αποτέλεσμα της μυωπικής χάραξης συνόρων είναι εν πολλοίς η αφετηρία της αραβοϊσραηλινής διαμάχης, του Κυπριακού ακόμα και ως έναν βαθμό των ελληνοτουρκικών διαφορών.<br /> <br /> Οι λαοί της Μεσογείου είναι αυτοί που θα επιβάλλουν μόνοι τους την ειρήνη για τους εαυτούς τους. Αν και ακούγεται ουτοπικό, οι μεσογειακοί λαοί είναι αυτοί που κρατάνε το κλειδί της συνύπαρξης τους. Η ειρήνη στην Μεσόγειο στηριζόταν στην πολιτισμική ποικιλία και στον σεβασμό για την διαφορετικότητα. Η βία και το μίσος έχουν οδηγήσει την Μεσόγειο στον σπαραγμό και φυσικά, τα ιστορικά παραδείγματα αφθονούν.<br /> <br /> Στην παρούσα φάση που διανύει ο πλανήτης, ωστόσο, η μεσογειακή συνεργασία δεν μοιάζει και τόσο πιθανή. Είναι, όμως, παραπάνω από απαραίτητη· μην πω επιτακτική. Η Μεσόγειος πρέπει να μετατραπεί από σύνορο μεταξύ δύο κόσμων στο κέντρο ενός νέου κόσμου που θα βασίζεται στην ειρήνη και την πολιτισμική ποικιλότητα. Άλλωστε, οι προκλήσεις της Μεσογείου στον 21ο αιώνα είναι τέτοιες που απαιτούν μία παν-μεσογειακή προσέγγιση. Η κλιματική αλλαγή, για παράδειγμα, απειλεί να μετατρέψει την λεκάνη της Μεσογείου σε μία απέραντη έρημο. Δεν θα έπρεπε όλες οι μεσογειακές χώρες να συνεργαστούν, για να αναπτύξουν στρατηγικές επί του θέματος;<br /> <br /> Η παν-μεσογειακή προσέγγιση, όμως, στάθηκε εφικτή με το προσφυγικό. Οξύμωρο, αν αναλογιστεί κανείς τρία πράγματα: την ολιγωρία των Ευρωπαίων απέναντι στο ζήτημα, την αδιαλλαξία του μουσουλμανικού κόσμου να διαπραγματευτεί με την Δύση και τρίτον, τον παραδοσιακό ευρωπαϊκό σνομπισμό σε οτιδήποτε μη λατινογενές ή χριστιανικό. Αν, λοιπόν, η αρχή έγινε έστω εξαιτίας ενός τόσο τραγικού και δύσκολου γεγονότος, μπορεί να συνεχιστεί…<br /> <br /> Η πολιτισμική και θρησκευτική ποικιλία είναι αυτή που θα σώσει την Μεσόγειο. Συνάμα, είναι και αυτή που πρέπει να διαφυλαχθεί περισσότερο, ειδικά σήμερα. Οι ιστορικές ομάδες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις ιστορικές εστίες τους είναι πάρα πολλές. Ο ρυθμός με τον οποίο χάνονται γλώσσες, όπως τα αραμαικα είναι ασύλληπτος και τρομακτικός (αυτό σε χτυπάει άσχημα, όταν είσαι απόφοιτος φιλοσοφικής!).<br /> <br /> Όταν η ανθρωπογεωγραφία της Μεσογείου αλλάζει και η ιστορία χάνεται, γινόμαστε κι εμείς υπεύθυνοι για τον νέο διχασμένο κόσμο που δημιουργείται. Η Μεσόγειος ήταν ανέκαθεν μία θάλασσα πολιτισμών και θρησκειών. Δηλώσεις σαν του Σαλβίνι είναι απλώς φασιστικές εξάρσεις που δεν έχουν καμία σχέση με το μεσογειακό ταπεραμέντο ενός λαού που σφράγισε με τον πιο ανεξίτηλο τρόπο την ιστορία της Μεσογείου. Δεν έχουν μάλλον καμία σχέση με το όραμα και την ανάγκη για μία ασφαλέστερη και ευμάρουσα Μεσόγειο.<br /> <br /> <a href="https://www.huffingtonpost.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Μεσόγειος: μία πονεμένη ιστορία

    Η Μεσόγειος ήταν ανέκαθεν μία θάλασσα πολιτισμών και θρησκειών. Γιάννης Κουτρούδης Μεσόγειος, δυστυχώς, έφτασε να είναι το νεκροταφ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πως ο Ερντογάν επιδιώκει να θρυμματίσει το γεωστρατηγικό πλέγμα Ελλάδας-Κύπρου με Ισραήλ, Αίγυπτο και Ιορδανία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdh_P71m1zAUBdJ-EMaipuVjG3PxFg9yR1w3o-58AYqYQjhtNTNWvYkstGqxaDljd3PoCDezL0kpIGXZw7AEyGTny1H5NZOOomP0QcqSp8aquN6bL9vcPr_N4VB4F-EHDrcFMy5XL_FTo/s1600/aoz-kypros.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="336" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdh_P71m1zAUBdJ-EMaipuVjG3PxFg9yR1w3o-58AYqYQjhtNTNWvYkstGqxaDljd3PoCDezL0kpIGXZw7AEyGTny1H5NZOOomP0QcqSp8aquN6bL9vcPr_N4VB4F-EHDrcFMy5XL_FTo/s640/aoz-kypros.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <b>Λυγερός Σταύρος</b><br />Η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ δεν είναι τίποτα άλλο από τον πιο πρόσφατο κρίσιμο κρίκο στην "αλυσίδα" που οι Τούρκοι έχουν ονομάσει "Γαλάζια Πατρίδα". Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα στρατηγικό δόγμα, στόχος του οποίου είναι η κυριαρχία των Τούρκων στην καρδιά της Ανατολικής Μεσογείου. Για να καταστεί αυτή δυνατή επιχειρούν να σπάσουν τον άξονα Ελλάδας-Κύπρου, να εκτοπίσουν την Ελλάδα από την κρίσιμη αυτή θαλάσσια περιοχή και κατ' αυτόν τον τρόπο να θρυμματίσουν το γεωστρατηγικό πλέγμα που υφαίνουν τα γεωπολιτικά τρίγωνα με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Ιορδανία. <br /><br />Υπενθυμίζουμε ότι το έδαφος για τη συμφωνία με την κυβέρνηση της Τρίπολης είχαν προετοιμάσει οι χάρτες που προ αρκετών μηνών είχε παρουσιάσει ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Ακάρ στους Λίβυους συνομιλητές του, αλλά και δημοσίως. Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτόν τον χάρτη, η τουρκική υφαλοκρηπίδα εκτείνεται παραλλήλως (και προς τα ανατολικά) με τη γραμμή Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη και εισέρχεται από ανατολικά στα νότια του νομού Λασηθίου.<br /><br />Ο χάρτης είχε συνταχθεί με βάση την τουρκική θέση-ισχυρισμό ότι τα νησιά έχουν μόνο χωρικά ύδατα έξι μιλίων, όχι υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ. Η θέση αυτή είναι απολύτως αντίθετη με το διεθνές δίκαιο, το οποίο προβλέπει το ακριβώς αντίθετο, ότι νησιά που έχουν κατοίκους και διατηρούν έστω και στοιχειώδη οικονομική δραστηριότητα έχουν υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ.<br /><br />Η τουρκική θέση είναι αντίθετη και με την κοινή λογική. Η Άγκυρα δεν αναφέρεται σε βραχονησίδες, αλλά σε όλα τα νησιά, μη εξαιρώντας τα νησιά-κράτη, όπως π.χ. η Κύπρος. Αν, όμως, η Κύπρος δεν έχει υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ γιατί να έχει η Βρετανία, η Ινδονησία, η Ιαπωνία, ακόμα και η Αυστραλία; Ο τουρκικός παραλογισμός είναι εξόφθαλμος. Το γιατί η Άγκυρα κατέφυγε σ' αυτή την ακρότητα το εξηγεί η ίδια: για να κερδίσει 104.000 τετρ. χλμ θαλάσσια έκταση. <br /><br />Η επίμονη ρητορική περί "Γαλάζιας Πατρίδας" κωδικοποιεί μία στρατηγική, η οποία υλοποιείται σταδιακά, αλλά συστηματικά τα τελευταία χρόνια. Εδώ και πολλά χρόνια οι Τούρκοι επιδιώκουν με διάφορους τρόπους να εγγράψουν υποθήκες σε θαλάσσιες περιοχές που --σύμφωνα με την αρχή της μέσης γραμμής-- ανήκουν στην Ελλάδα και στην Κυπριακή Δημοκρατία.<br /><br />Συχνή αεροναυτική παρουσία <br /><br />Για τον σκοπό αυτό δεν χρησιμοποιούν μόνο λόγια, χάρτες και Navtex. Με τη συνεχή και έντονη αεροναυτική παρουσία τους επιχειρούν να εδραιωθούν και αναγνωρισθούν σαν ηγεμονική δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο. Θέλουν να καταστήσουν σαφές ότι έχουν θέσει υπό τον απόλυτο έλεγχό τους ειδικά τη μεγάλη θαλάσσια περιοχή που έχει ως όριο δυτικά τη γραμμή Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη και ανατολικά την Κύπρο. Ουσιαστικά, η Άγκυρα διακηρύσσει με στρατιωτικού τύπου ενέργειες τη διεκδίκηση αυτής της περιοχής. Η τουρκική εφημερίδα Σαμπάχ, μάλιστα, είχε γράψει χαρακτηριστικά: «Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι κάποτε τη Μεσόγειο την αποκαλούσαν "τουρκική λίμνη"»! <br /><br />Μια ματιά στον χάρτη δείχνει τη στρατηγική σημασία που έχει το μικρό νησιώτικο σύμπλεγμα του Καστελλόριζου. Η γεωγραφική θέση του ακυρώνει σε μεγάλο βαθμό την τουρκική στρατηγική. Με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, εξασφαλίζει στην Ελλάδα μια τεράστια θαλάσσια έκταση (μεταξύ Κρήτης και Κύπρου). Στο υπέδαφος του βυθού της βρίσκονται (σύμφωνα με αξιόπιστες ενδείξεις) μεγάλα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Ακόμα και εάν το Διεθνές Δικαστήριο δεν δώσει πλήρη επήρεια στο σύμπλεγμα του Καστελλόριζου (σε περίπτωση που η διαφορά έφθανε στη Χάγη), πιθανότατα θα του δώσει προς Νότο μία πολλαπλάσια της έκτασης των νησίδων υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ. <br /><br />Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, η σημασία της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ του Καστελλόριζου δεν περιορίζεται στο ενδεχόμενο ύπαρξης ενεργειακών πόρων. Έχει κρίσιμη σημασία και σε αμιγώς στρατηγικό επίπεδο. Το Καστελλόριζο συνιστά μία εδαφική και πληθυσμιακή παρουσία της Ελλάδας στην καρδιά της θαλάσσιας περιοχής που επιδιώκει να οικειοποιηθεί η Τουρκία. <br />Συνθήκες απομόνωσης-περικύκλωσης <br /><br />Αυτός είναι και ο λόγος που οι Τούρκοι επιχειρούν να το αποκόψουν από την αλυσίδα των ελληνικών νησιών του Αιγαίου. Στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών διερευνητικών επαφών, μάλιστα, είχαν ζητήσει την εξαίρεση του Καστελλόριζου από τις διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, με το επιχείρημα ότι είναι στη Μεσόγειο κι όχι στο Αιγαίο. <br /><br />Επιδίωξη των Τούρκων είναι να παρουσιάσουν το Καστελλόριζο σαν απομονωμένες ελληνικές νησίδες, οι οποίες βρίσκονται κάτω από την τουρκική ακτογραμμή και ως εκ τούτου δεν δικαιούνται υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ. Γι' αυτό και δημιουργούν συστηματικά συνθήκες "περικύκλωσης", ώστε να μην επηρεάσει την κατανομή της Ανατολικής Μεσογείου σε εθνικές θαλάσσιες ζώνες. <br /><br />Όταν τον Μάρτιο του 2011 ο Νταβούτογλου είχε επισκεφθεί την Ελλάδα, είχε δηλώσει σχετικά: «Το Καστελλόριζο βρίσκεται στη Μεσόγειο. Σ’ ό,τι αφορά το νησί του Καστελλόριζου, η Τουρκία έχει βάσιμες νομικές και πολιτικές θέσεις σε συμφωνία με το Διεθνές Δίκαιο και τη νομολογία των διεθνών δικαστηρίων, συμπεριλαμβανομένης και της Χάγης. Και γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα και η Τουρκία διαφωνούν σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο». <br /><br />Στρατηγικός στόχος της Άγκυρας είναι να επιβάλει άτυπο πλην ουσιαστικό ναυτικό αποκλεισμό της Ελλάδας από τον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Κρήτης και Κύπρου. Να εκτοπίσει ολοσχερώς την Ελλάδα από αυτή τη θαλάσσια περιοχή και κατ' αυτόν τον τρόπο να την αποκόψει από την Κύπρο. Εάν καταφέρει να σπάσει τον άξονα Ελλάδα-Κύπρος και να επανεγκλωβίσει την Ελλάδα στο Αιγαίο, θα έχει καταφέρει ουσιαστικά κάτι πολύ πιο σημαντικό: θα κατακερματίσει το γεωστρατηγικό πλέγμα (τα τρίγωνα Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ, Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος και Ελλάδα-Κύπρος-Ιορδανία) που απομονώνει την Τουρκία. <br /><br />Είναι προφανές πως το γεωστρατηγικό αυτό πλέγμα, το οποίο αυτές τις ημέρες υιοθετήθηκε και επισήμως από τις ΗΠΑ (με την υπογραφή από τον πρόεδρο Τραμπ του East Med Act), έχει κοινό παρονομαστή τον άξονα Ελλάδα-Κύπρος. Εάν αυτός σπάσει τα προαναφερθέντα γεωπολιτικά τρίγωνα θα θρυμματιστούν. Το Ισραήλ, η Αίγυπτος και πολύ περισσότερο η Ιορδανία θα επιστρέψουν στη "γωνιά" τους, η καθεμία χώρα αποκλειστικά και μόνο για λογαριασμό της. Με άλλα λόγια, η Άγκυρα θα έχει επιτύχει να διασπάσει το ολοένα και ενισχυόμενο γεωστρατηγικό πλέγμα των τριών τριγώνων και να σημειώσει μία ιστορικών διαστάσεων γεωστρατηγική επιτυχία. <br /><br />Η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης για την εκτός διεθνούς δικαίου οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, όπως και η αποστολή τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Λιβύη με σκοπό να πολεμήσουν στο πλευρό της κυβέρνησης Φάρατζ, επιβεβαιώνει την αποφασιστικότητα του Ερντογάν να παρεμβληθεί δυναμικά μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου και να μετατρέψει τη χώρα του σε περιφερειακή δύναμη, πιο συγκεκριμένα στην ηγεμονική δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου. <br /><br />Αυτός είναι ο λόγος σε κάθε ευκαιρία επιδεικνύει την αεροναυτική ισχύ της σ’ αυτή τη θαλάσσια περιοχή, παραβιάζοντας ωμά αρχές του διεθνούς δικαίου και της καλής γειτονίας. Το πράττει ήδη με έντονο τρόπο στην κυπριακή ΑΟΖ. Ετοιμάζεται να το πράξει και στο τόξο Καστελλόριζο-Ρόδος-Κρήτη. Δεν πρόκειται για εκτίμηση. Σύμφωνα με δηλώσεις του Ερντογάν η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης «είναι στην πραγματικότητα η αντιστροφή (της συνθήκης) των Σεβρών». Ενώ με εκείνη η Τουρκία συρρικνώθηκε με αυτή επεκτείνεται. <br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος πρόσθεσε: «Με τη βοήθεια του Θεού και πολύ σύντομα εδώ (σ.σ. έδειχνε την περιοχή ανατολικά της Κρήτης και δυτικά του Καστελλόριζου) θα ξεκινήσουμε και σεισμικές έρευνες και γεωτρήσεις... Θέλω να σας δείξω κάτι. Αυτό εδώ το σημείο, είναι το σημείο σύνδεσης της Τουρκίας με την Λιβύη. Αυτή η λωρίδα που βλέπετε περνάει ανατολικά της Κρήτης. Το βόρειο τμήμα των συνόρων εδώ, είναι η Τουρκία και το νότιο τμήμα είναι η Λιβύη. Τι είναι αυτά; Αυτά είναι υφαλοκρηπίδες. Εμείς μπορούμε να πούμε πως εδώ μπορούμε να κάνουμε τις σεισμικές μας έρευνες. Και μετά τις σεισμικές μας έρευνες μπορούμε να κάνουμε και γεωτρήσεις». Αυτό που περιέγραψε ο Ερντογάν δεν είναι τίποτα περισσότερο από τον μηχανισμό πρόκλησης κρίσης με την Ελλάδα. Επειδή η πείρα διδάσκει πως ό,τι προαναγγέλλει το πράττει, το ερώτημα είναι πότε ακριβώς θα "πυροδοτήσει" την κρίση.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Πως ο Ερντογάν επιδιώκει να θρυμματίσει το γεωστρατηγικό πλέγμα Ελλάδας-Κύπρου με Ισραήλ, Αίγυπτο και Ιορδανία

Λυγερός Σταύρος Η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ δεν είναι τίποτα άλλο από τον πιο πρόσφατο κρίσιμο κρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελούντα,1984: Όταν η ελληνική διπλωματία "έκοβε και έραβε" στη Μεσόγειο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjLpCm9xG6I45u8t9Waw8QQoNALUf2lICL2REwCPtLZu4VQ6kOR6_bMwm7bUT5bYcYeR8J1_0Fc2yGw4aTkEUdi-586Tjxe18NWn0n9T9hV-ANZPbTPJz9tgOpbCYXsGvpCG03IqAhkJ_4/s1600/symfonia-elountas.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="336" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjLpCm9xG6I45u8t9Waw8QQoNALUf2lICL2REwCPtLZu4VQ6kOR6_bMwm7bUT5bYcYeR8J1_0Fc2yGw4aTkEUdi-586Tjxe18NWn0n9T9hV-ANZPbTPJz9tgOpbCYXsGvpCG03IqAhkJ_4/s640/symfonia-elountas.png" width="640" /></a></div> <br /> <b>Κολλάρος Βασίλης</b><br />Νοέμβριος του 1984: Κάτω από άκρα μυστικότητα και με μυθιστορηματικό τρόπο, ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου φιλοξένησε στην Ελούντα του Αγίου Νικολάου της Κρήτης τον Γάλλο πρόεδρο, Φρανσουά Μιτεράν και τον Λίβυο δικτάτορα, Μουαμάρ αλ Καντάφι. Επρόκειτο για τριμερή συνάντηση που κανόνισε ο Έλληνας πρωθυπουργός με σκοπό την αποκατάσταση των γαλλολιβυκών σχέσεων, οι οποίες είχαν κλονιστεί μετά το ζήτημα του Τσαντ (Ελευθεροτυπία, 15.11.1984). <br /><br />Το Τσαντ, μια κεντροαφρικανική χώρα, αποτελούσε μόνιμη εστία διαμάχης ανάμεσα στη Γαλλία και τη Λιβύη, γεγονός που τροφοδότησε μια σειρά από εμφύλιους πολέμους. Η Γαλλία αποτελούσε εν δυνάμει εγγυήτρια χώρα μετά την αποαποικιοποίηση που έγινε επί Ντε Γκωλ. Από την άλλη πλευρά, η Λιβύη έβλεπε το γειτονικό σε αυτήν Τσαντ, ως διάδρομο εξάπλωσης της κανταφικής επανάστασης σε άλλες χώρες της αφρικανικής ηπείρου (Ελεύθερος Τύπος, 16.11.1984).<br /> <br /> <br /> <img height="640" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/12/%CE%95%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%84%CF%85%CF%80%CE%AF%CE%B1-16.11.1984-2-1320x1829.jpg" width="461" />Ελευθεροτυπία <br /><br />Η Τρίπολη είχε έντονη ανάμιξη στα εσωτερικά του κρατιδίου αυτού, στέλνοντας στρατεύματα και στηρίζοντας ομάδες που αντιτάσσονταν στη (γαλλόφιλη) κεντρική κυβέρνηση. Συγκεκριμένα, 5.500 Λίβυοι στρατιώτες είχαν σταλεί στα σύνορα Λιβύης-Τσαντ (Ελευθεροτυπία, 16.11.1984).<br /><br />Για να αποσπάσει ο Παπανδρέου τη συναίνεση του Γάλλου προέδρου γι' αυτή τη συνάντηση, είχε προβεί, το προηγούμενο διάστημα, σε μια σημαντική κίνηση που ενίσχυσε σημαντικά την ελληνογαλλική προσέγγιση. Αυτή αφορούσε την προμήθεια 40 γαλλικών μαχητικών, τύπου Mirage-2000, τα οποία, σε συνδυασμό με την απόκτηση ισάριθμων αμερικανικών F-16, χαρακτηρίστηκαν "αγορά του αιώνα". <div> <img height="640" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/12/%CE%9C%CE%B5%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%AE-15.11.1984-1320x1823.jpg" width="463" /></div> <div> Μεσημβρινή <br /><br />Ακόμη, η αγορά των γαλλικών αεροσκαφών εξασφάλιζε την υποστήριξη της Γαλλίας τόσο στα Μεσογειακά Προγράμματα όσο και στο ζήτημα του ελληνικού μνημονίου στην ΕΟΚ (Ελευθεροτυπία, 15.11.1984). Το να πείσει τον Καντάφι να έρθει στην Κρήτη, δεν ήταν δύσκολο. Ο Παπανδρέου διατηρούσε στενές σχέσεις με τον Αραβικό Κόσμο (Παλαιστίνη, Ιορδανία, Συρία, Λιβύη) και δεν δίστασε να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας με καθεστώτα που βρίσκονταν σε διπλωματική απομόνωση, όπως αυτό του Λίβυου συνταγματάρχη.<br /><br />Να σημειώσουμε ότι είχε προηγηθεί επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, στην Τρίπολη της Λιβύης. Τα τολμηρά φιλοαραβικά ανοίγματα στόχευαν σε οικονομικά οφέλη και σε αναβάθμιση της ελληνικής διπλωματίας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. </div> <div> <br />Η Συμφωνία της Ελούντας <br /><br /><img height="640" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/12/%CE%95%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%84%CF%85%CF%80%CE%AF%CE%B1-15.11.1984.jpg" width="464" /> <br /><br />Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία έγραφε, στις 15 Νοεμβρίου 1984, με πηχυαίους τίτλους «Διάσκεψη ξαφνικά στην Κρήτη», υπογραμμίζοντας παράλληλα τα πρωτοφανή μέτρα ασφάλειας που επικρατούσαν. Σύμφωνα με τον Παπανδρέου, επιλέχθηκε η Κρήτη, διότι αν επιλεγόταν η Αθήνα θα έπρεπε ο Καντάφι να γίνει δεκτός ως αρχηγός κράτους. </div> <div> <img height="440" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/12/%CE%95%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%84%CF%85%CF%80%CE%AF%CE%B1-16.11.1984-1-1320x908.jpg" width="640" />Ελευθεροτυπία <br /><br />Αναφορικά με τα συμπεράσματα της τριμερούς, αυτά συνοψίζονταν στα εξής: α) Αποχώρηση των λιβυκών και γαλλικών στρατευμάτων από το Τσαντ β) Ανταλλαγή επισκέψεων σε επίπεδο ηγετών μεταξύ των δυο χωρών και γ) Αναγνώριση εκ μέρους της Γαλλίας του δικαιώματος της Λιβύης να υπερασπίσει τα σύνορά της, σε περίπτωση επέμβασης τρίτης χώρας στο Τσαντ (Μεσημβρινή, 16.11.1984). Επίσης, στα συμπεράσματα της τριμερούς θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και την επίσημη πρόσκληση που απηύθυνε ο Παπανδρέου στον Καντάφι να επισκεφτεί την Αθήνα (Ελευθεροτυπία, 16.11.1984). </div> <div> <img height="203" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/12/%CE%A4%CE%BF-%CE%92%CE%AE%CE%BC%CE%B1-16.11.1984-2-1322x420.jpg" width="640" />Το Βήμα <br /><br />Με το πέρας των μαραθώνιων συζητήσεων, ο Καντάφι δήλωσε, ενώπιον των δημοσιογράφων: «ευχαριστώ το μεγάλο μας φίλο Παπανδρέου», ενώ και ο Έλληνας πρωθυπουργός αναφέρθηκε με θερμά λόγια τόσο για τον Μιτεράν όσο και για τον Λίβυο συνταγματάρχη. Βέβαια, ο Γάλλος πρόεδρος δεν παρέστη στην κοινή συνέντευξη Τύπου, υποσχόμενος ότι θα έκανε δηλώσεις μετά την επιστροφή του στη γαλλική πρωτεύουσα. </div> <div> <br />Η Ελλάδα "γέφυρα" Δύσης–Αραβικού Κόσμου</div> <div>  </div> <div> <img height="323" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/12/%CE%A4%CE%BF-%CE%92%CE%AE%CE%BC%CE%B1-16.11.1984-1320x667.jpg" width="640" />Το Βήμα <br /><br />Ο Παπανδρέου επεδίωκε να προβάλλει τον διεθνή μεσολαβητικό ρόλο της Ελλάδας. Ο φιλοκυβερνητικός Τύπος πίστωνε στον ίδιο την επιτυχή έκβαση της τριμερούς και έκανε λόγο για «ιστορικό γεγονός με παγκόσμια απήχηση» (Το Βήμα, 16.11.1984). Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, η Ελλάδα έγινε "γέφυρα" για την ειρήνευση στο Τσαντ και τη διμερή συνεργασία (Το Βήμα, 17.11.1984), ενώ μια νέα σελίδα ανοιγόταν στις γαλλολιβυκές σχέσεις. Η δημόσια χειραψία των δυο ηγετών (Μιτεράν-Καντάφι) επισφράγισε, κατά τα γραφόμενα του Τύπου, την επιτυχία της ελληνικής πρωτοβουλίας (Ελεύθερος Τύπος, 16.11.1984). <br /><br /><img height="640" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/12/%CE%95%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%84%CF%85%CF%80%CE%AF%CE%B1-16.11.1984.jpg" width="476" /> <br /><br />Ο διεθνής Τύπος υπογράμμιζε τον ρόλο της ελληνικής κυβέρνησης, ως συνδετικού κρίκου ανάμεσα στη Δυτική Ευρώπη και τον Αραβικό κόσμο. Η τριμερής τράβηξε και το ενδιαφέρον του τουρκικού Τύπου, οποίος, σε γενικές γραμμές, τη χαρακτήριζε μεγάλη διπλωματική επιτυχία του Παπανδρέου, ενώ θεωρούσε ότι η συγκεκριμένη συνάντηση ενδιέφερε την Τουρκία από τη στιγμή που σε αυτήν πήραν μέρος ηγέτες, που κατά κάποιο τρόπο, αντιτίθονταν στα συμφέροντα της Άγκυρας (Ελευθεροτυπία, 17.11.1984). </div> <div> <br />Οι διεθνείς και εσωτερικές αντιδράσεις <br /><br />Σε διεθνές επίπεδο, ο αμερικανικός παράγοντας, όπως και το Ισραήλ, δεν φαινόταν ευχαριστημένοι από τις πρωτοβουλίες του Παπανδρέου (Έθνος, 16.11.1984). Το State Department αρνήθηκε να σχολιάσει τη τριμερή συνάντηση, ενώ προσπαθούσε να τορπιλίσει κάθε προσέγγιση μεταξύ Παρισιού και Τρίπολης. Ειδικότερα, το Ισραήλ φαινόταν δυσαρεστημένο από την ακραιφνή, όπως υποστήριζε, φιλοαραβική στάση του Παπανδρέου, η οποία δεν ευνοούσε την επίλυση του Μεσανατολικού. </div> <div> <img height="431" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/12/%CE%9A%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%AE-16.11.1984-1320x889.jpg" width="640" />Στο εσωτερικό της χώρας, η αντιπολίτευση (ΝΔ) δήλωσε ότι «δεν είχε αντίρρηση για οποιαδήποτε διεθνή πρωτοβουλία της ελληνικής κυβερνήσεως», αλλά διερωτάτο: «τι αναμένει ο κ. Παπανδρέου σαν αποτέλεσμα μιας τέτοιας πρωτοβουλίας». Επίσης, επεσήμανε τη χρονική σύμπτωση της παρουσίας του Γάλλου προέδρου στην Ελούντα με την παραγγελία των 40 Mirage που έγινε, όπως υποστήριζαν, σε αντίθεση με όλες τις υπηρεσιακές εισηγήσεις (Μεσημβρινή, 16.11.1984). Ο αντιπολιτευόμενος Τύπος έκανε λόγο για "σιωπηλό" Μιττεράν (Καθημερινή, 16.11.1984) που μίλησε σε χαμηλό τόνο και για διάσταση ερμηνειών ανάμεσα στο Παρίσι και την Αθήνα, αναφορικά με τα συμπεράσματα της τριμερούς.</div> <div> <img height="640" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/12/%CE%9A%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%AE-17.11.1984.jpg" width="266" /> <br /><br />Το ζήτημα του Τσαντ συνέχισε να απασχολεί την επικαιρότητα, ακόμα και μετά την τριμερή της Κρήτης (Ελευθεροτυπία, 22.11.1984). Ο Τύπος έγραφε ότι βρισκόταν σε εξέλιξη νέα μεσολαβητική προσπάθεια από ελληνικής πλευράς για την εφαρμογή της Συμφωνίας της Ελούντας και την πλήρη αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από το έδαφος του Τσαντ. </div> <div> <img height="540" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/12/papoulias-liviy.png" width="640" />Ελευθεροτυπία<br /><br /><a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Ελούντα,1984: Όταν η ελληνική διπλωματία "έκοβε και έραβε" στη Μεσόγειο

Κολλάρος Βασίλης Νοέμβριος του 1984: Κάτω από άκρα μυστικότητα και με μυθιστορηματικό τρόπο, ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου φιλοξ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η "αποκλεισμένη" Τουρκία και οι περιφερειακές πραγματικότητες

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiaXtGYK6gx-6o-O3Ocly5G4z7PVrI46ayG8VZBTgoSjkd1Izt8LvIZeGjdXS0OIhhb5RaEm1Rgg_-Fu2n3s4JQjSu7pTqeRLSKNIslwu2Jz-DCe6PQIZRpScYzGv9gdUITNc-cLFL4dTs/s1600/902400001513.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="422" data-original-width="630" height="428" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiaXtGYK6gx-6o-O3Ocly5G4z7PVrI46ayG8VZBTgoSjkd1Izt8LvIZeGjdXS0OIhhb5RaEm1Rgg_-Fu2n3s4JQjSu7pTqeRLSKNIslwu2Jz-DCe6PQIZRpScYzGv9gdUITNc-cLFL4dTs/s640/902400001513.jpg" width="640" /></a></div> <h3> <span style="font-weight: normal;">Ας έχουμε κατά νου ότι η κατάσταση στο εσωτερικό της Λιβύης είναι ρευστή και οι «σημερινοί» αντίπαλοι κάλλιστα μπορούν να γίνουν «αυριανοί» φίλοι. </span></h3> <b>Δρ. Κωνσταντίνος Φίλης* </b><br />Συχνά παρουσιάζεται η εικόνα πως η Τουρκία είναι καταδικασμένη από τις περιφερειακές συμπράξειςκαι πωςαποτελεί παρακολούθημα των εξελίξεων ή στο άλλο άκρο ότι διαφεντεύει τις τύχες της ευρύτερης περιοχής. Προφανώς και οι δύο προσεγγίσεις πάσχουν ή βλέπουν μόνο τη μία όψη του νομίσματος. <br /><br />Εστιάζοντας στη Λιβύη, δύο παρατηρήσεις:<br /><br />Η Τουρκία δεν θέλει να εγκλωβιστεί στρατιωτικά σε ένα ενδεχομένως ατέρμονο πόλεμο (το κόστος είναι βέβαιο, το όφελος αμφίβολο) αλλά επιδιώκει μία άμεση συμφωνία για κατάπαυση του πυρός/εκεχειρία, ώστε αφενός να μην επιτραπεί στη συμμαχία υπό τον Χάφταρ να καταλάβει την εξουσία, αφετέρου να κερδίσει η ίδια χρόνο προκειμένου να εδραιωθεί ως εκ των παικτών με σημαίνοντα ρόλο και λόγο στις διαπραγματεύσεις για την επόμενη μέρα στη Λιβύη. <br /><br />Όμως, προκειμένου να καταφέρει τον απώτερο στόχο της, πρέπει να δείξει αποφασιστικότητα στη στήριξη του καθεστώτος Αλ Σαράτζ και ανάλογα να χρησιμοποιήσει την πιθανότητα στρατιωτικής εμπλοκής για να πείσει για τις προθέσεις της, εξασφαλίζοντας θέση στο τραπέζι των διαβουλεύσεων. Η πρόσκληση της καγκελαρίου Μέρκελ προς τον Ερντογάν για να συμμετάσχει σε διεθνή διάσκεψη για το θέμα της Λιβύης, όπως και η «μακρά και αναλυτική» τηλεφωνική συνομιλία Κόντε-Ερντογάν προσφέρουν στην Άγκυρα τουλάχιστον «φωνή» στις διεργασίες. Είναι βέβαια ζητούμενο για αυτή αν έτσι μπορεί να ελέγξει πιθανές αρνητικές εξελίξεις ή αποδειχθεί ότι το αντίπαλο στρατόπεδο είναι πλέον σε θέση ισχύος. <br /><br />Δεύτερον, η Άγκυρα δεν έχει τα μέσα (διπλωματικά και στρατιωτικά) να στηρίξει κατά μόνας το καθεστώς της Τρίπολης. Άρα, αν διαπιστώσει εγκαίρως ότι δεν υπάρχουν άλλοι πρόθυμοι, τότε είτε θα αναπροσαρμόσει την πολιτική της (το έχει επαναλάβει στη Συρία) είτε θα βρεθεί μπροστά σε σοβαρό αδιέξοδο (επίσης, έχει ξαναγίνει στη Συρία). <br /><br />Γι′ αυτό το αμέσως επόμενο διάστημα, γνωρίζοντας πόσο απαραίτητη είναι για τα συμφέροντά της η έστω και βραχεία παραμονή του Αλ Σαράτζ, θα εξαντλήσει τα περιθώρια για να βρει συνοδοιπόρους (κυρίως σε ΗΠΑ και ΕΕ, όπου οι απόψεις ως προς τη Λιβύη διίστανται) είτε θα προσπαθήσει να λάβει διαβεβαιώσεις (κυρίως από τη Ρωσία, μιας και οι αραβικές χώρες που στηρίζουν τον Χάφταρ δύσκολα θα συνηγορήσουν) ότι τα συμφέροντα της (έστω όχι στην ολότητά τους) θα γίνουν σεβαστά. Ως προς την αναζήτηση συμμαχιών, χθες μόλις η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (ΚΕΕ) ζήτησε από πέντε «φίλες χώρες», ανάμεσα στις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες, τη σύναψη διμερών συμφωνιών ασφάλειας για να τη βοηθήσουν να απωθήσει την επίθεση του στρατάρχη Χάφταρ στην Τρίπολη. Πιο συγκεκριμένα, σε επιστολές που απευθύνονται στους ηγέτες των ΗΠΑ, Μ.Βρετανίας, Ιταλίας, Αλγερίας και ασφαλώς της Τουρκίας, ο Φάγεζ αλ-Σάρατζ, ενθαρρύνει τις «φίλες χώρες να ενεργοποιήσουν τις συμφωνίες συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας», σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση. <br /><br />Κοντολογίς, έχοντας επενδύσει συστηματικά σε ένα ισλαμίζοντα πρόεδρο-μαριονέτα, με συνεπή παρουσία εδώ και χρόνια στη Λιβύη, που έχει δημιουργήσει σχέσεις εξάρτησης με την Τρίπολη, τις οποίες κρίνει ότι ήρθε η ώρα να εξαργυρώσει (ή μάλλον βιάζεται να κεφαλαιοποιήσει με την ανεκδιήγητη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ), η Άγκυρα έχει καταφέρει για την ώρα να πατήσει πόδι και στη Λιβύη. Από την άλλη, κινδυνεύει με over-stretching (υπερ-έκταση), δεδομένου ότι εμφορείται από τη αντίληψη ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να παλινορθώσει την επιρροή της σε περιοχές, όπου βάσει του νεο-οθωμανικού αφηγήματος, ισχυρίζεται ότι έχει ιστορικά συμφέροντα. <br /><br />Τέλος, ας έχουμε κατά νου ότι η κατάσταση στο εσωτερικό της Λιβύης είναι ρευστή και οι «σημερινοί» αντίπαλοι κάλλιστα μπορούν να γίνουν «αυριανοί» φίλοι. Όπως, επίσης, επειδή πρόκειται για αραβική χώρα με τις γνωστές ιδιαιτερότητες, η ελληνική διπλωματία πρέπει να είναι συνεχώς ενεργή και σε επαγρύπνηση, γιατί οι συσχετισμοί ανατρέπονται εύκολα και οι υποσχέσεις συχνά μένουν «κενό γράμμα».<br /><b><i><br />*Εκτελεστικός Διευθυντής Ερευνών Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων</i></b><br /><br /><div> <a href="https://www.huffingtonpost.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Η "αποκλεισμένη" Τουρκία και οι περιφερειακές πραγματικότητες

Ας έχουμε κατά νου ότι η κατάσταση στο εσωτερικό της Λιβύης είναι ρευστή και οι «σημερινοί» αντίπαλοι κάλλιστα μπορούν να γίνουν «αυριανο...

Διαβάστε την συνέχεια

H ελληνική απερισκεψία απέναντι στην τουρκική πειρατεία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidzqbBRMqYAblKzRyZWXK6XJg9Zs8j5Kd8SUPvxM75IWtg2jqBRAAox7XULnExChf9geOm5FUKudqHOV_cVZgeHVj_cNw9pZLtDRF7ggd5XGgyG7P3JW0Ei4Zg4IS_NLzshxlNDMxaFmo/s1600/erdogan3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="425" data-original-width="630" height="430" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidzqbBRMqYAblKzRyZWXK6XJg9Zs8j5Kd8SUPvxM75IWtg2jqBRAAox7XULnExChf9geOm5FUKudqHOV_cVZgeHVj_cNw9pZLtDRF7ggd5XGgyG7P3JW0Ei4Zg4IS_NLzshxlNDMxaFmo/s640/erdogan3.jpg" width="640" /></a></div> <h3> <span style="font-weight: normal;">Η Αθήνα δεν είναι αδύναμη ούτε πολιτικά, ούτε στρατιωτικά. Διαθέτει πολλά χαρτιά που μπορεί να αξιοποιήσει </span></h3> <b>Εύα Ι. Κουλουριώτη*</b><br />Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο πραγματικός χρόνος υπογραφής του μνημονίου κατανόησης της Τουρκίας και της Λιβύης μεταξύ του Ερντογάν και του Σαράτζ ήταν κατά την συνάντησή τους μετά την σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο και όχι πριν από αυτή. Και ήταν το αποτέλεσμα της αυξημένης αυτοπεποίθησης της τουρκικής κυβέρνησης μετά την επιχείρηση ”Πηγή Ειρήνης” στην ανατολική Συρία, την οποία η Άγκυρα έθεσε σε εφαρμογή παρά τις αντιρρήσεις των Ευρωπαίων και του Αμερικανικού Κογκρέσου, αλλά και τον εφησυχασμό των ΗΠΑ στον φάκελο των ρωσικών πυραύλων S-400. <br /><br />Είναι σαφές ότι η υπογραφή μνημονίου κατανόησης με την κυβέρνηση Σαράτζ είναι ένα ακόμα επεισόδιο στο σήριαλ της τουρκικής κλιμάκωσης που ξεκίνησε όταν ο Ερντογάν και το κόμμα του έχασαν την μάχη της Κωνσταντινούπολης με τη συμφωνία των S-400 για να φθάσει στην τουρκική πειρατεία στην θαλάσσια περιοχή της Κρήτης. Εδώ θα πρέπει να σταθούμε στις λεπτομέρειες του φακέλου της Λιβύης για να κατανοήσουμε τις πιθανότητες επιτυχίας των πρόσφατων ελληνικών κινήσεων και ποιες επιλογές μπορεί να σταματήσουν αυτή την τουρκική πειρατεία στα ελληνικά χωρικά ύδατα.<br /><br />Στο αρχείο της Λιβύης, η πίτα του πετρελαίου είναι το επίκεντρο και η αιτία των συγκρούσεων και των περιφερειακών και διεθνών κινήσεων. Όμως το σκηνικό είναι τόσο περίπλοκο ώστε ακόμα και πολλοί αναλυτές της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής μπορεί να χαθούν στις λεπτομέρειές του. Αυτό που ενδιαφέρει την Αθήνα συνοπτικά είναι ότι υπάρχουν δύο αντιμαχόμενες πλευρές, η πρώτη στην Τρίπολη με επικεφαλής την κυβέρνηση της Εθνικής Συμφωνίας του πρωθυπουργού Φάγιεζ αλ-Σαράτζ, υποστηριζόμενη από την Τουρκία με όπλα, υλικοτεχνική υποστήριξη και παροχή πληροφοριών, ενώ η δεύτερη στη Βεγγάζη με επικεφαλής τον στρατηγό Χαλίφα Χάφταρ, υποστηριζόμενη από πολλά κράτη, κυρίως τα ΗΑΕ και την Ρωσία που παρέχουν χρήματα, όπλα και εκπαίδευση. Η ευρωπαϊκή πλευρά είναι διχασμένη αφού η Ιταλία υποστηρίζει την Τρίπολη και .η Γαλλία υποστηρίζει την Βεγγάζη.<br /><br />Κατά συνέπεια, η διαίρεση της Ευρώπης στην λιβυκή σκηνή μειώνει την επιρροή της στις πρόσφατες τουρκικές κινήσεις.Tο να βασιστεί λοιπόν κάποιος στο Παρίσι, το Λονδίνο ή ακόμα και το Βερολίνο για να ασκήσουν πιέσεις στην κυβέρνηση της Λιβύης γνωρίζοντας την κατάσταση που επικρατεί, είναι παράλογο. Όπως εξάλλου είναι αφελές πολιτικά να περιμένει κανείς να ασκήσουν πιέσεις στην Άγκυρα που κραδαίνει εκβιαστικά το χαρτί των προσφύγων.<br /><br />Πράγματι, η ελληνική κυβέρνηση, που σοκαρίστηκε από το μνημόνιο μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, ήλπιζε ότι οι συναντήσεις του Λονδίνου στο πλαίσιο της συνόδου των ηγετών των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ θα συνέβαλαν ουσιαστικά στο να κάνει η Άγκυρα ένα βήμα πίσω. Το αποτέλεσμα ήταν το ακριβώς αντίθετο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέστρεψε με άδεια χέρια, ενώ ο Ερντογάν επέστρεψε με το πράσινο φως Ευρώπης-Αμερικής που τον ώθησε να συναντήσει τον Σαράτζ για δεύτερη φορά σε λιγότερο από 20 ημέρες και, κατόπιν, να πείσει το τουρκικό κοινοβούλιο να επικυρώσει το μνημόνιο κατανόησης. Από αυτό το σημείο και μετά, η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να εναποθέσει τις ελπίδες της στην εξέλιξη της εσωτερικής κατάστασης στην Λιβύη, ευχόμενη να ακυρωθεί τελικώς το μνημόνιο κατανόησης δεδομένης της αντίδρασης του Χάφταρ και του λιβυκού κοινοβουλίου του Τομπρούκ σε αυτό. <br /><br />Όσον αφορά στο εσωτερικό της Λιβύης, η σύγκρουση στο πεδίο διαρκεί στην πραγματικότητα για περισσότερα από τέσσερα χρόνια και στα χαρτιά για σχεδόν εννέα μήνες. Υπό το πρίσμα της ισορροπίας δυνάμεων πίσω από κάθε πλευρά είναι μία σύγκρουση μέσα σε έναν ατελείωτο φαύλο κύκλο. Εάν, μάλιστα όπως διαφαίνεται, η Τουρκία στείλει στρατεύματα στην Τρίπολη, αυτή η σύγκρουση θα διαρκέσει επί μακρόν και δεν η λύση δεν μπορεί να δοθεί στρατιωτικά αλλά, τελικά, θα είναι πολιτική που θα ικανοποιεί όλες τις πλευρές. Το σχέδιο που ακολουθεί η ελληνική κυβέρνηση βάσει του οποίου η σύγκρουση μπορεί να τελειώσει σύντομα με μεγάλη νίκη του στρατηγού Χάφταρ ο οποίος στη συνέχεια θα ακυρώσει το μνημόνιο κατανόησης και θα επιστρέψει στο σημείο μηδέν αποτελεί άγνοια της πραγματικότητας και των λεπτομερειών της. <br /><br />Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι ο Χάφταρ που υποστηρίζεται από τους Ρώσους μπορεί να έχει διαφορετική άποψη εάν ο Πούτιν βλέπει τα πράγματα αλλιώς: η ρωσική στρατιωτική στήριξη είναι απολύτως αναγκαία για τον στρατό του Χάφταρ που δεν μπορεί αντέξει τις συνέπειες της απώλειάς της. Υπό το φως, δε, των εξαιρετικών ρωσοτουρκικών σχέσεων, κάτι που είναι καταφανές από τον φάκελο της Συρίας, ο Ερντογάν μπορεί να πείσει τον Πούτιν ότι το μνημόνιο κατανόησης με την κυβέρνηση της Τρίπολης είναι προς το συμφέρον της Ρωσίας και πιο συγκεκριμένα του Turkish stream και των ρωσικών ενεργειακών πρότζεκτ στην Ευρώπη. Η Τουρκία μπορεί μέσω του χάρτη των θαλασσίων συνόρων με την Λιβύη να εμποδίσει το ισραηλινό σχέδιο να τροφοδοτηθεί η Ευρώπη με φυσικό αέριο και από εκεί και μετά ​​ο Πούτιν εύκολα μπορεί να κάνει τον Χάφταρ να δεχτεί αυτό το μνημόνιο κατανόησης.<br /><br />Όσο η ελληνική κυβέρνηση προσεύχεται στον Θεό να νικήσει ο Χάφταρ, η Άγκυρα ξεκίνησε την επικοινωνία της για το θέμα με την Μόσχα αρχικά μέσω τηλεφωνικής συνομιλίας μεταξύ Ερντογάν και Πούτιν, ακολουθούμενη μία μέρα μετά, από επίσκεψη μεγάλης τουρκικής αντιπροσωπείας στην Μόσχα συμπεριλαμβανομένων των Τούρκων υπουργών Άμυνας και Εξωτερικών και του αρχηγού της ΜΙΤ Χακάν Φιντάν με τον φάκελο Λιβύη να βρίσκεται στην κορυφή των συζητήσεων αυτής της επίσκεψης. Εχθές, η ρωσική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι είναι σε επαφή και με την πλευρά Χάφταρ και με την πλευρά Σαράτζ - προφανώς μέσω της Τουρκίας. Και εδώ πρέπει να απευθύνουμε στην ελληνική κυβέρνηση το εξής ερώτημα: Έχει σχέδιο Β;<br /><br />Η βραδύτητα των αντιδράσεων της ελληνικής κυβέρνησης ήταν και εξακολουθεί να είναι ο λόγος για την συνεχή τουρκική κλιμάκωση. Όταν η Άγκυρα κινήθηκε το περασμένο καλοκαίρι στην περιοχή της Κύπρου, δεν αντιμετωπίστηκε έντονα από την Αθήνα και την Λευκωσία, γεγονός που οδήγησε λογικά στην ώθηση της Τουρκίας προς μια νέα κλιμάκωση, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η υπογραφή του μνημονίου με την λιβυκή κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας. Είναι μια πραγματικότητα που εξελίσσεται μέρα με τη μέρα και μπορεί να είναι το προοίμιο άλλων τουρκικών κινήσεων, γιατί όχι, προς τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου ή και την συνθήκη της Λωζάνης. <br /><br />Εάν η ελληνική κυβέρνηση είχε κινηθεί άμεσα και πριν από την σύνοδο του ΝΑΤΟ υπογράφοντας ένα μνημόνιο με την πλευρά Χάφταρ, αυτό θα ανάγκαζε την Τουρκία να επανεξετάσει την στάση της, να κάνει ένα βήμα πίσω και να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να βρεθεί μια μέση λύση. Τώρα υπάρχει ελάχιστος χρόνος για να γίνει προσπάθεια να σωθεί η κατάσταση. Κατ’αρχάς θα πρέπει να γίνει άμεσα επαφή με τον Χάφταρ και δεύτερον πρέπει άμεσα να δημιουργηθεί μια ισχυρή συμμαχία με το Ισραήλ - αν και υπάρχουν ήδη διαρροές στα ισραηλινά ΜΜΕ ότι γίνονται μυστικές συνεννοήσεις με την Τουρκία - και των εμπλεκόμενων στην περιοχή, της Κύπρου, της Αιγύπτου και του Χάφταρ και να καταστεί σαφές ότι οι τουρκικές ενέργειες απειλούν πρωτίστως τον Eastmed που στοχεύει να μεταφέρει φυσικό άεριο στην Ευρώπη και μπορεί να είναι η απαρχή μεγαλύτερης κλιμάκωσης στα αιγυπτιακά και λιβυκά ύδατα. <br /><br />Εάν τα παραπάνω αποτύχουν, τότε η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που διαθέτει - την αναθεώρηση των συμφωνιών για τις βάσεις και την αμυντική συνεργασία αλλά και το Σκοπιανό - για να πιέσει τους Αμερικανούς να πάρουν ξεκάθαρη θέση για την τουρκική παρανομία, κάτι που δεν έχουν κάνει έως αυτήν την στιγμή και να στριμώξουν την Τουρκία. Επίσης, εάν αποκαλυφθεί ότι το Τελ Αβίβ βρίσκεται σε συζητήσεις με την Άγκυρα και έχει αποδεχθεί ότι έχει δικαιώματα σε αυτήν την θαλάσσια περιοχή, η Ελλάδα πρέπει να δηλώσει επισήμως ότι γι’αυτήν το πρότζεκτ του Eastmed δεν υφίσταται. Οι Ισραηλινοί ας διαλέξουν στρατόπεδο. Ή την Ελλάδα, ή την Τουρκία. <br /><br />Η Αθήνα δεν είναι αδύναμη ούτε πολιτικά, ούτε στρατιωτικά. Διαθέτει πολλά χαρτιά που μπορεί να αξιοποιήσει για να προωθήσει τα συμφέροντά της. Αλλά μάλλον υποφέρει από την παρουσία ανθρώπων με ηγετικό ρόλο στην ελληνική πολιτική σκηνή που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν πολιτικές κρίσεις. I rest my case.<br /><br /><b><i>*Πολιτική αναλύτρια ειδική σε θέματα Μέσης Ανατολής </i></b><div> <br /><a href="https://www.huffingtonpost.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

H ελληνική απερισκεψία απέναντι στην τουρκική πειρατεία

Η Αθήνα δεν είναι αδύναμη ούτε πολιτικά, ούτε στρατιωτικά. Διαθέτει πολλά χαρτιά που μπορεί να αξιοποιήσει  Εύα Ι. Κουλουριώτη* Μπορώ να...

Διαβάστε την συνέχεια

«Aπασφάλισε» ο Α.Μετέ: «Δεν θέλουμε ελληνικές σημαίες στα φέρετρα μουσουλμάνων – Δεν θέλουμε να μας σκεπάζει ο σταυρός»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgk-cHvdEdqKFZiYz-i9_tvmzV9BzVDSdlgKkaqb_Fj_CbWY-mkHSGdp90NEOxIZsUj_a5o7yPEKOFb2Yg59C1XHIuuyrm1Lk7K2eGN_tfSH4fFe_OqoT2GBx4iG2ZoNUC-Ywu7mVtGq74/s1600/glafki-stratos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="533" data-original-width="800" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgk-cHvdEdqKFZiYz-i9_tvmzV9BzVDSdlgKkaqb_Fj_CbWY-mkHSGdp90NEOxIZsUj_a5o7yPEKOFb2Yg59C1XHIuuyrm1Lk7K2eGN_tfSH4fFe_OqoT2GBx4iG2ZoNUC-Ywu7mVtGq74/s640/glafki-stratos.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Πάρα πολύ σοβαρό θέμα θέτει για την χώρα μας, ο μη εκλεγμένος μουφτής Ξάνθης, Α.Μετέ μιλώντας σε <a href="http://milletgazetesi.gr/view.php?id=15265">τουρκόφωνη εφημερίδα της Δυτικής Θράκης,</a> σχετικά περιστατικό με την ελληνική σημαία στο φέρετρο Έλληνα μουσουλμάνου στρατιώτη κατά την διαδικασία της ταφής του, αρνούμενος ουσιαστική την τοποθέτηση της σε ανάλογες περιπτώσεις, ερχόμενος παράλληλα σε αντίθεση επίσημα πλέον με προχθεσινή απόφαση του Υπουργείου Παιδείας . <br /> <br /> Κατά τον μη εκλεγμένο Μουφτή και απάντηση του με αφορμή την προχθεσινή παρέμβαση του υπουργείου παιδείας αναφέρονται τα εξής : “η ελληνική σημαία δεν θα πρέπει να τοποθετείται σε ανάλογες περιπτώσεις σε Έλληνες μουσουλμάνους στρατιώτες, διότι φέρει τον σταυρό εκφράζοντας την ελληνορθόδοξη θρησκεία», κάτι όμως που εγείρει τρομερά ερωτήματα για το που πάει ακριβώς το θέμα ο ίδιος. <br /> <br /> Ερώτηση δημοσιογράφου σε Μετέ: Επιτρέπεται η τοποθέτηση της ελληνικής σημαίας στο φέρετρο ενός μουσουλμάνου στρατιώτη που πέθανε κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στην Ελλάδα; <br /> <br /> <i>“Η απάντησή μας έχει τεθεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Επίσης λέμε, πρώτα απ ‘όλα, οι σημαίες δεν δημιουργούν πρόβλημα σε όλους. </i><br /> <i><br /></i> <i>Δεύτερον. Εάν οι σημαίες φέρουν το σύμβολο θρησκείας, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε την κατάσταση και να την αξιολογήσουμε αναλόγως. </i><br /> <i><br /></i> <i>Η (ελληνική) σημαία μπορεί να τοποθετηθεί σε φέρετρο κατά την διάρκεια μιας κηδείας. Δεν υπάρχει πρόβλημα αν οι πολίτες της ίδιας θρησκείας τοποθετούν τις σημαίες τους σε ανάλογες περιπτώσεις στο φέρετρο. Αλλά δεν είναι σωστό να τοποθετήσετε μια σημαία ή ένα διαφορετικό πανί που φέρει το σύμβολο του Χριστιανισμού στο σώμα ενός μουσουλμάνου στρατιώτη. </i><br /> <i><br /></i> <i>Η Φετφά υποχρεώνει τις οικογένειες, αλλιώς θα δημιουργηθούν προβλήματα που θα προκύψουν από την μη λήψη υπόψιν των θρησκευτικών ευαισθησιών που έχουν οι οικογένειες. </i><br /> <i><br /></i> <i>Για αυτό, έχω δύο προτάσεις: </i><br /> <i><br /></i> <i>1 Ρωτήστε τους χριστιανούς κληρικούς και ιερείς: Εάν ένας χριστιανός ορθόδοξος στρατιώτης πεθάνει στη Σαουδική Αραβία ή στο Ιράκ, μπορεί να καλυφθεί το σώμα του με τη σημαία της Σαουδικής Αραβίας ή του Ιράκ; Περιμένουμε την απάντηση. </i><br /> <i><br /></i> <i>2 Συνιστούμε στους “ανθρώπους” που κινούνται γύρω από τον διορισμένο μουφτή (Ξάνθης) να τοποθετήσουν την ελληνική σημαία με το σταυρό όταν πεθάνουν. Επειδή αυτοί οι κύριοι είναι ήδη “στρατιώτες” του ελληνικού κράτους με ρόμπες. Δεδομένου ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουν ως “στρατιώτες” αυτού του κράτους, παρακαλώ αφήστε τις ελληνικές αρχές να τοποθετήσουν στο φέρετρο τους την ελληνική σημαία. </i><br /> <i><br /></i> <i>Τονίζω και πάλι, αφήστε τις κηδείες μας “ελεύθερες”. Η ανάσταση δεν είναι αρκετή για να αντιμετωπίσει τους νεκρούς; Όποιος ανήκει σε κάποια θρησκεία, θα τον θάβουν σύμφωνα με τις απαιτήσεις της θρησκείας του. Οι Χριστιανοί, σύμφωνα με τον Χριστιανισμό, οι μουσουλμάνοι πρέπει να θάβονται σύμφωνα με το Ισλάμ. Φυσικά, επειδή ζούμε μαζί, μπορούμε να συμμετέχουμε στην κηδεία του άλλου (Χριστιανού) και να μοιραζόμαστε τον πόνο μέσα στο πλαίσιο του σεβασμού. </i><br /> <i><br /></i> <i>Θέλω να θέσω τέλος σε αυτό, τονίζοντας ότι η μουσουλμανική τουρκική μειονότητα στη Δυτική Θράκη πάντα είχε σεβασμό στις σημαίες. Ωστόσο, τα θρησκευτικά σύμβολα πρέπει να εξετάζονται προσεκτικά και δεν πρέπει να επιβάλλονται σε κανέναν”</i>, καταλήγει ο ίδιος. <br /> <br /> Υπενθυμίζεται ότι στις 17 Ιουλίου 2019, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας ΜΑΧΗΤΗΣ, «στο σπίτι του νεκρού Έλληνα μουσουλμάνου στο θρήσκευμα στρατιώτη, την ώρα που ο Μουφτής κ. Σινίκογλου έψαλε και συμπαραστέκονταν στην οικογένεια, και χωρίς κανένα σεβασμό στη μνήμη του Νεκρού στρατιώτη και του ελληνικού στρατού που έδωσε το «παρών» με επικεφαλής τον Στρατηγό, εισέβαλαν ο «Ψευτομουφτής» Ξάνθης κ. Μετέ με τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης Χουσεϊν Ζεϊμπέκ, συνοδευόμενοι από τον Δήμαρχο Μύκης Καπζά Τζεμήλ, τον Πρόεδρο της ΤΕΞ Κουρτ Αχμέτ και τον Αντιπρόεδρο του Τουρκικού κόμματος DEB Οζάν Αχμέτογλου κ.ά., απαιτώντας να αφαιρεθεί η ελληνική σημαία από το φέρετρο, να φύγει ο Στρατός και να μεταφέρουν αυτοί τον νεκρό στα νεκροταφεία. <br /> <br /> Μάλιστα ο Μετέ έσπρωξε τον Μουφτή Ξάνθης κ. Σινίκογλου που ήταν παρών δίπλα στην οικογένεια και του είπε να σηκωθεί και να φύγει αμέσως από το χωριό, γιατί δεν είχε καμιά δουλειά εκεί, ενώ στη συνέχεια πήραν αυτοί το φέρετρο, αφαίρεσαν την ελληνική σημαία που υπήρχε επάνω και το μετέφεραν στο νεκροταφείο”. <br /> <br /> Για το θέμα αυτό υπήρξε υπουργική απόφαση προχθές, η οποία αναφέρει ότι πλέον “ θα τοποθετείται η Ελληνική σημαία σε ανάλογες περιπτώσεις Ελλήνων Μουσουλμάνων στρατιωτών που χάνουν τη ζωή τους κατά την ώρα του καθήκοντος. Η σημαία είναι εθνικό σύμβολο και δεν την απαγορεύει ο Ισλαμικός Νόμος”.<br /> <br /> <a href="https://www.pentapostagma.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

«Aπασφάλισε» ο Α.Μετέ: «Δεν θέλουμε ελληνικές σημαίες στα φέρετρα μουσουλμάνων – Δεν θέλουμε να μας σκεπάζει ο σταυρός»

Πάρα πολύ σοβαρό θέμα θέτει για την χώρα μας, ο μη εκλεγμένος μουφτής Ξάνθης, Α.Μετέ μιλώντας σε τουρκόφωνη εφημερίδα της Δυτικής Θράκης,...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρόλος των Mirage 2000-5 Mk.2 στη στρατηγική κρούση σε ξηρά και σε θάλασσα, ασπίδα για την Κύπρο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiZPu996Hvg3XrvArhdj2nKqFsAc0M0VkOg0TP5O2sskarAlxnDUwRQmvl7W_36My3QyXCLdt_GmT0IJaIdAM2KiM-f5H4BBSXuEUBC-4Ffd9_tH02S5OWCSojDUY-FE5zcbV_NBLMM1us/s1600/Mirage2000-5Mk.2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="790" height="324" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiZPu996Hvg3XrvArhdj2nKqFsAc0M0VkOg0TP5O2sskarAlxnDUwRQmvl7W_36My3QyXCLdt_GmT0IJaIdAM2KiM-f5H4BBSXuEUBC-4Ffd9_tH02S5OWCSojDUY-FE5zcbV_NBLMM1us/s640/Mirage2000-5Mk.2.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Ο στόλος των Mirage 2000, θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην έκβαση ελληνικών αεροπορικών επιχειρήσεων στην Κύπρο. Ο αριθμός των διαθέσιμων αεροπλάνων του τύπου βέβαια (είτε είναι της έκδοσης –EG, είτε -5Mk.2) είναι πολύ μικρός για ευρείας κλίμακας επιχειρήσεις, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που έχουμε ήδη εξαντλήσει. Αν υποθέσουμε ότι θα έχουμε διαθεσιμότητα 100% (πράγμα αδύνατο) και για τις δύο εκδόσεις του Mirage 2000, το πρώτο που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι τα -5Mk.2 θα κληθούν να προκαλέσουν «κορεσμό» της εχθρικής αεράμυνας. <br /> <br /> «Κορεσμός» εχθρικής αεράμυνας σημαίνει πολύ απλά ότι 15 μαχητικά -5Mk.2 που εξαπολύουν ισάριθμους SCALP-EG, είναι 30 στόχοι προς αναχαίτιση και ανάσχεση… Και μάλιστα οι δεύτεροι (SCALP) είναι πολύ δύσκολο να στοχοποιηθούν και να προσβληθούν λόγω του μικρού μεγέθους τους αρχικά και κατ’ επέκταση λόγω του εξαιρετικά μικρού ηλεκτρομαγνητικού τους ίχνους (RCS-Radar Cross Section). <br /> <br /> Δευτερευόντως ο SCALP-EG είναι δύσκολο να ανασχεθεί και λόγω του ιδιαίτερου προφίλ πτήσης του. Terrain Masking σε ύψος μικρότερο των 300 ποδών, χωρίς δυνατότητα παρεμβολής λόγω του εντελώς αυτόνομου συστήματος καθοδήγησής του… Που είναι συνδυασμός αδρανειακού συστήματος ναυτιλίας δακτυλίων λείζερ (IRS), δορυφορικού (GPS) και ψηφιακής βάσης δεδομένων εδαφικής διαμόρφωσης (TERPROM-TERrain PROfile Matching). <br /> <br /> H αυτονομία του όπλου και η αδυναμία παρεμβολής του τέλος, ισχύουν και για την κρίσιμη τελική φάση της ασφαλούς ταυτοποίησης και τελικής καθοδήγησης. Μέσω του αισθητήρα IR που χρησιμοποιεί, παράλληλα με τη φωτογραφική ταυτοποίηση του στόχου… <br /> <br /> Στη συγκεκριμένη περίπτωση στόχοι των SCALP-EG θα είναι ασφαλώς οι σταθμοί ραντάρ του τουρκικού ΣΑΕ (συστήματος αεράμυνας) και τα δύο μεγάλα αεροδρόμια που βρίσκονται απέναντι από την Κύπρο. Του Ικονίου και των Αδάνων (Ιντσιρλίκ). Αυτή η ενέργεια φυσικά θα γίνει λίγο πριν το πρώτο κύμα των ελληνικών F-16 κρούσης φτάσει στις ακτές της Κύπρου… Και βέβαια χωρίς καν να χρειαστεί να πλησιάσουν τους στόχους τους. Στα -5Mk.2 αναφερόμαστε… <br /> <br /> Επιπρόσθετα, μπορούν παράλληλα να λειτουργήσουν ως πλατφόρμες Η/Π, μέσω παρεμβολών από το σύστημα ICMS 2000Mk.3, αλλά και ως μαχητικά εναέριας κάλυψης μέσων-μεγάλων αποστάσεων (BVR), εκμεταλλευόμενα τις δυνατότητες των MICA που θα μεταφέρουν και φυσικά την πολύ μεγάλη ακτίνα αποκάλυψης και εγκλωβισμού ιπτάμενων στόχων του ραντάρ RDY-2. <br /> <br /> Όλοι αυτοί οι λόγοι απαντούν στο ΓΙΑΤΙ το σύνολο των Mirage 2000EG έπρεπε να αναβαθμιστεί σε -5Mk.2. Στο ΓΙΑΤΙ ενώ υπήρχε η δυνατότητα να αγοραστούν άλλα 10-15 τουλάχιστον καινούρια αεροπλάνα της έκδοσης αυτής και να συγκροτηθούν τρεις πλήρεις Μοίρες πολλαπλών ρόλων και στρατηγικού χαρακτήρα, εμείς κάναμε το μεγάλο λάθος να μην ασκήσουμε καν το δικαίωμα προαίρεσης (option) για τις τρεις πρόσθετες μονάδες που περιλαμβάνονταν στη σύμβαση του Αυγούστου του 2000… <br /> <br /> Απαντούν τέλος στο ΓΙΑΤΙ ενώ τα μαχητικά αυτά εντάχθηκαν σε υπηρεσία το Νοέμβριο του 2007, ήταν εγκληματική παράλειψη η μη υπογραφή σύμβασης FOS (Follow On Support) για ανταλλακτικά και υποστήριξη… <br /> <br /> Ξανά στο επιχειρησιακό κομμάτι… Το καύσιμο που φέρουν εσωτερικά τα -5Mk.2 σε σχέση με τα παλαιότερα –EG είναι ακριβώς το ίδιο. 3.976 λίτρα. Εξωτερικά όμως, τα αεροπλάνα της νεότερης έκδοσης μπορούν να μεταφέρουν περισσότερο. Το ίδιο ισχύει και για τα διθέσια. Η εσωτερική χωρητικότητα των οποίων είναι ελαφρά μικρότερη (3.904 λίτρα). <br /> <br /> Τα Mirage 2000EG/BG μπορούν να φέρουν εξωτερικά μία κεντρική (centerline) δεξαμενή τύπου RPL-522 χωρητικότητας 1300 λίτρων (343 US GAL) και κάτω από την πτέρυγα δύο δεξαμενές τύπου RPL-501/502, χωρητικότητας 1700 λίτρων (449 US GAL) έκαστη. Και οι δύο αυτοί τύποι εξωτερικών δεξαμενών καυσίμου, είναι πιστοποιημένοι για πλεύση με υπερηχητικές ταχύτητες. <br /> <br /> Στα μονοθέσια και διθέσια -5Mk.2, έχουν πιστοποιηθεί οι χωρητικότητας 2000 λίτρων (529 US GAL) εξωτερικές δεξαμενές τύπου RPL 541/542, γεγονός που αυξάνει ακόμα περισσότερο την αυτονομία του αεροπλάνου σε σχέση με την παλαιότερη έκδοση, αλλά και με το F-16 αλλά… To Mirage 2000 σε οποιαδήποτε έκδοσή του, δεν «φορά» CFT…. <br /> <br /> Και κάτι τελευταίο… Tα παλαιότερα –EG που θα κληθούν να πλήξουν μονάδες του τουρκικού στόλου με τους αερομεταφερόμενους ΑΜ-39 Exocet γύρω από την Κύπρο, δεν θα φορούν πτερυγικές εξωτερικές δεξαμενές καυσίμου. Θα έχουν φορτωμένους AM-39 στη θέση τους (αυτούς που θα βυθίσουν το Γιαβούζ). <br /> <br /> Επομένως τόσο τα -5Mk.2, όσο και τα –EG θα χρειαστεί να ανεφοδιαστούν στον αέρα προκειμένου να εξασφαλιστεί επαρκής χρόνος παραμονής τους (Loiter time) πάνω από την περιοχή των επιχειρήσεων. Άρα είναι αναγκαία η αξιοποίηση ιπτάμενων τάνκερ. Δηλαδή <a href="https://www.defence-point.gr/news/air-refueling-mia-fthini-lysi-gia-aeroporiki-kalypsi-tis-kyproy-apo-tin-polemiki-mas-aeroporia">η προμήθεια ατρακτιδίων με hose για τη μετατροπή πέντε τουλάχιστον C-130H, σε ιπτάμενα τάνκερ</a>. <br /> <br /> <a href="https://www.defence-point.gr/news/air-refueling-mia-fthini-lysi-gia-aeroporiki-kalypsi-tis-kyproy-apo-tin-polemiki-mas-aeroporia/m2000-5mk-2-refuelling"><img height="365" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2019/11/M2000-5Mk.2-refuelling.jpg" width="640" /></a> <br /> <br /> H Πολεμική Αεροπορία που πρόσφατα γιόρτασε, συμμετέχοντας παράλληλα με επιτυχία στην ισραηλινή πολυεθνική άσκηση αεροπορικών δυνάμεων Blue Flag, έχει στη διάθεσή της το κατάλληλο έμψυχο και άψυχο υλικό για να προστατέψει αποτελεσματικά τον Ελληνισμό όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και στα Βαλκάνια… <br /> <br /> Δεν περιγράφουμε σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Αυτό που χρειάζεται είναι συνέχεια και συνέπεια. Εδώ και δέκα χρόνια η ελληνική Πολιτεία έχει αφήσει την Πολεμική Αεροπορία στην τύχη της. Χωρίς κανένα σχεδιασμό για το παρόν και το μέλλον, χωρίς υποστήριξη και χωρίς καμία επένδυση. <br /> <br /> Αυτά που χρειάζεται να γίνουν είναι πραγματικά πολύ λίγα –σε κόστος κυρίως- σε σχέση με αυτά που έγιναν κατά τη δεκαετία 1998-2008. Το να αποδώσουμε την ικανότητα σε μικρό αριθμό C-130H να λειτουργούν και ως ιπτάμενα τάνκερ (μέσω της προμήθειας μικρού αριθμού ατρακτιδίων!), το να αποκτήσουμε μία πρόσθετη Μοίρα μεταχειρισμένων Mirage 2000 και να τους αποδώσουμε επίσης την ικανότητα να φέρουν Exocet και το να εκσυγχρονίσουμε τα 70 F-16C/D Block 30 και Block 50, είναι τα βασικά και είναι πραγματικά «σταγόνα στον ωκεανό» μπροστά στα κονδύλια που δαπανήθηκαν και την προσπάθεια που καταβλήθηκε τα τελευταία 20 χρόνια. Με όσα «παρατράγουδα» είχε η όλη διαδικασία…<br /> <br /> <a href="https://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Ρόλος των Mirage 2000-5 Mk.2 στη στρατηγική κρούση σε ξηρά και σε θάλασσα, ασπίδα για την Κύπρο

Ο στόλος των Mirage 2000, θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην έκβαση ελληνικών αεροπορικών επιχειρήσεων στην Κύπρο. Ο αριθμός των διαθ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το «κόμμα της Χάγης»: Πώς χειρίζεται, εσωτερικά και διεθνώς, το ελληνικό πολιτικό σύστημα την τουρκική απειλή;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEji2vQH82tzUS41QJhyznxV9CgkVzVfK1hxWaCxoJwKnbkpYZVrYFwRjO_E1E9xq9zmpiSudvstQoneQ_Nq202ydHDRzbMgSqIv47NuF57vO8jPmxmV1MAveNDvy9qj3Zy91xweF38_m9c/s1600/xagi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="527" data-original-width="938" height="358" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEji2vQH82tzUS41QJhyznxV9CgkVzVfK1hxWaCxoJwKnbkpYZVrYFwRjO_E1E9xq9zmpiSudvstQoneQ_Nq202ydHDRzbMgSqIv47NuF57vO8jPmxmV1MAveNDvy9qj3Zy91xweF38_m9c/s640/xagi.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Του <b>ΚΩΣΤΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ </b><br /> Οι εξελίξεις μετά την εμφάνιση του συμφώνου Τουρκίας-Λιβύης εκ των πραγμάτων μας οδηγούν σε μία νέα φάση. Είναι φορτωμένες με πληροφορίες και μηνύματα για όποιον θέλει να σηκώσει το πέπλο της καλλιεργούμενης εθελοτυφλίας. Ιδιαίτερα όσον αφορά την εσωτερική πολιτική πραγματικότητα είναι δηλωτικές κεντρικών χειρισμών, επιλογών, προτεραιοτήτων και προσανατολισμών του πολιτικού συστήματος. <br /> <br /> Κεντρικό θέμα που σημάδεψε τη βδομάδα που διανύσαμε ήταν η συγκροτημένη και ενορχηστρωμένη προβολή μιας πολιτικής θέσης αρθρωμένης γύρω από το δίλημμα «Χάγη ή θερμό επεισόδιο/πόλεμος». Δεν είναι υπερβολή να μιλήσουμε για την ανάδυση ενός «νέου ελληνικού κόμματος», του «κόμματος της Χάγης». <br /> <br /> Ασφαλώς ο προσανατολισμός πίσω από αυτό το δίλημμα κάθε άλλο παρά νέος είναι. Αντίθετα επανεμφανίζεται μετά από κάθε μεγάλη κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις τις τελευταίες δεκαετίες. Επιπλέον οι γνωστές δηλώσεις Κατρούγκαλου, Κοτζιά, και Τσιρώνη στις αρχές του φετινού καλοκαιριού και βέβαια η τοποθέτηση Σημίτη για την ανάγκη της επιλογής «επώδυνων συμβιβασμών» με την Τουρκία έχουν προετοιμάσει το σχετικό κλίμα. Τώρα όμως τα πράγματα οδηγούνται σε άλλη ποιότητα. <br /> <br /> Πρώτα απ’ όλα λόγω της ριζικής αναβάθμισης των αξιώσεων της Τουρκίας που παγιώνει το σύμφωνο Τουρκίας-Λιβύης. Σε αυτό μεταξύ πολλών άλλων δυσμενών εξελίξεων περιλαμβάνεται η αποψίλωση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων επί τμήματος των Δωδεκανήσων, και επί του ανατολικού μέρους της Κρήτης. Δεύτερο, και στο έδαφος ακριβώς αυτής της εντελώς έμπρακτα πλέον εκδηλωμένης τουρκικής απειλής, εντυπωσιάζει η διακομματική συναίνεση προβολής του παραπάνω διλήμματος (Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ αντιπροσωπεύονται επάξια), με πιο ολοκληρωμένη ίσως πλατφόρμα την τοποθέτηση Βενιζέλου με πρόσφατο άρθρο του στην Καθημερινή, στο πλαίσιο του οποίου συνδέεται άμεσα η προσφυγή στη Χάγη με την ανάγκη επίσπευσης «επίλυσης» του Κυπριακού. Αν μάλιστα εξετάσει κανείς συνολικότερα και πέραν των κομμάτων, τους φορείς διαμόρφωσης και χειρισμού της κοινής γνώμης (ΜΜΕ, εταιρείες δημοσκοπήσεων, πανεπιστημιακοί συγκεκριμένων ρευμάτων σκέψης της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς) καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η πολιτική γραμμή που συνοψίζεταιι στο «Χάγη ή πόλεμος» αρθρώνει αυτή τη στιγμή, τη βασική στρατηγική που συνέχει το πολιτικό σύστημα για τον χειρισμό της εξελισσόμενης όξυνσης της τουρκικής απειλής. <br /> <br /> Είναι αναγκαίο λοιπόν για να κατανοήσουμε την κατεύθυνση προς την οποία κινούνται οι εξελίξεις, να αναδείξουμε συνοπτικά τη σημασία κύριων πλευρών αυτής της πολιτικής. <br /> <br /> Στη Χάγη στη βάση των αξιώσεων της Τουρκίας; <br /> <br /> Πρώτα απ’ όλα, η προσφυγή στο Διεθνές δικαστήριο της Χάγης προϋποθέτει συμφωνία των δύο μερών επί του περιεχομένου της μεταξύ τους διαφοράς που θα κληθεί το δικαστήριο να επιλύσει. Άρα το ουσιαστικό ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσον η ελληνική πολιτική ηγεσία είναι διατεθειμένη να συμφωνήσει με την Τουρκία για την προς κρίση διαφορά, στη βάση των καταστροφικών αξιώσεων για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο που θέτει η τελευταία. Δύο πλευρές αξίζει να σημειωθούν, σχετικές με το πως παρουσιάζεται το όλο ζήτημα στην ελληνική κοινή γνώμη. <br /> <br /> Η ελληνική εξωτερική πολιτική αυτοπεριορίζεται να αξιοποιήσει τις επιφυλακτικές ή αρνητικές τοποθετήσεις πλευρών του διεθνούς συστήματος (Ευρωπαϊκών, Αμερικανικών και Ρωσικών) κυρίως προκειμένου να επιτύχει την καθυστέρηση ή το πάγωμα των ραγδαίων εξελίξεων που δρομολογεί η τουρκική επιθετικότητα, δίνοντας την ίδια στιγμή σε διεθνές επίπεδο μηνύματα ότι είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί την προσφυγή σε διαιτησία (αναγκαστικά στη βάση των τουρκικών αξιώσεων). Οι «συμμαχικές» πλευρές του διεθνούς συστήματος άλλωστε παροτρύνουν ή πιέζουν ανοικτά σχεδόν στο σύνολό τους προς αυτή την κατεύθυνση. <br /> <br /> Στο εσωτερικό μέτωπο από την άλλη, ακριβώς επειδή γίνεται αντιληπτό ότι ο ανοιχτός ενδοτισμός μιας αποδοχής της παραπάνω εξέλιξης θα διακινδύνευε την πρόκληση μη διαχειρίσιμης πολιτικής κρίσης, συγκεντρώνεται εντυπωσιακή συναίνεση εντός του πολιτικού συστήματος ως προς την επιδίωξη να εμφανιστεί η διαφορά με την Τουρκία ως αποκλειστικά οικονομικού ενδιαφέροντος (υδρογονάνθρακες) και να υπονοηθεί ότι μπορεί να επιλυθεί με «συνεκμετάλλευση» οπότε και σύμφωνα με αυτό το σχήμα δεν θίγεται τάχα «ο σκληρός πυρήνας της κυριαρχίας μας!». Έτσι το «Χάγη ή πόλεμος» συνοδεύεται πάντοτε απαραίτητα από το «συνεκμετάλλευση ή πόλεμος». <br /> <br /> Η συσσωρευμένη αδυναμία της Ελλάδας <br /> <br /> Τα αίτια της ενδοτικής στάσης που τηρεί το ελληνικό πολιτικό σύστημα έναντι της Τουρκίας πρέπει να αναζητηθούν πέραν της απόδοσής τους σε μία «προδοτική του φύση». Η ακολουθούμενη πολιτική και οι προσπάθειες εκλογικεύσεών της βασίζει τη λογική της στο συσσωρευμένο αδυνάτισμα της θέσης της χώρας σε όλους τους τομείς. Αυτή η συνειδησιακά εμπεδωμένη αδυναμία, βασιζόμενη σε αντικειμενικές «υλικές» αιτίες, άλλωστε εξηγεί και την καθήλωση της ελληνικής κοινωνίας μπροστά στον κίνδυνο εξ Ανατολών. Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται υπό μία διπλή αλληλοτροφοδοτούμενη ασφυκτκή πίεση που θέτει την ύπαρξη της χώρας σε αμφισβήτηση. Οικονομική από τη Δύση και τους οργανισμούς της, που αφορά όλη την αναπαραγωγή της κοινωνικής ζωής, και γεωπολιτική που προκύπτει από τον συνδυασμό των επιδιώξεων των Μεγάλων Δυνάμεων στην περιοχή μας με την τουρκική απειλή. Οποιαδήποτε προσπάθεια να σκεφτούμε μία πολιτική διεξόδου από αυτή την κατάσταση πρέπει πριν απ’ όλα να έχει να πει σοβαρά πράγματα για την αντιστροφή αυτής της βιωμένης αδυναμίας σε όλες τις διαστάσεις της, οικονομικές, πολιτικές, στρατιωτικές, κοινωνικής και εθνικής συγκρότησης. <br /> Το πολιτικό σύστημα χειρίζεται (και δείχνει εγκλωβισμένο στο να χειρίζεται) τα θέματα αυτά ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση. Χρησιμοποιεί την αδυναμία που το ίδιο έχει επισωρεύσει επί δεκαετίες ως κύριο παγιδευτικό παράγοντα των συνειδήσεων του κόσμου. Ξοδεύοντας την ενεργητικότητά του στην προβολή του ανέφικτου αυτόνομων ουσιαστικών αλλαγών και σχεδιασμών μεσομακροπρόθεσμης κλίμακας, ασκεί μία «επιδοματική» εντελώς βραχυπρόθεσμη πολιτική προσαρμοσμένη στους εκλογικούς κύκλους. <br /> <br /> Εμβαλωματικά επιδόματα «για να βγεί το εξάμηνο και βλέπουμε» στο οικονομικό επίπεδο, τακτικισμοί στο γεωπολιτικό επίπεδο (του είδους που αναφέραμε παραπάνω) προκειμένου να συσκοτιστούν οι διαλυτικές εξελίξεις για τη μεσομακροπρόθεσμη προοπτική της χώρας από αυτά που σήμερα δεχόμαστε ή πρόκειται να δεχθούμε. Κινούμενο με μία λογική που έχει κοινά με τον τρόπο του Χότζα στη γνωστή ιστορία που κλήθηκε να διαχειριστεί τη δυσφορία του πιστού για τη στενότητα της κατοικίας του, κάποιες στιγμές το πολιτικό σύστημα δείχνει να εδράζει τις προτεραιότητες και τον προσανατολισμό του στην προσδοκία ότι ο όποιος ισχνός και εν πολλοίς προσχηματικός μετριασμός των ακραίων αξιώσεων της Τουρκίας τυχόν θα προέκυπτε, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί επωφελώς για τη σταθεροποίηση της συναίνεσης έναντι της ασκούμενης πολιτικής. <br /> <br /> Τα όρια αυτής της πολιτικής <br /> <br /> Λαμβάνοντας υπ’ όψη το εξαιρετικά ρευστό διεθνές περιβάλλον, και ακόμα περισσότερο μέσα σε αυτό μία Τουρκία που δείχνει να μην ανακόπτει την επιθετικότητά της, δεν θα πρέπει να αποκλειστεί η εκδήλωση μιας πολιτικής κρίσης εθνικής εμβέλειας. Μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο πρέπει να κατανοηθεί ότι το ουσιώδες δεν είναι η προβολή μιάς πολιτικής πλατφόρμας που εκ των πραγμάτων μέσα στις σημερινές συνθήκες θα προϋπέθετε όρους που δεν υπάρχουν. Σε τέτοιες στιγμές αναγκαστικά οι κοινωνίες ξεκινούν παλεύοντας με τα όπλα που διαθέτουν. Είναι πολύ ουσιαστικότερη συμβολή η προβολή της ανάγκης μιας εθνικής πατριωτικής ενότητας τέτοιας που να μπορεί να σταθεί με αξιώσεις απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα και μία άρχουσα τάξη που για δομικούς λόγους ρέπει προς την εκποίηση της χώρας. Με μία τέτοια πολιτική οι διαχωρισμοί μπαίνουν όχι από ένα αφηρημένο δυαδικό ταξικό σχήμα αλλά από την συγκεκριμένη τοποθέτηση του κάθε μέρους στην υποστήριξη της ύπαρξης της χώρας και της κοινωνίας.<br /> <br /> <a href="https://www.apopseis.com/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Το «κόμμα της Χάγης»: Πώς χειρίζεται, εσωτερικά και διεθνώς, το ελληνικό πολιτικό σύστημα την τουρκική απειλή;

Του ΚΩΣΤΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ Οι εξελίξεις μετά την εμφάνιση του συμφώνου Τουρκίας-Λιβύης εκ των πραγμάτων μας οδηγούν σε μία νέα φάση. Είναι φορ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Να τα βρούμε με τους Τούρκους”; Επικίνδυνες οι προτάσεις για “μοιρασιά”-συνεκμετάλλευση

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhpSPordxzAaj4FsYpHyjq4nEuyjYD7mEbh0zB7S-m0IZD9sIeSZ1H-d08mhnWOeaexRRqVxWFRgAx0X2CNpNOsy0dK8ejbSxcsUW0r_AKFlVSApF3HkXYGC9NjthRF53wYUZxEdTNfsgQ/s1600/FATIH-MESOGEIOS-KYPROS.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="437" data-original-width="777" height="358" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhpSPordxzAaj4FsYpHyjq4nEuyjYD7mEbh0zB7S-m0IZD9sIeSZ1H-d08mhnWOeaexRRqVxWFRgAx0X2CNpNOsy0dK8ejbSxcsUW0r_AKFlVSApF3HkXYGC9NjthRF53wYUZxEdTNfsgQ/s640/FATIH-MESOGEIOS-KYPROS.jpg" width="640" /></a></div> <br />Του <b>ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΡΙΒΑ*</b><div> Δεν υπάρχει σύγκρουση και έριδα μεταξύ κρατών που να αφήνει χαρούμενο κάποιον. Βέβαια στα πάντα ισχύει το ”ουδέν κακόν αμιγές καλού”.</div> <div> <br />Κάθε φορά που η Τουρκία είναι έτοιμη να κάνει αυτό που σχεδιάζει εδώ και 80 χρόνια, (ακόμη και στην περίοδο της Κατοχής, η κατοχική δύναμη της Κύπρου διαπραγματευόταν με τη Γερμανία νησιά της Ελλάδας) αποδεικνύεται οτι μερίδα της πολιτικής μας αλλά και της κοινωνίας μας είναι ελλιπώς ενημερωμένες αναφορικά με το τι χρειάζεται για να εκτονωθεί μια κρίση και να αποφευχθεί κάποια σύρραξη.</div> <div> <br /></div> <div> Το κύριο επιχείρημα του παρόντος είναι οτι στην Ελλάδα, από την εποχή του Σημίτη μέχρι και σήμερα, δεν έχει δαιμονοποιηθεί το σλόγκαν ”να τα βρούμε με τους Τούρκους” που συνοδεύεται από λέξεις όπως ”μοιρασιά, συνεκμετάλλευση κτλ”. Αντίθετα, έχουν δαιμονοποιηθεί κατά παράλογο και ανεξήγητο συνάμα – λόγο, όλες οι ρεαλιστικές πρακτικές που κανείς μπορεί να βρει στην ιστορία της διεθνούς πολιτικής.</div> <div> <br /></div> <div> Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι παγιδευμένες σε ένα γαϊτανάκι παιγνίου μηδενικού αθροίσματος. Με άλλα λόγια, ο ένας κερδίζει αυτόματα αυτό που ο άλλος χάνει και επομένως, σε ένα τέτοιο πλέγμα, είναι εγγενώς πολύ δύσκολη η ”διαπραγμάτευση”. Γιατί; Επειδή η υφή της ελληνοτουρκικής διένεξης είναι αυτή μιας εδαφικής διαφοράς. Η διεθνής βιβλιογραφία δηλαδή, αναφέρεται σε περιπτώσεις σαν την ελληνοτουρκική με τον όρο ”territorial disputes”.</div> <div> <br />Σε μικροεπίπεδο, εκείνοι που κάνουν ”αμάν” για την ιδιοκτησία (και καλά κάνουν) μιλούν για μοιρασιά και συνεκεμετάλλευση μην αναγνωρίζοντας ”ιδιοκτησία” στη χώρα στην οποία κατέχουν τις δικές τους περιουσίες. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, κάνουμε λόγο κυρίως για παραλογισμό και όχι για κάποιον συναισθηματικό ψόγο του ύφους και του ήθους ”προδότες”.Η Ελλάδα επομένως, βάσει της λογικής και των αρχών που διέπουν τη στρατηγική και τη διπλωματία, οφείλει να υπεραμύνεται των θέσεών της ως συντηρητική δύναμη του status quo, έναντι της Τουρκίας η οποία σαν διεθνής και περιφερειακό ταραξίας, επιδιώκει να ακυρώσει την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας, της Κύπρου αλλά και άλλων χωρών, όπως της Συρίας στην οποία εισέβαλε κατά το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου 2019.</div> <div> <br />Δεν είναι κακό να λες τη γνώμη σου, κακό είναι να είσαι αστρατήγητος.Η στρατηγική μας δίνει ορισμένες αρχές. Παρόλο που η στρατηγική είναι περισσότερο τέχνη και λιγότερο επιστήμη, (βασίζεται στην ευρηματικότητα και στην ικανότητα επινόησης σχεδίων) μπορεί να μας εξηγήσει κάποιες συμπεριφορές κρατών (ακόμη και ατόμων).Το προληπτικό πλήγμα, από την μερίδα που προαναφέρθηκε και η οποία ασκεί ιδεολογική ηγεμονία από την εποχή Σημίτη, έχει φορτιστεί αρνητικά (με όρους επικοινωνίας) και έχει ταυτιστεί με ”πολεμοχαρείς και τρελούς ανθρώπους που θέλουν να μας σύρουν σε πόλεμο”. Όχι μόνο ο γράφων αλλά και κάθε εχέφρων και στρατηγικά-διπλωματικά εγγράμματος άνθρωπος, μισεί και περιφρονεί τον πόλεμο καθώς απειλεί ευθέως το ένστικτο της αυτοσυντήρησής του.Η μερίδα της ”όποιας λύσης”, είναι εξόχως επικίνδυνη γιατί προωθεί (άθελά της, καθώς δεν έχει γνώσεις στρατηγικής και διπλωματίας) αυτό που υποτίθεται οτι καταδικάζει. Τον ίδιον τον πόλεμο. Πώς γίνεται αυτό; Το προληπτικό πλήγμα και η εξασφάλισή του, ουσιαστικά συνιστούν μια ολοκληρωμένη θέση άμυνας. Το κράτος που σχεδιάζει ένα προληπτικό χτύπημα, έχει πειστεί από δύο πράγματα:</div> <div> <br />Πρώτον, οτι ο άλλος διακυβεύων δεν έχει σκοπό να υποχωρήσει από τις θέσεις του.<br />Δεύτερον, οτι ο διακυβεύων θα κλιμακώσει και θα αυξήσει τις διεκδικήσεις του καθώς βρίσκεται σε μια τροχιά αύξησης των συντελεστών ισχύος του.</div> <div> <br /></div> <div> Αυτοί οι δύο λόγοι, διαβεβαιώνουν τον λήπτη απόφασης οτι δεν πρέπει να αφήνεται ένα πρόβλημα να χρονίζει γιατί γιγαντώνεται, όπως μας έγραφε ο Νικκολό Μακιαβέλι. Αυτό τι σημαίνει; Πως ο λήπτης απόφασης που δεν είναι επιτιθέμενος και διεθνής και περιφερειακός ταραξίας, πάει για πόλεμο; Όχι. Αντί να γελάμε με ειρωνικά μηδιάματα σε tv και δημόσια βήματα διερωτώμενοι ”και τι να κάνουμε; να βγάλουμε το Στόλο;”, μπορούμε να εξετάσουμε τον πυρήνα της διαχείρισης κρίσης, της διαπραγμάτευσης και της ίδιας της στρατηγικής τέχνης.</div> <div> <br /></div> <div> Η απειλή συνιστά τον πυρήνα τους. Η αξιόπιστη και μετρήσιμη απελή, έσωσε τον κόσμο από πυρηνικό ολοκάυτωμα για 45 έτη στον Ψυχρό Πόλεμο. Η απειλή χρήσης βίας, είναι ο πυρήνας της αποτροπής. Της πραγματικής αποτροπής. Η απειλή κάνει τον επιτιθέμενο, (εν προκειμένω τον περιφερειακό ταραξία που ακούει στο όνομα Τουρκία) να υπολογίζει ξανά και ξανά το προσδοκώμενο όφελος που θα αδράξει από μια πολεμική – επιθετική ενέργεια σε σχέση με το κόστος που θα έχει. Όπως λέει δηλαδή ο μέσος φιλελεύθερος πολίτης, ”μην πάει για μαλλί και βγει κουρεμένος”.Επειδή αυτή η μερίδα διατείνεται οτι κατανοεί μόνο από οικονομία, φόρους κτλ, το cost-benefit analysis αποτελεί τη μία βάση της οικονομίας. Η απειλή είναι καταλύτης και εξασφαλίζει (αν συνετά χρησιμοποιείται) την ειρήνη ή τον μη πόλεμο. Αυτό αποδείχθηκε από τον νομπελίστα οικονομολόγο Thomas Schelling, ιδρυτή της σχολής του στρατηγικού ρεαλισμού στο έργο του ”The Strategy of Conflict”.</div> <div> <br />Η έλλειψη update για τις διεθνείς εξελίξεις από τους θιασώτες του ”ο κόσμος είναι η πατρίδα μας”.Το δεύτερο επιχείρημα που καθιστά δαιμονοποιημένες όλες τις πρακτικές τις ρεαλιστικές και φέρνει στον αφρό -μόνο επικοινωνιακά- εκείνες που είναι εκτός λογικού ελέγχου, αφορά την εξής παραδοξότητα: Το να ασχολείται κανείς με τα διεθνή επειδή παίζει στις αγορές ή επειδή έχει υιοθετήσει συνθήματα υπερ μιας κάποιας ”παγκοσμιοποίησης”, δεν τον καθιστά ενημερωμένο.</div> <div> <br /></div> <div> Την περίοδο που ζητούν άνθρωποι να μη βγάλουμε τον στόλο αν χρειαστεί και να πάμε με Ομηρικό τρόπο στους Τούρκους κατά το ”Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες”, το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ περνά το ένα μετά το άλλο κάποια νομοσχέδια τα οποία μόνο ως ιστορικά μπορούν να χαρακτηρισθούν για τις σχέσεις Ελλάδας- Κύπρου- ΗΠΑ και Ισραήλ. Επομένως, πρόκειται για έναν ακόμη παραλογισμό, για μια έλλειψη ικανότητας συγχρονισμού αυτής της μερίδας με τις εξελίξεις.</div> <div> <br />Ο διεθνής ταραξίας των καιρών μας, η Τουρκία, εισβάλλει ανά μήνα (έμμεσα και άμεσα) σε κράτη όπως είναι η Συρία, η Λιβύη ενώ παράλληλα διεξάγει έρευνες και γεωτρήσεις εντός Κυπριακής ΑΟΖ. Η μερίδα αυτή λοιπόν (άθελά της) επιβραβεύει με αφηγήματα ”μοιρασιάς” τις πρακτικές της Τουρκίας που αν υιοθετηθούν και από άλλα κράτη της διεθνούς κοινότητας, τότε θα ζούμε σε μια πραγματική ζούγκλα και όχι σε κάποια ”παγκοσμιοποίηση κέρδους, αλληλεγγύης και φιλελευθερισμού”.</div> <div> <br />Εσχάτως, η Τουρκία δημιουργεί πρόβλημα σε πολλές χώρες της Μεσογείου. Η μη ορθή αντιμετώπιση της Τουρκίας στο παρελθόν μας έφερε στο να συζητάμε το τι θα μοιραστούμε μαζί της.Ο σχεδιασμός για προληπτικό χτύπημα σε περίπτωση που η Τουρκία κάνει πράξη τις απειλές της (γεώτρηση νοτίως της Κρήτης) δεν είναι μόνο απαραίτητος και αποτρεπτικός. Δεν είναι μόνο καταγεγραμμένο από έναν πνευματικό κολοσσό σαν τον Παναγιώτη Κονδύλη. </div> <div> <br /></div> <div> Είναι υπέρ της διαφύλαξης της ειρήνης η οποία θα απειληθεί σε περιφερειακό επίπεδο, (και η Ελλάδα θα καταστεί μέρος του προβλήματος ενδεχόμενης αποσταθεροποίησης) αν η μερίδα αυτή επικρατήσει επικοινωνιακά. Εθνικό δεν είναι το αληθές.Είναι πρωτίστως το ορθολογικό. Όπως δεν είναι λογική η βαθμιαία εθνική αυτοκτονία, έτσι δεν είναι λογική και στρατηγικά αποδεκτή, η προσέγγιση και ο κατευνασμός της Τουρκίας. Η κλιμάκωση της κρίσης εξαρτάται από την επιτιθέμενη και αναθεωρητική δύναμη. Ακόμη και Υπουργός της κυβέρνησης την εποχή των Ιμίων, δημοσίως σε διάγγελμά του είπε ”Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να ανταποκριθεί σε αυτές τις προκλήσεις”.</div> <div> <br />Όσο η Τουρκία κλιμακώνει, η Ελλάδα οφείλει να λέει ”τα βλέπω”, σα να παίζει πόκερ. Τελικά, τι θα μοιράσουμε και τι θα μοιραστούμε;Ο Jack Kerouac, η καλύτερη πένα της Βοστώνης η οποία σίγουρα αγγίζει πολλές ευαίσθητες χορδές σε αυτήν τη μερίδα που διψά για ”μοιρασιά”, έγραφε: ”Έχω να μοιραστώ, μόνο την σύγχυσή μου”.</div> <div> <br /></div> <div> <b><i>*Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ.</i></b><br /><br /><a href="https://www.apopseis.com/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

“Να τα βρούμε με τους Τούρκους”; Επικίνδυνες οι προτάσεις για “μοιρασιά”-συνεκμετάλλευση

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΡΙΒΑ* Δεν υπάρχει σύγκρουση και έριδα μεταξύ κρατών που να αφήνει χαρούμενο κάποιον. Βέβαια στα πάντα ισχύει το ”ουδέν κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα χρηματοδότησε την κατασκευή 57 ειδικών τουρκικών τεθωρακισμένων -Στον Έβρο τα πρώτα 27

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNooeMhwIE8b1FPL34MPWQ6B7moQNA839GJx9nhCYW6qrGMqieCSyJt8RYbu1ptNAMvxaUjscUlYEYoivj3-XYEsmk91rYRQTV2otc0Nl7l0Eh8Kq5UkY5PBQ1fNt5nSruQYSRNV13auM/s1600/Hizir+.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="1366" height="280" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNooeMhwIE8b1FPL34MPWQ6B7moQNA839GJx9nhCYW6qrGMqieCSyJt8RYbu1ptNAMvxaUjscUlYEYoivj3-XYEsmk91rYRQTV2otc0Nl7l0Eh8Kq5UkY5PBQ1fNt5nSruQYSRNV13auM/s640/Hizir+.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Μπορεί να ακούγεται τρελό αλλά είναι απόλυτα αληθινό, η Ελλάδα χρηματοδότησε την Τουρκία για την κατασκευή από την εγχώρια βιομηχανία 57 υπερσύγχρονων τεθωρακισμένων οχημάτων διοίκησης κι ελέγχου εκ των οποίων τα 27 ήδη αναπτύχθηκαν στον Έβρο, ενώ ακολουθούν και τα υπόλοιπα.<br /> <br /> Πρόκειται για τα οχήματα ATEŞ τα οποία είναι τύπου Hizir της Katmerciler με συστήματα επιτήρησης της Aselsan. Η Παραγωγή τους ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2018. <br /> <br /> Η αδιανόητη αυτή εξέλιξη ήρθε ως αποτέλεσμα ενός προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη προστασία των συνόρων της Τουρκίας και την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης, στο οποίο η Ελλάδα συμμετείχε με εθνικούς πόρους!<br /> <br /> Το κόστος των οχημάτων αυτών καλύπτεται κατά 75%(!) από κονδύλια της ΕΕ. Με λίγα λόγια ο Έλληνας φορολογούμενος χρηματοδοτεί τις... εξοπλιστικές ανάγκες της Τουρκίας.<br /> <br /> Φυσικά η Τουρκία δεν τα χρησιμοποιεί για να επιτηρεί τα σύνορα (αφού εκατοντάδες παράνομοι μετανάστες περνούν καθημερινά από τον Έβρο), αλλά τα προορίζει για να τα χρησιμοποιήσει εναντίον του ελληνικού Στρατού. <br /> <br /> Εκτός αν μας πει κάποιος ότι περιμένουν να δεχτούν πυρά από τους λαθρομετανάστες άρα γι' αυτό έχουν τοποθετήσει με ελληνική συγχρηματοδότηση σύστημα ανίχνευσης προέλευσης πυρών ή περιμένουν οι «δικοί τους» διακινητές να τους βάλουν νάρκες γι' αυτό έχουν βάλει και αντιναρκική προστασία.<br /> <br /> Η Aselsan παρέχει το λογισμικό λειτουργίας του συστήματος, το ραντάρ επιτήρησης, τον ηλεκτροπτικό αισθητήρα, το σύστημα εντοπισμού πυρών, και τα συστήματα επικοινωνιών. Το Hizir είναι όχημα 4 x 4, κατηγορίας MRAP (Mini-Resistance Armor Protected), το οποίο μπορεί να κατασκευαστεί σε διαφορετικές διαμορφώσεις και εκδόσεις. Στην βασική έκδοση μεταφοράς προσωπικού το όχημα μπορεί να μεταφέρει συνολικά εννέα (9) άτομα.<br /> <br /> Είναι εφοδιασμένο με κινητήρα της Cummins, έξι κυλίνδρων, 8.900 κυβικών εκατοστών, συνολικής ισχύος 400 ίππων στις 2.100 στροφές το λεπτό. Επιτυγχάνει μέγιστη ταχύτητα 110 χιλιόμετρα την ώρα και εμβέλεια 700 χιλιόμετρα. <br /> <br /> Η τραγωδία είναι ότι δεν έχει χρηματοδοτηθεί από την ΕΕ ούτε με ένα ευρώ ελληνικό πρόγραμμα που να συνεισφέρει ουσιαστικά κι άμεσα στην άμυνα της χώρας, ενώ στις ΜΚΟ έχουν διατεθεί σχεδόν 2δισ. ευρώ!<br /> <br /> Το να σημειώσουμε ότι ενώ η ΕΕ μπορεί και χρηματοδοτεί την Τουρκία για τέτοια προγράμματα και μάλιστα χρηματοδοτεί την παραγωγή της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, εμείς δεν έχουμε κάνει χρήση αντίστοιχου προγράμματος για την απόκτηση οχημάτων επιτήρηση των δικών μας χερσαίων συνόρων, όχι μόνο στη Θράκη, αλλά και στα βόρεια σύνορα μας (Βουλγαρία, Σκόπια, Αλβανία) είναι μία μικρή λεπτομέρεια.<br /> <br /> <iframe allow="accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="380" src="https://www.youtube.com/embed/R25BV0YIU-c" width="680"></iframe><br /> <br /> <a href="https://www.pronews.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η Ελλάδα χρηματοδότησε την κατασκευή 57 ειδικών τουρκικών τεθωρακισμένων -Στον Έβρο τα πρώτα 27

Μπορεί να ακούγεται τρελό αλλά είναι απόλυτα αληθινό, η Ελλάδα χρηματοδότησε την Τουρκία για την κατασκευή από την εγχώρια βιομηχανία 57 ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σφοδρή επίθεση Τουρκίας σε Ελλάδα-Κύπρο-Ισραήλ: «Δεν θα επιτρέψουμε τον ΕastMed»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjDLOxZaDzGnq9sq7ZIvhpUSmYWzhSqQmJSZ55A71ANynPnVmoQ5uxY0gz_gJzLSJhTVTUPQknDiw1aDkTC5tHUHfKu90ZgGrKGAb_lLa-EbI4MzihDu_PxndV48JJC_VwCgrl79mA0Yw/s1600/erdogan_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="541" data-original-width="963" height="358" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjDLOxZaDzGnq9sq7ZIvhpUSmYWzhSqQmJSZ55A71ANynPnVmoQ5uxY0gz_gJzLSJhTVTUPQknDiw1aDkTC5tHUHfKu90ZgGrKGAb_lLa-EbI4MzihDu_PxndV48JJC_VwCgrl79mA0Yw/s640/erdogan_2.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Ενοχλήθηκαν οι Τούρκοι μετά τις ραγδαίες εξελίξεις που φέρνει ο EastMed στην Α. Μεσόγειο. Ελλάδα, Κύπρος, Ιταλία και Ισραήλ συμφώνησαν να προχωρήσει ο αγωγός φυσικού αερίου East Med, αναφέρουν κυπριακά ΜΜΕ, που επισημαίνουν ότι στις αρχές του 2020 θα πέσουν και οι σχετικές υπογραφές στην Αθήνα.<br /> <br /> Σύμφωνα με το κυπριακό κανάλι Σίγμα, η συμφωνία Λιβύης – Τουρκίας φέρεται να οδήγησε στην υπέρβαση των προβλημάτων που καθυστερούσαν το project. «Αρχές του χρόνου, στην Αθήνα, θα πέσουν οι υπογραφές στη διακρατική συμφωνία για τον αγωγό EastMed» τονίζει το κυπριακό κανάλι, αναφέροντας ότι είναι σε εξέλιξη διαβουλεύσεις στο ανώτατο δυνατό επίπεδο για μια τελετή – απάντηση στην Τουρκία, που θα έχει και την ισχυρή υποστήριξη των ΗΠΑ.<br /> <br /> Αυτό ενόχλησε την Άγκυρα, που βλέπει πλέον να μένει εκτός παιχνιδιού.<br /> <br /> “Οι διεθνείς φωνές σχετικά με την συμφωνία που υπέγραψε η Τουρκία με την -αναγνωρισμένη από τα Ηνωμένα Έθνη- κυβέρνηση της Λιβύης δεν θα εμποδίσει την τουρκική κυβέρνηση από το να διεκδικήσει την δική της ατζέντα στην ανατολική Μεσόγειο” δηλώνει ο διευθυντής επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας, Fahrettin Altun με την κατάσταση να… αγριεύει.<br /> <br /> Ο εκπρόσωπος της τουρκικής προεδρίας με άρθρο του αναφέρει πως το Μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης, εξασφαλίζει πως η Τουρκία δεν θα κάνει τα… στραβά μάτια σε οποιαδήποτε συμφωνία φέρνει… προ τετελεσμένου την χώρα του στην περιοχή και πως η Τουρκία είναι ένας παράγοντας που δεν θα πρέπει να αγνοηθεί.<br /> <br /> Τονίζει κατηγορηματικά πως η γειτονική χώρα δεν θα είναι, πλέον, απλός παρατηρητής στα τεκταινόμενα χωρίς να παρεμβαίνει και πως δεν θα επιτρέψει οποιαδήποτε παραβίαση στην ανατολική Μεσόγειο, στέλνοντας… μηνύματα για την δράση του PKK στην βόρεια Συρία.<br /> <br /> Ο Fahrettin Altun τονίζει ακόμη πως δεν αποτελεί έκπληξη ότι κάποιες χώρες… ενοχλήθηκαν από της πολιτικές της Τουρκίας “δείχνοντας” φυσικά την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ.<br /> <br /> Ο ίδιος αναφέρει πως η Αίγυπτος, η Ρωσία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα υποστήριξαν τον Khalifa Haftar στην Λιβύη, την ώρα που η Τουρκία, σύμφωνα με τον ίδιο, δραστηριοποιείται με γνώμονα την ειρήνη στην περιοχή.<br /> <br /> Πρόσθεσε, τέλος, πως η συμφωνία της Τουρκίας με την Λιβύη θα πρέπει να λογίζεται ως μέρος των σεισμικών δραστηριοτήτων της γειτονικής χώρας στην ανατολική Μεσόγειο και πως κανείς δεν θα πρέπει να απομονώνει την Τουρκία από την ευρύτερη περιοχή.<br /> <br /> Μάλιστα δηλώσεις έκανε και ο Οκτάι, όπου είπε πως σύντομα θα στείλει η Άγκυρα στρατεύματα στη Λιβύη.<br /> <br /> <a href="https://www.pentapostagma.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Σφοδρή επίθεση Τουρκίας σε Ελλάδα-Κύπρο-Ισραήλ: «Δεν θα επιτρέψουμε τον ΕastMed»

Ενοχλήθηκαν οι Τούρκοι μετά τις ραγδαίες εξελίξεις που φέρνει ο EastMed στην Α. Μεσόγειο. Ελλάδα, Κύπρος, Ιταλία και Ισραήλ συμφώνησαν να...

Διαβάστε την συνέχεια

«Βόμβα» πρώην Τούρκου Α/ΓΕΕΔ για το κανάλι της Κων/πολης: «Σε περίπτωση επίθεσης θα χάσουμε την Α. Θράκη»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCP5p92piGWitms4OAgD0UBricOIR7oLSmSVSqHWy6Ju1Fy2IHyQqdmeM1-sWvj_3kS5FYBb4TrqWhY7iwrw4UZ6Q_zpqJxDyETnjZinANf6F2jLW77ZLIwlxQX4-bzL3pJaGWgyVwsyA/s1600/dioriga+marmara.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="622" data-original-width="708" height="562" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCP5p92piGWitms4OAgD0UBricOIR7oLSmSVSqHWy6Ju1Fy2IHyQqdmeM1-sWvj_3kS5FYBb4TrqWhY7iwrw4UZ6Q_zpqJxDyETnjZinANf6F2jLW77ZLIwlxQX4-bzL3pJaGWgyVwsyA/s640/dioriga+marmara.jpg" width="640" /></a></div> <br /> “Λάβρος” κατά του σχεδίου κατασκευής του καναλιού της Κων/πολης είναι πρώην Τούρκος επικεφαλής του τουρκικού Γενικού Επιτελείου στρατηγός ε.α. Ιλκέρ Μπασμπούγ. <br /> <br /> Μιλάμε για το κανάλι που θα χωρίζει την Κωνσταντινούπολη από την Α. Θράκη, το οποίο σε περίπτωση… επίθεσης (ελληνοτουρκική διένεξη), θα απέκοπτε χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες στην δυτική πλευρά.<br /> <br /> “Σε περίπτωση επίθεσης κατά της Τουρκίας, υποστήριξε ο Τούρκος πρώην Α/ΓΕΕΔ, “δεν θα μπορούμε να υπερασπιστούμε την Θράκη”.<br /> <br /> «Εμείς υπερασπίζουμε την Θράκη, όπως ακριβώς υπερασπιζόμαστε την Κύπρο», τόνισε ο ίδιος.<br /> <br /> Η αντίδραση Μπασμπούγ ήρθε μετά από τηλεοπτική παραγωγή που παρουσίασε το σχέδιο έναρξης της κατασκευής του καναλιού της Κων/πολης, με τον ίδιο να τονίζει με έμφαση ότι δεν λήφθηκε υπόψιν στον όλο προγραμματισμό «μια στρατιωτική επίθεση στην Τουρκία …από τα δυτικά».<br /> <br /> Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι εάν εφαρμοστεί το πρόγραμμα για το φαραωνικών διαστάσεων έργο, η άμυνα της περιοχής της Θράκης θα εξασθενίσει, λέγοντας:<br /> <br /> «Δεν θα διακινδυνεύσει μόνο η συνθήκη του Montreux; Τα δύο τελευταία άρθρα του Montreux είναι τα άρθρα 28 και 29. Το άρθρο 28 με το έργο αυτό θα καταργηθεί πλήρως, ενώ θα έχουμε ακύρωση της συνθήκης αφού θα δημιουργηθεί το Κανάλι της Κων/πολης, αλλάζοντας τους όρους, αφού θα πρόκειται για μια ξεχωριστή δομή εκτός της συνθήκης του Montreux.<br /> <br /> «Τότε όμως θα έχουμε και μια νέα εξέλιξη η οποία μπορεί να επιδεινώσει ακόμα περισσότερο την κατάσταση, διότι η Θράκη θα χωριστεί στα δύο», συνέχισε ο στρατηγός.<br /> <br /> «Πως θα αντιμετωπίσουμε μια επίθεση τότε; Δηλώνω ότι πρέπει να σκεφτώ και να επεξεργαστώ σενάρια για το εν λόγω σχέδιο. Επαναλαμβάνω πως θα υπερασπιστούμε σε μια επίθεση, την Ανατολική Θράκη;<br /> <br /> Θα υπερασπιστώ το μέλλον της όσο το δυνατόν περισσότερο.» είπε ο ίδιος.<br /> <br /> Εξηγώντας με στρατιωτικούς όρους τις ενστάσεις του ο ίδιος ο στρατηγός ανέφερε: «Αν δημιουργηθεί το κανάλι, τότε η Θράκη θα χωριστεί από την Κωνσταντινούπολη, κάτι που θα επηρεάσει δυσμενώς τα τουρκικά στρατεύματα στο μέλλον, ειδικά την ροή του εφοδιασμού που θα προέρχεται από την Ανατολία ή από την ανατολική πλευρά της Κων/πολης. Πως θα περάσουμε μέσα από τη Θράκη; Αφήνουμε ευαίσθητες περιοχές στα χέρια του εχθρού και της καταστροφής; Αυτό δεν είναι σωστό”.<br /> <br /> Ο Μπασμπούγκ έχει υπηρετήσει ως Αρχηγός Γενικού Επιτελείου για χρόνια και γνωρίζει από στρατιωτικής άποψης τι ακριβώς λέει.<br /> <br /> Σε περίπτωση μελλοντικών πιθανών πολεμικών επιχειρήσεων με την χώρα μας, οι τουρκικές δυνάμεις μπορούν να βρεθούν με την “πλάτη στον τοίχο”, αφού σε περίπτωση ταχείας ελληνικής προελάσεως, οι τουρκικές δυνάμεις θα βρεθούν στριμωγμένες έχοντας πίσω τους δύο κανάλια , το σημερινό των Στενών του Βοσπόρου, με γέφυρες που θα γίνουν στόχος της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας και αυτό του νέου καναλιού της Κων/πολης.<br /> <br /> Νομίζουμε ότι ο Ερντογάν, “παίζει” με την “φωτιά” με το σχέδιο αυτό τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της χώρας, κάτι που όμως βολεύει πραγματικά την χώρα μας.<br /> <br /> <a href="https://www.pentapostagma.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

«Βόμβα» πρώην Τούρκου Α/ΓΕΕΔ για το κανάλι της Κων/πολης: «Σε περίπτωση επίθεσης θα χάσουμε την Α. Θράκη»

“Λάβρος” κατά του σχεδίου κατασκευής του καναλιού της Κων/πολης είναι πρώην Τούρκος επικεφαλής του τουρκικού Γενικού Επιτελείου στρατηγός...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόσο δυνατός είναι τελικά ο Ερντογάν και η Τουρκία;

<iframe allow="accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="380" src="https://www.youtube.com/embed/Qs8Xkz6sFrI" width="650"></iframe><br /> <br /> Έχει εμπειρία από το ΥΠΕΘΑ, γνωρίζει τις Βρυξέλλες και είναι νομικός. Ο αναπληρωτής καθηγητής Κοινοτικού Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων , έχει μ΄ αυτά τα εφόδια τη δυνατότητα για μια ρεαλιστική προσέγγιση των ελληνοτουρκικών.<br /> <br /> Εξηγεί πως και γιατί ο Ερντογάν λειτουργεί, επισημαίνοντας τα αδύναμα σημεία του, αλλά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο που έχει καταφέρει να παίζει στην περιοχή.<br /> <br /> Μιλά για τη στάση της Ευρώπης έναντι της Τουρκίας, αλλά και της Ελλάδας. Στάση που έχει προβληματίσει την ελληνική κοινή γνώμη.<br /> <br /> Τι κάνει και τι δεν κάνει η Ελλάδα; Τι δεν έχουμε κάνει; Πόσο εύκολο είναι να επιτύχουμε την διπλωματική απομόνωση της Τουρκίας, την οποία επιδιώκουμε;<br /> <br /> Υπάρχει θέμα συνεκμετάλλευσης με την Τουρκία; Μπορεί να εξαναγκαστούμε να συζητήσουμε με την Τουρκία και τι θα περιλαμβάνει αυτή η συζήτηση; Ο κ.Αδαμίδης λέει ότι μόνο ένα θέμα υπάρχει ,αυτό της υφαλοκρηπίδας.<br /> <br /> Υποστηρίζει ότι δεν αρκεί να λέμε ότι η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης δεν παράγει αποτέλεσμα.<br /> <br /> Τι θα γίνει αν πάμε στη Χάγη; Κάτι θα χάσουμε, όπως κάποιοι υποστηρίζουν;<br /> <br /> Τι συνέβη με τον εξοπλισμό της χώρας; Πως και γιατί μείναμε πίσω; Μπορούμε να καλύψουμε το χαμένο έδαφος;<br /> <br /> <a href="https://www.youtube.com/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Πόσο δυνατός είναι τελικά ο Ερντογάν και η Τουρκία;

Έχει εμπειρία από το ΥΠΕΘΑ, γνωρίζει τις Βρυξέλλες και είναι νομικός. Ο αναπληρωτής καθηγητής Κοινοτικού Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων στη Σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το γεωστρατηγικό βάθος του διακυβεύματος στη Λιβύη

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyqkAB9_Lt7aar19X2Z6rC3l_5xT-pMc20H1EszpDX443ePdr_0gGd85yNal2Tywy2P2fW4RrFycBuojqbrmXtreubaTQ12khQ9GCCy8woiDijVPUd92RsetyjfrRwXj6Dh7Yf_blKOMA/s1600/libya.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="375" data-original-width="650" height="368" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyqkAB9_Lt7aar19X2Z6rC3l_5xT-pMc20H1EszpDX443ePdr_0gGd85yNal2Tywy2P2fW4RrFycBuojqbrmXtreubaTQ12khQ9GCCy8woiDijVPUd92RsetyjfrRwXj6Dh7Yf_blKOMA/s640/libya.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Του <b>Δημήτρη Παπαμιχαήλ* </b><br /> Η εξέγερση του 2011 και η πτώση του Μουαμάρ Καντάφι σήμανε το τέλος της Λιβυκής Τζαμαχιρίγια (το «κράτος των μαζών» κατά τον ίδιο τον Καντάφι), μία ιδιότυπη διαδικασία εθνικής συγκρότησης της Λιβύης στην οποία καθοριστικό ρόλο διαδραμάτιζαν τα «λαϊκά συμβούλια». Η διαδικασία αυτή διεμβόλιζε τις παραδοσιακές οικογενειακές και φυλετικές ιεραρχικές δομές που αποτελούσαν έως το 1969 θεμέλιο του νεοσύστατου όσο και υπανάπτυκτου λιβυκού κράτους. <br /> <br /> Ισλαμισμός και εδαφική συγκρότηση των στρατοπέδων στη λιβυκή κρίση <br /> <br /> Το τέλος της Τζαμαχιρίγια συνεπάγονταν την ανάδυση των παραδοσιακών φυλετικών δικτύων και την ανασυγκρότηση των γεωγραφικών συμπλεγμάτων που αποτελούσαν τα κρατίδια του ομοσπονδιακού βασιλείου της Λιβύης πριν το πραξικόπημα του Μουαμάρ Καντάφι. Ήδη το 2014, τα στρατόπεδα των δυνάμεων που επιβουλεύονταν το μέλλον του κράτους είχαν χωριστεί μεταξύ των «Ισλαμιστών» της Τριπολίτιδας και των «Κοσμικών» της Κυρηναϊκής. Οι πρώτοι συγκρότησαν συμμαχία με τις φυλές Τουαρέγκ του Φεζάν και οι δεύτεροι με τις φυλές Τουμπού, στην λογική που υπαγορεύουν οι διάδρομοι επικοινωνίας της ερήμου (βλ. χάρτη). <br /> <br /> Ένα νέο στοιχείο για τη Λιβύη τη τελευταία δεκαετία είναι η εισαγωγή ισλαμιστικών ομάδων από το εξωτερικό, χωρίς ισχυρή σύνδεση στα εγχώρια φυλετικά δίκτυα. Αυτές οι ομάδες, που αποτελούνταν συχνά από ξένους μαχητές (Αλγερινούς, Σύριους και κυρίως Αιγύπτιους), αγκυροβολήθηκαν στη Λιβύη σε μεγάλο βαθμό χάρις την οικονομική συνδρομή του Κατάρ, τη λογιστική υποστήριξη της Τουρκίας καθώς και τη γειτνίαση με τη πολυπληθή Αίγυπτο, στην οποία μεταξύ του 2012 και 2014 κυβερνούσε η Μουσουλμανική Αδελφότητα. <br /> <br /> Ο κίνδυνος ενός συριακού σεναρίου για την Λιβύη, με το Ισλαμικό Κράτος να αναδεικνύεται στη κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη της αντιπολίτευσης ενείχε ωστόσο πολλά στοιχεία υπερβολής. Ακριβώς λόγω της ανυπαρξίας ερείσματος στα εγχώρια φυλετικά δίκτυα και με μοναδικό εργαλείο την ιδεολογική πρόσληψη της Σαρία που ερχόταν ενίοτε σε σύγκρουση με το εθιμικό δίκαιο των φυλών (το Ουρφ), τόσο το Ισλαμικό Κράτος όσο και η Αλ-Κάιντα περιορίστηκαν στον έλεγχο συγκεκριμένων σημείων. <br /> <br /> Η επιχείρηση «Μπαρκάν» του γαλλικού στρατού στις Βόρειες περιοχές του Μάλι, του Νίγηρα και του Τσαντ, έχει σαν βασικό στόχο τη δημιουργία μίας κάθετης τομής στους διαδρόμους επικοινωνίας μεταξύ των ισλαμιστικών εστιών της υποσαχάριας Αφρικής (Νιγηρία, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και Σομαλία) και των εστιών που αναπτύχθηκαν στη λιβυκή επικράτεια από το 2011 και μετά. Η αδυναμία εφοδιασμού από το Νότο των ούτως ή άλλως αδύναμων ισλαμιστικών ομάδων στις λιβυκές ακτές, η μεγάλη απόσταση από τη Τουρκία και η ανατροπή του Μόρσι στην Αίγυπτο, διευκόλυναν το έργο του Χαλίφα Χάφταρ, ο οποίος με την επιχείρηση «Αξιοπρέπεια» (2014-2017) αναχαίτισε τις εστίες του Ισλαμικού Κράτους στην ανατολική επικράτεια. <br /> <br /> Στη δυτική επικράτεια, οι δυνάμεις που συγκροτούν τη Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας του Φαγέζ Αλ Σαράτζ, προκειμένου να διατηρήσουν τη στήριξη ΟΗΕ και Δύσης, οδηγήθηκαν με τη σειρά τους σε σύγκρουση με το Ισλαμικό Κράτος, απελευθερώνοντας τη Σύρτα το 2017, μολονότι οι αφετηρίες τους είναι σε μεγάλο βαθμό ισλαμιστικές. Εν τω μεταξύ, ο έλεγχος της Σύρτα από το Ισλαμικό Κράτος έως τον Δεκέμβριο 2016 λειτουργούσε ως νεκρά ζώνη μεταξύ των στρατοπέδων Ανατολής και Δύσης και παραδόξως, ενίσχυσε την εσωτερική τους συγκρότηση. Η εξουδετέρωση των ξένων μαχητών άνοιξε τον δρόμο στην ευθεία αντιπαράθεση μεταξύ Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας (ΚΕΣ) και του Εθνικού Λιβυκού Στρατού (ΕΛΣ) του Χαλίφα Χαφτάρ. <br /> <br /> <img src="https://media.liberal.gr/images5/650/0/unnamed_38.jpg" /> <br /> <br /> Δυτικές ιδεοληψίες, ανατολική ρεαλπολιτίκ <br /> <br /> Στην αναγνώριση της ΚΕΣ ως νόμιμης κυβέρνησης της Λιβύης από τον ΟΗΕ και τις δυνάμεις της Δύσης έπαιξαν ρόλο δύο βασικοί παράγοντες. Πρώτον, η υποστήριξη του Κατάρ και της Τουρκίας, καθώς αμφότερες έβρισκαν στο όργανο αυτό, έναν θεσμό στον οποίο η ιδεολογία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ήταν αρκετά επιδραστική, αν όχι κυρίαρχη. Η Λιβύη υπό τον έλεγχο της Τρίπολης θα αποτελούσε ένα φιλικό κράτος προς τη Τουρκία και το Κατάρ, με κομβικό ρόλο στους τομείς διακίνηση ενέργειας, ανθρώπων, όπλων, ναρκωτικών και ιδεολογίας, μεταξύ της υποσαχάριας Αφρικής και της Ευρώπης. <br /> <br /> Επιπλέον, εντός ΚΕΣ, η εξουσία που ασκούν εκπρόσωποι των φυλών της Μισράτα – αστικό κέντρο το οποίο διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την Τουρκία και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι – αποτέλεσε πιθανότατα ένα σημαντικό κίνητρο για τον Ερντογάν προκειμένου να επιλέξει στρατόπεδο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σημερινός επικεφαλής της ΚΕΣ, πρωθυπουργός Φαγέζ Αλ Σαράτζ, είναι ο ίδιος τουρκικής καταγωγής. <br /> <br /> Δεύτερον, η Δύση, με πρωτοστάτες τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία, στηριζόμενη σε μία ρηχή αφήγηση περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βρέθηκε να ακολουθεί το Κατάρ και τη Τουρκία στην τυχοδιωκτική επιχείρηση ανατροπής του καθεστώτος Καντάφι, χωρίς σχέδιο για την επόμενη ημέρα, παρέχοντας στρατιωτική και διπλωματική υποστήριξη στις δυνάμεις που αργότερα δημιούργησαν την ΚΕΣ. Πιθανότατα, σημαντικός παράγοντας για τη λήψη της απόφασης αυτής υπήρξε η μεγάλη εκστρατεία επενδύσεων του Κατάρ στην Ευρώπη, που κατάφερε να ανατρέψει στα τέλη της δεκαετίας του 2000, τις φιλικές σχέσεις που οικοδομούσε επί σειρά ετών το λιβυκό καθεστώς, ιδίως με το Λονδίνο, το Παρίσι και τη Ρώμη. <br /> <br /> Εν τω μεταξύ, ο Χαλίφα Χάφταρ, στηριζόμενος στα παραδοσιακά φυλετικά δίκτυα της Κυρηναϊκής, ευθυγραμμίστηκε με το Κοινοβούλιο του Τομπρούκ εκμεταλλευόμενος αφενός τις διαφωνίες μεταξύ του τελευταίου και της κυβέρνησης Σαράτζ και αφετέρου την επιτακτική ανάγκη καταπολέμησης του Ισλαμικού Κράτους που είχε ανακηρύξει βιλαέτια στη Μπάρκα και τη Σύρτα, με διοικητικό κέντρο τη Ντέρνα. <br /> <br /> Ο Χαλίφα Χάφταρ, μέλος του κινήματος των στρατιωτικών που έφερε στην εξουσία τον Μουαμάρ Καντάφι το 1969, περιθωριοποιημένος από το 1990 και ύστερα, εμφανίζεται ως ο πιο έμπιστος σύμμαχος στην μάχη κατά του ισλαμισμού για τη διεθνή κοινότητα. Διαπιστώνοντας την πλήρη αποτυχία εκδημοκρατισμού μίας κοινωνίας περιχαρακωμένης σε φυλετικά στρατόπεδα και βρισκόμενη ενώπιον του κινδύνου ισλαμιστικής διολίσθησης, οι δυτικές δυνάμεις, τουλάχιστον από το 2015, στρέφονται ανεπίσημα προς τον Χάφταρ. Η αμερικανική του υπηκοότητα, την οποία απέκτησε κατά τη περίοδο εξορίας του στις ΗΠΑ μεταξύ 1990 και 2010, του προσδίδει ένα ακόμα ισχυρό χαρτί στην νομιμοποίησή του ενώπιον των δυτικών συνομιλητών. <br /> <br /> Πιο καθοριστική όμως για τον ίδιο είναι η νομιμοποίηση που διαθέτει από μη δυτικούς παράγοντες. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εφοδιάζουν υλικά το στρατόπεδο Χάφταρ από τη πρώτη στιγμή για λόγους γεωπολιτικού και ιδεολογικού ανταγωνισμού με το Κατάρ. Η κυβέρνηση Αλ Σίσι στην Αίγυπτο βλέπει στον Χάφταρ ένα πολύτιμο σύμμαχο στην αντιμετώπιση ισλαμιστικών στοιχείων (κυρίως στην εξουδετέρωση των Αδελφών Μουσουλμάνων). Τέλος και ίσως πιο καθοριστικά, η Ρωσία, κερδίζοντας τη σταθεροποίηση του Άσαντ στη Συρία, εκμεταλλεύεται την ευκαιρία να πραγματοποιήσει προβολή ισχύος στην Αφρική για πρώτη φορά από τον ψυχρό πόλεμο. Έτσι, από τον περασμένο Νοέμβριο, στο πλευρό του Χάφταρ βρίσκονται Ρώσοι στρατιωτικοί σύμβουλοι καθώς και η μισθοφορική «ομάδα Βάγκνερ» η οποία συνδέεται στενά με τον πρόεδρο Πούτιν. <br /> <br /> <img src="https://media.liberal.gr/images5/650/0/unnamed%20(1)_8.jpg" /> <br /> <br /> Οι προοπτικές υπέρβασης της λιβυκής κρίσης και η Ελλάδα <br /> <br /> Η επέλαση του Χάφταρ στη Τριπολίτιδα από τον περασμένο Απρίλιο είναι γεγονός. Η ΚΕΣ έχει πλέον απωλέσει, εκτός από την ηθική της νομιμοποίηση στη Δύση, το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που ήλεγχε, και κυρίως, τις περισσότερες πετρελαιοπαραγωγικές της πηγές. Ο ίδιος ο πρόεδρος του κοινοβουλίου του Τομπρούκ, Αγκίλα Σαλέχ Ισά, ζήτησε την άρση αναγνώρισης της κυβέρνησης Σαράτζ από τη διεθνή κοινότητα, ενώ καθημερινά, αεροπορικές επιδρομές του ΕΛΣ πλήττουν στρατιωτικούς στόχους στη Τρίπολη. Στο πλαίσιο αυτό, η επίσκεψη Σαράτζ στην Άγκυρα και η σύναψη μνημονίου για τον καθορισμό τον θαλάσσιων συνόρων Τουρκίας-Λιβύης, σε πλήρη ασυμφωνία με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, δεν επαρκεί για να ανατρέψει τα δεδομένα. Ουδείς διεθνής παράγοντας δύναται να πιστεύει αφελώς σε επικράτηση της ΚΕΣ υπό τις παρούσες συνθήκες. <br /> <br /> Η Τουρκία επιχειρεί μία παρέμβαση με πολλαπλούς αποδέκτες. Από τη μία πλευρά, ο Ερντογάν στέλνει μήνυμα στην Ελλάδα ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν αποτελεί μόνο σχήμα λόγου. Από την άλλη πλευρά, παρεμβαίνει στον συσχετισμό δυνάμεων εντός της Λιβύης, δίνοντας βάρος σε παράγοντες που θα τον εξυπηρετήσουν σε μία διαπραγμάτευση για το μέλλον της χώρας. Καθώς νικητές και ηττημένοι μίας τέτοιας διαπραγμάτευσης θα κριθούν στις αποχρώσεις του γκρι, η Άγκυρα θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της προκειμένου να διατηρήσει εν ζωή στο λιβυκό πολιτικό σκηνικό τις φίλιες προς αυτήν δυνάμεις. Σε αυτό το σημείο έγκειται η πιο επιτακτική ανάγκη παρέμβασης της ελληνικής διπλωματίας στη λιβυκή κρίση. <br /> <br /> Η ανάδειξη του Αγκίλα Σαλέχ Ισά ως συνομιλητή της ελληνικής κυβέρνησης στη Λιβύη ήταν μία κίνηση ελάχιστου ρίσκου που επαναφέρει έμμεσα την Αθήνα στο παιχνίδι. Ο Αγκίλα Σαλέχ, ως πρόεδρος του λιβυκού κοινοβουλίου στο Τομπρούκ, είναι νομιμοποιημένος πολιτικός παράγοντας, στη βάση της Πολιτικής Συμφωνίας για τη Λιβύη που υπεγράφη τον Δεκέμβριο του 2015 υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Επιπλέον αποτελεί εδραιωμένη προσωπικότητα της Κυρηναϊκής και ευθυγραμμίζεται με τον Χάφταρ, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την αντίθεσή του με τη Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας. Ωστόσο, η κίνηση αυτή δεν επαρκεί για να εξισορροπήσει την τουρκική παρεμβατικότητα, που αναμένεται να μεταγραφεί στρατιωτικά. <br /> <br /> Δυστυχώς, η Τουρκία εμβαθύνει τη παρέμβασή της σε πολλά επίπεδα: διπλωματικό, στρατιωτικό, οικονομικό, ιδεολογικό. Εάν η Ελλάδα επιθυμεί να ανασχέσει μεσοπρόθεσμα τον έμπρακτο τουρκικό αναθεωρητισμό όσον αφορά την ΑΟΖ, δεν διαθέτει άλλη επιλογή από το να εμπλακεί στο πλευρό του αντιμαχόμενου στρατοπέδου. Η ανυπαρξία ελληνικής εκπροσώπησης στο πεδίο δεν μπορεί να θεωρηθεί πλέον ορθολογική επιλογή. Η απουσία της Ελλάδας στη Λιβύη από το 2012 συνιστά συσσωρευμένη απώλεια χρόνου και γνώσης του πεδίου. Η ελληνική παρουσία οφείλει κατ’ ελάχιστο να αποκατασταθεί, υπερβαίνοντας ενδεχόμενες επιφυλάξεις σχετικά με την ακεραιότητα των Ελλήνων λειτουργών στις αφιλόξενες συνθήκες της Τρίπολης ή του Τομπρούκ. <br /> <br /> <b><i>*Γεωγράφος με ειδίκευση στη γεωπολιτική της ενέργειας, ιδρυτής του www.cartopsis.com</i></b><br /> <br /> <a href="https://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Το γεωστρατηγικό βάθος του διακυβεύματος στη Λιβύη

Του Δημήτρη Παπαμιχαήλ* Η εξέγερση του 2011 και η πτώση του Μουαμάρ Καντάφι σήμανε το τέλος της Λιβυκής Τζαμαχιρίγια (το «κράτος των μαζ...

Διαβάστε την συνέχεια

7+1 προτάσεις πολιτικής για τις θαλάσσιες ζώνες

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjD5WgzACYbxlGE6snbxd2kTG7wzvbzL4v4aG_Uy827YmshmewTW1Dx1sGNvyG__xb1AuLzBDlDFf2m8hoiE0r4VUKD3OXSw08CVOwZZFlqgt-EiXddlbt7KapRzU1MXi3EOP_L_u5IJ8w/s1600/aoz.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="336" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjD5WgzACYbxlGE6snbxd2kTG7wzvbzL4v4aG_Uy827YmshmewTW1Dx1sGNvyG__xb1AuLzBDlDFf2m8hoiE0r4VUKD3OXSw08CVOwZZFlqgt-EiXddlbt7KapRzU1MXi3EOP_L_u5IJ8w/s640/aoz.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <b>Καρυώτης Θόδωρος</b><br />Σε μια ομιλία, που πραγματοποιήθηκε στο Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία στις 16 Δεκεμβρίου 2019, ο Ευάγγελος Βενιζέλος παρουσίασε σημαντικές θέσεις για την γραμμή που πρέπει να ακολουθήσει η εξωτερική μας πολιτική στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αυτές είναι οι κύριες προτάσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου, που πρέπει να τις διαβάσουν προσεκτικά, οι κύριοι Μητσοτάκης και Δένδιας: <br /><br />Πρώτον, η Ελλάδα αναγνωρίζει ως διαφορά με την Τουρκία την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Δεύτερον, να στραφεί η προσοχή μας ταυτοχρόνως στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Η συζήτηση πρέπει να συμπεριλάβει, όχι μόνο την υφαλοκρηπίδα, αλλά και την ΑΟΖ. Η υφαλοκρηπίδα έχει πλεονεκτήματα γιατί λειτουργεί ipso facto και ab initio, ενώ η ΑΟΖ θέλει ανακήρυξη. Επιπλέον, να ζητήσουμε να αποσαφηνιστεί η τουρκική στάση ως προς τον κανόνα αναφοράς, κατά το Διεθνές Δίκαιο. Πρέπει να υπάρχει προετοιμασία εφόσον η οριοθέτηση αχθεί τελικά, ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.<br /><br />Τρίτον, πρέπει να επικαιροποιήσουμε και να ενεργοποιήσουμε τις προτάσεις μας, δηλώνοντας εκ προοιμίου τη βούληση μας να σεβαστούμε την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Οι τάσεις της νομολογίας του είναι μεν γνωστές, αλλά κάθε υπόθεση έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. <br /><br />Τέταρτον, οι ελληνοτουρκικοί δίαυλοι πολιτικής και διπλωματικής επικοινωνίας πρέπει να είναι πάντα ανοικτοί. Να γίνεται κατανοητό ότι η γειτονία της με την Ελλάδα λειτουργεί ευεργετικά για την Τουρκία, ότι λειτουργεί ως μία παράμετρος σταθερότητας σε ένα περιβάλλον πολλαπλών αβεβαιοτήτων. Αυτά υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, του σεβασμού της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, τα οποία η Ελλάδα πρέπει να προστατεύει, όχι μόνο να δείχνει ότι μπορεί να προστατεύει.<br /><br />Πέμπτον, θα ήταν πολύ σημαντικό, αντιστρόφως, να ενταθούν και να ολοκληρωθούν οι διαβουλεύσεις Ελλάδος-Αιγύπτου για την πλήρη και όχι μερική, οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο σημαίνει ότι παραμένει η πλήρης εκκρεμότητα για το Καστελόριζο και το νησιωτικό συγκρότημά του. <br />Όχι κινήσεις μερικού χαρακτήρα <br /><br />Έκτον, κατά την ίδια λογική έχει προφανή σημασία να ενταθούν και να ολοκληρωθούν οι διαβουλεύσεις Ελλάδος-Ιταλίας. Να μετατραπεί η διμερής σύμβαση οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας του 1977, που είναι πολύ φιλική για την Ιταλία, σε σύμβαση οριοθέτησης και της ΑΟΖ. <br /><br />Έβδομον, ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει η ομαλή και ακώλυτη εφαρμογή των συμβάσεων παραχώρησης δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης που έχει συνάψει η Ελλάδα με διεθνείς εταιρείες. Η Ελλάδα, αυτονοήτως, προστατεύει την κυριαρχία της και τα κυριαρχικά της δικαιώματα. <br /><br />'Ογδοον, δεν βοηθούν κινήσεις μερικού χαρακτήρα. Παράδειγμα, η μερική επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο, ή η μερική οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών με την Αίγυπτο που αναδεικνύουν το μη ρυθμιζόμενο ζήτημα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως επιχείρημα υπέρ της ύπαρξης "ειδικών περιστάσεων" π.χ. στο Αιγαίο ή την Ανατολική Μεσόγειο. <br /><br />Κατά την γνώμη μου, το σημείο 8 είναι σημαντικό διότι το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS 82) δεν επιτρέπει μερικές οριοθετήσεις ανακήρυξης και οριοθέτησης ΑΟΖ! Η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια πρέπει να ισχύσει για όλη την επικράτεια. Όχι, λοιπόν, τμηματικές επεκτάσεις στα 8, 10 ή 12 ναυτικά μίλια.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

7+1 προτάσεις πολιτικής για τις θαλάσσιες ζώνες

Καρυώτης Θόδωρος Σε μια ομιλία, που πραγματοποιήθηκε στο Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία στις 16 Δεκεμβρίου 2019, ο Ευάγγελος Βενιζέλος παρουσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο στενός κύκλος του Ερντογάν - Ο ταξίαρχος και η καθηγήτρια

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiuNRNyTPj2oUebRIC71wPvzlnxX4U3dmHB7ZT4_eAOgFm55hu1GVzyBWqZv8r_ZE0MfenUEe2gdhO9zowuaYBSf91A9oDkuCw1peF4RdPo_YKuYMlE7HDhBFjnDvcTN-GjQyaqrRpn09Y/s1600/SADAT-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="336" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiuNRNyTPj2oUebRIC71wPvzlnxX4U3dmHB7ZT4_eAOgFm55hu1GVzyBWqZv8r_ZE0MfenUEe2gdhO9zowuaYBSf91A9oDkuCw1peF4RdPo_YKuYMlE7HDhBFjnDvcTN-GjQyaqrRpn09Y/s640/SADAT-1.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <b>Λυγερού Νεφέλη</b><br /> «Ο Ισλαμικός Κόσμος πρέπει να ετοιμάσει εκτός Παλαιστίνης ένα στρατό για την Παλαιστίνη. Το Ισραήλ ας γνωρίζει πως για κάθε βόμβα που ρίχνει στην Παλαιστίνη θα πέφτει μία βόμβα στο Τελ-Αβίβ». Τα λόγια του αυτά δεν μπορούν να προσπεραστούν εύκολα, καθώς αυτός που τα είπε θεωρείται ένας από τους ανθρώπους-κλειδιά στο ζήτημα της εισβολής στη Συρία. Ήταν ο μόνος, χωρίς υπουργικό χαρτοφυλάκιο, που συμμετείχε στις σημαντικότερες συσκέψεις με τον Ερντογάν.<br /> <br /> Ο Τανριβερντί έχει κερδίσει με το σπαθί του αυτόν τον ρόλο. Ο μικρός ιδιωτικός στρατός του, η SADAT, έπαιξε καθοριστικό ρόλο εκείνο το βράδυ του Ιουλίου που εκδηλώθηκε το πραξικόπημα, για να κινητοποιηθούν οι υποστηρικτές του Ερντογάν και με τη μαζική αντίστασή τους να ανατρέψουν τη ροή των πραγμάτων. Έχει υπηρετήσει ως αξιωματικός του πυροβολικού και θεωρείται ειδικός στις επιχειρήσεις ασύμμετρου πολέμου.<br /> <br /> Αξιοσημείωτη είναι η θητεία του και ως επικεφαλής πολιτικής προστασίας στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο. Το 1996 απομακρύνθηκε από το στράτευμα με την κατηγορία του ισλαμιστή. Πρώην αξιωματικός των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων τον χαρακτήρισε «εχθρό του Ατατούρκ». Σήμερα, εκτός από τις υπηρεσίες που προσφέρει στον Ερντογάν, εκτός από τη διεύθυνση της επιχείρησης-ιδιωτικού στρατού που λειτουργεί σαν άτυπος προσωπικός στρατός του Τούρκου προέδρου, αρθρογραφεί σε ημερήσια εφημερίδα και έχει γράψει οκτώ βιβλία!<br /> <br /> Το πρόσωπο του Ερντογάν στο εξωτερικό <br /> <br /> Η Γκιουλνούρ Αιμπέτ (Gulnur Aybet) με μία πρώτη ματιά μοιάζει με την κυρία της διπλανής πόρτας που μπορεί να συναντήσει κανείς στο σούπερ μάρκετ. Στην πραγματικότητα είναι ένας σημαντικός παράγοντας στην Άγκυρα, με ειδικό βάρος στο περιβάλλον του Ερντογάν. Και αυτό, καθώς αποτελεί την επικοινωνιακή βιτρίνα του καθεστώτος στο εξωτερικό και κυρίως στις ΗΠΑ. <br /> <br /> Γνωρίζοντας άριστα αγγλικά, παρεμβαίνει και συμμετέχει σε κάποια από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα του κόσμου, έχοντας, μάλιστα, αντιμετωπίσει με παροιμιώδη ψυχραιμία και τη δημοσιογράφο Κριστιάν Αμανπούρ, κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Συρία. Πρόκειται για πρόσφατη προσθήκη, με μετεωρική άνοδο.<br /> <br /> Είναι Ανώτερος Σύμβουλος του Προέδρου της Τουρκίας, μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής και καθηγήτρια Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Yildiz της Κωνσταντινούπολης. Στο παρελθόν έχει εργαστεί σε κορυφαία ακαδημαϊκά ιδρύματα του εξωτερικού (Πανεπιστήμιο του Kent, Nottingham, Johns Hopkins και Οξφόρδη). Πριν επιλέξει να προσδεθεί στο άρμα του Ερντογάν, άλλωστε, είχε χτίσει ένα ισχυρό προφίλ. Το περιοδικό Times έφτασε να την συγκαταλέγει στις είκοσι ισχυρότερες μουσουλμάνες γυναίκες της Βρετανίας. <br /> <br /> Ο επικοινωνιακός στρατός <br /> <br /> Το προσωνύμιο τους είναι Pelicanists και συνδέονται με τον γαμπρό του Ερντογάν και υπουργό Οικονομικών Μπεράτ Αλμπαϊράκ. Λειτουργούν κυρίως μέσω της εφημερίδας Σαμπάχ και το think tank SETA που έχει δεσμούς με την κυβέρνηση, όπως και ένα άλλο που ονομάζεται Bosphorus Global. <br /> <br /> Πληροφορίες θέλουν την ομάδα αυτή να έχει επιτελικό ρόλο στην απομάκρυνση του Νταβούτογλου το 2016, αλλά και στη διεκπεραίωση άλλων δύσκολων αποστολών. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, σκοπός είναι η δημόσια αποδόμηση των στόχων. Εξαπολύουν, λοιπόν, διαδικτυακές επιθέσεις μέσω των σόσιαλ μίντια, αλλά και μέσω των παραδοσιακών ΜΜΕ, έντυπων και ηλεκτρονικών. Για την ακρίβεια, δεν αφήνουν ανεκμετάλλευτη την όποια πλατφόρμα μπορεί να τους εξυπηρετήσει στην αποστολή τους.<br /> <br /> <a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Ο στενός κύκλος του Ερντογάν - Ο ταξίαρχος και η καθηγήτρια

Λυγερού Νεφέλη «Ο Ισλαμικός Κόσμος πρέπει να ετοιμάσει εκτός Παλαιστίνης ένα στρατό για την Παλαιστίνη. Το Ισραήλ ας γνωρίζει πως για κά...

Διαβάστε την συνέχεια