Η ακροβασία της Τουρκίας μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας

<img height="360" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/1000x563/crop/both/5b/5b5e87fa37bb4ddf9b444c15b3537167.Jpeg?quality=80&404=default&v=8" width="640" /><br /><br />Του <b>Dimitar Bechev</b><br />Ένα ερώτημα απασχολεί τους Τούρκους σχολιαστές από τον Ιανουάριο: γιατί ο Αμερικανός πρόεδρος Joe Biden δεν έχει μιλήσει στον Τούρκο ομόλογο του Erdogan. Όλοι οι κρίσιμοι ηγέτες παγκοσμίως είχαν τηλεφωνική επικοινωνία με τον νέο Αμερικανό πρόεδρο -συμπεριλαμβανομένου και του Ρώσου Vladimir putin- αλλά όχι ο τούρκος πρόεδρος. Ο Erdogan πρέπει να περιμένει μέχρι τις 22 Απριλίου για να μιλήσει με τον biden, όταν πρόκειται να παρευρεθεί σε μια σύνοδο κορυφής μεσω βιντεο για το κλίμα, που διοργανώνει ο Λευκός Οίκος. Ακόμη και έτσι, μια πολυμερής συγκέντρωση δεν είναι το ίδιο με τηλεφωνικό τετ α τετ.<br /><br />Η αδιαφορία του biden έρχεται σε αντίθεσ με τη σχέσ που απολάμβανε ο προκάτοχος του Trump με τον ισχυρό άνδρα της Τουρκίας, και επίσης με τις μεγάλες προσπάθειες που έχει καταβάλει η ευρωπαϊκή ηγεσία για να δεσμεύσει την άγκυρα. Η πρόσφατη επίσκεψη στην Τουρκία του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Charles Michel και της επικεφαλής της Κομισιόν Ursula von der Leyen, είναι ακόμη φρέσκα στη μνήμη όλων.<br /><br />Ένας λόγος για τον οποίο ο Biden θέλει να αγνοήσει τον Erdogan, είναι ασφαλώς ιδεολογικός. Έχοντας αποκαλέσει τον πρόεδρο της Τουρκίας απολυταρχικό ηγέτη στη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, ο νέος Αμερικανός πρόεδρος θέλει να υπάρξει μια σαφή διάκριση με την τάση της κυβέρνησης Trump να συμμαχεί με ανελεύθερους ηγέτες ανά τον κόσμο. Ο Biden θα ήθελε να δει τις ΗΠΑ να ανακτούν την ηθική τους. Ως εκ τούτου, αυξάνει την ένταση απέναντι σε προσωπικότητες όπως ο Mohammed bin Salman της Σαουδικής Αραβίας (κάτι με το οποίο παρεμπιπτόντως η Τουρκία δεν έχει κανένα πρόβλημα).<br /><br />Αλλά αυτό δεν είναι όλη η ιστορία. Στην ουσία, οι ΗΠΑ δίνουν στην Τουρκία μια γεύση του δικού τους φαρμάκου. Υπό τη διοίκηση Erdogan, η σχέση μεταξύ των δύο συμμάχων του ΝΑΤΟ έχει υποβαθμιστεί σε μια συναλλαγή διευκόλυνσης. Η Τουρκία κάλεσε σε δύο καρέκλες, κάνοντας γεωπολιτικές business με τη Ρωσία και καλώντας τις ΗΠΑ κατά περίπτωση, όταν τυχαίνει να συγκλίνουν τα συμφέροντα. Με τον Trump στην εξουσία, ο Erdogan κατόρθωσε να αποφύγει μεγάλες κυρώσεις για την εξαγορά των ρωσικών S-400.<br /><br />Τώρα η ομάδα του Biden αλλάζει τα πράγματα, εφαρμόζοντας τη δική της εκδοχή της συναλλαγής. Η Αμερική θα επικοινωνήσει με την Τουρκία όταν παραστεί ανάγκη. Από τη στιγμή που επί του παρόντος η αμερικανική εξωτερική πολιτική δεν θέτει προτεραιότητα είτε τη Μέση Ανατολή είτε τη μαύρη Θάλασσα, οι υπηρεσίες του Erdogan δεν χρειάζονται. Ας ασχοληθούν οι Ευρωπαίοι με την Τουρκία, με την προς ανανέωση συμφωνία του 2016 για το προσφυγικό και τα προβλήματα που δημιουργούνται στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι ΗΠΑ έχουν άλλα πράγματα να ασχοληθούν.<br /><br />Αντιμέτωπη με αυτή την αλλαγή, η Άγκυρα έχει παίξει το χαρτί της Ρωσίας. Η Τουρκία, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση της, είναι το μόνο μέλος του ΝΑΤΟ που έχει αποδειχθεί πρόθυμο και ικανό ένα ελέγξει τον επεκτατισμό του Κρεμλίνου. Σε όλη τη διάρκεια του 2020, τα τουρκικά drones επέφεραν ισχυρές απώλειες στα ρωσικά proxies στη Συρία και στη Λιβύη -το καθεστώς του Bashar al-Assad και τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης του Στρατηγού Khalifa Haftaar- καταστρέφοντας μεγάλο αριθμό αντίστοιχων ρωσικών. Ήταν η ίδια ιστορία στο Ναγκόρνο-Καραμπαχ, όπου η Τουρκία χρησιμοποίησε στις προσφάτως αποκτηθείσες ικανότητες να εισέρχεται εκεί που η Μόσχα παρουσιάζει ως προνομιακή σφαίρα επιρροής της.<br /><br />Η Άγκυρα γίνεται όλο και πιο τολμηρή παρουσιάζοντας τις στενές της σχέσεις με το Κιέβο επίσης. Το ταξίδι του Ουκρανού προέδρου Zelensky στην Τουρκία τον Οκτώβριο του 2020, οδήγησε σε μια κοινή έκκληση για "να σταματήσει η κατάληψη της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαία και της πόλης της Σεβαστούπολης, καθώς και την αποκατάσταση του ελέγχου της Ουκρανίας σε συγκεκριμένα τμήματα των περιοχών Ντόνετσκ και Λουκάνσκ”. Το Κιέβο επίσης υπέγραψε σύμβαση για την εξαγορά έξι τουρκικών drones Bayraktar TB2, και οι συζητήσεις για κοινή αμυντική παραγωγή είναι ακόμη σε εξέλιξη. Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής με τον Erdogan στην Κωνσταντινούπολη στις 10 Απριλίου, που πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την κοινή συνεδρίαση των δύο κυβερνήσεων, ο Zelensky ανέφερε το θέμα της συγκέντρωσης ρωσικού στρατού στα σύνορα. Βαν και ο Τούρκος πρόεδρος μίλησε συμφιλιωτικά και κάλεσε σε αποκλιμάκωση, εξέφρασε επίσης στήριξη προς την Ουκρανία. Την προηγούμενη ημέρα, είχε ανακοινωθεί ότι 20 αμερικανικά θωρηκτά πλοία θα διέσχιζαν τη Μαύρη Θάλασσα μέσω του Βόσπορου.<br /><br />Παλαιότερα, οι Τούρκοι φορείς χάραξης πολιτικής διαμαρτυρόταν ότι η απουσία δέσμευσης από τις ΗΠΑ, άφηνε τη χώρα τους ευάλωτη στη Ρωσία, και ως εκ τούτου δεν είχαν επιλογή από το να διευκολύνουν τον πανίσχυρο βόρειο γείτονα τους. Τώρα η ρητορική έχει αλλάξει. Η Τουρκία κάνει τη βαριά δουλειά για λογαριασμό της Δύσης, μιλώντας με τους Ρώσους, αλλά επίσης από μια θέση ισχύος.<br /><br />Αν και αυτό το επιχείρημα έχει κάποιους υποστηρικτές στις Βρυξέλλες, δεν απηχεί στα αλήθεια τις προθέσεις της κυβέρνησης Biden και η Ουάσιγκτον δεν είναι προετοιμασμένη να κάνει χάρη στην Άγκυρα. Τον Φεβρουάριο, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας πρότεινε μια "λύση-πακέτο” για το θέμα των S-400 και της αμερικανικής ευθυγράμμισης με την PYD στη Σύρια, τον στρατιωτικό βραχίονα ενός πολιτικού κόμματος που θεωρείται στην Άγκυρα ως παρακλάδι του εκτός νόμου ΡΚΚ. Έλαβε μια ευγενική απόρριψη. Οι ΗΠΑ εμμένουν στις θέσεις τους και απαιτούν η Τουρκία να εγκαταλείψει τους ρωσικούς πυραύλους. Όπως το έθεσε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Antony Blinken, στην ακρόασή του στη Γερουσία, "η ιδέα ότι ένας στρατηγικός -αποκαλούμενος ως τέτοιος- εταίρος μας θα ευθυγραμμιζόταν με έναν από τους μεγαλύτερους στρατηγικούς μας ανταγωνιστές στη Ρωσία, δεν είναι αποδεκτή”. Η Ουάσιγκτον προβαίνει επίσης σε περαιτέρω κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας βάσει του νόμου Countering America’s Adversaries Through Sanctions, εκτός από εκείνες που επιβλήθηκαν στο τέλος της θητείας του Trump για την αγορά των S-400.<br /><br />Χωρίς ένα reset με τις ΗΠΑ στον ορίζοντα, ο Erdogan δεν έχει επιλογή από το να παραμείνει κοντά στη Ρωσία. Για αυτό το Κρελίνο δεν αντιδρά υπερβολικά στις λοξοδρομήσεις της Τουρκίας προς τη Δύση ή στις εισβολές της στον μετά-σοβιετικό χώρο. Παρά τις νίκες που πέτυχε η Άγκυρα έναντι της Μόσχας το 2020, παραμένει το πιο αδύναμο μέρος στον ανταγωνισμό που έχουν αναπτύξει οι δύο τους κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας. Η Ρωσία διατηρεί τη στρατηγική μόχλευση, ιδιαίτερα στη Σύρια, όπου εκατομμύρια πιθανοί πρόσφυγες ζουν δίπλα στα σύνορα με την Τουρκία. Ο Erdogan είναι απίθανο να πάρει ρίσκο αντίστοιχο με αυτό που πήρε στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, με κίνδυνο να ανταγωνιστεί τη Μόσχα. Αυτό ήταν ένα από τα βασικά που εξήχθησαν από τη συνάντηση Κορυφής με τον zelensky. Αντιθέτως, θα πιέσει με μια εξωτερική πολιτική εξισορρόπησης πολλών παραγόντων, μεταξύ της Δύσης, της Ρωσίας και -όλο και περισσότερο- της Κίνας (εξ ου και η ήπια απάντηση της Τουρκίας στη θλιβερή κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι ουιγούροι και άλλες τουρκικές ομάδες στην κινεζική περιοχή Xinjiang). Αυτή είναι μια κατάσταση που βολεύει απόλυτα τη ρωσική ηγεσία.<div><br /></div><div><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η ακροβασία της Τουρκίας μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας

Του Dimitar Bechev Ένα ερώτημα απασχολεί τους Τούρκους σχολιαστές από τον Ιανουάριο: γιατί ο Αμερικανός πρόεδρος Joe Biden δεν έχει μιλήσει ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967 δεν έπεσε από τον ουρανό

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/04/papadopoulos-tom-papas-slpress.gr_.jpg" /><br /><br /><b>Μπαρμπαρούσης Γιάννος</b><br />Πενήντα τέσσερα χρόνια έχουν παρέλθει από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και η διαύγαση των δεδομένων που οδήγησαν στην επιβολή της δικτατορία εξακολουθεί να αποτελεί ζητούμενο. Αυτό δεν εκπλήσσει. Εντυπωσιάζουν όμως με την ευήθειά τους ορισμένες απόπειρες ερμηνείας από ασκέπτως ληρούντες και ασχάλλοντες. Για την χούντα δεν ευθύνεται ο ανώριμος ελληνικός λαός, αιώνια ευεπίφορος στην ανευθυνότητα και τον λαϊκισμό, όπως με τρόπο χαμαίζηλο διατείνονται ένιοι.<br /><br />Και ο Γιώργος Παπαδόπουλος δεν μας ήλθε ένα πρωινό του Απρίλη, λόγω αποτυχίας των ιθυνουσών σφαιρών της Πολιτείας. Αυτός και η ΕΕΝΑ (έτσι λεγόταν η συνωμοτική οργάνωσή του) δεν έκαναν κάποια “αεροπειρατεία” στον κρατικό μηχανισμό, αλλά συνιστούσαν στρατηγική εφεδρεία μιας ευρύτερης δομής εξουσίας, κάτοπτρο στο καλειδοσκόπιο του Ψυχρού Πολέμου.<br /><br />Η 21η Απριλίου, λοιπόν, δεν υπήρξε μια αποτυχία του μετεμφυλιακού συστήματος, αλλά το ακριβώς αντίθετο: μία περίσταση όπου οι ασφαλιστικές δικλείδες λειτούργησαν, καθώς είχαν την γνώσιν οι φύλακες. Μετά το στρατιωτικό τέλος του Εμφυλίου, η Ελλάδα βρέθηκε σε θέση ασύμμετρου εταίρου με τις ΗΠΑ. Σε αυτήν την συνθήκη, όλα υποτάσσονταν στον Ψυχρό Πόλεμο. Αυτό, βέβαια, δεν ίσχυε μόνο για την Ελλάδα (κατατοπιστικό το παράδειγμα της γειτονικής Ιταλίας). Οι κυριότερες μεσομακροπρόθεσμες στοχεύσεις των ΗΠΑ ήταν:<div><ul style="text-align: left;"><li>Πολιτική σταθερότητα που θα εγγυάτο την οικονομική ανάπτυξη και, επέκεινα, την μείωση της θελκτικότητας των κομμουνιστικών ιδεών.</li><li>Μετατροπή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων (βασικά, του Στρατού Ξηράς) σε ένα ουσιαστικά αστυνομικό σώμα εσωτερικής ασφάλειας με ξεκάθαρη την προοπτική επέμβασης στο εσωτερικό πολιτικό παίγνιο (όπως και έγινε το 1961).</li><li>Διευθέτηση του ζέοντος Κυπριακού ζητήματος, που έφερνε την Ελλάδα αντιμέτωπη με δύο εταίρους της του ΝΑΤΟ, κατά τρόπο που θα ελαχιστοποιούσε τις ζημίες στην συνοχή της Ατλαντικής Συμμαχίας σε μία γεωπολιτική ζώνη υψίστης σημασίας.</li></ul>Αναντιστοιχία επιδιώξεων<br /><br />Παρέλκει η επισήμανση ότι υφίστατο κραυγαλέα αναντιστοιχία ανάμεσα στις επιθυμίες Αθήνας και Ουάσιγκτον, ειδικά στο τελευταίο ζήτημα. Κι αυτό δεν αφορούσε μόνο την Αριστερά και το Κέντρο, αλλά και την Δεξιά. Έγραφε η “Καθημερινή” στις 22 Σεπτεμβρίου 1955, μετά το πογκρόμ στην Πόλη. Τότε το Κυπριακό βρισκόταν σε κρίσιμη φάση, με την απόρριψη του ελληνικού αιτήματος περί εγγραφής του στην ημερήσια διάταξη της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ: «Γνωρίζομεν, τι αξιοί την ώραν αυτήν ο λαός, από της μιας άκρης της χώρας, μέχρι της άλλης: ΑΠΟΧΩΡΗΣΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ, καταγγελίαν ρητήν και απερίφραστον της Ελληνοτουρκικής Συμμαχίας, καταγγελίαν ουρανομήκη της προδοσίας των Συμμάχων απέναντι των ιερωτέρων δικαίων του Ελληνισμού».<br /><br />Εάν αυτά συνέβαιναν στα επιτηρούμενα γκρίζα χρόνια της σιωπηλής γενιάς, τότε δεν απαιτείται ιδιαίτερη οξυδέρκεια για να μορφώσει κανείς γνώμη για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου μπορεί να αποτελούσαν εθνική ταπείνωση για τον Ελληνισμό, αλλά υπό το πρίσμα της αμερικανικής υψηλής στρατηγικής συνιστούσαν μία «imaginative and courageous act of statesmanship», κατά τον πρόεδρο Αϊζενχάουερ.<br /><br />Από το 1961, η κρίση νομιμοποίησης του μετεμφυλιακού garrison state είναι πασίδηλη. Μετά την Ζυρίχη, καθίσταται δυσχερής ο αυτοχαρακτηρισμός “εθνικόφρων παράταξις”. Η Ιστορία επιταχύνει: εκλογές βίας και νοθείας, Ανένδοτος, δολοφονία Λαμπράκη, άνοδος του Κέντρου. Το ρήγμα στο διακομματικό και υπερκομματικό στρατόπεδο των νικητών του Εμφυλίου έχει συντελεστεί.<br /><br />Εδώ εμφανίζεται ο Ανδρέας Παπανδρέου. Tabula rasa, χωρίς καμία εμπλοκή στα συνταρακτικά γεγονότα της 15ετίας 1949-64, θα γίνει ο εκφραστής ενός νέου ριζοσπαστισμού, χωρίς, όμως, να ομιλεί για σοσιαλισμό, έξοδο από το ΝΑΤΟ, ή αλλαγή πολιτεύματος. Ο Ανδρέας της τριετίας 1964-67 (κρίσιμη a fortiori για την κατανόησή του, παρά την άστοχη επιμονή της ελληνόφωνης πολιτικής επιστήμης στην επταετία 1974-81) κάνει λόγο για “προοδευτικό εθνικισμό”. Δεν κηρύττει την αποχώρηση από την Δύση, αλλά την ανασημασιοδότηση των σχέσεων με αυτή. Επικαλείται τόσο τον Ελευθέριο Βενιζέλο όσο και τον Ίωνα Δραγούμη, ενώ διεκδικεί και την “πραγματική εθνικοφροσύνη”.</div><div><br />Από μηχανής θεός<br /><br />Οι ΗΠΑ διεύγασαν τις τιτοϊκές ατραπούς όπου κατέληγε ο “προοδευτικός εθνικισμός”. Ο απαιτητικός σύμμαχος, αριστερός ή δεξιός, που εμμένει στην πρόταξη των δικών του εθνικών προτεραιοτήτων, αποτελεί εφιάλτη για τον σχεδιαστή υπερεθνικής στρατηγικής. Τοσούτω μάλλον εάν διεκδικεί με αξιώσεις την κατίσχυση στα στεγανά του κράτους (ΑΣΠΙΔΑ) και αρνείται να “κλείσει” το Κυπριακό με εκπτώσεις προς την Τουρκία.<br /><br />Ερχόμαστε στους συνωμότες. Δεν ήταν καθόλου άγνωστοι. Η ομάδα του Παπαδόπουλου υπέστη επιχειρησιακή εξάρθρωση δύο φορές: το 1956-57 από τον αρχηγό ΓΕΣ Νικολόπουλο και το 1964 από την ΚΥΠ του Γεωργίου Παπανδρέου. Ο ίδιος ο μετέπειτα προφητάναξ των Απριλιανών θα μετατεθεί δυσμενώς στο Κιλκίς την πρώτη φορά, στον Έβρο την δεύτερη. Και το 1965 θα διωχθεί κακουργηματικά για τον (κεντρικότατο) ρόλο του στο σχέδιο “Περικλής”.<br /><br />Ποιος τους διέσωσε, ως από μηχανής θεός; Μα, η λογική του συστήματος. Ο πυρήνας του ζητήματος είναι ότι, τελικά, η 15η Ιουλίου υπήρξε σπουδαιότερη τομή της 21ης Απριλίου, η οποία επακολούθησε ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Αν το 1957 τα Ανάκτορα και η JUSMAGG έπαιξαν τον ρόλο του σωτήρα, το 1965-66 το ίδιο καθήκον εναποτέθηκε στους Αποστάτες.<br /><br />Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Κωστόπουλος μέσα στο 1966 επαναφέρει όλη την ΕΕΝΑ στην Αττική και ο Αρχηγός ΓΕΣ Σπαντιδάκης αναθέτει, τον Νοέμβριο του 1966, στον ίδιο τον Παπαδόπουλο, υποδιευθυντή πια στο 3ο Γραφείο (Επιχειρήσεων) του ΓΕΣ τον επιτελικό σχεδιασμό για την στρατιωτική εκτροπή που κυοφορείται. Πρόκειται για μια παραλλαγή του Σχεδίου “Προμηθεύς”, με την κωδική ονομασία “Ιέραξ ΙΙ”. Την ίδια εποχή ο Παττακός αναλαμβάνει το Συγκρότημα Τεθωρακισμένων, ο Μακαρέζος τον Α’ Κλάδο της ΚΥΠ, ο Ρουφογάλης το Γραφείο Ασφαλείας της ΚΥΠ κ.ο.κ. Ο Σπαντιδάκης προετοίμαζε την εκτροπή για λογαριασμό της κορυφής του πολιτεύματος. Ο Παπαδόπουλος, ευφυέστερος, τον πρόλαβε.</div><div><br />Η οικονομική πλευρά<br /><br />Τέλος, δεν πρέπει να λησμονείται η οικονομική πλευρά. Ο βασικός χορηγός της Αποστασίας Τομ Πάππας, με την γιγαντιαία επένδυση του συγκροτήματος διυλιστηρίων Esso Pappas (βαθύτατα πολιτικού χαρακτήρα, παραπληρωματική της ψυχροπολεμικής υψηλής στρατηγικής) άλλαξε την όψη της Βόρειας Ελλάδας. H κυβέρνηση Παπανδρέου, το 1964, θα επιτύχει την ελάττωση της αρχικής λεόντειου σύμβασης του 1962.<br /><br />Ο σκληροτράχηλος Ελληνοαμερικανός θα επιμείνει και θα αποσπάσει την επίνευση των Αποστατών το 1966. Το 1968, θα του παραχωρηθεί από την χούντα η αντιπροσωπεία της Coca-Cola στην Ελλάδα. Στα Υπουργικά Συμβούλια του Παπαδόπουλου φιγουράρουν υπάλληλοί του (Τοτόμης κ.α.). Ακολουθούν πολλά και εντυπωσιακά (μέχρι και ρόλος στο Watergate).<br /><br />Η Χούντα, εν κατακλείδι, δεν αποτελούσε παρά το ultimum refugium της ψυχροπολεμικής τάξης πραγμάτων. Η κατάλυση της δημοκρατίας στο λίκνο της προκάλεσε δυσάρεστη επίγευση, αλλά η Realpolitik, όπως πάντα, είχε τον τελευταίο λόγο. Αντί, λοιπόν, διάφοροι “πουρκουάδες” να ρίχνουν το ανάθεμα στον αείποτε ανώριμο και λαϊκιστή μέσο Έλληνα πολίτη, ας μελετήσουν την γενναία αυτοκριτική των Μπιλ Κλίντον, Μόντι Στερνς και Μπομπ Κίλι.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967 δεν έπεσε από τον ουρανό

Μπαρμπαρούσης Γιάννος Πενήντα τέσσερα χρόνια έχουν παρέλθει από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και η διαύγαση των δεδομένων που οδήγησαν ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα «λόγια» Δένδια απαιτούν και πράξεις προς την Τουρκία

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/01/stolos_%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CC%81%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-2021-01-04-21.36.21-1.png"><img height="637" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/01/stolos_%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CC%81%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-2021-01-04-21.36.21-1.png" width="640" /></a><br /><br />Γράφει ο <b>Γιώργος Ρωμανός*</b><br />Η δημόσια σύγκρουση Δένδια – Τσαβούσογλου δεν προσφέρεται για εξιδανίκευση της κυβέρνησης –λόγω φόβου επανόδου ΣΥΡΙΖΑ– ούτε για ντελίριο κομματικού ενθουσιασμού, ψηφοθηρικής εκμετάλλευσης, υπέρ της ΝΔ αλλά ούτε και για μηδενιστική κριτική. Η διεθνοποιημένη διαφορά Ελληνισμού και μεγαλαυχικής Τουρκίας, που θεωρεί ότι της ανήκει ολόκληρος ο πλανήτης –όπως και η Σελήνη εσχάτως…, στην οποία καταφανώς θα καλλιεργήσει πατάτες και κρεμμύδια–, πρέπει να κριθεί ψυχρά. Γιατί η Γεωπολιτική και η Γεωστρατηγική είναι κυνικές. Συναισθηματικές προσεγγίσεις βλάπτουν σοβαρά την Ελλάδα και το Έθνος των χειμαζόμενων Ελλήνων. Έτσι, παραθέτουμε τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα: <br /><br />Ο κ. Δένδιας τα «είπε» στους Τούρκους, αν και όχι όλα όσα έπρεπε, όπως θα αποδείξουμε στη συνέχεια. Οι Έλληνες ψάχνουν ανάσες περηφάνειας μετά από 47 χρόνια ολέθριας Μεταπολίτευσης που κατέληξε σε Μνημόνια, 99 χρόνια κρατικής εθελοδουλίας, μεθοδευμένο εθνομηδενισμό, ευτελισμό της Δημοκρατίας, και κυνικής παράδοσης της Μακεδονίας –ως όνομα, εθνότητα, γλώσσα– από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, την οποία τώρα προωθεί φανατικά η ΝΔ. Οι αλήθειες που καλώς είπε, ο Έλληνας ΥπΕξ είναι τα αυτονόητα των ελληνικών θέσεων, τα οποία λέει εδώ και δεκαετίες κι ο τελευταίος Έλληνας πατριώτης. Υπογραμμίζουμε, όμως, πως ακόμη και αυτά ειπώθηκαν, αφού ο κ. Πάιατ επισκέφθηκε τον κ. Δένδια στο γραφείο του, λίγες ώρες πριν μεταβεί στην Τουρκία. Και τούτο σημαίνει πάρα πολλά!<br /><br />Ο κ. Δένδιας με την ήδη ακυρωμένη από τους Τούρκους ανοιχτή διπλωματία του ικανοποίησε στιγμιαία το επί 47 χρόνια καταρρακωμένο αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας των Ελλήνων. Βεβαίως, ως πολιτική προσωπικότητα εμφανίζεται αντιφατικός, σαν Ιανός με δύο πρόσωπα: «ήρωας» εσχάτως για κάποιους, και «ενδοτικός» (τουλάχιστον…) για την συντριπτικά μεγάλη πλειοψηφία των υποστηρικτών της ελληνικότητας και μοναδικότητας της Μακεδονίας μας, καθώς και πρόσφατα (14/1/2021) υποστήριξε φανατικά, πως: «Πρέπει να έχουμε πλήρη εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών για να υπάρξει πρόοδος»… Έτσι, στηρίζει μεν τον ακρωτηριασμό –εθνοτικό, ιστορικό, γεωγραφικό και πολιτισμικό– της Μακεδονίας μας, αλλά υπεραμύνεται (ελπίζουμε σταθερά…) της ακεραιότητος του υπολοίπου της χώρας μας.<br /><br />Η ψυχαναγκαστική ευφορία λόγω των δηλώσεων προσέκρουσε στον τοίχο της πραγματικότητος, μιας και στην διεθνή πρωτίστως διπλωματία πρέπει να είσαι έτοιμος να στηρίξεις τα «λόγια» με πράξεις. Μόλις μια ημέρα μετά από τα «λόγια της Άγκυρας», οι Τούρκοι τα ανέτρεψαν στην πράξη. Εξέδωσαν αντι–NAVTEX, 16/4/21, στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος μέσα στην ανακηρυγμένη ελληνική ΑΟΖ με την Αίγυπτο, δυτικά του 28ου μεσημβρινού. Και, με πολεμικό σκάφος τους παρενόχλησαν το γαλλικό ερευνητικό πλοίο «L’ Atalante». Κατόπιν κλιμάκωσαν! Όπως αναφέρουν τα τουρκικά ΜΜΕ, κάλεσαν στο τουρκικό ΥπΕξ, τους στην Άγκυρα πρέσβεις, της Ελλάδος, Μιχαήλ-Χρήστο Διαμέση και της Γαλλίας, Χέρβε Μαγκρό, στους οποίους έγιναν αυστηρές συστάσεις, να μην επαναλάβουν οι χώρες τους (Ελλάδα-Γαλλία) παρόμοιες «προκλητικές ενέργειες ερευνών μέσα στην τουρκική ΑΟΖ.» Ωστόσο υπήρξε και χειρότερο! Όταν η κυβερνητική εκπρόσωπος Αρ. Πελώνη ρωτήθηκε σχετικά απάντησε: «το περιστατικό αυτό αφορά τη γαλλική πλευρά. Θα επαναλάβω ότι στόχος μας είναι να αναζητηθούν προοπτικές για μια ‘‘θετική ατζέντα’’, για να υπάρξει σε μια πρώτη φάση ένα κλίμα αποκλιμάκωσης…». <br /><br />Έτσι η ΝΔ προτείνει αποκλιμάκωση λόγω των δηλώσεων Δένδια, αφού η Τουρκία ΔΕΝ αποκλιμακώνει ποια άλλη αποκλιμάκωση μένει; Και, διακηρύσσει, πως για τις απειλές τουρκικών πολεμικών μέσα στην ελληνική ΑΟΖ ευθύνη έχει η Γαλλία! Η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να υπερασπιστεί την ανακηρυγμένη ΑΟΖ της χώρας, γιατί προωθεί «Θετική Ατζέντα» με τους κατακτητικούς Τούρκους. Ευχόμεθα και αυτή η γελοιοποίηση να μη φέρει μια νέα εθνική ήττα. <br /><br />Παράλληλα, στο γνωστότατο Ίδρυμα τουρκόφιλης πολιτικής, που συμβουλεύει τον κ. Μητσοτάκη, έχουν βαρύ πένθος (!) για όσα είπε ο κ. Δένδιας. Και, σε άρθρο τους του λένε πως έπρεπε «να σωπάσει μπροστά στον Τσαβούσογλου καθώς η διπλωματία του μεγαφώνου δεν οδηγεί πουθενά…» Σημειώνουμε ότι ο διευθύνων στις «Διερευνητικές» με την Τουρκία είναι ο κ. Αποστολίδης. Ένας υπέρμαχος (και με πρόσφατο (!) γραπτό κείμενό του) της πολιτικής Σημίτη και των προδοτικών που συνέβησαν σε Μαδρίτη, 1997, και Ελσίνκι, 1999.<br /><br />Οι άνθρωποι του προέδρου της ΝΔ, κ. Μητσοτάκη, ταυτίζονται με τον Σημιτισμό, αυτό λέει ο πρώην υφΥπΕξ, κ. Γιάννης Βαληνάκης. Γεγονός είναι πως και μετά τα «λόγια της Άγκυρας» στην κυβέρνηση κρύβουν ότι η Τουρκία μετά το 1974, ακριβώς με την έναρξη της επάρατης Μεταπολίτευσης του εθνικού ξεπεσμού, διεξάγει εναντίον του ελληνισμού έναν «ειρηνοφανή» πόλεμο στον οποίον και σήμερα αντιδρούν στην πράξη φοβικά προς κατευνασμό του «αφέντη Σουλτάνου». <br /><br />Το κλίμα πριν, κατά και μετά την Συνάντηση, στις 15/4/21<br /><ul style="text-align: left;"><li>1. Στις 30/3/2021, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας έλαβε μια σειρά κατακτητικών αποφάσεων εναντίον του ελληνισμού. Αυτές περιλαμβάνουν, ενσωμάτωση στην Τουρκία των νησιών του Αιγαίου ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού (δηλαδή του μισού Αιγαίου), προαναγγέλλουν «απελευθερωτικές κινήσεις» των «Τούρκων, Θράκης, Ρόδου, Καστελόριζου», καταργούν την Κυπριακή Δημοκρατία κπα. </li><li>2. Επί μήνες πριν την Συνάντηση, στις 15/4/21, υπήρξε (και συνεχίζεται…) βροχή κατακτητικών δηλώσεων κατά της Ελλάδος από τον Τούρκο εκπρόσωπο του κυβερνώντος κόμματος Ερντογάν, Ομέρ Τσελίκ και τον υπουργό Εσωτερικών της Τουρκίας, Σουλεϊμάν Σοϊλού.</li><li>3. Λίγες μέρες πριν την Συνάντηση οι Τούρκοι εκτός από συνεχείς υπερπτήσεις πάνω από ελληνικό έδαφος (τα νησιά μας), προωθούσαν λαθρομετανάστες με συνοδεία πολεμικού τουρκικού πλοίου, και προσπαθούσαν να βυθίσουν σκάφη του ελληνικού Λιμενικού. </li><li>4. Μία μέρα πριν την μετάβαση του κ. Δένδια στην Άγκυρα, ο κ. Ερντογάν απείλησε την Κύπρο και την Ελλάδα λέγοντας ότι «τα καράβια μας είναι έτοιμα να επέμβουν»! Και λίγες ώρες μετά ο ίδιος είπε, ότι «θα στείλει γεωτρύπανα στο πεδίο του Συμφώνου Τουρκίας – Σάρατζ, της Δυτικής Λιβύης.»</li><li>5. Ακριβώς την ώρα που ο κ. Δένδιας έβγαινε από το προεδρικό μέγαρο του κ. Ερντογάν για να συναντήσει τον κ. Τσαβούσογλου, οι Τούρκοι διέταζαν το ερευνητικό τους Barbaros να κάνει επίδειξη δύναμης και αδιαλλαξίας, περνώντας επίτηδες έξω από τη Λέσβο. Και, όπως μετέδωσε το lesvosnews.gr, και πλήθος ελληνικών και ξένων ΜΜΕ, έσπευσαν εκεί ελληνικά πολεμικά πλοία. </li></ul><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/04/barbaros_lesvos.png"><img height="367" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/04/barbaros_lesvos.png" width="640" /></a><br /><br />Την ώρα της Συνάντησης Δένδια-Τσαβούσογλου, οι Τούρκοι έδωσαν εντολή στο ερευνητικό τους Barbaros να περάσει από τα νερά της Λέσβου. Επί τόπου έσπευσαν ελληνικά πολεμικά. Στην εικόνα το στίγμα του τουρκικού σκάφους. (Εικόνα δημοσιευμένη σε ξένα ΜΜΕ.)<br /><br />Αίσχιστη εντύπωση προκάλεσε το γεγονός, ότι ενώ συνέβαιναν όλα αυτά ο κ. Δένδιας αποκαλούσε κατ’ επανάληψη τον κ. Τσαβούσογλου: «Φίλε Μεβλούτ». Είναι προφανές ότι δεν γνωρίζει πως: Τούρκος της άρχουσας τάξης, της (δήθεν) «Γαλάζιας Πατρίδας», φίλος δεν πιάνεται. Λόγοι εθνικής αξιοπρέπειας δεν επιτρέπουν προσφωνήσεις καφενείου με τον επίδοξο κατακτητή σου! Ο κ. Δένδιας δεν εκπροσωπεί τον εαυτό του και την συγχυτική (επιεικώς…) κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά τον ελληνικό λαό! Και αυτός ο λαός δεν αισθάνεται καθόλου «φίλο» τον Τούρκο που μας πολεμάει επί δεκαετίες με κάθε τρόπο. <br /><br />Επίσης αίσχιστη εντύπωση προκάλεσε και η εξαγγελία του κ. Δένδια, και μάλιστα στην αρχή των δηλώσεών του, για άνοιγμα μουσουλμανικού τζαμιού στην Αθήνα, την στιγμή που οι Τούρκοι έκαναν τζαμί την Αγιά Σοφιά και την ιερά Μονή της Χώρας. Δεν κατάλαβε ο κ. Δένδιας ότι αυτή η δήλωση ήταν εκτός τόπου και χρόνου;<br /><br />Τι δεν ανέφερε και δεν έπραξε ο κ. Δένδιας<br /><ul style="text-align: left;"><li>i. Ο κ. Δένδιας δεν ανέφερε τίποτε για τα καταπατημένα δικαιώματα των Ελλήνων σε Ίμβρο και Τένεδο, τα οποία στην κοπή πίττας των Ιμβρίων, τον Ιανουάριο, ο ίδιος είχε δηλώσει πως θα τα διεκδικήσει. </li><li>ii. Το υπουργείο του θα έπρεπε να είχε ετοιμάσει και υποβάλλει τον μακρύ κατάλογο των ελληνικών διεκδικήσεων για τις περιουσίες των Ελλήνων που υπέστησαν επανειλημμένους διωγμούς, από το 1922 μέχρι τις αρχές του Β΄ΠΠ. Και κατόπιν, το 1955 με διωγμούς που κορυφώθηκαν μέχρι το 1964, και δεν σταμάτησαν ποτέ. Το ίδιο ισχύει και για τις λεγόμενες «Ροδιακές περιουσίες-ιδιοκτησίες» στα Μικρασιατικά παράλια, όπως και για τόσα άλλα. </li><li>iii. Η Κύπρος έλλειψε δραματικά από τις δηλώσεις του κ. Δένδια. Δεν έκανε καμία αναφορά στον νέο Αττίλα ΙΙΙ με την κατάκτηση της Αμμοχώστου, το 2020. Δεν ανέφερε τίποτε για το σχεδιαζόμενο έγκλημα της Πενταμερούς στη Γενεύη, όπου η κυβέρνηση της ΝΔ θα υπερασπιστεί την ολέθρια Δικοινοτική–Διζωνική για την Κύπρο. Πενταμερής σημαίνει απόλυτη εξίσωση του τουρκοκυπριακής κοινότητας με την Δημοκρατία της Κύπρου. Δικοινοτική–Διζωνική σημαίνει εξίσωση του 18% των Τουρκοκυπρίων με το 82% των Ελληνοκυπρίων. Σημαίνει κατάργηση της μίας ψήφου ανά ένα άτομο, αφού το 18% θα είναι ισότιμο με το 82%. Δεν είπε καν ο κ. Δένδιας, ότι η Κύπρος είναι ανεξάρτητο κράτος, μέλος της ΕΕ, και πως αν θέλει οποιαδήποτε συζήτηση στο Κυπριακό η Τουρκία θα πρέπει προηγουμένως να την αναγνωρίσει! </li><li>iv. Ο κ. Δένδιας δεν διαμαρτυρήθηκε ούτε καν για τις προαναφερθείσες αποφάσεις που έλαβε στις 30/3/2021, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας, της Τουρκίας. </li></ul>Εν κατακλείδι, παραμένει ζητούμενο ποια θα είναι η κυβέρνηση που θα υπερασπιστεί τα 200 χρόνια ελεύθερης και ακέραιης ύπαρξης της Ελλάδος. <br /><br />Η πολιτική ευθύνης και εθνικής υπερηφάνειας μόνο στην πράξη αποδεικνύεται, όχι στα λόγια.<div><br /></div><div><b><i>*Συγγραφέας – Αναλυτής, Ιστορικός ερευνητής</i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τα «λόγια» Δένδια απαιτούν και πράξεις προς την Τουρκία

Γράφει ο Γιώργος Ρωμανός* Η δημόσια σύγκρουση Δένδια – Τσαβούσογλου δεν προσφέρεται για εξιδανίκευση της κυβέρνησης –λόγω φόβου επανόδου ΣΥΡ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι ναύαρχοι προεξοφλούν το τέλος του Ερντογάν: ''Θα πέσει η τουρκική κυβέρνηση''

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-04/BD8EF3E9-119B-401C-B8D0-824A07B4D372.jpeg?itok=MKr8CaPz" width="640" /><br /><br />Ανδρέας Μουντζουρούλιας<br />Δήλωση με τεράστιο νόημα ξεστόμισε ο όμηρος πλέον του τουρκικού καθεστώτος και σχεδιαστής της ''Γαλάζιας Πατρίδας'' Ναύαρχος ε.α. Τζεμ Γκιουρντενίζ, ο οποίο δήλωσε σε δημοσιογράφο ότι “αυτή τη φορά τελείωσε η κυβέρνηση, λίγο μετά την είσοδο της στην λογική ότι είναι μια μεγάλη χώρα”.<br />Ο κύριος υπαίτιος του μεγαλόπνοου τουρκικού σχεδίου επέκτασης σε Αιγαίο και Α.Μσόγειο Cem Gürdeniz, είναι κρατούμενος και κλήθηκε να φορέσει ηλεκτρονικό βραχιολάκι στο πόδι, ωστόσο αποδείχθηκε οι αστυνομικοί που ήρθαν στο σπίτι του για να του το τοποθετήσουν, δεν μπόρεσαν να το κάνουν, διότι δεν ήταν δυνατή η επικοινωνία με τον τουρκικό δορυφόρο.<br /><br />Ο αρχισυντάκτης της τουρκικής εφημερίδας Sözcü, Aytunç Erkin, ήταν δίπλα στον Ναύαρχο Gürdeniz τη στιγμή που οι αστυνομικοί επιχείρησαν ανεπιτυχώς να του βάλλουν βραχιολάκι στο πόδι.<br /><br />"Οι αστυνομικοί είχαν έρθει για να τοποθετήσουν ηλεκτρονικό βραχιολάκι στον ναύαρχο όπως έκαναν και στους υπόλοιπους ναυάρχους. Το GPS όμως δεν ανταποκρίνονταν σε τέσσερις ξεχωριστές προσπάθειες, έτσι οι αστυνομικοί αφαίρεσαν το ηλεκτρονικό βραχιολάκι και αποχώρησαν», είπε ο ίδιος.<br /><br />Ο Erkin, μίλησε με τον Γκιουρντενίζ ο οποίος δήλωσε ότι: «Είμαι στο στόχαστρο και πάλι μετά από 10 χρόνια. Πριν από 10 χρόνια, όταν στις ΗΠΑ πρόεδρος ήταν ο Μ.Ομπάμα, το όνομά μου φιγουράριζε στις υποθέσεις Ergenekon και Βαριοπούλα”, για αυτό και με αποστράτευσαν στις 30 Αυγούστου 2012.<br /><br />Θεωρώ ως το μεγαλύτερο έγκλημα αυτήν την περίοδο, την στάση των αξιωματούχων όσον αφορά τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Τουρκίας στην θάλασσα, κυρίως στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα, συμπεριλαμβανομένης της Γαλάζιας Πατρίδας.<br /><br />Μέχρι στιγμής, έχω γράψει 7 βιβλία και 500 άρθρα, ενώ συμμετείχα σε 400 συνέδρια και συνεντεύξεις σχετικά με την Γαλάζια Πατρίδα και την γεωπολιτική. Πιστεύω ότι έχω διδάξει το κράτος και τον λαό τι σημαίνει Γαλάζια Πατρίδα.<br /><br />Τώρα έχουμε μια γεωπολιτικά αναπόφευκτη και μη αναστρέψιμη πορεία της Τουρκίας στον 21ο αιώνα, κατά την οποία η Γαλάζια Πατρίδα και η θάλασσα θα είναι στην κορυφή. Αυτό δεν είναι επιλογή αλλά πεπρωμένο.<br /><br />Αυτή τη φορά όμως τελείωσε η κυβέρνηση, λίγο μετά την είσοδο σε αυτή την διαδικασία της Γαλάζιας Πατρίδας συμπεριλαμβανομένου του Αιγαίου.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η μεγάλη κρίση προέρχεται από μια απλή επιστολή αποστράτων αξιωματικών. Βλέπω ότι το σχέδιο της Γαλάζιας Πατρίδας είναι στην πραγματικότητα “στοχευμένο” (από εξωτερικούς παράγοντες), εμπλέκοντας την συνθήκη του Μοντρέ και τα Στενά, κάτι που μου θυμίζει την περίοδο που έκανε κουμάντο η οργάνωση FETO.<br /><br />Την περασμένη εβδομάδα, το Παρίσι, μέσω του γαλλικού ερευνητικού πλοίου, εισήλθε στη δικαιοδοσία μας στην Ανατολική Μεσόγειο, σε μια προσπάθεια που δεν είναι τίποτα άλλο, από μια δοκιμή διάλυσης του σχεδίου μας.<br /><br />Σήμερα, ήρθαν και προσπάθησαν να μου φορέσουν χειροπέδες στο πόδι μου. Αν υπήρχε ένας Έλληνας δημοσιογράφος εδώ σήμερα στη θέση μου, τι τίτλο θα έκανε;<br /><br />Οι Έλληνες με έκαναν πρωτοσέλιδο με τίτλο “η Γαλάζια Πατρίδα σβήστηκε, ο εμπνευστής της συνελήφθη". <br /><br />Σε αυτό το σημείο, να αφέρουμε, πως μόνο το Πενταπόσταγμα αναφέρθηκε σε αυτό το ζήτημα και με αυτό τον τίτλο, άρα μας ''φωτογραφίζει''. <br /><br />Και συνέχισε:<br /><br />Έβαλαν και μια γραφική παράσταση με μια φυλακή δίπλα στη φωτογραφία μου με τη στολή του ναύαρχου και με ταπεινωτικές εκφράσεις εξέφρασαν την ευτυχία τους.<br /><br />Είδα την ίδια ευτυχία να παρουσιάζεται στους ιστότοπους της FETO με τον ίδιο ενθουσιασμό. Έκανα λοιπόν σωστή δουλειά. Έτσι απέδειξα ότι είμαι ο ναύαρχος του Μουσταφά Κεμάλ. Αν η Ελλάδα είναι ευχαριστημένη με την αιχμαλωσία μου, είμαι στην σωστή πλευρά των γεγονότων”, κατέληξε ο ίδιος μεταξύ άλλων.<br /><br />Ο ναύαρχος με αυτά που δηλώνει ουσιαστικά μας προεξοφλεί ότι υλοποιείται ήδη μια νέα κατάσταση στην Τουρκία, κατά την οποία ο Ερντογάν θα αποχωρήσει είτε με το καλό είτε με το άγριο (λόγω μεγάλης αντιπάθειας), ενώ το όνειρο της Γαλάζιας πατρίδας και της Μεγάλης Τουρκίας θα μείνει απλά όνειρο απατηλό.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/"> πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Οι ναύαρχοι προεξοφλούν το τέλος του Ερντογάν: ''Θα πέσει η τουρκική κυβέρνηση''

Ανδρέας Μουντζουρούλιας Δήλωση με τεράστιο νόημα ξεστόμισε ο όμηρος πλέον του τουρκικού καθεστώτος και σχεδιαστής της ''Γαλάζιας Πατ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τί λέει για πετρέλαιο, Ελλάδα και EastMed ο εκπρόσωπος της Rystad Energy

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/04/times-petrelaiou.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Αδαλής Γιώργος</b><br />Για την αγορά πετρελαίου και τη σχέση της με την πανδημία, για τον EastMed και τις ενεργειακές δυνατότητες της Ελλάδας μίλησε στον Γιώργο Αδαλή ο Έλληνας ανώτερος διευθυντής Επικοινωνίας και Διεθνών σχέσεων και εκπρόσωπος της Rystad Energy Λευτέρης Καραγιαννόπουλος. Η πρωτοποριακή τεχνολογία που χρησιμοποιεί για τις προβλέψεις της η Rystad, την έχει καταστήσει μια από τις τρεις μεγαλύτερες εταιρίες συμβούλων Ενέργειας παγκοσμίως.<br /><br />Η Rystad έχει συστήσει ειδική ομάδα επιστημόνων, η οποία παρακολουθεί τα δεδομένα της πανδημίας διεθνώς. Όπως μας είπε ο Καραγιαννόπουλος: «Έχουμε φτιάξει ένα μοντέλο το οποίο έχει προβλέψει σωστά ακόμη και τον αριθμό των μολύνσεων από τον κορονοϊό. Αυτό που συνέβη το 2020 είναι μία κατάσταση, η οποία συμβαίνει συνήθως μία φορά στη ζωή ενός ανθρώπου. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δίδονται, ο αριθμός των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων, από την αρχή της κρίσης ως και σήμερα, φτάνουν λίγο πάνω από 100.000.000 παγκοσμίως. Εμείς όμως έχουμε τις δικές μας μετρήσεις. Υπολογίζουμε στην Rystad ότι ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν προσβληθεί στην πραγματικότητα είναι περίπου εφτά φορές παραπάνω και ξεπερνά τα 700.000.000. Πολλοί άνθρωποι το έχουν περάσει και δεν έχουν διαγνωστεί».<br /><br /><img height="640" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/04/energy.jpg" width="625" /><br /><br />Ο λόγος που μια εταιρία συμβούλων Ενέργειας ασχολείται με τον κορονοιό είναι ότι «με βάση αυτόν τον αριθμό υπολογίζουμε τι γίνεται με τα καύσιμα. Και γι’ αυτό ήμασταν απολύτως ακριβείς όταν υπολογίσαμε και τα jet fuels και την συνολική ζήτηση για καύσιμα, γιατί στηριχθήκαμε στο μοντέλο μας και όχι στα ανακοινωμένα κρούσματα».<br /><br />Ο Καραγιαννόπουλος εξήγησε τι συνέβη το 2020 και είδαμε τις τιμές του πετρελαίου WTI να πέφτουν για πρώτη φορά σε αρνητικά επίπεδα: «Όσον αφορά την συνολική ζήτηση για τα καύσιμα, η μεγαλύτερη ζημιά έγινε τον Απρίλιο 2020, επειδή ο κόσμος ήταν απροετοίμαστος. Δεν υπήρχε πλάνο εκείνη τη στιγμή και πάρα πολλά πράγματα έγιναν απότομα, οπότε η ζημιά ήταν τότε πάνω από 20.000.000 βαρέλια/ημέρα στη ζήτηση.<br /><br />»Η ζήτηση συνολικά στον κόσμο πριν την πανδημία, ήταν γύρω στα 99.000.000 βαρέλια/ημέρα. Το 2019 μόλις είχαμε βγει από την κρίση του 2015, οπότε είχανε μόλις ανθίσει οι επενδύσεις. Από τον Απρίλιο 2020 και μετά, η μεγαλύτερη ζημιά ήταν στα καύσιμα των αυτοκινήτων. Περίπου τα μισά βαρέλια από αυτά που είχε χάσει η παγκόσμια ζήτηση ήταν από τα αυτοκίνητα. Για τα αυτοκίνητα χρησιμοποιούσαμε πάνω από 40.000.000 βαρέλια/ημέρα προ κορονοιού. Το 2020 λοιπόν οι βενζίνες και τα diesel χάσανε μεταξύ 10-15 εκατ. βαρέλια/ημέρα. Όσο πέρναγε ο καιρός και ενώ υπήρχε μια ομαλοποίηση σιγά-σιγά τα καύσιμα για αυτοκίνητα άρχισαν να ανακτούν λίγο την ζήτηση».<br />Μοντέλα πρόβλεψης<br /><br />Όταν ρωτήθηκε τι προβλέπει για το μέλλον: «Να σας δώσω και μία είδηση. Ως Rystad πιστεύουμε ότι τα jet fuels θα κάνουν ακόμη καιρό να ανακάμψουν ενώ τα καύσιμα για αυτοκίνητα θα ανακάμψουν στο τέλος του 2021. Τα jet fuels θα ανακάμψουν πλήρως στο τέλος του 2022, ή στις αρχές του 2023». Η παραπάνω εκτίμηση για τις αεροπορικές πτήσεις είναι και εκτίμηση για τον τουρισμό. Η ζήτηση για καύσιμα αυτοκινήτων, πάντως, συσχετίζεται άμεσα με τον εμβολιασμό. «Ο κόσμος όταν χαλαρώνουν τα lockdowns θα χρησιμοποιεί παραπάνω το αυτοκίνητο».<br /><br />Για την πορεία της Αγοράς το 2021, ο Καραγιαννόπουλος μας είπε: «Πιστεύουμε ότι η συνολική ζήτηση το 2021 θα φτάσει στα 95,4 εκατ. βαρέλια/ημέρα κατά μέσο όρο ενώ ο επόμενος Δεκέμβρης μπορεί ίσως πλησιάσει στα 98 εκατ.». Εάν δεν υπήρχε πανδημία θα ξεπερνούσε τα 100 εκατ. βαρέλια/ημέρα. «Λίγος λόξυγκας να πιάσει τις εκστρατείες εμβολιασμού, μπορεί να κόψει μέχρι και ένα εκατομμύριο βαρέλια τη μέρα στην ετήσια ζήτηση»!<br /><br />Ακολούθως, ο Καραγιαννόπουλος περιέγραψε τι συνέβη με τις τιμές του πετρελαίου το 2020: «Αυτό που έγινε το 2020 δεν πιστεύουμε ότι τώρα και στα επόμενα χρόνια θα το ξαναζήσουμε. Σήμερα, έχει δημιουργηθεί ένας μηχανισμός, ο οποίος είναι σε ετοιμότητα για να ισορροπεί την αγορά». Η μεσοπρόθεσμη πρόβλεψη της Rystad Energy είναι η εξής: «Δεν έχουμε δει να γίνονται πολλοί νέοι αποθηκευτικοί χώροι γιατί πιστεύουμε ότι ο ρυθμός ανάπτυξης της ζήτησης πετρελαίου θα φτάσει στο “ταβάνι” πιο γρήγορα απ’ ό,τι αναμένεται. Πιστεύουμε ότι μέχρι το 2026 θα φτάσει στο “ταβάνι”.<br /><br />»Εδώ θα σας δώσω και άλλη είδηση! Εμείς το “ταβάνι” το έχουμε χαμηλώσει πάρα πολύ πρόσφατα. Πιστεύουμε ότι θα είναι τα 102 εκατ. βαρέλια/ημέρα. Μετά το 2026 θα σταθεροποιηθεί για κάποια χρόνια και θα αρχίσει να πέφτει. Προ κορονοιού περιμέναμε το “ταβάνι” να φτάσει στα 108 εκατ. Εκτιμούμε ότι δεν θα υπάρξει άμεσα ράλι ανόδου της τιμής του πετρελαίου. Αύξηση στις τιμές θα ξαναδούμε στο τέλος του 2022, με αρχές του 2023. Μόλις επανέλθουν τα jet fuels, τότε θα έχουμε ράλι. Δεν μιλάμε για 100 δολάρια/βαρέλι, αλλά για χαμηλότερη τιμή, ίσως κοντά στα 70».<br /><br />Ακολούθως ο Καραγιαννόπουλος εξήγησε οι μεγάλες πολυεθνικές πετρελαίου συγκεντρώνουν τα κεφάλαιά τους και την δραστηριότητά τους σε λιγότερες περιοχές από ό,τι τα προηγούμενα χρόνια. Η Rystad πιστεύει ότι θα αρχίσουν ανταλλαγές περιουσιακών στοιχείων και πεδίων. Η τάση είναι να αναπτύξουν κοιτάσματα κοντά σε αυτά που είναι επιτυχημένα για λόγους οικονομίας. Επίσης γιατί μειώνεται το ρίσκο και το κόστος τους.<br /><br /><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/04/xartis-adalis.jpg" /><br /><br />Σχετικά με τον East Med<br /><br />Ο κ. Καραγιαννόπουλος αναφέρθηκε στη Νορβηγία, η οποία «έχει ένα μεγάλο ταμείο, με ένα, τεράστιο “μαξιλάρι” γεμάτο με χρήματα, τα οποία συγκεντρώνει από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Αυτό το ταμείο, σε περιπτώσεις ανάγκης, όπως τώρα, χρηματοδοτεί κυβερνητικές δράσεις υπέρ του πληθυσμού. Η Νορβηγία ήταν πολύ περισσότερο προετοιμασμένη οικονομικά για να ανταπεξέλθει την κρίση της πανδημίας».<br /><br />Αναφερόμενος στην Ελλάδα, ο εκπρόσωπος της Rystad Energy είπε: «Η Ελλάδα έχει πολλή θάλασσα, αλλά οι ανακαλύψεις δεν ήταν μέχρι τώρα τόσες πολλές όσες ελπίζαμε, επειδή δεν δαπανήθηκαν τα χρήματα για να γίνει έρευνα. Κάποια κοιτάσματα τα οποία θα έρθουν on line, όπως π.χ. το κοίτασμα της Energan, που θα αρχίσουν να παράγουν στο τέλος του 2022 αρχές του 2023. Βέβαια δεν είναι τεράστιο κοίτασμα, κρύβει περίπου 35 εκατ. βαρέλια οπότε ο ρυθμός παραγωγής θα είναι σχετικά μικρός. Πιστεύουμε, όμως, γιατί έχουμε κάνει την εκτίμησή μας, ότι η ελληνική υφαλοκρηπίδα κρύβει κι άλλους υδρογονάνθρακες. Αν βρεθεί ένα μεγάλο κοίτασμα, τότε γίνεται upgrade και όλο το σύστημα. Εκτιμούμε ότι αν αυξηθεί ο ρυθμός ερευνών στην Ελλάδα, μπορούν να βρεθούν μέχρι 400 εκατ. βαρέλια πετρέλαιο και ισοδύναμο φυσικό αέριο. Αυτό όμως είναι με βάση μελέτες, δηλαδή είναι θεωρητικό προσδοκία για την Ελλάδα».<br /><br />Αναφερόμενος στον EastMed ξεκαθάρισε ότι «μιλάμε για πολύ ακριβό αγωγό, το κόστος του ίσως φτάσει 9 δισ. δολάρια, οπότε μιλάμε για τεράστιο project. Οι λόγοι που κολλάει μέχρι τώρα είναι δύο. Ο ένας είναι οι προβληματικές σχέσεις μεταξύ των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου. Οι επενδυτές θέλουν ασφάλεια για να ρίξουν λεφτά. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με τις τιμές του φυσικού αερίου και του LNG. Δηλαδή, πόσο κέρδος μπορεί να βγάλει αυτός ο αγωγός, εάν το αέριο που θα μεταφέρει θα είναι φθηνότερο σε σχέση με το αέριο από άλλες πηγές.<br /><br />»Τα κοιτάσματα παγκοσμίως δεν είναι αρκετά για να καλύψουν τη μακροπρόθεσμη ζήτηση το 2030-2040. Πρέπει λοιπόν να βρεθούν νέα κοιτάσματα. Ακόμη και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας να αυξηθούν, πρέπει να βρεθεί και άλλο πετρέλαιο για να ικανοποιηθεί η ζήτηση. Αυτό πιστεύουμε ως εταιρία. Στην Ελλάδα αυτήν την στιγμή δεν είμαστε εκεί ίσως που θα θέλαμε όσον αφορά την παραγωγή. Χρειάζονται επενδύσεις. Από την άλλη, η Ελλάδα έχει κατάλληλες συνθήκες για ανανεώσιμες πηγές. Υπάρχουν σχέδια για πολλά μεγάλα αιολικά πάρκα.<br /><br />Η Ελλάδα θα πάρει περίπου 32 δισ. ευρώ από την ΕΕ. Περίπου τα μισά σκοπεύει να τα ξοδέψει σε ανανεώσιμες πηγές. Επίσης, η Ελλάδα μπορεί να αναδειχθεί σε κόμβο αν εκμεταλλευτεί την γεωγραφική της θέση για να μεταφέρει φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν, από τον East Med αν κατασκευαστεί, και από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Η Ελλάδα αναμειγνύεται στον παγκόσμιο χάρτη ενέργειας και με τον στόλο της που μεταφέρει πετρέλαιο και φυσικό αέριο.<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τί λέει για πετρέλαιο, Ελλάδα και EastMed ο εκπρόσωπος της Rystad Energy

Αδαλής Γιώργος Για την αγορά πετρελαίου και τη σχέση της με την πανδημία, για τον EastMed και τις ενεργειακές δυνατότητες της Ελλάδας μίλησε...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι έχει να διδαχθεί η Ελλάδα από τα Εμιράτα για την αμυντική βιομηχανία

<img height="339" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/04/emirata-opla.jpg" width="640" /><br /><br />Τσιλιόπουλος Ευθύμιος<br />Αν και τα κράτη του Κόλπου είχαν κάνει κάποιες προσπάθειες να αναπτύξουν τη δική τους αμυντική βιομηχανία ήδη από τη δεκαετία του 1960, αυτές οι προσπάθειες δεν παρήγαγαν σοβαρό αποτέλεσμα μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα. Τότε, οι κυβερνήσεις σε Σαουδική Αραβία και Εμιράτα αποφάσισαν να διαθέσουν πόρους και να επεξεργαστούν σχέδια για να ξεπεράσουν την πλήρη εξάρτηση τους (το 2006 έφτανε το 99%) από ξένα όπλα και στρατιωτικό υλικό.<br /><br />Πριν από την ανεξαρτησία των Εμιράτων το 1971, η Ελλάδα μας είχε αναπτύξει αξιόλογη εγχώρια αμυντική βιομηχανία, η οποία μπορούσε να συντηρεί και αργότερα να παράγει οχήματα, όπλα και πυρομαχικά για τις ανάγκες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων αλλά και προς εξαγωγή. Δεν μιλάμε για την ΠΥΡΚΑΛ του Μποδοσάκη, η οποία γνώρισε λαμπρές στιγμές και προπολεμικά. Οι Έλληνες στρατιώτες για δεκαετίες χρησιμοποιούσαν ατομικό οπλισμό και οχήματα, τα οποία παράγονταν στην Ελλάδα.<br /><br />Δεν είναι του παρόντος να αναφερθούμε στους λόγους που η ελληνική αμυντική βιομηχανία αφέθηκε να μαραζώσει και να απαξιωθεί. Σήμερα είναι σχεδόν ένα φάντασμα του εαυτού της. Μία στιβαρή εγχώρια αμυντική βιομηχανία θα δημιουργούσε θέσεις εργασίας, θα συνέβαλε στην οικονομική διαφοροποίηση, θα έκανε εξαγωγές και θα ενίσχυε τον τομέα της υψηλής τεχνολογίας στην οικονομία. Ας δούμε τι έκαναν και κάνουν στη Σαουδική Αραβία και στα Εμιράτα.<br />Η αμυντική βιομηχανία στον Κόλπο<br /><br />Τα Εμιράτα αποκαλούνται “Μικρή Σπάρτη” και επειδή είναι πολύ πιο επιτυχημένα στην ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας από τη Σαουδική Αραβία. Ο τομέα προσέλκυσε ηγέτες φυλών και αξιωματικών. Στη Σαουδική Αραβία, ειδικά, πρίγκιπες και αξιωματούχοι έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα διαφθοράς που σχετίζονται με τις αγορές όπλων. Τα αντισταθμιστικά οφέλη υποχρεώνουν τις αμυντικές εταιρείες να επενδύσουν ένα ποσοστό της αξίας των συμβολαίων στη χώρα αγοράς. Πρόκειται για σημαντικά ποσά, που έχουν χρηματοδοτήσει κοινές επιχειρήσεις και ανάπτυξη προϊόντων, αλλά έχουν επίσης γίνει αιτία διαφθοράς. Παρόλο που οι στρατιωτικοί των αραβικών κρατών στου Κόλπου δεν εμπλέκονται στην οικονομία, όπως οι συνάδελφοί τους σε Αλγερία, Αίγυπτο και Πακιστάν, συχνά δωροδοκούνται.<br /><br />Ριάντ και Αμπού Ντάμπι έχουν χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη οπλικών συστημάτων από κοινού με ξένες εταιρείες. Τα Εμιράτα π.χ. έχουν εν μέρει χρηματοδοτήσει την έρευνα και ανάπτυξη για το πιο προηγμένο αντιαεροπορικό σύστημα της Ρωσίας και για τους πυραύλους al-Hakim της GEC-Marconi. Αυτές και άλλες επενδύσεις απέδωσαν όχι μόνο με τη μορφή ενίσχυσης της αμυντικής βιομηχανίας ηλεκτρονικών της χώρας, αλλά και με πραγματικά κέρδη.<br /><br />Εκτός από τη χρηματοδότηση έργων μεγάλης κλίμακας, η Σαουδική Αραβία προσφέρει δάνεια για εξειδικευμένες εταιρείες, αν και το πρόγραμμα έχει επικριθεί ότι δεν αναλαμβάνει ρίσκα. Το 2013, το σαουδαραβικό υπουργείο Άμυνας νομοθέτησε ότι οι εγχώριοι παραγωγοί έχουν προτεραιότητα έναντι των ξένων εταιρειών στις προμήθειες των ενόπλων δυνάμεων. Ως αποτέλεσμα, δημιουργήθηκαν αμυντικές βιομηχανίες σε Εμιράτα και Σαουδική Αραβία.<br />Το μοντέλο της Σαουδικής Αραβίας<br /><br />Τον Δεκέμβριο 2014, τα Εμιράτα ίδρυσαν την Emirates Defense Industries Company (EDIC) με 11 θυγατρικές που αργότερα αυξήθηκαν σε 16 (κατασκευή όπλων, πυροβόλων, πυρομαχικών αεροπορικών εξαρτημάτων).Το 2019 δημιούργησαν τον ολοκληρωμένο όμιλο κρατικής άμυνας και τεχνολογίας (EDGE), με περισσότερους από 12.000 υπαλλήλους, ο οποίος απορρόφησε την EDIC και ενοποίησε 25 θυγατρικές.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία εγκαινίασε την κρατική εταιρεία χαρτοφυλακίου SAMI (Σαουδαραβική Στρατιωτική Βιομηχανία) τον Μάιο 2017. Σε δύο χρόνια υπέγραψε πάνω από 25 συμφωνίες με ξένους εταίρους για την απόκτηση τεχνολογιών που επιτρέπουν στους Σαουδάραβες (υπόκεινται σε εμπάργκο όπλων λόγω του πολέμου στην Υεμένη) να αναπτύξουν οι ίδιοι οπλικά συστήματα.<br /><br />Η Γενική Αρχή Στρατιωτικών Βιομηχανιών (GAMI), που ιδρύθηκε τρεις μήνες αργότερα τη Σαουδική Αραβία, είναι «ρυθμιστής, διευκολυντής και αδειοδότης» της στρατιωτικής βιομηχανίας, επιφορτισμένος με την οικοδόμηση βιώσιμου αμυντικού τομέα. Το GAMI ανακοίνωσε το Νοέμβριο 2019 ότι σχεδίαζε να αυξήσει την υποστήριξη της επιστημονικής έρευνας στο 4% του προϋπολογισμού του στρατού για τα επόμενα 10 χρόνια, προκειμένου να αναπτύξει τεχνολογία στην πολεμική βιομηχανία. Περίπου 40 ειδικοί μηχανικοί απροσδιόριστης εθνικότητας εργάζονται σε βαλλιστικούς πυραύλους μικρού βεληνεκούς και βόμβες με καθοδήγηση λέιζερ.<br />Εμιράτα και Σαουδική Αραβία<br /><br />Η βασική διαφορά μεταξύ των δύο χωρών για την αμυντική βιομηχανία τους είναι η ανισότητα στις προσδοκίες και τις φιλοδοξίες τους. Ο διευθύνων σύμβουλος της SAMI, Andreas Schwer, είπε ότι ο στόχος της εταιρείας του ήταν να γίνει μία από τις 25 κορυφαίες εταιρείες όπλων στον κόσμο. Πρόσθεσε ότι η SAMI στοχεύει να συνεισφέρει άμεσα 3,73 δισ. δολάρια στο ΑΕΠ της Σαουδικής Αραβίας, να αυξήσει τις εξαγωγές, να επενδύσει για έρευνα και ανάπτυξη και να δημιουργήσει πάνω από 40.000 άμεσες θέσεις εργασίας έως το 2030.<br /><br />Ο Σαουδάραβος διάδοχος Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν είναι αποφασισμένος να οικοδομήσει γρήγορα αμυντική βιομηχανία, ώστε οι μισές προμήθειες όπλων έως το 2030 να προέρχονται από το εσωτερικό, ενώ το 2018 ήταν περίπου 2%. Όπως και άλλα φιλόδοξα προγράμματα του διαδόχου, ένα τέτοιο άλμα σε 12 χρόνια είναι ασύμβατο με την πραγματικότητα. Ας σημειωθεί ότι πολλές από τις μπίζνες στην παγκόσμια αγορά εξοπλισμών γίνονται σε εμπορικές εκθέσεις. Εμιράτα και Σαουδική Αραβία φιλοξενούν τις πιο πλούσιες εκθέσεις εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Αυτές προσελκύουν συνήθως πολλούς πωλητές και δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες.<br /><br />Αντίθετα, τα Εμιράτα ακολουθούν ρεαλιστικό πρόγραμμα. Στόχος τους είναι το 10% του 2015 να φτάσει στο σε 30% το 2030. Κι αυτός είναι υψηλός στόχος, αλλά τα Εμιράτα διαθέτουν ήδη πιο ανεπτυγμένη αμυντική βιομηχανία και πιο διαφοροποιημένη οικονομία από τη σαουδαραβική. Αντί να σχεδιάζουν με μικρή απόδοση για να ικανοποιήσουν ματαιοδοξία, τα Εμιράτα εστιάζουν στην ανάπτυξη οπλικών συστημάτων που χρησιμοποιούν οι ένοπλες δυνάμεις τους και μπορεί να έχουν ζήτηση στις ξένες αγορές. Τα Εμιράτα έχουν στόχο να αναπτύξουν εξειδικευμένα οπλικά συστήματα, όπως μικρά πλοία, προηγμένα μη επανδρωμένα οχήματα κ.λπ.<br /><br />Μία από τις επιτυχίες των Εμιράτων είναι η παραγωγή θωρακισμένων τροχοφόρων πολλαπλών χρήσεων σε συνεργασία με την ρωσική GAZ. Τα οχήματα παράγονται στο Αμπού Ντάμπι. Από το 2007 η εταιρεία έχει αναπτύξει μια οικογένεια θωρακισμένων τροχοφόρων ελαφρού και μεσαίου βάρους. Έχει πουλήσει 1.765 θωρακισμένα στον τοπικό στρατό και το 2012 συμφώνησε για συμπαραγωγή με την Αλγερία για την αγορά της Βόρειας Αφρικής.<br /><br />Η βιομηχανία ηλεκτρονικών συστημάτων των Εμιράτων έχει επίσης μεγαλώσει τόσο στην παραγωγή όσο και στην τεχνογνωσία, ως αποτέλεσμα της συνεργασίας με κορυφαίες ξένες εταιρείες. Τα Εμιράτα έχουν επίσης πραγματοποιήσει σημαντικές επενδύσεις σε ξένες εταιρείες όπως η ιταλική Piaggio Aerospace και η θυγατρική της ρωσικής βιομηχανίας ελικοπτέρων VR-Technology. Κατάφεραν έτσι να εξάγουν μεταξύ άλλων τα προϊόντα τους στη Ρωσία και στη Σαουδική Αραβία. Το υπουργείο Άμυνας των Εμιράτων αγόρασε επίσης το πρώτο αεροπλάνο τοπικής παραγωγής, το ελαφρύ επιθετικό αεροσκάφος B-250 της Calidus.<div><br />Τι πρέπει να πράξει η Ελλάδα<br /><br />Ο πόλεμος στην Υεμένη έχει χρησιμεύσει ως χώρος δοκιμών για τα πυρομαχικά και τα τεθωρακισμένα των Εμιράτων. Μεταξύ 2014-2018, τα Εμιράτα έγιναν ο 18ος μεγαλύτερος εξαγωγέας μεγάλων όπλων στον κόσμο, μπροστά από την Αυστραλία, τη Νότια Αφρική, και την Βραζιλία: οι τρεις πρώτοι αγοραστές ήταν η Αίγυπτος (41%), η Ιορδανία (10%) και η Υεμένη (7,6%). Τα Εμιράτα και η Σαουδική Αραβία χρειάστηκαν και χρειάζονται συνεργάτες για να δημιουργήσουν μεγάλη αμυντική βιομηχανία σχεδόν από το μηδέν.<br /><br />Αμερικανικές εταιρείες με πολύχρονη παρουσία σε Εμιράτα και Σαουδική Αραβία επωφελούνται από τις νέες επιχειρηματικές ευκαιρίες αδειών και πώλησης τεχνολογίας. Οι Αμερικανοί δυσανασχετούν, όμως, επειδή και τα δύο κράτη του Κόλπου συνεργάζονται στον αμυντικό τομέα με δυτικές και ανατολικές εταιρείες (ιταλικές, σερβικές και ουκρανικές), που προσδοκούν να προσελκύσουν επενδύσεις από τους Άραβες. Η Τουρκία και η Ρωσία, με τις δικές τους βιομηχανίες όπλων, επιδιώκουν επίσης να επωφεληθούν. Ο ανταγωνισμός στις παγκόσμιες αγορές όπλων, πάντως, είναι έντονος, καθώς όλο και περισσότερες χώρες επιδιώκουν να περιορίσουν τις αγορές και να μετατραπούν και σε εξαγωγείς.<br /><br />Οι στοχευμένες προσπάθειες των Εμιράτων έχουν πολλά να διδάξουν τους Έλληνες ιθύνοντες, εάν πραγματικά θέλουν να στήσουν την ελληνική αμυντική βιομηχανία σε νέες γερές βάσεις. Αντίθετα το παράδειγμα της Σαουδικής Αραβίας παραπέμπει στο υδροκέφαλο, στενόμυαλο και ανοικτό στην διαφθορά και στις πολιτικές σκοπιμότητες, που χαρακτήριζε την ελληνική αμυντική βιομηχανία δεκαετίες τώρα.<br /><br />Βέβαια η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια των κεφαλαίων που έχουν τα Εμιράτα, ούτε την δυνατότητα να συνεργαστεί με χώρες που βρίσκονται στα μαύρα κατάστιχα της Δύσης. Μπορεί, όμως, να συνεργαστεί με τα Εμιράτα και το Ισραήλ για μεταφορά τεχνογνωσίας, για συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων, αλλά και για εισαγωγή βέλτιστων βιομηχανικών και επιχειρηματικών πρακτικών. Οι σχεδιασμοί πρέπει να είναι αρχικά περιορισμένοι σε ρεαλιστικό πλαίσιο. Προϋπόθεση είναι το κράτος να προσφέρει ένα σώφρον νομικό πλαίσιο.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τι έχει να διδαχθεί η Ελλάδα από τα Εμιράτα για την αμυντική βιομηχανία

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Αν και τα κράτη του Κόλπου είχαν κάνει κάποιες προσπάθειες να αναπτύξουν τη δική τους αμυντική βιομηχανία ήδη από τη δ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα πραγματικά κίνητρα του τουρκικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας»

<img height="430" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=erdogan_27.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Θρασύβουλος Μαρκέτος*</b><br />Καθ’όλη την διάρκεια της δεκαετίας του 2010, στο πλαίσιο της κοινωνικοπολιτικής αναταραχής στον Αραβικό κόσμο –γνωστής ως «Αραβικής Άνοιξης»- γίναμε μάρτυρες εμφύλιων και δι' αντιπροσώπων πολέμων στην Λιβύη, Συρία, Ιράκ και Υεμένη, οι οποίοι σταδιακώς κατέστησαν την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου χώρο συγκρούσεων, ασύμμετρων απειλών και γεωπολιτικών προκλήσεων που υπέσκαψαν την σταθερότητα και νομιμότητα του παλαιού περιφερειακού συστήματος όπως είχε εδραιωθεί κατά την μεταψυχροπολεμική περίοδο. Η επικρατούσα αναστάτωση επηρεάζεται αρνητικώς από διάφορούς περιφερειακούς και εξωτερικούς παίκτες, ιδίως την Ρωσία, Τουρκία και τις αραβικές μοναρχίες του Περσικού Κόλπου.<br /><br />Η Τουρκία έχει καταστεί ενεργός και επιθετικός παίκτης στα περιφερειακά πολιτικά πράγματα και κρίσεις. Από το 2015, η εξωτερική πολιτική της Άγκυρας αποκτά ολοένα και περισσότερο στρατιωτικό χαρακτήρα τόσο επί του εδάφους όσο και στην θάλασσα. Επιδιώκει επέκταση της γεωπολιτικής επιρροής της στην Μέση Ανατολή και τις παρακείμενες περιοχές μέσω προβολής στρατιωτικής ισχύος. Ειδικώς το τουρκικό ναυτικό, ενεργοποιείται τόσο με στόχο την εθνική άμυνα όσο και τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό περί την ενέργεια, βασιζόμενο στην ανάπτυξη εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.<br /><br />Στην μεταβολή πολιτικής της Τουρκίας, καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισαν:<br /><br />1. Ο σχηματισμός αντίθετης προς το κίνημα της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας» κυβέρνησης στην Αίγυπτο. <br /><br />2. Η ανάμειξη Γαλλίας, Αιγύπτου και ΗΑΕ στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης υπέρ του πολέμαρχου Khalifa Haftar.<br /><br />3. Η στρατιωτική παρέμβαση του Ιράν στην γειτονική Συρία μέσω της Hezbollah. <br /><br />4. Η στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας στην Συρία.<br /><br />Και 5. Η σύμπλευση των ΗΠΑ προς τις εθνοτικώς κουρδικές, συριακές «Μονάδες Προστασίας του Λαού» στον συριακό εμφύλιο, παρά τις τουρκικές αντιρρήσεις. Τα γεγονότα αυτά, καθώς και η κατά την Άγκυρα μη υποστηρικτική προς την τουρκική κυβέρνηση στάση των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων συμμάχων στο ΝΑΤΟ κατά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, εξώθησε την Τουρκία προς ανεξάρτητη πολιτική στην Μέση Ανατολή.<br /><br /><img height="494" src="https://www.liberal.gr/ckfinderIMG/userfiles/images/xartis(5).PNG" width="640" /><br /><br />Έκτοτε ακολουθεί στρατηγική επικεντρωμένη στην χρήση σκληρής ισχύος (hard power) στην Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή. Επέλεξε το Κατάρ ως κύριο στρατηγικό συνεργάτη λόγω κοινής υποστήριξης του «Πολιτικού Ισλάμ», και ερχόμενη σε ρήξη με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο, μετέφερε στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης τον από μακρού υποβόσκοντα στον σουνιτικό κόσμο ανταγωνισμό υποστηρίζοντας την σεχταριστική, ισλαμικού προσανατολισμού, πλην διεθνώς αναγνωρισμένη, κυβέρνηση της Τρίπολης. Εγκαινιάζοντας το 2016 μεγάλη στρατιωτική βάση στο Κατάρ, άρχισε την κατασκευή προκεχωρημένων βάσεων, πέραν της ισχυρής στρατιωτικής παρουσίας στην Λιβύη.<br /><br />Η Τουρκία διατηρεί την μεγαλύτερη εκτός Ανατολίας εκπαιδευτική στρατιωτική βάση στο Mogadishu της Σομαλίας, τοποθετούμενη δι’ αυτού του τρόπου -κατά μήκος των διεθνών οδών εμπορικής επικοινωνίας Ανατολικής Μεσογείου-Ερυθράς Θάλασσας-Ινδικού Ωκεανού (SLOCs)- πλησίον του Κόλπου του Άντεν, κρίσιμου για την συνεργασία Τουρκίας-Κατάρ.<br /><br />Η απομάκρυνση της Τουρκίας από τους νατοϊκούς της συμμάχους, συνέπεσε με την καινοφανή σύμπτυξη δυνάμεων μεταξύ των υπέρ της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων (status quo) κρατών της Μέσης Ανατολής: Αιγύπτου, Ισραήλ, Σαουδικής Αραβίας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Τα κράτη αυτά, αντιτιθέμενα προς την επιρροή του Ιράν και της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας», διατηρούν στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ, παρότι έχουν τηρήσει με την Ρωσία σχέσεις αμοιβαίου οφέλους. Λόγω της συνεργασίας της Τουρκίας με το Ιράν και την «Μουσουλμανική Αδελφότητα», αναγνωρίζουν την Άγκυρα ως απειλή, παρά την πρόσφατη απόπειρα συμφιλίωσης με το Κατάρ, περιφερειακό συνεργάτη της Τουρκίας.<br /><br />Ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν, επιθετικώς ενάντιος του περιφερειακού status quo, υπερασπίζεται με πάθος τους καταφρονεμένους της περιοχής και φλερτάρει κατ’ επανάληψη με τον αλυτρωτισμό ως μέρος της ρητορικής του. Υπερασπιζόμενος την ισλαμικών καταβολών πρώην «Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας» (GNA) στην Τρίπολη της Λιβύης με αποστολή συμβούλων, ειδικών δυνάμεων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, εν μέσω της εαρινής επίθεσης του ενάντιου στρατάρχη Haftar, αλλά κυρίως υπογράφοντας αμοιβαία συμφωνία διευθέτησης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) μεταξύ των δύο μερών (Νοέμβριος 2019), ο Ερντογάν έφερε ασφυκτικώς πλησίον της Αιγύπτου το «Πολιτικό Ισλάμ». Πέραν της κατά το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS-1982) καταπάτησης νομίμων δικαιωμάτων της Ελλάδας, ο στόχος της Τουρκίας μέσω της ανακήρυξης κοινού θαλασσίου ορίου με την Λιβύη είναι η επίτευξη περιφερειακής διευθέτησης των θαλασσίων συνόρων, ώστε η κοινή δράση του αιγυπτιακού και ελληνικού στόλου να αδυνατεί να σχηματίσει ζώνη ελέγχου (cordon sanitaire) από το εξωτερικό όριο του συμπλέγματος των Δωδεκανήσων, την Κρήτη και από εκεί στο βορειοαφρικανικό σύνορο μεταξύ ανατολικής Λιβύης και δυτικής Αιγύπτου. Προς τον σκοπό αυτό, η Τουρκία διατηρεί αεροπορική και ναυτική παρουσία στην δυτική Λιβύη, θέτοντας σε εφαρμογή νέο στρατηγικό δόγμα χρήσης σκληρής ισχύος ως εργαλείο διασφάλισης λήψης υπ’ όψιν από πλευράς των Μεγάλων Δυνάμεων των τουρκικών συμφερόντων.<br /><br />Αναμφιβόλως, τα αναθεωρητικά στρατηγήματα της Τουρκίας («Γαλάζια Πατρίδα») καταδεικνύουν ότι η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν αφορά πρωτίστως την διασφάλιση ενεργειακών πόρων για την υποστήριξη της τουρκικής οικονομίας, αλλά από δεκαετιών διαφιλονικούμενα θέματα κυριαρχίας, αναμεμειγμένα με παλαιές και νέες γεωπολιτικές φιλοδοξίες. Τον τουρκικό επεκτατισμό τροφοδοτεί και υποκινεί το υλικό κέρδος και η διασφάλιση επικερδών οικονομικών συμφωνιών στην Λιβύη. Καθώς δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στα λιβυκά ύδατα επί του παρόντος, και οι τουρκικές αναζητήσεις πέριξ της Κύπρου δεν έχουν αποδώσει καρπούς, τα κίνητρα της Άγκυρας είναι προφανώς ιδεολογικά. Η αναθεωρητική των διεθνών συνθηκών και κυρίως αυτής της Λωζάννης (1923) Τουρκία, αντιμετωπίζει την Μεσόγειο θάλασσα ως βήμα προς απόκτηση –εν αγαστή συνεργασία με την Ιταλία- περισσότερης επιρροής στην Βόρεια Αφρική, την Υποσαχάρια και Δυτική Αφρική.<br /><br />Ολοένα σαφέστερη επίσης καθίσταται η διαπίστωση ότι η Τουρκία –από μερικών ετών κράτος υπόδειγμα για τον Αραβικό κόσμο ως συνδυάζουσα τον οικονομικό φιλελλευθερισμό, την φιλοδυτική δημοκρατία και τις ισλαμικές αξίες- παρά να βαδίζει προς καθαρό και γρήγορο διαζύγιο με την Δύση, μοχλεύει τους διάφορους θεσμικούς, οικονομικούς και δεσμούς ασφάλειας με τα κράτη της Δύσης, ώστε να ανέβει την κλίμακα ισχύος του περιφερειακού συστήματος, ενώ στο εσωτερικό προσελκύεται ολοένα προς τον αντιφιλελευθερισμό. Στόχος είναι να καταστεί μεγάλη δύναμη, ικανή να διαπραγματεύεται επί ίσοις όροις με τις Μεγάλες Δυνάμεις και, αν είναι δυνατόν, να επιβάλει την θέλησή της μέσω τετελεσμένων. Προκειμένου να αναβιβασθεί στην κλίμακα ισχύος, η Άγκυρα επενδύει στις ένοπλες δυνάμεις και την ικανότητα προβολής στρατιωτικής ισχύος, ενώ εκ παραλλήλου προβάλει ήπια ισχύ παγκοσμίως μέσω της διασκέδασης, της θρησκείας και του εμπορίου. Καταφανές επίσης είναι ότι, καθώς αναπτύσσει δραστηριότητες στην Αφρική, η αντιπαλότητα μεταξύ της Τουρκίας και της συνεννόησης Γαλλίας, ΗΑΕ και Αιγύπτου θα γίνει ένας εκ των κύριων μοχλών των γεωπολιτικών σχέσεων Ευρώπης-Αφρικής.<br /><br /><b><i>* Ο Δρ. Θρασύβουλος Ν. Μαρκέτος είναι Αναλυτής Γεωστρατηγικής Ενέργειας Ευρασίας, Επιστημονικός Συνεργάτης Γεωστρατηγικής-Γεωοικονομίας (ecub Lab) και Επισκέπτης Καθηγητής.</i></b><div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τα πραγματικά κίνητρα του τουρκικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας»

Θρασύβουλος Μαρκέτος* Καθ’όλη την διάρκεια της δεκαετίας του 2010, στο πλαίσιο της κοινωνικοπολιτικής αναταραχής στον Αραβικό κόσμο –γνωστής...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ράμα απαγορεύει στους Βορειοηπειρώτες να ψηφίσουν… φασισμός

<img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2019/03/edi_rama-790x400.jpg" width="640" /><br /><br />Σε μια ακόμη επίδειξη αυταρχισμού η κυβέρνηση του Έντι Ράμα, αποφασίζει μέτρα, τα οποία δεν θα επιτρέψουν στους Βορειοηπειρώτες που ζουν στην Ελλάδα να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα στην Αλβανία, στις βουλευτικές εκλογές της 25ης Απριλίου. Αυτή την φορά ο Ράμα εργαλειοποιεί την κρίση του κορονοϊού και κλείνει τα σύνορα με την Ελλάδα, δήθεν στο πλαίσιο των μέτρων για την αποτροπή της μετάδοσης της ασθενείας.<br /><br />Η καραντίνα, που ανακοίνωσε χθες η αλβανική κυβέρνηση (και για όσους προέρχονται από τα Σκόπια), θα έχει διάρκεια 14 ημερών, θα λήξει δηλαδή μετά την ημερομηνία των εκλογών και θα αποθαρρύνει όλους τους Αλβανούς πολίτες που ζουν στην Ελλάδα και προτίθενται να ταξιδέψουν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους προκειμένου να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Τόσο οι οργανώσεις των ομογενών όσο και τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως θεωρούν την απόφαση προσχηματική.<br /><br />Δεν αποτελεί άλλωστε μυστικό, πως ο Ράμα θεωρεί τους Αλβανούς πολίτες που ζουν και εργάζονται στην χώρα μας και κυρίως τους Βορειοηπειρώτες ως παράγοντα που μπορεί να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα και μάλιστα εις βάρος του. «Το γεγονός πως η αλβανική κυβέρνηση αντιμετωπίζει χαλαρά, συγκριτικά με άλλες χώρες, το φαινόμενο της πανδημίας δεν συνάδει με αυτή την απόφαση. Επίσης τα επιδημιολογικά φορτία και στις δύο χώρες δείχνουν μείωση και αυτό οφείλεται στο γεγονός πως έχουν προχωρήσει οι εμβολιασμοί», σχολίασε ο πρόεδρος της Ένωσης Χειμαρριωτών Θοδωρής Γκούμας, ο οποίος τόνισε ακόμα:<br /><br />«Η κίνηση αυτή του Ράμα δείχνει πως βρίσκεται σε κατάσταση πανικού και παίζει τα τελευταία του χαρτιά με σκοπό να διατηρήσει την θέση του. Η παρεμπόδιση των Αλβανών πολιτών που ζουν στην Ελλάδα να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα την 25η Απριλίου είναι μια πράξη αντιδημοκρατική, σαν αυτές στις οποίες ο Ράμα μας έχει συνηθίσει».<br /><br />Να σημειωθεί ότι στις εκλογές αναφέρθηκε και ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, ο οποίος ναι μεν επεσήμανε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ασχολείται με πολιτικά ζητήματα, τόνισε όμως πως υπάρχει και μια δεύτερη αρχή, η οποία θέλει τους ορθοδόξους χριστιανούς της Αλβανίας υπεύθυνους πολίτες, έχοντας την υποχρέωση να ψηφίσουν. Προσέθεσε επίσης πως το κριτήριο της επιλογής είναι η αγνότητα των ανθρώπων και όχι η επιλογή εκείνων που θέτουν σε πρώτο πλάνο το «Εγώ» τους και σε δεύτερο το «Εμείς». Ακόμη αναφέρθηκε στην επιλογή ατόμων που τους παρέχεται η δυνατότητα να εκλεγούν και να αγωνισθούν για την πρόοδο του τόπου.<div><br /></div><div><a href="https://www.blogger.com/#">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο Ράμα απαγορεύει στους Βορειοηπειρώτες να ψηφίσουν… φασισμός

Σε μια ακόμη επίδειξη αυταρχισμού η κυβέρνηση του Έντι Ράμα, αποφασίζει μέτρα, τα οποία δεν θα επιτρέψουν στους Βορειοηπειρώτες που ζουν στη...

Διαβάστε την συνέχεια

Πως η Αθήνα ακύρωσε τη μεγάλη παγίδα Ερντογάν στην Αγκυρα. Η νέα «κόκκινη γραμμή» της Ελλάδας και η νέα απειλή από την Τουρκία

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2021/04/dendias-tsavusoglu-1.jpg"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2021/04/dendias-tsavusoglu-1-696x365.jpg" /></a><br /><br />Όταν ο Ταγίπ Ερντογάν κάλεσε τον Νίκο Δένδια σε προσωπική συνάντηση στην Αγκυρα η Αθήνα είδε το πρώτο ίχνος της παγίδας. Όταν έγινε η συνάντηση Δένδια – Τσαβούσογλου, και πριν καταλήξει στην δημόσια έκρηξη του έλληνα υπουργού Εξωτερικών, η παγίδα αποκαλύφθηκε πλήρως.<br /><br />Στην συνάντηση των δύο αντιπροσωπειών, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του economico.gr, ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου άνοιξε στο τραπέζι την εφ όλης της ύλης τουρκική ατζέντα – από την θέση ότι τα νησιά, με πρώτο το Καστελόριζο δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, έως το θέμα της αποστρατικοποίησης και των χωρικών υδάτων.<br />Η παγίδα που έστησε ο Ερντογάν<br /><br />Κατά τις ίδιες πληροφορίες, στην συνάντηση που είχε προηγηθεί με τον Ταγίπ Ερντογάν ο τούρκος πρόεδρος, παρ’ ότι δεν μπήκε στην ουσία του διαλόγου, προέταξε το αίτημα συνάντησής του με τον έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.<br /><br />Είναι προφανές ότι η Τουρκία είχε δύο σαφείς επδιώξεις:<br /><br />Την αναβάθμιση του πολιτικού διαλόγου σε επίπεδο κορυφής<br />Την ένταξη σ’ αυτόν τον, υψηλό, πολιτικό διάλογο όλων των αναθεωρητικών διεκδικήσεων της Αγκυρας.<br /><br />Μετά από την επικοινωνία του υπουργού Εξωτερικών με τον πρωθυπουργό, στην Αθήνα κρίθηκε ότι με αυτά τα δεδομένα, οποιαδήποτε ήπια στάση του Νίκου Δένδια θα έστελνε το μήνυμα ότι η Ελλάδα έχει μπει σε διαπραγμάτευση εφ όλης της ύλης με την Τουρκία, ακόμη και για θέματα που άπτονται των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Και άμεσα, επελέγη ο δρόμος της σκληρής, δημόσιας απάντησης Δένδια στον Τσαβούσογλου με παράκαμψη των διπλωματικών πρωτοκόλλων.<br />Νέα “κόκκινη γραμμή”: Η αποδοχή της UCLOS από την Τουρκία<br /><br />Το ερώτημα τώρα είναι το τι μέλλει γεννέσθαι. Εδώ, η εκτίμηση και στο Μαξίμου και στο υπουργείο Εξωτερικών είναι πως η παγίδα θα παραμείνει ενεργή. Και γι αυτόν τον λόγο η ελληνική κυβέρνηση βάζει νέα «κόκκινη γραμμή»: ότι για να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος και, κυρίως, προαγωγή της λεγόμενης θετικής ατζέντας στον σκληρό πυρήνα των ελληνοτουρκικών, η Τουρκία πρέπει να αποδεχθεί την συνθήκη UCLOS, την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας.<br /><br />Το είπε εμμέσως πλην σαφώς ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών στην συνέντευξή του στην “Καθημερινή», και το υπονόησε και ο υπουργός Γιώργος Γεραπετρίτης τονίζοντας: «Η ουσιαστική προαγωγή των σχέσεων θα γίνει μόνο όταν είναι αυστηρά οριοθετημένη, αυστηρά τυποποιημένη η συζήτηση και βεβαίως να έχει μια κοινή αναφορά στο Διεθνές Δίκαιο».<br /><br />Η αποδοχή της UCLOS βεβαίως από την Αγκυρα είναι μια προοπτική που, αυτή την στιγμή, φαίνεται εξαιρετικά δύσκολη εάν όχι απίθανη από την πλευρά Ερντογάν. Αυτή είναι όμως η γραμμή την οποία θα βάζει μπροστά στο εξής η Αθήνα επιδιώκοντας και την ολική επαναφορά του διαλόγου σε ευρωτουρκικό επίπεδο.<div><br />Το μήνυμα Δένδια στην Ευρώπη<br /><br />Ακριβώς σ΄αυτό το πλαίσιο ο Νίκος Δένδιας ενημερώνοντας τους ευρωπαίους ομολόγους του στο χθεσινό Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε. επέμεινε ιδιαίτερα σε δύο επιχειρήματα:<br />Οτι είναι η Τουρκία εκείνη που δεν επιδιώκει έναν συντεταγμένο διάλογο για τις θαλάσσιες ζώνες με την Ελλάδα<br />Οτι η επιδίωξη της Τουρκίας είναι να διαχωρίσει τον ελληνοτουρκικό διάλογο από το πλέγμα των ευρωτουρκικών σχέσεων.<br /><br />Ο ανοιχτός κίνδυνος σ’ αυτή την νέα φάση, όπως σημειώνουν διπλωματικοί παρατηρητές είναι η επιστροφή της Τουρκίας σε ακραίες πρακτικές επιθετικών προκλήσεων – πιθανώς και σε έρευνες εντός της περιοχής του παράνομου τουρκολυβικού Μνημονίου, όπως ήδη έχει προαναγγείλει ο Ταγίπ Ερντογάν.</div><div><br />Αυξημένη επιχειρησιακή ετοιμότητα<br /><br />Επ’ αυτού, η Αθήνα μπαίνει ξανά σε αυξημένη επιχειρησιακή ετοιμότητα, ενώ σε διπλωματικό επίπεδο θα δοθεί ακόμη μεγαλύτερο βάρος στην μάχη για διεμβολισμό του τουρκολιβυκού μετώπου.<br /><br />Στα δε πλεονεκτήματα για την ελληνική πλευρά προσμετράται επίσης, για την ώρα τουλάχιστον, η συνεχιζόμενη σκληρή στάση του αμερικανικού παράγοντα έναντι της Τουρκίας – μια στάση, όμως, που πλέον τελεί σε συνάρτηση και με τις εξελίξεις στην Ουκρανία όπου η Αγκυρα φαίνεται να βγαίνει σε νατοϊκή γραμμή και απέναντι στην Μόσχα.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πως η Αθήνα ακύρωσε τη μεγάλη παγίδα Ερντογάν στην Αγκυρα. Η νέα «κόκκινη γραμμή» της Ελλάδας και η νέα απειλή από την Τουρκία

Όταν ο Ταγίπ Ερντογάν κάλεσε τον Νίκο Δένδια σε προσωπική συνάντηση στην Αγκυρα η Αθήνα είδε το πρώτο ίχνος της παγίδας. Όταν έγινε η συνάντ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόσο κοντά είμαστε σε μια γενική πολεμική σύρραξη στην Ουκρανία – Γιατί ο Πούτιν κάνει τώρα επίδειξη πυγμής

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2021/04/%CE%BF%CF%85%CE%BA%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1.jpeg"><img height="384" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2021/04/%CE%BF%CF%85%CE%BA%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-696x418.jpeg" width="640" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το κόστος της Κριμαίας και ο ρόλος της Τουρκίας</span></h3>Η επιδεικτική συγκέντρωση 80.000 ρώσων στρατιωτών στα σύνορα με την Ουκρανία και στην Κριμαία έχει ανεβάσει στο «κόκκινο» τον συναγερμό στην διεθνή κοινότητα καθώς σηματοδοτεί ενεργή, πλέον, απειλή πολέμου.<br /><br />Η Ουκρανία και η Ρωσία βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση από το 2014, όταν η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία και τάχθηκε στο πλευρό των αυτονομιστικών δυνάμεων στο Ντονμπάς.<br /><br />Οι εχθροπραξίες στην περιοχή είχαν ξεχαστεί τα τελευταία χρόνια από τις εφημερίδες. Η πρόσφατη επιδείνωση της κατάστασης όμως υπενθυμίζει ότι η σύγκρουση δεν έχει τελειώσει. Με δεδομένη μάλιστα τη στρατηγική σημασία της Ουκρανίας για τη Ρωσία, οποιαδήποτε λύση μοιάζει πολύ μακρινή.<br />Γιατί ο Πούτιν κάνει τώρα επίδειξη πυγμής;<br /><br />Για ποιον λόγο όμως ο Βλαντιμίρ Πούτιν επέλεξε την συγκεκριμένη συγκυρία για να κλιμακώσει την σύγκρουση στην Ουκρανία;<br /><br />Διπλωμάτες και αναλυτές δείχνουν με νόημα τις αλλαγές του τελευταίου διαστήματος στο γεωπολιτικό και εντοπίζουν πέντε βασικές αιτίες:<div><ul style="text-align: left;"><li>Πρώτον, μετά την εκλογή του Τζο Μπάιντεν, η επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον ήταν αναμενόμενη. Οι κινήσεις της Ρωσίας στην ανατολική Ουκρανία είναι ένας τρόπος για το Κρεμλίνο να κάνει επίδειξη πυγμής.</li><li>Δεύτερον, έχουν επαναληφθεί το τελευταίο διάστημα οι συζητήσεις για ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Αν και κάτι τέτοιο είναι απίθανο στο προσεχές μέλλον, η Μόσχα θέλει να δείξει την κατηγορηματική της αντίθεση.</li><li>Τρίτον, ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει εντείνει από τον περασμένο Φεβρουάριο τις προσπάθειες να περιορίσει την επιρροή των φιλορωσικών πολιτικών και ολιγαρχικών δυνάμεων στην Ουκρανία. Η προσπάθεια αυτή κλιμακώθηκε με την λήψη μέτρων εναντίον του Βίκτορ Μεντβέτσουκ, ενός από τα ηγετικά στελέχη της αντιπολίτευσης και στενού φίλου του Πούτιν.</li></ul>Το κόστος της Κριμαίας και ο ρόλος της Τουρκίας</div><div><ul style="text-align: left;"><li>Τέταρτον, η Μόσχα δεν έχει καταφέρει ακόμη να λύσει τα προβλήματα υδροδότησης της Κριμαίας, τα οποία είχε υποσχεθεί να αντιμετωπίσει μέχρι το καλοκαίρι του 2021. Τα προβλήματα αυτά προέκυψαν όταν το Κίεβο έκοψε την παροχή νερού στη χερσόνησο και έχουν ως αποτέλεσμα να αυξάνεται πολύ το κόστος της κατοχής της από τη Ρωσία: σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, η κατοχή της Κριμαίας κόστισε στη Μόσχα τα πρώτα πέντε χρόνια 23 δισεκατομμύρια δολάρια.</li><li>Πέμπτον, η Τουρκία έχει επίσης αυξήσει τη στήριξή της προς την Ουκρανία και έχει καταδικάσει τη ρωσική επιθετικότητα. Η Ρωσία έχει εκφράσει ανησυχία για την παρουσία τουρκικών drones στο Ντονμπάς. Και το ζήτημα αυτό είναι ιδιαίτερα κρίσιμο μετά τον περυσινό πόλεμο στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, όπου η Ρωσία είδε με πολύ κακό μάτι τη στήριξη της Τουρκίας προς το Αζερμπαϊτζάν.</li></ul></div><div>Πόσο ισχυρός είναι ο κίνδυνος μιας γενικευμένης πολεμικής σύρραξης;<br /><br />Παρά την κλιμάκωση των εντάσεων, όμως, ο κίνδυνος μιας ολομέτωπης σύγκρουσης ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία ή μιας ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία δεν φαίνεται άμεσος. ‘Η τουλάχιστον, οι διεθνείς αναλυτές εκτιμούν ότι το κόστος μιας ρωσικής επέμβασης όπως εκείνη στην Κριμαία θα ήταν πολύ μεγάλο για τον Πούτιν – ιδιαίτερα ενόψει των κρίσιμων εκλογών για την Ντούμα τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.<br /><br />Ειδικοί όπως η Λιάνα Σεμτσούκ από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης επισημαίνουν ακόμη ότι η Ουάσινγκτον επέβαλε στις 15 Απριλίου νέες κυρώσεις στη Ρωσία – γεγονός που δείχνει ότι ο Μπάιντεν δεν σκοπεύει να μείνει στα λόγια.</div><div><br />Μεγάλο το κόστος και για το Κϊεβο<br /><br />Το κόστος μιας στρατιωτικής κλιμάκωσης θα είναι μεγάλο και για το Κίεβο. Η βασική προεκλογική υπόσχεση του προέδρου Ζελένσκι ήταν ότι θα έδινε τέλος στον πόλεμο. Αν δεν το καταφέρει, το πλήγμα για τη δημοτικότητά του – που δεν έχει πάψει να μειώνεται από τότε που ανέλαβε την εξουσία – μπορεί να αποβεί μοιραίο.<br /><br />Παρά τη θεωρητική στήριξή της προς την Ουκρανία επίσης, η Δύση δεν προτίθεται να της παράσχει στρατιωτική στήριξη αν τα πράγματα χειροτερέψουν. Το ίδιο συνέβη άλλωστε όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Κριμαία το 2014. Το Κίεβο λοιπόν θα πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνο του. Κι εδώ είναι μάλλον ενδεικτικό ότι στις 14 Απριλίου η Ουάσινγκτον ματαίωσε την αποστολή αμερικανικών πολεμικών πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πόσο κοντά είμαστε σε μια γενική πολεμική σύρραξη στην Ουκρανία – Γιατί ο Πούτιν κάνει τώρα επίδειξη πυγμής

Το κόστος της Κριμαίας και ο ρόλος της Τουρκίας Η επιδεικτική συγκέντρωση 80.000 ρώσων στρατιωτών στα σύνορα με την Ουκρανία και στην Κριμαί...

Διαβάστε την συνέχεια

Συστημικά ΜΜΕ στο πλευρό των Τούρκων! Πήραν το μέρος του Τσαβούσογλου...

<h3 style="text-align: left;"><a href="https://www.arcadiaportal.gr/sites/default/files/styles/large/public/field/image/kolokotronis.jpg?itok=bXWYNXnZ"><img border="0" height="426" src="https://www.arcadiaportal.gr/sites/default/files/styles/large/public/field/image/kolokotronis.jpg?itok=bXWYNXnZ" width="640" /></a><span style="font-weight: normal;">Ραγιάδες σε καιρούς ανεξαρτησίας</span></h3>Ενώ σύσσωμος ο ελληνικός λαός αισθάνθηκε ικανοποίηση από την στάση του Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια στην Άγκυρα, κάποιοι στην Αθήνα είναι ενοχλημένοι και το δείχνουν.<br /><br />Ενώ η Ελλάδα προσβλέπει σε μια νέα στρατηγική, βασισμένη στην ειλικρίνεια και την εθνική αξιοπρέπεια, κάποιοι στην Αθήνα (συστημικά ΜΜΕ) επικρίνουν ήδη το πρώτο της βήμα. Κάποιοι άλλοι σύμφωνα με την «Εστία», θέλησαν να σπείρουν ζιζάνια, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αυτοβούλως ενήργησε ο υπουργός των Εξωτερικών. Υποχρέωσαν έτσι την Κυβέρνηση να προβεί σε ανακοινώσεις για το αυτονόητο. Ότι δηλαδή η αξιοπρεπής στάση του ΥΠΕΞ συνιστά ενιαία πολιτική της Ελλάδας και τελεί βεβαίως υπό την έγκριση του Πρωθυπουργού.<br /><br />«Δεν πάμε να νικήσουμε στο διάλογο» λέει ο ένας. Τηλεοπτικός σταθμός εξ άλλου, διαπιστώνει ότι δεν πήγε καλά η συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών διότι δημιουργήθηκε «ένταση». Αλλά αν δεν πάμε να νικήσουμε, τότε για ποιον λόγο επιδιώκουμε τον διάλογο; Για να χάσουμε; Και αν οι «εντάσεις» είναι το αποφευκταίον, τότε τι πράγματι επιθυμούμε; Να υποχωρήσουμε προκειμένου να μην υπάρξουν οξύτητες;<br /><br />Διαβάζουμε σε ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδα ότι «ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών έδειξε να προσέρχεται στη σκηνή χωρίς το αυτολογοκριτικό φρένο, που χρησιμοποιείται συνήθως για να σωθούν τα διπλωματικά προσχήματα». Λες και οι επίσημες συναντήσεις μεταξύ Κρατών γίνονται μόνο και μόνο χάριν «προσχημάτων»! Και σε άλλο σημείο: «Το γεγονός ότι ο Ερντογάν τον είχε δεχθεί εκτός πρωτοκόλλου δεν μετρίασε την κατηγορηματικότητα με την οποία ο Δένδιας προέτεινε λίγο μετά, τις αιχμές των ελληνικών θέσεων». Δηλαδή έπρεπε για χάρη μιας κίνησης αβρότητας του Τούρκου Προέδρου, ο Έλληνας υπουργός να μην προβάλει τις ελληνικές θέσεις; Τότε για ποιον λόγο πήγε στην Άγκυρα; Για να είναι παθητικός ακροατής των τουρκικών διεκδικήσεων εις βάρος της χώρας μας;<br /><br />Από την πλευρά μας, το μόνο ερώτημα που τίθεται είναι, για ποιον λόγο θέλησε ο Ταγίπ Ερντογάν να έχει αυτήν την εκτός πρωτοκόλλου συνάντηση; Για να παραπλανήσει τον Έλληνα υπουργό; Για να κάνει τον «καλό», αφήνοντας τα «δύσκολα» στον υπουργό του; Αυτά τα ερωτήματα ουδόλως απασχόλησαν τους διαφόρους επικριτές της στάσης του Νίκου Δένδια. Όπως δεν φαίνεται να τους απασχόλησε το γεγονός ότι ο Τσαβούσογλου ήταν που «έκαψε» το αφήγημα της Χάγης. Ο Τούρκος υπουργός έδειξε, με την στάση και τις δηλώσεις του, ότι τα ελληνοτουρκικά δεν πρόκειται να επιλυθούν στα διεθνή δικαστήρια. Άλλωστε η Τουρκία έχει υπαναχωρήσει ήδη μία φορά (κατά την δεκαετία του ’70) από αυτήν την διαδικασία.<br /><br />Φαίνεται όμως, ότι κάποιοι στην Αθήνα, είχαν «επενδύσει» στην διαδικασία της Χάγης την οποία έχουν αναγάγει σε πανάκεια. Μήπως η εμμονή αυτή υποστηρίζεται από το τον ισχυρισμό άλλης εφημερίδας ότι «παρά τις δημόσιες δηλώσεις σημασία έχουν οι συζητήσεις που έγιναν κεκλεισμένων των θυρών»; Δηλαδή θέλουν να μας πουν ότι άλλα συμφωνήθηκαν κεκλεισμένων των θυρών και άλλα ακούσαμε κατά τον δημόσιο διάλογο;<br /><br />Διαβάζουμε δε παρακάτω ότι «κύκλοι στην Αθήνα» τονίζουν ότι «στις επαφές Δένδια στην Άγκυρα κατέστη σαφής η βούληση της κυβέρνησης Μητσοτάκη για την προώθηση μιας θετικής ατζέντας στις σχέσεις των δύο χωρών». Δεν αμφιβάλλουμε καθόλου. Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις άλλωστε προσέβλεπαν σε μια τέτοια «θετική ατζέντα». Το θέμα είναι ότι ουδέποτε η Τουρκία έδειξε να την ασπάζεται. Ποιος μπορεί να χαρακτηρίσει «θετική» την στάση του Τσαβούσογλου απέναντι στον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών;<br /><br />Κάποιοι άλλοι θέλοντας να υποβαθμίσουν την στάση του Νίκου Δένδια, υποστηρίζουν ότι επίκειται συνάντηση κορυφής, του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ταγίπ Ερντογάν, χωρίς να μεσολαβήσει άλλη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών. Λες και ο Πρωθυπουργός θέλει να «υπερφαλαγγίσει» την εικόνα που δημιουργήθηκε κατά την δημοσία υπουργική αντιπαράθεση.<br /><br />Ποιοι και γιατί προωθούν αυτές τις αιτιάσεις; Είναι αυτοί που ασπάζονται την λογική Σημίτη, η οποία οδήγησε σε ατελέσφορες συνεννοήσεις, όπως αυτές στην Μαδρίτη και στο Ελσίνκι; Τι καλό μπορεί να βλέπουν σε αυτές; Και τέλος, δεν έχουν αντιληφθεί το αίσθημα εθνικής ανάτασης που διαπέρασε όλη την Ελλάδα, όταν ο Νίκος Δένδιας διετύπωνε με σαφήνεια και καθαρότητα τις θέσεις της Ελλάδος;<br /><br /><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Συστημικά ΜΜΕ στο πλευρό των Τούρκων! Πήραν το μέρος του Τσαβούσογλου...

Ραγιάδες σε καιρούς ανεξαρτησίας Ενώ σύσσωμος ο ελληνικός λαός αισθάνθηκε ικανοποίηση από την στάση του Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια στη...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι λόγοι πίσω από την αυξανόμενη συνεργασία Ελλάδας – Σαουδικής Αραβίας

<img height="427" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=shutterstock_1066976090.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Γιώργος Μενεσιάν</b><br />Η σημερινή ημέρα είναι σημαντική για τις σχέσεις της Ελλάδος με την Σαουδική Αραβία. Το ταξίδι των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας, Δένδια και Παναγιωτόπουλου, στο Ριάντ και η υπογραφή της συμφωνίας δανεισμού ελληνικών Patriot στους Σαουδάραβες, ανοίγουν τον δρόμο για μια νέα σελίδα στις σχέσεις των δύο χωρών.<br /><br />Πολλοί θα αναρωτηθούν: γιατί η Ελλάδα θέλει να αναβαθμίσει τις σχέσεις της με ένα αυταρχικό κράτος το οποίο ασπάζεται τον Ουαχαμπισμό, ένα υπερσυντηρητικό και βαθιά πουριτανικό ισλαμικό κίνημα;<br /><br />Γιατί θέλουμε να χτίσουμε μια στρατηγικού τύπου συνεργασία με ένα κράτος το οποίο έχει εμμέσως στηρίξει, στο παρελθόν, ακραία ισλαμικά στοιχεία στην Συρία, την Βοσνία, το Ιράκ και την Τσετσενία;<br /><br />Την απάντηση στα ερωτήματα αυτά τα δίνει ο ρεαλισμός, λέγοντας ότι Ελλάδα και Σαουδική Αραβία έχουν κοινά συμφέροντα, όχι μόνο οικονομικά, αλλά κυρίως γεωπολιτικά.<br /><br />Σε αντίθεση με τα περισσότερα κράτη της Μέσης Ανατολής, η Σαουδική Αραβία δεν αποτελεί προϊόν της δυτικής αποικιοκρατίας. Το 1921 οι Σαούντ άρχισαν να επεκτείνουν την κυριαρχία τους στην Αραβική Χερσόνησο, με αποτέλεσμα το 1932 το βασίλειο να κηρύξει την ανεξαρτησία.<br /><br />Η Ελλάδα άνοιξε το 1943 πρεσβεία στην χώρα αυτή, σηματοδοτώντας έτσι την έναρξη των διμερών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. <br /><br />Η Ελλάδα διατηρούσε καλές σχέσεις με την Σαουδική Αραβία λόγω της γενικότερης σχέσης που είχε με τους Άραβες και λόγω της στάσης της στο Παλαιστινιακό.<br /><br />Το αποκορύφωμα της ελληνοαραβικής συνεργασίας ήταν η περίοδος του Ανδρέα Παπανδρέου, όμως όλες οι κυβερνήσεις είχαν καλές σχέσεις με τους Άραβες. Ακόμα και η δικτατορία διατηρούσε καλές σχέσεις με την Σαουδική Αραβία και τα υπόλοιπα αραβικά κράτη.<br /><br />Κατά την διάρκεια του πολέμου του Γιομ Κιπούρ (1973), η χούντα των συνταγματαρχών αρνήθηκε να παραχωρήσει βοήθεια στους Αμερικανούς οι οποίοι προσπαθούσαν να συνδράμουν το Ισραήλ, ενώ επέτρεψε σε σοβιετικά αεροσκάφη – ποια; η αντικομουνιστική δικτατορία – να περάσουν από τον ελληνικό εναέριο χώρο ώστε να μεταβούν στην Αίγυπτο και να προσφέρουν υλικοτεχνική υποστήριξη στους Άραβες.<br /><br />Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που η Ελλάδα εξαιρέθηκε από το εμπάργκο πετρελαίου που επέβαλαν οι Άραβες μετά τον πόλεμο του 1973, το οποίο οδήγησε, με την σειρά του οδήγησε στην πρώτη Πετρελαϊκή Κρίση.<br /><br />Σημαντική, ωστόσο, είναι και η οικονομική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών. Η Σαουδική Αραβία αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς ελληνικών προϊόντων στην Μέση Ανατολή. Ακόμη, οι Σαουδάραβες συμβάλλουν στην ελληνική οικονομία μέσω του τουρισμού και, κυρίως, μέσω των επενδύσεων. <br /><br />Σήμερα, οι σχέσεις των δύο χωρών αναβαθμίζονται συνεχώς και αυτό οφείλεται στις αλλαγές που έχουν επέλθει στην περιοχή μετά το ξέσπασμα των Αραβικών Εξεγέρσεων και την περαιτέρω διείσδυση του Ιράν, της Τουρκίας και φυσικά της Ρωσίας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Η αποσταθεροποίηση της περιοχής μετά το 2011 και η ανάδειξη αναθεωρητικών περιφερειακών δυνάμεων καθιστά την συνεργασία Ελλήνων και Σαουδαράβων απαραίτητη.<br /><br />Είναι σαφές ότι και οι δύο χώρες έχουν ανάγκη η μία την άλλη. Η Ελλάδα, συνομιλώντας με την Σαουδική Αραβία, συνομιλεί με την ηγέτιδα δύναμη του αραβικού κόσμου, καθώς και με μία από τις σημαντικότερες μουσουλμανικές δυνάμεις στον κόσμο, δεδομένου ότι εκεί βρίσκονται οι δύο ιερότερες πόλεις του Ισλάμ, η Μέκκα και η Μεδίνα.<br /><br />Επιπλέον, η συνεργασία με το Ριάντ βάζει την Ελλάδα στο παιχνίδι της ευρύτερης συνεργασίας μεταξύ Ισραήλ και Αράβων η οποία, ναι μεν ενισχύθηκε μετά τις «Συμφωνίες του Αβραάμ», αλλά βρίσκεται ακόμα υπό εξέλιξη, καθώς η Σαουδική Αραβία δεν έχει προχωρήσει στην ομαλοποίηση των σχέσεών της με το Ισραήλ, παρά το γεγονός ότι οι δύο τους συνεργάζονται στενά, κυρίως εναντίον του Ιράν.<br /><br />Η Ελλάδα λοιπόν, μπορεί να συμβάλλει στον διάλογο μεταξύ Ισραήλ και Αράβων. Μην ξεχνάμε, επίσης, ότι η Σαουδική Αραβία μπορεί να αποτελέσει έναν σημαντικό ενεργειακό εταίρο της Ελλάδος, καθώς και δυνητικό επενδυτή.<br /><br />Το σημαντικότερο, η Ελλάδα προχωρά στην σύσφιγξη των σχέσεων με όλα τα κράτη τα οποία απειλούνται από τις ενέργειες της Τουρκίας. Είναι γεγονός ότι ο θεσμός της μοναρχίας στην Σαουδική Αραβία απειλείται από τις ισλαμικές ριζοσπαστικές δυνάμεις της οποίες στηρίζει η Τουρκία. Αυτό, συνέβαλε στην προσέγγιση Ελλάδος – Σαουδικής Αραβίας.<br /><br />Τέλος, δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι η Ελλάδα μπορεί, σταδιακά και με πολλή υπομονή, να γίνει ο βασικός Ευρωπαίος συνομιλητής για την Μέση Ανατολή. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, η Ελλάδα διατηρεί στενές σχέσεις με την πλειοψηφία των κρατών της περιοχής και αποτελεί, ουσιαστικά, κομμάτι της γειτονιάς αυτής λόγω γεωγραφικής εγγύτητας.<br /><br />Η Ελλάδα οφείλει να αδράξει την ευκαιρία αυτή και να αυξήσει την διπλωματική, οικονομική, πολιτιστική, καθώς και αμυντική παρουσία της στην Μέση Ανατολή ώστε να έχει λόγο στις εξελίξεις γύρω από την ενέργεια και την πολιτική.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία από την άλλη, με το να αναβαθμίζει τις σχέσεις της με την Ελλάδα, αποκτά μία έξοδο στην Μεσόγειο και αυτό την ωφελεί πολύ τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά. Για παράδειγμα, μια ελληνο-σαουδαραβική συμμαχία θα επιτρέψει στο Ριάντ να επωφεληθεί από τις τριμερείς συνεργασίες στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Επιπροσθέτως, της δίδεται η ευκαιρία να μεγαλώσει την «επενδυτική της αυτοκρατορία» στα Βαλκάνια και να συμμετάσχει στην μοιρασιά της πίτας που γίνεται στην περιοχή μεταξύ των ΗΠΑ, της Κίνας, της Γερμανίας και της Τουρκίας. Η Σαουδική Αραβία συνεχίζει να βασίζεται στην στρατιωτική προστασία που της παρέχουν οι ΗΠΑ απέναντι σε εσωτερικές και κυρίως εξωτερικές (βλ. Ιράν) απειλές.<br /><br />Επομένως, η απόκτηση ενός εταίρου εντός του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι καθοριστικής σημασίας για τους Σαούντ. Τέλος, και οι Σαουδάραβες επενδύουν στην Ελλάδα εξαιτίας του τουρκικού αναθεωρητισμού.<br /><br />Όπως η Τουρκία βρίσκεται στην πόρτα της Σαουδικής Αραβίας μέσω της παρουσίας της στο Κατάρ, έτσι και οι Σαουδάραβες θα ήθελαν να βρεθούν στην πόρτα της Τουρκίας με την παρουσία τους στην Ελλάδα. Αυτό βέβαια, είναι δύσκολο να γίνει διότι οι Σαουδάραβες έχουν να αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα στον περίγυρό τους, προτού μπορέσουν να επεκτείνουν την παρουσία τους εκτός της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Βλέπουμε επομένως πως υπάρχουν κοινά συμφέροντα και γι’ αυτό οι δύο χώρες συνεργάζονται ολοένα και περισσότερο. Το γεγονός μάλιστα, ότι η συνεργασία αυτή λαμβάνει και αμυντικό χαρακτήρα, με την μεταφορά σαουδαραβικών μαχητικών αεροσκαφών τύπου F-15 στην Σούδα και την μεταφορά ελληνικών Patriot στην Σαουδική Αραβία, είναι σημαντικό. <br /><br />Όμως η Ελλάδα πρέπει να γνωρίζει και τα όρια της συνεργασίας της με το Ριάντ. Η Αθήνα, πρέπει να προσέξει να μην ταυτιστεί με την Σαουδική Αραβία της οποίας το καθεστώς είναι αυταρχικό και δεν σέβεται επ ουδενί τα ανθρώπινα δικαιώματα.<br /><br />Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η χώρα αυτή βρίσκεται σε πόλεμο: οι Σαουδάραβες πολεμούν στην Υεμένη και πολλές φορές πόλεις, πετρελαϊκές ή στρατιωτικές εγκαταστάσεις εντός της Σαουδικής Αραβίας αποτελούν στόχο πυραυλικών επιθέσεων ή επιθέσεων με drones από τους Σιίτες αντάρτες Χούθι.<br /><br />Ακόμη, την ώρα που εμείς αναβαθμίζουμε τις σχέσεις μας με το Ριάντ, οι ΗΠΑ έχουν αποφασίσει να αναθεωρήσουν τις σχέσεις τους με το σαουδαραβικό καθεστώς εξαιτίας του πολέμου στην Υεμένη, της δολοφονίας Κασσόγκι, καθώς και της γενικότερης κατάστασης που επικρατεί στην χώρα αναφορικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα.<br /><br />Επιπλέον, η άνοδος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και οι περιφερειακές φιλοδοξίες της Αιγύπτου ενδέχεται να δημιουργήσουν, κάποια στιγμή, την διάσπαση του αραβικού κόσμου σε δύο ή τρία στρατόπεδα τα οποία θα διεκδικήσουν την ηγεσία του.<br /><br />Τι θα κάνει η Ελλάδα αν αναγκαστεί να πάρει το μέρος ενός εκ των δύο ή τριών πόλων εντός του αραβικού κόσμου; Τέλος, δεν πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο μιας επαναπροσέγγισης Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας.<br /><br />Ήδη ο πάγος έχει σπάσει με τον τερματισμό της Κρίσης του Κατάρ και του πολέμου στην Λιβύη. Την ίδια ώρα Άγκυρα και Ριάντ υποστηρίζουν τις ίδιες δυνάμεις στον πόλεμο της Υεμένης. Η αποκατάσταση, επομένως, των σχέσεων Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας δεν είναι καθόλου απίθανη.<br /><br />Παρά τα προβλήματα, η ενίσχυση των σχέσεων με την Σαουδική Αραβία είναι προς την σωστή κατεύθυνση για τους λόγους που αναφέρω ανωτέρω.<br /><br />Όμως είναι κρίσιμο η Ελλάδα να μπορέσει να δημιουργήσει σταθερούς δεσμούς και μόνιμες συνεργασίες με τα κράτη της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης και της Σαουδικής Αραβίας και όχι να βασίζεται σε ευκαιριακές ή συγκυριακές συνεργασίες.<br /><br />Μόνο τότε η Ελλάδα θα καταφέρει να αυξήσει την περιφερειακή της ισχύ και να βρει συμμάχους ή διαμεσολαβητές την ώρα μιας ελληνοτουρκικής κρίσης.<br /><br /><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Οι λόγοι πίσω από την αυξανόμενη συνεργασία Ελλάδας – Σαουδικής Αραβίας

Γιώργος Μενεσιάν Η σημερινή ημέρα είναι σημαντική για τις σχέσεις της Ελλάδος με την Σαουδική Αραβία. Το ταξίδι των υπουργών Εξωτερικών και ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το στοίχημα των Συμμαχιών με Άραβες - Ισραήλ και ο ρόλος της Τουρκίας

<img height="427" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=dendiastetrameris.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Νίκος Μελέτης</b><br />Οι έρωτες και οι συμμαχίες σπανίως είναι παντοτινές. Προσφέρουν όμως δυνατές στιγμές και σημαντικά πλεονεκτήματα για όσο διάστημα διαρκούν.<br /><br />Την Παρασκευή ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Ν. Δένδιας μια ημέρα μετά την επεισοδιακή επίσκεψη του στην Άγκυρα βρέθηκε στην Πάφο για την Τετραμερή Ελλάδας-Κύπρου - Ισραήλ – Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, την Κυριακή πήγε στο Κάιρο για συνομιλίες με τον ομόλογο του Σ. Σούκρι και σήμερα μαζί με τον υπουργό Εθνικής Άμυνας θα βρεθούν στο Ριάντ για την υπογραφή μιας ακόμη συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας αυτή τη φορά με τη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Η Ελλάδα έχει κατορθώσει τα τελευταία χρόνια να εμπλακεί δυναμικά στη διαμόρφωση μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, Μέσης Ανατολής, Βόρειας Αφρικής και του Κόλπου, με αρχικό κίνητρο την αναζήτηση αντίβαρου στην τουρκική πίεση στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, που όμως με το πέρασμα του χρόνου αυτές οι συνεργασίες αποκτούν στρατηγικό βάθος και περιεχόμενο.<br /><br />Η οργή και η ανησυχία της Τουρκίας είναι δικαιολογημένη καθώς εκεί που ο κ. Ερντογάν θεωρούσε ότι με την επεκτατική πολιτική του έχει μετατρέψει την Τουρκία σε αδιαφιλονίκητη περιφερειακή δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, βλέπει ότι περιφερειακά σχήματα όπως οι Τριμερείς και οι Τετραμερείς που έχουν βασικό πυρήνα την Ελλάδα και την Κύπρο, φέρνουν στο «μαλακό υπογάστριο» της στην Ανατολική Μεσόγειο, τους στρατηγικούς αντιπάλους της, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία και δίνουν χώρο στον επίσης αντίπαλο της το Ισραήλ.<br /><br />Η Άγκυρα τους τελευταίους μήνες και λόγω της αβεβαιότητας για την αμερικανοτουρκική σχέση στην εποχή Μπάιντεν, αλλά και λόγω της όλο και μεγαλύτερης εξάρτησης της αποκλειστικά από τη Ρωσία, θέλει να σπάσει αυτά τα «δεσμά» και να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με την Αίγυπτο, με το Ισραήλ αλλά και τη Σαουδική Αραβία. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα αφήνει να εννοηθεί ότι είναι διατεθειμένη να προσφέρει γη και ύδωρ.<br /><br />Όμως καμιά από αυτές τις προσπάθειες δεν έχει αποδώσει μέχρι στιγμής, καθώς το σοβαρό έλλειμμα εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του Ταγίπ Ερντογάν, καθιστά όλες τις χώρες της περιοχής εξαιρετικά επιφυλακτικές όχι απλώς για την ανάπτυξη των σχέσεων με την Τουρκία αλλά ακόμη και για την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων, που θα ήταν ένα τυπικό μεν, αλλά σημαντικό πρώτο βήμα.<br /><br />Ο ίδιος ο κ. Τσαβούσογλου αποκάλυψε ότι στις αρχές Μαΐου θα υπάρξουν σε χαμηλότερο επίπεδο επαφές μεταξύ του τουρκικού και αιγυπτιακού Υπουργείου Εξωτερικών, κάτι που δεν έχει επιβεβαιωθεί από το Κάιρο.<br /><br />Πάντως, η αιγυπτιακή πλευρά είχε καλωσορίσει την είδηση ότι η τουρκική κυβέρνηση συνέστησε σε τηλεοπτικό σταθμό που εκπέμπει από το τουρκικό έδαφος και ελέγχεται από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους να κατεβάσουν τους τόνους της κριτικής εναντίον του προέδρου Σίσι.<br /><br />Όμως και πάλι κάθε άλλο παρά είναι αρκετό αυτό το βήμα. Οι Αιγύπτιοι εκτός των άλλων θέτουν δυο όρους που είναι δύσκολο να εκπληρωθούν από την Τουρκία. Τη διακοπή λειτουργίας των δομών των Αδελφών Μουσουλμάνων που βρήκαν καταφύγιο στην Τουρκία μετά την ανατροπή Μόρσι, την έκδοση ορισμένων από αυτούς στην Αίγυπτο και σε ότι αφορά στη Λιβύη, η Αίγυπτος ζητά την άμεση αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και των μισθοφόρων.<br /><br />Με το Ισραήλ η απόσταση γίνεται όλο και μεγαλύτερη καθώς ο Τούρκος πρόεδρος θεωρώντας εαυτόν ως τον μοναδικό προστάτη των Παλαιστινίων και των «καταπιεσμένων μουσουλμάνων» έχει αναλάβει εργολαβικά τις επιθέσεις εναντίον του Τελ Αβίβ πυροδοτώντας ακόμη περισσότερο την υπαρκτή απέχθεια και δυσπιστία του Μ. Νετανιάχου προς το πρόσωπο του. Ακόμη και σε περιόδους που γίνονται παρασκηνιακές προσπάθειες για να υπάρξει τουλάχιστον ανταλλαγή πρεσβευτών μεταξύ των δυο χωρών, ο κ. Ερντογάν προκαλεί το Ισραήλ, σαν να στέλνει το μήνυμα ότι η αποκατάσταση των σχέσεων θα γίνει με τους δικούς του όρους.<br /><br />Μόλις την Παρασκευή, μετά την επίθεση που εξαπέλυσε στην Ελλάδα εγείροντας θέμα «τουρκικής μειονότητας» επιτέθηκε με πρωτοφανή τρόπο και στο Ισραήλ με αφορμή τον βομβαρδισμό στόχων της Χαμάς στη Γάζα.<br /><br />«Αυτό αποτελεί δυστυχώς σαφή ένδειξη της στάσης του Ισραήλ απέναντι στους μουσουλμάνους. Γνωρίζουμε ήδη την εχθρότητα του Ισραήλ κατά του Ισλάμ. Ωστόσο, η ισραηλινή κυβέρνηση δεν εγκαταλείπει αυτή τη συνήθεια της. Θέλουμε όλη η ανθρωπότητα να παρακολουθεί πιο στενά την εχθρότητα του Ισραήλ κατά του Ισλάμ και να την αξιολογεί δεόντως. Αναπόφευκτα καθίσταται αδύνατο για τις διμερείς μας σχέσεις να φθάσουν στο επιθυμητό επίπεδο, εφόσον το Ισραήλ διατηρήσει αυτή τη στάση», δήλωσε ο κ. Ερντογάν μετά την προσευχή, με φόντο το τζαμί Kerem Aydınlar στην Κωνσταντινούπολη.<br /><br />Η υποδοχή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στην Τριμερή Ελλάδας - Κύπρου – Ισραήλ, με την πρώτη συνάντηση της Τετραμερούς να γίνεται στην Πάφο την περασμένη Παρασκευή, το μήνυμα είναι σαφές ακόμη κι αν κανείς από τους συμμετέχοντες από Ισραηλ και Εμιράτα δεν αναφέρθηκε ονομαστικά στην Τουρκία.<br /><br />Τα ΗΑΕ και το Μπαχρέιν ήρθαν κοντά στο Ισραήλ λόγω του κοινού εχθρού, του Ιραν. Όμως για τα ΗΑΕ η Τουρκία αποτελεί ίσως πιο επικίνδυνο αντίπαλο λόγω της επέκτασης στη Μέση Ανατολή αλλά και μέχρι το Κέρας της Αφρικής, λόγω της στήριξης που είχε προσφέρει σε Αδελφούς Μουσουλμάνους, αλλά και σε άλλες κινήσεις που στη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης στοχοποίησαν τις βασιλικές οικογένειες του Κόλπου και σε όλες τις περιφερειακές κρίσεις έχουν βρεθεί στα αντίπαλα στρατόπεδα όπως σε Λιβύη, Συρία, Υεμένη, αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Σε ότι αφορά στη Σαουδική Αραβία, η οποία ακόμη δεν έχει αποκαταστήσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ και έτσι δεν μπορεί να συμμετέχει ακόμη στις Τριμερείς, έδειξε τις διαθέσεις της με την αποστολή μαχητικών της για ασκήσεις με την ελληνική Πολεμική Αεροπορία και σήμερα αναμένεται να υπογράψει κατά την επίσκεψη των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας Ν. Δένδια και Ν. Παπαγιωτόπουλου σήμερα στο Ριάντ τη συμφωνία για τη μεταφορά μιας ελληνικής μονάδας Patriot στη Σαουδική Αραβία και η προώθηση έτσι της αμυντικής συνεργασίας των δυο χωρών.<br /><br />Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο κ. Ερντογάν έχει συνομιλήσει το τελευταίο διάστημα με τον γηραιό βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας, είναι σαφές ότι με τον πρίγκιπα διάδοχο Μοχαμεντ Μπιν Σαλμάν δεν θα μπορέσει εύκολα να αποκαταστήσει σχέσεις, μετά τους χειρισμούς της Τουρκίας μετά τη δολοφονία του Σαουδάραβα δημοσιογράφου Κασόγκι.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο συνεργασιών θα πρέπει να προστεθεί το πλεονέκτημα που προσφέρει στην Ελλάδα τόσο η αμερικανική στρατηγική που αποτυπώθηκε στο East Med Act και εγκαινιάσθηκε με την επίσκεψη Πομπέο στην Ελλάδα, για επιστροφή των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μ.Ανατολή, αλλά και η φιλόδοξη εξωτερική πολιτική του Γάλλου προέδρου Εμ. Μακρόν για ανάκτηση της γαλλικής επιρροής σε παραδοσιακές Ζώνες όπως αυτή της Μεσογείου και της Μ. Ανατολής.<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το στοίχημα των Συμμαχιών με Άραβες - Ισραήλ και ο ρόλος της Τουρκίας

Νίκος Μελέτης Οι έρωτες και οι συμμαχίες σπανίως είναι παντοτινές. Προσφέρουν όμως δυνατές στιγμές και σημαντικά πλεονεκτήματα για όσο διάστ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πως το Anadolu μπορεί να γίνει από “υπερόπλο” αχίλλειος πτέρνα των Τούρκων

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/04/anadolu.png" width="640" /><br /><br /><b>Γρίβας Κώστας</b><br />Το υβριδικό πλοίο (μίνι-αεροπλανοφόρο/ελικοπτεροφόρο) αμφίβιων επιχειρήσεων TCG Anadolu μπορεί να μην είναι ανίκητο, αλλά είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για την Ελλάδα. Υπάρχουν, ωστόσο, αντίδοτα που μπορούν να το μετατρέψουν από κίνδυνο σε αχίλλειο πτέρνα της Τουρκίας και συνακόλουθα να ενισχύσουν την ελληνική αποτρεπτική στρατηγική. Αυτό βέβαια υπό την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα αποκτήσει ρεαλιστικές ικανότητες προσβολής του σε περίπτωση πολεμικής σύγκρουσης.<br /><br />Το σκάφος αυτό είναι τόσο σημαντικό που η καταστροφή του θα είχε μεγάλες συνέπειες για την Τουρκία, ιδιαίτερα δε όσον αφορά το γόητρό της. Άλλωστε, ένας βασικός λόγος που το απέκτησε είναι για να ενισχύσει το κύρος της. Τα αεροπλανοφόρα έχουν ιδιαίτερα μεγάλη συμβολική και σημειολογική σημασία στη διεθνή “πασαρέλα” ισχύος. Η Τουρκία, που διεκδικεί ρόλο Δύναμης ευρασιατικής εμβέλειας, χρειάζεται παρόμοια όπλα-σύμβολα. Όμως, όσον αφορά τις πραγματικές ικανότητες, οι διεθνείς τάσεις δεν ευνοούν τη δράση των πλοίων επιφανείας σε κλειστές θάλασσες.<br /><br />Με τον όρο κλειστές θάλασσες δεν αναφερόμαστε μόνο σε αρχιπελαγικές δομές όπως αυτή του Αιγαίου. Ήδη σήμερα, θαλάσσιες εκτάσεις όπως είναι η Νότιος Σινική Θάλασσα έχουν καταστεί εξαιρετικά ανθυγιεινά μέρη για μεγάλα πλοία επιφανείας κι αυτό αναμένεται να συμβεί την τρέχουσα δεκαετία και στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο συνδυασμός νέων τορπιλών μεγάλου βεληνεκούς (ελπίζουμε ότι το ελληνικό Ναυτικό θα τις αποκτήσει σύντομα) και του αναερόβιου συστήματος πρόωσης (AIP) των ελληνικών υποβρυχίων Type 214 “Παπανικολής” και “Ωκεανός” αποτελούν θανάσιμη απειλή για το Anadolu σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο.<div><br />Επίθεση από Ιόνιο;<br /><br />Παρεμπιπτόντως, οι απόψεις ότι το Anadolu θα απειλήσει την Ελλάδα εκ δυσμών ευρισκόμενο στο Ιόνιο ή την Αδριατική μπορούν να δεχθούν αρκετή κριτική. Καταρχάς, όπως είπαμε, σε οποιοδήποτε σημείο της Ανατολικής Μεσογείου το πλοίο μπορεί να γίνει στόχος των ελληνικών υποβρυχίων. Φυσικά, αναμένεται να έχει ανθυποβρυχιακή προστασία, η οποία όμως πολύ δύσκολα μπορεί να είναι αποτελεσματική στον συνδυασμό των τορπιλών μεγάλου βεληνεκούς και του συστήματος αναερόβιας πρόωσης ικανοτήτων stealth των ελληνικών υποβρυχίων.<br /><br />Επιπροσθέτως, θα ήταν αυτοκτονικό για το Anadolu και για τα πλοία συνοδείας του να βρεθούν τόσο μακριά από την προστατευτική ομπρέλα της τουρκικής Αεροπορίας. Οι περιορισμένες αντιαεροπορικές ικανότητες των σημερινών τουρκικών πολεμικών πλοίων και ο μικρός αριθμός των μαχητικών αεροσκαφών ή ελικοπτέρων του Anadolu λίγα πράγματα θα μπορούσαν να κάνουν εναντίον μιας μαζικής επίθεσης της ελληνικής Αεροπορίας.<br /><br />Υπενθυμίζεται ότι το Τουρκικό Ναυτικό δεν διαθέτει σήμερα φρεγάτες αεράμυνας περιοχής. Βέβαια, στοχεύει να αποκτήσει οκτώ από τις περιβόητες TF 2000 που θα έχουν σχετικές ικανότητες. Όμως, η εξέλιξή του σχετικού προγράμματος έχει καθυστερήσει, ενώ δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι ΗΠΑ θα αποδεσμεύσουν για την Τουρκία κρίσιμα οπλικά συστήματα για τα εν λόγω πλοία. Συγκεκριμένα τους πυραύλους επιφανείας-αέρος μεγάλου βεληνεκούς SM-2 Block IV.<br /><br />Ακόμη όμως και έτσι, χωρίς καμιά κάλυψη από την τουρκική Αεροπορία, μια τουρκική ναυτική δύναμη ευρισκόμενα δυτικά της Ελλάδας θα βρεθεί σε πολύ επικίνδυνη κατάσταση όσο υψηλές ικανότητες αεράμυνας και αν διαθέτει. Βέβαια, οι κίνδυνοι για τα ελληνικά αεροσκάφη αυξάνονται δραματικά σε περίπτωση που το Anadolu συνοδεύεται από φρεγάτες αεράμυνας περιοχής, αλλά ταυτοχρόνως αυξάνεται και το έπαθλο, αφού και τα πλοία αυτά αποτελούν πολύτιμους στόχους.<br /><br />Επιπροσθέτως, οι νέες τουρκικές φρεγάτες λογικά αποσκοπούν πρωτίστως στο να αποτελέσουν μέρος μιας ενιαίας αεροναυτικής δύναμης που θα επιδιώκει να επιτύχει αεροπορική κυριαρχία και να τοποθετήσει ελληνικά νησιά ή ομάδες ελληνικών νησιών σε θόλους απομόνωσης. Αν μετατραπούν σε σωματοφύλακα του Anadolu, ιδιαίτερα δε αν αποκοπούν από την υπόλοιπη τουρκική πολεμική μηχανή, τότε παύουν να είναι στοιχεία ισχύος και μετατρέπονται κι αυτά σε στόχους. Σε επικίνδυνους βέβαια στόχους αλλά πάντως στόχους.<br /><br />Αεροπλανοφόρο δίχως αεροπλάνα<br /><br />Όσο δε για τα 12 F-35B βραχείας απονήωσης κάθετης προσνήωσης (STOVL) που προορίζονταν για το Anadolu πριν τις αμερικανικές κυρώσεις, ακόμα κι αν παραδίδονταν είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να αξιοποιήσουν τα χαρακτηριστικά χαμηλής διακριτότητας που διαθέτουν αν εγκλωβιστούν σε αμυντικούς ρόλους. Οι δε ικανότητές τους σε κλειστές αερομαχίες είναι εξαιρετικά περιορισμένες για να το πούμε ευγενικά.<br /><br />Πιθανότατα, το Anadolu δεν θα διαθέτει μαχητικά αεροσκάφη, επειδή αυτήν τη στιγμή δεν διατίθεται κανένα στη διεθνή αγορά. Η παραγωγή του βρετανικού Harrier έχει σταματήσει, το ρωσικό Yakovlev Yak-38 έχει αποσυρθεί από το 1991 ενώ το πολύ πιο εξελιγμένο Yak-141 δεν μπήκε ποτέ σε παραγωγή. Παρεμπιπτόντως, τεχνολογία του Yak-141 ενδέχεται να απέκτησε η Lockheed τη χρυσή εποχή των ρωσοαμερικανικών σχέσεων, στα πρώτα χρόνια μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την χρησιμοποίησε στο F-35.<br /><br />Είναι μάλλον ανεδαφική και η άποψη ότι η Τουρκία μπορεί να αποκτήσει μεταχειρισμένα AV-8 Harrier II. Τα αεροσκάφη αυτά υπηρετούν στα ελικοπτεροφόρα των Αμερικανών Πεζοναυτών καθώς και στο ισπανικό και ιταλικό Ναυτικό. Τα ισπανικά AV-8S Matador προβλέπεται να παραμείνουν σε υπηρεσία στο Juan Carlos (στη σχεδίασή του βασίστηκε το Anadolu) τουλάχιστον μέχρι το 2025, ενώ και για τα ιταλικά δεν έχει ακουστεί ότι μπορούν να πουληθούν στην Τουρκία ή ότι ενδιαφέρεται η Τουρκία γι’ αυτά.<br /><br />Επιπροσθέτως, αν και τα ιταλικά και τα ισπανικά Harrier έχουν εκσυγχρονιστεί ώστε να μεταφέρουν πυραύλους αέρος-αέρος μεγάλου βεληνεκούς AIM-120 AMRAAM, σε κλειστές αερομαχίες δύσκολα μπορούν να αντιμετωπίσουν το F-16 και το Mirage 2000. Στον πόλεμο των Φώκλαντ τα μαχητικά της Αργεντινής επιχειρούσαν στα ακρότατα όρια της εμβέλειάς τους, είχαν ελάχιστο χρόνο για να επιτεθούν στα βρετανικά πλοία, είχε απαγορευτεί στους πιλότους να εμπλακούν σε αερομαχία με τα Harrier και πετάγανε χωρίς πυραύλους αέρος-αέρος.<br /><br />Τέλος, οι φρεγάτες αεράμυνας περιοχής παραμένουν εξίσου ευπρόσβλητες με τις υπόλοιπες σε επιθέσεις τορπιλών, που δεν είναι ανάγκη να προέρχονται μόνο από υποβρύχια. Τορπίλες πολύ μεγάλου βεληνεκούς, όπως η γερμανική Sea Hake Mod 4 ER, που μπορούν να μεταφέρουν και μη επανδρωμένα αυτόνομα υποβρύχια σκάφη (UUV), αποτελούν εξαιρετικά θανάσιμες απειλές για οποιαδήποτε ομάδα πλοίων σε αποστάσεις πολλών εκατοντάδων χλμ από τις ακτές. Οι σχετικές τεχνολογίες ήδη υπάρχουν ή αναπτύσσονται.<br /><br />Άρα, τα σενάρια ότι το Anadolu θα μας χτυπήσει από το Ιόνιο ή το Λιβυκό Πέλαγος, αν και πρέπει να μας απασχολήσουν, μπορούν να αντιμετωπιστούν. Αν μάλιστα η Τουρκία τα επιλέξει μπορεί να δει τα πλεονεκτήματά της να μετατρέπονται σε τρωτά σημεία. Αυτό φυσικά δεν γίνεται από μόνο του. Η ελληνική πλευρά πρέπει να επιδείξει φαντασία και τόλμη, να προσαρμοστεί στη γεωγραφία, αλλά και στις σύγχρονες τεχνολογίες και επιχειρησιακές αντιλήψεις.<br />Ιδεοληψία ή υβριδικός πόλεμος;<br /><br />Κάθε φορά που εκφράζεται άποψη ότι η Ελλάδα μπορεί να αντιμετωπίσει αποφασιστικά την τουρκική στρατιωτική ισχύ και δεν είναι έρμαιο των διαθέσεων της Άγκυρας ούτε από χέρι χαμένη σε μια σύρραξη, αυτομάτως γνωστοί κύκλοι σπεύδουν να αποδομήσουν και να χλευάσουν και την άποψη και αυτόν που την εκφράζει, συνήθως χωρίς επιχειρήματα, αλλά κυρίως με κραυγές και υβριστικούς χαρακτηρισμούς.<br /><br />Οι επιθέσεις αυτές μάλιστα μετατρέπονταν σε παροξυσμό όταν για την αντιμετώπιση της τουρκικής πολεμικής μηχανής προτείνονται λύσεις που δεν προβλέπουν μαζικές αγορές από το εξωτερικό. Αντίθετα, που υποστηρίζουν την ανάπτυξη όπλων που μπορούν να αναπτυχθούν πρωτίστως με εγχώριες προσπάθειες και με χαμηλό κόστος. Σ’ αυτούς τους καιρούς ίσως πρέπει να είμαστε πιο πονηρεμένοι και να μην θεωρούμε αυτές τις επιθέσεις μόνο προϊόν ιδεοληψίας.<br /><br />Ο συστηματικός χλευασμός των απόψεων ότι η Ελλάδα μπορεί να αντισταθεί στην Τουρκία και μάλιστα χωρίς να καταστρέψει την οικονομία της, καλλιεργεί την ηττοπάθεια, παγιώνει μια αντίληψη “φυσικής” αδυναμίας της Ελλάδας να αντιταχθεί στον τουρκικό επεκτατισμό και εμφανίζει συνακόλουθα ως “μόνη λογική και δυνατή λύση” την παράδοση χωρίς αντίσταση. Ίσως, λοιπόν, αυτές οι επιθέσεις πρέπει να θεωρηθούν το πρώτο στάδιο ενός υβριδικού πολέμου που εφαρμόζει η Τουρκία (πιθανώς όχι μόνο η Τουρκία) εναντίον της Ελλάδας, αποσκοπώντας στην επιβολή των επεκτατικών της στόχων, χωρίς να χρειαστεί καν η χρήση στρατιωτικής βία</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πως το Anadolu μπορεί να γίνει από “υπερόπλο” αχίλλειος πτέρνα των Τούρκων

Γρίβας Κώστας Το υβριδικό πλοίο (μίνι-αεροπλανοφόρο/ελικοπτεροφόρο) αμφίβιων επιχειρήσεων TCG Anadolu μπορεί να μην είναι ανίκητο, αλλά είνα...

Διαβάστε την συνέχεια

Στην Άγκυρα είδαμε την εικόνα, στην Κάρπαθο την πραγματικότητα…

<img height="339" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/04/ATALANTE-FRENCH-RESEARCH-VESSEL.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Μαργαρίτης Γιώργος</b><br />Οι εικόνες και οι αριθμοί, στην περίπτωση που τους παραθέτουν άνθρωποι, οι οποίοι ξέρουν να μετράνε, σπανίως λένε ψέματα. Σπανίως μεταπλάθουν το πραγματικό σε φανταστικό και το τεκμήριο σε διαχειρίσιμη πληροφορία. Βρίσκονται δηλαδή σε σκηνοθετική αντίθεση με τα εύκολα λόγια, στα οποία ενίοτε καταφεύγουν οι πολιτικοί και η πολιτική σε δύσκολες ή περίπλοκες καταστάσεις. Μία αξιοσημείωτη τέτοια εικόνα προέκυψε τις ημέρες ακριβώς που ακολούθησαν την δημόσια διαφωνία του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών κ. Δένδια με τον Τούρκο ομόλογό του κ. Τσαβούσογλου στην Άγκυρα.<br /><br />Πριν ακόμα καταλαγιάσει ο θόρυβος για τα “τολμηρά” λόγια που ακούστηκαν στην Άγκυρα, ένα γαλλικό ερευνητικό πλοίο που φέρει το ελληνικό όνομα “Αταλάντη” επιχείρησε να περάσει το στενό ανάμεσα στην Κάσο και στην Κρήτη για να πραγματοποιήσει επιστημονικές έρευνες στην θάλασσα προς τα ανατολικά. Προτού ακόμα περάσει το στενό και πολύ πριν ανοιχτεί στο πέλαγος ειδοποιήθηκε από τις τουρκικές αρχές ότι εισέρχεται σε θαλάσσιες περιοχές, όπου η Τουρκία έχει πλήρη κυριαρχικά δικαιώματα και ασκεί κάθε αρμοδιότητα που απορρέει από αυτά.<br /><br />Για την πιστοποίηση της σοβαρότητας των λόγων εμφανίστηκε άμεσα στην πορεία του ερευνητικού πλοίου μια τουρκική φρεγάτα, έτοιμη να αναλάβει την κηδεμονία του και να του υπαγορεύσει τις αποφάσεις της Υψηλής Πύλης (ο ετεροχρονισμός προέρχεται από την ενασχόλησή μου με το 1821, πλην όμως υποδηλώνει με ακρίβεια και την σημερινή πραγματικότητα).<div><br />Η υπόθεση “Αταλάντη”<br /><br />Ακολούθησε η γνωστή ανταλλαγή NAVTEX και αντι-NAVTEX ανάμεσα στους αντίστοιχους σταθμούς της Ελλάδας και της Τουρκίας. Κυκλοφόρησε μάλιστα και μια φήμη ότι στην περιοχή βρέθηκε και μια ελληνική φρεγάτα. Ίσως και να δηλώθηκε με τον τρόπο αυτό η όποια εθνική μας παρουσία, αν και είναι αμφίβολο εάν οι τρέχουσες “συμμαχικές υποχρεώσεις” στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα έχουν αφήσει μια όποια φρεγάτα διαθέσιμη για τέτοιου είδους αποστολές. Το επεισόδιο απασχόλησε ελάχιστα τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, καθότι ο εντυπωσιασμός από την “γενναιότητα” του κ. Δένδια δεν είχε ακόμα κοπάσει και θεωρήθηκε κρίμα να πικραθούν οι αναγνώστες και οι “σερφάροντες” με κακές ειδήσεις.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση στην περιοχή όπου συνέβη το επεισόδιο επιβλήθηκε ταχύτατα ο “νόμος και η τάξη”. Όχι φυσικά η τάξη που προβλέπουν οι “νόμοι” του Διεθνούς Δικαίου, το οποίο μνημονεύουν οι Έλληνες αξιωματούχοι δις ημερησίως. Επιβλήθηκε η τάξη, όπως η Τουρκία τη θέλει και όπως η Τουρκία την διατυπώνει. Το γαλλικό ερευνητικό έκανε άμεσα μεταβολή και χώθηκε πίσω (δυτικά) από την Κάσο και την Κάρπαθο.<br /><br />Για να μην προσβληθεί μάλλον η ελληνική πλευρά –εκκρεμεί η παραγγελία των φρεγατών βλέπετε και θα ήταν άκομψο για τη Γαλλία να δεχτεί “αμαχητί” τις τουρκικές θέσεις– το γαλλικό πλοίο συνέχισε για 2-3 ημέρες τις βόλτες του στην περιοχή, πλέοντας πάντα στα δυτικά των νησιών. Έκανε μάλιστα και μία επίδειξη “τόλμης”. Έπλευσε στο στενό μεταξύ Καρπάθου και Ρόδου, πλησίασε το νοτιότερο σημείο της τελευταίας από τα δυτικά και την ώρα που όλοι παρακολουθούσαν την τυχόν υπέρβαση των “τουρκο-λιβυκών ορίων”, έκανε μεταβολή.<br /><br />Εντάξει, να το δεχτούμε, δεν έφυγε αμέσως. Διανυκτέρευσε προς τις ακτές της Καρπάθου, σταμάτησε για λίγο εκεί και, κατόπιν, ξεκίνησε για το Κρητικό πέλαγος. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχει σταματήσει μερικά μίλια βόρεια της Σητείας, στο ανοικτό πέλαγος. Ίσως (μας αρέσει να ονειρευόμαστε) περιμένει τον γαλλικό στόλο για να το συνοδέψει στα ανατολικά των ελληνικών νησιών… Λέμε τώρα…</div><div><br />Πήρε η Άγκυρα τον λόγο;<br /><br />Αναφερθήκαμε αναλυτικά στο επεισόδιο αυτό διότι αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί. Η Ελλάδα, εκ των πραγμάτων, δεν ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα λίγα μίλια ανατολικά των ακτών της Κρήτης, της Κάσου, της Καρπάθου, της Ρόδου. Και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για το Καστελλόριζο. Το γεγονός ότι το πλοίο που αναμίχθηκε στο επεισόδιο ήταν γαλλικό, έχει οπωσδήποτε τη σημασία του.<br /><br />Όχι επειδή η Γαλλία (μας αρέσει να νομίζουμε) είναι “πατροπαράδοτος εχθρός” της Τουρκίας και “φυσικός σύμμαχος” της Ελλάδας, αλλά επειδή η Γαλλία, αυτή τη στιγμή, έχει λεπτά όσο και κρίσιμα συμφέροντα στην Ελλάδα (τυχόν ελληνική παραγγελία γαλλικών φρεγατών μετά τα αεροσκάφη Rafale θα δώσει μεγάλη –όσο και αναγκαία– ώθηση στην γαλλική πολεμική βιομηχανία) και θα ήθελε να ενισχύσει το “φιλικό” προφίλ της προς την χώρα μας. Ανατολικά όμως της Καρπάθου και της Κρήτης η ίδια Γαλλία δεν μπορεί παρά να δεχτεί την τουρκική πλέον πραγματικότητα.<br /><br />Αυτά που συνέβησαν στην Άγκυρα είναι η εικόνα. Αυτά που συνέβησαν στα στενά της Κρήτης και της Καρπάθου είναι η πραγματικότητα. Στις 19 Απριλίου, το απόγευμα, τα υπουργεία Άμυνας της Ελλάδας και της Τουρκίας ανακοίνωσαν την επικείμενη έναρξη του τέταρτου κύκλου των ΜΟΕ (Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης), κάτω από την αιγίδα του ΝΑΤΟ. Προφανώς οι Έλληνες ιθύνοντες επιδεικνύουν εξαιρετική δεκτικότητα στην όποια “εμπιστοσύνη” απορρέει από την τουρκική εκδοχή του Δικαίου των Θαλασσών. Οι δε ενδιάμεσες “θαρραλέες εκρήξεις” φαίνεται ότι δεν πείθουν ούτε αυτούς τους ίδιους.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Στην Άγκυρα είδαμε την εικόνα, στην Κάρπαθο την πραγματικότητα…

Μαργαρίτης Γιώργος Οι εικόνες και οι αριθμοί, στην περίπτωση που τους παραθέτουν άνθρωποι, οι οποίοι ξέρουν να μετράνε, σπανίως λένε ψέματα....

Διαβάστε την συνέχεια