Jerusalem Institute: Πως τα UAV τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη θα επισκιάσουν τους πολέμους – To πλεονέκτημα της Τουρκίας στην Μεσόγειο

<img height="427" src="https://bankingnews.gr/media/k2/items/cache/e1140026cb70899d6fd183d1e1ec8b9e_XL.jpg" width="640" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Πως η Τουρκία και το Ιράν έχουν αποκτήσει πλεονέκτημα με τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη UAV....</span></h3>Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη UAV αρχίζουν να αποτελούν την αιχμή του δόρατος των πολέμων και όπως απέδειξε η Τουρκία στο Nagorno Karabakh καθόρισαν την μάχη υπέρ των Αζέρων απέναντι στους αρμένιους, στην Λιβύη ακόμη και στην Συρία.<br />Σε μια άκρως ενδιαφέρουσα ανάλυση το Jerusalem Institute for Strategy and Security και ο Uzi Rubin εμπειρογνώμονας για την πυραυλική άμυνα του Ισραήλ αναλύει σε άρθρο του την νέα τάση στους πολέμους, τα μη επανδρωμένα αεροπλάνα θα αποτελέσουν την αιχμή του δόρατος στο μέλλον.<br /><br />Λίγο ιστορία… το Ισραήλ ο εφευρέτης των UAV<br /><br />Τα UAV, τα οποία αποτελούσαν υποστηρικτικά οπλικά συστήματα, ωριμάζουν γρήγορα και μετατρέπονται σε βασικά οπλικά συστήματα. <br />Η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική είναι σήμερα τα αποδεικτικά στοιχεία των μελλοντικών πολέμων.<br />Αυτές οι δύο περιοχές υπήρξαν για γενιές το πεδίο μάχης της παράδοσης των ανταγωνιστικών αυτοκρατοριών.<br />Από τότε που ξέσπασε «Η Αραβική Άνοιξη», οι πόλεμοι συνεχίζονται…στην Υεμένη, στη Συρία, στη Λιβύη και στην περιοχή του Καυκάσου που περιλαμβάνουν θρησκευτικές κοινότητες, κρατικούς φορείς και ξένες δυνάμεις είτε άμεσα είτε μέσω μισθοφόρων.<br />Ενώ η ένταση αυτών των συνεχιζόμενων συγκρούσεων δεν έχει φτάσει σε πολέμους πλήρους κλίμακας όπως το Βιετνάμ ή ο πόλεμος του Ιράκ της δεκαετίας του 1990, οι σημερινοί πολεμιστές ρίχνουν στη μάχη τα καλύτερα και πιο πρόσφατα όπλα που κατέχουν.<br /><br />Παράθυρο στο μέλλον<br /><br />Αυτό ανοίγει ένα παράθυρο στο μέλλον στα πεδία της μάχης.<br />Σε γενικές γραμμές, ο συνεχής πόλεμος στις περιοχές έφερε στο προσκήνιο δύο κατηγορίες οπλικών συστημάτων που μέχρι τώρα είχαν διαδραματίσει σχετικά μικρούς και υποστηρικτικούς ρόλους.<br />Ο πρώτος είναι συγκεκριμένου τύπου βαλλιστικοί πύραυλοι.<br />Ο δεύτερος είναι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV).<br />Πλέον πρέπει να στρέψουμε την προσοχή στον αυξανόμενο ρόλο των UAV στους πολέμους του μέλλοντος.<br />Μέχρι τώρα θεωρούνται τα UAV δευτερεύοντα και υποστηρικτικά εργαλεία, αλλά σταδιακά έρχονται στο προσκήνιο.<br /> Αυτό το άρθρο θα περιγράψει αυτήν τη μεταμόρφωση των UAV στους πολέμους.<br />Τα UAV δεν είναι νέα τεχνολογία, υπάρχουν ήδη από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Βιετνάμ και στους πολέμους του Ισραήλ στα τέλη της δεκαετίας του 1960 κατά μήκος της διώρυγας του Σουέζ.<br />Σήμερα υπάρχει μια τεράστια ποικιλία τύπων UAV σε ένα μεγάλο φάσμα ρόλων.<br />Τα μικρά τετράγωνα ελικόπτερα, συνήθως αποκαλούμενα «drone», χρησιμοποιούνται ως παιχνίδια, ως πλατφόρμες επιτήρησης, ως πλατφόρμες μεταφοράς βομβών.<br />Μια άλλη κατηγορία στρατιωτικών UAV είναι τα μικρά αεροσκάφη αυτο-πλοήγησης και αυτο-καθοδηγούμενα.<br />Το ακρωνύμιο «UAV» εφαρμόζεται συνήθως μόνο σε μη επανδρωμένα οχήματα διαφόρων μεγεθών που κινούνται με έλικα, από αεροσκάφη που εκτοξεύονται στο χέρι έως τεράστια οχήματα βάρους πολλών τόνων που απαιτούν τακτικούς διαδρόμους για απογείωση και προσγείωση.<br />Τα αεριωθούμενα αεροσκάφη UAV ανεξάρτητα από το μέγεθος και τη λειτουργία τους.<br />Υπάρχουν UAV "Kamikaze" που προωθούνται με κινητήρες τζετ, UAV "Kamikaze" που κινούνται με έλικα.<br />Δυστυχώς, δεν υπάρχει συμφωνημένη ορολογία για τους διάφορους τύπους UAV.<br />Απλουστευμένα ο πολύς κόσμος τα αποκαλεί «drones».<br />Τα UAV χρησιμοποιούνται στη μάχη από τα μέσα του 20ού αιώνα.<br />Το σύγχρονο UAV που συνδυάζει μικρές διαστάσεις με πολύ ισχυρή οπτική αναγνώριση εφευρέθηκε στο Ισραήλ.<br />Προήλθε από ερασιτεχνικά μοντέλα αεροσκαφών εφοδιασμένα με φωτογραφικές κάμερες υψηλής ευκρίνειας που χρησιμοποιήθηκαν για να αποκτήσουν πληροφορίες σχεδόν σε πραγματικό χρόνο σχετικά με την ανάπτυξη του αιγυπτιακού στρατού στη δυτική όχθη του καναλιού του Σουέζ κατά τη διάρκεια του πολέμου.<br />Η επιτυχία τότε, άνοιξε το δρόμο για την ανάπτυξη πιο εξελιγμένων UAV από τις αμυντικές βιομηχανίες του Ισραήλ (που ονομάστηκαν τότε «Μικρά αεροσκάφη χωρίς πιλότους»).<br />Η πρώτη γενιά UAV χρησιμοποιήθηκε στην επιχείρηση "Mole Cricket 19" στην αρχή του πολέμου του Λιβάνου του 1982, κατά τη διάρκεια της οποίας έπαιξαν το βασικό ρόλο στην καταστροφή των αεροπορικών αμυντικών συστημάτων της Συρίας χωρίς απώλειες στην Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία.<br />Αυτή η επιτυχία δημιούργησε σημαντική ζήτηση για UAV του Ισραήλ που ήταν πρωτοπόρος σε αυτή τη νέα μορφή πολέμου και ισραηλινές εταιρίες κέρδισαν μεγάλες εξαγωγικές συμβάσεις.<br />Είναι αξιοσημείωτο ότι τα πρώτα UAV που χρησιμοποιήθηκαν από τις ΗΠΑ στη μάχη δόθηκαν από το Ισραήλ και χρησιμοποιήθηκαν από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ στον πόλεμο του Κόλπου του 1991<br /><br />Τα UAV και η Μεσόγειος<br /><br />Σε γενικές γραμμές, η ανάπτυξη UAV απαιτεί πολύ λιγότερα χρήματα και χρόνο από εκείνη των επανδρωμένων μαχητικών αεροσκαφών.<br />Έτσι, η αυξανόμενη ζήτηση για στρατιωτικά UAV δημιούργησε πληθώρα εταιριών ακόμη και σε χώρες που δεν έχουν ισχυρή βιομηχανία.<br />Οι ΗΠΑ, αφού αγόρασαν ισραηλινά UAV, ανέπτυξαν τα δικά τους συστήματα και κυριαρχούν σήμερα στη διεθνή αγορά UAV.<br />Κοντά βρίσκονται και οι Κινέζοι.<br />Και στη Μέση Ανατολή υπάρχουν πλέον πολλές άλλες χώρες, εκτός από το Ισραήλ, που αναπτύσσουν UAV.<br />Οι πιο σημαντικές είναι το Ιράν και η Τουρκία, των οποίων οι UAV τα οποία δοκιμάστηκαν στην μάχη και έχουν κριθεί αποτελεσματικά.<br /><br />Τα τουρκικά και ιρανικά UAV<br /><br />Στην ανάλυση αυτή θα εστιάσουμε στην ανάπτυξης των τουρκικών και ιρανικών UAV… και πως μπορούν να αλλάξουν τους συσχετισμούς στην Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή.<br />Εν συντομία, η κύρια επίπτωση είναι ότι το Ισραήλ πρέπει να θεωρήσει τα UAV και τους πυραύλους ακριβείας ως δύο πτυχές της ίδιας απειλής τις μη επανδρωμένες απειλές από αέρος.<br /><br />Τα UAV του Ιράν<br /><br />Το αρχικό κίνητρο του Ιράν για την κατασκευή UAV προήλθε από τον πόλεμο της δεκαετίας του 1980 με το Ιράκ του Saddam Hussein.<br />Όπως στην περίπτωση του Ισραήλ κατά τη διάρκεια του πολέμου, το Ιράν είχε επίσης την επείγουσα ανάγκη για αποτελέσματα σε πραγματικό χρόνο απέναντι στον εχθρό.<br />Το πρώτο ιρανικό UAV που κατασκευάστηκε άρχισε να λειτουργεί το 1985 και απέδειξε αμέσως τη χρησιμότητά του.<br />Όμως, η σημαντική ώθηση για τα UAV ως πρωταρχικό οπλικό σύστημα προήλθε από τον «πόλεμο των πετρελαιοφόρων» που ξεκίνησε από το Ιράν κατά τα τελευταία δύο χρόνια της σύγκρουσης (1987-1988).<br />Το Ιράν ξεκίνησε μια ναυτική και αεροπορική εκστρατεία για να εμποδίσει τις εξαγωγές πετρελαίου του Κουβέιτ.<br />Το Κουβέιτ δεν συμμετείχε στις συνεχιζόμενες εχθροπραξίες, ωστόσο παρείχε οικονομική υποστήριξη στον Saddam Hussein. Με τα πετρελαιοφόρα να κινούνται κατά μήκος του Περσικού Κόλπου τα ιρανικά UAV είχαν πλεονεκτήματα.<br />Ωστόσο η κλιμάκωση και οι επακόλουθες μάχες μεγάλης κλίμακας (που κρατήθηκαν μυστικές για χρόνια) είχαν ως αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να προκαλέσουν μεγάλες απώλειες στο ναυτικό και στην αεροπορική δύναμη του Ιράν.<br />Η ηγεσία του Ιράν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν είχε καμία ελπίδα απέναντι στη στρατιωτική δύναμη των ΗΠΑ σε έναν συμβατικό, πόλεμο.<br />Ως εκ τούτου, ανέπτυξαν τη δική τους εκδοχή ασύμμετρου πολεμικού δόγματος που απαιτεί να πλημμυρίσει το πεδίο της μάχης με σμήνη φτηνών και εύκολα κατασκευασμένων μη επανδρωμένων οπλικών συστημάτων.<div><br />Από αυτήν την απόφαση αναπτύχθηκαν οι βιομηχανίες πυραύλων και UAV του Ιράν.<br />Οι αμυντικές βιομηχανίες του Ιράν βρίσκονταν σε εμβρυϊκό επίπεδο στην εποχή της Ισλαμικής Επανάστασης του 1978.<br />Δεν είχαν προηγούμενη εμπειρία στην ανάπτυξη και παραγωγή αεροδιαστημικής και δεν είχαν προμηθευτές κινητήρων αεροσκαφών.<br />Οι αμερικανικές και διεθνείς κυρώσεις που επιβλήθηκαν κατά του νέου ισλαμικού καθεστώτος εμπόδισαν την πρόσβαση στις αγορές εξοπλισμού και εξαρτημάτων από τον βιομηχανικό κόσμο.<br />Το Ιράν έλυσε αυτό το πρόβλημα αναπτύσσοντας ένα παραγωγικό δίκτυο παράνομων προμηθειών μέσω τρίτων χωρών.<br />Ένα παράδειγμα ήταν το λαθρεμπόριο του Ιράν που έλαβε 61 γερμανικούς κινητήρες για τα UAV μέσω της Γαλλίας.<br /> Ένα πιο πρόσφατο περιστατικό ήταν η κρυφή αγορά μικρών αεριωθούμενων κινητήρων από έναν Τσέχο κατασκευαστή.<br />Σε μια έκθεση όπλων του Ιράν του 2016, ένας παρόμοιος κινητήρας χαρακτηρίστηκε ως «ιρανικός κινητήρας».<br />Η τσεχική εταιρεία αρνήθηκε ότι έχει πουλήσει ποτέ τέτοιους κινητήρες ή τεχνολογία στο Ιράν.<br />Οι Ιρανοί κατάφεραν να πάρουν πολύτιμες πληροφορίες από οποιοδήποτε ξένο UAV έπεφτε στα χέρια τους.</div><div><br />Το 2011, ένα αμερικανικό RQ 170 UAV - η τελευταία λέξη στην τεχνολογία stealth - προσγειώθηκε μυστηριωδώς στο Ιράν.<br />Οι συνθήκες που οδήγησαν στην ασφαλή προσγείωση αυτού του μεγάλου και εξελιγμένου οχήματος μέσα σε εχθρική περιοχή παραμένουν ασαφείς μέχρι σήμερα.<br />Ωστόσο, για τους Ιρανούς ήταν ένας θησαυρός για την τεχνολογία UAV.<br />Το 2014, ο διοικητής της αεροπορικής και διαστημικής δύναμης του IRGC, στρατηγός Amir Hadjizadeh, ανακοίνωσε ότι οι δυνάμεις του κατέρριψαν ένα ισραηλινό UAV «Hermes 450» κοντά στην πυρηνική εγκατάσταση στο Natanz.<br />Από τις εικόνες των συντριμμιών που δημοσιεύθηκαν μαζί με αυτήν την ανακοίνωση, ήταν δύσκολο να προσδιοριστεί ο τύπος και η προέλευση του μη επανδρωμένου αεροσκάφους.<br />Το 2019 οι Ιρανοί κατέρριψαν ένα τεράστιο UAV αναγνώρισης τύπου Hawk που ανήκε στο Ναυτικό των ΗΠΑ.<br />Παρόλο που το αεροσκάφος διαλύθηκε, για άλλη μια φορά στους μηχανικούς του Ιράν δόθηκαν πληροφορίες σχετικά με τεχνολογίες αιχμής για τα UAV.<br /><br />Η βιομηχανία UAV του Ιράν είναι σήμερα μια από τις πιο παραγωγικές στον κόσμο....<br /><br />Επισήμως, οι επίγειες δυνάμεις του Στρατού του Ιράν (Artesh) λειτουργούν τα UAV, και όχι το IRGC (Sepah) που είναι υπεύθυνο για όλα τα στρατηγικά όπλα στο Ιράν.<br />Αυτό ίσως υποδηλώνει ότι οι στρατιωτικοί σχεδιαστές του Ιράν είδαν αρχικά τα UAV τους ως τακτικά, υποστηρικτικά όπλα πεδίου μάχης, παρά στρατηγικά.<br />Στην πράξη, το IRGC κάνει χρήση του στόλου UAV του Ιράν, παρόλο που δεν είναι σαφές εάν τα χρησιμοποιεί ανεξάρτητα ή αν τα δανείζεται από τον στρατό.<br />Ωστόσο, το Ιράν χρησιμοποιεί το UAV του για να εξάγει την επανάστασή του στη Μέση Ανατολή.<br /> Σε γενικές γραμμές, το Ιράν αναπτύσσει δύο διαφορετικές οικογένειες UAV: επαναχρησιμοποιήσιμα οχήματα επιτήρησης / επίθεσης εδάφους που χρησιμοποιούνται για τη συλλογή οπτικών πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο και για επίγεια επίθεση, και UAVs "Kamikaze" μίας χρήσης για επιθέσεις στο έδαφος.<br />Το πρώτο από τα επαναχρησιμοποιήσιμα UAV παρακολούθησης ήταν το "Ababil" στις διάφορες διαμορφώσεις του.<br />Πρόκειται για ένα μάλλον μικροσκοπικό μηχάνημα, μερικά από τα οποία έχουν παραδοθεί στην Hizballah του Λιβάνου.<br />Τέσσερα τέτοια μικρά αεροσκάφη ξεκίνησαν από το Νότιο Λίβανο προς την ενδοχώρα του Ισραήλ κατά την τελευταία εβδομάδα του πολέμου του Λιβάνου του 2016.<br />Δύο από τα UAV καταρρίφθηκαν από Ισραηλινά F-16, ένα έπεσε στο Ισραήλ όχι μακριά από τα σύνορα του Λιβάνου λόγω τεχνικής δυσλειτουργίας και ο τέταρτος εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος.<br />Επί του παρόντος, το πιο εξελιγμένο και σημαντικό σύστημα του Ιράν είναι το UCAV μεσαίου υψομέτρου "Shahed 139".</div><div><br />Αυτό το αεροσκάφος, που μοιάζει με το αμερικανικό «Predator» σε διαστάσεις και διαμόρφωση, τροφοδοτείται από κινητήρα 100 ίππων στηριζόμενο στον αυστριακό εμβολοφόρο «Rotax», τον ίδιο με αυτόν που χρησιμοποιεί ο αμερικανικός «Predator», καθώς και το Hermes 900 του Ισραήλ.<br />Οι Ιρανοί χρησιμοποίησαν αυτό το UCAV στη Συρία για να υποστηρίξουν τις δυνάμεις του Assad και να επιτεθούν στους στόχους του ISIS.<br />Δύο Shahed 139s καταρρίφθηκαν τον Ιούνιο του 2019 από μαχητικά αεροσκάφη των ΗΠΑ στη Βόρεια Συρία, όταν διεξήγαγαν επιτήρηση των στόχων του ISIS.<br />Τον ίδιο μήνα, ένας άλλος «Shahed 139» καταρρίφθηκε από την Πακιστανική Πολεμική Αεροπορία ενώ πετούσε πάνω από το Μπαλουχιστάν,<br />Το Ιράν χρησιμοποιεί εκτενώς τα UAV του για να επεκτείνει την επιρροή του στη Μέση Ανατολή.<br /> Εκτός από την παροχή ολοκληρωμένων συστημάτων UAV, σχεδιάζει «προσαρμοσμένα» συστήματα UAV.</div><div><br />Υπάρχουν ενδείξεις για την ύπαρξη ενός ειδικού κέντρου σχεδιασμού στην αεροδιαστημική βιομηχανία του Ιράν για την ανάπτυξη «προσαρμοσμένων» UAV για τους συμμάχους και τους υποστηρικτές της Ισλαμικής Δημοκρατίας.<br />Το κύριο κίνητρο των «προσαρμοσμένων» UAVs είναι να υποστηρίζει το Ιράν ότι δεν έχει καμία εμπλοκή με αυτά τα συστήματα.<br />Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο στόλος UAV της Hamas που παράγεται στη Γάζα.<br />Κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα του 2014 (Επιχείρηση Προστατευτική Άκρη), η Hamas ξεκίνησε αρκετά UAV προς το Τελ Αβίβ.<br />Αυτά τα αεροσκάφη ήταν προφανώς σχεδιασμένα ειδικά για τη στρατιωτική οργάνωση της Γάζας και εξωτερικά δεν μοιάζουν με κανένα γνωστό ιρανικό τύπο.<br />Δύο από αυτά καταρρίφθηκαν από τα συστήματα αεροπορικής άμυνας Patriot,<br />Το Ιράν αναπτύσσει επί του παρόντος βαλλιστικούς πυραύλους ακριβείας με επαρκή εμβέλεια για να χτυπήσει εγκαταστάσεις πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας αλλά τελικά χρησιμοποιεί UAV. Γιατί επέλεξε το Ιράν την πιο περίπλοκη και επικίνδυνη μέθοδο χρησιμοποιώντας τα αεροσκάφη UAV;<br />Προφανώς γιατί δεν θέλει το Ιράν να συνδεθεί με αυτές τις επιθέσεις.<br />Δεν είναι δυνατή η ανίχνευση μικρών UAV που πετούν χαμηλά στο έδαφος δεν είναι εύκολο να ανιχνευθεί από πού προέρχεται.<br />Έτσι, το Ιράν χρησιμοποιεί τα UAV με τον δικό του μοναδικό τρόπο.<br />Πρώτον, παρέχοντας «προσαρμοσμένα» σχέδια στους συμμάχους και δεύτερον, παρέχοντας ανώνυμες επιθέσεις χωρίς ταυτότητα. Η Σαουδική Αραβία αναπτύσσει μια μεγάλη και εξελιγμένη αεροπορική δύναμη εξοπλισμένη με τα καλύτερα τελευταία αεροσκάφη της Δύσης.<br /> Έχει μεγάλη και καλά εξοπλισμένη δύναμη στρατού και ναυτικό. Με όλα αυτά, το Βασίλειο δεν είναι σε θέση να τερματίσει αποτελεσματικά την απειλή από τα UAV του Ιράν. Χρησιμοποιώντας μόλις 25 ή λιγότερο φθηνά UAV για ένα επώδυνο στρατηγικό χτύπημα, το Ιράν ανάγκασε τη Σαουδική Αραβία να σταθμίσει την επιλογή να τερματίσει την παρέμβασή της στην Υεμένη<br /><br />Τα UAV της Τουρκίας<br /><br />Η Τουρκία διαφέρει από το Ιράν στο γεωπολιτικό της περιβάλλον. Σε αντίθεση με την Ισλαμική Δημοκρατία που βρίσκεται υπό καθεστώς embargo από τότε που ιδρύθηκε το 1978, η Τουρκία είναι μέλος της διεθνούς κοινότητας.<br />Προσχώρησε στο ΝΑΤΟ κατά την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου και έπαιξε βασικό ρόλο στον περιορισμό της Σοβιετικής Ένωσης.<br />Η ακμάζουσα – παρά την κρίση του κορωνοιού - οικονομία της βασίζεται στο εκτεταμένο διεθνές εμπόριο και στην ισχυρή εξαγωγική βιομηχανία.<br />Οι αμυντικές βιομηχανίες της Τουρκίας έχουν πλήρη πρόσβαση στις παγκόσμιες αγορές.<br />Ως αποτέλεσμα, ο δρόμος της Τουρκίας προς τα σύγχρονα UAV ήταν πιο σύντομος και ομαλότερος από αυτόν του Ιράν.<br />Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Τουρκία απέκτησε από τη Δύση, κυρίως από τις ΗΠΑ πολλά αμυντικά συστήματα.<br />Οι τουρκικές αμυντικές βιομηχανίες στην εποχή του Ατατούρκ, ήταν ασήμαντες λόγω του ανταγωνισμού από την Δύση.<br />Η Τουρκία, μετά την εισβολή της στην Κύπρο το 1974, βρέθηκε στο μικροσκόπιο και με την επιβολή embargo όπλων δέχθηκε πλήγμα.<br />Παρόλο που το embargo άρθηκε τρία χρόνια αργότερα, τα κατάλοιπα έμειναν.<br />Η Τουρκία προσαρμόστηκε μια πολιτική «ανεξαρτησίας πυρομαχικών και οπλικών συστημάτων» σε κρίσιμα οπλικά συστήματα για τη χερσαία, αεροπορική και ναυτική της δύναμη. Αυτή η πολιτική εφαρμόστηκε ακόμη πιο δυνατά από τον ισχυρό ηγέτη της Τουρκίας, τον Erdogan.<br />Οι υφιστάμενες αμυντικές βιομηχανίες επεκτάθηκαν και δημιουργήθηκαν νέες για να καλύψουν όλο το φάσμα των σύγχρονων στρατιωτικών τεχνολογιών.<br />Σήμερα, η Τουρκία ασχολείται με ένα ευρύ φάσμα οπλικών συστημάτων συμπεριλαμβανομένων, National Fighter Aircraft και του National Satellite Launcher.<br />Μία από τις κατηγορίες όπλων που επιλέχθηκαν για ιδιαίτερη προσοχή ήταν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη.</div><div><br />Η επιχειρησιακή απαίτηση για ένα τέτοιο όπλο προήλθε από τις συνεχιζόμενες στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας και της κουρδικής οργάνωσης PKK στην ανατολική Τουρκία.<br />Το ορεινό έδαφος έδωσε πλεονέκτημα στις κουρδικές δυνάμεις έναντι του τουρκικού στρατού.<br />Οι κούρδοι γνωρίζουν τον αντάρτικο πόλεμο και δεν μπορούσαν εύκολα να νικηθούν από τους τούρκους.<br />Η ανάγκη για «ένα μάτι στον ουρανό» που θα μπορούσε να παρέχει οπτική νοημοσύνη σχετικά με τις κουρδικές κινήσεις έγινε επείγουσα.<br />Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η Τουρκία απέκτησε μη επανδρωμένα αεροσκάφη πρώτης γενιάς από τον Καναδά και τη Γερμανία.<br />Αυτά τα πρωτόγονα συστήματα - με τους σημερινούς όρους - παρείχαν αναγνώριση σε πραγματικό χρόνο, αλλά δεν είχαν την ικανότητα της εντατικής παρακολούθησης.<br /><br /> <img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2020-10/turkish%20UAV.jpg?itok=v6zCSLFT" width="640" /><br /><br /></div><div>To Ισραήλ έδωσε UAV στην Τουρκία<br /><br />Οι πρώτες τουρκικές προσπάθειες για την ανάπτυξη UAV ήταν ανεπιτυχείς.<br />Κατά συνέπεια, το 2006 η Τουρκία αγόρασε από το Ισραήλ 10 σύγχρονα UAV Heron με την προϋπόθεση ότι θα αντικατασταθούν τα οπτικά συστήματα από τουρκικά σχεδιασμένα και κατασκευασμένα συστήματα.<br /> Η ενσωμάτωση των τουρκικών οπτικών συστημάτων στα ισραηλινά αεροσκάφη αποδείχθηκε πιο δύσκολη από ότι είχε προβλεφθεί προκαλώντας καθυστέρηση πέντε ετών στην παράδοσή τους.<br />Λίγο μετά την έναρξη των επιχειρήσεων, η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία διαμαρτυρήθηκε για ζητήματα ποιότητας στα UAV και τα επέστρεψε στο Ισραήλ για επισκευή.<br />Οι επιδεινούμενες διπλωματικές σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας του Erdogan οδήγησαν στο πάγωμα αυτής της συμφωνίας.<br />Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης κατηγόρησαν τους χειριστές του Ισραηλινού UAV ότι σαμποτάρουν τα συστήματα και ότι χρησιμοποίησαν κρυφά την τουρκική τεχνολογία<br />Ωστόσο, ακόμη και η σύντομη θητεία τους απέδειξε την χρησιμότητα τους.<br />Ενώ οι Herons εντοπίζουν στόχους σε πραγματικό χρόνο, η καταστροφή τους απαιτούσε υποστήριξη από αεροσκάφη. Προφανώς, αυτό που χρειαζόταν ήταν ένα UAV που θα μπορούσε να κάνει κάτι περισσότερο από ένα σύστημα παρακολούθησης στόχων.<br />Αυτό που χρειαζόταν ήταν το UAV να επιτύχει τον στόχο με δικά του μέσα.<br />Με άλλα λόγια, αυτό που χρειαζόταν ήταν ένα οπλισμένο UAV (UCAV σε επαγγελματική γλώσσα).<br />Ωστόσο, τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ισραήλ αρνήθηκαν να πουλήσουν οπλισμένα UAV στην Τουρκία.<br />Οι ΗΠΑ αναπτύσσουν έναν μεγάλο στόλο UAV που φέρουν οπλισμό (όπως αυτός που σκότωσε τον Qassem Soleimani τον Ιανουάριο του 2020), αλλά είναι απρόθυμες να τα πουλήσουν παγκοσμίως λόγω του ότι θέλουν να έχουν πλεονέκτημα στα πεδία των μαχών.<br />Οι ΗΠΑ πωλούν οπλισμένα UAV, αλλά μόνο στον πυρήνα των συμμάχους, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αυστραλίας.<br />Το Ισραήλ, ακόμη είναι αποκλεισμένο από τα UAV που φέρουν οπλισμό.<br />Το Ισραήλ δεν ήθελε να δώσει διαβαθμισμένες πληροφορίες για την τεχνολογία των UAV γιατί ανησυχούσε μήπως η Τουρκία την μεταφέρει αυτή την τεχνολογία σε εχθρούς του Ισραήλ.<br />Πρέπει να σημειωθεί ότι η ύπαρξη ένοπλων UAV στην υπηρεσία Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας είναι γνωστή από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.<br />Η κυβέρνηση του Ισραήλ ποτέ δεν αναγνώρισε την ύπαρξή τους στο οπλοστάσιό της.<br /><img height="426" src="https://assets.bwbx.io/images/users/iqjWHBFdfxIU/idhK.swkhq.I/v0/1000x-1.jpg" width="640" /><br />Τουρκικά UAV ή Selcuk Bayraktar<br /><br />Το πρόσωπο κλειδί στο σύγχρονο τουρκικό UAV είναι ο Selcuk Bayraktar, ένας ταλαντούχος μηχανικός και απόφοιτος δύο κορυφαίων πανεπιστημίων των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της πιο αριστοκρατικής σχολής μηχανικών του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT).<br />Το 1987, η οικογένεια Bayraktar άνοιξε ένα εργοστάσιο κατασκευής εξαρτημάτων αυτοκινήτων.<br />Ο Selcuk, ο οποίος είχε γοητευτεί με την πτήση γενικά και ειδικότερα με την επανδρωμένη πτήση, έπεισε την οικογένειά του να στραφεί σε ανάπτυξη και παραγωγή UAV.<br />Το 2007 ο Selcuk αποχώρησε από το MIT πριν ολοκληρώσει τις διδακτορικές του σπουδές και προσχώρησε στην οικογενειακή εταιρεία ως επικεφαλής μηχανικός της.<br />Ο Selcuk Bayraktar, ο οποίος προέρχεται από μια ισλαμική οικογένεια, προκάλεσε αναταραχή στην Τουρκία όταν αντιτάχθηκε δυνατά στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης για την απόκτηση Ισραηλινών UAV.<br />Το πρώτο σχέδιο Selcuk που αγόρασαν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις ήταν ένα μικρό αναγνωριστικό UAV.<br />Ο επόμενος σχεδιασμός του, ένα μεσαίου μεγέθους οπλισμένο UAV που ονομάστηκε "Bayraktar TB2" πέταξε για πρώτη φορά το 2009.<br />Αυτό το αεροσκάφος μπορεί να μεταφέρει τέσσερις βόμβες MAME-L που κατασκευάστηκαν από τον Rocketsan, τον κορυφαίο κατασκευαστή πυραύλων της Τουρκίας.<br />Το 2015, το οπλισμένο UAV Bayraktar πραγματοποίησε επίθεση που καλύφθηκε από τα μέσα ενημέρωσης κα στέφθηκε με επιτυχία.<br /><br />Το 2016 ο Selcuk Bayraktar παντρεύτηκε τη Sumeyye, τη μικρότερη κόρη του Erdogan....<br /><br />Από τότε, o Selcuk έγινε «ο πατέρας των UAV της Τουρκίας» και εθνικός ήρωας.<br />Ενώ οι τουρκικές βιομηχανίες αεροσκαφών παρήγαγαν επίσης ένα «αντικαταστάτη UAV» που ονομάστηκε «Anka» που αναπτύσσεται από την τουρκική αεροπορία, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της Selcuk κυριαρχούν στον τουρκικό στόλο UAV, συγκεντρώνουν την δόξα στο πεδίο της μάχης και εξάγονται στο εξωτερικό.<br />Μετά την επιτυχή επίδειξη του 2015, η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία αγόρασε τα μη επανδρωμένα «Bayraktars» σε μεγάλους αιρθμούς.<br />Το βάπτισμα του πυρός ήταν στον πόλεμο εναντίον των Κούρδων εντός της Τουρκίας και στις κουρδικές περιοχές στη Συρία και το Ιράκ.<br />Το Bayraktar φέρει ένα μηχανισμό λέιζερ που μπορεί να καθορίσει στόχους είτε για τις δικές του βόμβες είτε για ισχυρότερους πυραύλους που μεταφέρουν τα F-16 της Τουρκίας.<br />Από το ντεμπούτο του το 2016, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktars παρουσίασαν εξαιρετικές επιδόσεις, ιδίως σε στοχευμένες δολοφονίες Κούρδων ανώτερων αξιωματικών.<br />Με την πάροδο του χρόνου, οι Bayraktars έχουν σκοτώσει 450 Κούρδους μαχητές.<br />Συμπεριλαμβανομένων των ανώτερων διοικητών που καταζητούνταν από την Τουρκία για χρόνια.<br />Το Bayraktar είναι οπλισμένο UAV και ο σχεδιαστής του Celcuk Bayraktar κέρδισαν τη φήμη στα Τουρκικά μέσα ενημέρωσης αλλά και στην τουρκική κοινωνία. <br />Με το πρόσχημα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, ο τουρκικός στρατός κατέλαβε μια ζώνη ασφαλείας εντός της Συρίας κατά μήκος των κοινών συνόρων, για να αποτρέψει τους Κούρδους από διασυνοριακές επιχειρήσεις.<br /><br />Έπληξαν συριακά στρατεύματα<br /><br />Ο τελευταίος θύλακας των ανταρτών στη βορειοδυτική Συρία επικεντρώνεται στην πόλη Idlib.<br />Οι Τούρκοι ανέλαβαν ουσιαστικά τον έλεγχο αυτού του θύλακα και το συμπεριέλαβαν στη ζώνη ασφαλείας τους, τοποθετώντας εκεί τουρκικά στρατεύματα με το πρόσχημα των «Παρατηρητών» σε αυτό που αποκαλούν «Σημεία παρατήρησης».<br />Το καθεστώς του Assad, του οποίου η πολιτική - σε συνεννόηση με τη Ρωσία - είναι να ελέγξει ολόκληρη την επικράτεια της Συρίας, ξεκίνησε την «Επιχείρηση Dawn of Idlib 2» τον Δεκέμβριο του 2019 για να κατακτήσει τον θύλακα του Idlib.<br />Τον Φεβρουάριο του 2020, με σχεδόν το ήμισυ του θύλακα ήδη στα χέρια του Assad, η αεροπορία της Συρίας χτύπησε ένα «Σημείο Παρατήρησης» σκοτώνοντας 34 τούρκους στρατιώτες.<br />Σε απάντηση, η Τουρκία ξεκίνησε μια ισχυρή επιχείρηση αντιποίνων ενάντια στις ένοπλες δυνάμεις του Assad, που ονομάστηκε «Επιχείρηση Spring Shield».<br />Στόχος του ήταν να τιμωρήσει το καθεστώς του Assad και να σταματήσει την επίθεσή του στον θύλακα του Idlib.<br />Κατά τη διάρκεια των επτά ημερών του «Operation Spring Shield», τα οπλισμένα αεροσκάφη του Celcuk εισέβαλαν στις πίσω περιοχές πίσω από τις μπροστινές γραμμές και κατέστρεψαν τις εγκαταστάσεις και τα όπλα του στρατού του Αssad.<br />Τις πρώτες σαράντα οκτώ ώρες, η Τουρκία ισχυρίστηκε ότι σκότωσε 330 σύριους στρατιώτες και κατέστρεψε 23 άρματα μάχης, 10 θωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού και 23 πυροβόλα καθώς και πολλά φορτηγά με πυρομαχικά.<br />Οι ανεπίσημες πηγές του στρατού του Assad παραδέχτηκαν ότι υπέστη σοβαρές απώλειες, αλλά δεν έδωσαν λεπτομέρειες. Ωστόσο, ο πιο σημαντικός ισχυρισμός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων ήταν η καταστροφή δύο συριακών συστημάτων αεροπορικής άμυνας: ένα SA 17 «Buk» και ένα SA 22 «Panzir». Το τελευταίο είναι γνωστό στο Ισραήλ από τις αεροπορικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Συρία τα τελευταία χρόνια.<br />Τα video που κυκλοφόρησαν από το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας δείχνουν ότι το «Panzir» καταστρέφεται ενώ βρίσκεται σε ενεργή λειτουργία, με την κεραία του ραντάρ να περιστρέφεται αναζητώντας στόχους.<br />Το υλικό δείχνει ότι η καταστροφή του «Panzir» επιτεύχθηκε με μια βόμβα που απελευθερώθηκε από ένα UAV.<br />Θεωρητικά, αυτό είναι ένα αδύνατο σενάριο, δεδομένου ότι το βεληνεκές της μικρής βόμβας του Bayraktar είναι μόλις 8 χιλιόμετρα, ενώ το πραγματικό εύρος των πυραύλων εδάφους-αέρα Panzir είναι 32 χιλιόμετρα.<br />Το ίδιο το Bayraktar είναι ένα αρκετά μεγάλο αεροσκάφος που ταξιδεύει σε μεσαίο υψόμετρο. θεωρητικά, είναι στόχος για οποιοδήποτε "Panzir" πολύ πριν μπορέσει να πλησιάσει αρκετά για να απελευθερώσει το MAME-L.<br />Ωστόσο, ο τουρκικός στόλος UAV έχει υποστεί πλήγματα.<br />Τα μαχητικά αεροσκάφη της Συριακής Πολεμικής Αεροπορίας κατάφεραν να καταρρίψουν ένα τουρκικό UAV «Anka». Τουλάχιστον ένα και ίσως δύο Bayraktars καταρρίφθηκαν.<br />Το Bayraktar, με όλες τις δυνατότητές του, δεν είναι άτρωτο από πυραυλική επίθεση, όπως συνέβη αργότερα σε μεταγενέστερες επιχειρήσεις.<br />Αναμφίβολα, τα UAV παρείχαν στην Τουρκία ένα στρατιωτικό και διπλωματικό πλεονέκτημα.<br /><br />Άλλαξαν τους συσχετισμούς στην Λιβύη<br /><br />Ενώ οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις ήταν απασχολημένες με τον στρατό του Assad στη Συρία, μια άλλη τουρκική εκστρατευτική δύναμη ξεκίνησε στρατιωτικές επιχειρήσεις στην μακρινή Λιβύη.<br />Ο εμφύλιος πόλεμος της Λιβύης σιγοκαίει από την εποχή της δολοφονίας του Moammar Ghaddafi το 2011.<br />Επί του παρόντος, η Λιβύη είναι πολιτικά και εδαφικά χωρισμένη μεταξύ δύο αντιμαχόμενων πλευρών, της διεθνώς αναγνωρισμένης «κυβέρνησης εθνικής ενότητας» που εδρεύει στην Τρίπολη και του «Λιβυκού Οίκου» υπό την ηγεσία του στρατηγού Khalifa Haftar, διοικητή του Εθνικού Στρατού της Λιβύης LNA, με έδρα τη Βεγγάζη, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Λιβύης.<br />Ο στρατηγός Haftar και το LNA υποστηρίζονται από τη Ρωσία, την Αίγυπτο και τα ΗΑΕ.<br />Προς το τέλος του 2019, το LNA υπερισχύει ολόκληρης της επικράτειας της Λιβύης και ετοιμαζόταν να καταλάβει την Τρίπολη και έτσι να ενώσει τη χώρα και να τερματίσει τον πόλεμο.<br />Σε αυτό το σημείο ο Erdogan της Τουρκίας αποφάσισε να παρέμβει εξ ονόματος της κυβέρνησης της Τρίπολης.<br />Στις αρχές Ιανουαρίου 2020 το τουρκικό κοινοβούλιο ενέκρινε στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη και λίγες μέρες αργότερα η τουρκική εκστρατευτική δύναμη άρχισε την ανάπτυξη στην Τρίπολη.<br />Η τουρκική δύναμη περιλάμβανε εκπαιδευτές αλλά η κύρια συμβολή της Τουρκίας ήταν μια μοίρα των οπλισμένων UAV Bayraktar.<br />Η σημαία της Τρίπολης της Λιβύης ήταν ζωγραφισμένη στην ουρά κάθε Bayrakter.<br />Στην πραγματικότητα, συνέχισαν να διοικούνται και να λειτουργούν από τουρκικές ομάδες.<br /><br />Η εμφάνιση των Bayraktars στα πεδία της μάχης της Λιβύης άλλαξε τις στρατιωτικές ισορροπίες.....<br /><br />Όπως έκαναν στη Συρία, τα τουρκικά UAV του Celcuk Bayraktar εισέβαλαν βαθιά στις ελεγχόμενες περιοχές του LNA και έπληξαν τις δυνάμεις του στρατηγού Haftar.<br />Δεδομένου ότι η κυβέρνηση της Τρίπολης δεν είχε τη δική της αεροπορική δύναμη, τα μη επανδρωμένα Bayraktars της παρείχαν ουσιαστική υπεροχή σε ολόκληρη τη ζώνη του πολέμου.<br />Φαίνεται ότι οι Τούρκοι προσάρμοσαν το κλασικό δόγμα του πολέμου από αέρος, δίνοντας προτεραιότητα στην εξουδετέρωση της αεροπορικής άμυνας του αντιπάλου.<br />Οι γενικές δυνάμεις αεροπορικής άμυνας του Haftar αποτελούνταν από ρωσικά συστήματα Panzir.<br />Τα τουρκικά UAV τα κυνηγούσαν μεθοδικά, καταστρέφοντας 9 ή 10 μονάδες.<br />Μόλις καταστράφηκαν τα αντιαεροπορικά συστήματα του Haftar τα τουρκικά UAV λειτουργούσαν ελεύθερα πίσω από τις γραμμές του στρατηγού Haftar, καταστρέφοντας οπλικά συστήματα και κέντρα διοίκησης.<br />Κάτω από την ομπρέλα της τουρκικής μη επανδρωμένης αεροπορικής υπεροχής, οι ένοπλες δυνάμεις της Τρίπολης ξεκίνησαν μια ισχυρή αντεπίθεση που ώθησε τις δυνάμεις του Haftar εκατοντάδες χιλιόμετρα, ενώ ανακατέλαβαν πολλές πόλεις και χωριά.<br /><br />Απώλειες για τα τουρκικά UAV στην Λιβύη<br /><br />Όπως και στη Συρία, τα τουρκικά UAV δεν ήταν άτρωτα υπέστησαν απώλειες παρά την καταστροφή της σειράς Panzir.<br />Τα video που κυκλοφόρησαν οι δυνάμεις του Haftar έδειξαν συντρίμμια "Bayraktar" σε διάφορες τοποθεσίες.<br />Ένα video δείχνει ένα σε μεγάλο βαθμό άθικτο "Bayraktar" που εμφανίζεται σε κάποια άγνωστη πόλη.<br />Η εντύπωση είναι ότι αυτό το αεροσκάφος καταρρίφθηκε από ένα αντιαεροπορικό όπλο παλαιού τύπου διαμετρήματος 35 mm.<br />Οι δυνάμεις του στρατηγού Haftar ισχυρίστηκαν ότι κατέρριψαν τουλάχιστον 20 Bayraktars.<br /> Αυτό φαίνεται λίγο υπερβολικό.<br />Ωστόσο, υπάρχουν έμμεσες ενδείξεις ότι ο τουρκικός στόλος UAV υπέστη σημαντικές απώλειες.<br />Μια πιθανή ένδειξη ήταν η δήλωση στο αποκορύφωμα της μάχης ότι μόλις έδωσε έξι νέα Bayraktars στην τουρκική αεροπορία….<br /> Ο χρόνος της ανακοίνωσης υπαινίσσεται ότι ίσως προοριζόταν να μετριάσει τις ανησυχίες για τις απώλειες στο πεδίο της μάχης στην Λιβύη.<br />Ωστόσο, η κατάσταση δεν ήταν εντελώς μονόπλευρη.<br />Το LNA του στρατηγού Haftar είχε στη διάθεσή του έναν στόλο από άοπλα και οπλισμένα UAV.<br />Ένας τύπος άοπλου UAV ήταν το ρωσικό "Orlan 10"<br />Το πιο σημαντικό, ο στρατηγός Haftar εφοδιάστηκε με κινεζικά "Wing Lung" οπλισμένα UAV που μεταφέρουν πυραύλους τύπου "Blue Arrow 7".<br />Σύμφωνα με μια έκθεση του BBC αυτά τα ικανά μη επανδρωμένα αεροσκάφη τέθηκαν στη διάθεση του στρατηγού Haftar από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.<br />Το κινεζικό οπλισμένο UAV είναι σχεδόν διπλάσιο και περίπου πέντε φορές βαρύτερο από το Bayraktar, μπορεί επίσης να πετάξει περισσότερο, να παραμείνει στον αέρα περισσότερο και να φέρει βαρύτερα ωφέλιμα φορτία από το τουρκικό UAV.<br />Ωστόσο τα κινεζικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη του στρατηγού Haftar απέτυχαν να αφήσουν το σημάδι τους στο πεδίο της μάχης όπως έκαναν τα τουρκικά.<br /> Ίσως αυτό να οφείλεται στα διαφορετικά επιχειρησιακά δόγματα των δύο αντιτιθέμενων δυνάμεων.<br />Φαίνεται ότι ο στρατηγός Haftar χρησιμοποίησε τα οπλισμένα UAV του κυρίως για τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον κέντρων πληθυσμού αντί να ελέγχει τον εναέριο χώρο πάνω από το πεδίο της μάχης.<br />Ο τουρκικός στόλος UAV, αντιθέτως, χρησιμοποιήθηκε ως αληθινή τακτική αεροπορική δύναμη και ενήργησε επιθετικά ενάντια σε στρατιωτικούς στόχους.<br />Είναι λογικό ότι οι μικρότερες διαστάσεις και η πιο μέτρια απόδοση των τουρκικών αεροσκαφών το καθιστούν επίσης φθηνότερο από το μεγαλύτερο και βαρύτερο κινεζικό σχέδιο.<br /><br />Τα τουρκικά UAV στο Nagorno Karabakh<br /><br />Όμως οι μάχες στη Λιβύη δεν ήταν οι τελευταίες από τις περιπέτειες των τουρκικών UAV στην περιοχή.<br />Από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, μια συνεχιζόμενη σύγκρουση μεταξύ δύο πρώην Σοβιετικών δημοκρατιών - τώρα ανεξάρτητων εθνών - η σε μεγάλο βαθμό χριστιανική Αρμενία και το Μουσουλμανικό Αζερμπαϊτζάν σιγοκαίει εδώ και δεκαετίες.<br />Στη σοβιετική εποχή, τα σύνορα μεταξύ των δύο δημοκρατιών άφησαν τον κυρίως Αρμενικό θύλακα του Nagorno Karabakh στο Δυτικό Αζερμπαϊτζάν.<br />Όταν ανακηρύχτηκε η ανεξαρτησία, οι Αρμένιοι του Nagorno Karabakh αρνήθηκαν να ζήσουν υπό την κυριαρχία των Αζέρων. Αυτό οδήγησε σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο κατά τον οποίο ολόκληρη η δυτική πλευρά του Αζερμπαϊτζάν με το Nagorno Karabakh που βρίσκεται στο κέντρο έμεινε έξω από τον έλεγχο του Αζερμπαϊτζάν.<br />Οι Αρμένιοι του Nagorno Karabakh κήρυξαν ένα δικό τους ανεξάρτητο κράτος στο Δυτικό Αζερμπαϊτζάν, το οποίο ονομάζεται «Δημοκρατία της Artshakh», το οποίο παρέμεινε από τότε μη αναγνωρισμένο από τη διεθνή κοινότητα, ούτε καν από την ίδια την Αρμενία.<br />Ωστόσο, η σχέση εξάρτησης μεταξύ της Αρμενίας και του ανεπίσημου αδελφού της στο Nagorno Karabakh είναι απτή, και η άμυνα και η ύπαρξη του εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από την Αρμενία.<br />Η Αρμενία παραμένει εντός της ρωσικής σφαίρας επιρροής και έχει παραχωρήσει στη Ρωσία δύο βάσεις στην επικράτειά της ως αντάλλαγμα για τους ρωσικούς εξοπλισμούς, αν και η σημερινή κυβέρνησή της έχει επιδείξει πρόσφατα κάποια φιλοδυτικά αισθήματα, προκαλώντας την αντίδραση των Ρώσων.<br />Οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Αζερμπαϊτζάν είναι επίσης μέτριες. Η Ρωσία προμήθευσε μερικά όπλα στο Αζερμπαϊτζάν, αλλά τα τελευταία χρόνια το Μπακού προτίμησε να αγοράσει οπλικά συστήματα από το Ισραήλ και την Τουρκία.<br />Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, είναι ισχυρός υποστηρικτής του Αζερμπαϊτζάν για λόγους εθνικούς.<br />Στις 27 Σεπτεμβρίου 2020 το Αζερμπαϊτζάν ξεκίνησε μια επίθεση πλήρους κλίμακας στη «Δημοκρατία του Artshakh», σε μια προσπάθεια να ανακτήσει τον έλεγχο των Δυτικών περιοχών της.<br />Οι Αζέροι έριξαν στη μάχη τα καλύτερα και πιο πρόσφατα οπλικά συστήματα που αποκτήθηκαν με την πάροδο των ετών από το εξωτερικό.<br />Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, το Αζερμπαϊτζάν προσπάθησε να αγοράσει ένοπλα UAV, αλλά απορρίφθηκε το αίτημα τους από τη Δύση, οπότε λίγο πριν από τον πόλεμο, τον Ιούλιο του 2020, αγόρασε μια μοίρα των Τούρκων «Bayraktars».<br />Αυτή η μοίρα - πιθανότατα λειτουργεί από τουρκικές ομάδες – και αμέσως μπήκε στη μάχη.<br />Τις δύο πρώτες μέρες της εκστρατείας, τα αεροσκάφη και τα ελικόπτερα του Αζερμπαϊτζάν υπέστησαν σοβαρές απώλειες από την αεροπορική άμυνα SA-8.<br />Όπως και πριν, τα οπλισμένα UAV του Celcuk Bayraktar κυνηγούσαν και κατέστρεψαν μεθοδικά τεθωρακισμένα, με αποτέλεσμα να μειωθούν οι απώλειες και να ανακτηθεί η αεροπορική υπεροχή από την αεροπορική δύναμη των Αζέρων. Όπως και στη Συρία και τη Λιβύη, οι «Bayraktars» υπέστησαν απώλειες στο Nagorno Karabakh.<br />Οι Αρμένιοι ισχυρίζονται ότι έχουν καταρρίψει τουλάχιστον 12 από τα τουρκικά UAV.<br />Αυτό θα μπορούσε να είναι υπερβολικό, αλλά φωτογραφίες από συντρίμμια του αεροσκάφους Bayraktar στην Αρμενία αποδεικνύουν ότι πράγματι είχαν προκληθεί ορισμένες απώλειες. Ίσως τα συστήματα SA-8 κατάφεραν να καταρρίψουν μερικά από αυτά πριν καταστραφούν.<br /><br />Τα UAV αναπόσπαστο μέρος της στρατηγικής<br /><br />Το σύγχρονο UAV, που σχεδιάστηκε στο χωνευτήρι των πολέμων της Μέσης Ανατολής, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της τάσης προς την αυτοματοποίηση του μελλοντικού πολέμου.<br />Οι πόλεμοι στην Μεσόγειο απέδειξαν τα πλεονεκτήματά των UAV, αλλά και ορισμένα από τα μειονεκτήματά τους.<br />Το πλεονέκτημα και το μειονέκτημα του UAV βρίσκονται περίπου στην μέση μεταξύ εκείνων των επανδρωμένων μαχητικών αεροσκαφών από τη μία πλευρά και εκείνων του βαλλιστικού πυραύλου ακριβείας από την άλλη.<br />Σε αντίθεση με τα επανδρωμένα αεροσκάφη, οι βαλλιστικοί πύραυλοι είναι μια φορά, αναλώσιμα όπλα.<br />Τα περισσότερα οπλισμένα UAV - εκτός από τους τύπους Kamikaze - είναι επαναχρησιμοποιήσιμα συστήματα πολλαπλών αποστολών που σαν επανδρωμένα αεροσκάφη επιστρέφουν στη βάση για ανεφοδιασμό και οπλισμό για περαιτέρω δράση.<br />Ως εκ τούτου, το κόστος ανά αποστολή είναι φαινομενικά απλώς το κόστος των πυρομαχικών που καταναλώθηκαν.<br />Τόσο οι πύραυλοι όσο και οι UAV ξεχωρίζουν στο ότι είναι μη επανδρωμένοι - ακριβέστερα, επανδρώνονται από προσωπικό που δεν κινδυνεύει στο πεδίο της μάχης.<br />Ο διαχωρισμός των χειριστών από τα όπλα δίνει στους πύραυλους και τα UAV πρόσθετη ευελιξία λόγω της έλλειψης ανησυχίας για τις ανθρώπινες απώλειες.<br />Ωστόσο, οι πύραυλοι και το UAV διαφέρουν ως προς την ευπάθειά τους απέναντι στα αντιαεροπορικά συστήματα του αντιπάλου.<br />Οι πύραυλοι είναι δύσκολο να χτυπηθούν λόγω της απότομης πορείας και της μεγάλης ταχύτητάς τους.<br />Η αντιμετώπισή τους απαιτεί εξειδικευμένα, επομένως δαπανηρά αμυντικά συστήματα.<br />Τα UAV από την άλλη πλευρά δεν είναι σε θέση να αμυνθούν απέναντι σε μαχητικά αεροσκάφη (όπως για παράδειγμα στη Συρία) ή ενάντια στην επίγεια αεροπορική άμυνα (όπως για παράδειγμα η πτώση του αμερικανικού UAV από την ιρανική επίγεια αεροπορική άμυνα τον Ιούνιο του 2019).<br />Ενώ το οπλισμένο UAV είναι ένα όπλο πολλαπλής χρήσης, η εμπειρία δείχνει ότι δεν είναι πάρα πολύ «περίπλοκο», η διάρκεια ζωής του στη μάχη περιορίζεται από την αναπόφευκτη φθορά ή την καταστροφή.<br />Φαίνεται ότι το οπλισμένο τουρκικό UAV Bayraktar - ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος μέτριου μεγέθους, μέτριας ικανότητας αλλά και μέτριας τιμής - είναι το βέλτιστο μεταξύ απόδοσης και κόστους σε αυτόν τον τύπο όπλου.<br />Ίσως οι σχεδιαστές UAV στο Ισραήλ να αντλήσουν τα δικά τους μαθήματα από τις πρόσφατες δράσεις UAV στην Τουρκία.<br /><br /><a href="www.bankingnews.gr">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Jerusalem Institute: Πως τα UAV τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη θα επισκιάσουν τους πολέμους – To πλεονέκτημα της Τουρκίας στην Μεσόγειο

Πως η Τουρκία και το Ιράν έχουν αποκτήσει πλεονέκτημα με τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη UAV.... Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη UAV αρχίζουν να απο...

Διαβάστε την συνέχεια

Το πονηρό αφήγημα για να “προχωρήσουμε υπό οποιεσδήποτε συνθήκες” σε συζητήσεις με την Τουρκία!

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/09/06/ellinotourkika_agenda.png"><img height="428" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/09/06/ellinotourkika_agenda-696x465.png" width="640" /></a><br /><br />Την ώρα που η τουρκική επιθετικότητα βρίσκεται σε πρωτόγνωρη έξαρση και η “συμμαχική βοήθεια” απλά δεν υπάρχει, στο εσωτερικό της χώρας αναπτύσσονται θεωρίες άκρως επικίνδυνες για τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά.<br /><br />Ακούμε για “διάλογο υπό οποιεσδήποτε συνθήκες”, για νέες κόκκινες γραμμές “στα 6 ν.μ” , για “τουρκικά παράλια πολλών χιλιομέτρων που ίσως και να δικαιολογούν κάποιες από τις θέσεις της Τουρκίας” και άλλα απίθανα.<br /><br />Την ίδια περίοδο μάθαμε από την Τουρκία για τη “τριμερή συνάντηση του Βερολίνου” και από το ΝΑΤΟ για το “μηχανισμό αποσυμπίεσης στο Αιγαίο”! Μάθαμε για τα γεγονότα αλλά ακόμη δεν γνωρίζουμε τίποτα για το τι συζητήθηκε και συμφωνήθηκε.<br /><br />Το πιο πρόσφατο “αφήγημα” το οποίο ξεκινά από την κυβέρνηση αλλά και από κόμματα της αντιπολίτευσης, φθάνει στα “δημοσιογραφικά γραφεία” κι από κει διαχέεται με στόχο να γίνει πεποίθηση, είναι αυτό που λέει ότι “ο κόσμος δεν ασχολείται με τα εθνικά θέματα”! Πιστεύουν ότι “δεν τους ενδιαφέρουν”!<br /><br />Πολιτικοί αλλά και δημοσκόποι -που πλέον δεν προβλέπουν αλλά διαμορφώνουν πολιτικές εξελίξεις-, δημοσιογράφοι αλλά και ειδικοί επί των ελληνοτουρκικών και των διεθνών σχέσεων έχουν αρχίσει να προσχωρούν σ΄ αυτές τις απόψεις.<br /><br />Θα διαψευστούν όλοι με παταγώδη τρόπο , είναι η δική μας εκτίμηση.<br /><br />Ο κόσμος πραγματικά έχει τεράστια προβλήματα να αντιμετωπίσει. Προβλήματα επιβίωσης κυριολεκτικά. Μετά από τα 10 χρόνια μνημονίων ήρθε η ακόμη χειρότερη όπως φαίνεται κρίσης του κορονοϊού να διαλύσει τον κόσμο. Μαγαζιά έκλεισαν. Πολύ περισσότερα θα κλείσουν όπως όλα δείχνουν. Οι εργασιακές σχέσεις έχουν τιναχθεί στον αέρα. Ότι είχε απομείνει απ΄ αυτές.<br /><br />Τίποτα απ΄ όλα αυτά όμως δεν θα κάνει τον κόσμο να δεχτεί την παραμικρή παραχώρηση σε εθνικά θέματα, σε ζητήματα κυριαρχίας! Πόσο μάλλον να “καταπιεί” την εγκατάλειψη του Καστελόριζου ή την απομάκρυνση έστω κι ενός στρατιώτη από ελληνικό νησί!<br /><br />“Μα δεν υπάρχουν αντιδράσεις, δεν είναι θέμα συζήτησης”, λένε πολλοί. Αυτό δεν οφείλεται σ΄ όσα προαναφέραμε αλλά στην απολύτως δικαιολογημένη δυσπιστία του κόσμου ότι οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση μπορεί να ΄χει έστω σκεφθεί να μπει σε τέτοιες συζητήσεις. Θεωρούν ότι πρόκειται για δημοσιογραφικές εκτιμήσεις που διακατέχονται από καχυποψία και ίσως σε κάποιες περιπτώσεις από αντιπολιτευτικό μένος. Μακάρι να αποδειχτεί ότι είναι έτσι, αλλά η μεγάλη διαφορά στην ένταση της τουρκικής προκλητικότητας το καλοκαίρι και το φθινόπωρο “θρέφει” την καχυποψία και σίγουρα είναι γεγονός που κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει.<br /><br />Στα 200 μίλια το Oruc Reis, όλος ο ελληνικός στόλος έξω. Στα 6 ν.μ από το Καστελόριζο η αντίδραση ήταν “λελογισμένη”.<br /><br />Αν λοιπόν ο κόσμος δει τα γεγονότα να εξελίσσονται προς την κατεύθυνση όσων αρνείται να πιστέψει ,τότε θα δούμε αντιδράσεις που μάλλον θα εκπλήξουν πολύ δυσάρεστα, όσους σήμερα με “ύφος παντογνώστη” υποστηρίζουν ότι “ο κόσμος δεν ασχολείται άρα ας προχωρήσουμε”. Αν προχωρήσουν θα βρεθούν στον γκρεμό…<br /><br />Είναι μάλλον δύσκολο για όσους έζησαν και αισθάνονται “πολίτες του κόσμου” , σπουδαγμένοι σε ακριβά πανεπιστήμια του εξωτερικού , αποκομμένοι για αρκετά χρόνια της ζωής τους από την ελληνική πραγματικότητα, να καταλάβουν τι πιστεύει ο κόσμος. Ας ευχηθούμε ότι δεν θα τους το μάθει η ζωή, που συνήθως δίνει σκληρά μαθήματα…<br /><br /><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Το πονηρό αφήγημα για να “προχωρήσουμε υπό οποιεσδήποτε συνθήκες” σε συζητήσεις με την Τουρκία!

Την ώρα που η τουρκική επιθετικότητα βρίσκεται σε πρωτόγνωρη έξαρση και η “συμμαχική βοήθεια” απλά δεν υπάρχει, στο εσωτερικό της χώρας αναπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι άγνωστες κυρώσεις των ΗΠΑ στην Τουρκία: Γιατί «κλαίνε» στην Άγκυρα

<img height="383" src="https://nb.bbend.net/media/news/2020/12/18/1148432/snapshot/turkish-helicopter.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Μάριος Καλογερόπουλος</b><br />Όσο και αν η Τουρκία επιχειρεί να εμφανιστεί ότι δεν την αφορούν οι κυρώσεις, η αλήθεια είναι διαφορετική μετά και το τελευταίο μήνυμα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.<br /><br />Το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι μετά την επιβολή των αμερικανικών κυρώσεων CAATSA (Νόμος για την Αντιμετώπιση των Αντιπάλων της Αμερικής Μέσω Κυρώσεων) σε βάρος της Τουρκίας δεν πρόκειται να υπογραφούν καινούργια ή να ανανεωθούν όσα συμβόλαια τρέχουν με την Τουρκική Αμυντική Βιομηχανία.<div><br />«Δεν θα εκδοθούν νέες άδειες εξαγωγής ή άλλες εξουσιοδοτήσεις που θα ονομάζουν την Τουρκική Αμυντική Βιομηχανία ως συμβαλλόμενο μέρος. Αυτό περιλαμβάνει τροποποιήσεις σε συμφωνίες που έχουν ήδη εγκριθεί και άδειες σε συνέχεια συμφωνιών που έχουν εγκριθεί προηγουμένως», ήταν η χαρακτηριστική απάντηση που έδωσε σε δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.<br /><br />Το άμεσο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει η Τουρκία είναι αυτό της συντήρησης συστημάτων που είναι αμιγώς αμερικανικά ή φέρουν αμερικανική τεχνολογία όπως εξηγεί στα ΝΕΑ ο αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής και Νέων Στρατιωτικών Τεχνολογιών στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, Κωνσταντίνος Γρίβας.<br /><br />«Η Τουρκία δεν μπορεί να προμηθευτεί ούτε ανταλλακτικά για αμερικανικά οπλικά συστήματα όπως τα ελικόπτερα Super Cobra» αναφέρει χαρακτηριστικά.<br /><br />Μετά τη μεγάλη απώλεια των F-35 μια σειρά προγραμμάτων παραγωγής όπλων και οπλικών συστημάτων κινδυνεύει να μείνει πίσω.<br /><br />Για παράδειγμα αμερικανικό κινητήρα χρησιμοποιούν, σύμφωνα με τα ΝΕΑ, τα τουρκικά ελικόπτερα Τ129 ΑΤΑΚ και τα Τ-625 Gokbey. Ειδικά, δε, για τα ΑΤΑΚ η Τουρκία θα αντιμετωπίσει προβλήματα και στις εξαγωγές που σχεδίαζε.<br /><br />Οι κυρώσεις φέρνουν «φρένο» και στο μεγαλεπήβολο σχέδιο για την παραγωγή του τουρκικού μαχητικού TF-X, ένα πρόγραμμα που είχε ήδη παγώσει μετά την αδυναμία να βρεθεί κινητήρας και σίγουρα η εξέλιξη αυτή με τις ΗΠΑ κάνει ακόμα πιο δύσκολη την αναζήτηση.<br /><br />Παρόμοια προβλήματα θα αντιμετωπίσει και το πρόγραμμα των τουρκικών ελικοπτέρων Τ70 που ενσωματώνουν αμερικανική τεχνολογία.<br /><br />Δυσκολίες θα πρέπει να περιμένει η Άγκυρα και στην υλοποίηση του σχεδίου εξαγωγών της κορβέτας κλάσης ADA που διαθέτει αμερικανικά όπλα όπως τα βλήματα RIM 116 Rolling Airframe Missile.<br /><br />Δεν αποκλείεται τέλος να υπάρξει καθυστέρηση και στο πρόγραμμα αναβάθμισης των ραντάρ των τουρκικών F-16 που πραγματοποιείται, μεν, στην Τουρκία αλλά με αμερικανική συνδρομή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbomb.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Οι άγνωστες κυρώσεις των ΗΠΑ στην Τουρκία: Γιατί «κλαίνε» στην Άγκυρα

Μάριος Καλογερόπουλος Όσο και αν η Τουρκία επιχειρεί να εμφανιστεί ότι δεν την αφορούν οι κυρώσεις, η αλήθεια είναι διαφορετική μετά και το ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι Έλληνες ευρωβουλευτές -πλην τριών- καταψήφισαν πρόταση χαρακτηρισμού των Γκρίζων Λύκων ως «τρομοκρατών»!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.pronews.gr/sites/default/files/styles/full/public/article/2020/12/18/vouli_0.jpg?itok=I7Sd68lb" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="351" data-original-width="800" height="281" src="https://www.pronews.gr/sites/default/files/styles/full/public/article/2020/12/18/vouli_0.jpg?itok=I7Sd68lb" width="640" /></a></div><div><br /></div>Εξαιρετικά αρνητική εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως οι Έλληνες Ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ (το ΚΚΕ απείχε) αρνήθηκαν να ψηφίσουν πρόταση της ομάδας (Σαλβίνι, Λεπέν, Afd κ.α.) με τίτλο “Στρατηγική της ΕΕ για την Ένωση Ασφάλειας”, για τον χαρακτηρισμό της τουρκικής οργάνωσης των Γκρίζων Λύκων ως τρομοκρατικής οργάνωσης!<br /><br />Στο ίδιο ψήφισμα εζητείτο η διακοπή της χρηματοδότησης, η διενέργεια σκληρών ελέγχων σε ιμάμηδες και τζαμιά, καθώς και η υιοθέτηση της πολιτικής που εφαρμόζει η Αυστραλία ως προς τους παράνομους μετανάστες, με επαναπροωθήσεις και αυστηρά φυλασσόμενα θαλάσσια σύνορα. <br /><br />Η πρόταση υπερψηφίστηκε μόνο από τον ευρωβουλευτή της Ελληνικής Λύσης Ε.Φράγκο και από τους ανεξάρτητους Γ.Λαγό και Α.Κωνσταντίνου.<br /><br />Μάλιστα εντός των Γκρίζων Λύκων ανάλογος χαρακτηρισμός δινόταν και σε άλλες ισλαμιστικές οργανώσεις όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία κινεί τα νήματα της τρομοκρατίας στην Μέση Ανατολή και αποτελεί το «μακρύ χέρι» της Άγκυρας σε συμμαχικές της Ελλάδας χώρες, όπως η Αίγυπτος, τα ΗΑΕ κλπ.<br /><br />Οι Ευρωβουλευτές που εκπροσωπούν την Ελλάδα, κάποιοι εκ των οποίων έχουν εκλεγεί με τη Νέα Δημοκρατία και ανήκουν στο -υποτίθεται- κεντροδεξιό «Λαϊκό Κόμμα», ουσιαστικά «κάλυψαν» τους Γκρίζους Λύκους, τους ιμάμηδες, τους ισλαμιστές και τους παράνομους μετανάστες καταψηφίζοντας τις σχετικές τροπολογίες. <br /><br />Το ψήφισμα αυτό, εκτός από τις ομάδες Σαλβίνι, Λεπέν κτλπ ψηφίστηκε επίσης μόνο από κάποια μεμονωμένα στελέχη του Λαϊκού Κόμματος και των Σοσιαλιστών (κανένα εκ των οποίων δεν ήταν Έλληνες), τα οποία μάλιστα εισέπραξαν τις «στραβές» ματιές των «συναδέλφων» τους.<div><br /></div><div><a href="https://www.pronews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Οι Έλληνες ευρωβουλευτές -πλην τριών- καταψήφισαν πρόταση χαρακτηρισμού των Γκρίζων Λύκων ως «τρομοκρατών»!

Εξαιρετικά αρνητική εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως οι Έλληνες Ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ (το ΚΚΕ απείχε)...

Διαβάστε την συνέχεια

''Σεισμός'' στην Άγκυρα λόγω EastMed: Oι ΗΠΑ ''πνίγουν'' & ενεργειακά τον Ερντογάν

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2020-12/download-1.png?itok=x2B_zqtz" width="640" /><br /><br /><b>Γιώργος Μοτσάκος</b><br />Η Ελλάδα καθίσταται καταλύτης των ενεργειακών και γεωπολιτικών εξελίξεων στην Α.Μεσόγειο<br />Οι ενεργειακοί κολοσσοί των ΗΠΑ καθορίζουν πλέον όλες τις εξελίξεις στην Α.Μεσόγειο, σε ότι αφορά την Τουρκία και ειδικά τα σχέδια για το αγωγό Eastmed, μαζί με τα καλώδια ηλεκτροδότησης Ισραήλ-Αιγύπτου δια μέσου Ελλάδος προς την ΕΕ.<br /><br />Η χώρα μας όπως είναι απολύτως κατανοητό, καθίσταται σε ενεργειακό υπερκόμβο, πάνω στον οποίο θα υπάρχουν στρατιωτικές βάσεις που θα διαφυλάττουν αυτά τα σχέδια που θα αφορούν ολόκληρη την Α.Μεσόγειο.<br /><br />Ως γνωστόν, Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ, έχουν υπογράψει μια τρομερά σημαντική συμφωνία για τον αγωγό φυσικού αερίου Eastmed, ο οποίος σχεδιάζονταν εδώ και αρκετά χρόνια.<br /><br />Η είδηση είναι ότι η αμερικανική κυβέρνηση, υποστηρίζει ολόθερμα την κατασκευή του υποθαλάσσιου αγωγού που θα τροφοδοτεί την Ευρώπη με φυσικό αέριο από την Ανατολική Μεσόγειο, όπως δήλωσε χθες και ο υπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ Νταν Μπρουιλέτ.<br /><br />Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιδιώκουν να λάβουν την τελική μορφή της συμφωνίας έως το 2022 για να ολοκληρώσουν το σχέδιο των 6 δισεκατομμυρίων ευρώ έως το 2025, με σκοπό να βοηθήσουν την Ευρώπη να διαφοροποιήσει τους ενεργειακούς της πόρους από την Ρωσία, αναφέρουν ισραηλινές δημοσιογραφικές πηγές.<br /><br />"Θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε με το Ισραήλ, την Ελλάδα και άλλα ενδιαφερόμενα μέρη για να διασφαλίσουμε ότι θα αναπτυχθεί η υποδομή", δήλωσε ο Brouillette σε δημοσιογράφους.<br />"Εξακολουθεί να υπάρχει ένα τεράστιο ενδιαφέρον τόσο από την αμερικανική βιομηχανία όσο και από τις κυβερνήσεις της περιοχής για να δούμε ότι το έργο να αναπτύσσεται όσο πιο γρήγορα μπορεί να γίνει”, τόνισε ο ίδιος.<br /><br />Η Ελλάδα στοχεύει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην διαφοροποίηση των ενεργειακών πηγών φυσικού αερίου, με τις ΗΠΑ να επιδιώκουν την ολοκληρωτική εκδίωξη της Ρωσίας, βάσει ενός μακρόχρονου σχεδίου της Ουάσινγκτον.<br /><br />Ο EastMed αποτελεί επίσης ως γνωστό, νόμο των Ηνωμένων Πολιτειών, και αφορά την εταιρική σχέση Ασφάλειας και Ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Eίναι ένας νόμος που προστατεύει ουσιαστικά τη μεταφορά αερίου από τα κοιτάσματα της ανατολικής Μεσογείου, μέσω της Ελλάδας προς την Ευρώπη.<br /><br />Με την ενσωμάτωση της EastMed Act στον προϋπολογισμό της γενικής κυβέρνησης των ΗΠΑ, ο αγωγός EastMed θεωρείται πλέον και με την αμερικανική έγκριση ως μεγάλης ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντα της Δύσης.<br /><br />Είναι επίσης πιστοποιημένο ότι έχουν διεξαχθεί συνομιλίες, και συνεχίζουν να διεξάγονται πολυμερείς συζητήσεις για θέματα άμυνας, ανταλλαγής πληροφοριών, διεξαγωγής ασκήσεων, με όλες αυτές τις κινήσεις να οδηγούν στην δημιουργία ενός άξονα ασφαλείας λόγω ακριβώς του αγωγού αυτού.<br /><br />Απτές ιδέες για την μορφή της αμυντικής δομής που θα περιφρουρεί τον αγωγό East Med, δεν έχουν αναφερθεί, αλλά είναι σίγουρο ότι θα υλοποιηθούν, αφού ένα τέτοιο έργο θα περιφρουρείται από ειδική αεροναυτική δύναμη 24 ώρες το 24ωρο.<br /><br />Σε ολόκληρη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, εφόσον αποφασίσθηκε η δημιουργία υπεράκτιων επιχειρήσεων ενεργειακής ασφάλειας, αυξήθηκε κατακόρυφα και η ανησυχία για αυτές τρομοκρατικές απειλές, καθώς η Τουρκία σχεδιάζει επί χάρτου τα δικά της συμφέροντα τα οποία δεν γίνονται αποδεκτά από κανέναν.<br /><br />Το έχουν άλλωστε δηλώσει και έγκριτοι αμυντικοί αναλυτές, ότι από όπου θα διέρχεται αγωγός φυσικού αερίου, θα δημιουργείται αυτόματα και μια στρατιωτική συμμαχία, αλλά και ισχυρότατοι δεσμοί σε όλους τους τομείς μεταξύ των χωρών που συμμετέχουν στον αγωγό αυτόν.<br /><br />Την ίδια περίοδο, οι εισαγωγές φυσικού αερίου των ΗΠΑ στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια καθώς έχουν δημιουργηθεί οι υποδομές για την αποθήκευση υγροποιημένου φυσικού αερίου, συμπεριλαμβανομένου ενός αγωγού 878 χιλιομέτρων (545 μιλίων).<br /><br />Η Ελλάδα επιδιώκει επίσης να κατασκευάσει μια μεγάλη μονάδα υγροποιημένου αερίου από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης που θα μπορούσε να τροφοδοτήσει φυσικό αέριο τον TAP και έναν άλλο αγωγό υπό κατασκευή με τη Βουλγαρία.<br /><br />Έτσι όλα θα αλλάξουν αποφασιστικά, μετά την δεδηλωμένη στάση της Άγκυρας να οριοθετήσει ΑΟΖ με τη Λιβύη στην Ανατολική Μεσόγειο και μέσω του σχεδίου “Γαλάζια πατρίδα”, οδηγώντας Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ, και ΗΠΑ, στην δημιουργία ισχυρού αμυντικού άξονα, αλλά και κοινής στρατιωτικής δύναμης ενόψει των ενεργειακών τους σχεδίων. <br /><br />Η εντολή των ΗΠΑ σε πρεσβευτές <br /><br />Οι πρεσβευτές των ΗΠΑ την ίδια ακριβώς στιγμή με εντολή του ΥΠΕΞ, πιέζουν προς πάσα κατεύθυνση πολλές χώρες να μην αγοράζουν αμυντικά προϊόντα της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας.<br /><br />Οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις μέσω του νόμου CAATSA στην Τουρκία, για αυτό και κινητοποίησαν τους πρεσβευτές τους, ώστε αυτοί να πιέσουν μέσω της διπλωματίας σε πολλές χώρες, να μην υπογράφουν συμβάσεις με την τουρκική αμυντική βιομηχανία.<br /><br />Πρόκειται για μία εξέλιξη που σημάνει τον θάνατο της υπό ανάπτυξη τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, και των ονείρων της Άγκυρας να προμηθεύει με όπλα πολλές χώρες με στόχο να τις ελέγχει στην συνέχεια.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

''Σεισμός'' στην Άγκυρα λόγω EastMed: Oι ΗΠΑ ''πνίγουν'' & ενεργειακά τον Ερντογάν

Γιώργος Μοτσάκος Η Ελλάδα καθίσταται καταλύτης των ενεργειακών και γεωπολιτικών εξελίξεων στην Α.Μεσόγειο Οι ενεργειακοί κολοσσοί των ΗΠΑ κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Πως φθάσαμε στις κυρώσεις – Τα 4 μηνύματα των ΗΠΑ στην Τουρκία

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2018/05/turkey-usa.jpg"><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2018/05/turkey-usa-696x367.jpg" /></a><br /><br /><b>Λυγερός Σταύρος</b><br />Η απόφαση να επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία συνιστά καμπή στη διελκυστίνδα των δύσκολων αμερικανοτουρκικών σχέσεων τα τελευταία τουλάχιστον πέντε χρόνια. Από τότε δηλαδή που η Ουάσιγκτον άρχισε να συνειδητοποιεί ότι οι νεοοθωμανοί του Ερντογάν δεν είναι αυτό που νόμιζε κι άρχισε να κάνει δεύτερες σκέψεις.<br /><br />Αρχικά, οι Αμερικανοί πίστευαν ότι το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης αντιπροσώπευε το μετριοπαθές φιλοδυτικό πολιτικό Ισλάμ, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για τον μουσουλμανικό κόσμο. Γι' αυτό στην αρχή της θητείας του ο Ομπάμα είχε επισκεφθεί το Κάιρο και την Κωνσταντινούπολη για να στείλει αυτό το μήνυμα. Η θεώρηση αυτή έχει προ πολλού καταρρεύσει.<br /><br />Όταν ο Ερντογάν κέρδισε τον άτυπο εσωτερικό πόλεμο με το βαθύ κεμαλικό κράτος , άρχισε να ξεδιπλώνει τη δική του πολιτική ατζέντα. Δρομολόγησε όχι μόνο την ισλαμοποίηση, αλλά και τη στρατηγική του για πολιτική αυτονόμηση από τη Δύση, προκειμένου να μετατρέψει τη χώρα του σε ανεξάρτητη περιφερειακή δύναμη.<br /><br />Όταν, λοιπόν, η Τουρκία άρχισε να διολισθαίνει απομακρυνόμενη, άρχισαν και οι Δυτικοί να την βλέπουν διαφορετικά. Όταν, μάλιστα, ο Ερντογάν άρχισε να παίζει με τον Πούτιν, οι Αμερικανοί επιχείρησαν να τον επαναφέρουν στο "μαντρί", βάζοντάς τον στο χέρι. Μέσω των ερεισμάτων του στους τουρκικούς κρατικούς μηχανισμούς, τo δίκτυο Γκιουλέν (ελέγχεται από την Ουάσιγκτον), ξεκίνησε μυστική έρευνα για διαφθορά της οικογένειας Ερντογάν και στενών συνεργατών του.<br /><br />Ο Τούρκος ηγέτης όχι μόνο δεν έσπευσε να προσαρμοσθεί, αλλά και κήρυξε τον πόλεμο εναντίον του δικτύου, χωρίς την υποστήριξη του οποίου δεν θα είχε ποτέ κερδίσει τον πόλεμο εναντίον του κεμαλικού βαθέως κράτους. Η επιλογή του εκείνη σηματοδότησε την άτυπη σύγκρουσή του με την Ουάσιγκτον.<br /><br />Το άνοιγμα στον Πούτιν<br /><br />Με την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού στα τουρκοσυριακά σύνορα (Νοέμβριος 2015), ο Ερντογάν είχε επιχειρήσει να συμπαρασύρει το ΝΑΤΟ σε αναμέτρηση με τη Ρωσία και κατ’ αυτόν τον τρόπο να εδραιώσει τη θέση της Τουρκίας ως αυτόνομου, αλλά και αναντικατάστατου στρατηγικού πυλώνα στην περιοχή. Ο Ομπάμα, όμως, δεν έπεσε στην παγίδα, με αποτέλεσμα η Άγκυρα να μείνει μόνη απέναντι στη Μόσχα.<br /><br />Όταν είδε ότι ο ελιγμός του είχε ναυαγήσει, ο Ερντογάν έκανε άνοιγμα στον Πούτιν. Στόχος του δεν ήταν απλώς να γεφυρώσει το ρήγμα που είχε ο ίδιος προκαλέσει στις ρωσοτουρκικές σχέσεις, αλλά και να χρησιμοποιήσει τη Μόσχα σαν αντίβαρο στην αυξανόμενη δυτική δυσπιστία, αν όχι εχθρότητα, απέναντί του. Για την Ουάσιγκτον η τουρκική στροφή προς τη Ρωσία ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.<br /><br />Κάπως έτσι φθάσαμε στο αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016. Ο Ερντογάν πιστεύει ακράδαντα ότι το υποκίνησαν οι Αμερικανοί. Όταν κατηγορεί δημοσίως τον Γκιουλέν εννοεί τη CIA. Δεν έχει μάλλον και πολύ άδικο. Τις πρώτες ώρες, όταν φαινόταν πως το πραξικόπημα θα επικρατήσει, Αμερικανοί επίσημοι το είχαν σχεδόν υποστηρίξει. Αυτός είναι λόγος, μεταξύ άλλων, που το άνοιγμα του Τούρκου προέδρου προς τον Ρώσο ομόλογό του μετατράπηκε σε γεωπολιτικό εναγκαλισμό, παρά τα αντικρουόμενα συμφέροντα των δύο χωρών στη Συρία.<br /><br />Δεν θέλουν να χάσουν την Τουρκία<br /><br />Όταν η ζυγαριά έγειρε υπέρ του Ερντογάν, η Ουάσιγκτον έσπευσε να αναδιπλωθεί και προσπάθησε να εξομαλύνει τις σχέσεις της με την Άγκυρα. Ήταν η περίοδος που ανεχόταν τις επιθετικές δηλώσεις του νεοοθωμανού ηγέτη. Ήλπιζε ότι δίνοντάς του κάποια ανταλλάγματα στη Συρία σε βάρος των Κούρδων θα μπορούσε να επαναφέρει την Τουρκία στο "δυτικό μαντρί".<br /><br />Οι Αμερικανοί δεν έχουν ακόμα ξεπεράσει την απώλεια του Ιράν το 1979 και δεν θέλουν να χάσουν τη γεωπολιτικά πολύτιμη Τουρκία. Γι’ αυτό και έκαναν πρωτοφανή υπομονή. Αντί, όμως, η στάση τους να γεφυρώσει το χάσμα, τροφοδότησε την αδιαλλαξία του Ερντογάν, ο οποίος αγόρασε το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400. Επρόκειτο πλέον όχι για λόγια, αλλά για τετελεσμένο που δημιουργούσε αρνητικό προηγούμενο.<br /><br />Τυπικά, βεβαίως, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Η Τουρκία παραμένει χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ και υποψήφια προς ένταξη στην ΕΕ. Στην πραγματικότητα, όμως, άλλαξε ο τρόπος, με τον οποίο οι Δυτικοί βλέπουν την Τουρκία. Η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, άλλωστε, είναι εδώ και χρόνια προσχηματική. Ούτε η ΕΕ θέλει την Τουρκία στους κόλπους της, αλλά ούτε και η Τουρκία πια την επιδιώκει πραγματικά.<div><br />Τα αμερικανικά έμπρακτα μηνύματα πριν τις κυρώσεις<br /><br />Είναι αξιοσημείωτο, πάντως, ότι και μετά από αυτό η Ουάσιγκτον συνέχισε τις προσπάθειές της να επαναφέρει την Τουρκία στο "δυτικό μαντρί". Η άρνηση του Ερντογάν να ματαιώσει την αγορά των S-400, όμως, έφερε τον κόμπο στο χτένι. Υποχρέωσε τον αμερικανικό παράγοντα να μπλοκάρει την παράδοση των μαχητικών F-35 και να εκδιώξει την Τουρκία από το σχετικό πρόγραμμα. Ήταν το πρώτο έμπρακτο μήνυμα. Το δεύτερο μήνυμα ήταν όταν η αμερικανική Δικαιοσύνη άσκησε δίωξη εναντίον του στενά συνδεδεμένου με τον Ερντογάν τραπεζίτη Αττίλα, επειδή η τράπεζά του Halkbank παραβίαζε τις κυρώσεις εναντίον του Ιράν.<br /><br />Εν μέσω αυτών των άτυπων αψιμαχιών, ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τίλλερσον είχε την άνοιξη 2018 μεταβεί στην Άγκυρα για να διαπραγματευθεί με τον Τούρκο πρόεδρο σε μία ύστατη προσπάθεια να γεφυρώσει το αμερικανοτουρκικό ρήγμα. Η επιμέρους συμφωνία τους για τη Συρία, όμως, δεν έλυσε το κύριο πρόβλημα.<br /><br />Με αφορμή, μάλιστα, την υπόθεση του φυλακισμένου πάστορα Μπράνσον, ο πρόεδρος Τραμπ είχε επιβάλει κυρώσεις σε δύο Τούρκους υπουργούς. Παραλλήλως, κλιμακώθηκαν οι κινήσεις για υπονόμευση της τουρκικής λίρας, οι οποίες επιτάχυναν την κατακόρυφη πτώση της. Αυτό ήταν το τρίτο έμπρακτο αμερικανικό μήνυμα, αλλά ούτε κι αυτό έφερε αποτέλεσμα.<br /><br />Μπορεί στην τουρκική οικονομία να υπάρχει "φούσκα", αλλά η παραγωγική βάση και τα δημοσιονομικά μεγέθη της ήταν σε υγιή επίπεδα. Από τη στιγμή, όμως, που η Ουάσιγκτον δρομολόγησε το νομισματικό πόλεμο και κατάφερε να πλήξει καίρια την τουρκική λίρα, ήταν ζήτημα χρόνου η μερική αποσταθεροποίηση της τουρκικής οικονομίας, γεγονός το οποίο εκ των πραγμάτων έφθειρε πολιτικά τον Ερντογάν.</div><div><br />Ο κόμπος στο χτένι<br /><br />Μετά από πολλά, ο Ερντογάν απελευθέρωσε τον πάστορα Μπράνσον, χωρίς να πάρει τα ανταλλάγματα που ζητούσε. Τροφοδότησε, όμως, προσδοκίες στην Ουάσιγκτον ότι ενδεχομένως οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις να εξομαλύνονταν. Ο πρόεδρος Τραμπ, μάλιστα, είχε άρει τις κυρώσεις, αλλά οι διμερείς σχέσεις ούτε αποκαθίσταντο, ούτε και βυθίζονταν στη ρήξη. Έτσι, η άτυπη διπλωματική διελκυστίνδα Ουάσιγκτον-Άγκυρας συνεχίσθηκε. Εκτός από τον γεωπολιτικό μεγαλοϊδεατισμό του, βασικός λόγος ήταν ότι –ειδικά μετά το πραξικόπημα– ο Ερντογάν δεν εμπιστεύεται τους Αμερικανούς. Θεωρεί ότι τον έχουν προγράψει.<br /><br />Λόγω και της ιδιότυπης σχέσης του Τραμπ με τον Τούρκο ομόλογό του, πάντως, η Ουάσιγκτον συνέχισε να μην τραβάει το σκοινί. Ήλπιζε πως ακόμα κι αν δεν τα έβρισκε με τον Ερντογάν θα επανέφερε την Τουρκία στο "δυτικό μαντρί", όταν αυτός με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα φύγει από το προσκήνιο. Όπως προανέφερα, όμως, οι S-400 έφεραν τον κόμπο στο χτένι.<br /><br />Αλλά και πάλι, η Ουάσιγκτον προσπάθησε να αποφύγει τη ρήξη, ζητώντας από την Άγκυρα να μην τους ενεργοποιήσει. Ο Ερντογάν, όμως, τους ενεργοποίησε και κάλεσε τους Αμερικανούς σε διαπραγματεύσεις, ουσιαστικά για να αποδεχθούν το τετελεσμένο του. Πρόκειται για την κλασική μέθοδο που χρησιμοποιεί η Τουρκία έναντι της Ελλάδας. Μόνο που οι ΗΠΑ δεν είναι Ελλάδα. Μία υπερδύναμη δεν διαπραγματεύεται υπό το κράτος τετελεσμένου. Εδώ φάνηκε ότι ο "σουλτάνος" έχασε το μέτρο.</div><div><br />Από την πρωτοβουλία Μενέντεζ-Ρούμπιο στις κυρώσεις<br /><br />Κάπως έτσι φθάσαμε στο τέταρτο αμερικανικό μήνυμα, που ήταν η νομοθετική πρωτοβουλία των γερουσιαστών Μενέντεζ και Ρούμπιο, η οποία εξασφάλισε πρωτοφανή διακομματική στήριξη στο Κογκρέσο το 2019. Υπενθυμίζω ότι εκείνο το νομοθέτημα προέβλεπε την άρση του εμπάργκο πώλησης αμερικανικών όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία, την υποστήριξη της τριμερούς Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ, την μη παράδοση των F-35 κ.α.<br /><br />Επιβεβαιώθηκε έτσι ότι το αμερικανοτουρκικό ρήγμα επηρεάζει –ίσως και καθοριστικά– τη θέση και τον ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή. Για την ακρίβεια, η αλλαγή του τρόπου που οι Δυτικοί βλέπουν την Τουρκία αλλάζει και τον τρόπο που βλέπουν την Ελλάδα. Αυτό ισχύει κυρίως για τους Αμερικανούς, οι οποίοι έχουν σφαιρική ματιά και όχι τη στενά οικονομίστικη ματιά της ΕΕ. Το τι ακριβώς σημαίνει αυτό θα το δούμε σε επόμενο άρθρο.<br /><br />Από τα ανωτέρω είναι προφανές ότι η επιβολή των αμερικανικών κυρώσεων ήταν ώριμος "καρπός" του κλίματος που παγιώνεται για την Τουρκία στα κέντρα αποφάσεων στις ΗΠΑ. Αυτό φάνηκε και στην ψηφοφορία στη Γερουσία. Η Ουάσιγκτον είναι έτοιμη να ξαναπιάσει το νήμα της εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων εάν ο Ερντογάν υποχωρήσει στο ζήτημα των S-400, αλλά αυτό είναι μάλλον απίθανο. Θα συνιστούσε πολιτική αυτοκτονία του "σουλτάνου". Θα έπληττε καίρια το κύρος του, θα τορπίλιζε τη σχέση του με τον Πούτιν και θα ακύρωνε την όλη στρατηγική του.<br /><br />Εάν η υποχώρηση δεν είναι επιλογή για τον Τούρκο πρόεδρο, άλλο τόσο μονόδρομος για τις ΗΠΑ καθίσταται η κλιμάκωση της πίεσης προς την Άγκυρα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι κυρώσεις που ανακοινώθηκαν έθεσαν σε κίνηση μία δυναμική ρήξης, επειδή είναι μόνο η αφετηρία ενός γεωπολιτικού μπραντεφέρ, το οποίο από τη φύση του έχει συγκρουσιακό χαρακτήρα.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πως φθάσαμε στις κυρώσεις – Τα 4 μηνύματα των ΗΠΑ στην Τουρκία

Λυγερός Σταύρος Η απόφαση να επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία συνιστά καμπή στη διελκυστίνδα των δύσκολων αμερικανοτουρκικών σχέσεων τα τελε...

Διαβάστε την συνέχεια

Χ. Ακάρ: «Όπου κι αν ήμασταν το 1974, βρισκόμαστε στο ίδιο μέρος»

<img height="432" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=AP_20059681733860_2.jpg" width="640" /><br /><br />«Όπου κι αν ήμασταν το 1974, βρισκόμαστε στο ίδιο μέρος”, δήλωσε ο τούρκος Υπουργός Άμυνας Χουλούσι Ακάρ προσθέτοντας ότι «είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των Κυπρίων αδελφών μας. θα κάνουμε ό, τι είναι απαραίτητο». Για την Ελλάδα είπε πως «ανακατεύει τα πράγματα, γιατί πιάστηκαν επ’ αυτοφώρω».<br /><br />Υποστήριξε, επίσης, ότι η Συνθήκη της Λωζάνης και των Παρισίων προβλέπουν ότι «πρέπει να αποστρατιωτικοποιήσετε 23 νησιά» και ότι έχει αναπτύξει στρατεύματα σε 16 εξ αυτών.<br /><br />Σε ενημέρωσή του σε τούρκους δημοσιογράφους, ο Χουλούσι Ακάρ είπε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να εγκαταλείψουν τους S-400, καθώς οι πύραυλοι «αγοράστηκαν για να χρησιμοποιηθούν», προσθέτοντας ότι η Τουρκία δεν εποφθαλμιά τα εδάφη καμίας χώρας. Στο θέμα της απόφασης των ΗΠΑ για επιβολή κυρώσεων, σημειώνει πως, «από το 1982, η Τουρκία είχε πρόβλημα με το θέμα της αεράμυνας. Αυτό τελείωσε με τους S-400».<br /><br />Καθορίστηκαν, είπε, κριτήρια και μετά πραγματοποιήθηκε η αγορά. «Είπαμε ότι θα πάψουμε πλέον να είμαστε αγορά (για τις ΗΠΑ). Η επιχείρηση ήταν διαφανής. Η Τουρκία δεν είναι η χώρα που θα πει ναι σε όλα. Θα θυσιάσετε τις συμμαχικές σχέσεις Τουρκίας - ΗΠΑ για τους S-400; Ελπίζουμε ότι οι αμερικανοί σύμμαχοί μας θα αναθεωρήσουν αυτήν την ακατάλληλη απόφαση. Το μεγαλύτερο πρόβλημα μεταξύ μας δεν είναι οι S-400, αλλά το εάν το PKK/YPG είναι τρομοκράτης ή όχι. Οι φίλοι μας στις ΗΠΑ πρέπει να απαντήσουν σε αυτό», δήλωσε ο τούρκος Υπουργός.<br /><br /> Αναφορικά με τη Λιβύη, ο Χουλούσι Ακάρ σχολίασε πως «η Τουρκία δεν έχει κάνει τίποτα κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου». «Η Γαλλία επινόησε την Επιχείρηση ‘Ειρήνη’, προκειμένου να καλύψει την ενοχή της εκεί. Τα έβαλε με την Τουρκία, κάνει πράγματα που ξεπερνούν το μπόι και τη δύναμή της. Αλλά το βλέπει ο γαλλικός λαός. Η Αίγυπτος έκανε συμφωνία με την Ελλάδα. Με αυτήν τη συμφωνία έχασαν τόσο η Ελλάδα όσο και ο αιγυπτιακός λαός. Η βασική μας αρχή: Μην διαιρείτε τη Λιβύη», ανέφερε.<br /><br />Για την ανατολική Μεσόγειο δήλωσε πως «πάντα λέγαμε ότι είμαστε υπέρ των σχέσεων καλής γειτονίας, του διαλόγου και του δικαίου». Θα έχουν, είπε, «συνομιλίες στην έδρα του ΝΑΤΟ, αλλά οι έλληνες γείτονές μας δεν έρχονται. Η ελληνική πλευρά ανακατεύει τα πράγματα, γιατί πιάστηκαν επ’ αυτοφώρω. Η Συνθήκη της Λωζάνης και των Παρισίων προβλέπουν ότι ‘πρέπει να αποστρατιωτικοποιήσετε 23 νησιά’. Έχετε αναπτύξει στρατεύματα σε 16 εξ αυτών. Πρώτα πρέπει να δώσετε μια απάντηση. Δεν υπάρχουν χώρες στον κόσμο με έξι μίλια χωρικών υδάτων και 10 μίλια εναέριου χώρου”.<br /><br />Σε ερώτηση εάν υπάρχει η δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν οι S-400, ο Χουλούσι Ακάρ απάντησε πως «οι ειδήμονες φίλοι μας είναι εκπαιδευμένοι. Βρίσκονται σε επίπεδο χρήστη και εκπαιδευτή. Θα το χρησιμοποιήσουμε μόνοι μας. Η γενική διαχείριση θα είναι υπό τον έλεγχό μας. Εκείνοι που περιλαμβάνονται στο ΝΑΤΟ από τις πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας διαθέτουν το οπλοστάσιο που έχει απομείνει από τους Ρώσους και τους S-300 στην Ελλάδα. Θέλουμε από τις ΗΠΑ να δείχνουν αντικειμενικότητα».<br /><br />Επί του ιδίου θέματος σχολίασε ότι «oι εργασίες βρίσκονται σε εξέλιξη. Δεν είναι μόνο το όπλο. Υπάρχει επίσης το θέμα με το μέρος, το κτίριο, τον δρόμο», ενώ αναφερόμενος, στην από κοινού παραγωγή πλατφόρμας SAMP-T σχολίασε πως «η Γαλλία το υποσχέθηκε, κάναμε τις εργασίες ως προς τη σχεδίαση, αλλά το ανέστειλαν την τελευταία στιγμή, η σχέση μας με τους Ιταλούς είναι πολύ καλή, δυναμική. Τίποτα παγωμένο».<br /><br />Επιπλέον, στο θέμα της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ επεσήμανε ότι «είναι σαφές ότι τα κράτη μέλη της ΕΕ συμπεριφέρθηκαν ως επί το πλείστον με κοινή λογική», ενώ σε ερώτηση κατά πόσο είναι δυνατόν να επιτευχθεί συμφωνία με την Αίγυπτο και το Ισραήλ για τις ζώνες θαλάσσιας δικαιοδοσίας, απάντησε πως «είναι θέμα συγκυρίας και διαδικασιών. Θα δούμε τις εξελίξεις. Υπάρχουν διάφορες ευκαιρίες και δυνατότητες. Όταν φτάσουμε σε ένα σημείο, μπορεί να υπάρχουν συνομιλίες. Όταν φτάσουμε σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, μπορούμε να κάνουμε βήματα».<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Χ. Ακάρ: «Όπου κι αν ήμασταν το 1974, βρισκόμαστε στο ίδιο μέρος»

«Όπου κι αν ήμασταν το 1974, βρισκόμαστε στο ίδιο μέρος”, δήλωσε ο τούρκος Υπουργός Άμυνας Χουλούσι Ακάρ προσθέτοντας ότι «είμαστε αποφασισμ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΕΣ των Τούρκων, η προπαγάνδα και οι “useful idiots”… εντός κι εκτός της Ελλάδας

<img height="347" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2015/09/MIT_Turkey.jpg" width="640" /><br /><br />“Σοκ και δέος” προκάλεσε στον τουρκικό κόσμο η «επίθεση» με συνθήματα που δέχτηκε στην οικία του ο ΜΗ αναγνωρισμένος από το ελληνικό κράτος ψευδό-“Μουφτής” Ξάνθης, Αχμέτ Μέτε. Μάλιστα το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε και σχετική ανακοίνωση για το θέμα στην οποία αναφέρει ότι «Καταδικάζουμε το ρατσιστικό μήνυμα απειλής που γράφτηκε στον ανελκυστήρα του διαμερίσματος κατοικίας του Αχμέτ Μετέ, του Μουφτή της Ξάνθης στην Ελλάδα.<br /><br />Αυτό το περιστατικό αποκάλυψε για άλλη μια φορά τη μισαλλοδοξία ρατσιστικών και εξτρεμιστικών ομάδων στην Ελλάδα για την ύπαρξη της τουρκικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη και των εκπροσώπων τους. Περιμένουμε από το ελληνικό κράτος να διαφωτίσει το φρικτό περιστατικό και να φέρει τους δράστες του στη δικαιοσύνη διεξάγοντας μια έρευνα με τη δέουσα σοβαρότητα και ευαισθησία.».<br /><br />Σειρά είχαν ο πρόεδρος της Τουρκικής Βουλής, ο Τούρκος Υπουργός Θρησκευτικών Υποθέσεων, καθώς και αρκετοί υποστηρικτές της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής στην Θράκη. Το περιστατικό ενδεχομένως να αξιοποιηθεί στο άμεσο μέλλον από τους μηχανισμούς προπαγάνδας της Τουρκίας στο εξωτερικό όπως έχει συμβεί με πολλά κατασκευασμένα και διογκωμένα γεγονότα στο παρελθόν.<br /><br />Δυστυχώς αρκετοί Έλληνες και ξένοι που ενδιαφέρονται και ασχολούνται με το ζήτημα των ανθρωπίνων και θρησκευτικών δικαιωμάτων στην Ευρώπη, πιθανόν να πέσουν στην παγίδα της Άγκυρας και πιο ειδικά της ΜΙΤ δηλαδή των Τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών, διότι το περιστατικό της αναγραφής υβριστικών μηνυμάτων κατά του τουρκικού λαού στην οικία του Μετέ «μυρίζει» από χιλιόμετρα ότι πρόκειται για προβοκάτσια.<br /><br />Δυστυχώς ο χρόνος έχει σβήσει από την μνήμη των περισσοτέρων τον τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε το Πογκρόμ που εξαπέλυσε το τουρκικό κράτος κατά του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολη το Σεπτέμβριο του 1955 μια υπόθεση που χαρακτηρίζει ιδιαίτερα και αποτελεί υπόδειγμα της μεθοδολογίας υλοποίησης των τουρκικών μαύρων επιχειρήσεων.<br /><br />Άραγε πόσοι θυμούνται ή γνωρίζουν ότι οι Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες χρησιμοποίησαν έναν Έλληνα μουσουλμάνο, τον σπουδαστή Οκτάι Εγκίν, για να τοποθετήσει μια βόμβα στον περίβολο χώρο της φερόμενης οικίας του ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας Κεμάλ Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη, ώστε να δικαιολογηθεί η φονική εκστρατεία κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης που οδήγησε στο σταδιακό ξεριζωμό 100.000 Ελλήνων από την Πόλη.<br /><br />Όπως σημείωνε η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ σε σχετικό άρθρο-ανάλυση των γεγονότων του Σεπτεμβρίου του 1955, «μεγάλος αριθμός διαδηλωτών μεταφέρθηκε από τη Δυτική Μικρά Ασία δωρεάν, αντί αμοιβής 6 δολαρίων, που ουδέποτε τους δόθηκε.<br /><br />4.000 ταξί τους μετέφεραν στον χώρο των ταραχών, ενώ φορτηγά του Δήμου της Κωνσταντινούπολης είχαν αναπτυχθεί σε επίκαιρα σημεία της Πόλης, φορτωμένα με τσεκούρια, φτυάρια, ρόπαλα, αξίνες, σφυριά, σιδερένιους λοστούς και μπιτόνια βενζίνης, απαραίτητα σύνεργα για τον όχλο των επιδρομέων, που επέπεσε επί των ελληνικών καταστημάτων με τα συνθήματα «Θάνατος στους γκιαούρηδες», «Σπάστε, γκρεμίστε, είναι γκιαούρης», «Σφάξτε του Έλληνες προδότες», «Κάτω η Ευρώπη» και «Εμπρός να βαδίσουμε κατά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης».<br /><br />Με αυτό το σχεδιασμό, με αυτή την μεθοδολογία, με αυτή την οργάνωση και εκτέλεση της επιχείρησης οι Τούρκοι κατάφεραν να ξεριζώσουν τους Έλληνες της Πόλης χωρίς να φανεί ξεκάθαρα η συμμετοχή του Τουρκικού Κράτους το οποίο όμως ήταν όπως αργότερα αποδείχτηκε ο ιθύνων νους αυτού του εγκλήματος το οποίο αιτιολογήθηκε ως μια αυθόρμητη εκδήλωση του “προσβεβλημένου” τουρκικού λαού<br /><br />Όσον αφορά τον Οκτάι Εγκιν όταν αργότερα ταξίδεψε στην Τουρκία τιμήθηκε από το τουρκικό κράτος Τουρκία και διορίστηκε κυβερνήτης σε επαρχία. Βλέπετε η Τουρκία τιμά τα άξια τέκνα της που κάνουν τις βρώμικες δουλειές.<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/12/septembriana-typos.jpg"><img src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/12/septembriana-typos.jpg" /></a><br /><br />Μερικά χρόνια αργότερα το 1962 αυτή τη φορά στην Κύπρο άγνωστοι τοποθέτησαν βόμβες στα τζαμιά Μπαϊρακτάρη και Ομεριέ της τουρκοκυπριακής κοινότητας συμβάλλοντας στην όξυνση των πνευμάτων και στην πυροδότησή των διακοινοτικών συγκρούσεων το 1964 που οδήγησαν στην σταδιακή διχοτόμηση του νησιού και τελικά στην Τουρκική εισβολή και κατοχή του 36,6% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας.<br /><br />Όπως αποδείχτηκε 38 χρόνια αργότερα την επιχείρηση επίθεσης με βόμβες στα δύο τζαμιά την είχαν σχεδιάσει και υλοποιήσει οι Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες ώστε να προκαλέσουν την σύγκρουση των δύο κοινοτήτων.<br /><br />Η αποκάλυψη για αυτή την προβοκάτσια έγινε από τον πλέον σχετικό με την υπόθεση άνθρωπο τον Τούρκο Στρατηγό ε.α. Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου στο τουρκικό δίκτυο HABERTURK πριν από 10 χρόνια.<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/12/%CE%A4%CE%9C%CE%A4.jpg"><img height="569" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/12/%CE%A4%CE%9C%CE%A4.jpg" width="640" /></a>Σύμφωνα με τον Τούρκο Στρατηγό η Υπηρεσία την οποία το 1962 διοικούσε, πραγματοποίησε την επίθεση με σκοπό να κατηγορηθούν οι Ελληνοκύπριοι και μάλιστα δύο Τουρκοκύπριοι δημοσιογράφοι οι Αϊχάν Χικμέτ και Αχμέτ Γκιουρκάν που είχαν ανακαλύψει τους δράστες της βομβιστικής επίθεσης και επρόκειτο να την τους αποκαλύψουν βρέθηκαν λίγο αργότερα δολοφονημένοι χωρίς ποτέ να βρεθεί ο δολοφόνος τους.<br /><br />Όπως είχε δηλώσει στην συνέντευξη που παραχώρησε ο Στρατηγός Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου στο HABERTURK: «Στις Ειδικές Επιχειρήσεις υπάρχει ένας κανόνας: για να ενισχύσεις το αντιστασιακό φρόνημα του λαού κάνεις δολιοφθορές σε συμβολικούς στόχους δίνοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για έργο του εχθρού. Για παράδειγμα, βάζεις φωτιά σε ένα τζαμί. Εμείς κάψαμε τζαμιά στην Κύπρο».<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/12/tourkosstratigos-maketa0.jpg"><img height="360" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/12/tourkosstratigos-maketa0.jpg" width="640" /></a><br /><br />Το πλέον όμως ανατριχιαστικό είναι ότι αυτή τη συγκεκριμένη τακτική δηλαδή την βομβιστική επίθεση σε τζαμιά είχαν υιοθετήσει και οι Στρατηγοί που σχεδίαζαν την επιχείρηση Βαριοπούλα στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας για να προκαλέσουν το πραξικόπημα που σχεδίαζαν να υλοποιήσουν κατά της κυβέρνησης Ερντογάν. Το σχέδιο περιλάμβανε την τοποθέτηση βομβών σε ιστορικά τεμένη, την πρόκληση έντασης με την Ελλάδα και την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης του Ερντογάν, ώστε να επέμβει ο Στρατός.<br /><br />Εν κατακλείδι όταν τα κρατικά όργανα ενός λαού δεν διστάζουν να καταστρέψουν εθνικά και θρησκευτικά σύμβολα, όταν δεν διστάζουν να δολοφονήσουν αθώους πολίτες που ζητούν την αλήθεια, όταν δεν διστάζουν να ξεκινήσουν ακόμη και ένα πόλεμο με γειτονική χώρα μόνο και μόνο για την ικανοποίηση συγκεκριμένων πολιτικών στόχων, είναι ποτέ δυνατό να πιστεύουμε ότι θα «κολλήσουν» να πραγματοποιήσουν μια φτηνή και ακίνδυνη προβοκάτσια όπως η γραφή προκλητικών συνθημάτων στην οικία ενός “μουφτή” που οι αρμόδιες Αρχές δεν αναγνωρίζουν καν.<br /><br />Δυστυχώς για την Τουρκία η γειτονική μας χώρα έχει ένα βαρύ ποινικό ιστορικό το οποίο επιδιώκει να το ξεχνάει και να το κρύβει καμουφλάροντάς αυτό με εντυπωσιακές κινηματογραφικές παραγωγές ψευδούς ιστορικού περιεχομένου και καλές δημόσιες σχέσεις σε ολόκληρο τον κόσμο δαπανώντας τεράστια ποσά σε δώρα και αγορές συνειδήσεως όπως πρόσφατα αποδείχτηκε με πρώην κυβερνητικό αξιωματούχο των ΗΠΑ.<br /><br />Το πρόβλημα για την Ελλάδα είναι ότι πολλοί συμπατριώτες μας μαζί με αρκετούς Ευρωπαίους και Αμερικανούς έχουν καταστεί με ή χωρίς την θέλησή τους σε όργανα της ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ αναπαράγοντας τα Δελτία Τύπου των τουρκικών κρατικών υπηρεσιών.<br /><br />Από την άλλη πλευρά τα όργανα του Ελληνικού Κράτους δείχνουν να υιοθετούν την περίφημη ρήση του Αρχιμήδη «μή μου τοὺς κύκλους τάραττε» σε κάθε μια σχεδόν εκστρατεία προπαγάνδας της Άγκυρας, μη αντιδρώντας καίρια και άμεσα στην τουρκική προπαγανδιστική μηχανή τη στιγμή που η Ελλάδα διαθέτει τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ σημαντικούς μηχανισμούς και μέσα πολιτικής, πολιτισμικής και οικονομικής, ισχύος.<br /><br />Ας ελπίσουμε η νέα κυβέρνηση της χώρας να αξιοποιήσει αυτούς τους μηχανισμούς που ο ελληνισμός διαθέτει και να μην διστάζει όχι μόνο να αντιδράσει στην τουρκική προπαγάνδα αλλά και να προωθήσει δυναμικά τις ελληνικές θέσεις στο εξωτερικό, διαφορετικά όπως εξελίσσονται τα πράγματα οι Τούρκοι θα αρχίσουν να προωθούν διεθνώς την άποψη ότι τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται υπό ελληνική κατοχή όπως ήδη προπαγανδίζουν στο εσωτερικό της χώρας τους.<br /><br />Η Ελλάδα τα ελληνικά ΜΜΕ κυρίως ξενόγλωσσα πρέπει να ανασυνταχτούν και να πολεμήσουν την τουρκική προπαγάνδα τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και διεθνώς διότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Ας μην ξεχνάμε ότι η απραξία, η αδιαφορία μπορεί να φέρουν μη επιθυμητά αποτελέσματα, άλλωστε η περίφημη ρήση του Αρχιμήδη «μή μου τοὺς κύκλους τάραττε» ήταν και τα τελευταία του λόγια πριν σκοτωθεί από τον Ρωμαίο στρατιώτη.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΕΣ των Τούρκων, η προπαγάνδα και οι “useful idiots”… εντός κι εκτός της Ελλάδας

“Σοκ και δέος” προκάλεσε στον τουρκικό κόσμο η «επίθεση» με συνθήματα που δέχτηκε στην οικία του ο ΜΗ αναγνωρισμένος από το ελληνικό κράτος ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία εκβίασε ανοικτά το ΝΑΤΟ και φρέναρε τις κυρώσεις της ΕΕ... που έτσι κι αλλιώς δεν ήθελε να επιβάλει.

<img height="320" src="https://eleftherostypos.gr/wp-content/uploads/2019/07/synodos_koryfis-500.jpg" width="640" /><br /><br />Η Αγκυρα, μέσω εκβιασμών και απειλητικών προειδοποιήσεων, επηρέασε την Ε.Ε., με αποτέλεσμα στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες να μην αποφασιστούν υπολογίσιμες, τιμωρητικές και ουσιώδεις κυρώσεις σε βάρος της για τα όσα τους τελευταίους μήνες έχει προκαλέσει στην Ανατολική Μεσόγειο απέναντι σε Αθήνα και Λευκωσία με τη συνεχή παραβατική και προκλητική συμπεριφορά της.<br /><br />Γράφει ο <b>Αθανάσιος Ε. Δρούγος*</b><br /><br />Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του υπογράφοντος, δεν ήταν διόλου τυχαία η παρέμβαση -σχεδόν δύο ώρες πριν από την έναρξη των συζητήσεων- του Νορβηγού γ.γ. του ΝΑΤΟ Γενς Στόλντεμπεργκ, που ουσιαστικά έστειλε μήνυμα προς τους 27 «να μην αδικήσουν την Τουρκία, γιατί ο ρόλος της είναι καθοριστικός για τα δυτικά συμφέροντα και για την ανάσχεση της ρωσικής αποσταθεροποιητικής επιρροής». Και επειδή στη σύνοδο δεν ήταν το θέμα η ενεργοποίηση του εξελιγμένης τεχνολογίας ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος S-400, αλλά τα θέματα της Ανατολικής Μεσογείου, οι πανίσχυροι διατλαντικοί κύκλοι δεν επιθυμούσαν με τίποτα να προκληθεί η Αγκυρα, αλλά απλώς το θέμα των κυρώσεων να μετατοπιστεί σε αποκλειστικά αμερικανο-τουρκική βάση. Σε δύο παρεμβάσεις της η πρέσβειρα των ΗΠΑ στην έδρα της Συμμαχίας, Κέι Μπέιλι Χάτσισον, το έθεσε ξεκάθαρα, ενώ δύο ημέρες πριν από τη σύνοδο της Ε.Ε. προέβη σε λεκτική «επίθεση» στην Αγκυρα αναφορικά με την ενεργοποίηση προ εβδομάδων των πυραύλων στο πεδίο βολής Σινώπης στη Μαύρη Θάλασσα, αδιαφορώντας για την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Πριν από τη σύνοδο της Ε.Ε. στελέχη της απερχόμενης κυβέρνησης Τραμπ, και ειδικότερα ο ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο και ο εκτελών χρέη υπουργού Αμυνας Κρις Μίλερ, ως και ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας Ρόμπερτ Ο’ Μπράιεν (προτού μεταβεί στο Ισραήλ), είχαν επικοινωνήσει διεξοδικά με τον γ.γ./ΝΑΤΟ κυρίως για το θέμα των ρωσοτουρκικών εξοπλιστικών ζητημάτων, αφήνοντας εκτός τα αεροναυτικά ζητήματα της Ανατολικής Μεσογείου. Κι αυτό γιατί η Αγκυρα, σχετικά με τα ζητήματα της περιοχής μας, είχε προειδοποιήσει απειλητικά το ΝΑΤΟ ότι «αν η Ε.Ε. προχωρήσει σε κυρώσεις για μείζονα θέματα κυριαρχίας στην ευρύτερη περιοχή μας, η Τουρκία είναι έτοιμη να προκαλέσει πολύ βαθιά κρίση μέσα στο ΝΑΤΟ και σε άλλους πολυμερείς συνασπισμούς», που θα μπορούσε να αρχίσει με κλείσιμο στρατηγικών εγκαταστάσεων της Ατλαντικής Συμμαχίας σε τουρκικό έδαφος, και να έφθανε μέχρι πιο ακραίες καταστάσεις που θα έθεταν την Αγκυρα ίσως και εκτός Συμμαχίας!» (γίνεται λόγος για 10 επιλογές).<br /><br />Οι γνώστες των προειδοποιήσεων των Τούρκων ήταν, πέραν του γ.γ. (που είχε ενημερώσει ανάλογα), οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία, καθώς και ο υπαρχηγός των συμμαχικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ, Βρετανός στρατηγός Τιμ Ράτφορντ (με μάχιμη προϋπηρεσία σε Αφγανιστάν), που είναι από τη θέση του υπεύθυνος για τις στρατιωτικές σχέσεις ΝΑΤΟ – Ε.Ε. Ο Βρετανός στρατηγός επικοινώνησε με τον επικεφαλής της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ε.Ε., Ιταλό στρατηγό Κλαούντιο Γκρατσιάνο, ενώ μερικές ώρες πριν από την έναρξη της συνόδου ο Στόλντεμπεργκ είχε συνεχείς τηλεφωνικές και άλλες επαφές (μέσω τηλεδιάσκεψης) με την Ανγκελα Μέρκελ, τον αρμόδιο επίτροπο για την εξωτερική πολιτική και ασφάλεια της Ε.Ε., Ισπανό Ζοζέπ Μπορέλ, ως και με υπουργούς Εξωτερικών και Αμυνας των ανωτέρω κρατών, για να «αποτραπούν» οι όποιες σκληρές θέσεις κατά της Τουρκίας.<br /><br />Την ίδια στιγμή, όλοι οι μόνιμοι πρέσβεις των ανωτέρω χωρών στο Βορειοατλαντικό Συμβούλιο ήταν σε συνεχή επικοινωνία με τους αντίστοιχους πρέσβεις στην Ε.Ε., οι οποίοι ενημέρωναν συνεχώς τους δικούς τους στο Συμβούλιο Κορυφής της Ε.Ε. Το στρατιωτικό επιτελείο της Ε.Ε. δεν ήθελε κυρώσεις στην Τουρκία (διαβαθμισμένη ενημέρωση σε Μπορέλ), ενώ σχετικά με ενδεχόμενες τουρκικές αντιδράσεις υπήρχε διαρκής επικοινωνία με το στρατηγείο των χερσαίων δυνάμεων του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη, που είχε μεταφέρει «πληροφορίες» για την «ευρύτερη στάση» της Αγκυρας.<br /><br />Επίσης, και η Γαλλία «σίγησε», γιατί, πέραν των υπαρχόντων διμερών ζητημάτων που έχουν προκύψει για ορισμένα θέματα (εξαιρώ την περίπτωση της αγοράς των Rafale), ο μεν Μακρόν «δεν ήταν σκληρός και απαιτητικός», ενώ ο ΥΠΕΞ Λε Ντριάν είχε συνομιλήσει πριν από δύο ημέρες τηλεφωνικά, αρκετά θερμά, με τον Τσαβούσογλου. Μάλιστα, σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες το γαλλικό «δίδυμο» έλεγε «να αναμένουμε την έλευση των Μπάιντεν – Μπλίνκεν για να υπάρξει μια διατλαντική σύγκλιση στα θέματα που αφορούν την Τουρκία».<br /><br />Η αμερικανική επιρροή ήταν καθοριστική, γιατί οι ΗΠΑ θέτουν και θα θέσουν την Αγκυρα προ των ευθυνών της, με βασικό σημείο αναφοράς το ρωσικό σύστημα διευρυμένης αεράμυνας, αφού η νέα κυβέρνηση Μπάιντεν – Χάρις θα είναι πολύ δυναμική στα ζητήματα των αναφερόμενων σε άρθρο του επόμενου ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μπλίνκεν ως «διατλαντικών ζεύξεων», και ως εκ τούτου θα προηγούνται ζητήματα που σχετίζονται με την απαράδεκτη στρατιωτική σχέση Αγκυρας – Μόσχας.<br /><br />Τσαβούσογλου: «Εμείς αλλάζουμε τη ρότα στην Ανατολική Μεσόγειο»<br /><br />Ο Τσαβούσογλου, μιλώντας στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση αναφορικά με τις εξελίξεις τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο, υποστήριξε πως «λυγίζουν τα χέρια όσων κινούνται ενάντια στα συμφέροντα της Τουρκίας». Πρόσθεσε ότι η χώρα του είναι πλέον «παγκόσμιος παίκτης στη διεθνή σκηνή, απαιτώντας το σεβασμό όλων».<br /><br />Συγκεκριμένα, ο Τούρκος ΥΠΕΞ είπε: «Κανείς δεν μπορεί να πετύχει τίποτα λυγίζοντας το χέρι της Τουρκίας. Ισα ίσα, εμείς αλλάζουμε τη ρότα στην Ανατολική Μεσόγειο, εμείς λυγίζουμε τα χέρια που κινούνται εναντίον μας».<br /><br />Στη συνέχεια, με υπεροπτικό ύφος, υποστήριξε: «Σήμερα, εάν χωρίς την Τουρκία ή παρά την Τουρκία δεν μπορούν να γίνουν βήματα στα θέματα της Συρίας, της Λιβύης, της Ανατολικής Μεσογείου, του Καυκάσου, του Αφγανιστάν και του Ιράκ, αυτό οφείλεται στην ενεργή εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, δεν περιμένουμε από όλους να μας αγαπήσουν, αλλά περιμένουμε να σεβαστούν τα δικαιώματα της Τουρκίας. Η Τουρκία είναι πλέον παγκόσμιος παίκτης, όλοι θα μάθουν να τον σέβονται».<br /><br /><b><i>*Ο Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος είναι Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής</i></b><div><br /></div><div>πηγή<br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Τουρκία εκβίασε ανοικτά το ΝΑΤΟ και φρέναρε τις κυρώσεις της ΕΕ... που έτσι κι αλλιώς δεν ήθελε να επιβάλει.

Η Αγκυρα, μέσω εκβιασμών και απειλητικών προειδοποιήσεων, επηρέασε την Ε.Ε., με αποτέλεσμα στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες να μη...

Διαβάστε την συνέχεια

Πολλές νέες βάσεις ζητά η Ουάσιγκτον

<a href="https://flashnews.gr/storage/photos/w_800px/201702/vasisoudas.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="700" height="366" src="https://flashnews.gr/storage/photos/w_800px/201702/vasisoudas.jpg" width="640" /></a><br /><br />Από:<b>Aλέξανδρος Τάρκας</b><br />Διαπραγματεύσεις για δεύτερη αναθεώρηση της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) διεξάγουν η Αθήνα και η Ουάσιγκτον με στόχο την -εντυπωσιακά μεγάλη- αύξηση της παρουσίας στρατιωτικών αποστολών των ΗΠΑ σε εγκαταστάσεις και των τριών Κλάδων των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων σε ολόκληρη την επικράτεια.<br /><br />Ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Δένδιας χρησιμοποίησε, την Κυριακή, στη Βουλή τη λακωνικότατη φράση ότι «έχουμε ξεκινήσει συνομιλίες για τη νέα MDCA», χωρίς διευκρινίσεις για τις πραγματικές διαστάσεις του διαλόγου.<br /><br />Η πρωτοβουλία των συνομιλιών ανήκει στην αμερικανική πλευρά, επιδιώκοντας την ανάσχεση της επιρροής της Ρωσίας και της Κίνας στην Ανατολική Μεσόγειο και την αντιμετώπιση απειλών στην ευρύτερη περιοχή τα επόμενα πολλά χρόνια. Αντίθετα, η κυβέρνηση, μέχρι πρόσφατα, αμφιταλαντευόταν, αν και ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μ. Πομπέο είχε θέσει το ζήτημα της MDCA στον πρωθυπουργό Κυρ. Μητσοτάκη κατά τις συνομιλίες τους στη Σούδα, στις 29 Σεπτεμβρίου φέτος.<br /><br />Ο πρωθυπουργός ήγειρε, στις συνομιλίες του Σεπτεμβρίου, αποκλειστικά το θέμα χρηματοδότησης έργων στη Σούδα με 50.000.000 δολάρια, η οποία εκκρεμούσε επί 10 μήνες στο Κογκρέσο (λόγω εσωτερικής μεταφοράς κονδυλίων για άλλες ανάγκες) και εγκρίθηκε μόλις την περασμένη Πέμπτη. Ο κ. Μητσοτάκης δεν αξιοποίησε την ευκαιρία που πρόσφερε ο κ. Πομπέο, για να ανοίξει μεγαλύτερο κύκλο διαπραγμάτευσης, αξιώνοντας συγκεκριμένα πολιτικά και στρατιωτικά ανταλλάγματα που θα ενίσχυαν την Ελλάδα έναντι της Τουρκίας. Γιατί, ασφαλώς, οι βάσεις των ΗΠΑ δεν στρέφονται κατά ενός συμμάχου στο ΝΑΤΟ και ούτε ισχύουν οι θεωρίες περί ταχείας μεταφοράς των δραστηριοτήτων της βάσης του Ιντζιρλίκ στην Ελλάδα, αλλά είναι προφανές ότι η τουρκική πλευρά, σε περίπτωση σύγκρουσης, δεν θα στοχοποιήσει ποτέ ελληνικές βάσεις, όπου σταθμεύουν ή ασκούνται δυνάμεις των ΗΠΑ.<div><br /></div><div><i><a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2020/12/FLOROS.jpg"><img height="427" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2020/12/FLOROS.jpg" width="640" /></a></i><div><i>Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Κων. Φλώρος</i><br /><br />Ο κ. Μητσοτάκης επέλεξε και πέρυσι την απλή (πρώτη) αναθεώρηση του παραρτήματος της MDCA (με επέκταση αμερικανικών δικαιωμάτων χρήσης, πέραν της Σούδας, στο Στεφανοβίκιο Μαγνησίας, το Μαράθι Χανίων και το λιμένα Αλεξανδρούπολης), ενώ μπορούσε να ακολουθήσει την οδό της συνολικής επαναδιαπραγμάτευσης. Όπως είχε αποκαλύψει η «δ», η Αμερικανική Πρεσβεία υπέβαλε, τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2019, ερωτήματα περί του αριθμού και της φύσης των ανταλλαγμάτων που θα ζητούνταν. Υπηρεσιακοί παράγοντες του υπουργείου Εξωτερικών είχαν απαντήσει, ανεπίσημα, ότι η κυβέρνηση θα επέμενε -το λιγότερο- σε παροχή υλικού και γραπτές εγγυήσεις για την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας. Δεν θα ήταν άλλωστε τίποτε περισσότερο από αντιγραφή της πρακτικής της αρχικής υπογραφής της MDCA, τον Ιούλιο του 1990, με τη λίστα αμυντικής βοήθειας (δωρεάν χρηματοδότηση από τα προγράμματα FMS, αεροσκάφη F-4E, A-7, P3A και αντιτορπιλικά). Η λίστα περιλαμβανόταν στις επιστολές που είχαν ανταλλάξει ο τότε υπουργός Εξωτερικών Αντ. Σαμαράς και ο τότε πρεσβευτής M. Sotirhos και είχαν ενσωματωθεί στη Συμφωνία. Είχε ακολουθήσει, λίγο αργότερα, σημαντικότατη επιστολή του προέδρου Τζ. Μπους προς τον ομόλογό του Κωνσταντίνο Καραμανλή για την εγγύηση της ελληνικής εθνικής ασφάλειας.<br /><br />Η πρακτική του 1990 απορρίφθηκε, με απόφαση του Μεγάρου Μαξίμου, το 2019 και είναι χαρακτηριστικό ότι, λόγω και της φετινής ελληνικής αδράνειας, το πρώτο βήμα διαλόγου έγινε πάλι από την Αμερικανική Πρεσβεία υπό τον Τζ. Πάιατ. Ο αναπληρωτής επικεφαλής της Πρεσβείας Ντ. Μπέργκερ και ο ακόλουθος Άμυνας, πλοίαρχος Τ. Κέτερ, πραγματοποίησαν επαφές στα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας αντίστοιχα, δρομολογώντας τις διαπραγματεύσεις που έχουν την έγκριση της απερχόμενης διοίκησης Τραμπ και της επερχόμενης διοίκησης Μπάιντεν. Κατά ευτυχή σύμπτωση, ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα (2010-2013) Ντ. Σμιθ αποτελεί το σύνδεσμο του Στέητ Ντηπάρτμεντ με τη διπλωματική ομάδα του νεοεκλεγέντος Τζ. Μπάιντεν κατά την τρέχουσα μεταβατική περίοδο στην Ουάσιγκτον.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο και παρά την αναβλητικότητα του Μαξίμου, συγκροτήθηκε τελικά ειδική διαπραγματευτική ομάδα με εκπροσώπους των υπουργείων Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας και του ΓΕΕΘΑ. Μεγαλύτερη ετοιμότητα όλων επέδειξε η στρατιωτική ηγεσία. Κατόπιν οδηγιών του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, στρατηγού Κων. Φλώρου, αρμόδιοι επιτελείς εργάζονται επί μίας μακράς λίστας αιτημάτων (υποδομές, σύγχρονα οπλικά συστήματα κ.λπ.) που θα υποβληθεί στην Αμερικανική Πρεσβεία ως αντάλλαγμα για την αποδοχή της δικής της μεγάλης λίστας για τις περισσότερες βάσεις.<br /><br />Ωστόσο απουσιάζει ακόμα η καθοδήγηση από την ηγεσία της κυβέρνησης, ειδικά προς τη Διπλωματική Υπηρεσία, για τις πολιτικές εγγυήσεις που θα ζητηθούν. Η συγκυρία είναι ιδανική και τα χρονικά περιθώρια επαρκή, ώστε αφενός οι εγγυήσεις να είναι μεγάλες και μακροπρόθεσμου χαρακτήρα και αφετέρου να επιδιωχθεί η συνομολόγηση μιας ολοκληρωτικά νέας MDCA αντί της μερικής αναθεώρησης του παραρτήματός της.<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div></div></div>

Πολλές νέες βάσεις ζητά η Ουάσιγκτον

Από: Aλέξανδρος Τάρκας Διαπραγματεύσεις για δεύτερη αναθεώρηση της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) διεξάγουν η Αθήνα και η ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Εάν η Ελλάδα δεν ψηφίσει τα 12 μίλια, σε 12νησα και Κρήτη, σύντομα θα θυμίζει τα ιμάτια του Ιησού”

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/12/08/turkey_israel_Screenshot-2020-12-12-at-9.34.58-PM.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="481" data-original-width="800" height="385" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/12/08/turkey_israel_Screenshot-2020-12-12-at-9.34.58-PM.png" width="640" /></a></div><br /><div>Γράφει ο <b>Χρήστος Κηπουρός </b></div>Ατό τότε ακόμη που έγινε η Συμφωνία με την Αίγυπτο, από τον 26ο έως τον 28ο Μεσημβρινό, λέγαμε ότι έμπαζε από τρεις μεριές. Και ότι, από τον 28ο ως τον 32ο, γκριζάριζε την Ανατολική Μεσόγειο θάλασσα. Διαπιστώθηκε καθ οδόν ότι το κλίμα, για τη Ρόδο, και όχι μόνο γι αυτήν αλλά και τα υπόλοιπα 12νησα, ήταν στραβό. Οπότε, ήταν αναμενόμενο ότι θα αρχίσει να το τρώει ο Τουρκικός γάιδαρος. Μάλιστα, σε δυο δόσεις, Τη μια, με τις ενεργειακές εισβολές στα 12νησα, παραβιάζοντας ακόμη και τα έξι μίλια! Και την άλλη δόση, με την προτεινόμενη, από την Τουρκία, συμφωνία  με το Ισραήλ!!<br /><br />Και με τη Ρόδο, αν όλα αυτά ευοδωθούν, να κόβεται “δίχα και καθέτως”, όπως λένε στη γλώσσα των μαθηματικών. Γιατί αν πάμε στην αρχαιοελληνική βιβλική γλώσσα, τότε πρέπει να μιλήσουμε για το: “διεμερίσαντο τα ιμάτια και επί τον ιματισμό των 12νήσων, έβαλον Τουρκικό κλήρο”. Γιατί περί αυτού θα πρόκειται. <br /><br />Το ζήτημα είναι ότι η Κυβερνητική και ευρύτερα η πολιτική Ελλάδα τα βλέπει όλα αυτά και δεν πράττει. <br /><br />Η μια μετά την άλλη, οι Σύνοδοι Κορυφής, έρχονται και παρέρχονται και μοιάζουν με τρένα που τα βλέπει να περνούν, χωρίς καμιά αντίδραση. Πόσο μάλλον να αναλάβει δράση, όπως όφειλε να πράξει. Ούτε καν ένα βέτο έθεσε, απέναντι στις πολυδιαφημισμένες Τουρκικές κυρώσεις, ώστε να κόψει τουλάχιστον την Τουρκική φόρα. Να σπάσει τον ομώνυμο, χωρίς ιστορικό προηγούμενο, τσαμπουκά. <br /><br />Ήρθαν τώρα και οι δηλώσεις στη συζήτηση του προϋπολογισμού στη Βουλή, από το μέντορα των έξη μιλίων Υπουργό, κύριο Γεραπετρίτη, ο οποίος είπε: “αντί να συζητάμε γιατί δεν πήραμε τις κυρώσεις, θα πρέπει να συζητάμε το πως πήραμε 32 δις από την ΕΕ.”, οπότε ήρθε και έδεσε το γλυκό. Το οποίο όχι μόνο δεν είναι γλυκό αλλά πολύ πικρό και ο Ελληνισμός, αν δεν κάνει κάτι σύντομα, τότε αναμένονται πολλά και δυσάρεστα. <br /><br />Εάν δε σε όλα αυτά προσθέσει κανείς τους νόμους αναπαραγωγής και συνέχειας της Ελληνικής Διπλωματίας και πολιτικής, τότε οφείλει να κάνει δυο επισημάνσεις. Α. Τη “σύμπτωση”, λέω εγώ, της μη μείωσης των συντάξεων, με την Ελληνική υπογραφή της κατάπτυστης συμφωνίας με τα Σκόπια επί Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που έφτασε να βραβευτεί με το βραβείο ειρήνης της Έσσης! και Β. Τη “σύμπτωση” και πάλι της σύνδεσης, πως πήραμε τα 32 δις, με την ταυτόχρονη απουσία βέτο!! <br /><br />Οπότε, χρειάζεται μάλλον να ψαχτούν οι δυο αυτές επισημάνσεις από κάποια, κατά προτίμηση διεθνή εισαγγελική έδρα, όχι βέβαια τη Γερμανική, όπως επί SIEMENS, πριν να πάμε σε μια νέα ρήση, όπως “το δις εξαμαρτείν, ουχ Ελλάδας ηθικής”. Κάτι που ισοδυναμεί με έναν βαρύτατο τραυματισμό του ονόματος “Ελλάδα”. <br /><br />Αν πάλι η Γερμανία, ως η μεγίστη SIEMENS, που είναι, πει από καμιά μεριά: “Με τον παρά μου και την κυρά μου, την Ελλάδα μου”, αυτό το “Ελλάδα μου”, εμένα, με κάθεται στο λαιμό. Τόσο το “μου” το κτητικό, που μας το κλέβει, όσο και το ότι μια τέτοια χώρα, δεν θα είναι Ελλάδα.<br /><br />Η μοναδική περίπτωση που υπάρχει ώστε να αναθαρρήσει ο Ελληνισμός, έχει δυο όψεις, μετά ισαρίθμων αποφάσεων. Η μια είναι τα 12μίλια των πέντε Ελληνίδων νήσων: Καστελόριζο, Ρόδος. Κάρπαθος, Κάσος και Κρήτη, μετά των πελάγων σε όλες τις διευθύνσεις του ορίζοντα. Και η άλλη, πριν είναι πολύ αργά, είναι οι δύο Ελληνικές ΑΟΖ. Η μία, της θαλάσσιας Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα και η άλλη με τη μονομερή ανακήρυξη μέχρι τα μισά, μεταξύ του Νότιου Κρητικού Πελάγους και των αντικειμένων Λιβυκών ακτών, και με την οριοθέτηση, να περιμένει σε δεύτερο χρόνο. <br /><br />Αν τώρα, πέραν της αγαθής τύχης με την ύπαρξη του ένστολου στόλου, ομού μετά της ομώνυμης Ελλάδας, προστεθούν, ένα ερευνητικό σκάφος καθώς και ένα πλωτό γεωτρύπανο, με την ευγενή αλλά και γενναία χορηγία του Ελληνικού εφοπλισμού, αποκαθίσταται γεωοικονομικά η τόσο αναγκαία ισορροπία με την Τουρκία, στη Γαλανή αυτή θάλασσα της Ανατολικής Μεσογείου. Επόμενα και η εξασφάλιση της Ειρήνης, στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και στο Αιγαίο. Από το Καστελόριζο και τα υπόλοιπα 12νησα, μέχρι τη Ζουράφα, τη Σαμοθράκη και τις υπόλοιπες Θρακικές Σποράδες.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

“Εάν η Ελλάδα δεν ψηφίσει τα 12 μίλια, σε 12νησα και Κρήτη, σύντομα θα θυμίζει τα ιμάτια του Ιησού”

Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός  Ατό τότε ακόμη που έγινε η Συμφωνία με την Αίγυπτο, από τον 26ο έως τον 28ο Μεσημβρινό, λέγαμε ότι έμπαζε από τρε...

Διαβάστε την συνέχεια

Lockdown στο κουρδικό κόμμα θέλει ο Γκρίζος Λύκος Μπαχτσελί

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/12/bactseli-erdogan.jpg"><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/12/bactseli-erdogan-696x367.jpg" /></a><br /><br /><b>Λυκοκάπης Γιώργος</b><br />Στην "θετική ατζέντα" που αναζητούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες στις σχέσεις τους με την Τουρκία, εσχάτως και ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ που ζήτησε «εποικοδομητικό διάλογο» με την Άγκυρα (περισσότερο βέβαια για την σωτηρία των ισπανικών τραπεζών που είναι εκτεθειμένες σε τουρκικά ομόλογα), ήρθε να απαντήσει ο ακροδεξιός κυβερνητικός εταίρος του Ερντογάν, Ντεβλέτ Μπαχτσελί.<br /><br />Σε ένα ανατριχιαστικό του παραλήρημα, ο επικεφαλής του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης, παρομοίασε τα στελέχη του κουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP) με «δηλητηριώδη παράσιτα». Ο "γερόλυκος" της τουρκικής άκρας δεξιάς δήλωσε πως «δεν υπάρχει επιλογή, ή τρομοκρατία, ή εκκαθάριση και γαλήνη», προειδοποιώντας πως «κάθε κόμμα πρέπει να διαλέξει την πλευρά του».<br /><br />Ο ηγέτης της φασιστικής "αγέλης" των Γκρίζων Λύκων, η δράση των οποίων έχει απαγορευτεί στην Γαλλία, είναι διαβόητος για την ρητορική μίσους που εκτοξεύει κατά των μειονοτικών ομάδων της Τουρκίας, των αντιπάλων του Ερντογάν, ακόμα και των στελεχών της ίδιας της τουρκικής κυβέρνησης, που αποκλίνουν από την "τουρκοϊσλαμική σύνθεση", το ιδεολογικό κράμα εθνικισμού, παντουρκισμού και ισλαμισμού, που πλέον κυριαρχεί στο καθεστώς Ερντογάν.<br /><br />Ο Μπαχτσελί είχε αποκαλέσει «προδότη» τον Μπουλέντ Αρίντς, σύμβουλο της τουρκικής προεδρίας και ιδρυτικό στέλεχος του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, όταν ο τελευταίος ζήτησε την αποφυλάκιση του ηγέτη του κουρδικού κόμματος Σελαχατίν Ντεμιρτάς, που βρίσκεται στις τουρκικές φυλακές με την κατηγορία της «τρομοκρατίας». Όταν ο Έρντογάν "άδειασε" τον άλλοτε στενό του συνεργάτη, ο Αρίντς υποχρεώθηκε να παραιτηθεί.<div><br />Οι νεφελώδεις "δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις" <br /><br />Το τελευταίο διάστημα ο ακροδεξιός εταίρος του Ερντογάν προβαίνει σε ένα μπαράζ εμπρηστικών δηλώσεων, με τις οποίες ζητά την πλήρη απαγόρευση του κουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος. Μόνο ως ειρωνεία ακούγεται ότι συνδυάζει αυτήν την απαίτηση, με το σχέδιο συνταγματικών μεταρρυθμίσεων που έχει στα σκαριά του ο Τούρκος πρόεδρος.<br /><br />Η επιρροή του κουρδικού κόμματος, δεν περιορίζεται αποκλειστικά στην κουρδική μειονότητα, αλλά έχει ερείσματα στην τουρκική νεολαία, στις γυναίκες και στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, λόγω της "θετικής" του μεταρρυθμιστικής ατζέντας στα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Φυσικά η κοινοβουλευτική παρουσία του έχει σημάνει συναγερμό στις φράξιες του τουρκικού παρακράτους, που πλέον στοιχίζονται πίσω από τον Τούρκο πρόεδρο.<br /><br />O Μπαχτσελί ζήτησε «αλλαγές στο σύνταγμα και μεταρρυθμίσεις στον νόμο για τα πολιτικά κόμματα ή στον τουρκικό ποινικό κώδικα», προκειμένου το κουρδικό κόμμα «να κλείσει επ' αορίστον», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά. Υπενθυμίζουμε πως ο Ερντογάν, προκειμένου να καλοπιάσει τους Ευρωπαίους εν όψει της Συνόδου Κορυφής, είχε προαναγγείλει ένα σχέδιο «δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων», το οποίο ακόμα περιμένει νεφελώδες.</div><div><br />Κόντρα Μπαχτσελί και Αμερικανού αξιωματούχου<br /><br />Φαίνεται πως αυτό το σχέδιο «δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων», περιλαμβάνει το κλείσιμο του τρίτου μεγαλύτερου κοινοβουλευτικού κόμματος της Τουρκίας, σαν μην έφτανε το πογκρόμ διώξεων και συλλήψεων εις βάρος βουλευτών και δημάρχων του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος. Προηγουμένως, οι παραληρηματικές δηλώσεις του Μπαχτσελί, είχαν προκαλέσει την αντίδραση του πρώην ειδικού απεσταλμένου των ΗΠΑ για την Συρία Τζέϊμς Τζέφρι, που δήλωσε πως «στην εθνική ατζέντα του Ερντογάν δεν υπάρχει χώρος για τους Κούρδους».<br /><br />Ο Μπαχτσελί, πριν την φρικτή του δήλωση για «παράσιτα», είχε προηγουμένως εκφράσει τα "παράπονα" του που οι Αμερικανοί τον παρουσιάζουν ως «εχθρό των Κούρδων»! Η είδηση όμως στις δηλώσεις Τζέφρι είναι πως ο Αμερικανός αξιωματούχος έκανε θετική αναφορά στα "ανοίγματα" που είχε κάνει στο παρελθόν ο Ερντογάν προς το PKK, το οποίο αν και οι Αμερικανοί χαρακτηρίζουν «τρομοκρατική οργάνωση», συνεργάζονται με τα παρακλάδια του στην Συρία, έναντι του Ισλαμικού Κράτους.<br /><br />Να σημειώσουμε πως ο συγκεκριμένος Αμερικανός αξιωματούχος κάθε άλλο παρά προκατειλημμένος έναντι της Τουρκίας μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς υπήρξε ένας από τους "συνηγόρους" της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στην βόρεια Συρία. Ίσως οι οργίλες δηλώσεις του Μπαχτσελί μπορούν να εξηγηθούν από την ανησυχία του καθεστώτος πως η νέα αμερικανική κυβέρνηση θα επιδιώξει "θετική ατζέντα" έναντι των Κούρδων, με δεδομένη την ευμενή διάθεση προς τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράκ που έχει δείξει στο πρόσφατο παρελθόν ο Τζο Μπάιντεν.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Lockdown στο κουρδικό κόμμα θέλει ο Γκρίζος Λύκος Μπαχτσελί

Λυκοκάπης Γιώργος Στην "θετική ατζέντα" που αναζητούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες στις σχέσεις τους με την Τουρκία, εσχάτως και ο σοσιαλισ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πολεμικό Ναυτικό: Επαναπροσέγγιση για τις φρεγάτες Belharra

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.armyvoice.gr/wp-content/uploads/2020/07/belharra-1024x585.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="457" data-original-width="800" height="366" src="https://www.armyvoice.gr/wp-content/uploads/2020/07/belharra-1024x585.jpg" width="640" /></a></div><div><br /></div><b>Γιάννης Νικήτας</b><br />Σε θετικό κλίμα διεξήχθη η συνάντηση του ΥΕΘΑ Νίκου Παναγιωτόπουλου, του Α/ΓΕΝ Αντιναύαρχου Στυλιανού Πετράκη ΠΝ καθώς και του Γενικού Διευθυντή της ΓΔΑΕΕ Αντιπτέραρχου (Ι) ε.α Θεόδωρου Λάγιου με αντιπροσωπεία υψηλόβαθμων αξιωματούχων της γαλλικής Naval Group με επίκεντρο την απόκτηση τεσσάρων φρεγατών Belharra. Πρόκειται για μια άτυπη αναθέρμανση του προγράμματος των γαλλικών φρεγατών και μια ουσιαστική επαναπροσέγγιση των δύο πλευρών αφού όπως διευκρίνισε ο ΥΕΘΑ Νίκος Παναγιωτόπουλος ειλημμένη απόφαση δεν υπάρχει.<br /><br />Η αντιπροσωπεία της Naval Group πραγματοποίησε τη παραπάνω συνάντηση ως μια πρώτη ενέργεια επανέναρξης των συζητήσεων για τις φρεγάτες Belharra δεδομένου ότι οι σχέσεις είχαν ψυχρανθεί μετά την ακύρωση υπογραφής της σύμβασης στα τέλη Ιουλίου με βάση τα όσα διέδιδαν τότε κυβερνητικοί παράγοντες του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και ανώτατοι αξιωματικοί του ΠΝ περί επίτευξης συμφωνίας για την απόκτηση δύο φρεγατών Belharra ελληνικής διαμόρφωσης ικανοποιώντας πλήρως τις ανάγκες και απαιτήσεις του ΠΝ.<br /><br />Η κυβέρνηση με πρόσχημα τα αναδρομικά των συνταξιούχων έβαλε στον πάγο τη συμφωνία για δύο φρεγάτες Belharra τις οποίες το ΠΝ διαπραγματεύονταν τα τελευταία τρία χρόνια και τις είχε διαμορφώσει με γνώμονα τις επιχειρησιακές του ανάγκες.<br /><br />Το ίδιο έγινε και στη συνέχεια με την ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία η οποία παρά τα όσα ανέφεραν κυβερνητικά στελέχη περί άμεσης σύναψης, εξακολουθεί να μην έχει υπογραφεί μετά την συνδιάσκεψη της Κορσικής τον Σεπτέμβριο. Η κυβέρνηση κινήθηκε στον άξονα εξαργύρωσης του πολιτικού γραμματίου της γαλλικής στήριξης στη χώρα μας κατά τη πολύμηνη κρίση του Oruc Reis παίρνοντας την απόφαση για την προμήθεια 18 Rafale, απόφαση που μολονότι είναι πολιτική εντούτοις συμβαδίζει με τις επιχειρησιακές ανάγκες της ΠΑ για ένα δοκιμασμένο και υπερσύγχρονο μαχητικό με πλειάδα ρόλων και στρατηγικών όπλων.<br /><br />Ακολούθησε η φημολογούμενη αποστολή της LoR (Letter Of Request) στις αρχές Νοεμβρίου, για την άκρως αμφιλεγόμενη επιλογή των MMSC η οποία τελικώς δεν εστάλη δεδομένης της κατακραυγής που υπήρξε καθώς και του εντόνου σκεπτικισμού και προβληματισμού με την οποία αντιμετωπίζουν το θέμα των MMSC στο ΠΝ. Προβληματισμός ο οποίος απορρέει όχι μόνον για την επιλογή των MMSC και των αναντίρρητων μειονεκτημάτων των πλοίων αλλά και για το υψηλό κόστος της λύσης «πακέτο» καθώς και την άρνηση των Αμερικανών να απαντήσουν ευθέως και με σαφήνεια για την αποδέσμευση των Arleigh Burke ως πλοίου ενδιάμεσης λύσης.<br /><br />Ταυτοχρόνως, εγείρονται ανησυχίες σχετικά με την εξυγίανση των ναυπηγείων αφού η κατάσταση δεν εξελίσσεται ομαλά. Άλλωστε όπως επισημαίνουν ανώτατοι αξιωματικοί του ΠΝ στον γράφοντα το ΠΝ δεν δύναται να δεχθεί την επιλογή των MMSC άνευ σοβαρής ενδιάμεσης λύσης όπως αυτή που πρεσβεύουν αδιαμφισβήτητα τα Arleigh Burke.<br /><br />Στη συνάντηση μεταξύ του ΥΕΘΑ Νίκου Παναγιωτόπουλου και της γαλλικής αντιπροσωπείας ειπώθηκε πως η γαλλική πλευρά προετοιμάζει μια ολοκληρωμένη προσέγγιση για το ζήτημα της απόκτησης τεσσάρων πλοίων για το ΠΝ, του Εκσυγχρονισμού Μέσης Ζωής (ΕΜΖ) των φρεγατών ΜΕΚΟ 200 ΗΝ, της ναυπήγησης των πλοίων στην Ελλάδα καθώς και της επιλογής πλοίου ή πλοίων ενδιάμεσης λύσης. Επισημάνθηκε ευθέως το γεγονός πως η γαλλική πρόταση θα είναι οικονομικότερη των προηγούμενων οι οποίες είχαν κατατεθεί ως εξής: η πρώτη για δύο φρεγάτες Belharra ελληνικής διαμόρφωσης κόστους 2,82 δισεκατομμυρίων ευρώ και η δεύτερη για δύο φρεγάτες γαλλικής διαμόρφωσης κόστους 2 δισεκατομμυρίων ευρώ. Σε αμφότερες προτάσεις περιλαμβάνεται πλήρες πακέτο τεχνικής υποστήριξης και κόστος όπλων.<br /><br />Οι απόψεις της Naval Group έτυχαν καλής υποδοχής από τον ΥΕΘΑ που τόνισε για πολλοστή φορά πως ειλημμένη απόφαση δεν υπάρχει και πως εξετάζονται όλες οι επιλογές. Από σκοπιάς Naval Group επισημάνθηκε πως υπάρχει γόνιμο έδαφος ως προς την ενδιάμεση λύση με μια αξιόλογη επιλογή που θα συνοδεύει το πακέτο των Βelharra αν και τη τελική απάντηση θα τη δώσει το Γαλλικό Ναυτικό.<br /><br /> Η σκυτάλη πλέον περνά στους Γάλλους που οφείλουν να φερθούν έξυπνα και ανταγωνιστικά. Ορόσημο θα αποτελέσει και η επίσκεψη της Γαλλίδας Υπουργού Φλορένς Παρλί στις 23 Δεκεμβρίου στην Αθήνα. Εκεί εκτίμηση μας είναι πως η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας πρέπει να θέσει ευθέως το ζήτημα της ενδιάμεσης λύσης ως βασική προϋπόθεση για την απόκτηση των Belharra. Επομένως, είμαστε εν αναμονής της νέας ανταγωνιστικής γαλλικής πρότασης για τέσσερα πλοία η οποία όπως όλα δείχνουν θα έρθει στις αρχές του νέου έτους.<br /><br />Πάγια θέση του γράφοντος και της ιστοσελίδας είναι πως η κυβέρνηση δεν κινήθηκε έγκαιρα για την ανανέωση του ελληνικού στόλου μολονότι από τη πρώτη στιγμή γνώριζε τις ανάγκες και τις ελλείψεις. Δυστυχώς, εγκαταλείφθηκε η λογική της ολιστικής προσέγγισης μέσα από έναν ανοικτό διεθνή διαγωνισμό για έξι φρεγάτες που θα εξασφάλιζε συνθήκες υψηλού ανταγωνισμού, οικονομίες κλίμακας, διευρυμένη εμπλοκή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, προσέλκυση σοβαρών επενδυτών για τα ναυπηγεία και φυσικά ανταλλάγματα σε με αξιολόγηση επιλογών άμεσης ενίσχυσης, τη γνωστή ενδιάμεση λύση.<br /><br />Ακόμη, και εάν δεχθούμε πως επιλέχθηκε η Γαλλία ως της χώρας που θα μας παρείχε πολιτική στήριξη η διαπραγμάτευση για τις Belharra έγινε με τρόπο λανθασμένο αφού η αναζήτηση για τη ναυπήγηση μόνον δύο πλοίων ήταν δεδομένο πως θα εμπεριείχε υψηλό οικονομικό τίμημα. Αντιθέτως, εάν είχαν τεθεί ευθύς εξ αρχής τα θεμέλια για την ναυπήγηση τεσσάρων φρεγατών ή ακόμη καλύτερα έξι οι τιμές θα ήταν εντελώς διαφορετικές.<div><br /></div><div><a href="https://defencereview.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πολεμικό Ναυτικό: Επαναπροσέγγιση για τις φρεγάτες Belharra

Γιάννης Νικήτας Σε θετικό κλίμα διεξήχθη η συνάντηση του ΥΕΘΑ Νίκου Παναγιωτόπουλου, του Α/ΓΕΝ Αντιναύαρχου Στυλιανού Πετράκη ΠΝ καθώς και τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το “σίριαλ” των Rafale… είναι το ταχύτερο στην Ιστορία της Πολεμικής Αεροπορίας

<img height="328" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/08/RAFALE-MIRAGE-780x400.jpg" width="640" /><br /><br />Άτυπη ενημέρωση (non paper) που κυκλοφόρησε από στρατιωτικές πηγές, περιέχει ένα ενδιαφέρον “ιστορικό” για την υπόθεση της προμήθειας μαχητικών αεροσκαφών RAFALE, της γαλλικής DASSAULT AVIATION. Ας το δούμε, καθώς περιέχει ενδιαφέρουσες και απόλυτα έγκυρες πληροφορίες. Επιχειρησιακές…<br /><br />Τον Σεπτέμβριο, κατά την παρουσίαση των κυβερνητικών προτεραιοτήτων από το Φόρουμ της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη, ο Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης εξήγγειλε μέτρα άμεσης ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό, όσο και επιχειρησιακά μέσω αγοράς και αναβάθμισης εξοπλιστικών συστημάτων, καθώς και του εκσυγχρονισμού της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας.<br /><br />Η ανακοίνωση του πρωθυπουργού ότι η Πολεμική Αεροπορία προχωρεί άμεσα στην απόκτηση μίας μοίρας 18 αεροσκαφών “RAFALE” αντικαθιστώντας τα παλαιά “MIRAGE” γίνεται πράξη μόλις τρεις μήνες μετά, χρόνος-ρεκόρ ταχύτητας για την εκτέλεση ενός τόσο σύνθετου και μεγάλου εξοπλιστικού προγράμματος, εν όψει της συνεδριάσεως της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων που έχει προγραμματισθεί για αύριο στις 13:00’.<br /><br />Ύστερα από συντονισμένες και συνεχόμενες επικοινωνίες του Υπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Νικόλαου Παναγιωτόπουλου με την Γαλλίδα Υπουργό Άμυνας κ. Φλωράνς Παρλύ, τα αρμόδια όργανα προχώρησαν στην έγκριση για την προμήθεια 18 αεροσκαφών “RAFALE” εκ των οποίων τα έξι (δύο διθέσια και τέσσερα μονοθέσια) καινούργια και δώδεκα μεταχειρισμένα (δύο διθέσια και δέκα μονοθέσια) από την Γαλλική Πολεμική Αεροπορία, μαζί με τα απαραίτητα όπλα, εξοπλισμό υποστήριξης, ανταλλακτικά, αλλά και υπηρεσίες εν συνεχεία υποστήριξης.<br /><br />Το συνολικό κόστος των αεροσκαφών ανέρχεται σε 1,92 δισ. ευρώ (χωρίς κρατήσεις) για τα 18 αεροσκάφη και 400 εκατ. ευρώ (χωρίς κρατήσεις), για τα όπλα τους, τα οποία περιλαμβάνουν κατευθυνόμενα βλήματα “METEOR”, καθώς και τις απαραίτητες αναβαθμίσεις υπαρχόντων βλημάτων προκειμένου να μπορούν να χρησιμοποιηθούν στα νέα αεροσκάφη (“MICA”, “SCALP”, ”EXOCET”).<br /><br />>Οι λόγοι που οδήγησαν στην επιλογή αυτή που περιλαμβάνει και μεταχειρισμένα αεροσκάφη, ήταν η δυνατότητα άμεσης παράδοσης αριθμού αυτών, προκειμένου να αυξηθεί σε μικρό χρονικό διάστημα κατακόρυφα η επιχειρησιακή δυνατότητα της Πολεμικής Αεροπορίας, αλλά και η συμπίεση του κόστους προκειμένου να διατεθούν πόροι και σε άλλα οπλικά συστήματα των τριών κλάδων που είναι αναγκαία.<br /><br />Σημειώνεται ότι το αεροσκάφος “RAFALE” είναι ένα αεροσκάφος πολλαπλών ρόλων, με δυνατότητα ταυτόχρονης εκτέλεσης ποικιλίας αποστολών και αποτελεί ότι πιο σύγχρονο και αξιόμαχο διαθέτει η ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία, ενώ παράλληλα μπορεί να μεταφέρει τα ειδικά όπλα που ήδη υπάρχουν στο ελληνικό οπλοστάσιο, χωρίς να είναι αναγκαίες νέες επενδύσεις σε υποδομές και τεχνικές δυνατότητες.<br /><br />Τα πρώτα έξι μεταχειρισμένα αεροσκάφη θα έρθουν στη χώρα 6 μήνες μετά την υπογραφή της Σύμβασης (περί τον Ιούνιο του 2021) με ρυθμό ένα ανά μήνα. Τα έξι καινούργια αεροσκάφη θα παραληφθούν από τον 20ο μήνα μετά την υπογραφή της Συμβάσεως με ρυθμό ένα ανά μήνα, ενώ τα τελευταία έξι μεταχειρισμένα θα παραληφθούν από τον 26ο μήνα μετά την υπογραφή της Συμβάσεως.<br /><br />Η γαλλική πλευρά ικανοποίησε τις απαιτήσεις της Πολεμικής Αεροπορίας ως προς την κατάσταση των μεταχειρισμένων αεροσκαφών, ενώ η κατασκευάστρια εταιρεία “Dassault”, παρέχει την εγγύηση καλής λειτουργίας τους.<br /><br />Η Πολεμική Αεροπορία προσδοκά να διαθέτει έξι ετοιμοπόλεμα αεροσκάφη στο τέλος του 2021, 12 στο τέλος του 2022 και 18 το καλοκαίρι του 2023. Οι πρώτοι τέσσερις πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας θα μεταβούν στη Γαλλία για εκπαίδευση στις αρχές του 2021.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το “σίριαλ” των Rafale… είναι το ταχύτερο στην Ιστορία της Πολεμικής Αεροπορίας

Άτυπη ενημέρωση (non paper) που κυκλοφόρησε από στρατιωτικές πηγές, περιέχει ένα ενδιαφέρον “ιστορικό” για την υπόθεση της προμήθειας μαχητι...

Διαβάστε την συνέχεια

ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΑ… 15ετίας: Ελληνική γελοιότητα και “τέχνη” να μην αγοράζεις τίποτα! Βουλευτές ξυπνάτε

<img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/08/HELLENIC-ARMED-FORCES-1-790x400.jpg" width="640" /><br /><br />Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του συγκεκριμένου άρθρου, τέθηκε πολλές φορές στον γράφοντα το δίλημμα αν το συγκεκριμένο άρθρο είναι απαραίτητο. Τόσα έχουν γραφτεί για τις προμήθειες των ενόπλων δυνάμεων και «δεν ιδρώνει το αυτί κανενός». Τι επιπλέον θα πρόσφερε ένα άρθρο ακόμη; Στο παρόν άρθρο λοιπόν θα καταβληθεί προσπάθεια να καταδειχτεί ότι η αποτυχία αυτή είναι συστημική. Δεν οφείλεται σε έναν παράγοντα μόνο (το νομικό πλαίσιο) όπως πολλοί επικαλούνται, αλλά αποτελεί ένα άθροισμα μίας σειράς αποτυχιών: σαθρό νομικό πλαίσιο (βεβαίως), έλλειψη προγραμματισμού προμηθειών, δαιδαλώδεις διαδικασίες , ακατάλληλες προκηρύξεις, άπειροι επιτελείς και τέλος, άρνηση του συστήματος να μάθει από τα λάθη του και να αυτοβελτιωθεί.<br /><br />Γράφει <b>ΕΙΔΙΚΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ</b><br /><br />Στις 7 Δεκεμβρίου 2020 έληξε στο OpenGov.gr η διαβούλευση του νέου σχεδίου νόμου (ΣΝ) «για τον εκσυγχρονισμό, την απλοποίηση και την αναμόρφωση του ρυθμιστικού πλαισίου των δημοσίων συμβάσεων και ειδικότερες ρυθμίσεις για τις προμήθειες στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας», το δεύτερο μέρος του οποίου αφορά τις προμήθειες αμυντικού εξοπλισμού.<br /><br />Αποτελεί και αυτό το ΣΝ μία ακόμη προσπάθεια επίλυσης των χρόνιων προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο εν λόγω τομέας. Είναι επαρκείς όμως οι προτεινόμενες τροποποιήσεις; Θα επιτύχουν το σκοπό τους; Πριν αναλύσουμε τα θετικά και τα αρνητικά του εν λόγω ΣΝ, θα πρέπει να περιγράψουμε με λεπτομέρειες το πρόβλημα, ώστε να δούμε αν το ΣΝ προσδίδει την απαιτούμενη λύση.<br /><br />Ιστορικό – Παρούσα κατάσταση<br />Αν αναλύσουμε τις αμυντικές δαπάνες της τελευταίας 20ετίας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (ΥΠΕΘΑ), καθώς και τις διαδικασίες προμηθειών που ακολουθήθηκαν, καταλήγουμε στα ακόλουθα συμπεράσματα:<br /><br />1) Όλα τα μείζονα εξοπλιστικά προγράμματα (αεροσκάφη, υποβρύχια, άρματα, αντιαεροπορικά συστήματα, και τώρα αεροσκάφη και φρεγάτες) πραγματοποιήθηκαν με τη διαδικασία της απευθείας ανάθεσης (που αργότερα μετονομάστηκε σε «διαπραγμάτευση χωρίς δημοσίευση προκήρυξης»).<br /><br />2) Από το σύνολο του προϋπολογισμού του ΥΕΘΑ, ένα ποσοστό άνω του 75% δαπανήθηκε σε διακυβερνητικές συμβάσεις (δηλαδή σε εξαιρέσεις των διαδικασιών προμήθειας) με τη μερίδα του λέοντος να καταλαμβάνεται από το FMS.<br /><br />Άρα οι διαγωνιστικές διαδικασίες προμηθειών αφορούν στην πραγματικότητα ένα μικρό κομμάτι της πίτας των αμυντικών δαπανών της Χώρας, που όμως είναι πολύ σημαντικό, αφού αφορά κυρίως δαπάνες για τη συντήρηση των υπαρχόντων οπλικών συστημάτων, με άμεσο αντίκτυπο στη διαθεσιμότητά τους. Πώς τα πήγαμε σε αυτό το κομμάτι;<br /><br />Η αλήθεια είναι ότι αποτύχαμε οικτρά!!! Οι συμβάσεις που υπογράφτηκαν την τελευταία 15ετία (μετά τη δημοσίευση του ν.3433/06) με αποκλειστική χρήση των διατάξεων του νόμου και χωρίς νομοθετικές ρυθμίσεις, είναι μονοψήφιες, με τη συνολική αξία τους να αποτελεί ένα αμελητέο κλάσμα του συνόλου των αμυντικών δαπανών.<br /><br />Κατά την τελευταία δεκαετία, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (ΥΠΕΘΑ) διενήργησε αρκετές δεκάδες διαγωνισμούς, από τους οποίους έχουν επιτύχει ελάχιστοι. Οι κυριότερες αιτίες για τούτο (πέραν φυσικά του αναμφισβήτητα σαθρού νομικού πλαισίου) είναι αρκετές:<br /><br />• Απίστευτα πολύπλοκη γραφειοκρατία, με αποτέλεσμα να μεσολαβεί υπέρογκος χρόνος από τη δημιουργία υποπρογράμματος μέχρι την 1η διενέργεια διαγωνισμού, αλλά και για την επανάληψη ενός ακυρωμένου διαγωνισμού. Η διακήρυξη του διαγωνισμού υποβάλλεται «πακέτο» στη ΓΔΑΕΕ με την απόφαση ενεργοποίησης προμήθειας. Έτσι, εάν κάτι πάει στραβά κατά το διαγωνισμό (που συνήθως πάει), όλο το πακέτο ξαναγυρίζει στο Γενικό Επιτελείο και «φτου κι απ’ την αρχή».<br /><br />• Κατακερματισμός δραστηριοτήτων. Άλλος αποφασίζει τι θέλει (Γενικά Επιτελεία – ΓΕ), άλλος διενεργεί την προμήθεια και καταρτίζει τη σύμβαση (ΓΔΑΕΕ) και άλλος την εκτελεί (ΓΕ). Τα δε εκτελεστικά όργανα εισηγούνται για κάθε σοβαρό θέμα της σύμβασης αποκλειστικά στον έχοντα την οικονομική εξουσία (ΕΟΥ), δηλαδή τον ΥΕΘΑ, μέσω χρονοβόρων ιεραρχικών διαδικασιών. Δηλαδή ένας αέναος κύκλος.<br /><br />• Υπερβολικές απαιτήσεις των Γενικών Επιτελείων που ζητούν «τα πάντα και φθηνά» (Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι πολλές φορές ούτε οι κατασκευαστές δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ζητούμενες τεχνικές προδιαγραφές), με αποτέλεσμα, μη εκδήλωση ενδιαφέροντος από κανέναν υποψήφιο, γεγονός που οδηγεί σε ατέρμονες επαναλήψεις διαγωνισμών.<br /><br />• Ατολμία των Γενικών Επιτελείων να εκμεταλλευθούν τις δυνατότητες που και η ίδια η Ευρωπαϊκή οδηγία τους δίνει, με αποτέλεσμα να προβαίνουν σε διαγωνισμούς ακόμη και για συστήματα με μοναδικούς κατασκευαστές.<br /><br />• Κακογραμμένες διακηρύξεις διαγωνισμών, με ασαφείς όρους και δυσνόητη δομή που οδηγούν σε προσφυγές, ακυρώσεις και επαναλήψεις διαγωνισμών.<br /><br />• Δυσνόητο νομοθετικό πλαίσιο, ακατανόητο σε μη εγχώριες εταιρείες (ποιος θα αισθανθεί άνετα να συμφωνήσει με μία διακήρυξη, στο 1ο άρθρο της οποίας αναφέρονται δεκάδες νόμοι, υπουργικές αποφάσεις, κανονισμοί κτλ, οι οποίοι «υπερισχύουν των όρων της προκήρυξης»;)<br /><br />Προσπάθειες εκσυγχρονισμού νομικού πλαισίου<br />Στα μέσα του 2017 ξεκίνησε μία προσπάθεια από την προηγούμενη κυβέρνηση για την ανανέωση του νομοθετικού πλαισίου. Μία επεξεργασμένη μορφή του εν λόγω νομοσχεδίου τέθηκε σε διαβούλευση στο τέλος του 2018, αλλά δεν κατατέθηκε ποτέ στη Βουλή για ψήφιση. Η προσπάθεια συνεχίστηκε από την παρούσα κυβέρνηση. Δυστυχώς όμως φαίνεται επικράτησε η λογική των «μπαλωμάτων», αντί της πλήρους αναθεώρησης.<br /><br />Το παρόν νομοσχέδιο αποτελεί ουσιαστικά μία «κοπτοραπτική» του προηγούμενου νομοσχεδίου, με κάποιες επιπλέον παρεμβάσεις. Διορθώνει αναμφίβολα αρκετά προβλήματα του παρελθόντος. Αφήνει όμως άλυτα ένα σωρό άλλα, με αποτέλεσμα η ψήφισή του να μην «στρώνει το δρόμο με ροδοπέταλα» για την εφεξής απρόσκοπτη διενέργεια διαγωνισμών προμήθειας. Αποτελεί ίσως το μισό από τα τρία βήματα που χρειάζονται.<br /><br />Ας ξεκινήσουμε από τα θετικά το σχεδίου νόμου:<br />• Καταργεί επιτέλους τα επαίσχυντα άρθρα 9 και 11 του ν.3978/11. Το γεγονός αυτό από μόνο του αποτελεί είδηση. Παρόλα αυτά διατηρούνται άλλες «χειρουργικές» διατάξεις του εν λόγω νόμου (που δεν έχουν τύχει της προσοχής που θα όφειλαν). Έτσι για παράδειγμα:<br /><br />-Διατηρείται (τροποποιούμενο) το άρθρο 12, στο οποίο λίγο-πολύ λέμε στον εκάστοτε ανάδοχο ότι για κάθε αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος που δεν μας αρέσει, έχουμε δικαίωμα την εκ των υστέρων καταγγελία της σύμβασης.<br />-Διατηρείται στο άρθρο 80 η εξ ’ολοκλήρου ευθύνη κάθε μέρους κοινοπραξίας για το σύνολο της σύμβασης, ακόμη και αν τα παραδοτέα τους είναι διακριτά (με άλλα λόγια, για ατασθαλίες ενός μέλους μόνο μίας κοινοπραξίας, μπορούν να επιβληθούν κυρώσεις σε όλα τα μέλη της). Σημειώνεται ότι η εν λόγω διάταξη δεν συμπεριλαμβανόταν στην Ευρωπαϊκή οδηγία, αλλά αποτέλεσε εφεύρημα του συντάκτη του ν.3978/11.<br /><br />• Εξορθολογίζεται η διαδικασία προγραμματισμού των προμηθειών και ιδιαίτερα η εμπλοκή της Βουλής των Ελλήνων, έτσι ώστε διατηρώντας το σύνολο των αρμοδιοτήτων της, να μην αποτελεί τροχοπέδη σε λιγότερο σημαντικά προγράμματα.<br /><br />• Προστίθεται το Ενιαίο Ευρωπαϊκό Έγγραφο Σύμβασης (ΕΕΕΣ) και το Τυποποιημένο Έντυπο Υπεύθυνης Δήλωσης (ΤΕΥΔ). Τα δύο αυτά έντυπα απαλλάσσουν τους υποψήφιους από κοστοβόρες και χρονοβόρες διαδικασίες συλλογής δικαιολογητικών συμμετοχής στους διαγωνισμούς, οι οποίες πολλές φορές αποτελούσαν από μόνοι τους λόγο μη συμμετοχής.<br /><br />• Μειώνονται οι απαιτούμενες εγγυητικές επιστολές και ιδιαίτερα για τις συμφωνίες-πλαίσια.<br />• Εισάγονται διατάξεις για την Κρατική Διασφάλιση Ποιότητας στο βαθμό που απαιτείται για μία τόσο σημαντική διαδικασία και δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός ικανού λειτουργικού πλαισίου.<br />• Γίνεται επιτέλους αποδεκτή η διεθνής πρακτική προσφυγής στη διαιτησία, έστω και αν αυτό περιορίζεται εντός Ελλάδας.<br /><br />Κάπου εδώ σταματούν τα καλά. Γιατί η αλήθεια είναι ότι το εν λόγω νομοσχέδιο αποτελεί μία άτολμη προσπάθεια, χωρίς να «μπήγει το μαχαίρι στο κόκκαλο» του προβλήματος. Μερικά από τα βήματα που δεν τόλμησε ο νομοθέτης είναι τα ακόλουθα:<br /><br />• Δεν ενοποιήθηκε όλη η υπάρχουσα πανσπερμία νόμων σε ένα ενιαίο νομικό πλαίσιο. Η σύγχυση που προκαλούσαν οι 4 διαφορετικοί ισχύοντες νόμοι (3433/06, 3883/10, 3978/11, 4407/16) με τις τροποποιήσεις τους διατηρείται. Αντίθετα, προστίθεται ένα επιπλέον νομοθέτημα σε όλο αυτό το κολλάζ.<br /><br />• Διατηρείται (με μικρές τροποποιήσεις) το μεγαλύτερο μέρος του ν.3433/06 και οι ασάφειες που προκαλεί (υπενθυμίζεται ότι ο ν.3978/11 προβλέπει αόριστα στο άρθρο 117: « … καταργείται κάθε διάταξη νόμου ή κανονιστικής πράξης που ρυθμίζει διαφορετικά τα θέματα που ρυθμίζονται από τον παρόντα νόμο …» καθιστώντας νεφελώδη την συμβατότητα των εκάστοτε διατάξεων του 3433 με τον 3978, πέραν αυτών που ρητά καταργούνται) .<br /><br />Επιπλέον, ο 3433/06 περιέχει μία σειρά από πολύ αυστηρές προβλέψεις που αποθαρρύνουν συστηματικά τους υποψήφιους προμηθευτές (η αδυναμία εφαρμογής τους και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν δεν έχουν γίνει αντιληπτοί μέχρι σήμερα γιατί απλά δεν έχει υπογραφεί καμία σοβαρή σύμβαση κατ’ εφαρμογή αυτού του νόμου). Ενδεικτικά αναφέρονται εν τάχει μερικές:<br /><br />>Διαχωρίζονται η παράδοση των υλικών από τον προμηθευτή και η παραλαβή τους από τον αγοραστή, οι οποίες, συνδυαστικά με το παντελώς κακογραμμένο άρθρο 62, μπορεί να λαμβάνουν χώρα με σημαντικό χρονικό και τοπικό διαχωρισμό. (Οποιοσδήποτε έχει στοιχειώδεις έστω γνώσεις σύναψης συμβάσεων κατανοεί τους κινδύνους που ελλοχεύουν). Είναι χαρακτηριστικό του αναχρονισμού, το γεγονός ότι δεν αναφέρεται ούτε μία φορά στις διαδικασίες παράδοσης-παραλαβής ο όρος «INCOTERMS», που αποτελεί τη διεθνή πρακτική στον τομέα αυτό.<br /><br />>Οι προβλέψεις καθυστέρησης παράδοσης και έκπτωσης προμηθευτή παραμένουν δρακόντειες. Ο προμηθευτής δεν μπορεί να παραδώσει εκπρόθεσμα, παρά μόνο μετά από την έγκριση του ΕΟΥ (δηλαδή του ΥΕΘΑ), ο οποίος έχει το δικαίωμα να τον κηρύξει έκπτωτο ακόμη και για μία ασήμαντη εκπρόθεσμη παράδοση.<br /><br />>Ποινές για εκπρόθεσμες παραδόσεις. Αν και πρώτη φορά εισάγεται αόριστα η δυνατότητα οριοθέτησης «ταβανιού» ποινικών ρητρών, αναρωτιέται κανείς ποιος θα οριοθετήσει μέγιστο όριο και πόσο. Επίσης, στην παράγραφο 8 του νέου άρθρου 40, διατηρείται η διάταξη επιβολής προστίμου σε όλα τα μέλη μίας κοινοπραξίας, εάν ένα μέλος της παραδώσει εκπρόθεσμα.<br /><br />Η διάταξη αυτή αποτελεί από μόνη της λόγο μη συμμετοχής κοινοπραξιών στους διαγωνισμούς αμυντικών προμηθειών. Θα οδηγεί στην σύναψη ξεχωριστών συμβάσεων με κάθε μέλος, αυξάνοντας εκθετικά τη γραφειοκρατία. Οι γνωρίζοντες το τοπίο, καταλαβαίνουν άμεσα ποιες εταιρείες επηρεάζει η διάταξη αυτή.<br /><br />• Εγκαταλείφθηκαν οι προτάσεις μηχανογράφησης των συμβάσεων αμυντικού τομέα σε ένα σύστημα αντίστοιχο του ΕΣΥΔΗΣ και του Ενιαίου Μητρώου Επιχειρήσεων Αμυντικού Τομέα (ΕΜΕΑΤ), που θα επέλυε πληθώρα προβλημάτων, τόσο στη διενέργεια διαγωνισμών, όσο και στην υποβοήθηση ελληνικών εταιρειών που συμμετέχουν σε διαγωνισμούς στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ να αποκτούν εύκολα «eligibility certificate». (Είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί! Η μηχανογράφηση αυξάνει τη διαφάνεια και την ιχνηλασιμότητα. Εκτός και εάν αυτό είναι που πρέπει να αποφευχθεί).<br /><br />• Διατηρήθηκε η στρεβλή διαδικασία κατακύρωσης των διαγωνισμών, όπου η Σύμβαση – το βασικό κείμενο και το μοναδικό που έχει συνυπογράψει ο ανάδοχος – θεωρείται επουσιώδες έγγραφο, μικρότερης βαρύτητας από σειρά άλλων εγγράφων, όπως οι όροι του διαγωνισμού και η απόφαση κατακύρωσης, που αποτελούν καθαρά διοικητικά έγγραφα του Ελληνικού Δημοσίου.<br /><br />• Δεν άλλαξαν ουσιαστικά οι όροι των Συμφωνιών Εν Συνεχεία Υποστήριξης. Η διάταξη αυτή δείχνει ότι ο νομοθέτης απλά δεν αντιλαμβάνεται πώς λειτουργεί η εν συνεχεία υποστήριξη των οπλικών συστημάτων (βέβαια ούτε οι υπεύθυνοι των ΓΕ φρόντισαν να του το εξηγήσουν). Ένας καθοριστικός παράγοντας που καθορίζει σειρά παραμέτρων, όπως οι ποσότητες ανταλλακτικών και αναλώσιμων, με άμεση επίπτωση στο κόστος και τη διαθεσιμότητα, είναι το λεγόμενο “turn-around time”, δηλαδή ο χρόνος που απαιτείται από τη στιγμή που το ανταλλακτικό θα φύγει από την αποθήκη με βλάβη, μέχρι να γυρίσει επισκευασμένο.<br /><br />Η αναγκαιότητα σύναψης εκτελεστικών συμβάσεων επιμηκύνει υπέρμετρα τον χρόνο αυτό (αφού το υλικό παραμένει στο ράφι ανεπισκεύαστο, μέχρι την υπογραφή της επόμενης εκτελεστικής), με αποτέλεσμα είτε να αυξάνεται το κόστος για συγκεκριμένη διαθεσιμότητα, είτε να μειώνεται η διαθεσιμότητα για συγκεκριμένο κόστος.<br /><br />Το προηγούμενο νομοσχέδιο που είχε τεθεί σε διαβούλευση, περιλάμβανε το άρθρο 138, το οποίο έδινε τη δυνατότητα στα ΓΕ να προχωρούν σε απευθείας τοποθέτηση παραγγελιών εντός των χρηματικών ορίων ανά κατηγορία που είχαν τεθεί στην αρχική συμφωνία – πλαίσιο (ευχέρεια που χρησιμοποιείται ευρύτατα στις λοιπές δημόσιες συμβάσεις). Η διάταξη αυτή από μόνη της ήταν καινοτόμος. Δυστυχώς έχει απαλειφθεί. Τα αποτελέσματα θα φανούν αργά ή γρήγορα.<br /><br />• Διατηρήθηκε ο κατακερματισμός αρμοδιοτήτων κατά την κατάρτιση/εκτέλεση συμβάσεων, χωρίς την παραμικρή πρόβλεψη κάποιας μορφής μεταβίβασης αρμοδιοτήτων – ούτε καν σαν ευχέρεια του ΕΟΥ για λόγους βελτιστοποίησης των διαδικασιών. Όλες οι αποφάσεις, ανεξαρτήτως σπουδαιότητας, λαμβάνονται στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, μετά από εκτενείς ιεραρχικές γραφειοκρατικές διαδικασίες και μακρές λίστες υπογραφών.<br /><br />• Και φυσικά όλα τα έγγραφα των διεθνών μειοδοτικών διαγωνισμών συντάσσονται αποκλειστικά στα Ελληνικά.<br /><br />Πρόβλεψη για το μέλλον<br />Υπάρχουν μερικές βασικές διεθνείς πρακτικές στη διαχείριση προγραμμάτων που διαχωρίζουν τα επιτυχημένα από τα αποτυχημένα προγράμματα:<br /><br />• Οι διαδικασίες αποτελούνται από διακριτά στάδια με “Decision points” και δικλείδες ασφαλείας. Κάθε στάδιο διατηρεί την αυτονομία του ώστε να μπορεί σε μεγάλο βαθμό να επιδιορθώνει τις ανωμαλίες που δημιουργούνται κατά τη λειτουργία του, χωρίς το σύστημα να αναγκάζεται να επιστρέψει σε προγενέστερο στάδιο, εκτός εάν αυτό είναι απολύτως απαραίτητο.<br /><br />• Αποφεύγεται κατά το δυνατόν ο κατακερματισμός των διαδικασιών σε ξεχωριστές οντότητες. Ένας οργανισμός (π.χ. Διεύθυνση Εξοπλισμών) αναλαμβάνει την υλοποίηση όλου του προγράμματος, με το ΓΕ να διατυπώνει απλά επιχειρησιακές απαιτήσεις και μετά από εύλογο χρονικό διάστημα να παραλαμβάνει το οπλικό σύστημα που τις ικανοποιεί, έτοιμο προς χρήση.<br /><br />• Υπάρχει σαφής μεταβίβαση αρμοδιοτήτων (delegation of authority) όπου αυτό είναι απαραίτητο, για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος. Οι εμπλεκόμενοι (stakeholders) εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον.<br /><br />• Υπάρχει ένα σαφές πλαίσιο κατανοητών διαδικασιών, που εφαρμόζονται απαρέγκλιτα.<br />• Το σύστημα συνεχώς αυτοβελτιώνεται μέσω διαδικασιών αυτογνωσίας (lessons learnt).<br /><br />• Η χρήση τεχνολογικών εργαλείων και μεθόδων που αυξάνουν την παραγωγικότητα είναι αυτονόητη και επιθυμητή.<br />• Το προσωπικό που ασχολείται με τις διαδικασίες είναι έμπειρο και εκπαιδευμένο.<br /><br />Στην χώρα μας συμβαίνουν τα εξής:<br />• Οι διαδικασίες δημιουργούνται με βάση τη λογική ότι «όσο λιγότερη ελευθερία έχει κάποιος, τόσο δυσκολότερο είναι να διαφθαρεί» και ότι «όλα πρέπει να αποφασίζονται στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο». Έτσι δημιουργούνται πολύπλοκες διαδικασίες (βλέπε Εθνικό Αμυντικό Σχεδιασμό) όπου πολλοί φορείς εμπλέκονται για ένα πρόγραμμα, με τον καθένα να «μπαίνει στα χωράφια του άλλου», με αποτέλεσμα η επίλυση σχεδόν οποιουδήποτε προβλήματος να απαιτεί πρακτικά την επανεκκίνηση της διαδικασίας.<br /><br />• Οι αξιωματικοί που ξαφνικά καλούνται να παίξουν το ρόλο των “contracting officers” χωρίς καμία προηγούμενη εμπειρία σε αυτό το εξαιρετικά δύσκολο αντικείμενο, χωρίς καμιά εκπαίδευση και με χρόνο παραμονής το μέγιστο τρία έτη, έρχονται αντιμέτωποι με:<br /><br />>Ένα κολλάζ νόμων που πρέπει τάχιστα να μελετήσουν, να κατανοήσουν να συνδυάσουν και να εφαρμόσουν.<br />>Ασαφείς διαδικασίες (ποιος κάνει τι, πότε, γιατί).<br />>Ακαταλαβίστικες και αναχρονιστικές διακηρύξεις διαγωνισμών με όρους που οδηγούν στη ματαίωση της πλειοψηφίας αυτών.<br />>Παντελή έλλειψη εργαλείων που θα μπορούσαν να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους.<br />Και πάνω που αρχίζουν να αποκτούν μία εμπειρία στο αντικείμενο, αντικαθίστανται!<br /><br />• Ας μην αναφέρουμε καν τι συμβαίνει με τις επιτροπές διενέργειας διαγωνισμών, που συγκροτούνται από ανάλογους άπειρους αξιωματικούς και αναλαμβάνουν «εργολαβία» για ένα χρόνο διενέργειες διαγωνισμών και καταρτίσεις συμβάσεων. Μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς τις προϊόντα παράγουν.<br /><br />• Αλλά το σημαντικότερο όλων είναι ότι το σύστημα αρνείται συστηματικά να αυτοβελτιωθεί!!! Η διαδικασία αυτή απλά δεν υπάρχει!!!! Οι διαγωνισμοί αποτυγχάνουν και ξαναστέλνονται στα Επιτελεία για να επιστρέψουν ξανά μετά από αρκετό χρόνο, να ξαναπροκηρυχθούν και να ξανααποτύχουν (μία απλή καταμέτρηση στην ιστοσελίδα της ΓΔΑΕΕ, των 2ων και 3ων επαναλήψεων ακυρωμένων διαγωνισμών, θα πείσει και τον πιο δύσπιστο).<br /><br />• Κανείς δεν θέλησε ποτέ να ενσκήψει στο σύστημα προμηθειών, να αναλύσει τα βαθύτερα αίτια δυσλειτουργίας και να τα βελτιώσει. «Ο κακός ο νόμος» (που όντως ήταν κακός) αποτελούσε το εξιλαστήριο θύμα που πάνω του φορτωνόταν όλες τις αμαρτίες του συστήματος. Και φυσικά, όταν ήρθε η ώρα να αλλάξει ο νόμος, κάποιος απλά «πασάλειψε».<br /><br />Η πρόβλεψη λοιπόν είναι ότι, παρά τα αναμφίβολα θετικά στοιχεία του υπό εξέταση σχεδίου νόμου, τα προβλήματα θα παραμείνουν.<br />• Οι διαγωνισμοί θα συνεχίσουν να ακυρώνονται για τους ίδιους λόγους που ακυρώνονται και τώρα.<br />• Σοβαρές εταιρείες δεν θα συμμετέχουν σε διαγωνισμούς γιατί δεν θα μπορούν να συμβιβαστούν με τις απαιτήσεις των ΓΕ και τους δρακόντειους όρους των προκηρύξεων και της εκτέλεσης των συμβάσεων.<br /><br />• Οι μεγάλες συμβάσεις προμήθειας θα συνεχίσουν να κατακυρώνονται με απευθείας αναθέσεις και νομοθετικές ρυθμίσεις, γιατί απλά δεν θα είναι εφικτό να γίνει αλλιώς.<br />• Η διαθεσιμότητα των οπλικών συστημάτων που βασίζονται σε εμπορικές συμβάσεις για τη υποστήριξή τους, δεν θα ανέλθει ποτέ στα προ του ν.3433/06 επίπεδα.<br />• Και αν κάποιος διαγωνισμός τελεσφορήσει αλλά η εκτέλεση της σύμβασης αντιμετωπίσει προβλήματα, τότε θα πέσει και το τελευταίο κάστρο.<br /><br />Αντί επιλόγου<br />Ας μην κοροϊδευόμαστε! Τα προβλήματα που αναλύθηκαν παραπάνω αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου συνόλου προβλημάτων οργάνωσης που αντιμετωπίζουν οι ένοπλες δυνάμεις και ο δημόσιος τομέας γενικότερα. Οι πρακτικές οργάνωσης του ιδιωτικού τομέα, που στο εξωτερικό έχουν υιοθετηθεί σε αρκετές περιπτώσεις και από δημόσιους φορείς, οδηγώντας στη βελτιστοποίηση των διαδικασιών και την εξοικονόμηση πόρων, αδυνατούν να περάσουν την πόρτα του ΥΠΕΘΑ.<br /><br />Ακατάλληλοι άνθρωποι ορίζονται σε ακατάλληλες θέσεις, διαχειριζόμενοι απλά την τρέχουσα κατάσταση, χωρίς πραγματική γνώση του τι συμβαίνει Ηγεσία, Διαχείριση Προσωπικού, Προγραμμάτων και Πόρων και βελτιστοποίηση διαδικασιών. Επιπλέον όμως, αρνούνται να αλλάξουν. Αρνούνται να κατανοήσουν τον κόσμο που μεταβάλλεται και πιστεύουν ότι η εικόνα που έχουν σχηματίσει αυτοί είναι αυτή που πραγματικά ισχύει. Αλίμονο!<br /><br />Δεν είναι σκοπός της παρούσας παρέμβασης η επίρριψη ευθυνών. Η κατάντια του συστήματος δεν οφείλεται σε συγκεκριμένα άτομα, αλλά σε διαχρονικές αστοχίες για τις οποίες ευθύνεται το σύνολο της πολιτικής (και όχι μόνο) Ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ της τελευταίας 15ετίας. Απλά αισιοδοξεί ότι θα «συγκινήσει» κάποιους αρμόδιους.<br /><br />Όπως επίσης είναι και απόλυτα αναμενόμενο ότι αρκετοί αναγνώστες του παρόντος άρθρου θα αδυνατούν να το κατανοήσουν και ως εκ τούτου θα το απορρίψουν. Δεκτό!<br /><br />Κάποτε ένας (καλόκαρδος κατά γενική ομολογία) Γενικός Διευθυντής τη ΓΔΑΕΕ, σε μια περίοδο που όλοι οι επιτελείς εργάζονταν στο 110% των δυνατοτήτων τους, αλλά οι διαγωνισμοί αποτύγχαναν μοιραία, έλεγε: «Δεν χρειαζόμαστε περισσότερη οργάνωση. Περισσότερη δουλειά χρειαζόμαστε». Δεν ήταν κακός. Απλά, λίγος.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΑ… 15ετίας: Ελληνική γελοιότητα και “τέχνη” να μην αγοράζεις τίποτα! Βουλευτές ξυπνάτε

Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του συγκεκριμένου άρθρου, τέθηκε πολλές φορές στον γράφοντα το δίλημμα αν το συγκεκριμένο άρθρο είναι απαραίτ...

Διαβάστε την συνέχεια