Είναι κοινό το χαρακτηριστικό των πολιτικών ελίτ που δεν θέλουν να ασχοληθούν με την ασφάλεια της χώρας: πανηγυρίζουν τις αγορές όπλων και αποφεύγουν τη χάραξη μιας εθνοκεντρικής στρατηγικής.
Στις 10 Αυγούστου ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ απάντησε εγγράφως σε βουλευτή του CHP για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» ότι οι σχετικές μελέτες για κάθε εξέλιξη, «συμπεριλαμβανομένης πιθανής κρίσης, έντασης και πολέμου», συνεχίζονται με πλήρη συντονισμό όλων των κρατικών υπηρεσιών. Την επιστολή αποκάλυψε το Nordic Monitor και αναφέρει ρητά ότι η συνεργασία Ελλάδας και Ισραήλ παρακολουθείται «στενά». Φυσικά το τουρκικό υπουργείο Άμυνας δεν χρησιμοποιεί τέτοιες εκφράσεις τυχαία.Ισραηλινές τροχιοδεικτικές
Εβδομάδες μετά, ένα Ισραηλινός πρώην ανώτατος αξιωματικός των πληροφοριών του στρατού, ο Μάρκο Μορένο, προειδοποιεί στο «Πρώτο Θέμα» να μη βασιστούμε αποκλειστικά στο ΝΑΤΟ και θυμίζει ότι οι εγγυήσεις ισχύουν όσο υπάρχει βούληση να τηρηθούν. Μάλιστα ο Μορένο ξεκαθαρίζει ότι η τουρκική απειλή πρέπει να αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα και άμεση προετοιμασία. «Winter is coming», λέει με νόημα τονίζοντας τις δυσκολίες που βρίσκονται μπροστά.
Όλα αυτά βέβαια δεν αποδεικνύουν ότι πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Επιβεβαιώνουν όμως ότι η Άγκυρα ήδη σκέφτεται και σχεδιάζει με βάση το χειρότερο σενάριο. Εμείς;
Το παρασκήνιο που διαψεύστηκε και δεν εξαφανίστηκε
Λίγες μέρες αργότερα, η «Εστία της Κυριακής» και ο Μανώλης Κοττάκης αποκάλυψαν ότι ο επικεφαλής της τουρκικής ΜΙΤ, Ιμπραήμ Καλίν, μετέφερε στο Μαξίμου, τον Σεπτέμβριο, προσωπικό μήνυμα του Ερντογάν. Το μήνυμα, σε ελεύθερη απόδοση ήταν ότι: αν η Ελλάδα ή η Κύπρος χρησιμοποιηθούν σε ισραηλινό πλήγμα κατά της Τουρκίας, η απάντηση θα δοθεί στην Ελλάδα. Το Μαξίμου διέψευσε ότι υπήρξε οποιοδήποτε τελεσίγραφο.
Ο Ερντογάν παράλληλα δήλωσε δημόσια, και μάλιστα δύο φορές μέσα σε μία εβδομάδα, ότι η Τουρκία «θα εξουδετερώσει όποιον της σταθεί εμπόδιο στην Ανατολική Μεσόγειο», και φυσικά όταν η δημόσια ρητορική συμφωνεί με το τελεσίγραφο Καλίν, δεν χρειάζεται να είσαι πολιτικός αναλυτής για να προβληματιστείς.
Ο πολίτης έχει δικαίωμα να ρωτήσει κάτι απλό. Όταν μια διαρροή δεν διαψεύδεται με το περιεχόμενό της αλλά με την ετικέτα της, δηλαδή «δεν υπήρξαν τελεσίγραφα», τότε τι ακριβώς ειπώθηκε μεταξύ Καλίν και Μητσοτάκη; Η «Εστία της Κυριακής» χωρίς να δίνει περαιτέρω εξηγήσεις αναφέρει ότι η συνάντηση ήταν μακράν η σημαντικότερη επαφή που έχει γίνει μεταξύ των δύο πλευρών από την Μεταπολίτευση και μετά.
Το ερώτημα που δεν θέτουμε
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι αναγκαία. Το ξεκαθαρίζουμε. Μια χώρα που βλέπει τη γειτονιά της να εξοπλίζεται δεν μπορεί να κάθεται με σταυρωμένα χέρια. Το πρόβλημα είναι άλλο, και το θέσαμε ήδη ξεκάθαρα μπορεί η ασπίδα να μετατραπεί σε επικίνδυνη εξάρτηση;
Η αεράμυνά μας θα βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε ισραηλινά συστήματα. Θα πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι τα ανταλλακτικά και τα αναχαιτιστικά βλήματα θα φτάσουν στην ώρα τους, ακόμη κι αν οι σχέσεις του προμηθευτή αλλάξουν με την γείτονα. Οι σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας είναι σήμερα τεταμένες. Το ίδιο ίσχυε και για τις σχέσεις τους πριν από τη συμφωνία του 1996, που έφερε πολύ κοντά τις δυο χώρες. Οι συμμαχίες στη γεωπολιτική δεν είναι δόγματα. Τα μεταβαλλόμενα συμφέροντα τις αλλάζουν...
Το ΝΑΤΟ και η αμερικανική αποχώρηση
Εδώ οφείλει επίσης να τονιστεί κάτι που πολλοί αρνούνται να αποδεχθούν. Οι ΗΠΑ δεν μας αντιμετωπίζουν με προτεραιότητα. Η Άγκυρα έχει για την Ουάσιγκτον μεγαλύτερο ειδικό βάρος από εμάς: αυτόνομη αμυντική βιομηχανία, γεωγραφική θέση, ρόλο σε τρία θέατρα. Εμείς είμαστε χρήσιμοι αλλά όχι αναντικατάστατοι. Είναι άβολο να το λες, και ακόμη πιο άβολο να το ακούς. Αλλά οι ελίτ που προτιμούν να μην το ακούνε, δεν κάνουν τη χώρα ασφαλέστερη.
Η κοινωνία εν υπνώσει
Σύμφωνα με τον Μορένο, στο Ισραήλ οι πολίτες ζουν με τη συνείδηση ότι η επόμενη κρίση μπορεί να έρθει ανά πάσα στιγμή, ενώ στην Ελλάδα ζουν με την ψευδαίσθηση της «αιώνιας ρουτίνας». Ανησυχούμε για την ακρίβεια, το ενοίκιο, τα σκάνδαλα, την ηθική κατάπτωση. Και καλά κάνουμε. Όμως μια κοινωνία που πιέζεται οικονομικά είναι ταυτόχρονα και ιδιαίτερα ευάλωτη σε συνθήκες κρίσεως.
«Η Ελλάδα δεν φοβάται κανέναν», είπε ο Πρωθυπουργός μετά την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Ο πολίτης δεν ρωτά αν η κυβέρνηση φοβάται. Ρωτά τι σχεδιασμό έχει κάνει. Πού είναι τα αποθέματα; Τα καταφύγια; Πού είναι η εγχώρια παραγωγή πυρομαχικών και drones; Ποιο είναι το σχέδιο αν η κρίση ξεσπάσει ξαφνικά και οι σύμμαχοι δεν συνδράμουν; Σε αυτά τα ερωτήματα δεν δίνεται απάντηση. Όποιος κυβερνά οφείλει να περάσει από το σύνθημα στο σχέδιο.
Το ίδιο ισχύει και για το παρασκήνιο. Όταν η επίσκεψη του επικεφαλής της ΜΙΤ στο Μαξίμου διέρρευσε, η κυβέρνηση φρόντισε να διαψεύσει τα «τελεσίγραφα». Δεν δόθηκαν εξηγήσεις σχετικά με το τι ακριβώς ειπώθηκε και τι απάντησε η Αθήνα. Το να λες δημόσια ότι δεν φοβάσαι και ιδιωτικά να σιωπάς είναι επικοινωνιακή διαχείριση, όχι στρατηγική.
Τέσσερα πράγματα, και κανένα δεν είναι εύκολο
Πρώτον, ειλικρίνεια. Αν ο Πρωθυπουργός συναντήθηκε με τον επικεφαλής της ΜΙΤ, ο λαός δικαιούται να ξέρει με ποια διάθεση ήρθε και τι απάντησε η Αθήνα.
Δεύτερον, εγχώρια αμυντική βιομηχανία. Ένα κράτος που δεν παράγει τουλάχιστον τα αναλώσιμά του, δηλαδή drones, πυρομαχικά, ανταλλακτικά, θα είναι πάντα στο έλεος του προμηθευτή.
Τρίτον, εξασφάλιση αναγκαίων και κρίσιμων δικτύων. Μια κρίση είναι πολύ πιο επικίνδυνη όταν το κράτος δεν έχει μεριμνήσει για την εξασφάλιση των αλυσίδων τροφίμων, ενέργειας κλπ και εν γένει όλων των απαραίτητων δικτύων για την εύρυθμη λειτουργία του.
Τέταρτον, να μη γίνουμε proxy. Να μην πληρώσουμε με ελληνικό αίμα και ελληνικά χρήματα έναν πόλεμο που άλλοι σχεδιάζουν και οργανώνουν για τους δικούς τους λόγους. Η συμμαχία με οποιοδήποτε κράτος -και ειδικά το Ισραήλ- έχει μόνο νόημα όταν υπάρχουν ρητά όρια και ανταλλάγματα.
Το δίδαγμα
Το «Όχι» του 1940 δεν ήταν μια αυθόρμητη πράξη. Ήταν το αποτέλεσμα μιας προετοιμασίας που είχε αρχίσει χρόνια πριν, με οχυρωματικά έργα, με αναδιοργάνωση του στρατού και με ψυχρό υπολογισμό των πιθανών κινδύνων. Η Ελλάδα δεν ήταν τέλεια προετοιμασμένη, αλλά σίγουρα δεν ήταν αιφνιδιασμένη. Εκεί είναι η ουσία. Ο πόλεμος δεν είναι δεδομένος, η ευπάθεια όμως είναι. Τα κράτη πληρώνουν πολύ ακριβά τις κρίσεις που τα βρίσκουν απροετοίμαστα!
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου