Το πρόβλημα με τα «οικονομικά θαύματα» της Μέσης Ανατολής δεν είναι ότι αποδεικνύονται εν τέλει εύθραυστα. Είναι ότι οικοδομήθηκαν πάνω στην αλαζονική ψευδαίσθηση πως η γεωστρατηγική, αυτή η αδυσώπητη κρεατομηχανή της ιστορίας, μπορεί να εξαγοραστεί με διπλωματικά χαμόγελα και με μια πλατινένια πιστωτική κάρτα.
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου οι βέβαιες παραδοχές δεκαετιών καταρρέουν μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα. Για χρόνια, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αποτελούσαν το απόλυτο παράδειγμα μιας μικρής χώρας που κατάφερε να καταστεί δυσανάλογα σημαντική στην παγκόσμια σκακιέρα. Ένα υβριδικό μοντέλο, υφασμένο ανάμεσα σε έναν διεθνή κόμβο ενέργειας/εμπορίου/ναυτιλίας/χρηματοπιστωτικών ροών/τεχνολογίας και μια χώρα με άρτια εκπαιδευμένες και παρεμβατικές ένοπλες δυνάμεις.
Το Αμπού Ντάμπι όπως και το Ντουμπάι οικοδόμησαν μια στρατηγική «συνδεσιμότητας». Η λογική ήταν απλή: αν γίνεις ο απαραίτητος ενδιάμεσος κρίκος στις μεγάλες δυνάμεις, αν διαπλέξεις τα συμφέροντά σου με την Ουάσιγκτον, το Πεκίνο, το Νέο Δελχί, αλλά ταυτόχρονα διατηρείς ανοιχτούς διαύλους και μπίζνες με την Τεχεράνη, τότε κανείς δεν θα έχει συμφέρον να σε αγγίξει. Η πρόσφατη, όμως, σύγκρουση των ΗΠΑ/Ισραήλ με το Ιράν, διέλυσε αυτή την –εκ του αποτελέσματος αποδειχθήσα– αυταπάτη με βίαιο τρόπο. Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου