1969: Όταν η Ελλάδα υπέγραφε συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με την Λιβύη και ανασυγκροτούσε την αεροπορία της

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLFRmdwwwA71NQW8v2ea6JhLVU0A73oaIQ5i8cnOV29nhXB2r3qJOUTLqy7Vhso01QfFFLgt6O6eIjD21hcod5jYDLqs7k6AXb_6ZXg8FGQ2qMmFlIk6nSVlJOiPYIOiZ1rRCKWvExlb8/s1600/northr11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="405" data-original-width="750" height="344" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLFRmdwwwA71NQW8v2ea6JhLVU0A73oaIQ5i8cnOV29nhXB2r3qJOUTLqy7Vhso01QfFFLgt6O6eIjD21hcod5jYDLqs7k6AXb_6ZXg8FGQ2qMmFlIk6nSVlJOiPYIOiZ1rRCKWvExlb8/s640/northr11.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Από <b>Σάββας Δ. Βλάσσης </b><br /> Οι συμφωνίες που υπέγραψε η Τουρκία με το καθεστώς της Τριπόλεως στην Λιβύη και η αντίδραση της Αθήνας, επανέφεραν στο επίκεντρο και της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής την αποσταθεροποιημένη χώρα της Αφρικής, η οποία μπορεί να απειλήσει τα εθνικά συμφέροντα. Μπορεί η συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας που υπεγράφη με την Τουρκία να έχει κάνει αίσθηση και είναι ενδιαφέρον να δούμε εάν θα έχει κάποιο απτό αποτέλεσμα, το βέβαιο πάντως είναι ότι ελάχιστοι γνωρίζουν ότι πριν από 50 χρόνια ακριβώς, η Ελλάδα είχε συνάψει ανάλογη συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με την Λιβύη, που απέδωσε σημαντικά αποτελέσματα. <br /> <br /> Στις 1 Σεπτεμβρίου 1969 μικρή ομάδα Λιβύων αξιωματικών με επικεφαλής τον 27χρονο Λοχαγό Μουαμάρ Καντάφι, επαναστάτησε κι ανέτρεψε τον βασιλιά Ιντρίς Α΄. Η ισχύς του νέου καθεστώτος πήγαζε από τους “μικρούς” αξιωματικούς και κύριο χαρακτηριστικό του ήταν ο αντισημιτισμός και ο αντιαμερικανισμός. Ορόσημο για την αμερικανική παρουσία στην Λιβύη ήταν η ανακάλυψη κοιτασμάτων πετρελαίου το 1959, που οδήγησε αμερικανικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον τομέα, να εμπλακούν στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων αυτών. Επιπλέον, πλησίον της Τριπόλεως, υπήρχε η τεράστια Αεροπορική Βάση Γουίλους, με 4.600 προσωπικό (συν 10.000 περίπου μέλη οικογενειών) που λειτουργούσε ως τακτικό κέντρο αεροπορικής εκπαιδεύσεως για τις επιχειρησιακές ανάγκες της Αεροπορίας των ΗΠΑ Ευρώπης (USAFE). Μετά την επικράτηση της επαναστάσεως, οι Αμερικανοί εκδιώχθηκαν από την Λιβύη, αν και ήδη είχε συναφθεί συμφωνία αποχωρήσεώς τους από την Αεροπορική Βάση Γουίλους, η οποία εφαρμόσθηκε και ολοκληρώθηκε στις 11 Ιουνίου 1970. <br /> <br /> Το πρόβλημα όμως ήταν γενικότερο, δεδομένου ότι οι επαναστάτες προέβησαν στην δήμευση των περιουσιών των ξένων μεταναστών στην χώρα. Ξαφνικά η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με την προοπτική οικονομικής εξοντώσεως των Ελλήνων της Λιβύης, όσο και της διώξεως της ορθόδοξης εκκλησίας που έβλεπε την περιουσία της να κατάσχεται. Η διπλωματική διερεύνηση, προκάλεσε το ενδιαφέρον των επαναστατών, οι οποίοι ζήτησαν από την Ελλάδα να αναλάβει την “διάσωση” της Λιβυκής Αεροπορίας, η οποία μετά την αποχώρηση των Αμερικανών είχε εγκαταλειφθεί στην τύχη της. Οι Λίβυοι αξιωματικοί είχαν έναν δεσμό με την Ελλάδα, επειδή ήδη αρκετοί από την αεροπορία και το ναυτικό, είχαν αποφοιτήσει από τις ελληνικές στρατιωτικές παραγωγικές σχολές και η αναζήτηση βοηθείας από αυτή την φίλη χώρα, προέκυπτε ως φυσιολογική. <br /> <br /> Πράγματι, η ελληνική κυβέρνηση αποδέχθηκε το αίτημα και αποφασίστηκε η αποστολή αξιωματικών της Πολεμικής Αεροπορίας στην Λιβύη, με ζητούμενο αντάλλαγμα την εξαίρεση των ελληνικών περιουσιών από το μέτρο της δημεύσεως. Η επαναστατική κυβέρνηση ανταποκρίθηκε σε όσα ζήτησε η Αθήνα και οι Έλληνες αξιωματικοί, κατόπιν συντόμου επιτόπιας εξετάσεως της καταστάσεως της Λιβυκής Αεροπορίας, η οποία κρίθηκε τραγική, επέστρεψαν κι ενημέρωσαν αρμοδίως. <br /> <br /> Την εποχή εκείνη, η Βασιλική Λιβυκή Αεροπορία ήταν μια τυπική αραβική αεροπορική δύναμη, μικροσκοπική σε αριθμούς και συμβολικής περισσότερο παρουσίας, που είχε “στηθεί” με αμερικανική βοήθεια. Είχε συγκροτηθεί μόλις προ επτά ετών, τον Σεπτέμβριο του 1962, και η δύναμη κρούσεως περιοριζόταν σε μια Μοίρα 10 μαχητικών F-5, πλαισιούμενων από 3 εκπαιδευτικά T-33 και 6 μεταφορικά αεροσκάφη C-47 Dakota. Ασφαλώς και η Ελλάδα, μπορούσε να βοηθήσει σε μια τέτοια κατάσταση, αναστηλώνοντας την Λιβυκή Αεροπορία, η οποία μέσα σε διάστημα μηνών από την αποχώρηση των Αμερικανών, βρέθηκε σε κακό χάλι. <br /> <br /> <br /> Δύο συμφωνίες υπεγράφησαν εκείνη την εποχή μεταξύ Ελλάδος και Λιβύης. Μία γενική για τις διμερείς σχέσεις και μία στρατιωτικής συνεργασίας, που αφορούσε την ανάληψη της εκπαιδεύσεως ιπταμένων και την υποστήριξη των αεροσκαφών, συμπεριλαμβανομένης της παροχής ανταλλακτικών κ.λπ. Στο πλαίσιο της δεύτερης συμφωνίας, κλιμάκιο στελεχών της Πολεμικής Αεροπορίας μετέβη στην Λιβύη και υλοποίησε τα συμφωνηθέντα. Οι Έλληνες αξιωματικοί, “ανέστησαν” την Λιβυκή Αεροπορία. <br /> <br /> Σημαντικό στοιχείο στην υλοποίηση της συμφωνίας, ήταν η ανοχή των ΗΠΑ, οι οποίες ως σύμμαχος και υποστηρικτής του τότε στρατιωτικού καθεστώτος στην Ελλάδα, δεν έφεραν αντίρρηση στην μικρή ούτως ή άλλως ροή ανταλλακτικών προς την Λιβύη. Για την Ελλάδα, επρόκειτο για μια σημαντική εθνική υπόθεση, δεδομένου ότι διέσωσε τις περιουσίες των Ελλήνων υπηκόων και ενώπιον αυτού του σκοπού, οι Αμερικανοί δεν θα μπορούσαν να έχουν αντίρρηση. <br /> <br /> Η ειρωνεία είναι ότι το ελληνικό κλιμάκιο της Πολεμικής Αεροπορίας αποχώρησε το 1974, όταν κατά την διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ο Καντάφι συντάχθηκε με το πλευρό της Τουρκίας, φθάνοντας μάλιστα μέχρι του σημείου να αποστείλει πετρέλαιο για βοήθεια. Τα ελάχιστα F-5, παραχωρήθηκαν ή πουλήθηκαν στην Τουρκία, καθώς στο μεταξύ η Λιβύη είχε αρχίσει να εφοδιάζεται με σοβιετικής και γαλλικής προελεύσεως αεροσκάφη. <br /> <br /> Το έτος εκείνο άρχισαν στην Λιβύη μαζικές διαδηλώσεις εναντίον του καθεστώτος, το οποίο αντέδρασε με βία. Οι σχέσεις με την Δύση άρχιζαν να εντείνονται, συμπαρασύροντας και αυτές με την Ελλάδα. Από την πρώτη στιγμή εξάλλου, ο Μουαμάρ Καντάφι απέβλεψε στην ανάδειξή του ως ηγέτη του Αραβικού κόσμου, υποσκελίζοντας την Αίγυπτο και αυτόν ακόμη τον Νάσερ. Η κήρυξη “ιερού πολέμου” εναντίον του Ισραήλ, ήταν τυπική στάση. Ο τυφλός αντιαμερικανισμός, θα τον οδηγούσε στην υποστήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων, που στην δεκαετία του 1980 άρχισαν κυρίως με αεροπειρατείες, να χτυπούν αμερικανικούς στόχους. Στρατόπεδα τρομοκρατών άρχισαν να λειτουργούν κρυμμένα στην Σαχάρα και την ίδια περίοδο, η Λιβύη υιοθέτησε την θέση ότι τα εθνικά της ύδατα δεν εκτείνοντο σε απόσταση 12 μιλίων αλλά όλος ο κόλπος της Σύρτης, εξαιτίας των ειδικών συνθηκών, αποτελούσε εθνικά χωρικά ύδατα. <br /> <br /> <img height="446" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2019/12/northr12.jpg" width="640" /> <br /> <br /> Στην δεκαετία του 1980, οι σχέσεις της Λιβύης με την Ελλάδα βελτιώθηκαν, εξαιτίας της στενής προσωπικής σχέσεως του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου με τον Μουαμάρ Καντάφι. Η ελληνική στάση, ακύρωνε την διεθνή απομόνωση της Λιβύης, λόγω του αυταρχικού καθεστώτος και των σχέσεων με τρομοκρατικές αραβικές οργανώσεις. Μετά την επίσκεψη Παπανδρέου στην Λιβύη το 1984 και την διαμεσολάβηση ώστε να επιτευχθεί συμφωνία Γαλλίας – Λιβύης για το Τσαντ, ο Καντάφι εκδηλώθηκε φιλελληνικά: ψήφισε στα Ηνωμένα Έθνη υπέρ της αποχωρήσεως των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, απέσυρε κεφάλαια από την Ισλαμική Τράπεζα του ψευδοκράτους Ντενκτάς και υιοθέτησε την ίδρυση ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στη Νοτιοανατολική Τουρκία. <br /> <br /> Μέσα σε αυτό το κλίμα, η ελληνική κυβέρνηση επεδίωξε διείσδυση της αναπτυσσόμενης αμυντικής βιομηχανίας της στην Λιβύη, με την οποία έγιναν συζητήσεις για προμήθειες τεθωρακισμένων οχημάτων ΛΕΩΝΙΔΑΣ, του αντιαεροπορικού συστήματος ARTEMIS 30, πυρομαχικών κ.λπ. Ωστόσο, πέραν των αρχικών επαφή δεν υπήρξε αποτέλεσμα, λόγω ισχυρών πολιτικών αντιδράσεων των ΗΠΑ. Οι τεταμένες ελληνοαμερικανικές σχέσεις, δεν άφησαν περιθώρια στην Αθήνα. <br /> <br /> Στην δεκαετία του 1990, οι σχέσεις Ελλάδος – Λιβύης ατόνισαν. Η απομόνωση της αραβικής χώρας άρχισε να περιορίζεται από την δεκαετία του 2000, αποκαθιστώντας σταδιακώς την σχέση της με την Δύση. Η Ελλάδα εισήγαγε πετρέλαιο ενώ ελληνικές επιχειρήσεις συνέχισαν να δραστηριοποιούνται στην Λιβύη. Από το 2011, στην χώρα ξέσπασαν ταραχές που εξελίχθηκαν σε εμφύλιο πόλεμο και ο Καντάφι βρήκε τον θάνατο. <br /> <br /> Οι πρόσφατες εξελίξεις, έχουν αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον της Αθήνας για την Λιβύη και την προσπάθεια σταθεροποιήσεως. Οι συμφωνίες που υπέγραψε το καθεστώς της Τριπόλεως με την Τουρκία, αν και δεν αναγνωρίζονται από το κοινοβούλιο και τον επικεφαλής του Λιβυκού Εθνικού Στρατού στρατάρχη Χαφτάρ, έχουν επαναφέρει στο προσκήνιο την διάσταση της στρατιωτικής βοηθείας που επιδιώκουν οι αντιμαχόμενες παρατάξεις. Το παράδειγμα της ελληνολιβυκής συμφωνίας του 1969, δείχνει ότι οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο στο πλαίσιο της στρατιωτικής διπλωματίας. Μήπως λοιπόν, ήδη πρέπει η κυβέρνηση να αρχίσει να μελετά εφικτά σενάρια για το εγγύς μέλλον; <br /> <br /> <a href="https://doureios.com/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

1969: Όταν η Ελλάδα υπέγραφε συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με την Λιβύη και ανασυγκροτούσε την αεροπορία της

Από Σάββας Δ. Βλάσσης Οι συμφωνίες που υπέγραψε η Τουρκία με το καθεστώς της Τριπόλεως στην Λιβύη και η αντίδραση της Αθήνας, επανέφεραν...

Διαβάστε την συνέχεια

Προειδοποίηση-σοκ Πακιστανού αναλυτή: «Σε περίπτωση Ελληνοτουρκικού πολέμου θα βοηθήσουμε την Άγκυρα»!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEglF6ue_hy0otjET-darXOdzCtJNpc3mgkxImvWf1GBV0PcD3eMXu0QtT7OrkPDIxUUDKmvDC-cWQB9VQoUXXryboW96CqsxbCQF0K69C5eH9aF1yIcStaa6ebfNaJwMrsJ5242s92SAyw/s1600/5da06d15f07df.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="961" data-original-width="1600" height="384" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEglF6ue_hy0otjET-darXOdzCtJNpc3mgkxImvWf1GBV0PcD3eMXu0QtT7OrkPDIxUUDKmvDC-cWQB9VQoUXXryboW96CqsxbCQF0K69C5eH9aF1yIcStaa6ebfNaJwMrsJ5242s92SAyw/s640/5da06d15f07df.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Του <b>Ανδρέα Μουντζουρούλια </b><br /> Απίστευτα πράγματα δημοσιεύονται σήμερα από έναν σημαντικό “ειδικό” επί γεωπολιτικών θεμάτων, για μια πιθανή περίπτωση ελληνο-τουρκικής αναμέτρησης με αφορμή την κρίση στην Λιβύη, αλλά και την σχεδιαζόμενη αποστολή τουρκικών δυνάμεων στην χώρα αυτή, σύμφωνα με τις χθεσινές δηλώσεις του Ερντογάν. <br /> <br /> “Εάν η Τουρκία εισέλθει σε πόλεμο με την Ελλάδα ή αλλού, το Πακιστάν δεν θα καθίσει στο περιθώριο, π.χ. όπως στον ελληνο-τουρκικό πόλεμο στην Κύπρο (1974), όταν το Ισλαμαμπάντ βοήθησε κρυφά την Άγκυρα συμπεριλαμβανομένης της παροχής ανταλλακτικών για τα αεροσκάφη της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας (TuAF) εν μέσω εμπάργκο όπλων. Καλύτερα η διπλωματία”, μας “προειδοποιεί ο Naveed Ahmad, ένας πακιστανικής καταγωγής ερευνητής δημοσιογράφος και Ακαδημαϊκός, στις εφημερίδες The Guardian, South China Morning Post (Hong Kong) and ISN (Switzerland), Pakistan daily News, daily Zaman and Todays Zaman, και ειδικός ανταποκριτής σε Atlantic Monthly & Foreign Policy καθώς και στο Geo News. <br /> <br /> Είχαμε είχαμε αναφέρει οι Τούρκοι ετοιμάζουν πυρετωδώς και αυτοί τον δικό τους αμυντικό άξονα στην περιοχή της Α.Μεσογείου απέναντι σε (Ελλάδα-Αίγυπτο-Κύπρο) με χώρες που έχουν την ίδια θρησκεία και κυρίως συμφέροντα. <br /> <br /> Το Πακιστάν φέρεται ότι θα είναι η δεύτερη χώρα σε αυτό το σχέδιο, καθώς Άγκυρα και Ισλαμπαμπάντ ετοιμάζουν μόνιμη παρουσία μονάδων επιφανείας και αεροσκαφών του πακιστανικού ΠΝ στην τουρκική επιχείρηση “Ασπίδα της Μεσογείου”, με την οποία ο Ερντογάν ευελπιστεί να υφαρπάξει θαλάσσια οικόπεδα από Ελλάδα και λοιπές χώρες. <br /> <br /> “Στο πλαίσιο του τουρκικού σχεδίου εφαρμογής εξωτερικών σχέσεων από την 16-20 Δεκεμβρίου 2019, αντιπροσωπεία της Διοίκησης Ναυτικών Δυνάμεων του Πακιστάν επισκέφθηκε και διερεύνησε τις εγκαταστάσεις στην τουρκική ναυτική βάση της Αλεξανδρέττας, ανακοίνωσε το τουρκικό πολεμικό ναυτικό στην ιστοσελίδα του. <br /> <br /> Πληροφορίες αναφέρουν ότι πολύ σύντομα θα δούμε πακιστανικά πολεμικά πλοία στην βάση αυτή, με την οποία οι Τούρκοι ελέγχουν την Α.Μεσόγειο. <br /> <br /> <img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/wp-content/uploads/2019/12/topaide.jpg" width="640" /> <br /> <br /> Σήμερα όμως επίσης , εντελώς ξαφνικά η εξ απορρήτων σύμβουλος του Σύρου προέδρου Άσαντ, μας κοινοποιεί ότι η Συρία ετοιμάζεται να απαλλαγεί από όλους τους «κατακτητές» που βρίσκονται στην χώρα, αρχής γενομένης των Τούρκων, που “τρώνε τις σάρκες του συριακού λαού εδώ και πολλά χρόνια”. <br /> <br /> Η Μπουθάνα Σααμπάν, σύμβουλος πολιτικής και μέσων ενημέρωσης του Μπασάρ αλ-Ασαντ, δήλωσε ότι «η χώρα μας πρέπει να απελευθερωθεί εντελώς και πλήρως από ξένους κατακτητές, είτε είναι τρομοκράτες, είτε είναι Τούρκοι ή Αμερικανοί». <br /> <br /> Η ίδια τόνισε ότι ο Άσαντ δεν έχει καμία αμφιβολία στο μυαλό του ότι η χώρα πρέπει να διώξει πάση θυσία, πλήρως, όλους τους «ξένους κατακτητές, συμπεριλαμβανομένων των Τούρκων». <br /> <br /> Ο πόλεμος της Συρίας κρατάει περισσότερο από οκτώ χρόνια, με τη συμμετοχή γειτόνων και υπερδυνάμεων, όπως η Τουρκία, το Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία. <br /> <br /> Η Σααμπάν δήλωσε στη συνέντευξη ότι ο πόλεμος είχε «επιβληθεί» στη Συρία και είναι ένας πόλεμος όχι εναντίον της Συρίας, αλλά εναντίον του προέδρου και του συριακού λαού». <br /> <br /> Σύμφωνα με όλα αυτά, θα ανοίξει για την Τουρκία ένα νέο στρατιωτικό μέτωπο, ταυτόχρονα με αυτό της Λιβύης, για το οποίο είναι αμφίβολο αν η Άγκυρα θα μπορέσει να ανταποκριθεί, υλοποιώντας ουσιαστικά έναν ανηλεή διμέτωπο αγώνα. <br /> <br /> Ο Ερντογάν θα εγκλωβιστεί, κάτι το οποίο αναμένουν πολλοί διεθνείς ειδικοί και σύντομα θα καταρρεύσει με εσωτερική εξέγερση σύμφωνα και με σενάρια που δημοσιοποιούνται σε αμερικανικά τηλεοπτικά κανάλια.<br /> <br /> <a href="https://www.pentapostagma.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Προειδοποίηση-σοκ Πακιστανού αναλυτή: «Σε περίπτωση Ελληνοτουρκικού πολέμου θα βοηθήσουμε την Άγκυρα»!

Του Ανδρέα Μουντζουρούλια Απίστευτα πράγματα δημοσιεύονται σήμερα από έναν σημαντικό “ειδικό” επί γεωπολιτικών θεμάτων, για μια πιθανή ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Θα γίνει πόλεμος με την Τουρκιά”; Το ερώτημα των ημερών οι εκτιμήσεις και το λάθος μήνυμα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEinSLJ93rdMfEheja9qlq4VfLtqc0_gvvTyW9QwSzyPV4PRwAUB_M9ThjS0j0XWAS8FtTFNMbwFipo4WYvSHr277pnslVkYLvns9-xssc-UhVrGJdDpAnQ__MbgrfsSCtS3n92SnWV_6GY/s1600/war-hasan-almasi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="251" data-original-width="350" height="456" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEinSLJ93rdMfEheja9qlq4VfLtqc0_gvvTyW9QwSzyPV4PRwAUB_M9ThjS0j0XWAS8FtTFNMbwFipo4WYvSHr277pnslVkYLvns9-xssc-UhVrGJdDpAnQ__MbgrfsSCtS3n92SnWV_6GY/s640/war-hasan-almasi.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Μέσα στο κλίμα των εορτών, το ερώτημα που ακούγεται παντού είναι ένα: “Θα γίνει πόλεμος με την Τουρκία”; Η κυβέρνηση απαντά με τον τρόπο της, θέλοντας να περάσει ένα μήνυμα ψυχραιμίας. Ο πρωθυπουργός είναι στο Μέτσοβο για διακοπές και υπουργοί του διαβεβαιώνουν με δηλώσεις τους ότι “δεν θα γίνει πόλεμος με την Τουρκία”…Τα τουρκικά σήριαλ μεταδίδονται κανονικότατα από τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια και γενικώς όλοι θέλουν να διαφυλάξουν αυτό που ονομάζουν “κανονικότητα”…<br /> <br /> Αλλά ποιος μίλησε για πόλεμο; <br /> <br /> Στην Ελλάδα που το μικρόβιο της “τουρκοφοβίας” συντηρείται εδώ και πολλά χρόνια, έχουμε πολύ εύκολο τον πόλεμο με την Τουρκία. Τόσο πολύ που έχουμε αρχίσει να υποψιαζόμαστε ότι κάποιες φορές “βόλεψε” αφάνταστα κυβερνήσεις μας για να προχωρήσουν πιο ανώδυνα σε υποχωρήσεις. Ανώδυνα για τη δική τους επιβίωση εννοείται. Αν η χώρα ακόμη τις πληρώνει πανάκριβα λίγο τους απασχολεί… <br /> <br /> Πόσες φορές δεν ακούσαμε το επιχείρημα “και τι θέλατε να κάνουμε πόλεμο, για δυο βραχονησίδες”; Ήταν ένα “επιχείρημα” των εκσυγχρονιστών του κ. Σημίτη για να δικαιολογήσουν το φιάσκο της διαχείρισης της κρίσης των Ιμίων. <br /> <br /> Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι θα ξανακούσουμε παρόμοια επιχειρήματα, όπως για παράδειγμα “τι θέλετε να σκοτωθούμε για ένα γεωτρύπανο”; <br /> <br /> Ο πόλεμος με την Τουρκία δεν είναι το πιθανότερο σενάριο.. Πρώτα απ΄ όλα, γιατί και η ίδια δεν το επιθυμεί. Αυτό που είναι βέβαιο ότι θα αντιμετωπίσουμε, είναι μια ακόμη σοβαρή ελληνοτουρκική κρίση. Ίσως σοβαρότερη κι απ΄ αυτή των Ιμίων. Θα ΄ναι μια κρίση που θα θυμίζει όπως και οι προηγούμενες ένα “μπρα ντε φερ”. Σ΄ όλα τα προηγούμενα η Τουρκία κάτι πήρε. Τώρα θα θέλει να προκαλέσει μια ακόμη κρίση-αναμέτρηση για να μας καθίσει σ΄ ένα τραπέζι διαπραγμάτευσης στο οποίο θέλει να τα βάλει όλα. Ο χάρτης της “Γαλάζιας Πατρίδας” είναι αποκαλυπτικός.Αν χάσουμε σ΄ αυτό το “μπρα ντε φερ”, τότε ναι , θα ΄ναι σαν να ΄χουμε χάσει πόλεμο! <br /> <br /> Η Τουρκία θέλει να προκαλέσει κλιμάκωση για να προκαλέσει πανικό. Για να μας κάνει να πιστέψουμε ότι μπορεί να ζήσουμε και πόλεμο. Να τρέξουμε πανικόβλητοι στο “τραπέζι της διαπραγμάτευσης”, το οποίο σχεδιάζει να ΄ναι τραπέζι “πλήρους συνθηκολόγησης”. Κι αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε. Όπως κουραστικά επαναλαμβάνουμε, ο μοναδικός τρόπος που έχει μείνει για να πειστεί η Άγκυρα ότι δεν πρέπει να ξεπεράσει τα όρια, είναι να καταλάβει ότι η Ελλάδα δεν έχει απολύτως κανένα θέμα να τα ξεπεράσει αν προκληθεί. Το ίδιο μήνυμα θα πρέπει λογικά να εξηγήσει και στον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος θα συναντηθεί μετά από τις διακοπές του, στις 7 Ιανουαρίου στην Ουάσινγκτον. <br /> <br /> Υπάρχουν αρκετοί που υποστηρίζουν ότι η επιλογή της κυβέρνησης να μεταδώσει ένα κλίμα απόλυτης ψυχραιμίας που συνδυάζεται με την εορταστική ατμόσφαιρα, είναι λάθος. Θα συμφωνήσουμε. Ο κόσμος σε καμία περίπτωση δεν έχει λόγο να πανικοβληθεί, αλλά είναι λογικό και χρήσιμο να ανησυχεί. Το να του λέμε ότι “τίποτα δεν θα γίνει με την Τουρκία” είναι ψέμα, όπως και ότι θα γίνει “ολοκληρωτικός πόλεμος”.<br /> <br /> <br /> <a href="https://www.militaire.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

“Θα γίνει πόλεμος με την Τουρκιά”; Το ερώτημα των ημερών οι εκτιμήσεις και το λάθος μήνυμα

Μέσα στο κλίμα των εορτών, το ερώτημα που ακούγεται παντού είναι ένα: “Θα γίνει πόλεμος με την Τουρκία”; Η κυβέρνηση απαντά με τον τρόπο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Δεν μπορεί να ξεπεράσει τα χουνέρια η Άγκυρα: Επιδιώκει πάση θυσία ένα επεισόδιο με Αθήνα…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjikRcf2yuN3u_Y3RCnBRQc6Vk9pscf874Fij5sVqr8L_KpFmJEgAOSKitjd2eBVx4KdjYwohb-NxRCDtIU97xrVBTIh_l8HTp5Vx99MLy1pu4imCMad6ycDyDRAhANlQzO6mdB1sO4JAU/s1600/f-16.webp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="900" data-original-width="1200" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjikRcf2yuN3u_Y3RCnBRQc6Vk9pscf874Fij5sVqr8L_KpFmJEgAOSKitjd2eBVx4KdjYwohb-NxRCDtIU97xrVBTIh_l8HTp5Vx99MLy1pu4imCMad6ycDyDRAhANlQzO6mdB1sO4JAU/s640/f-16.webp" width="640" /></a></div> <br /> <br /> «Δεν είναι η διαρκής προσπάθεια για την αμφισβήτηση της Εθνικής Κυριαρχίας Ελληνικών νησιών. Πλέον οι διαταγές που έχουν πάρει οι Τούρκοι πιλότοι είναι να κάνουν ότι μπορεί να περάσει από το χέρι τους, ώστε να προκαλέσουν το πολυπόθητο ατύχημα στο Αιγαίο». <br /> <br /> Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα που βγαίνει από τα ανώτατα κλιμάκια της Πολεμικής Αεροπορίας και του Επιτελείου, που έχουν δώσει εντολή στα Ελληνικά «γεράκια», οίκτος να μην υπάρχει σε οποιαδήποτε παραβατική συμπεριφορά.<br /> <ul> <li> Από την άλλη πλευρά στα καθημερινά briefing των πολεμικών μοιρών οι διοικητές και Αξιωματικοί επιχειρήσεων δεν σταματούν να επαναλαμβάνουν στους αεροπόρους ότι όσο οι νευρικοί γείτονές μας δεν καταφέρνουν να βγάλουν εκτός εαυτού τους υπερασπιστές των Ελληνικών συνόρων, χάνουν οι ίδιοι την υπομονή τους και σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια θα είναι αυτοί που θα κάνουν πρώτοι το μοιραίο λάθος.</li> </ul> <ul> <li>Βέβαια ένα λάθος στο Αιγαίο κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα που μπορεί να καταλήξει και τι είδους διαστάσεις πιθανό θα πάρει. Κανείς δεν έχει αυταπάτες ότι ένας από τους σκοπούς της Άγκυρας είναι και αυτός.</li> </ul> <ul> <li>Να εκμεταλλευτεί οποιοδήποτε σοβαρό επεισόδιο στο Αρχιπέλαγος και να λειτουργήσει άμεσα με στόχο μια ακόμη προσπάθεια αμφισβήτησης, ένα ακόμη γκριζάρισμα ή και μια ολιγοήμερη κρίση που θα συγκεντρώσει στρατιωτικές δυνάμεις σε μια περιοχή. Δεν εξηγούνται αλλιώς ούτε οι 98 παραβιάσεις και πολύ περισσότερο οι 20 υπερπτήσεις πάνω από Ελληνικό έδαφος που πραγματοποίησαν τουρκικά F-16 και F-4 στα νησιά Παναγιά, Οινούσσες, Αγαθονήσι, Ανθρωποφάγοι, Λειψοί, Αρκιοί και Αγρελούσα.</li> </ul> <br /> Ειδικά οι Οινούσσες και η Παναγιά είναι η δεύτερη εβδομάδα που δέχονται την πολύ προκλητική συμπεριφορά των Τούρκων καθώς πριν λίγες ημέρες οι υπερπτήσεις σ’ αυτά τα ακριτικά νησιά του κεντρικού ανατολικού Αιγαίου ήταν 12. Και με τις έκνομες ενέργειες των προηγούμενων ωρών, επιζητούν τους τρόπους που θα φέρουν την χώρα μας σε δυσχερή θέση. <br /> <br /> Δεν αντέχει την αλήθεια όπως διαμορφώνεται στην Αν. Μεσόγειο <br /> <br /> Όμως τα γεγονότα ειδικά των τελευταίων ημερών και εκτός του Αιγαίου, δείχνουν την σημασία που έχει αποκτήσει η χώρα μας στην περιοχή κι αυτό δεν μπορεί να το αντέξει η γείτονα που θεωρεί την ίδια απόλυτη υπερδύναμη της Μεσογείου στην οποία ουδείς μπορεί ν’ αντισταθεί. <br /> <ul> <li>«Αίγυπτος και Ελλάδα αυτή την ώρα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στο καυτό μέτωπο της Λιβύης και είναι οι χώρες που βάζουν φρένο στα σχέδια του Ερντογάν και των Τούρκων Στρατηγών», εξηγούσε ακόμη μια ανώτατη πηγή.</li> </ul> <ul> <li>Και μέσα από αυτές τις λίγες λέξεις, με βάση τα γεγονότα που συμβαίνουν στη Λιβύη και τη βοήθεια που ζητά η κυβέρνηση της Τρίπολης από την Άγκυρα, κατανοούμε απόλυτα τη σημασία του ενεργειακού μπλοκ και των τριμερών σχημάτων στα οποία μετέχει η χώρα μας. Όπως και τις πολύ ήρεμες προειδοποιήσεις που έχει πάρει η Τουρκία να μην προχωρήσει σε σχέδια τα οποία μόνο σε καλό δεν θα της βγουν.</li> </ul> <ul> <li>Από την πλευρά της η Τουρκία δεν επιδιώκει μόνο το ατύχημα, θέλει να εγκλωβίσει για πολλοστή φορά την Ελλάδα εντός των θαλασσίων ορίων του Αιγαίου. Βλέπει ότι πλησιάζει πλέον «απειλητικά» για την ίδια και η ενεργειακή ανάπτυξη της Ελλάδας η οποία μάλιστα ακολουθεί το «χρίσμα» της χώρας , ως πυλώνα σταθερότητα στην περιοχή.</li> </ul> <ul> <li>Η δεύτερη μέρα του Ιανουαρίου, με τις υπογραφές στην Αθήνα από Ελλάδα, Ισραήλ και Κύπρο για τον ενεργειακό αγωγό «East Med», ίσως θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακόμη και ως «χαριστική βολή» προς την Τουρκία.</li> </ul> <br /> Άρα μήπως το επιδιωκόμενο ατύχημα στο Αιγαίο από την Άγκυρα έχει στόχο την κλιμάκωση της έντασης στην περιοχή, ίσως και τη ματαίωση των υπογραφών; Μάλλον είναι αργά για την ίδια να παίξει με τη συγκεκριμένη σημαδεμένη τράπουλα…<br /> <br /> <br /> <a href="https://hellasjournal.com/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Δεν μπορεί να ξεπεράσει τα χουνέρια η Άγκυρα: Επιδιώκει πάση θυσία ένα επεισόδιο με Αθήνα…

«Δεν είναι η διαρκής προσπάθεια για την αμφισβήτηση της Εθνικής Κυριαρχίας Ελληνικών νησιών. Πλέον οι διαταγές που έχουν πάρει οι Τούρκο...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία «ασφυκτιά» και θέλει «ζωτικό χώρο»: Η απάντηση να δοθεί χωρίς φοβικές προσεγγίσεις

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgr3tmMQLOL0L8r6xgdIOUKBCIJyubuDymgLSX5Vzg7DNW3038K-UGmQxIMghl0nYU-HL6fZud2AOF_5GbdZBLgXPcuL5pGOXJdxsl9uaQDopNX6coWN97vbms5d7qtvWnDhznns2_6tLU/s1600/PANAGIOTOPOULOS.webp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="768" data-original-width="1089" height="450" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgr3tmMQLOL0L8r6xgdIOUKBCIJyubuDymgLSX5Vzg7DNW3038K-UGmQxIMghl0nYU-HL6fZud2AOF_5GbdZBLgXPcuL5pGOXJdxsl9uaQDopNX6coWN97vbms5d7qtvWnDhznns2_6tLU/s640/PANAGIOTOPOULOS.webp" width="640" /></a></div> <br /> Του <b>ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ</b><br /> Η Τουρκία δεν έχει κρυφή ατζέντα. Ο Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος κινείται για να οικοδομήσει τη νέο-οθωμανική Τουρκία, προωθεί ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο, το οποίο στηρίζεται στη θεωρία του «ζωτικού χώρου», των επεκτατικών πολέμων, παραπέμποντας στους Ναζί, στον Χίτλερ («Lebensraum»). <br /> Οι συγκρίσεις επιβεβαιώνουν σε πολλές περιπτώσεις κοινούς βηματισμούς. Και πρέπει να γίνουν συγκρίσεις για να αξιολογηθεί και η πορεία που ακολουθείται από την Τουρκία. Χωρίς φοβίες ή προσεγγίσεις για καλόπιασμα του θηρίου.<br /> <br /> Οι λογικές αυτές είχαν ως αποτέλεσμα να αποθρασύνουν, να εξαγριώσουν το θηρίο. Μόνο κοντόφθαλμοι, φοβικοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να δουν τούτο. <br /> Τι είπε προ διημέρου ο Ερντογάν; Είπε πως κάποιοι θέλουν «να φυλακίσουν την Τουρκία στα χερσαία σύνορά της». Και το λέγει αυτό για να στηρίξει τη λογική -και στην πράξη- της διεκδίκησης «ζωτικού χώρου». Προετοίμασε το έδαφος με την αμφισβήτηση Συνθηκών και βαθμηδόν προχωρεί με την υλοποίηση του σχεδιασμού επέκτασης της επικράτειας και επιρροής της Τουρκίας.<br /> <br /> Ο σχεδιασμός αυτός στηρίζεται στον Νταβούτογλου, που διαμόρφωσε τη θεωρία και ανέλαβε να την υλοποιήσει ο Ερντογάν. <br /> <br /> Η επιθετικότητα της Τουρκίας συνδέεται με την υλοποίηση των επεκτατικών της σχεδιασμών. Δεν μπλοφάρει κι αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν όλοι. Θα έπρεπε να το είχαν συνειδοτοποιήσει όλοι εξαρχής, όταν ο ισλαμοφασίστας Ερντογάν κατάφερε να πλασαριστεί στην Ευρώπη και αλλού ως ισλαμοδημοκράτης, «μοντέλο» για όλους τους μουσουλμάνους. Στην Ελλάδα και την Κύπρο δεν χρειάζονται πολλά κάποιοι για να βυθιστούν στις ψευδαισθήσεις τους αναδεικνύοντας ως ίνδαλμα τον Ταγίπ!Και το έκαναν… <br /> <br /> Τι πρέπει να γίνει;<br /> <br /> Η Κύπρος δεν έχει από μόνη της πολλές αποτρεπτικές δυνατότητες. Η Ελλάδα, που έχει, κυριαρχείται από φοβικά σύνδρομα. Γίνεται συχνά-πυκνά αναφορά στις τριμερείς συνεργασίες (αυτές στις οποίες παρέσυρε δήθεν η Λευκωσία την Αθήνα, σύμφωνα με το μπλοκ μητσοτακισμού και σημιτικών). Για να έχουν αξία αυτές οι τριμερείς πρέπει να δημιουργήσουν κοινά οικονομικά συμφέροντα, τα οποία θα διαμορφώσουν και συνεργασίες στο πεδίο της ασφάλειας.<br /> <br /> Η υπογραφή, για παράδειγμα, για τον EastMed έχει πολιτική σημασία και μόνο. Πρακτικά σήμερα δεν έχει σημασία. Εκτός κι εάν βρεθεί φυσικό αέριο (από το Ισραήλ για παράδειγμα) και ξεκινήσει να διοχετεύεται με αγωγό στην Ευρώπη. Αλλά αυτό φαντάζει απομακρυσμένο και δεν θα γίνει αμέσως. Χρειάζονται μέτρα αποτροπής που θα έχουν απόδοση αμέσως. <br /> Υπάρχουν, ως γνωστόν, δυο σχέδια για τη μεταφορά ηλεκτρισμού, από Ισραήλ και Αίγυπτο. Η προστασία των καλωδίων, για παράδειγμα, του ηλεκτρισμού, θα αποτελεί υπόθεση όλων των εμπλεκομένων μερών. Συνεπώς τα οικονομικά συμφέροντα δημιουργούν και την ανάγκη προστασίας τους. Αυτό θα προσδώσει πρακτική διάσταση στις συνεργασίες και η τουρκική επιθετικότητα δεν θα είναι υπόθεση μόνο της Κύπρου, που παραμένει ο αδύναμος κρίκος, η πιο ευάλωτη. Χρειάζονται κινήσεις επιβολής τετελεσμένων και εδραίωσης σχεδιασμών.<br /> <br /> Είναι σαφές πως χρειάζεται η διαμόρφωση ενός πλαισίου αποτελεσματικών κινήσεων. <br /> Η Τουρκία φαίνεται πως είναι αποφασισμένη να προελάσει στην περιοχή. Εισέβαλε στη Συρία με τη συναίνεση των ισχυρών, σχεδιάζει να στείλει στρατεύματα στη Λιβύη, οργιάζει στην κυπριακή ΑΟΖ, καλοβλέπει τη θαλάσσια περιοχή Καστελόριζου και Κρήτης και ζυγίζει τα δεδομένα, για το πού θα… εκδράμει προσεχώς.<br /> <br /> Το δίλημμα που έχουμε ενώπιόν μας τίθεται όσο περνά ο καιρός πιο πιεστικά: Είτε θα εκχωρήσουμε κυριαρχία στην κατοχική Τουρκία (να της παραδοθεί ο «ζωτικός χώρος», που αξιώνει) είτε θα αναζητηθούν τρόποι αποτροπής των επεκτατικών της σχεδιασμών. <br /> <br /> Το πρώτο σενάριο, με το οποίο φλερτάρουν οι αιθεροβάμονες της όποιας λύσης, εάν επιλεγεί δεν θα έχουν τέλος οι υποχωρήσεις. Το δεύτερο σενάριο δημιουργεί τουλάχιστον προοπτικές. Υπάρχει, άραγε, κάποιος λόγος να μη δοκιμάσουμε;<br /> <br /> <br /> <a href="https://hellasjournal.com/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η Τουρκία «ασφυκτιά» και θέλει «ζωτικό χώρο»: Η απάντηση να δοθεί χωρίς φοβικές προσεγγίσεις

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ Η Τουρκία δεν έχει κρυφή ατζέντα. Ο Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος κινείται για να οικοδομήσει τη νέο-οθωμανική Τουρκία, π...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο απρόβλεπτος Ερντογάν και η μεγάλη «μάχη» της Ανατολικής Μεσογείου

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2J5gsMOh56qbHZf6Iqa5C4T_FMW-CpGZmuRHmx9o6BVAkjfagZnRLUgpgKWH4rBPW4YaeHIfP7-JWXLanZt-mTlXIzTavF4NsQ4XISo_atbXq0w_rB3KwKyF1UMNHmflnSmM3KHPeX9k/s1600/erdogan.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="499" data-original-width="800" height="398" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2J5gsMOh56qbHZf6Iqa5C4T_FMW-CpGZmuRHmx9o6BVAkjfagZnRLUgpgKWH4rBPW4YaeHIfP7-JWXLanZt-mTlXIzTavF4NsQ4XISo_atbXq0w_rB3KwKyF1UMNHmflnSmM3KHPeX9k/s640/erdogan.jpg" width="640" /></a></div> <br />Του <b>Νίκου Μελέτη* </b><br />Την κινητοποίηση όλων των τοπικών και περιφερειακών δυνάμεων προκαλεί η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας, καθώς ο Ταγίπ Ερντογάν δεν κρύβει ότι στόχος του είναι να επιβάλει την Τουρκία ως καθοριστικό παράγοντα με αποφασιστικό ρόλο σε όλα τα περιφερειακά σχήματα συνεργασιών και όλα τα ενεργειακά σχέδια της περιοχής. Εφαρμόζοντας μάλιστα το δόγμα ότι η «γραμμή εμπλοκής» της Τουρκίας φθάνει από την Κεντρική Ασία μέχρι και το Γιβραλτάρ, αναβιώνοντας όχι απλώς το νεο-οθωμανικό αφήγημα, αλλά και το δόγμα του «παντουρκισμού» του πρώην προέδρου Τουργκούτ Οζάλ.<br /><br />Καθώς κάθε δράση προκαλεί αντίδραση, ειδικά σε περιοχές όπως η Ανατολική Μεσόγειος, η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική, που συνεχίζουν να αποτελούν μόνιμη εστία εμφυλίων και περιφερειακών διενέξεων με έντονο και το θρησκευτικό στοιχείο και ενώ η ανακάλυψη νέων φυσικών πόρων στρέφει το βλέμμα και των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή, η επιλογή του Ερντογάν να υπογράψει την παράνομη συμφωνία με τη Λιβύη ανοίγει τον ασκό του Αιόλου, με την Ελλάδα και την Κύπρο να βρίσκονται στη δίνη του κυκλώνα.<br /><br />Αυτή τη στιγμή κανείς δεν μπορεί να προβλέψει εάν ο Ερντογάν με την κίνηση αυτή επεδίωκε απλώς να ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση του για να σύρει την Ελλάδα -υπό το καθεστώς απειλών- στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης ή εάν τελικά θα επιμείνει στην εφαρμογή μιας συμφωνίας που θεωρεί ότι θα προσφέρει στην Τουρκία τετελεσμένα επί του εδάφους, τα οποία καμιά διαπραγμάτευση δεν θα μπορέσει να του προσφέρει. Διότι εάν η επιδίωξη μιας διαπραγμάτευσης και παραπομπής της διαφοράς για την υφαλοκρηπίδα (και των «συναφών» θεμάτων) στη Χάγη ήταν δελεαστική πριν από μερικά χρόνια για την Τουρκία, με την προσδοκία ότι το Δικαστήριο θα απέδιδε μόνο μερική επήρεια στο Καστελόριζο, ο πειρασμός σήμερα για την Τουρκία και τον Ερντογάν να επιβάλει δια της ισχύος μια πολύ πιο διευρυμένη θαλάσσια ζώνη προς όφελος της Τουρκίας, ακυρώνοντας πλήρως τις θαλάσσιες ζώνες -όχι μόνο του Καστελόριζου, αλλά και της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κρήτης- είναι μεγάλος. <br /><br />Ομως αυτή ακριβώς η αβεβαιότητα για τις προθέσεις του Ερντογάν είναι που θέτει το εξαιρετικά κρίσιμο δίλημμα για την Αθήνα, καθώς η ακύρωση κάθε προσπάθειας επιβολής τετελεσμένων είναι μονόδρομος και συγχρόνως θα πρέπει να υπάρχει έτοιμο σχέδιο για το ενδεχόμενο που μια κρίση οδηγήσει τελικά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων υπό την πίεση και του διεθνούς παράγοντα. Και τότε θα πρέπει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο η αφετηριακή γραμμή της διαπραγμάτευσης να είναι οι νέες ακραίες τουρκικές θέσεις, όπως εκφράστηκαν με το μνημόνιο Ερντογάν-Αλ Σαράζ.<br /><br />Οι διπλωματικές κινήσεις της Αθήνας προκειμένου να καταδειχθεί καταρχήν η ακυρότητα του μνημονίου ήταν στη σωστή κατεύθυνση και είχαν σαν πρώτο αποτέλεσμα την ευρύτατη αποδοκιμασία του μνημονίου αυτού από τις μεγάλες δυνάμεις και τις χώρες της περιοχής, ακόμη και εκείνες όπως η Αίγυπτος που θα μπορούσαν να έχουν σημαντικό όφελος από τη «μοιρασιά» την οποία προτείνει η Τουρκία.<br /><br />Εξαιρετικής σημασίας ήταν και το άνοιγμα της Αθήνας στις χώρες του Κόλπου και της Μέσης Ανατολής, που είναι αντίθετες με την εμπλοκή της Τουρκίας στον αραβικό κόσμο, καθώς και η προσπάθεια διείσδυσης στη Λιβύη μέσω της κυβέρνησης Αλ Σαράζ. Και φυσικά το μήνυμα που έστειλε η Αθήνα στην κυβέρνηση της Τρίπολης με την επίσκεψη του Ν. Δένδια στη Βεγγάζη και τη συνάντησή του με τον στρατηγό Χαφτάρ ήταν σαφές, καθώς δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη η ελληνική θέση για αναγνώριση της κυβέρνησης Σαράζ ως νόμιμης κυβέρνησης της χώρας, κάτι που θα είχε σοβαρές συνέπειες και για τη διαμόρφωση της κοινής θέσης της Ε.Ε.<br /><br />Το επόμενο διάστημα και μέσα σε πυκνό διπλωματικά χρόνο η Αθήνα κορυφώνει τις διπλωματικές προσπάθειες για απόκρουση της τουρκικής «επίθεσης».<br /><br />Η υπογραφή της διακρατικής συμφωνίας για τον αγωγό East Med στην Αθήνα στις 2 Ιανουαρίου από τους Κ. Μητσοτάκη, Ν. Αναστασιάδη και Μ. Νετανιάχου είναι κίνηση υψηλού συμβολισμού, καθώς, παρά το γεγονός ότι η υλοποίηση του αγωγού αυτού φαντάζει μακρινό σχέδιο, που εξαρτάται μάλιστα όχι από τη βούληση των κυβερνήσεων αλλά από την ύπαρξη επενδυτικού ενδιαφέροντος για ένα τόσο ακριβό έργο, οι τρεις χώρες -στις οποίες θα προστεθεί και η Ιταλία- ουσιαστικά κάνουν δήλωση θαλασσίων συνόρων. Καθώς η συμφωνία για τον East Med προϋποθέτει ότι το Ισραήλ έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο και η Κύπρος με την Ελλάδα. Ακριβώς αυτά τα σύνορα επιχειρεί να αμφισβητήσει η Τουρκία με το μνημόνιο Ερντογάν - Αλ Σαράζ.<br /><br />Η Αγκυρα δηλώνει ότι κανένα σχέδιο που αποκλείει την Τουρκία δεν πρόκειται να υλοποιηθεί στην περιοχή και σε αυτά περιλαμβάνει φυσικά και τον East Med, ο οποίος ακριβώς προβλέπει την παράκαμψη μιας αβέβαιης και απρόβλεπτης Τουρκίας και την ανάδειξη μιας εναλλακτικής οδού μεταφοράς φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, που δεν θα επιτρέπει την αντικατάσταση της εξάρτησης από το φυσικό αέριο της Ρωσίας με την εξάρτηση και από την Τουρκία, που θα αποτελεί έτσι κρίσιμο ενεργειακό κόμβο για την Ευρώπη.<br /><br />Είναι προφανές ότι η Τουρκία θέλει να «σκοτώσει» το έργο του East Med εφόσον δεν επιβάλει τη συμμετοχή της στον σχεδιασμό αυτό ή δεν εξασφαλίσει το αρχικό σχέδιο για την κατασκευή αγωγού μέσω του τουρκικού εδάφους. Γιατί έτσι η Τουρκία πέραν του οικονομικού οφέλους θα έθετε και σε καθεστώς ομηρίας τις χώρες της περιοχής που θα παράγουν φυσικό αέριο, για την εξαγωγή του οποίου η Τουρκία θα ελέγχει τις βαλβίδες του αγωγού.<br /><br />Η συμμετοχή της Γαλλίας στην τριμερή των ΥΠΕΞ Ελλάδας- Κύπρου-Αιγύπτου στο Κάιρο στις 4-5 Ιανουαρίου και με δεδομένη την εχθρική σχέση Μακρόν - Ερντογάν και την πρόθεση του Γάλλου προέδρου να ενισχύσει τον περιφερειακό ρόλο της Γαλλίας σε περιοχές που παραδοσιακά διατηρεί συμφέροντα, είναι σημαντική εξέλιξη, σε συνδυασμό φυσικά και με τη συνάντηση Μητσοτάκη -Μακρόν στο τέλος Ιανουαρίου στο Παρίσι.<br /><br />Η επανάληψη των συνομιλιών των τεχνικών κλιμακίων μεταξύ Ελλάδας- Ιταλίας και Ελλάδας -Αιγύπτου για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών είναι επίσης μια σημαντική κίνηση η οποία δεν πρέπει να μείνει στη μέση, καθώς η επιτυχής κατάληξη των συνομιλιών αυτών ενισχύει σημαντικά τη χώρα μας απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα και την επιχείρηση επιβολής τετελεσμένων.<br /><br />Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα φθάσει στις 7 Ιανουαρίου στον Λευκό Οίκο για τη συνάντησή του με τον Ντ. Τραμπ, με όλα αυτά τα «εφόδια» και με ισχυρό ακόμη επιχείρημα ότι η τουρκική στάση θέτει σε κίνδυνο ευαίσθητες ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο και υπονομεύει αυτόν τον άξονα ασφάλειας που έχει δημιουργηθεί με τη συμμετοχή της Ελλάδας, της Κύπρου, της Αιγύπτου, του Ισραήλ και της Ιορδανίας και συγχρόνως απειλεί να πυροδοτήσει μια σφοδρή σύγκρουση και αναμέτρηση περιφερειακών δυνάμεων στο έδαφος της Λιβύης, με κίνδυνο να μετατραπεί και πάλι η χώρα αυτή σε καταφύγιο του ISIS.<br /><br />Οσο κι αν είναι στενοί και ίσως σκοτεινοί οι δεσμοί που συνδέουν τον Αμερικανό πρόεδρο με τον Ταγίπ Ερντογάν, δεν μπορεί να παραβλεφθούν όλα αυτά τα δεδομένα. Και πάντως η συνήθης σύσταση των ΗΠΑ για εξεύρεση λύσης μέσω διαπραγματεύσεων, δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβίζει την Αθήνα, εφόσον φυσικά ξεκαθαρίσει ότι ο διάλογος δεν μπορεί να ξεκινήσει από την αφετηρία την οποία μετακινεί κάθε φορά ο Ερντογάν προς τα ελληνικά «γκολπόστ».<br /><br />Καθώς πάντως ο Τούρκος πρόεδρος θεωρεί τα μνημόνια με τη Λιβύη, όχι μόνο ως απάντηση της Τουρκίας στον «αποκλεισμό» της από τα ενεργειακά σχέδια στην περιοχή, αλλά και ως πυλώνα της στρατηγικής του για ανάπτυξη της επιρροής της Τουρκίας και στη Βόρεια Αφρική, εκεί που θα συναντήσει τα ίχνη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Αθήνα θα πρέπει να προετοιμάζεται για όλα τα ενδεχόμενα, ακόμη και για τη διαχείριση μιας επικίνδυνης κρίσης που θα επιχειρήσει ο Ερντογάν, ίσως με την αποστολή ερευνητικού σκάφους για σεισμογραφικές έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.<br /><br />Κάτι το οποίο καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να επιτρέψει να συμβεί, όσο κι αν η στρατιωτικοποίηση της κρίσης δεν είναι η πρώτη επιλογή της Αθήνας. Και γι'' αυτό οι διπλωματικές κινήσεις των επόμενων ημερών είναι κρίσιμες, καθώς θα αποδειχθεί εάν μπορούν να λειτουργήσουν αποτρεπτικά έναντι της Τουρκίας.<br /><br /><a href="https://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Ο απρόβλεπτος Ερντογάν και η μεγάλη «μάχη» της Ανατολικής Μεσογείου

Του Νίκου Μελέτη* Την κινητοποίηση όλων των τοπικών και περιφερειακών δυνάμεων προκαλεί η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας, καθώς ο Ταγίπ ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρωσία: Ηγεμονικός παίκτης στην Ανατ. Μεσόγειο… και η “εύλογη” αμηχανία στην ελληνική στρατηγική

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_sN7kvt0WmNrQ10jWESVdQ00Upa5trWKgZXoRcsPK_ulQIqunnBGe0vKFZtAQVUxrw00FbpGYOBZocBQvLQJdm0xRdtteN5WNDkoZGRO-JH65niXSngA72CApJSru2-epGzl58zlYMpg/s1600/RUSSIA-NATIONAL-SECURITY-COUNCIL-LIBYA.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="790" height="324" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_sN7kvt0WmNrQ10jWESVdQ00Upa5trWKgZXoRcsPK_ulQIqunnBGe0vKFZtAQVUxrw00FbpGYOBZocBQvLQJdm0xRdtteN5WNDkoZGRO-JH65niXSngA72CApJSru2-epGzl58zlYMpg/s640/RUSSIA-NATIONAL-SECURITY-COUNCIL-LIBYA.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Η είδηση είναι χαρακτηριστική: “Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν και ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζουζέπε Κόντε συμφώνησαν σήμερα ότι η κατάσταση στη Λιβύη πρέπει να επιλυθεί με ειρηνικό τρόπο, έγινε γνωστό από το Κρεμλίνο”. Έχουμε άραγε εμείς λόγο ανησυχίας ή όχι; Ο Πούτιν φαίνεται πως ξεκίνησε και επισήμως τον γύρο τηλεφωνικών επαφών με ηγέτες της περιοχής, με καταρχήν πρόθεση να τους αποσπάσει τη δέσμευση για ειρηνική διευθέτηση. Επί της ουσίας, εμμέσως και διά των απαντήσεων των χωρών της περιοχής, η Ρωσία θα γίνει αποδεκτή ως κεντρικός άξονας της νέας διπλωματικής προσπάθειας επίλυσης της κρίσης με διπλωματικά μέσα. <br /> <br /> Του <b>Ζαχαρία Β. Μίχα* </b><br /> <br /> Πρώτο τηλεφώνημα ήταν στον Ιταλό πρωθυπουργό, ενώ είναι γνωστό πως ήδη συζητά και με τον Ερντογάν. Ακολούθησε τηλεφώνημα στον Αιγύπτιο πρόεδρο, λίγες μόνο ώρες μετά την τηλεφωνική συνομιλία του Σίσι με τον Ντόναλντ Τραμπ. Ίσως να έχει επικοινωνήσει και με άλλους ηγέτες. Για παράδειγμα, η επικοινωνία με τη γαλλική πλευρά είναι συχνή. Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι πιθανόν να ζητήσει να μιλήσει και με τον Μητσοτάκη. Ή μήπως θα έπρεπε ο Έλληνας πρωθυπουργός να τον αναζητήσει πρώτος; Ας το δούμε πιο αναλυτικά. <br /> <br /> Τα ίδια ακριβώς έκανε ο Πούτιν στη Συρία. Έχει ορισμένους άξονες δράσης η ρωσική διπλωματία και επί αυτών κινείται. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι εμφανίζεται ως η μοναδική δύναμη που μπορεί να θέσει φραγμούς και όρια στη συμπεριφορά της Τουρκίας. Η αμερικανική διπλωματία επιδεικνύει -εν μέρει λόγω του ταραγμένου εσωτερικού μετώπου στις ΗΠΑ- μια πρωτοφανή παθητικότητα, ενώ οι δηλώσεις Τραμπ εμφανίζουν συνεχώς την “υπερδύναμη” ως έναν αμήχανο δρώντα, χωρίς συγκεκριμένη πολιτική για την Μεσόγειο. <br /> <br /> Ακόμα και ο στρατάρχης Χάφταρ (επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες είχε “ειδικές σχέσεις” με την CIA), βλέποντας ποιοι συμπλέουν με τα συμφέροντά του δεν δίστασε να συμμαχήσει με τους Ρώσους και να αδιαφορήσει για τις αμερικανικές εκκλήσεις περί ειρηνικής επίλυσης. Επέλεξε την οδό της στρατιωτικής σύγκρουσης, συνεπικουρούμενος από μισθοφόρους της εταιρείας Wagner, που θεωρείται ότι καθοδηγείται απευθείας από το Κρεμλίνο και είναι γνωστή για την εμπλοκή της στα μέτωπα όπου διακυβεύονται ρωσικά συμφέροντα. <br /> <br /> Ο Χάφταρ το γνωρίζει, αλλά αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να καταλάβει την Τρίπολη και να ανατρέψει την κυβέρνησης Σάρατζ εκεί. Σε τελική ανάλυση καταλαβαίνει, πως ακόμα και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, εάν ποτέ βρεθεί, όλα θα επηρεαστούν καθοριστικά από τα κέρδη στο πεδίο της μάχης, τα οποία τα απέσπασε με τη βοήθεια του ρωσικού παράγοντα. <br /> <br /> Αναρωτιέται κανείς μήπως ο Ερντογάν “βρήκε τον μάστορά του”. Κάποιον που γνωρίζει επακριβώς τη μοναδική γλώσσα που καταλαβαίνει ο Τούρκος ηγέτης, τη γλώσσα της ισχύος, έστω και στη λιβυκή της μικρογραφία. Ο Χαφτάρ είναι αρχηγός μιας παραστρατιωτικής δύναμης, ο οποίος όμως αξιοποιεί τις συμμαχίες για να επιτύχει τον αντικειμενικό του σκοπό. <br /> <br /> Οι Ρώσοι διακηρύσσουν την πρόθεσή τους να προωθήσουν ειρηνική επίλυση της κρίσης στη Λιβύη, με τους Αμερικανούς σχεδόν επιδεικτικά απόντες. Κι όλα αυτά στη Μεσόγειο, από την οποία ιστορικά οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ είχαν πάντα στρατηγικό στόχο να αποκλείσουν την Ρωσία. Σήμερα οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει δραματικά. Ο Πούτιν εμφανίζεται κυρίαρχος, ή τουλάχιστον αποφασιστικός παράγοντας στο “παίγνιο”. Τόσο καθοριστικός, που οι πάγιες αναφορές της αμερικανικής διπλωματίας για κακόβουλη (ρωσική) επιρροή να ακούγονται γραφικές. <br /> <br /> Η αναφορά αυτή υπάρχει και στην επιστολή επισημοποίησης της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού στον Λευκό Οίκο στις 7 Ιανουαρίου. Επί της ουσίας οι ΗΠΑ ζητούν από την Ελλάδα να μην υπάρχουν καν επαφές με τη ρωσική διπλωματία και να θεωρηθεί εξ ορισμού “κακόβουλος” κάθε ρωσικός ελιγμός στα ζητήματα ασφαλείας της περιοχής. <br /> <br /> Ακόμα και όταν εμπλέκονται ζωτικά ελληνικά συμφέροντα. Κι αυτά, όταν στην Ουάσιγκτον αδυνατούν να μιλήσουν με μια φωνή, όταν οτιδήποτε αντιστρατεύεται τα τουρκικά συμφέροντα, ο πρόεδρος Τραμπ καταβάλλει προσπάθεια να το ακυρώσει. Το αμερικανικό κατεστημένο στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής επεμβαίνει για να διορθώσει προεδρικές δηλώσεις. <br /> <br /> Το κομβικό ερώτημα για την Ελλάδα είναι εάν πρέπει να επιδιώξει το άνοιγμα διαύλων συνεννόησης με τη Μόσχα αποκλειστικά για το ζήτημα της Λιβύης. Πρόκειται, όμως, για ένα μέτωπο σαφέστατα συνδεδεμένο με τις εξελίξεις στην Ουκρανία και τη Συρία, εάν υπάρξει αναγωγή στο επίπεδο των ρωσοαμερικανικών σχέσεων. <br /> <br /> Όποιος επικαλεστεί ως επιχείρημα ότι ο Χάφταρ –έστω και εξ αντιδιαστολής– στηρίζει τις ελληνικές θέσεις, καλό θα ήταν να κρατάει “μικρό καλάθι”. Εάν ο Πούτιν, επιδιώκοντας να μειώσει τη δεδομένη δυσαρέσκεια των Τούρκων, όπως και στο μέτωπο της Συρίας, έχει ως δεδομένο μια μονοδιάστατα φιλοαμερικανική και “μη φιλική” στάση της Αθήνας προς τη Ρωσία, πώς άραγε θα επηρεάσει την κυβέρνηση Χάφταρ στο ζήτημα των θαλασσίων ζωνών; <br /> <br /> Τι θα είναι προτεραιότητα για τη ρωσική διπλωματία; Το ελληνικό δίκιο, ή το πως θα επιχειρήσει να “χρυσώσει το χάπι” στον Ερντογάν, δίνοντάς του αντάλλαγμα που δεν πλήττει τα ρωσικά συμφέροντα; Αλήθεια εξακολουθούμε στην Ελλάδα να πιστεύουμε ότι θα μας προστατέψει το διεθνές δίκαιο; Απόλυτος στόχος για τον Πούτιν είναι να ισορροπήσει τα συμφέροντα των εμπλεκομένων και να προκύψει κάποια λύση που θα κατοχυρώνει τα ρωσικά συμφέροντα. Τι πιο λογικό; <br /> <br /> Ποια είναι, όμως, τα ρωσικά συμφέροντα; Πρώτον, είναι ο μη εξοβελισμός της Ρωσίας από το ενεργειακό παίγνιο της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς πλήττει τον ρωσικό ρόλο ως ενεργειακού τροφοδότη της Γηραιάς Ηπείρου. Δεύτερον, είναι η διασφάλιση της παρουσίας της Ρωσίας σε μια περιοχή ύψιστου γεωστρατηγικού ενδιαφέροντος. Τρίτον, είναι η δυνατότητα εξυπηρέτησης των ρωσικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, κυρίως των ναυτικών. <br /> <br /> Ας μη λησμονούμε ότι οι Ρώσοι κινδύνευσαν με απώλεια κάθε πρόσβασης στα θερμά νερά, όσο ο πόλεμος στη Συρία έδειχνε να οδηγεί το καθεστώς Άσαντ σε ανατροπή. Βασικός λόγος εμπλοκής της Ρωσίας με στρατεύματα στον συριακό εμφύλιο ήταν αυτός. Να μη χαθεί η ναυτική βάση στην πόλη Ταρτούς στις ανατολικές όχθες της Μεσογείου. <br /> <br /> Ακολούθησε η κατάρριψη του ρωσικού Su-24 από την τουρκική Αεροπορία. Στη συνέχεια, με την επίδειξη πρωτοφανούς αυτοσυγκράτησης και στο πλαίσιο ενός ευφυούς στρατηγικού σχεδίου αποτροπής του αποκλεισμού της Ρωσίας από τη Μεσόγειο, άλλαξε τα στρατιωτικά δεδομένα στο συριακό έδαφος, ελέγχοντας τα περιθώρια κινήσεων της Τουρκίας και τον στρατηγικό χάρτη της περιοχής, καθώς ουδείς μπορεί πλέον να αγνοήσει τη Μόσχα. <br /> <br /> Η Ρωσία πέτυχε μέσω της τακτικής, αλλά διαφημιζόμενης ως στρατηγικής, συμμαχίας με τους Τούρκους, τη “ρευστοποίηση” της Νοτιοανατολικής Πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Δημιούργησε αεροπορικές βάσεις που φιλοξενούν και χερσαίες δυνάμεις και όλα αυτά με συριακή πρόσκληση. Ενίσχυσε τη θέση της στη Συρία και στη Μέση Ανατολή. <br /> <br /> Γι’ αυτόν τον λόγο, η τουρκική στρατηγική στη Λιβύη αντιγράφει πολλά στοιχεία της ρωσικής στρατηγικής στη Συρία. Προσκαλείται από τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας, παρότι αυτή ελέγχει με δυσκολία μόνο την πρωτεύουσα. Παράλληλα, επιχειρεί να ενισχύσει στρατιωτικά την πλευρά που υποστηρίζει μέσω της “τουρκικής Wagner” της εταιρίας SΑDAT. Μιας εταιρείας της οποίας τον έλεγχο έχει ο ταξίαρχος ε.α. Τανριβερντί, σύμβουλος του Ερντογάν. <br /> <br /> Στην πορεία της εμπλοκής της Ρωσίας στη Συρία και λόγω της κραυγαλέας αμερικανικής απουσίας, η ρωσική διπλωματία αντελήφθη ότι μπορεί να αποτελέσει και τον επιδιαιτητή στη Μεσόγειο. Οι ΗΠΑ εμφανίζονται να αναζητούν στρατηγική. Προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα σε όλους τους δρώντες, διακινδυνεύοντας στο τέλος να τους δυσαρεστήσουν όλους. <br /> <br /> Σε ιστορικές φάσεις ξεκαθαρίσματος των διαφορών και όχι διαχείρισής τους, τέτοια πολιτική μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική και να οδηγήσει σε αρνητικά τετελεσμένα. Η διαφορά στην προσέγγιση Ρωσίας και ΗΠΑ είναι χαρακτηριστικές, παρότι και η Ρωσία κάνει το ίδιο, δηλαδή ποτέ δεν περιθωριοποιεί οποιαδήποτε πλευρά. <br /> <br /> Για παράδειγμα στη Λιβύη, η Μόσχα διακηρύσσει την προτίμησή της για ειρηνική διευθέτηση. Όμως, θέση έχει πάρει. Παρότι δεν θα το αποδεχθεί επισήμως ποτέ είναι ηλίου φαεινότερο ότι παρεμβαίνει στρατιωτικά δι’ αντιπροσώπου στο πλευρό του Χάφταρ, παίζοντας ενεργό ρόλο στην προώθηση των στόχων του. <br /> <br /> Τα κέρδη; Η ευγνωμοσύνη Αιγύπτου, Σαουδικής Αραβίας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, διότι επί της ουσίας η παρέμβαση γίνεται ευρύτερα εναντίον της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η οποία απειλεί με αποσταθεροποίηση τις παραπάνω χώρες. Πρόκειται για πλούσιες χώρες, οι οποίες έχουν αποδείξει ότι ξέρουν να δείχνουν έμπρακτα “ευγνωμοσύνη”. Αυτό είναι όμως ένα ισχυρό πλήγμα για τη στρατηγική των ΗΠΑ, όχι μόνο στη Μεσόγειο, αλλά και στον Κόλπο. <br /> <br /> Στον Κόλπο συγκλίνει και η προσπάθεια της Κίνας να αποκτήσει ερείσματα στην ευρύτερη περιοχή. Διατηρεί σχέσεις με το Ιράν, αδιαφορώντας για τις αμερικανικές κυρώσεις, αλλά διατηρεί σχέσεις και με τη Σαουδική Αραβία που αντιλαμβάνεται πως δεν μπορεί να αγνοήσει τη σημασία και το ειδικό βάρος του ασιατικού δράκου. <br /> <br /> Παρεμπιπτόντως, ας μη λησμονούμε ότι ήταν κινεζικής προέλευσης τα οπλισμένα αεροχήματα UCAV με τα οποία τα ΗΑΕ ενισχύουν τις δυνάμεις του στρατάρχη Χάφταρ (Wing Loong II). Για να συνδέσουμε την ευρύτερη αναφορά στις ισορροπίες του Κόλπου που επηρεάζονται από τις κινήσεις στο μέτωπο της Λιβύης. <br /> <br /> Είναι καταφανές ότι σε εξέλιξη βρίσκεται ένα διπλωματικό παιχνίδι υψηλών απαιτήσεων. Νομιμοποιείται οποιοσδήποτε να ζητάει από την Ελλάδα να μείνει εκτός της “κακόβουλης ρωσικής επιρροής“, υπονομεύοντας ζωτικά της συμφέροντα εθνικής ασφαλείας; Ιδιαίτερα όταν αυτός που το ζητάει είναι επί της ουσίας απών, αλλά και οι θέσεις που διατυπώνει δίνουν έμφαση στη διαπραγμάτευση με την Τουρκία, της οποίας οι επιδιώξεις ισοδυναμούν με κατάργηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους. <br /> <br /> <i><b>*Ο Ζαχαρίας Β. Μίχας είναι Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ΙΑΑΑ / ISDA)</b></i> <br /> <br /> <a href="https://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Ρωσία: Ηγεμονικός παίκτης στην Ανατ. Μεσόγειο… και η “εύλογη” αμηχανία στην ελληνική στρατηγική

Η είδηση είναι χαρακτηριστική: “Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν και ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζουζέπε Κόντε συμφώνησαν σήμερα ότ...

Διαβάστε την συνέχεια

EastMed; Ναι, ευχαριστούμε!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhaLq_1P90j-p6iUkKolYQeEQJdyNK3EAjbAU2h3olqD7gRJm3v-B2AU1C-qOzfMKyFgXQNk98p-NVWg2E_bum3wYlNcOc0vbs-MyxCr1T-ovT-YXcv3pXINhrXKl2luBDljTFRZPBKVhk/s1600/eastmed.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="367" data-original-width="696" height="336" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhaLq_1P90j-p6iUkKolYQeEQJdyNK3EAjbAU2h3olqD7gRJm3v-B2AU1C-qOzfMKyFgXQNk98p-NVWg2E_bum3wYlNcOc0vbs-MyxCr1T-ovT-YXcv3pXINhrXKl2luBDljTFRZPBKVhk/s640/eastmed.png" width="640" /></a></div> <br /> <b>Καμενόπουλος Σωτήρης </b> <br /> Ήταν το 2014 όταν ακούστηκε η πρώτη κινδυνολογία ενάντια στην προσέγγιση μεταξύ Ελλάδας-Ισραήλ. Το αφήγημα της τότε κινδυνολογίας περιελάμβανε απόψεις όπως «υποβάθμιση των σχέσεων [της Ελλάδας] με τον Αραβικό Κόσμο και τη δυναμική του, εμπεριέχουν κινδύνους και είναι πιθανό να οδηγήσουν σε εξελίξεις με σημαντικό κόστος». Σε εκείνο το κινδυνολογικό αφήγημα δόθηκε απάντηση το ίδιο έτος. Σήμερα, μετά από 5 χρόνια, η κινδυνολογία επαναλαμβάνεται. <br /><br />Ας δοθούν και πάλι οι δέουσες απαντήσεις. Υποστηρίζεται ότι ο αγωγός EastMed δεν θα είναι οικονομικά βιώσιμος. Λέτε οι Αμερικανοί νομοθέτες, οι οποίοι πρόσφατα επικύρωσαν τον EastMed Act να έχουν την ίδια άποψη; Προφανώς όχι. Χαζοί είναι οι Αμερικανοί νομοθέτες να ψηφίσουν ένα νομοθέτημα, το οποίο θα οδηγούσε σε ενεργειακές προτάσεις οικονομικά μη βιώσιμες; Ο άνθρωπος πήγε στο φεγγάρι από τη δεκαετία του ’60 και νομίζουν ορισμένα συμφέροντα ότι θα υπάρξουν θέματα, τα οποία δεν θα αντιμετωπισθούν; Δεν θα στοιχημάτιζα σε αυτό εάν ήμουν επενδυτής σε ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο.<br /> <br />Υποστηρίζεται ότι ο East Med θα καταπατά τα δικαιώματα των Παλαιστινίων και των Λιβανέζων. Ποιοι πραγματικά το υποστηρίζουν αυτό και κυρίως, ποιοι θα ωφεληθούν από αυτό το αναληθές επιχείρημα; Μήπως η νεοοθωμανική Τουρκία, η οποία προσπαθεί να ελέγξει την Παλαιστίνη και το Λίβανο; Ενδιαφέρεται για την Παλαιστίνη και τον Λίβανο, όταν κατέχει τη βόρεια Κύπρο! <br />Ναι ευχαριστούμε! <br /><br />Υποστηρίζεται ότι ο East Med θα αντιμετωπίσει πρόβλημα ασφάλειας και ότι ουσιαστικά μόνο το Ισραήλ θα ωφεληθεί από αυτόν. Το θέμα της ασφάλειας λύνεται σιγά-σιγά με τις απαραίτητες συμμαχίες. Τα δε οφέλη θα είναι διάχυτα επί ίσοις όροις τηρουμένων του Διεθνούς Δικαίου, και όχι του οθωμανικού δικαίου, σε όλες τις μεσογειακές χώρες. Εάν η Τουρκία δεν επέμενε στην ηγεμονική της στάση θα μπορούσε να συμμετάσχει στο ενεργειακό παίγνιο της Ανατολικής Μεσογείου. Όμως, η Τουρκία τηρεί μαξιμαλιστική στάση. Τα θέλει όλα δικά της με μετατροπή της Ανατολικής Μεσογείου σε οθωμανική λίμνη. Αυτό να το ξεχάσει. Ποτέ ξανά Οθωμανική Αυτοκρατορία. <br /><br />Είναι σημαντικό πως ούτε το πυρηνικό Ισραήλ, αλλά ούτε η πανίσχυρη Αίγυπτος των 100 εκατομμυρίων κατοίκων (σήμερα) δεν τολμούν να απαιτήσουν ηγεμονικό ρόλο στη Μεσόγειο. Η Αίγυπτος το 2050 εκτιμάται ότι θα έχει πληθυσμό άνω των 158 εκατομμυρίων. Πώς τολμά και το κάνει ο Ερντογάν, χρησιμοποιώντας ως χειραγωγήσιμα υποχείρια-πιόνια παράγοντες στον Λίβανο και στην Παλαιστίνη;<br /> <br /><br />Προς τί η επανάληψη της κινδυνολογίας λοιπόν; Ας δοθεί η απάντηση στην κινδυνολογία από την Κρήτη: Η υπεύθυνη στάση μιας Ελλάδας που νοιάζεται για το δίκαιο και για το λαό της θα έπρεπε να είναι απλή και ξεκάθαρη: «EastMed; ΝΑΙ ευχαριστούμε!».<br /><br /><a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

EastMed; Ναι, ευχαριστούμε!

Καμενόπουλος Σωτήρης Ήταν το 2014 όταν ακούστηκε η πρώτη κινδυνολογία ενάντια στην προσέγγιση μεταξύ Ελλάδας-Ισραήλ. Το αφήγημα της τότ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι θα πάμε στη Χάγη;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgMc-VTfLHeVkwvhyImtBxUvepbdaEpHTWGC1XALbJPnTYb_04G0Oah1BwoYtN8vxFRvlfiC0D6RNqkYcsdpcas-hwr4tJQRO0oDAquous74sicymIpkwYSL5sPZ7NFFiiwx8ik8AEs6rc/s1600/netherlands.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="960" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgMc-VTfLHeVkwvhyImtBxUvepbdaEpHTWGC1XALbJPnTYb_04G0Oah1BwoYtN8vxFRvlfiC0D6RNqkYcsdpcas-hwr4tJQRO0oDAquous74sicymIpkwYSL5sPZ7NFFiiwx8ik8AEs6rc/s640/netherlands.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <b>ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ*</b><br /> Η επίλυση των ελληνοτουρκικών σχέσεων διά της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προβάλλει ως η μόνη ρεαλιστική λύση στον ελληνικό δημόσιο λόγο. Υπάρχει όμως ένα σοβαρό πρόβλημα. Η Τουρκία έχει θέσει κατά καιρούς μία πλειάδα θεμάτων τα οποία παρατίθενται χρονολογικά:<br /> <br /> • Καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως των ανατολικών νησιών του Αιγαίου (1964-1974).<br /> • Οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου (1974).<br /> • Ορια του FIR Αθηνών (1974).<br /> • Μη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων πέραν του σημερινού ορίου των 6 ν. μιλίων (1974) που συνδέεται με την απειλή χρήσεως βίας - casus belli (1974) σε περίπτωση που η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα αλλά και με τον ορισμό συγκεκριμένων θαλάσσιων περασμάτων στο Αιγαίο, από τα πολλά που υπάρχουν, ως «διεθνών στενών» ναυσιπλοΐας (1982).<br /> • Εύρος εναερίου χώρου 10 ν. μιλίων εν σχέσει προς χωρικά ύδατα 6 ν. μιλίων (1975).<br /> • Ορια της Ζώνης Ερευνας και Διασώσεως-SAR στο Αιγαίο (1980).<br /> • Οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» κυριαρχίας απροσδιόριστου αριθμού ελληνικών νησιών στο Αιγαίο και πέριξ της Κρήτης (1996).<br /> • Μη αναγνώριση υφαλοκρηπίδας στα νησιά του συμπλέγματος του Καστελλόριζου (2012).<br /> • Μη αναγνώριση υφαλοκρηπίδας σε Ρόδο, Κάρπαθο, Κάσο και Κρήτη (2019).<br /> <br /> Το ερώτημα είναι τι ακριβώς από τα παραπάνω θέματα θα καταλήξει στη Χάγη προς επίλυση; Θα μπορούσαν να παραπεμφθούν συλλήβδην όλα στο Διεθνές Δικαστήριο; Η απάντηση είναι αρνητική. Η Ελλάδα με δήλωσή της από το 1994 (που επαναλήφθηκε αναδιατυπωμένη το 2015) έχει εξαιρέσει από την αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου τη στρατιωτικοποίηση των ανατολικών νησιών του Αιγαίου. Είναι ένα θέμα για το οποίο δεν μπορούν να υπάρξουν δεύτερες σκέψεις. Η παρουσία στρατού στα ανατολικά νησιά του Αιγαίου συνδέεται με την αυτονόητη ανάγκη προστασίας τους από έναν γείτονα που δεν έχει πρόβλημα, όποτε κρίνει ότι του προσφέρεται η ευκαιρία, να εισβάλει στα εδάφη των διπλανών του κρατών.<br /> <br /> Το ίδιο ισχύει και για τις «γκρίζες ζώνες». Από το 1996 οι Τούρκοι  κατά καιρούς έχουν αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία άλλοτε σε 3.000, άλλοτε σε 1.000 και άλλοτε σε 150 νησιά. Την τελευταία δεκαετία μιλούν για 18 νησιά. Είναι δυνατόν να θέσουμε στην κρίση του Δικαστηρίου εάν οι Φούρνοι, οι Οινούσσες, το Αγαθονήσι, η Γαύδος, η Θύμαινα στη Σάμο, η Ψέριμος ή οι Αρκιοί ανήκουν στην Ελλάδα; Ερχεται ο γείτονας στο σπίτι μας και λέει ότι του ανήκει η κουζίνα, το ψυγείο και το κρεβάτι μας. Συζητάμε μαζί του το θέμα και εάν δεν τα βρούμε, πάμε στο δικαστήριο να μας λύσει τη διαφορά; Θέματα ελληνικής κυριαρχίας επί εδαφικών περιοχών είναι εκτός συζητήσεως.<br /> Ως προς το FIR Αθηνών και τη Ζώνη Ερευνας και Διασώσεως-SAR, οι αρμοδιότητες σε αυτές τις περιοχές είναι αποκλειστικώς διοικητικής φύσεως. Αφορούν μόνον την ασφάλεια και διευκόλυνση της διεθνούς αεροπλοΐας και τη διάσωση ανθρώπων που βρίσκονται σε κίνδυνο. Δεν έχουν καμία σχέση με κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα. Η Τουρκία όμως δεν θέτει θέμα ερμηνείας των συμφωνιών που έχουν καθορίσει τις συγκεκριμένες περιοχές. Ζητεί αλλαγή των συμφωνιών. Οπότε εκ των πραγμάτων ούτε και αυτό το θέμα μπορεί να πάρει την άγουσα προς το Δικαστήριο.<br /> <br /> Το θέμα του διαφορετικού εύρους χωρικών υδάτων και εναερίου χώρου είναι σοβαρό. Τα νομικά μας επιχειρήματα δεν είναι τόσο ισχυρά, όσο σε άλλους τομείς. Το θέμα, όμως, σχετίζεται άμεσα (και λύνεται…) με την αύξηση του εύρους των ελληνικών χωρικών υδάτων, όπου εκεί έχουμε ατράνταχτα επιχειρήματα που επιβεβαιώνονται και από το διεθνές δίκαιο, συμβατικό και εθιμικό, και από τη διεθνή πρακτική. Πρόκειται για δικαίωμα που ασκείται μονομερώς και αποτελεί το ισχυρό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα για την Ελλάδα. Χρειάζεται όμως εξαιρετικά προσεκτικούς χειρισμούς για να μην απολεσθεί. Ως αντικείμενο δικαστικής κρίσεως θα μπορούσε να είναι μόνον το σύννομο ή μη της αποφάσεως της Τουρκίας να θεωρεί ως casus belli την αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων, δηλαδή την άσκηση νόμιμου δικαιώματος.<br /> <br /> Ετσι καταλήγουμε στη σταθερή από το 1975 και επίσημη ελληνική θέση ότι ουσιαστικά το μοναδικό θέμα προς δικαστική επίλυση είναι αυτό της οριοθετήσεως της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Επειδή ο προσδιορισμός του θέματος έγινε σε μία περίοδο κατά την οποία η έννοια της ΑΟΖ ήταν άγνωστη και ούτε είχαν προκύψει τα προβλήματα με το Καστελλόριζο και την Ανατολική Μεσόγειο, θα μπορούσαμε να επαναπροσδιορίσουμε τη διαφορά στο σήμερα ως: οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Ας τα έχουμε όλα αυτά υπ’ όψιν την επόμενη φορά που θα ξαναμιλήσουμε για Χάγη.<br /> <br /> <b>* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι βουλευτής Α΄ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία, αν. καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο.</b><br /> <div class="context blog-standard"> <br /> <br /> <a href="https://www.kathimerini.gr/" target="_blank">πηγή</a></div> <br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Τι θα πάμε στη Χάγη;

ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ* Η επίλυση των ελληνοτουρκικών σχέσεων διά της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προβάλλει ως η μόνη ρεαλι...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι έχει οδηγήσει την Άγκυρα ν’ αναζητά τρόπους για τη δημιουργία επεισοδίου στο Αιγαίο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg8yMyutIxiRhkTHKUoW0QynGx7_89Z62hvrvI6pKfe9LmAb3cfYKFPtrKCuljGuLHiDN9eza8lUqgU2C7Y19PAodhyphenhypheni2QjYpCKAAMdEJdii1Bu9rMtUmGPC8PnaKyUYb-aPkGOQu95rhk/s1600/F16-1.webp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="797" data-original-width="1200" height="424" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg8yMyutIxiRhkTHKUoW0QynGx7_89Z62hvrvI6pKfe9LmAb3cfYKFPtrKCuljGuLHiDN9eza8lUqgU2C7Y19PAodhyphenhypheni2QjYpCKAAMdEJdii1Bu9rMtUmGPC8PnaKyUYb-aPkGOQu95rhk/s640/F16-1.webp" width="640" /></a></div> <br /> Ο διπλωματικός τυχοδιωκτισμός που επιδεικνύει η Άγκυρα φαίνεται όλο το τελευταίο διάστημα με τις προσπάθειες που κάνει να δημιουργήσει κι εκείνη συμμαχίες στην Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο. <br /> <br /> Μπορεί να έχει πάρει διδάγματα από τις κινήσεις στις οποίες προχώρησαν η Ελλάδα και η Κύπρος, με την πρώτη να λαμβάνει το δαχτυλίδι του πυλώνα σταθερότητας ως μια «ήρεμη» δύναμη στην περιοχή και τη δεύτερη ως τον πρώτο ενεργειακό παράγοντα. Όμως, η ίδια η Τουρκία επιδεικνύει υπεροπτική συμπεριφορά απέναντι στο ενεργειακό άξονα. <br /> Και ενώ ο κλοιός για εκείνη στενεύει ολοένα και περισσότερο, το μόνο που πράττει είναι να προσπαθεί να δείξει τη στρατιωτική ισχύ και το κάνει έως σήμερα «μόνο εκεί που την παίρνει» έλεγαν με νόημα ανώτατες πηγές.<br /> <br /> Απέναντι στα τριμερή σχήματα Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Ελλάδας, Κύπρου, Αιγύπτου- που τείνουν να μετατραπούν σε τετραμερή- η Τουρκία προσπαθεί με τον τρόπο να δημιουργήσει τον αντίποδα. <br /> <br /> Οι συμμαχίες ή καλύτερα το σχήμα που προσπαθεί να χτίσει η γείτονα είναι με το Κατάρ- το οποίο άλλωστε την έχει στηρίξει όσο κανείς άλλος οικονομικά- με την Τυνησία, το Πακιστάν και με την κυβέρνηση της Τρίπολης. <br /> <br /> Εκτός των τεράστιων διαφορών σε διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο όμως έχει παρατηρηθεί και κάτι σημαντικό: ότι η Τουρκία δεν λειτουργεί ως μια ισότιμη δύναμη απέναντι στις άλλες, αλλά ως ο ηγέτης της νέας αυτής προσπάθειας. <br /> Κι εδώ φαίνεται η σαφής διαφορά ανάμεσα στα τριμερή σχήματα στα οποία μετέχει η Ελλάδα. Ακόμη και από το πανίσχυρο στην περιοχή Ισραήλ η χώρα μας αντιμετωπίζεται ως ένα μέλος αυτής της συμμαχίας και δεν υπάρχουν ανάμεσα στις δυνάμεις ηγέτες, αλλά κοινή δράση.<br /> <br /> Αυτό άλλωστε έχει φανεί μέσα από ένα πλήθος ασκήσεων που έχουν λάβει χώρα εδώ και χρόνια, από τότε που επικυρώθηκαν οι συμφωνίες με τις οποίες δραστηριοποιήθηκαν οι στρατιωτικές δυνάμεις των χωρών. <br /> <br /> Αντιθέτως η Άγκυρα μόνο σε μια άσκηση, στην οποία πήρε μέρος το Πακιστάν, την πήρε από το χέρι ως συμμαχική δύναμη και της έδειξε τον τρόπο με τον οποίο θα προκαλεί. <br /> Και η απομόνωσή της από τις ισχυρές χώρες της ανατολικής Μεσογείου είναι ένα μέρος της αιτίας του εκνευρισμού που επιδεικνύει και προσπαθεί να «ξεσπά» στο Αιγαίο.<br /> <br /> Πάντως και λόγω των γεωστρατηγικών εξελίξεων στην περιοχή, αναμένεται πως θα προχωρήσει σ’ ένα ακόμη μπαράζ παραβατικών συμπεριφορών με σκοπό η Αθήνα να «σηκώσει» αυτό το γάντι. <br /> Και όσο βλέπει ότι δεν της γίνεται το χατίρι και δεν υπάρχουν Ελληνικά λάθη, χάνει την υπομονή της ακόμη πιο εύκολα.<br /> <br /> Ήδη οι προκλήσεις από την πλευρά της τουρκικής ακτοφυλακής δεν είναι λίγες στην περιοχή των Ιμίων. Άδραξε την ευκαιρία με την «μάχη της τσιπούρας». Ακόμη κι εκεί εγκυμονεί ο κίνδυνος κάποιο επεισόδιο ανάμεσα σε αλιείς και ακτοφυλακή να εξελιχθεί σε επίδειξη δυνάμεων στην περιοχή. <br /> Το γεγονός επίσης ότι ακόμη και τις ημέρες των Χριστουγέννων η Τουρκία δεν σταματά να πετά εντός Ελληνικού FIR, με τα μαχητικά της να μην φεύγουν αν πρώτα δεν υπάρξει σκληρή αερομαχία με τα Ελληνικά φτερά, φανερώνει την προαποφασισμένη πρόθεση της κλιμάκωσης.<br /> <br /> Μπορεί για το Ελληνικό επιτελείο να μην είναι καν ερωτηματικό το πότε θα θελήσουν οι γείτονες να δημιουργήσουν ακόμη κι ‘ένα προβοκατόρικο επεισόδιο στο Αιγαίο και είναι ο λόγος για τον οποίο ανώτατοι λένε ότι έχουν γνώση οι φύλακες…<br /> <br /> <br /> <a href="https://hellasjournal.com/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Τι έχει οδηγήσει την Άγκυρα ν’ αναζητά τρόπους για τη δημιουργία επεισοδίου στο Αιγαίο

Ο διπλωματικός τυχοδιωκτισμός που επιδεικνύει η Άγκυρα φαίνεται όλο το τελευταίο διάστημα με τις προσπάθειες που κάνει να δημιουργήσει κι...

Διαβάστε την συνέχεια

Η αρχή του πολιτικού τέλους ή κινήσεις τακτικής του Ερντογάν;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3xBx3XCIDt2bF6xjgiiwB4apeoJwRjiojJy7Hbj96rSysRy-verrvmPnmtaU3_ceA4WoR3sWbzv7imEx4oztgBtlXkqKJY3X7VugSdqr5GvYIeHSM9s64bI0kRX6t-c9kvlB4QAGa55E/s1600/erdogan4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="433" data-original-width="650" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3xBx3XCIDt2bF6xjgiiwB4apeoJwRjiojJy7Hbj96rSysRy-verrvmPnmtaU3_ceA4WoR3sWbzv7imEx4oztgBtlXkqKJY3X7VugSdqr5GvYIeHSM9s64bI0kRX6t-c9kvlB4QAGa55E/s640/erdogan4.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Του ΗΛΙΑ ΚΟΥΣΚΟΥΒΕΛΗ*<br />  Μετά και τις συμφωνίες με την κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη, ο νεοοθωμανός Πρόεδρος της Τουρκίας έχει πλέον αποκαλύψει πλήρως τα φιλόδοξα σχέδιά του. Ωστόσο μετά την μεγάλου κόστους περιπέτειά του στη Συρία, την αποστολή στρατευμάτων στο Κατάρ και την δημιουργία βάσης στη Σομαλία, η εμπλοκή του στον εμφύλιο της Λιβύης και η αποστολή στρατευμάτων με σκοπό τη διατήρηση της κυβέρνησης της Τρίπολης στην εξουσία, μπορεί να αποδειχθεί αρνητικά καταλυτική ως προς την υλοποίηση των φιλόδοξων σχεδίων του, ίσως δε και το σημείο καμπής στον πολιτικό βίο του Ερντογάν.<br /> <br /> Οι προσπάθειες της Τουρκίας για παρουσία και αύξηση της επιρροής στη Λιβύη είναι τουλάχιστον μίας δεκαετίας. Ωστόσο η υπογραφή των μνημονίων συνεργασίας για οριοθέτηση των ΑΟΖ και ταυτόχρονα για αμυντική συνεργασία με την κυβέρνηση της Τρίπολης, έδωσε μία νέα διάσταση στο νεοοθωμανικό της παρεμβατισμό.Πέραν όμως των ζητημάτων που λόγω της δήθεν οριοθέτησης δημιουργήθηκαν με την Ελλάδα και τα άλλα κράτη της Μεσογείου, η απόφαση για αποστολή στρατευμάτων στη Λιβύη, στις αρχές του επόμενου χρόνου, παρουσιάζει σειρά προβλημάτων, που καθιστούν αβέβαιη την έκβασή της:<br /> <br /> <br /> Στρατιωτικά είναι μία δύσκολη επιχείρηση, καθώς δεν πρόκειται για μία γειτνιάζουσα χώρα όπως η Συρία και η απόσταση είναι μεγάλη. Τούτο σημαίνει αυξημένες ανάγκες επιμελητείας και διοίκησης, αλλά και τρωτότητα του όποιου εκστρατευτικού σώματος μόνο και μόνο στη διαδρομή προς και από τη Λιβύη.<br /> Το κόστος μίας τέτοιας επιχείρησης είναι μεγάλο και θα επιβαρύνει περισσότερο την ήδη ασθενούσα και εύθραυστη Τουρκική οικονομία.<br /> Οι δυνάμεις του Χαφτάρ έχουν δημόσια εξαγγείλει ότι αναμένουν να πλήξουν τις Τουρκικές δυνάμεις, των οποίων η τρωτότητα θα είναι μεγαλύτερη κατά την μετακίνησή τους από και προς την Τουρκία.<br /> <br /> <br /> Είναι βέβαιο ότι και άλλοι, σημαντικοί διεθνείς παίκτες θα αντιδράσουν. Συμφέροντα στη Λιβύη υπάρχουν για την Ιταλία, τη Γαλλία, την Αίγυπτο, τη Ρωσία, τις ΗΠΑ. Είναι έτοιμα αυτά τα κράτη να δουν την Τουρκία να αναδύεται σε ρυθμιστή των εξελίξεων στη Λιβύη?Αν λοιπόν ισχύουν τα παραπάνω, μία εκστρατεία στη Λιβύη φαίνεται πως θα έχει σημαντικό ανθρώπινο, στρατιωτικό, οικονομικό και πολιτικό κόστος για τον Ερντογάν και την Τουρκία.<br /> <br /> Συνεπώς, το ερώτημα είναι αν η Τουρκική ηγεσία θα προβεί σε μία καταφανώς λανθασμένη κίνηση ή αν μπλοφάρει (τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του 2020 που θα αποφασίσει η Βουλή της) με πρώτο σκοπό την επίτευξη εκεχειρίας, δεύτερο τη συμμετοχή της στις όποιες μελλοντικές διαπραγματεύσεις για τη Λιβύη, και τελικό σκοπό την διατήρηση στην εξουσία της κυβέρνησης της Τρίπολης. Διατηρώντας την στην εξουσία διασφαλίζει το νομικά ανυπόστατο μνημόνιο οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών, αλλά και τις προϋποθέσεις για αυξημένη παρουσία της στο μέλλον στα νότια παράλια της Μεσογείου.<br /> <br /> <i><b>* Ο Ηλίας Κουσκουβέλης είναι Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Κοσμήτορας της Σχολής ΚΑΕΤ του Πανεπιστημίου Μακεδονίας</b></i><br /> <br /> πηγή<br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η αρχή του πολιτικού τέλους ή κινήσεις τακτικής του Ερντογάν;

Του ΗΛΙΑ ΚΟΥΣΚΟΥΒΕΛΗ*  Μετά και τις συμφωνίες με την κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη, ο νεοοθωμανός Πρόεδρος της Τουρκίας έχει πλέον απ...

Διαβάστε την συνέχεια

Χριστούγεννα 1942: Η πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgp9sSDKJCBqYB6rB6qWLXybSsMa_GLKkkDB8oKmyy8omuBA-SwR_nH4KCfWq1qSoJuzDhw_qLqsJqD7R_rudgHSARC0IGjDstfz18w-urfhSjERIllvOjLioGXa_JxylwnujRqDzOgFgo/s1600/atatoyrk.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="200" data-original-width="400" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgp9sSDKJCBqYB6rB6qWLXybSsMa_GLKkkDB8oKmyy8omuBA-SwR_nH4KCfWq1qSoJuzDhw_qLqsJqD7R_rudgHSARC0IGjDstfz18w-urfhSjERIllvOjLioGXa_JxylwnujRqDzOgFgo/s640/atatoyrk.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <br /> <div style="background-color: inherit;"> <b>Λεωνίδας Κουμάκης</b><br />Η Ελλάδα γονατισμένη κάτω από τη ναζιστική Κατοχή βιώνει τον χειρότερο λιμό από την εποχή της Αρχαιότητας, με χιλιάδες νεκρούς από πείνα στα περισσότερα μεγάλα αστικά κέντρα.</div> Η Τουρκία από τον Ιούνιο του 1941 είχε υπογράψει «σύμφωνο φιλίας» με τη ναζιστική Γερμανία, και ένα χρόνο αργότερα (Ιούνιος 1942) εμπορική συμφωνία για την τροφοδοσία των ναζιστικών δυνάμεων με τα απαραίτητα για την κατασκευή όπλων μέταλλα (ιδίως χρώμιο).*<br /> <br /> <br /> Όσοι παρακολουθούν διαχρονικά την πορεία της Τουρκίας από το κίνημα των Νεότουρκων (1908) μέχρι σήμερα, θεωρούν πως όλες ανεξαιρέτως οι διαχρονικές, αποφασιστικές ενέργειες της Τουρκίας διαθέτουν κάποια ιδιαίτερα κοινά χαρακτηριστικά: Είναι ύπουλες (πισώπλατες), μεθοδευμένες, θρασύτατες και γίνονται συνήθως εκ του ασφαλούς μέσα σε ένα ήδη διαμορφωμένο πλαίσιο το οποίο θεωρούν ότι παρέχει την «κατάλληλη ευκαιρία». Αν αποτύχουν, δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να κάνουν «στροφή 180 μοιρών».<br /> <br /> <br /> <img border="0" height="614" src="https://66.media.tumblr.com/f0a3ba0a41bdf179bf307001bc84928e/tumblr_oov3noEbJh1u4tjqso1_400.png" width="640" /><br /> <i>Μουσταφά Κεμάλ και Ισμέτ Ινονού - Οι αιμοσταγείς Τούρκοι που μίσησαν όσο κανείς άλλος τον Ελληνισμό</i><br /> <br /> Ο Ισμέτ Ινονού είχε ήδη μυριστεί την «κατάλληλη ευκαιρία» προκειμένου να εξοντώσει όσους Έλληνες, Αρμένιους και Εβραίους είχαν καταφέρει να επιβιώσουν στην Κωνσταντινούπολη και ζούσαν ακόμα στην Τουρκία, όπως ακριβώς ένας καρχαρίας μυρίζεται το ανθρώπινο αίμα από κάποιο ναυάγιο.<br /> Ολόκληρος ο πλανήτης ήταν απασχολημένος με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο, και η Τουρκία, κρυμμένη πίσω από την επιτήδεια ουδετερότητα και το «σύμφωνο φιλίας» με τη ναζιστική Γερμανία που ήταν ήδη έτοιμο από τις αρχές του 1941, είχε λυμένα τα χέρια της. Άρα, υπήρχε η «κατάλληλη ευκαιρία».<br /> <br /> Έτσι τον Μάιο του 1941, λίγες μόλις βδομάδες μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, η οποία είχε ξεκινήσει από τις 6 Απριλίου 1941, η Τουρκία κήρυξε γενική επιστράτευση των μη μουσουλμάνων νέων ηλικίας από 20 έως 45 ετών.<br /> <br /> Όλος ο ανθός, η αφρόκρεμα της μη μουσουλμανικής νεολαίας της Κωνσταντινούπολης οδηγήθηκε στα βάθη της Ανατολής με στόχο τη φυσική της εξόντωση. Η οξύτατη διαφωνία του δίδυμου Ινονού-Σαράτσογλου με τον στρατάρχη Φεβζί Τσακμάκ, ο οποίος φοβόταν τις πιθανές συνέπειες μιας νέας γενοκτονίας, δεν επέτρεψε την εν ψυχρώ εκτέλεση των επιστρατευμένων, έτσι η επιστράτευση περιορίστηκε στην εκτέλεση καταναγκαστικών έργων.<br /> <a href="https://cdn.islamansiklopedisi.org.tr/madde/8/cakmak-fevzi-1.jpg"><br /> <img border="0" src="https://cdn.islamansiklopedisi.org.tr/madde/8/cakmak-fevzi-1.jpg" /></a><br /> <i>Στρατάρχης Τσακμακ</i><br /> <br /> Ο πρόεδρος Ισμέτ Ινονού όμως δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος. Κάλεσε τον πρωθυπουργό Σουκρού Σαράτσογλου και του ανέθεσε το έργο της οικονομικής ή φυσικής εξόντωσης των μη μουσουλμανικών πληθυσμών με «όπλο» έναν έκτακτο φόρο περιουσίας που θα ήταν τόσο εξωφρενικός ώστε πρώτα οι «υπόχρεοι» θα αδυνατούσαν να πληρώσουν και στη συνέχεια θα τους δινόταν η μεγαλόψυχη «ευκαιρία» να τον εξοφλήσουν με καταναγκαστική εργασία. Υπολογίζεται ότι για την εξόφληση του φόρου που επιβλήθηκε σε κάθε Έλληνα, Αρμένη ή εβραίο αλλά δεν κατέστη δυνατό να πληρωθεί, απαιτείτο καταναγκαστική εργασία διακοσίων έως τριακοσίων ετών προκειμένου να εξοφληθεί!<br /> <br /> Ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν έχασε χρόνο. Σχεδίασε προσεκτικά τα βήματα που έπρεπε να γίνουν ένα προς ένα:<br /> <ul> <li> Πρώτα έπρεπε να προετοιμαστεί το κατάλληλο κλίμα στο εσωτερικό της Τουρκίας. Ο τουρκικός Τύπος άρχισε σταδιακά να εξαπολύει μια εκστρατεία μίσους και φανατισμού εναντίον των μη μουσουλμάνων – Ελλήνων, Αρμενίων, Εβραίων. Όλα τα δεινά της Τουρκίας φορτώνονταν στις πλάτες των μειονοτήτων, και βέβαια στην οικονομική ευημερία που απολάμβαναν.</li> </ul> <ul> <li>Δεύτερον, ανασύρθηκε ένας νόμος που είχαν ετοιμάσει το 1914 οι Νεότουρκοι για την «ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας» με πλιάτσικο των χριστιανικών περιουσιών της Τουρκίας. Ξεσκονίστηκε, καθαρογράφτηκε, συμπληρώθηκε και παρουσιάστηκε από τον υφυπουργό οικονομικών Εσαάτ Τεκελί στον πρωθυπουργό Σαράτσογλου. Ο τελευταίος ζήτησε από τον σεσημασμένο για σφαγές άμαχων Ελλήνων Fuat Agrali, τη δημιουργία ενός μικρού διευθυντηρίου που θα εφάρμοζε το νόμο. Μέλη του ορίστηκαν οι Faik Ökte, (έφορος Κωνσταντινούπολης) και Mumtaz Tarham τους οποίους ο Fuat Agrali παρουσίασε στον Τούρκο πρωθυπουργό με τα εξής λόγια: «Αυτά τα δύο παλληκάρια θα εφαρμόσουν το νόμο μας στην Κωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη».</li> </ul> Το επόμενο βήμα ήταν η μυστική συνεδρίαση του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Τούρκος πρωθυπουργός έδωσε εγγυήσεις πως ο νέος νόμος για τον έκτακτο φόρο περιουσίας, το βαρλίκι, στην πράξη θα εφαρμοστεί μόνο στις μειονότητες. Εξήγησε ότι έπρεπε, για τα μάτια, να υπάρχει και ένας φόρος για Τούρκους, αλλά θα ήταν μικρός και συμβολικός, έτσι για να τηρηθούν στοιχειωδώς τα προσχήματα. Αμέσως μετά, η τουρκική Βουλή ψήφισε σε μια συνεδρίαση το νόμο 4305 με 17 άρθρα, στις 12 Νοεμβρίου 1942.<br /> <br /> Ο νόμος 4305 διαχώρισε με επίσημο, ρατσιστικό τρόπο τους φορολογούμενους σε τέσσερις κατηγορίες: Μουσουλμάνους, Γκιαούρηδες (Έλληνες, Αρμένιους, Εβραίους), όσους άλλαξαν την πίστη τους και έγιναν μουσουλμάνοι (Donme), και τέλος όλους τους ξένους υπηκόους.<br /> Καθορίστηκαν επιτροπές με έξι μέλη που όριζαν το ποσό του φόρου για κάθε φορολογούμενο ξεχωριστά (δύο εφοριακοί, δύο μέλη Τοπικής Αυτοδιοίκησης που ήταν φανατισμένα μέλη του Λαϊκού Κόμματος, και δύο μουσουλμάνοι – μέλη του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Κωνσταντινούπολης).<br /> <br /> Στο βιβλίο Η συμφορά του φόρου Βαρλίκι (Varlık Vergisi Faciası) ο έφορος Κωνσταντινούπολης Faik Ökte μας περιγράφει με ποιον τρόπο οριζόταν το ποσό του φόρου, αφού πρώτα εξεταζόταν ο φάκελος του θύματος και βεβαιώνονταν το θρήσκευμα και η εθνικότητα του:<br /> Πόσο θα πληρώσει αυτός;<br /> 500.000 λίρες πρότεινε ένα μέλος της επιτροπής.<br /> Όχι, όχι. 1.000.000 λίρες, αντιπρότεινε ένα άλλο.<br /> Πείτε ένα ενδιάμεσο ποσό να τελειώνουμε, επενέβαινε ένας τρίτος.<br /> <br /> Αν σε έναν χριστιανό φορολογούμενο επιβαλλόταν 5.000 λίρες φόρος για ένα μικρό κατάστημα, στον μουσουλμάνο του διπλανού ακριβώς καταστήματος επιβαλλόταν φόρος μόνο 5 λιρών.<br /> Το ποσό του φόρου που επιβαλλόταν δεν επιδέχονταν καμία έφεση. H προθεσμία πληρωμής ορίστηκε σε 15 ημέρες. Τυχόν καθυστέρηση πληρωμής για τη μεν πρώτη εβδομάδα σήμαινε πρόστιμο 1%, για τη δεύτερη 2% κ.ο.κ. Μετά την παρέλευση ενός μηνός ακολουθούσε κατάσχεση της ακίνητης περιουσίας, σύλληψη και εκτόπιση σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας με ημερήσια «αμοιβή» 2 λιρών η οποία «συμψηφιζόταν» με την οφειλή του εκτοπισθέντος.<br /> Οι φορολογικοί κατάλογοι δημοσιεύτηκαν από τις τουρκικές Αρχές τις παραμονές των Χριστουγέννων του 1942. Ο πανικός απλώθηκε στην έντρομη μειονότητα που γέμισε όλες τις εφημερίδες με αγγελίες πώλησης ακινήτων Ελλήνων, Αρμενίων και εβραίων. Σύμφωνα με όσα καταγράφει στο βιβλίο του ο έφορος της Κωνσταντινούπολης Faik Ökte, στο τέλος του 1942 αγοραστή έψαχναν απεγνωσμένα μέσα από εφημερίδες 8 εργοστάσια, 7 στοές σε κεντρικά σημεία, 80 πολυκατοικίες, 230 σπίτια, 97 μαγαζιά και 190 οικόπεδα!<br /> Όπως ήταν φυσικό, οι τιμές κατρακύλησαν αμέσως με αποτέλεσμα να ξεπουλιούνται ολόκληρες περιουσίες για ένα κομμάτι ψωμί.<br /> <br /> Όσοι δεν κατάφεραν να εξοφλήσουν τον φόρο που τους επέβαλαν οι τουρκικές Αρχές άρχισαν, να βλέπουν, μετά την 7η Ιανουαρίου 1943, τα ονόματα τους στις εφημερίδες. Η περιουσία τους κατάσχονταν και οι «υπόχρεοι» οδηγούνταν σε καταναγκαστικά έργα στο Άσκαλε, που θεωρείται η Σιβηρία της Ανατολής, ώστε να επισπευστεί η φυσική τους εξόντωση από τις καιρικές συνθήκες και την καταναγκαστική εργασία που ξεκινούσε από τις 5 το πρωί και τέλειωνε στις 7 το απόγευμα.<br /> Τον Σεπτέμβριο του 1943 η εφημερίδα New York Times δημοσίευσε ένα άρθρο για την πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας, και η Τουρκική Εθνοσυνέλευση, χωρίς καθυστέρηση, αποφάσισε την άμεση διαγραφή των φόρων που δεν είχαν εισπραχθεί ακόμα. Τρεις μήνες αργότερα (Δεκέμβριος 1943) αποφασίστηκε η διάλυση των ταγμάτων εργασίας και η επιστροφή των «οφειλετών» στα σπίτια τους. Όσοι άντεξαν τις κακουχίες και κατάφεραν να επιστρέψουν, ήσαν κυριολεκτικά αγνώριστοι. Από τους 1.229 πλούσιους μειονοτικούς που δεν μπόρεσαν να πληρώσουν τον υπερβολικό φόρο και βρέθηκαν στα τάγματα εργασίας, ένας στους τρεις δεν κατάφερε να γυρίσει πίσω. Πλήθος μαρτυρίες καταγράφουν συγκλονιστικές λεπτομέρειες μιας ακόμα μαύρης σελίδας στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας.<br /> <br /> Ο νόμος 4305 καταργήθηκε οριστικά στις 15 Μαρτίου 1944, όταν ο Ρωσικός στρατός έφθασε νικητής στα σύνορα της Ρουμανίας και η Τουρκία προσπάθησε να εξαφανίσει τα ίχνη του αποτρόπαιου εγκλήματος που διέπραξε.<br /> <br /> Συμπέρασμα<br /> Η μελέτη και η πλήρης γνώση των ιστορικών γεγονότων που σημάδεψαν και σημαδεύουν την σύγχρονη πορεία Ελλάδας και Τουρκίας, σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί κήρυγμα μίσους προς την απέναντι όχθη του Αιγαίου. Αντίθετα, ένα χέρι φιλίας μόνιμα απλωμένο, με ειλικρίνεια και αμοιβαίο σεβασμό, δίνει ελπίδα στις επόμενες γενιές να πετύχουν κάποτε αυτό που οι παλαιότερες δεν κατάφεραν.<br /> Η μελέτη όμως και η πλήρης ιστορική γνώση αποτελεί εθνική υποχρέωση γιατί η λήθη του κακού είναι η άδεια για την επανάληψή του. Και η Τουρκία στις μέρες μας, με εξωπραγματικές νεοοθωμανικές φαντασιώσεις, αποτελεί έναν μεγάλο κίνδυνο για τη σταθερότητα, την ασφάλεια και την ειρήνη σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια.<br /> Σε ό,τι πάντως μας αφορά, δεν υπάρχει πιο καταλυτικό, πιο ισχυρό όπλο των Ελλήνων εναντίον των προβληματικών μας γειτόνων, από την πλήρη γνώση της ιστορίας μας!<br /> <br /> *Μόλις η ήττα των Γερμανών κατέστη βέβαιη, η Τουρκία έσπευσε «να κηρύξει τον πόλεμο στην Γερμανία» (23 Φεβρουαρίου 1945).<br /> <br /> <br /> <a href="https://analyst.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Χριστούγεννα 1942: Η πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας

Λεωνίδας Κουμάκης Η Ελλάδα γονατισμένη κάτω από τη ναζιστική Κατοχή βιώνει τον χειρότερο λιμό από την εποχή της Αρχαιότητας, με χιλιάδε...

Διαβάστε την συνέχεια

Άγγελος Συρίγος: Απόβαση στη Λιβύη θα είναι η «Σικελική Εκστρατεία» του Ερντογάν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4ZvoFm3FvRAPrAjMsoQfWYevjVR1PTEeG3BH7bQ0C3JqxPGkm8HsimfWu_Qi4l-QN0uYcbq4t9ps3c2UnrSxrmYUzIC41VBNwj0rcPfNyImSH3qhLcntl06t0F6ucuQySy1TxQkefmu4/s1600/libya.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="366" data-original-width="650" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4ZvoFm3FvRAPrAjMsoQfWYevjVR1PTEeG3BH7bQ0C3JqxPGkm8HsimfWu_Qi4l-QN0uYcbq4t9ps3c2UnrSxrmYUzIC41VBNwj0rcPfNyImSH3qhLcntl06t0F6ucuQySy1TxQkefmu4/s640/libya.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Αν ο Ερντογάν κάνει πράξη τις απειλές του και αποστείλει πράγματι στρατεύματα στη Λιβύη, θα βιώσει τη δική του Σικελική Εκστρατεία, δηλώνει στο Liberal.gr ο Αγγελος Συρίγος, εξηγώντας ότι η Λιβύη δεν είναι Συρία όπου οι τουρκικές βάσεις γειτνιάζουν, παρά βρίσκεται πολύ μακριά από τα επιχειρησιακά κέντρα της Άγκυρας, και την τουρκική αεροπορία. <br /> <br /> Σχολιάζοντας τις πρόσφατες δηλώσεις Ερντογάν, ο βουλευτής της ΝΔ και καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πάντειο, εκτιμά ότι αυτές θα μείνουν στα λόγια ως μια ακόμη ένδειξη του μεγαλο-ιδεατισμού του Τούρκου Προέδρου, καθώς ο τελευταίος γνωρίζει ότι σε αντίθετη περίπτωση, θα διακινδυνεύσει πάρα πολλά, θα καταπονηθεί χωρίς αποτέλεσμα, και η στρατιωτική του επέμβαση, δεν θα έχει επιτυχία. <br /> <br /> Επισημαίνει ότι ο Ερντογάν φοβάται ότι αν πέσει η σημερινή κυβέρνηση στη Λιβύη, αυτή που θα την διαδεχθεί, θα καταγγείλει τη συμφωνία με την Τουρκία για τις θαλάσσιες ζώνες, κάτι που αν συμβεί, θα τινάξει στον αέρα τη νέα στρατηγική που θέλει να χαράξει για την Αν. Μεσόγειο, γι' αυτό και προσπαθεί να βάλει πόδι στη χώρα, προκειμένου να έχει ρόλο στην επόμενη ημέρα. <br /> <br /> Χαρακτηρίζει σημαντική την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη-Τραμπ, προκειμένου να αποσαφηνιστούν οι προθέσεις του Αμερικανού Προέδρου ως προς τον Ερντογάν και ως προς τη στήριξη που του παρέχουν οι ΗΠΑ σε σειρά θεμάτων που μας αφορούν άμεσα. <br /> <br /> Όσο για τη συζήτηση περί έναρξης κάποιου είδους διαλόγου και περί Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, απαντά ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να προσφύγει σε αυτό, εκτός και αν πιεστεί από την Ελλάδα για να το κάνει, υπό την έννοια ότι διαφορετικά θα αντιμετωπίσει προβλήματα, δίχως -όπως προσθέτει- να είμαστε προς το παρόν, κοντά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. <br /> <br /> Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη <br /> <br /> Πόσο πιθανό είναι να κάνει πράξη ο Ερντογάν όσα προανήγγειλε, για αποστολή τουρκικών στρατευμάτων στη Λιβύη ; <br /> <br /> Σαν γενική αρχή, ο Ερντογάν απειλεί ότι θα κάνει πολλά, αλλά τελικά δεν εφαρμόζει όλα όσα λέει. Αν πράγματι αποστείλει στρατεύματα στη Λιβύη, θα πρόκειται για μια κατάφωρη παραβίαση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ. Θεωρητικά είναι πολύ δύσκολο να επιχειρήσει κάτι παρόμοιο, καθώς το Συμβούλιο Ασφαλείας, θα αναγκαστεί – ως οφείλει- να αντιδράσει αμέσως. Από εκεί και πέρα, η Λιβύη δεν είναι περίπτωση Συρίας, δεν διακυβεύονται δηλαδή στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας. Διακυβεύεται μόνο ο νέο-οθωμανισμός του Ερντογάν, η μεγάλο-ιδεατική του αντίληψη. Προσωπικά θεωρώ ότι θα αποτελέσει τεράστια αλαζονεία εκ μέρους του, να προχωρήσει σε αυτό το βήμα. <br /> <br /> Αν παρ' όλα αυτά σας ζητούσα να τολμήσετε μια πρόβλεψη, πόσο πιθανή είναι η αποστολή τουρκικών στρατευμάτων στη Λιβύη ; <br /> <br /> Μέχρι σήμερα ο Ερντογάν έχει αποστείλει στη χώρα πολεμοφόδια, drones, μουσουλμάνους τζιχαντιστές μισθοφόρους, που τους έχει μεταφέρει από τα εδάφη της Συρίας, ενώ απ' ότι φαίνεται υπάρχει και μια παραστρατιωτική οργάνωση η οποία δρα στο έδαφος της Λιβύης. Απαρτίζεται κατά πάσα πιθανότητα από αξιωματικούς και στελέχη της ΜΙΤ, και καθοδηγεί τους τζιχαντιστές μισθοφόρους. <br /> <br /> Προσωπικά θεωρώ δύσκολο για τον Ερντογάν να στείλει και στρατεύματα. Δεν θα μπορεί να τα υποστηρίξει, όπως στη Συρία, όπου οι τουρκικές βάσεις γειτνιάζουν, γι' αυτό και η Αγκυρα είχε τη δυνατότητα να φέρει σε πέρας εκείνες τις επιχειρήσεις. Διακινδυνεύει πάρα πολλά ο Τούρκος Πρόεδρος αν αποστείλει στρατεύματα στη Λιβύη. <br /> <br /> Δηλαδή θα μπορούσε στο σενάριο που πράγματι η Τουρκία έστελνε στρατεύματα στη Λιβύη, τα πράγματα να εξελίσσονταν για την ίδια σε ένα είδος Σικελικής Εκστρατείας ; Έχει βάσει αυτός ο συλλογισμός ; <br /> <br /> Ναι, έχει βάση αυτός ο συλλογισμός περί Σικελικής Εκστρατείας. Είναι πάρα πολύ μακριά η Λιβύη από τα επιχειρησιακά κέντρα της Τουρκίας. Δεν θα έχει αεροπορία για να υποστηρίξει τις δυνάμεις του, δεν μπορεί να πετύχει κανείς σπουδαία πράγματα μόνο με drones, δεν θα έχει επιτυχία αυτή η κίνηση. Και γι' αυτούς τους λόγους θεωρώ ότι ο Ερντογάν θα μείνει περισσότερο σε επίπεδο απειλών και δεν θα κάνει πράξη τα όσα εξαγγέλλει. <br /> <br /> Είτε στη μια περίπτωση που στείλει στρατεύματα, είτε στην άλλη που η παρουσία της Τουρκίας παραμείνει ως έχει (δηλαδή περιοριστεί στην αποστολή πολεμοφοδίων, drones, μισθοφόρων, κλπ), θα επιτρέψουν οι υπόλοιπες αραβικές χώρες της περιοχής, τη μετατροπή της Λιβύης σε ένα είδος "τουρκικού προτεκτοράτου" ; <br /> <br /> Η Αίγυπτος και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ήδη αντιδρούν απέναντι στη τουρκική πολιτική στη Λιβύη και τη νεο-οθωμανική αντίληψη του Ερντογάν, την οποία δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι. <br /> <br /> Από εκεί και πέρα, να έχουμε πάντα υπόψιν μας, ότι στόχος του Ερντογάν είναι η δημιουργία φίλα προσκείμενων καθεστώτων στα κράτη που αποτελούσαν στο παρελθόν εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. <br /> <br /> Η Λιβύη έχει ιδιαίτερη συναισθηματική σημασία για τους Τούρκους, καθώς είναι η πρώτη περιοχή, όπου η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποφάσισε το 1911 να αντιδράσει στη συρρίκνωση των εδαφών της. Το 1911 ξεκίνησε ο ιταλο-τουρκικός πόλεμος σε δύο μέτωπα : Το πρώτο στην Λιβύη - την Τριπολίτιδα και Κυρηναϊκή όπως ονομάζονταν τότε- και το δεύτερο στα Δωδεκάνησα. Οι Οθωμανοί έστειλαν στην περιοχή στρατεύματα, μεταξύ των οποίων και τον Κεμαλ, προκειμένου να πολεμήσουν τους Ιταλούς. <br /> <br /> Αυτός είναι ο λόγος που η Λιβύη έχει ιδιαίτερη ψυχολογική και συναισθηματική σημασία για τον μέσο Τούρκο, γιατί είναι η πρώτη φορά κατά τον 20ο αιώνα, που η Οθωμανική Αυτοκρατορία αντέδρασε στη συρρίκνωσή της. <br /> <br /> Τι σημαίνουν όλ’ αυτά για την Ελλάδα, είτε οι απειλές Ερντογαν για αποστολή στρατού στη Λιβύη μείνουν στα λόγια, είτε γίνουν πράξη ; <br /> <br /> Η καταπόνηση του Ερντογάν στη περίπτωση της Λιβύης δεν σχετίζεται με τα ελληνικά συμφέροντα. Δεν διακυβεύεται εκεί κάτι άμεσο για εμάς. Εκείνο όμως που προσπαθεί να κάνει ο Ερντογάν είναι να βάλει πόδι στη Λιβύη για την επόμενη ημέρα. <br /> <br /> Αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι πηγαίνουμε προς μια κατεύθυνση όπου θα υπάρξει μια νέα κυβέρνηση εθνικής ενότητας, και θα παρέμβουν οι ξένες δυνάμεις, προκειμένου να σταματήσει η αιματοχυσία. Ο Ερντογάν λοιπόν θέλει να έχει στρατεύματα στη Λιβύη για την επόμενη ημέρα. Εκεί στοχεύουν τέτοιες δηλώσεις, που και πάλι επαναλαμβάνω ότι θεωρώ πως δύσκολα θα γίνουν πράξη. <br /> <br /> Κατά πόσο συνδέονται όλες αυτές οι κινήσεις της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή με την κλιμάκωση των τελευταίων μηνών από την Άγκυρα στην Αν.Μεσόγειο, καθώς επίσης με την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη-Τραμπ ; <br /> <br /> Οχι, δεν συνδέονται με τη συνάντηση Μητσοτάκη-Τραμπ, είναι παράλληλες διεργασίες. Συνδέονται όμως με το περίφημο μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης. Είναι προφανές ότι ο Ερντογάν φοβάται ότι αν πέσει η σημερινή κυβέρνηση στη Λιβύη, αυτή που θα την διαδεχθεί, θα καταγγείλει το μνημόνιο. Προσπαθεί επομένως να βάλει πόδι στη χώρα, προκειμένου να έχει ρόλο στην επόμενη ημέρα, και να εμποδίσει την καταγγελία του μνημονίου, το οποίο αποτελεί βασικό σημείο της πολιτικής του. <br /> <br /> Πόσο κοντά είμαστε στο σενάριο να αλλάξει κυβέρνηση στη Λιβύη και να επικρατήσουν οι δυνάμεις του Στρατάρχου Χαφτάρ; <br /> <br /> Δεν μπορώ να το ξέρω. Ο Πρόεδρος του Λιβυκού κοινοβουλίου, ο οποίος επισκέφτηκε πρόσφατα την Αθήνα, εκτίμησε ότι μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου οι δυνάμεις του Χαφτάρ θα έχουν καταλάβει την Τρίπολη. <br /> <br /> Επειδή όμως είναι προφανές ότι ο Ερντογάν δεν θα εγκαταλείψει εύκολα τον Σαράτζ, σίγουρα τα σενάρια δεν είναι απλά, και για αυτό τον λόγο επιχειρεί να μπει στη χώρα και να εμποδίσει τις εξελίξεις. <br /> <br /> Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει στόχο με το μνημόνιο που υπέγραψε με τη Λιβύη, να δημιουργήσει μια νέα στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο. Αν η νέα κυβέρνηση της Λιβύης καταγγείλει το μνημόνιο, η στρατηγική του θα βρεθεί στον αέρα, γι' αυτό και επιχειρεί να το αποτρέψει. Επιμένω πάντως στην εκτίμησή μου ότι δεν θα στείλει στρατεύματα στη χώρα, για τους λόγους που σας προανέφερα. <br /> <br /> Ας πάμε στις από εδώ και πέρα κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Σε λίγες ημέρες, και συγκεκριμένα στις 2 Ιανουαρίου, υπογράφεται στην Αθήνα, η διακρατική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου για τον EastMed, ενώ στις 5 Ιανουαρίου αναχωρεί για τις ΗΠΑ, όπου θα συναντηθεί με τον Πρόεδρο Τραμπ, ο Κ.Μητσοτάκης. Τι να περιμένουμε από αυτές τις δύο κινήσεις στη διπλωματική σκακιέρα ; <br /> <br /> Σχετικά με τις υπογραφές για τον East Med, αποτελούν τη συνέχεια μιας σειρά βημάτων που έχουν ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό προς την κατεύθυνση υλοποίησης αυτού του αγωγού. Ασφαλώς είναι πολύ θετικό ότι με την υπογραφή της συμφωνίας, τα άμεσα ενδιαφερόμενα κράτη στέλνουν έμπρακτα το μήνυμα ότι απορρίπτουν τις κινήσεις Ερντογάν και δίνουν μια έμμεση απάντηση στο μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης. <br /> <br /> Από εκεί και πέρα, η συνάντηση Μητσοτάκη-Τραμπ είναι πολύ σημαντική για να καταλάβουμε ποιες είναι οι προθέσεις του Αμερικανού Προέδρου. Διότι δυστυχώς έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η αμερικανική εξωτερική πολιτική δεν μοιάζει να είναι ενιαία. Διαφορετική αντίληψη δείχνει να έχει το αμερικανικό υπ. Εξωτερικών και διαφορετική ο Πρόεδρος Τραμπ. <br /> <br /> Τι μπορεί να περιμένουμε στο καλό σενάριο από τη συνάντηση Μητσοτάκη-Τραμπ ; <br /> <br /> Εκείνο που μας ενδιαφέρει κυρίως είναι να αποσαφηνίσει ο Τραμπ τη θέση του ως προς τον Ερντογάν και ως προς τη στήριξη που του παρέχει σε σειρά θεμάτων που μας ενοχλούν άμεσα. <br /> <br /> Από εκεί και πέρα έχουμε κι εμείς τις δικές μας θεωρήσεις για τη στρατηγική θέση της Ελλάδας, οπότε θα συζητηθεί η επόμενη ημέρα στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις- που σαφώς και σχετίζεται με τη στάση των ΗΠΑ απέναντι στη Τουρκία- μαζί φυσικά με ζητήματα, όπως οι εξοπλισμοί. <br /> <br /> Ας μην ξεχνάμε ότι ο Τραμπ αρέσκεται όταν τελειώνει μια συνάντηση με ένα ξένο ηγέτη, να δηλώνει ποιες συμφωνίες υπέγραψε με τον συνομιλητή του και τι αποτελέσματα αυτές θα φέρουν, έχει δηλαδή πάντα και μια επιχειρηματική προσέγγιση στα θέματα. <br /> <br /> Τελευταίως, πέφτουν στο τραπέζι σκέψεις ή ιδέες σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά, από τα περί προσφυγής στο διεθνές Δικαστήριο της Χάγης- το οποίο δεν απέκλεισε και ο ίδιος ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μ.Τσαβούσογλου- έως άλλες προτάσεις για την έναρξη κάποιου είδους διαλόγου. Κινούνται τα πράγματα προς μια τέτοια κατεύθυνση ; <br /> <br /> Όχι. Αν θέλουμε να δούμε κατά κυριολεξία τι δήλωσε ο Τσαβούσογλου, έκανε λόγο για ένα διάλογο, όπου μια από τις πιθανότητες είναι αυτός να καταλήξει και στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αλλά από το 1975 και μετά, η Τουρκία δεν έχει πει ποτέ ότι θέλει να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο. <br /> <br /> Εξάλλου, το ζητούμενο δεν είναι να πάμε γενικώς και αορίστως στο Διεθνές Δικαστήριο και να συζητήσουμε όλες τις διεκδικήσεις της Άγκυρας. <br /> <br /> Το ζητούμενο είναι με ποια ατζέντα, και για ποιο λόγο θα προσφύγουμε στο Διεθνές Δικαστήριο. Δεν μπορούμε για παράδειγμα, να πάμε στο Διεθνές Δικαστήριο για να συζητήσουμε το νομικό καθεστώς των νησιών, και κατά πόσο μας ανήκουν οι Οινούσσες ή το Αγαθονήσι. Αυτά είναι εκτός συζητήσεων. <br /> <br /> Στην πράξη επομένως δεν σημαίνει τίποτα όταν η Τουρκία λέει ότι μπορεί να δεχτεί να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο. Όσον αφορά στη δική μας πλευρά, έχουμε περάσει και κατά το παρελθόν από αυτή τη διαδικασία των ευσεβών πόθων. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η Τουρκία θα πάει στο Διεθνές Δικαστήριο, σαν να έχουν τη βεβαιότητα ότι αυτό θα συμβεί. <br /> <br /> Επιμένω λοιπόν, ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο, παρά μόνο αν πιεστεί από την Ελλάδα για να το κάνει, υπό την έννοια ότι διαφορετικά θα αντιμετωπίσει προβλήματα. <br /> <br /> Είμαστε κοντά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, να πιεστεί η Τουρκία να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο ; <br /> <br /> Μέχρι στιγμής όχι, δεν είμαστε κοντά.<br /> <br /> <br /> <a href="https://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Άγγελος Συρίγος: Απόβαση στη Λιβύη θα είναι η «Σικελική Εκστρατεία» του Ερντογάν

Αν ο Ερντογάν κάνει πράξη τις απειλές του και αποστείλει πράγματι στρατεύματα στη Λιβύη, θα βιώσει τη δική του Σικελική Εκστρατεία, δηλών...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Αθήνα «τρέχει» για οριοθέτηση ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο: Οι ημερομηνίες «ορόσημο»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiuZcsSNspHtpkkpDWRpTqdXZ4IhiU7zoiGzSdc5Rx3k14bEynezVXiUGgaNN2Rv67TQSeKCVebClbFM3tKb0pHrqnvfHg0Ro8k67P-FIp1YeiuNtJ9yS-NSse7Z9BtGv859aiZPdYXjk8/s1600/aoz.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="1366" height="280" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiuZcsSNspHtpkkpDWRpTqdXZ4IhiU7zoiGzSdc5Rx3k14bEynezVXiUGgaNN2Rv67TQSeKCVebClbFM3tKb0pHrqnvfHg0Ro8k67P-FIp1YeiuNtJ9yS-NSse7Z9BtGv859aiZPdYXjk8/s640/aoz.jpg" width="640" /></a></div> <br />Η Αθήνα «τρέχει» για να προλάβει την οριοθέτηση ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο μετά το αίτημα από το καθεστώς της Λιβύης για την αποστολή τουρκικών στρατευμάτων στην Τρίπολη, προς υποστήριξη του GNA για να οδηγήσει Άγκυρα και Τρίπολη προ τετελεσμένων.<br /><br />Θα επιδιωχθεί να «στριμωχθεί» η Τουρκία διπλωματικά αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Ο Ρ.Τ.Ερντογάν πιστεύει περισσότερο στην δύναμη των όπλων και εν μέρει έχει δίκιο.<br /><br />Η Αθήνα, σύμφωνα με την εφημερίδα «Τα Νέα», αναλαμβάνει μια σειρά πρωτοβουλιών, με στόχο να εμποδιστούν τα σχέδια του Ρ.Τ.Ερντογάν αλλά με λόγια θα γίνει αυτο; Όταν η Τουρκία θα αποστείλει στρατεύματα στην Λιβύη έτσι θα την σταματήσει η Ελλάδα;<br /><br />Εναντίον της ξένης στρατιωτικής παρέμβασης στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης έχουν ταχθεί η Ρωσία και μάλλον οι Ηνωμένες Πολιτείες (λέμε μάλλον γιατί αν κάποιος παρατηρήσει την δήλωση Τραμπ για τις «ξένες επεμβάσεις στην Λιβύη» μπορεί εύκολα να θεωρήσει ότι μπορεί να αναφέρεται και στους... Ρώσους).<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, η Αθήνα θα επιχειρήσει να συγκροτήσει ένα κοινό «μέτωπο» με τις υπόλοιπες χώρες της Μεσογείου, όπως για παράδειγμα με την Κύπρο, την Ιταλία, το Ισραήλ, αλλά και τον Λιβυκό Εθνικό Στρατό (LNA), με έδρα της Βεγγάζη.<br /><br />Ως εκ τούτου:<br /><br />Στις 30 Δεκεμβρίου του 2019 θα πραγματοποιηθεί συνάντηση τεχνικών κλιμακίων μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, με στόχο την οριοθέτηση της ΑΟΖ στο Ιόνιο.<br /><br />Στις 2 Ιανουαρίου του 2020 θα υπογραφεί στην Αθήνα η διακρατική συμφωνία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ – Ιταλίας για την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου «EastMed».<br /><br />Στις 4 Ιανουαρίου του 2020 θα διεξαχθεί τριμερής συνάντηση Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου, με τη συμμετοχή και της Γαλλίας.<br /><br />Στις 7 Ιανουαρίου του 2020 θα υπάρξει συνάντηση στον Λευκό Οίκο μεταξύ του Ντόναλντ Τραμπ και του Κυριάκου Μητσοτάκη.<br /><br />Στις 8 Ιανουαρίου του 2020 θα διεξαχθεί διμερής συνάντηση Ελλάδας – Αιγύπτου, σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων, για τον καθορισμό ΑΟΖ νότια της Κρήτης.<br /><br />Στις 15 και 16 Ιανουαρίου του 2020 θα λάβει χώρα το ενεργειακό φόρουμ «EastMed Gas», με τη συμμετοχή της Ελλάδας, της Κύπρου, της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, του Ισραήλ και της Παλαιστίνης.<br /><br />Στις 29 Ιανουαρίου του 2020 θα πραγματοποιηθεί στο Παρίσι διμερής συνάντηση μεταξύ του Εμανουέλ Μακρόν και του Κυριάκου Μητσοτάκη.<br /><br />Εδώ όμως γελάμε ακόμα και... διπλωματικά. Π.χ υποτίθεται ότι θα πρέπει να ενταχθεί στον ελληνικό «άξονα» και η Ιταλία. Πολύ ωραία, ας μας εξηγήσει τότε η Ρώμη πως έστειλε για δεύτερη φορά φρεγάτα για άσκηση με το τουρκικό Ναυτικό στα πλαίσια του ΝΑΤΟ βεβαίως.<br /><br />Πρόκειται για την ιταλική φρεγάτα ITS ZEFFIRO.<br /><br />Άν ήταν ο Μ.Σαλβίνι στην εξουσία αυτά πιθανότατα δεν θα γίνονταν.<br /><br />Οπότε μένουν και πάλι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, Ελλάδα και Αίγυπτος, πώς θα αντιδράσουν; Οι δύο χώρες έχουν κάθε δικαίωμα, βασισμένο στον διεθνή νόμο και την απόφαση του ΟΗΕ για εμπάργκο οπλισμού στις αντιμαχόμενες παρατάξεις της Λιβύης, να εμποδίσουν την μεταφορά οπλισμού και προσωπικού από την Τουρκία στην Λιβύη.<br /><br />Έχουν δικαίωμα air polising και sea polising στον θαλάσσιο και εναέριο χώρο από τον οποίο πρέπει να περάσουν οι τουρκικές αεροναυτικές δυνάμεις για να φτάσουν στην Λιβύη.<br /><br />Αρα μπορούν να κλείσουν τον εναέριο χώρο τους και επιβάλουν θαλάσσιο εμπάργκο στις θαλάσσιες περιοχές που οδηγούν στην Λιβύη και ειδικά στον GNA και όλα αυτά «με την βούλα» του ΟΗΕ!<br /><br />Αν συμβεί αυτό, οι δυνάμεις του LNA μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου θα έχουν εκκαθαρίσει την Τρίπολη και μόνο τότε υπάρχει η ελπίδα να ακυρωθεί η συμφωνία για τις ΑΟΖ Τουρκίας και Λιβύης.<br /><br />Εάν η ελληνική κυβέρνηση δεν σταματήσει έμπρακτα την τουρκική εκστρατευτική δύναμη και περιμένει αυτό να συμβεί δια της διπλωματικής οδού τότε θα αφήσει την Άγκυρα να μετατρέψει την Μεσόγειο σε «οθωμανική λίμνη» και θα είναι και ευχαριστημένοι όλοι με αυτό!<br /><br />Να πούμε πως το καθεστώς της Λιβύης ξεκαθάρισε και τι είδους στρατιωτική υποστήριξη ζητάει από την Τουρκία.<br /><br />Όπως αποκάλυψε ο πρέσβης της Λιβύης Αμπντουρεζάκ Μουχτάρ Αχμέντ Αμπντουλκαντίρ η Λιβύη έχει ανάγκη κυρίως από αεροπορική στήριξη και εκπαίδευση από άνδρες των ειδικών δυνάμεων.<br /><br />Δεν ήταν τυχαία η αποστολή δυνάμεων SAS-SAT στην Λιβύη τις τελευταίες ημέρες.<br /><br /><a href="https://www.pronews.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η Αθήνα «τρέχει» για οριοθέτηση ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο: Οι ημερομηνίες «ορόσημο»

Η Αθήνα «τρέχει» για να προλάβει την οριοθέτηση ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο μετά το αίτημα από το καθεστώς της Λιβύης για την αποστολή τουρκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σε συναγερμό οι Τούρκοι: «Να προλάβουμε Έλληνες & Αιγύπτιους» – «Τα πλοία τους θα μας αποκλείσουν από την Λιβύη»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6wQcgyO_6mC7gk8v24wI_b63p4_cFiWNncxf8Z0mE0H6bHgXETryd07SLO2w4qDg4MeQVjx4NR5E1WxyQ_kkC1MrrwfFzLrocJysAh0fVfE2-UGJ8Pib_kDIQM5X7aAOUq1n9E-Omfjk/s1600/toyrkika.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="368" data-original-width="1000" height="234" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6wQcgyO_6mC7gk8v24wI_b63p4_cFiWNncxf8Z0mE0H6bHgXETryd07SLO2w4qDg4MeQVjx4NR5E1WxyQ_kkC1MrrwfFzLrocJysAh0fVfE2-UGJ8Pib_kDIQM5X7aAOUq1n9E-Omfjk/s640/toyrkika.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <b>Γ. Μοτσάκος Ειδικός σε Θέματα Άμυνας </b><br /> Ειλημμένη απόφαση φαίνεται είναι τελικά η αποστολή τουρκικού στρατιωτικού σώματος πεζοναυτών στην Λιβύη, βάζοντας “φωτιά» σε Ελλάδα, Κύπρο και Αίγυπτο. <br /> <br /> Μάλιστα πριν λίγο  η Τρίπολη έστειλε επίσημο αίτημα στην Άγκυρα και ζήτησε την απστολή στρατευμάτων στη Λιβύη. <br /> <br /> Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε σήμερα Πέμπτη ότι η Τουρκία θα στείλει στρατεύματα στη Λιβύη, ενώ τόνισε ότι η νομοθεσία για την ανάπτυξη αυτών των δυνάμεων, θα παρουσιαστεί στο τουρκικό κοινοβούλιο τον Ιανουάριο. <br /> <br /> Την ίδια στιγμή ένας άλλος σύμβουλος του Τούρκου προέδρου, ο Αντιναύαρχος ε.α. Cem Gürdeniz, επεσήμανε ότι είναι σημαντικό για την Τυνησία να δώσει πρόσβαση σε ένα από τα λιμάνια της για να στηρίξει το τουρκικό ναυτικό, ενώ τόνισε ότι η λειτουργία της τουρκικής επιχείρησης «Ασπίδας της Μεσογείου» θα επεκταθεί, έτσι ώστε να συμπεριλάβει και τη Λιβύη, προκειμένου να αποφευχθούν οποιασδήποτε στρατιωτικές κινήσεις της Ελλάδας (αλλά και της Αιγύπτου). <br /> <br /> “Οι κινήσεις της Τουρκίας πραγματοποιούνται τόσο στον στρατιωτικό τομέα, όσο και στον διπλωματικό, ανοίγοντας μια νέα σελίδα στην Ανατολική Μεσόγειο”, τονίζει ο Τούρκος αντινάυαρχος. <br /> <br /> Ο Ερντογάν υλοποίησε μια αιφνιδιαστική επίσκεψη στην Τυνησία, κατά την οποία τόνισε ότι η συνεργασία της χώρας του με την Τυνησία για τη Λιβύη είναι πολύ σημαντική. <br /> <br /> «Τι είδους συνεργασία όμως μπορεί να επιτευχθεί με την Τυνησία την επόμενη περίοδο;» δηλώνει ο Gürdeniz μετά από τις σφοδρές αντιδράσεις του πολιτικού κόσμου στην χώρα αυτή, που δεν επιθυμεί καμία εμπλοκή σε πολεμικές επιχειρήσεις στην Λιβύη. <br /> <br /> Για αυτό ο Τούρκος πρώην ανώτατος αξιωματικός μας προαναγγέλλει ουσιαστικά την επέκταση της επιχείρησης «Ασπίδα της Μεσογείου» μέχρι τα λιβυκά λιμάνια, σε μια προσπάθεια νομιμοποίησης μιας παράνομης τουρκικής στρατιωτικής επέμβασης στην περιοχή. <br /> <br /> Ο Gürdeniz συνέχισε:«Για την Τουρκία, η Λιβύη είναι μια στρατηγική περιοχή της Μεσογείου, διότι αποτελεί την δυτική είσοδο στην δικαιοδοσία μας στην Ανατολική Μεσόγειο και είναι επίσης πολύ σημαντική όσον αφορά τη διασφάλιση του ελέγχου αυτής της τεράστιας περιοχής. <br /> <br /> Η αποτελεσματικότητα των λιβυκών λιμένων αποτελεί μέγα θέμα για τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις μέχρι το τέλος του εμφυλίου πολέμου στην Λιβύη. Δεν πρέπει να δημιουργήσουμε μια ναυτική βάση στη Λιβύη; <br /> <br /> Η Τουρκία αφού θα παρέμβει σε έναν εμφύλιο πόλεμο με μάχιμες μονάδες, θα πρέπει να συνεχίσει να παρέχει κάθε δυνατή βοήθεια στην χώρα αυτή. Επιπλέον η Ελλάδα θα κάνει τα πάντα για να αποκλείσει την δίοδο στις τουρκικές ναυτικές δυνάμεις στην Λιβύη στο μέλλον. Για αυτό θα πρέπει να προστατεύσουμε τα συμφέροντά μας, προκειμένου να αποφευχθούν ελληνικές (και αιγυπτιακές) κινήσεις, μέσω της επιχειρήσεως «Ασπίδα της Μεσογείου» για να καλύψουμε όλα τα ενδεχόμενα. <br /> <br /> Στο πλαίσιο αυτό μέχρι το τέλος του εμφυλίου πολέμου στη Λιβύη, η Τουρκία θα αποκτήσει μόνιμη ναυτική βάση, αντί να επωφελείται από μια προσωρινή χρήση ενός λιμένος ευκολίας”, κατέληξε ο ίδιος. <br /> <br /> Με λίγα και απλά λόγια η Τουρκία όχι μόνο ετοιμάζεται να παρέμβει στρατιωτικά στην Λιβύη, αλλά θα δημιουργήσει μια μόνιμη τουρκική ναυτική βάση νότια της Κρήτης για να ελέγχει τις όποιες μελλοντικές έρευνες ή εξορύξεις υδρογονανθράκων στην σχεδιαζόμενη τουρκική ΑΟΖ, αλλά και πιθανόν και στα δύο μεγαλύτερα κοιτάσματα στην Λιβυκή ΑΟΖ. <br /> <br /> Οι κινήσεις της ελληνικής διπλωματίας μέχρι τώρα ήταν υποδειγματικές, δεδομένου του χρόνου εμφάνισης του τουρκικού προβλήματος στην Α.Μεσόγειο με την ενεργοποίηση συμμαχιών και την διεθνοποίηση του προβλήματος, αλλά πολύ σύντομα πιθανόν λέμε θα κληθούν να δράσουν τόσο οι ελληνικές όσο και οι αιγυπτιακές ένοπλες δυνάμεις και για αυτό είμαστε απολύτως έτοιμοι, ότι και να διασπείρουν διάφορα τουρκικά και άλλα ΜΜΕ. <br /> <br /> <a href="https://www.pentapostagma.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Σε συναγερμό οι Τούρκοι: «Να προλάβουμε Έλληνες & Αιγύπτιους» – «Τα πλοία τους θα μας αποκλείσουν από την Λιβύη»

Γ. Μοτσάκος Ειδικός σε Θέματα Άμυνας Ειλημμένη απόφαση φαίνεται είναι τελικά η αποστολή τουρκικού στρατιωτικού σώματος πεζοναυτών στην Λ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί η Χάγη είναι πρόσχημα κι όχι ασφαλές "καταφύγιο" - Μία ξεχασμένη συζήτηση

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgi_doZrSaAGnFPi_LmEgNGIrzNv5UKt3J5S5VPY3JDiMV3Y0gWpkQleoreenjZcc5lIDroy4sb9xkZ0LMuBL0KdO5mWaaEHsbEnsHoE8zQ7JIvM_hgLS87BZssmJkNytxn2FJ-Uo3Yd14/s1600/chagi-dikastirio.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="367" data-original-width="696" height="336" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgi_doZrSaAGnFPi_LmEgNGIrzNv5UKt3J5S5VPY3JDiMV3Y0gWpkQleoreenjZcc5lIDroy4sb9xkZ0LMuBL0KdO5mWaaEHsbEnsHoE8zQ7JIvM_hgLS87BZssmJkNytxn2FJ-Uo3Yd14/s640/chagi-dikastirio.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <b>Λυγερός Σταύρος</b><br /> Το γεγονός ότι σύσσωμο σχεδόν τον ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει αναγάγει σε μονόδρομο την παραπομπή στη Χάγη είναι εξόχως αποκαλυπτικό του κλίματος που επικρατεί στις εγχώριες ελίτ. Εάν, μάλιστα, κάποιος διαβάσει-ακούσει τις σχετικές δηλώσεις Ελλήνων πολιτικών, δημοσιογράφων και ακαδημαϊκών θα νομίσει ότι η Άγκυρα έχει προτείνει την παραπομπή και η Αθήνα συζητάει εάν θα την αποδεχθεί ή όχι! <br /> <br /> Πρόκειται για ψευδή εικόνα, την οποία φιλοτεχνεί και συντηρεί η στρατηγική αμηχανία όχι μόνο του εγχώριου πολιτικού συστήματος, αλλά και ευρύτερα των εγχώριων αρχουσών ελίτ. Είναι ενδεικτικό, μάλιστα, ότι έσπευσαν να "αρπαχτούν" από την πρόσφατη δήλωση Τσαβούσογλου. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, όμως, ήταν πολύ σαφής για να διαστρεβλώνουν τα λεγόμενά του.<br /> <br /> <br /> Στην πραγματικότητα επανέλαβε την πάγια θέση της Άγκυρας: πρέπει πρώτα να προηγηθεί μία διμερής εφ' όλης της ύλης διαπραγμάτευση, δηλαδή διαπραγμάτευση επί όλων των μονομερών επεκτατικών διεκδικήσεων της Τουρκίας. Εάν αυτή δεν αποδώσει καρπούς ενδεχομένως και υπό προϋποθέσεις οι "διαφορές" να παραπεμφθούν στο Διεθνές Δικαστήριο. Φρόντισε, μάλιστα, να στείλει το μήνυμα πως θα παραπεμφθούν στη Χάγη τα πάντα, όχι μόνο η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ. <br /> <br /> Στην πραγματικότητα, ο Τσαβούσογλου πρόσφερε το "τυρί" της παραπομπής στη Χάγη (ως θεωρητική προοπτική) για να ρυμουλκήσει άμεσα την Αθήνα στο τραπέζι της διμερούς διαπραγμάτευσης. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι για την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο απαιτείται συνυποσχετικό, επειδή η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει την δικαιοδοσία του, όπως έχει κάνει η Ελλάδα με μία εξαίρεση (για τον εξοπλισμό των νησιών του ανατολικού Αιγαίου).<br /> <br /> Οι δύο όροι της Άγκυρας για τη Χάγη <br /> <br /> Όπως έχουν αποδείξει οι κατά καιρούς ελληνοτουρκικές συνομιλίες, με πιο συστηματική προσπάθεια την αλυσίδα των άτυπων διερευνητικών επαφών, το εμπόδιο ήταν και παραμένει οι όροι που έθετε και θέτει η Άγκυρα για να υπογράψει συνυποσχετικό:<br /> <br /> <br /> Πρώτον, όπως προανέφερα, απαιτεί να παραπεμφθούν στη Χάγη όχι μόνο η νομική διαφορά για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ, αλλά το σύνολο των τουρκικών μονομερών επεκτατικών διεκδικήσεων. Χρησιμοποιεί, μάλιστα, τον όρο "παρεμπίπτοντα ζητήματα". Με άλλα λόγια, ζητάει να θέσουμε --μεταξύ των άλλων-- στην κρίση ξένων δικαστών το εάν κατοικημένα νησιά, όπως π.χ. οι Οινούσσες και οι Φούρνοι, θα παραμείνουν στην ελληνική επικράτεια ή θα παραδοθούν στην Τουρκία, η οποία ισχυρίζεται ότι είναι δικά της. <br /> <br /> Δεύτερον, απαιτεί το συνυποσχετικό να υποδεικνύει στο Διεθνές Δικαστήριο τον τρόπο που θα κρίνει τις ελληνοτουρκικές "διαφορές", δεσμεύοντάς το να εφαρμόσει την αρχή της "ευθυδικίας", η οποία εξυπηρετεί τα τουρκικά συμφέροντα. Η εν λόγω αρχή προβλέπεται για την περίπτωση που δύο κράτη θεωρούν πως είναι προς το αμοιβαίο συμφέρον τους μία διαφορά τους να μην κριθεί με βάση τους γενικούς κανόνες του διεθνούς δικαίου, αλλά κατά τρόπο που θα υποδείξουν στο Διεθνές Δικαστήριο. Για το πούμε απλά, η Άγκυρα ζητάει από την Αθήνα να συνυπογράψει ένα συνυποσχετικό για να παρακαμφθούν τα δικαιώματα, τα οποία παρέχει το διεθνές δίκαιο στην Ελλάδα!<br /> <br /> Νομική διαφορά και πολιτικά προβλήματα <br /> <br /> Η Αθήνα αναγνωρίζει παγίως ως μοναδική ελληνοτουρκική διαφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ, γιατί μόνο αυτή δεν καλύπτεται από τις διατάξεις του διεθνούς δικαίου, ή από τις υφιστάμενες συνθήκες και συμφωνίες. Αυτό δεν σημαίνει πως αρνείται την ύπαρξη των άλλων προβλημάτων στο Αιγαίο. Θεωρεί, όμως, ότι πρόκειται για πολιτικής φύσεως προβλήματα, με την έννοια ότι έχουν προκύψει από τις μονομερείς τουρκικές επεκτατικές διεκδικήσεις. Γι’ αυτό και επί δεκαετίες η επίσημη ελληνική θέση ήταν ότι στο Διεθνές Δικαστήριο πρέπει να παραπεμφθεί μόνο το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας. <br /> <br /> Εδώ και αρκετά χρόνια, η πάγια αυτή ελληνική θέση έχει ρηγματωθεί. Λόγω και του διάχυτου φοβικού συνδρόμου, η τουρκική επιμονή έχει κάμψει κύκλους του εγχώριου πολιτικού συστήματος και ευρύτερα των αρχουσών ελίτ, οδηγώντας τους --στο όνομα του ρεαλισμού-- σε μία αναθεώρηση προς την κατεύθυνση προσαρμογής στις θέσεις της Άγκυρας. <br /> <br /> Όσα πολλοί Έλληνες πολιτικοί ψιθύριζαν, ή εμπράκτως δρομολογούσαν, τα είπε δημοσίως ο πρώην Πρόεδρος Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος στα μέσα της δεκαετίας. Είχε γράψει, λοιπόν, ("Καθημερινή" 28-5-2006): η θέση πως «αναγνωρίζομε ως μόνη διαφορά τον καθορισμό των ορίων της υφαλοκρηπίδος, δεν φαίνεται σοβαρή. Oι διαφορές δημιουργούνται, όταν ένα κράτος διατυπώνει αξιώσεις, δίκαιες ή άδικες, κατά του άλλου». Με τη θέση του εκείνη ισοπέδωνε την κρίσιμη διάκριση μεταξύ νομικής και πολιτικής διαφοράς.<br /> <br /> Όλες οι "διαφορές" στη Χάγη, εκτός... <br /> <br /> Επαναφέρω στο προσκήνιο εκείνο το άρθρο του Κωστή Στεφανόπουλου, στο οποίο είχα απαντήσει άμεσα σημείο προς σημείο, επειδή η συζήτηση αυτή είναι σήμερα εξίσου και ίσως πιο επίκαιρη από τότε. Έγραφε, λοιπόν, τότε ο πρώην Πρόεδρος: «Συνήθως ερωτάται: Ποιες διαφορές θα υποβληθούν στο Δικαστήριο; Απαντώ, όλες: τα χωρικά ύδατα και η έκτασή τους, η υφαλοκρηπίδα των νήσων και ο καθορισμός της μεταξύ των δύο χωρών και η αποστρατιωτικοποίηση των νήσων. <br /> <br /> »Δεν γνωρίζω αν η είσοδος τουρκικών αεροπλάνων στο FIR Αθηνών, χωρίς την υποβολή σχεδίου πτήσεως, μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο κρίσεως του Δικαστηρίου ή του άλλου Διεθνούς Οργανισμού, του ICAO. Aν ναι, τότε και αυτή. Και οι γκρίζες ζώνες; Όχι αυτές. Oι γκρίζες ζώνες ανήκουν στη φαντασία της Τουρκίας μόνον, όπως αποδεικνύεται από τη Συνθήκη της Λωζάννης, τον τρόπο της μακράς εφαρμογής της και το Ιταλο-Τουρκικό Πρωτόκολλο καθορισμού των θαλασσίων ορίων του 1932. H δε διεθνής κοινότης έχει αποδεχθεί ανέκαθεν το υπάρχον εδαφικό καθεστώς των νησίδων και βραχονησίδων». <br /> <br /> Γιατί ο πρώην Πρόεδρος είχε αρνηθεί να παραπεμφθεί στη Χάγη και η τουρκική αξίωση για τις "γκρίζες ζώνες", όταν --σύμφωνα με τον δικό του ισχυρισμό-- κάθε τουρκική αξίωση είναι διαφορά και ως τέτοια πρέπει να κριθεί από το Διεθνές Δικαστήριο; Όπως είχε γράψει, «τα πάσης φύσεως δικαιώματα κρίνονται ανέκαθεν από τα δικαστήρια, διεθνή ή επιχώρια, η δε Ελλάς ως φιλειρηνικό κράτος προτιμά να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της όχι με τη βία, αλλά με δικαστικά μέτρα». <br /> <br /> Στην πραγματικότητα, ο Κωστής Στεφανόπουλος, όπως και τόσοι άλλοι σήμερα, εμμέσως πλην σαφώς αξιολογούν τις τουρκικές διεκδικήσεις σε θεμιτές και αθέμιτες, νομιμοποιώντας τες πολιτικά, πλην των "γκρίζων ζωνών". Το Διεθνές Δικαστήριο είναι δικαιοδοτικό όργανο, αλλά έχει αποδειχθεί ότι εμφυλοχωρεί το πολιτικό κριτήριο. Ειδικά εάν το συνυποσχετικό αφήνει περιθώρια, όπως επιδιώκει η Άγκυρα. Το πρόβλημα για την Ελλάδα είναι ότι στην κρίση του Δικαστηρίου θα τεθούν αποκλειστικά και μόνο ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Κανένα τουρκικό. Αυτό σημαίνει ότι η Αθήνα έχει μόνο να χάσει και η Άγκυρα μόνο να κερδίσει. <br /> Στη Χάγη πάει όποιος διεκδικεί... <br /> <br /> Υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα αναφορικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ. Σύμφωνα με την νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου (υπόθεση Κατάρ-Μπαχρέϊν) εάν η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας γίνει με βάση τα χωρικά ύδατα των έξι μιλίων, η Ελλάδα κατά πάσα πιθανότητα θα απολέσει το δικαίωμά της να τα επεκτείνει στη συνέχεια στα 12 μίλια. Η επέκταση είναι συμβατικό δικαίωμα κάθε κράτους και ασκείται μονομερώς. Το έχουν ασκήσει όλες οι παράκτιες χώρες, με εξαίρεση την Ελλάδα. <br /> <br /> Ο πρώην Πρόεδρος κατέληγε σ' εκείνο το άρθρο του: «αν δεν αναζητήσομε λύση μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου, όλες οι εκκρεμότητες θα παραμείνουν εκκρεμείς, με τις γνωστές συνέπειες και τον κίνδυνο θερμού επεισοδίου». Όπως έγραφα και τότε είναι εμφανής η καταλυτική επίδραση του φοβικού συνδρόμου, που έχει προσβάλλει τις εγχώριες ελίτ. Προφανώς και η Ελλάδα επιδιώκει την ύφεση και την ειρήνη. Για να επιτευχθούν αυτά, όμως, δεν αρκεί η πρόθεση της μίας πλευράς. Απαιτείται και η βούληση της άλλης. <br /> <br /> Τότε είχα εκφράσει την εξής θέση που υποστηρίζω μέχρι τώρα: Δεν είναι η Ελλάδα που διεκδικεί για να ζητήσει παραπομπή στη Χάγη. Το πρόβλημα το έχει όποιος διεκδικεί. Αν η Τουρκία θεωρεί ότι αδικείται από το σημερινό εδαφικό καθεστώς, ας αναγνωρίσει κι αυτή την δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου κι ας παραπέμψει τις διεκδικήσεις της εκεί. <br /> <br /> Μέχρι τότε είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε με τον κακό γείτονα και να τον χειριζόμαστε όσο καλύτερα μπορούμε. Εκτός κι αν αποφασίσουμε να εξαγοράσουμε με εθνικές παραχωρήσεις την ύφεση. Όποιος το υποστηρίζει αυτό, όμως, ας το πει ξεκάθαρα. Όλα τα άλλα, είναι προφάσεις εν αμαρτίαις και τρόποι της εγχώριας πολιτικής ελίτ να απεκδυθεί των εθνικών ευθυνών της.<br /> <br /> <br /> <a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Γιατί η Χάγη είναι πρόσχημα κι όχι ασφαλές "καταφύγιο" - Μία ξεχασμένη συζήτηση

Λυγερός Σταύρος Το γεγονός ότι σύσσωμο σχεδόν τον ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει αναγάγει σε μονόδρομο την παραπομπή στη Χάγη είναι εξόχ...

Διαβάστε την συνέχεια