ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ

Το τρις εξαμαρτείν

Ellada simera 0 οικονομία, Πολιτική 16:43

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEig0i3CaI2hRqajACdTX8sEAcUuMpmg6if9hvbp5x4Pgh2MpzloLd1dzdSrBB88e7zAFuAvbnNC5mPziXfNrpJrmTJVCDqv4kiykN2SfjMxzF52M3vWHfkfGslsb28Utwjxup1960UU9pE_/s1600/to+treis+examartin.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="412" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEig0i3CaI2hRqajACdTX8sEAcUuMpmg6if9hvbp5x4Pgh2MpzloLd1dzdSrBB88e7zAFuAvbnNC5mPziXfNrpJrmTJVCDqv4kiykN2SfjMxzF52M3vWHfkfGslsb28Utwjxup1960UU9pE_/s640/to+treis+examartin.jpg" width="640" /></a></div>
 
ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ 
 
Χρειάζεται η συναίνεση των πολιτικών κομμάτων, η οποία θα εξασφαλίζει την πιστή εφαρμογή όλων όσων συμφωνηθούν – καθώς επίσης να σταματήσουν τα περί πρόωρων εκλογών, όταν έχει τεκμηριωθεί «δις» πως οδηγούν στην καταστροφή της χώρας 
<blockquote>
«Μία σωστή διαπραγμάτευση με τους δανειστές απαιτεί αφενός μεν εθνική ομοψυχία, αφετέρου τη συνεργασία όλων των κομμάτων – τα οποία πρέπει να καταλάβουν πως μία χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο, δεν έχει την πολυτέλεια των εσωτερικών αντιθέσεων. Χρειάζεται απλά να συμφωνήσουν σε ένα θέμα: 
 
<a href="https://www.blogger.com/null" name="more"></a>Στο ότι είναι απαραίτητη η ανάκτηση της πιστοληπτικής ικανότητας του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, μέσω της διαγραφής μέρους των μη βιώσιμων δημοσίων και ιδιωτικών χρεών –  αναβάλλοντας τα κοινωνικά μέτρα για την εποχή που θα εξασφαλισθεί η <a href="http://www.analyst.gr/2015/05/21/antagonistikotita/" target="_blank">ανταγωνιστικότητα</a> της ελληνικής οικονομίας, οπότε οι επενδύσεις, η <a href="http://www.analyst.gr/2015/05/18/i-megali-proklisi/" target="_blank">ανάπτυξη</a>, η αύξηση των <a href="http://www.analyst.gr/2015/06/02/to-pentameles-kakourgiodikeio/2/" target="_blank">εισοδημάτων</a> και η ευημερία της πατρίδας μας«. </blockquote>
 
<h4>
Ανάλυση</h4>
Τον Οκτώβριο του 2009, μετά από πρόωρες εκλογές, η τότε κυβέρνηση «υπεξαίρεσε» την εξουσία, μοιράζοντας υποσχέσεις που ήταν αδύνατον να τηρηθούν – αφού προηγουμένως η αντιπαλότητα των δύο «μονομάχων» είχε φτάσει στο ζενίθ, με το διεκδικητή πρωθυπουργό να κατηγορεί σε καθημερινή βάση τον υφιστάμενο, χωρίς καμία δυνατότητα συνεννόησης μεταξύ τους. 
Η νέα κυβέρνηση, αφού άρχισε να εφαρμόζει ορισμένα μέρη του προγράμματος της, αυξάνοντας ανεύθυνα τις δαπάνες, προσπάθησε να μεταφέρει τις μελλοντικές της ευθύνες στην απερχόμενη κυβέρνηση – δηλώνοντας πως το έλλειμμα του προϋπολογισμού ήταν πολύ μεγαλύτερο. Παράλληλα, άρχισε να δυσφημίζει δημόσια και διεθνώς τη χώρα, μετατρέποντας σταδιακά μία κρίση ρευστότητας σε μία κρίση φερεγγυότητας – όπως τεκμηριώνεται από την πορεία των επιτοκίων των δεκαετών ομολόγων (γράφημα). 
. 
<img alt="ΓΡΑΦΗΜΑ-Ελλαδα, επιτοκια δεκαετων ομολόγων" class="aligncenter size-full wp-image-18001 secureimg_wp blockImage" height="344" src="http://www.analyst.gr/wp-content/uploads/2015/06/%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%97%CE%9C%CE%91-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CE%B5%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CF%89%CE%BD.jpg" width="640" /> 
. 
Αφού τελικά τα «κατάφερε», παραλαμβάνοντας ουσιαστικά το δημόσιο χρέος στο 105,4% του ΑΕΠ (2008), όταν το αντίστοιχο της Ιταλίας είναι σήμερα στο 132,1% του ΑΕΠ και της Πορτογαλίας στο 130,2%, οδήγησε τη χώρα στο ΔΝΤ – υπογράφοντας ένα πρόγραμμα που καταδίκασε τη χώρα στη χρεοκοπία (<a href="http://www.analyst.gr/2015/05/30/sti-dini-tou-kiklona-i/http:/www.analyst.gr/2015/05/30/sti-dini-tou-kiklona-i/" target="_blank">ανάλυση</a>). 
Οφείλει βέβαια να σημειώσει κανείς πως η Ελλάδα, εκείνη την εποχή, είχε ένα από τα μικρότερα συνολικά χρέη στη Δύση, δημόσια και ιδιωτικά δηλαδή, ταυτόχρονα με μία πολύ σημαντική δημόσια και ιδιωτική περιουσία - κάτι που θα μπορούσε και θα έπρεπε τότε να φανεί, με την κατάρτιση ενός ισολογισμού, κατά το παράδειγμα της Νέας Ζηλανδίας (<a href="http://www.analyst.gr/2010/06/17/1644/" target="_blank">ανάλυση 2010</a>). 
Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε πως μία εταιρεία διαθέτει ακίνητα αξίας 20 εκ. €, έχοντας δάνεια ύψους 5 εκ. € – τα οποία έχει συνάψει εσφαλμένα με βραχυπρόθεσμη λήξη, αντί με μακροπρόθεσμη (όπως συνέβαινε με τα ελληνικά ομόλογα). Όταν τα ακίνητα αυτά, λόγω κακής διαχείρισης, μείνουν ανοίκιαστα και δεν παράγουν έσοδα, τότε η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τις ληξιπρόθεσμες δόσεις – οπότε αναφερόμαστε σε μία «κρίση ρευστότητας». 
Εάν τώρα ο διευθυντής της δηλώσει δημόσια πως η εταιρεία είναι σε δύσκολη θέση απέναντι στις τράπεζες, έχοντας λειτουργικές ζημίες, τότε ο δανεισμός της γίνεται αδύνατος – οπότε η «κρίση ρευστότητας» μετατρέπεται σε «κρίση φερεγγυότητας» και η επιχείρηση πτωχεύει. Εύλογα δε οι υφιστάμενοι δανειστές της εξουσιοδοτούν έναν σύνδικο πτώχευσης (ΔΝΤ), προσπαθούν να της επιβάλλουν μείωση των εξόδων της, καθώς επίσης να αγοράσουν τα ακίνητα της σε τιμή ξεπουλήματος – επισφραγίζοντας τη χρεοκοπία της. 
Συμπερασματικά λοιπόν, προφανώς τα μνημόνια έφεραν την ελληνική κρίση στην καταστροφική της υπόσταση και όχι η κρίση τα μνημόνια – αφού η κατάρρευση της οικονομίας της χώρας, η χρεοκοπία εκατοντάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η αποψίλωση του παραγωγικού ιστού, η κορύφωση της ανεργίας, η ραγδαία πτώση των τιμών των παγίων κόστους περί το 1 τρις € κοκ., ξεκίνησαν μετά την εφαρμογή των <a href="http://www.analyst.gr/2015/04/05/ta-ek-promeletis-eglimata-ton-mnimonion/" target="_blank">εγκληματικών μέτρων</a> που επιβλήθηκαν – ενώ υπήρχαν πολλές ορθολογικές λύσεις. 
. 
<h4>
Η ιστορία επαναλαμβάνεται</h4>
Περαιτέρω, τον Ιανουάριο του 2015, η ιστορία επαναλήφθηκε – με την ίδια αντιπαλότητα των πρωθυπουργών, με ανάλογες προεκλογικές δεσμεύσεις, με πρόωρες εκλογές (όταν ακόμη και ένας ανόητος θα αντιλαμβανόταν πως θα έπρεπε η προηγούμενη κυβέρνηση «να κλείσει τον κύκλο της», ολοκληρώνοντας την τελευταία αξιολόγηση των δανειστών), με την τήρηση των πρώτων υποσχέσεων εις βάρος των δημοσίων δαπανών, παρά το ότι δεν υπήρχε πλαίσιο χρηματοδότησης κοκ. 
Έτσι, η διαδικασία της απελευθέρωσης της Ελλάδας, από τον ασφυκτικό «κλοιό» των δανειστών, τουλάχιστον εν μέρει, σταμάτησε απότομα – ενώ ξεκίνησαν οι ατελείωτες διαπραγματεύσεις από μία κυβέρνηση που, αν μη τι άλλο, λειτουργούσε εντελώς ερασιτεχνικά, λόγω της εύλογης απειρίας της. 
<h6>
</h6>
Φυσικά και εδώ η πορεία των επιτοκίων των δεκαετών ομολόγων  (κάτω από 6% το πρώτο εξάμηνο του 2014, ραγδαία άνοδος από τον Οκτώβριο που αναφέρθηκαν οι εκλογές), τεκμηριώνει τις αναφορές μας – αφού τα νούμερα, σε αντίθεση με τις λέξεις, δεν λένε ποτέ ψέματα. 
. 
<img alt="ΓΡΑΦΗΜΑ-Ελλάδα, επιτοκια δεκαετων ομολόγων (2014)" class="aligncenter size-full wp-image-18000 secureimg_wp blockImage" height="365" src="http://www.analyst.gr/wp-content/uploads/2015/06/%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%97%CE%9C%CE%91-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CE%B5%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CF%89%CE%BD-2014.jpg" width="640" /> 
. 
Το γεγονός δε, σύμφωνα με το οποίο έχουν ξεπεράσει αυτά του 2010, δεν είναι καθόλου εφησυχαστικό, όσον αφορά το μέλλον της χώρας μας – ενώ γίνεται όλο και πιο δύσκολο να έχει κανείς μία σαφή εικόνα των διαπραγματεύσεων που ευρίσκονται σε εξέλιξη. 
. 
<h4>
Η πολιτική αντιπαλότητα</h4>
Δυστυχώς, παρά την απελπιστική κατάσταση των οικονομικών της χώρας, συνεχίζεται ανεύθυνα η αντιπαλότητα των κομμάτων εξουσίας, τα οποία φαίνεται να μην κατανοούν το αυτονόητο: το ότι η Ελλάδα ευρίσκεται στην άκρη του γκρεμού, στα όρια του χάους, καθώς επίσης πως ο χρόνος στην κλεψύδρα της τελειώνει, οπότε είναι υποχρεωμένα να συνεργασθούν μεταξύ τους. 
Ειδικότερα, τους μήνες Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο λήγουν υποχρεώσεις συνολικού ύψους 18,14 δις € (έντοκα γραμμάτια, ΔΝΤ, ΕΚΤ / γράφημα), οι οποίες είναι αδύνατον να εξυπηρετηθούν από τα μηνιαία έσοδα του κράτους – ενώ έχουν επιβληθεί <a href="http://www.analyst.gr/2015/04/21/katanagastika-metra/" target="_blank">καταναγκαστικά μέτρα</a>, με τα αποθεματικά της χώρας να έχουν ήδη στερέψει. 
. 
<a href="http://www.analyst.gr/wp-content/uploads/2015/06/%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%97%CE%9C%CE%91-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%BB%CE%B7%CE%BE%CE%B9%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%B5%CF%82-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%87%CF%81%CE%B5%CF%89%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-2015.jpg" target="_blank"><img alt="ΓΡΑΦΗΜΑ-Ελλάδα, ληξιπρόθεσμες υποχρεωσεις (2015)" class="aligncenter size-full wp-image-18002 secureimg_wp blockImage" height="537" src="http://www.analyst.gr/wp-content/uploads/2015/06/%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%97%CE%9C%CE%91-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%BB%CE%B7%CE%BE%CE%B9%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%B5%CF%82-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%87%CF%81%CE%B5%CF%89%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-2015.jpg" width="640" /></a> 
<h6>
</h6>
. 
Την ίδια στιγμή οι καταθέσεις των τραπεζών έχουν εξανεμισθεί, ενώ το δημόσιο έχει βυθιστεί ξανά στην ύφεση – με την κυβέρνηση να διαπραγματεύεται μειωμένα πλεονάσματα (!), όταν η χώρα παράγει ξανά ελλείμματα. 
Οι αριθμοί στο γράφημα που ακολουθεί επιβεβαιώνουν δυστυχώς τις αναφορές μας – με τη γαλάζια καμπύλη να περιγράφει τη μείωση των τραπεζικών καταθέσεων, καθώς επίσης με τη μαύρη τις υποχρεώσεις της Τράπεζας της Ελλάδας στο σύστημα Target II, ειδικά από τις αρχές του 2015. 
. 
<a href="http://www.analyst.gr/wp-content/uploads/2015/06/%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%97%CE%9C%CE%91-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%AD%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%87%CF%81%CE%B5%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82.jpg" target="_blank"><img alt="ΓΡΑΦΗΜΑ-Ελλάδα, εκροες καταθέσεων και υποχρεώσεις" class="aligncenter size-full wp-image-18006 secureimg_wp blockImage" height="480" src="http://www.analyst.gr/wp-content/uploads/2015/06/%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%97%CE%9C%CE%91-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%AD%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%87%CF%81%CE%B5%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82.jpg" width="640" /></a> 
. 
Συνεχίζοντας, ίσως να είμαστε υπερβολικοί στην κρίση μας για τους δανειστές (<a href="http://www.analyst.gr/2015/06/02/to-pentameles-kakourgiodikeio/" target="_blank">άποψη</a>), όπως επίσης ορισμένοι συνάδελφοί μας στην κρίση τους για την Ελλάδα (<a href="http://www.analyst.gr/2015/06/01/to-texnasma-tis-draxmis/" target="_blank">άρθρο</a>). Εν τούτοις, τόσο οι συνάδελφοί μας, όσο και εμείς, δεν διαπραγματευόμαστε αλλά απλά γράφουμε τις απόψεις μας – οπότε δεν προκαλούνται ζημίες, ακόμη και όταν κάνουμε λάθος. 
Η κυβέρνηση όμως ενεργεί, όπως επίσης η τρόικα, στην πενταμελή της πρόσφατη μορφή (Γερμανία, Γαλλία, ΕΚΤ, ΔΝΤ, Κομισιόν) – οπότε θα έπρεπε να είναι όλοι πολλοί προσεκτικοί, αφού οι αποφάσεις τους θα επηρεάσουν άμεσα το μέλλον της Ελλάδας, της Ευρωζώνης, του ευρώ, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και ενδεχομένως ολόκληρου του πλανήτη. 
<h6>
</h6>
<h4>
Οι διαπραγματεύσεις </h4>
Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, εάν «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού», το «τρις εξαμαρτείν» είναι ίσως συνώνυμο με την απόλυτη ανοησία, οπότε με την καταστροφή – όσο και αν δεν πρέπει να τρομοκρατείται κανείς ή να χάνει το θάρρος του. Σε κάθε περίπτωση, τα επόμενα «στάδια» είναι τα εξής: 
(α)  Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει την ερχόμενη Παρασκευή (5 Ιουνίου) να πληρώσει το ποσόν των 310 εκ. € στο ΔΝΤ – ενώ κανένας δεν γνωρίζει εάν τα χρήματα είναι διαθέσιμα ή τι ακριβώς συμβαίνει με τις τράπεζες, παρά τα 500 εκ. € που τους ενέκρινε ξανά η ΕΚΤ (ELA). 
(β)  Η συμφωνία με τους δανειστές θα έπρεπε να υπογραφεί πριν τις 19 Ιουνίου, αφού δεν είναι δυνατόν να πληρωθούν χωρίς αυτήν τα δάνεια του ΔΝΤ - ενώ ίσως δεν είναι εφικτή η ανανέωση των εντόκων γραμματίων. 
(γ)  Η Ευρώπη ισχυρίζεται πως δεν θα δώσει καθόλου χρήματα στην Ελλάδα, εάν δεν τηρηθούν ορισμένες υποχρεώσεις της - τις οποίες υπέγραψε δυστυχώς η σημερινή κυβέρνηση, στις 20.02.2015, χωρίς κανένα αντάλλαγμα ή επιφύλαξη. 
(δ)  Οι διαπραγματεύσεις εμποδίζονται από τις διαφορές στο ασφαλιστικό/συνταξιοδοτικό (τις οποίες βέβαια προκάλεσαν τα <a href="http://www.analyst.gr/2015/04/05/ta-ek-promeletis-eglimata-ton-mnimonion/" target="_blank">μνημόνια</a>, μέσω της κορύφωσης της ανεργίας), καθώς επίσης από το ύψος του μελλοντικού πρωτογενούς πλεονάσματος, από το οποίο εξαρτάται η βιωσιμότητα ή μη του χρέους – όπου, με δεδομένο το έλλειμμα που προβλέπεται, το δημόσιο χρέος είναι εκτός ορίων. 
Μία συμφωνία λοιπόν που δεν θα συμπεριελάμβανε την <a href="http://www.analyst.gr/2015/02/14/riziki-lisi-i-xreokopia/" target="_blank">ονομαστική διαγραφή</a> μέρους του δημοσίου χρέους, έτσι ώστε να διαγραφεί μέρος του ιδιωτικού χρέους, οπότε να αποκατασταθεί η <a href="http://www.analyst.gr/2015/06/02/i-ipotropi-tis-krisis/" target="_blank">πιστοληπτική</a> ικανότητα του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, η έξοδος στις αγορές, οι επενδύσεις, η ανάπτυξη και η μείωση της ανεργίας, απλά θα μετέθετε το πρόβλημα ξανά στο μέλλον – «θεμελιώνοντας» το τρις εξαμαρτείν. 
(ε)  Ένα επόμενο εμπόδιο είναι η επιμονή της κυβέρνησης στην εφαρμογή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, με δανεικά χρήματα – κάτι που θεωρούμε εντελώς παράλογο, αφού με δάνεια δεν επιτρέπεται κανείς να χρηματοδοτεί δαπάνες, αλλά μόνο επενδύσεις. Στο σημείο αυτό η Ελλάδα είναι απαράδεκτη – ενώ δυστυχώς η Τρόικα έχει δίκιο. 
(στ)  Εάν επιτευχθεί συμφωνία και στο μέρος της διαγραφής χρέους που τη θεωρεί απαραίτητη το ΔΝΤ, για να εξασφαλισθεί η βιωσιμότητα του, χωρίς την οποία (βιωσιμότητα) δεν επιτρέπεται να συμμετέχει στο δανεισμό μίας χώρας, τότε μόνο θα εκταμιευθεί το συνολικό ποσόν της τελευταίας δόσης διάσωσης, ύψους 7,2 δις € – διαφορετικά θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει την Ελλάδα μόνο η Ευρώπη. Εν τούτοις, τα 7,2 δις € είναι «σταγόνα στον ωκεανό», αφού στο τρίμηνο λήγουν υποχρεώσεις 18,4 δις €. 
Συνεχίζοντας, οι συνέπειες της καθυστέρησης δόσεων περιγράφονται στο κείμενο «<a href="http://www.analyst.gr/2015/05/26/sto-zenith-tis-krisis/" target="_blank">Στο ζενίθ της κρίσης</a>» - από το οποίο φαίνεται καθαρά πως η Ελλάδα έχει ακόμη χρόνο στη διάθεση της, έως το σημείο μηδέν (πιστωτικό γεγονός), από όπου δεν θα απέφευγε την άτακτη χρεοκοπία. 
Ο χρόνος όμως μειώνεται συνεχώς, ειδικά επειδή θα πρέπει να επιτύχει μία συμφωνία που να επιλύει μακροπρόθεσμα τα προβλήματα της – ξεφεύγοντας «άπαξ και δια παντός» από τη <a href="http://www.analyst.gr/2015/05/31/sti-dini-tou-kiklona-ii/" target="_blank">δίνη του κυκλώνα.</a> Διαφορετικά θα βρεθεί ξανά στο ίδιο σημείο μετά από μερικούς μήνες, με πολύ χειρότερα όμως οικονομικά μεγέθη – κάτι που πρέπει να αποφευχθεί με κάθε θυσία, αφού έχει «καταφέρει» να είναι ήδη μισητή, αποκρουστική και αναξιοπρεπής στην πλειοψηφία των Ευρωπαίων Πολιτών. 
. 
<h4>
Επίλογος</h4>
Κατά την άποψη μας, δεν φτάνει μόνο να επιτευχθεί μία μακροπρόθεσμη λύση, στα πλαίσια που έχουμε ήδη περιγράψει. Χρειάζεται επί πλέον η συναίνεση των μεγαλυτέρων τουλάχιστον πολιτικών κομμάτων, όπως αναφέραμε και το 2014 (<a href="http://www.analyst.gr/2014/12/25/sthn-telikh-efthia/" target="_blank">άρθρο</a>), η οποία θα εξασφαλίζει την πιστή εφαρμογή όλων όσων συμφωνηθούν – καθώς επίσης να σταματήσουν οι ανοησίες περί πρόωρων ξανά εκλογών, όταν οι πρόσφατες εμπειρίες έχουν τεκμηριώσει πως οδηγούν νομοτελειακά στην καταστροφή της χώρας. 
Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, η οποιαδήποτε συμφωνία επιτευχθεί, ακόμη και η καλύτερη που θα μπορούσε να φαντασθεί κανείς (κάτι που φυσικά δεν είναι αναμενόμενο), δεν πρόκειται να οδηγήσει την πατρίδα μας στην έξοδο από την κρίση. 
Επομένως, απαιτείται η μέγιστη δυνατή πολιτική και κοινωνική ωριμότητα – έτσι ώστε να αποφευχθεί το «τρις εξαμαρτείν», το οποίο θα ήταν μοιραίο για την Ελλάδα. Ευχόμαστε και ελπίζουμε να συμβεί κάτι τέτοιο, αφού είμαστε σχεδόν σίγουροι πως συνειδητοποιούν την αναγκαιότητα της συνεργασίας όλα τα πολιτικά κόμματα – έστω ελάχιστα λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα. 
 
Υστερόγραφο: Στην ανάλυση μας «<a href="http://www.analyst.gr/2015/05/31/sti-dini-tou-kiklona-ii/" target="_blank">Στη δίνη του κυκλώνα ΙΙ</a>» είχαμε αναφέρει πως ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων του στενού δημόσιου τομέα στην Ελλάδα, είναι από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη – με βάση τη μελέτη του ΟΟΣΑ που παραθέσαμε, στον πίνακα της σελίδας 105 του εγγράφου σε PDF (<a href="http://www.ab.gov.tr/files/ardb/evt/OECD-Government_at_a_Glance_2013-.pdf" target="_blank">πηγή</a>). 
Μας υποδείχθηκε όμως πως θα έπρεπε να συμπεριλάβουμε και έναν άλλο πίνακα της ίδιας μελέτης που αναφέρεται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα – στον οποίο οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι περισσότεροι, συγκριτικά με τη Γερμανία. Εν τούτοις, η τοποθέτηση αυτή θεωρούμε πως είναι λανθασμένη, αφού δεν γνωρίζει κανείς τον ακριβή αριθμό και το είδος των επιχειρήσεων του δημοσίου, εισηγμένων ή μη, στις διάφορες χώρες, οπότε δεν αποτελούν συγκρίσιμα μεγέθη. 
Με δεδομένο δε το ότι, οι περισσότερες επιχειρήσεις της Γερμανίας, άλλων χωρών επίσης, έχουν αποκρατικοποιηθεί, στα πλαίσια της εφαρμογής της <a href="http://www.analyst.gr/2015/05/08/o-neofilelefteros-paralogismos/" target="_blank">νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας</a>, ενώ της Ελλάδας όχι (ακόμη), δεν είναι εύλογες οι συγκρίσεις με στοιχεία του ευρύτερου δημοσίου τομέα. 
Σε κάθε περίπτωση, πιστεύουμε πως το πρόβλημα της χώρας στο συγκεκριμένο τομέα δεν είναι ο αριθμός, αλλά η ελλιπέστατη ανταγωνιστικότητα των δημοσίων υπαλλήλων – λόγω του «κακώς εννοούμενου» συνδικαλισμού, του πελατειακού κράτους, των ελλειμματικών υποδομών, της κακής οργάνωσης (από Η/Υ έως τη σωστή κατανομή των δημοσίων υπαλλήλων) κοκ. 
 
<a href="http://infognomonpolitics.blogspot.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Το τρις εξαμαρτείν

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ Χρειάζεται η συναίνεση των πολιτικών κομμάτων, η οποία θα εξασφαλίζει την πιστή εφαρμογή όλων όσων συμφωνηθούν – κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Δύση δεν μπορεί να «χάσει» την Ελλάδα

Ellada simera 0 Ελλάδα, Ξένη αρθρογραφία 16:37

<div class="article-authors">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiWv7o4oUtQ5bqCQ2zwip7DdkWkOqeBn3cKYcFZxucZJKKCXflisVs5gSBAL5COVOhsRKNjahK6qmxwMotPPeWsp_uA523Xsy3Qd9lPS169D_DqmxK67FGQDQFHPwGJnPqujYSDXYv01d4J/s1600/h+dysi+den+mporei+na+xasei+tin+ellada.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="416" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiWv7o4oUtQ5bqCQ2zwip7DdkWkOqeBn3cKYcFZxucZJKKCXflisVs5gSBAL5COVOhsRKNjahK6qmxwMotPPeWsp_uA523Xsy3Qd9lPS169D_DqmxK67FGQDQFHPwGJnPqujYSDXYv01d4J/s640/h+dysi+den+mporei+na+xasei+tin+ellada.jpg" width="640" /></a></div>
<div class="article-author">
 </div>
<div class="article-author">
Άννα Φαλτάιτς </div>
</div>
<div class="meta">
<div class="article-social-bar">
<div class="article-socail-bar-comments">
<div class="clear">
</div>
</div>
</div>
</div>
<div id="article">
<div class="article-first">
Η Ελλάδα και η Ουκρανία μπορεί να μην έχουν και πολλά χρήματα αυτές τις μέρες, όμως η γεωγραφική τους θέση τις καθιστά εξαιρετικά σημαντικές. Η αντιπαράθεση Δύσης-Ρωσίας, τα ενεργειακά, η στάση της Γερμανίας και ο ρόλος των ΗΠΑ. </div>
<div class="clear">
</div>
<div id="article-photo">
 </div>
<div class="article-first-ad">
<div id="div-gpt-ad-1405425069724-0" style="display: none; height: auto; width: auto;">

</div>
</div>
<div class="post-body" id="article-body">
Τις τελευταίες εβδομάδες, η Ελλάδα και η Ουκρανία απέδειξαν για μια ακόμα φορά πως η οικονομική βοήθεια συχνά συνδέεται με πολιτικούς στόχους. 
Ο αμερικανός υπουργός Οικονομίας Jack Lew ζήτησε από την Αθήνα και το Eurogroup να δείξουν ευελιξία και να λάβουν μέτρα ώστε να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη. Λίγες ημέρες νωρίτερα, οι ΗΠΑ κατέληξαν σε συμφωνία για την παροχή δανειακών εγγυήσεων ύψους 1 δισ. δολαρίων στην Ουκρανία. Αν και οι δυο χώρες έχουν τεράστια χρέη και εξαρτώνται από την εξωτερική βοήθεια για να αποφύγουν τη χρεοκοπία, και οι δυο εξακολουθούν να παίζουν μείζονα ρόλο στην διαμόρφωση της ευρωπαϊκής γεωπολιτικής. 
Η Ελλάδα μπορεί να μην έχει και πολλά χρήματα αυτές τις μέρες, όμως η γεωγραφική της θέση την καθιστά εξαιρετικά σημαντική. Πρώτον, η Ελλάδα βρίσκεται στην ανατολική Μεσόγειο, μια περιοχή που βρίσκεται σε αναταραχή λόγω των βίαιων συγκρούσεων σε χώρες όπως η Συρία και η Λιβύη. Δεύτερον, η Ελλάδα αποτελεί μια πύλη προς την Ευρώπη, ένα σημείο εισόδου για ανθρώπους και αγαθά από τη Μέση Ανατολή και το Βόρεια Αφρική. Τέλος, η Ελλάδα είναι μια περιοχή transit για αντικρουόμενων συμφερόντων projects φυσικού αερίου, μεταξύ των οποίων ο Turkish Stream που στηρίζεται από τη Ρωσία και ο Νότιος Διάδρομος που στηρίζεται από το Αζερμπαϊτζάν και την ΕΕ. 
Συνεπώς, οι ΗΠΑ θέλουν μια φιλοδυτική κυβέρνηση στην Αθήνα. Η Ελλάδα έχει ήδη υπονοήσει πως μπορεί να λάβει οικονομική βοήθεια από τη Ρωσία. Για την Αθήνα, η κίνηση θα είχε λογική: η χώρα εξαρτάται από τη ρωσική ενέργεια και θα ήθελε να έχει χαμηλότερες τιμές φυσικού αερίου. Οι ανάγκες της χώρας θα γίνουν ακόμα πιο επείγουσες αν η Αθήνα φύγει από την ευρωζώνη και επιστρέψει σε μια αδύναμη δραχμή, η οποία θα καθιστούσε ακριβότερες τις εισαγωγές ενέργειας. 
Ο Λευκός Οίκος στήριξε την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ως ανάχωμα στην επέκταση της Ρωσίας στην περιοχή. Τώρα, όπως και τότε, οι ΗΠΑ θέλουν να αποτρέψουν την επέκταση της επιρροής της Ρωσίας στην Ελλάδα, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τα ενεργειακά projects. Όμως η Ρωσία αντιμετωπίζει τα δικά της οικονομικά προβλήματα, που περιορίζουν την δυνατότητά της να προσφέρει μια σημαντική οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα. 
Οι ΗΠΑ ανησυχούν επίσης για την κοινωνική και πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε εξάπλωση των εγχώριων και ξένων ακραίων ομάδων. Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνταν τρομοκρατικές ομάδες που έβαλλαν κατά αμερικανικών στόχων από την δεκαετία του 1970 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Η Ουάσινγκτον φοβάται πως μια λιγότερο σταθερή Ελλάδα θα μπορούσε να μετατραπεί σε καταφύγιο ακροαριστερών, ακροδεξιών και ισλαμιστικών ακτιβιστικών ομάδων, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η Ελλάδα δέχεται τεράστια κύματα αιτούντων άσυλο από τη Μέση Ανατολή. 
Η Γερμανία συμμερίζεται την άποψη αυτή, όμως έχει διαφορετικές ανάγκες. Το Βερολίνο θέλει να κάνει την Ελλάδα παράδειγμα και οι γερμανοί φορολογούμενοι δεν θέλουν η κυβέρνησή τους να σπαταλά χρήματα προσφέροντας οικονομική βοήθεια στη χώρα. Το Βερολίνο φοβάται επίσης πως αν δείξει επιείκεια στην Αθήνα, θα έδινε κίνητρο σε άλλες κυβερνήσεις της ευρωζώνης να ζητήσουν υποχωρήσεις. Ωστόσο, η Γερμανία χρειάζεται να διατηρήσει την εδαφική ακεραιότητα της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεδομένου ότι η γερμανική είναι μια οικονομία που στηρίζεται στις εξαγωγές, η διάλυση της περιοχής ελεύθερου εμπορίου στην Ευρώπη θα ήταν ο χειρότερος εφιάλτης της Γερμανίας. 
Μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, το Βερολίνο έστειλε το αναμφισβήτητο μήνυμα ότι ένα «Grexit» δεν θα είχε σημαντικές οικονομικές συνέπειες για την υπόλοιπη ευρωζώνη. Πιο πρόσφατα, όμως, κάποια τμήματα της γερμανικής κυβέρνησης επιχειρούν μια διαφορετική, πιο πολιτική, αποτίμηση της κατάστασης και μια πιθανή συμφωνία με την Αθήνα, ακόμα και αν αυτή θα ήταν προσωρινή και όχι ικανοποιητική. 
<h3>
Η Ουκρανική υπόθεση</h3>
Ταυτόχρονα, οι κυβερνήσεις της Δύσης βάζουν σε προτεραιότητα αποφάσεις για την παροχή οικονομικής βοήθειας προς την Ουκρανία. Η στρατηγική της Ρωσίας να μετατρέψει την Ουκρανία τουλάχιστον σε μια ουδέτερη ζώνη, είναι να προωθεί την αστάθεια στη χώρα, μειώνοντας την ικανότητα του Κιέβου να επιδιώξει μια ενοποίηση με τους θεσμούς της Δύσης. Επιπλέον, οι αυτονομιστές ελέγχουν τμήματα του Ντονμπάς, μιας περιοχής της ανατολικής Ουκρανίας που κάποτε ήταν βιομηχανικά παραγωγική, ενώ οι αμυντικές δαπάνες της Ουκρανίας αυξάνονται, πιέζοντας τα οικονομικά της χώρας. Το ΑΕΠ της Ουκρανίας αναμένεται τώρα να συρρικνωθεί κατά περίπου 7,5% φέτος, και τα οικονομικά προβλήματα έχουν ήδη οδηγήσει σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. 
Οι δυτικές κυβερνήσεις φοβούνται πως τα οικονομικά προβλήματα της Ουκρανίας θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την νομιμότητα και την συνοχή της φιλοδυτικής κυβέρνησης συνασπισμού στο Κίεβο. Τον Μάρτιο, το ΔΝΤ ανακοίνωσε πακέτο βοήθειας ύψους 17,5 δις δολαρίων προς την Ουκρανία. Μεμονωμένες κυβερνήσεις της Δύσης και διάφοροι ευρωπαϊκοί θεσμοί επίσης βοηθούν την Ουκρανία να πληρώσει τους λογαριασμούς της. Οι ΗΠΑ έχουν παράσχει εγγυήσεις δανείων, ενώ η ΕΕ έχει δεσμευτεί να χορηγήσει στην Ουκρανία βοήθεια ύψους 11 δισ. ευρώ τα επόμενα χρόνια, αν και μεγάλο μέρος αυτής της χρηματοδότησης δεν έχει ακόμα διασφαλιστεί. 
Η βοήθεια από το ΔΝΤ και τις δυτικές κυβερνήσεις, όμως, δεν αρκεί για να καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Ουκρανίας, που για τα επόμενα τέσσερα χρόνια εκτιμώνται στα 40 δισ. δολάρια. Επιπλέον, η Ουκρανία πρέπει να καταλήξει σε συμφωνία με τους κατόχους κρατικών ομολόγων για να διατηρήσει σε βιώσιμο επίπεδο το χρέος της και να ανταποκριθεί στα κριτήρια του ΔΝΤ για τη συνέχιση του προγράμματος βοήθειας. Ως αποτέλεσμα, το Κίεβο προσπαθεί να εξοικονομήσει περίπου 15,3 δισ. δολάρια τα επόμενα τέσσερα χρόνια μέσω αναδιάρθρωσης των διεθνών ομολόγων και δανείων της. Μέχρι στιγμής, οι ιδιώτες ομολογιούχοι της Ουκρανίας αντιστέκονται στο «κούρεμα». 
Αν και η Ουκρανία και οι ομολογιούχοι της πιθανότατα θα καταλήξουν σε συμβιβαστική συμφωνία μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, πριν λήξουν κάποια από τα ομόλογα της Ουκρανίας τους επόμενους μήνες, οι κυβερνήσεις της Δύσης θα συνεχίσουν να ενεργούν ως «δίκτυ ασφαλείας» για την Ουκρανία. Η χώρα βρίσκεται στο επίκεντρο του αγώνα για τις παραμεθόριες περιοχές της Ρωσίας. Οι κυβερνήσεις της Δύσης θα εργαστούν σκληρά για να βοηθήσουν τη χώρα να αποφύγει μια χρεοκοπία. Για τη Δύση, τα οικονομικά της Ουκρανίας είναι ζήτημα στρατηγικής. 
Έτσι, η ελληνική κρίση και οι συγκρούσεις στην Ουκρανία καθορίζουν το γεωπολιτικό τοπίο της Ευρώπης. Το Κρεμλίνο εμπλέκεται στην Ελλάδα, ενισχύοντας τον ρόλο του μέσω του σχεδιαζόμενου αγωγού Turkish Stream και μέσω μιας σειράς υψηλού προφίλ διπλωματικών συναντήσεων. Η Ρωσία βρίσκεται επίσης σε αντιπαράθεση με τη Δύση για την Ουκρανία. Η κυβερνήσεις της Δύσης και στις δυο περιπτώσεις στοχεύουν στον περιορισμό της κρίσης, αποθαρρύνοντας άλλα μέλη της ΕΕ από το να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Ελλάδας και καθησυχάζοντας τους συμμάχους στο ανατολικό άκρο του ΝΑΤΟ. 
Για τη Δύση, η αποτροπή μιας ευρείας κοινωνικής αναταραχής και αστάθειας στην Ελλάδα και στην Ουκρανία είναι το κλειδί για να παραμείνουν οι χώρες αυτές στο Δυτικό «στρατόπεδο»...</div>
</div>
<a href="http://www.euro2day.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Η Δύση δεν μπορεί να «χάσει» την Ελλάδα

Άννα Φαλτάιτς Η Ελλάδα και η Ουκρανία μπορεί να μην έχουν και πολλά χρήματα αυτές τις μέρες, όμως η γεωγραφική τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρεαλισμός, ελληνική κρίση και μεταρρυθμίσεις

Ellada simera 0 Ελλάδα, Ξένη αρθρογραφία 16:24

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjL4DAV2Fd8ryjaBoNfwN7O7B8CdOhpUXVQ5Hv7bhV0IVbkA0cpHuPQClaV1nppvMhI7OHuU-6HV_mdVrpg1H7BarM_kpplKtPWsQBa0JgGRMSVykTUwW2vUJs0ZPGTw-Hmye6RNjv5Ar2P/s1600/realismos%252C+oikonomiki+krisi+kai+metarithiseis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="324" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjL4DAV2Fd8ryjaBoNfwN7O7B8CdOhpUXVQ5Hv7bhV0IVbkA0cpHuPQClaV1nppvMhI7OHuU-6HV_mdVrpg1H7BarM_kpplKtPWsQBa0JgGRMSVykTUwW2vUJs0ZPGTw-Hmye6RNjv5Ar2P/s640/realismos%252C+oikonomiki+krisi+kai+metarithiseis.jpg" width="640" /></a></div>
 
<a href="http://www.voxeu.org/article/pragmatism-greek-crisis-and-structural-reforms">CEPR.ORG</a> 
των Andreas Muller, Kjetil Storesletten, Fabrizio Zilibotti 
 
Η κρίση κρατικού χρέους συνεχίζει να ρίχνει σκιές στην δειλή οικονομική ανάκαμψη της Ευρώπης. Το ζήτημα έχει ανακτήσει περίοπτη θέση μετά από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις πρόωρες εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Η τρέχουσα ελληνική κυβέρνηση τάσσεται υπέρ μιας ριζοσπαστικής επαναδιαπραγμάτευσης του προγράμματος βοήθειας, συμπεριλαμβανομένων πιο ευέλικτων όρων αποπληρωμής και το τέλος της δημοσιονομικής λιτότητας. Ένα σχετικό, ζωτικής σημασίας ζήτημα είναι αυτό των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων για να αποκατασταθεί η βιώσιμη ανάπτυξη. Η τελική διέξοδος από την κρίση απαιτεί από την Ελλάδα να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα του κράτους (δηλαδή, την είσπραξη φόρων) και την αποτελεσματικότητα της αγοράς εργασίας. Ωστόσο, η πολιτική διαδικασία έχει μέχρι στιγμής αποτύχει να φέρει μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Είναι η κρίση χρέους μια ώθηση ή ένα εμπόδιο στις μεταρρυθμίσεις; 
 
Γεράκια, περιστέρια και πραγματιστές 
 
Δύο φαινομενικά ασυμβίβαστες θέσεις αντιμάχονται η μία την άλλη στην πολιτική συζήτηση. Τα “γεράκια» επιμένουν ότι οι όροι της αρχικής συμφωνίας πρέπει να εφαρμοστούν και να μην δοθεί καμία περαιτέρω παραχώρηση. Πέρα από τα άμεσα κόστη, η άμβλυνση των όρων της Ελλάδας θα υπονόμευε την αξιοπιστία των αγορών και των θεσμών, θα δημιουργούσε ένα τεράστιο πρόβλημα ηθικού κινδύνου. Συγκεκριμένα, θα κατέστρεφε τα κίνητρα για τις προβληματικές οικονομίες ώστε να εφαρμόσουν τις απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, το να βγει η Ελλάδα από το ευρώ, θα ήταν το μικρότερο κακό. 
 
Κατά την άποψη των «περιστεριών», η δημοσιονομική λιτότητα είναι τόσο επώδυνη όσο και άκαρπη για την λήξη της ύφεσης και είναι το πρόβλημα περισσότερο παρά η λύση. Στην Ελλάδα, η παραγωγή έχει υποχωρήσει 38% σε σχέση με τα προ κρίσης επίπεδα, και η ανεργία σήμερα διαμορφώνεται υψηλότερα του 25%. Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις θα περιλαμβάνουν περαιτέρω κοινωνικό κόστος βραχυπρόθεσμα. Αυτά είναι αδιανόητα –υποστηρίζουν τα «περιστέρια»- εκτός κι αν υπάρξει κάποια ελάφρυνση του χρέους. Επιπλέον, το φορτίο χρέους είναι ήδη τόσο υψηλό που η αναδιάρθρωση είναι σε κάθε περίπτωση αναπόφευκτη. 
 
Από την αρχή της κρίσης, ατελείωτες διαπραγματεύσεις έχουν οδηγήσει σε επανειλημμένες αναθεωρήσεις προηγουμένως συμφωνηθέντων όρων. Αυτή η προσέγγιση γελοιοποιείται από πολλούς παρατηρητές που το παρουσιάζουν ως την απόλυτη απόδειξη της ανικανότητας των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων για την αντιμετώπιση του προβλήματος. 
 
Μια φρέσκια προοπτική για το κρατικό χρέος και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις 
 
Σε μια πρόσφατη έρευνα, αμφισβητούμε αυτή την δημοφιλή άποψη και εμφανίζουμε ότι η ηχηρή οικονομική θεωρία προβλέπει πως η καλύτερη απάντηση είναι ακριβώς ο ρεαλισμός και ο επακόλουθος συμβιβασμός. 
 
Η έρευνά μας έχει στόχο να προσδιορίσει την αποτελεσματική προσέγγιση για να βοηθηθεί ένα κράτος που δυσκολεύεται με την ύφεση και την κρίση χρέους. Κατασκευάσαμε ένα μακροοικονομικό μοντέλο που ενσωματώνει τρία βασικά χαρακτηριστικά της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. 
 
Το πρώτο είναι ότι το κρατικό χρέος υπόκειται σε περιορισμένη εφαρμογή, και μπορεί να αθετηθεί με κάθε κόστος. Τέτοια κόστη δεν μπορούν να υπολογιστούν με ακρίβεια, αντανακλώντας εγχώριες και διεθνείς πολιτικές μεταβολές (πχ. Την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ), που επηρεάζουν την εκτιμώμενη ποινή που συνδέεται με την αθέτηση πληρωμής. 
 
Το δεύτερο είναι πως κάθε φορά που οι πιστωτές αντιμετωπίζουν μια αξιόπιστη απειλή χρεοκοπίας, μπορούν να προσφέρουν στην χώρα ένα «κούρεμα» για να αποφευχθεί η άτακτη χρεοκοπία, όπως έγινε στην Ελλάδα το 2011. 
 
Σε σημείο ισορροπίας, μια αθέτηση πληρωμής δεν παρατηρείται ποτέ. Αντιθέτως, το χρέος επαναδιαπραγματεύεται συνεχώς με ποικίλα αποτελέσματα σε ό,τι αφορά το haircut και την ανάκτηση χρέους, σύμφωνα με τα στοιχεία που καταγράφθηκαν από τους Tomz και Wright (2007) και Sturzenegger και Zettelmeyer (2008). 
 
Τρίτον η υπερχρεωμένη χώρα μπορεί να προχωρήσει σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που τονώνουν την ανάπτυξη και μειώνουν την εκτιμώμενη διάρκεια της ύφεσης. 
 
Τα παραδείγματα περιλαμβάνουν πολιτικές που καθιστούν ευκολότερη την έναρξη νέων επιχειρήσεων, τις μεταρρυθμίσεις που ενισχύουν την ικανότητα του κράτους στην είσπραξη των φόρων, τον εξορθολογισμό και την συρρίκνωση της δημόσιας διοίκησης, τις αγορές στον εργασιακό κλάδο κ.α. Αυτές οι πολιτικές αποδίδουν ικανοποιητικά κέρδη, αλλά πλήττουν βραχυπρόθεσμα ορισμένες ομάδες πολιτών, και μπορεί να προκαλέσουν διαδηλώσεις στους δρόμους, απώλεια της δημοτικότητας για τις κυβερνήσεις και κοινωνικά κόστη όπως οι προσωρινές αυξήσεις του ποσοστού της ανεργίας. 
 
Για τη δημιουργία ενός κανονιστικού σημείου αναφοράς, χαρακτηρίζουμε την βέλτιστη δυναμική σύμβαση μεταξύ ενός πιστωτικού ιδρύματος και μιας κυρίαρχης χώρας που δυσκολεύεται με την ύφεση. Το βασικό σημείο τριβής είναι πως ο οφειλέτης μπορεί, με βάση ένα default cost, να αποχωρήσει από τη σύμβαση και να επανέλθει στην αγορά για μελλοντικές χρηματοδοτικές ανάγκες. Η σύμβαση περιλαμβάνει μη μείωση της κατανάλωσης και μια μη αύξηση της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας στη διάρκεια της ύφεσης. Πιο συγκεκριμένα, η κατανάλωση και η μεταρρυθμιστική προσπάθεια παραμένουν σταθερές όσο ο οφειλέτης δεν έχει κίνητρο να αποχωρήσει από την ισχύουσα σύμβαση (δηλαδή, το κόστος αθέτησης πληρωμής είναι πολύ μεγάλο για να καταστήσει αξιόπιστη μια τέτοια εξέλιξη). 
 
Σε αυτό το περιβάλλον, το laissez-faire αποτέλεσμα της αγοράς, όπου η χώρα χρηματοδοτεί τις ανάγκες της εκδίδοντας κρατικά ομόλογα και αποφασίζει ανεξάρτητα για τις διαρθρωτικές της μεταρρυθμίσεις, είναι ανεπαρκές. Πρώτον, παρά την αύξηση του ασφαλίστρου επαναδιαπραγμάτευσης, οι χρεωμένες χώρες διατηρούν συσσωρευμένο χρέος στη διάρκεια των υφέσεων. Κάθε φορά που το χρέος εξυπηρετείται, η κατανάλωση υποχωρεί, ενώ η κατανάλωση αυξάνεται κάθε φορά που το χρέος επαναδιαπραγματεύεται. Αυτή η δυναμική καταλήγει σε υπερβολική μεταβλητότητα της κατανάλωσης. Δεύτερον, υπάρχουν πολύ λίγες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ιδιαίτερα εάν το χρέος είναι μεγάλο. Ο λόγος είναι ότι η αξία του χρέους αυξάνεται όταν τελειώνει η ύφεση, λόγω μιας χαμηλότερης πιθανότητας ότι το ανεξόφλητο χρέος θα επαναδιαπραγματευτεί. Ως εκ τούτου, μέρος των κερδών από τις μεταρρυθμίσεις αποδίδεται στους πιστωτές. Το κράτος δεν ενσωματώνει αυτά τα κέρδη και επιδίδεται σε πολύ λίγες μεταρρυθμίσεις. Αυτό, που σχετίζεται με το επιχείρημα του υψηλού χρέους από τον Krugman, οδηγεί σε μια αναποτελεσματικά μεγάλη διάρκεια της ύφεσης. 
 
Πρόγραμμα βοήθειας, ναι-Grexit, όχι 
 
Η αποδοτικότητα μπορεί να επιτευχθεί με την παρέμβαση ενός εξωτερικού θεσμικού οργάνου, όπως το ΔΝΤ. Η βέλτιστη παρέμβαση είναι ένα πρόγραμμα βοήθειας που παρέχει στην χώρα ελάφρυνση χρέους μέχρι το τέλος της ύφεσης, όταν η χώρα θα διευθετήσει μια μεγάλη πληρωμή τόκων. Το πρόγραμμα βοήθειας έχει δύο χαρακτηριστικά. Πρώτον, η χώρα δεν επιτρέπεται να αυξήσει την κατανάλωσή της μονομερώς, δηλαδή υπόκειται σε πρόγραμμα λιτότητας. Δεύτερον, το θεσμικό όργανο μπορεί να εποπτεύσει τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Ενώ αυτά είναι βασικά χαρακτηριστικά των βοηθητικών προγραμμάτων, η θεωρία μας επίσης εμφανίζει μια απροσδόκητη πρόβλεψη: κάθε φορά που ο οφειλέτης απειλεί αξιόπιστα να εγκαταλείψει το πρόγραμμα (για παράδειγμα, λόγω ενός πολιτικού σοκ, όπως η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ), οι όροι της συμφωνίας θα πρέπει να επαναδιαπραγματεύονται υπέρ της. Συγκεκριμένα, θα πρέπει να προσφέρεται στην χώρα μια πιο ευέλικτη δομή αποπληρωμής (αναβαλλόμενοι φόροι ή ακόμη και μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους), καθώς και ηπιότερες απαιτήσεις για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Ένα συμβόλαιο στο οποίο ο οργανισμός δεσμεύεται σε ένα Grexit παρά εξετάζει το αίτημα επαναδιαπραγμάτευσης, είναι λιγότερο αποτελεσματικό από μια ρεαλιστική προσέγγιση που περιλαμβάνει διαδοχικές επαναδιαπραγματεύσεις. 
 
Ο πραγματισμός ως θέμα οικονομικών αρχών 
 
Το μοντέλο μπορεί να αναπαράγει ρεαλιστικές αναλογίες χρέους ως προς το ΑΕΠ, και θεωρούμε ότι ένα καλά σχεδιασμένο πρόγραμμα βοήθειας μπορεί να αποφέρει μεγάλα κέρδη. Ελλείψει μιας πολιτικής παρέμβασης, η αγορά καταρρέει διότι η κυβέρνηση της χώρας που δανείζεται δεν μπορεί να δεσμευτεί σε μελλοντικές μεταρρυθμίσεις και να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος της. 
 
Η συνταγή της θεωρίας μας έρχεται σε έντονη αντίθεση με την άποψη ότι μια σκληρή προσέγγιση είναι ο καλύτερος τρόπος να επιλυθούν τα προβλήματα χρέους της Ευρώπης. Η έρευνά μας αναδεικνύει τον κίνδυνο, κακώς εννοούμενες οικονομικές αρχές να δημιουργήσουν μεγάλες απώλειες για την Ελλάδα και να αναβιώσουν την χρηματοοικονομική αστάθεια στην ευρωζώνη. 
<div>
 
<a href="http://www.capital.gr/" target="_blank">πηγή</a></div>

Ρεαλισμός, ελληνική κρίση και μεταρρυθμίσεις

CEPR.ORG των Andreas Muller, Kjetil Storesletten, Fabrizio Zilibotti Η κρίση κρατικού χρέους συνεχίζει να ρίχνει σκιές στην δειλή οικ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ προς Ελλάδα: "Μην γίνεται μέρος του προβλήματος με τον ρωσικό αγωγό"

Ellada simera 0 Ενέργεια, Εξωτερική Πολιτική 16:04

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg035ygDdfCQjts1sjSXBItOkYlHYGai1YjOfvylIIFn1LgZ1ibRfcwmtueCDG-CnxqooDE12a-2HTGJZx_zVJLb70e-1RU7CT6Agnapnung1ZMavqA2upAOXKoObxQtH453Rc1A4PHSWkh/s1600/rwsikos+agwgos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="358" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg035ygDdfCQjts1sjSXBItOkYlHYGai1YjOfvylIIFn1LgZ1ibRfcwmtueCDG-CnxqooDE12a-2HTGJZx_zVJLb70e-1RU7CT6Agnapnung1ZMavqA2upAOXKoObxQtH453Rc1A4PHSWkh/s640/rwsikos+agwgos.jpg" width="640" /></a></div>
 
Οι ΗΠΑ μπορεί να εμφανίζονται “φιλικά διακείμενες” προς την Ελλάδα στην “σύγκρουσή” της με τους παραλογισμούς των Ευρωπαίων,ωστόσο θέτουν ζητήματα προς την Αθήνα που δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμα. 
 
Ο νέος αγωγός που σχεδιάζουν οι Ρώσοι ,περιλαμβάνει και την Ελλάδα κι αυτό δεν αρέσει στις ΗΠΑ. 
 
Ο συντονιστής του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ για τις διεθνείς ενεργειακές υποθέσεις Αμος Χόχσταϊν προειδοποίησε ότι αν προχωρήσει ο τουρκικός αγωγός που θα μεταφέρει ρωσικό αέριο στην Ευρώπη, η Ελλάδα θα γίνει μέρος του προβλήματος αντί της λύσης. 
 
Η προειδοποίηση ήρθε από το βήμα του 31ου συνεδριου της πανκυπριακής οργάνωσης ΠΣΕΚΑ. 
 
Ο κ. Χοχσταϊν ζήτησε τη βοήθεια της κυπριακής ομογένειας ώστε να μην προωθηθεί ο τουρκικός αγωγός, καθώς εκτίμησε ότι αυτός θα ακυρώσει όλα τα εναλλακτικά σχέδια αυξάνοντας την εξάρτηση από τη Ρωσία. 
 
Αναφερόμενος στην Ελλάδα είπε ότι « είναι ισχυρός εταίρος και σύμμαχος των ΗΠΑ και περνά δύσκολα τελευταία. Αλλα χρειάζομαι τη βοήθειά σας, διότι αυτό που αντιμετωπίζουμε τώρα είναι κάτι που ελπίζω ότι η Κύπρος θα γίνει τελικά μέρος της λύσης του: μία ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη…Η Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη παίρνουν το φυσικό τους αέριο από μόνο έναν προμηθευτή. Εχουμε μία ευκαιρία να γίνει διαφοροποίηση και η Ελλάδα είναι μείζον παίκτης», είπε αναφερόμενος στον αγωγό TAP που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν μέσω της Τουρκίας και της Ελλάδας στην Ιταλία και τη Βουλγαρία». 
 
Ο κ. Χόσταϊν άφησε αιχμές για όσους προωθούν εναλλακτικά σχέδια που αυξάνουν την εξάρτηση από τη Ρωσία. Σύμφωνα με τον ίδιο, «και η προηγούμενη αλλά και αυτή η κυβέρνηση έχουν εκφράσει υποστήριξη για το Νότιο Διάδρομο και το διακαμπτήριο στη Βουλγαρία. Αλλά υπάρχουν αυτοί που θέλουν να τους αλλάξουν, και μιλούν για τη χρησιμοποίηση της Ελλάδας ως μηχανισμό που θα φέρει αγωγούς από τον ίδιο προμηθευτή μέσω της Ελλάδας μαζικά για την προμήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης. Αυτό σημαίνει ότι όταν χτιστεί ένας νέος αγωγός, αυτός δεν θα είναι αναστρέψιμος και θα καταστήσει όλα τα άλλα σχέδια μη βιώσιμα. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα από μέρος της λύσης θα γίνει μέρος του προβλήματος». 
 
Ο κ.Χοχστάϊν είπε ότι όλα αυτά τα είπε και στην ελληνική κυβέρνηση . 
 
<a href="http://www.onalert.gr/" target="_blank">πηγή</a>

ΗΠΑ προς Ελλάδα: "Μην γίνεται μέρος του προβλήματος με τον ρωσικό αγωγό"

Οι ΗΠΑ μπορεί να εμφανίζονται “φιλικά διακείμενες” προς την Ελλάδα στην “σύγκρουσή” της με τους παραλογισμούς των Ευρωπαίων,ωστόσο θέτουν...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο σουλτάνος Ερντογάν θέλει να… ελευθερώσει την Ιερουσαλήμ!

Ellada simera 0 κόσμος, Τουρκία 15:48

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNVFyN8YnFVi-cgtif2J1xyoweueiVhI0Z2uhuY2ZxdSKOybgMBZUgd3eX1HiNf3CZqBA0UmDz2UzmZGLPCErB4rE6nmTuWCswwFJD_bELvv7GmqI9GUPDMfWqJ1p3IpzTosm_2vgBOGHZ/s1600/ieroysalim.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNVFyN8YnFVi-cgtif2J1xyoweueiVhI0Z2uhuY2ZxdSKOybgMBZUgd3eX1HiNf3CZqBA0UmDz2UzmZGLPCErB4rE6nmTuWCswwFJD_bELvv7GmqI9GUPDMfWqJ1p3IpzTosm_2vgBOGHZ/s640/ieroysalim.jpg" width="640" /></a></div>
 
Είναι πραγματικά εκπληκτικό το γεγονός πως ο Τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου, πολιτικός επιστήμονας όντας, πιστεύει πως η Ιερουσαλήμ που ιδρύθηκε 1.000 χρόνια πριν το Ισλάμ είναι μια μουσουλμανική πόλη, ενώ σύμφωνα με τον πρόεδρο Ερντογάν, η Ιερουσαλήμ είναι πιο σημαντική από τη Μέκκα. Είναι εμφανές ότι ενόψει των τουρκικών εκλογών το φετίχ της Ιερουσαλήμ ανήλθε σε νέα ύψη. 
Του Μπουράκ Μπεγκντίλ 
ΠΗΓΗ: The Gatestone Institute 
ΑΠΟΔΟΣΗ: Παντελής Καρύκας 
Η σημερινή τουρκική ισλαμιστική ηγεσία θυμίζει τον Αιγύπτιο Νάσερ, έναν παναραβιστή εθνικιστή. Το 1967 οι Αιγύπτιοι θεώρησαν πως θα γευμάτιζαν, σύντομα, στο Τελ Αβίβ, όπως είχε πει, τότε, ανώτατος Αιγύπτιος αξιωματικός, ο οποίος τελικά υποχρεώθηκε να γευματίσει αλλού. 
Τα λόγια του όμως αποτελούν πηγή έμπνευσης για την σημερινή τουρκική ηγεσία. Ο Νταβούτογλου έχει, άπειρες φορές, δηλώσει πως «θα προσευχηθούμε στο τέμενος αλ Ακσά στην παλαιστινιακή πρωτεύουσα Ιερουσαλήμ». Η επιθυμία του Νταβούτογλου δεν έχει πραγματοποιηθεί αλλά αυτό δεν εμποδίζει την τουρκική ηγεσία να συνεχίζει το παιχνίδι με την Ιερουσαλήμ. 
Όταν ένας Κούρδος πολιτικός είχε πει πως η Ιερουσαλήμ είναι ιερή πόλη για τους Εβραίους, ένας έξαλλος Νταβούτογλου δήλωνε πως «η Ιερουσαλήμ είναι ο δικός μας ιερός τόπος» και μαινόμενος έλεγε πως δεν θα επέτρεπε την αλλοίωση του μουσουλμανικού της χαρακτήρα. Σε άλλη του ομιλία έλεγε πως «το τέμενος αλ Ακσά θα απελευθερωθεί, η Ιερουσαλήμ είναι ο στόχος μας». 
 
Σε άλλη συγκέντρωση μιλούσε για την οθωμανική ειρήνη στην Ιερουσαλήμ, αλλά έφτασε στο σημείο να αναπολεί τις ημέρες του Σαλαδίνου (Κούρδος σουλτάνος της Αιγύπτου του 12ου αι.) όταν Τούρκοι, Άραβες και Κούρδοι, που συγκροτούσαν τον στρατό του, πήραν την Ιερουσαλήμ από τους Σταυροφόρους, το 1187. Προφανώς για τον Νταβούτογλου η Ιερουσαλήμ δεν υπήρχε πριν την ημερομηνία αυτή. 
Ο Ερντογάν, επίσης, δήλωσε πως η Ιερουσαλήμ είναι ιερός τόπος για τους μουσουλμάνους και ανήκει στους Παλαιστίνιους. Υποστήριξε μάλιστα πως, κρυφά, οι Ισραηλινοί «εκπαιδεύουν» ανθρώπους στον Ζωροαστρισμό, για να διασπάσουν τους μουσουλμάνους, «σε ένα στρατόπεδο στα βουνά». 
Στις 15 Μαΐου ο Τούρκος πρόεδρος δήλωνε πως οι μουσουλμάνοι έχουν χάσει τον στόχο τους, να «απελευθερώσουν» την Ιερουσαλήμ, για την οποία έπρεπε να χτυπούν οι καρδιές τους. Αντ’ αυτού οι συγκρούονται μεταξύ τους. Ο Ερντογάν, ουσιαστικά, καλεί τους «πιστούς» να ενωθούν και να εξαπολύσουν τζιχάντ, ιερό πόλεμο, για την ανάκτηση της Ιερουσαλήμ. 
Φυσικά το σκεπτικό αυτό είναι απόλυτα συμβατό με αυτό της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης της οποίας απείλησε ανοικτά το Ισραήλ. «Ήρθε η ώρα για το ισλαμικό έθνος να ενωθεί υπό έναν ηγέτη για την Ιερουσαλήμ και την Παλαιστίνη. Αυτό θα γίνει μέσω του ιερού πολέμου», είπε ο εν λόγω μουλάς. 
 
 
Είναι ο Ερντογάν ο ηγέτης που στο πλευρό του θα συνταχθεί το ισλαμικό έθνος για χάρη της Ιερουσαλήμ και της Παλαιστίνης; Ίσως ο Ερντογάν να νομίζει πως αποτελεί την μετενσάρκωση του Σαλαντίνου, στον 21ο αι. Το ίδιος ίσως θεωρούν και οι σύμμαχοί του, το Κατάρ και η Μουσουλμανική Αδελφότητα. Για τους πολλούς όμως μουσουλμάνους η όλη ιστορία δεν είναι παρά ένα παραμύθι του «θείου Ταγίπ».  
 
<a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Ο σουλτάνος Ερντογάν θέλει να… ελευθερώσει την Ιερουσαλήμ!

Είναι πραγματικά εκπληκτικό το γεγονός πως ο Τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου, πολιτικός επιστήμονας όντας, πιστεύει πως η Ιερουσα...

Διαβάστε την συνέχεια

Διεθνής Τύπος: "Ο Α.Τσίπρας πήρε την πρώτη νίκη και συνεχίζει"

Ellada simera 0 Ελλάδα, Πρωτοσέλιδα 15:38

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl2RcQq3YOfmEtrHhuH4KQHM5c1XhobbwVgOeXm3DiygDBDu7oF8KwVCPbZ3ckZMY_Hczmnzrt6ZnmCAfoDTI1CLMk0f7VM9iyc2lJ14eCBhHYUNEjZt5h5qGz64opVfcC2Y9tKZMAlANl/s1600/diethnis+typos.+prwti+niki+toy+tsipra.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="416" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl2RcQq3YOfmEtrHhuH4KQHM5c1XhobbwVgOeXm3DiygDBDu7oF8KwVCPbZ3ckZMY_Hczmnzrt6ZnmCAfoDTI1CLMk0f7VM9iyc2lJ14eCBhHYUNEjZt5h5qGz64opVfcC2Y9tKZMAlANl/s640/diethnis+typos.+prwti+niki+toy+tsipra.jpg" width="640" /></a></div>
 Συναντιέται εκτάκτως ο Μ.Ομπάμα με την Α.Μέρκελ για την Ελλάδα Την ίδια στιγμή Ελληνικα ΜΜΕ συντάσσονται με τους δανειστές Υποχωρήσεις των δανειστών παρά τις σκληρές προσκηνιακές απαιτήσεις τους διαβλέπει ο Διεθνής Τύπος, δικαιώνοντας τον Έλληνα πρωθυπουργό Α.Τσίπρα για τη στρατηγική που έχει ακολουθήσει αλλά και για την επιμονή του να πει "όχι" και στα εναπομείναντα σκληρά υφεσιακά μέτρα που ζητούν Βρυξέλλες-Βερολίνο-Ουάσιγκτον. Την ίδια στιγμή διμερείς συνομιλίες θα έχει η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ με τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα την Κυριακή το πρωί με θέμα την Ελλάδα, πριν αρχίσει η Σύνοδος του G7 στη Βαυαρία, με τον Αμερικανό ηγέτη να μην μπορεί να κρύψει την ανησυχία του και σύμφωνα με πληροφορίες είναι έτοιμος να ζητήσει λύση με ιδιαίτερα έντονο τρόπο. Την πληροφορία μεταδίδει το πρακτορείο Reuters επικαλούμενο ανώτερο Γερμανό αξιωματούχο, χωρίς όμως να τον κατονομάζει. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι δύο ηγέτες θα συναντηθούν στην πόλη Kruen, κοντά στο χώρο όπου θα γίνει η Σύνοδος. Στις διαπραγματεύσεις για την παροχή νέας βοήθειας στη Ελλάδα φαίνεται να κερδίζει έδαφος ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Όπως επισημαίνουν η Wall Street Journal και το γερμανικό Πρακτορείο, οι Ευρωπαίοι πιστωτές έχουν μετριάσει τις απαιτήσεις τους για μεταρρυθμίσεις. Πρόκειται για μια μικρή νίκη για την ελληνική κυβέρνηση, επισημαίνει το περιοδικό Spiegel. Σύμφωνα με δύο συγκλίνουσες πηγές, το Eurogroup έχει υποχωρήσει κατά τι στις απαιτήσεις του για την αποδέσμευση της βοήθειας προς την Ελλάδα. Όπως αναφέρει το γερμανικό Πρακτορείο, κατά την τηλεφωνική επικοινωνία που είχε ο Τσίπρας με τη Γερμανίδα καγκελάριο Άγγελα Μέρκελ και το Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, συμφώνησαν ότι το πρωτογενές πλεόνασμα της Ελλάδας για το επόμενο έτος μπορεί να είναι μικρότερο από αυτό που ζητούσαν ως τώρα. Επίσης, οι πιστωτές της Ελλάδας φαίνεται να υποχωρούν και σε κάποια ζητήματα που αφορούν την αγορά εργασίας. Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, το Eurogroup δεν απαιτεί πλέον άλλες περικοπές θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα. Επιπλέον, ενδέχεται να δοθεί μεγαλύτερο χρονικό περιθώριο στην ελληνική κυβέρνηση για την υιοθέτηση ενός νομοσχεδίου που θα διευκολύνει τις απολύσεις. Παρόλα αυτά σε άλλα θέματα, όπως ο ΦΠΑ και οι συντάξεις, οι δύο πλευρές δεν φαίνεται να συγκλίνουν. Αυτή η εξέλιξη φαίνεται όμως να δυσαρεστεί κάποιους Γερμανούς βουλευτές, κυρίως της Χριστιανοδημοκρατικής/Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CDU/CSU) και των Ελευθέρων Δημοκρατών (FDP), επισημαίνει η γερμανική εφημερίδα Die Welt. «Η γερμανική κυβέρνηση επέτρεψε για πολύ καιρό στους αριστερούς λαϊκιστές στην Αθήνα να τη σέρνουν από τη μύτη», κατήγγειλε ο Αλεξάντερ Γκραφ Λάμπσντορφ, αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. «Ήταν ένα λάθος το οποίο τώρα σημαίνει περαιτέρω βοήθεια χωρίς η ελληνική κυβέρνηση να δίνει συγκεκριμένες υποσχέσεις». Ο βουλευτής του FDP ζήτησε να μην γίνουν άλλες υποχωρήσεις εξαιτίας του φόβου μιας εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Ένα Grexit θα ήταν διαχειρίσιμο, εκτίμησε ο Λάμπσντορφ. «Αντίθετα θα ήταν πιο επικίνδυνο μια λανθασμένη υποχώρηση (…), διότι με αυτόν τον τρόπο θα αποδυναμωθεί το ευρώ και θα καταστεί αδύνατη η επιστροφή σε μια κουλτούρα σταθερότητας στην ευρωζώνη», επεσήμανε. Ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του CDU/CSU στη Μπούντεσταγκ, Ραλφ Μπρινκχάους, εκτίμησε από την πλευρά του ότι «η τρέχουσα κατάσταση των διαπραγματεύσεων είναι εντελώς μπερδεμένη». «Το μόνο που είναι ξεκάθαρο είναι ότι οι τρέχουσες διαπραγματεύσεις θα επιτύχουν στη βάση μιας παράτασης του προγράμματος βοήθειας και ότι η Ελλάδα πρέπει απλώς να κάνει τα μαθήματά της, καλύτερα σήμερα παρά αύριο», πρόσθεσε. Από τις αντιδράσεις φαίνεται ότι σε δύσκολη θέση έχουν έρθει και οι δανειστές, οι οποίοι νιώθουν να πλησιάζει η καταληκτική ημερομηνία και γι'αυτούς. Πρόκειται στην κυριολεξία για ένα chicken game. Όποιος φοβηθεί πρώτος χάνει, και χάνει δια παντός. Μιλώντας σε ραδιοφωνικό σταθμό σήμερα, ο Γ. Βαρουφάκης αναφέρθηκε μεταξύ άλλων και στο κλίμα στις πολύωρες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, για το πότε θα υπογραφεί η συμφωνία, για την τακτική που ακολουθούν οι δανειστές αλλά και για το τι θα γίνει με τον ΦΠΑ. Ο υπουργός Οικονομικών απάντησε και στα όσα είπε ο Γιάννης Μηλιός για την επιβολή capital controls, υποστηρίζοντας πως αξιωματούχος τον απείλησε με έλεγχο καταθέσεων από την πρώτη εβδομάδα που ανέλαβε υπουργός, αν δεν υπέγραφε το Μνημόνιο! Αυτός είναι ο λόγος που οι δανειστές, μέσω των ελεγχόμενων στην Ελλάδα από αυτούς ΜΜΕ, επιδιώκουν να δημιουργήσουν κλίμα φόβου και με δηλώσεις όπως αυτή της Ντ.Μπακογιάννη περί ελέγχου των κεφαλαίων, προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα bank run ώστε να καταρρεύσει εκ των έσω η κυβέρνηση από ένα κλίμα χάους. Χαρακτηριστική η δήλωση που έκανε ο Μπάμπης Παπαδημητρίου για να στηρίξει τους δανειστές στον τηλεοπτικό δίαυλο ΣΚΑΙ. «Ελπίζω το ΔΝΤ να αντέξει γερά απέναντι στην Ελλάδα», είπε για το θέμα των μαζικών απολύσεων. <div>
<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="480" src="https://www.youtube.com/embed/cTz82ZUGtDo" width="640"></iframe></div>
 
<a href="http://www.defencenet.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Διεθνής Τύπος: "Ο Α.Τσίπρας πήρε την πρώτη νίκη και συνεχίζει"

Συναντιέται εκτάκτως ο Μ.Ομπάμα με την Α.Μέρκελ για την Ελλάδα Την ίδια στιγμή Ελληνικα ΜΜΕ συντάσσονται με τους δανειστές Υποχωρήσεις των...

Διαβάστε την συνέχεια

Η μάχη ξεκίνησε

Ellada simera 0 Ελλάδα, Ευρώπη, οικονομία, Πρωτοσέλιδα 10:01

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgFxKWXzE_ghhArcDdPBze3yiVRU9igwbWdQYW6K9CfSQXw1_tbePZHBxP1hizZWQxl_ug-8WsP48a9384i-dLCwvgEwMfVsHp1sT53fMrN8WMOfTrS_RhcHopTzvGhgieW5ScrwOAcLB75/s1600/h+maxi+xekinise.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="416" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgFxKWXzE_ghhArcDdPBze3yiVRU9igwbWdQYW6K9CfSQXw1_tbePZHBxP1hizZWQxl_ug-8WsP48a9384i-dLCwvgEwMfVsHp1sT53fMrN8WMOfTrS_RhcHopTzvGhgieW5ScrwOAcLB75/s640/h+maxi+xekinise.jpg" width="640" /></a></div>
 
Μαλούχος Γεώργιος 
 
Μπορεί οι εξελίξεις τελευταίας γενιάς γύρω από το ελληνικό ζήτημα να έχουν ξεκινήσει εδώ και μήνες, όμως, στην ουσία, η μεγάλη μάχη ξεκίνησε χθες το βράδυ, όταν παρατάχθηκαν στις Βρυξέλλες από τη μία πλευρά ο πρωθυπουργός και από την άλλη ο πρόεδρος της Ευρωπαικής Επιτροπής. 
Παράλληλα, τα μεγάλα κέντρα, εκείνα τα οποία παράγουν ουσιαστικά και μέγα μέρος της πολιτικής, βρίσκονται σε συνεχή επαφή με το κύριο «θέατρο» της «σύγκρουσης»: Βερολίνο, Παρίσι, Ουάσιγκτον. 
Το πρώτο που πρέπει να παρατηρήσει κανείς – και είναι πασιφανές – είναι ότι, πλέον, η ελληνική πλευρά συνομιλεί με έναν κι όχι με τρεις και συνομιλεί όχι στο τεχνικό, αλλά στο ύπατο πολιτικό επίπεδο. 
Ασφαλώς και πίσω από αυτό το σκηνικό βρίσκονται οι τεχνοκράτες, κυρίως υπό την καθοδήγηση της γερμανικής πλευράς. Όμως, παρόλα αυτά, η εικόνα είναι πράγματι πολύ διαφορετική. 
Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι οι δύο πλευρές έχουν εκκινήσει χθες το βράδυ από θέσεις που μοιάζει πολύ δύσκολο να συγκεραστούν, αν τις δει κανείς με το πρίσμα των προηγούμενων εμπειριών. 
Όμως, εδώ ακριβώς βρίσκεται και η διαφορά του να διεξάγεται η συζήτηση ανάμεσα σε πολιτικούς επικεφαλής από ότι σε τεχνοκράτες. 
Το τρίτο στοιχείο είναι ότι αυτή τη στιγμή, για πρώτη φορά από την ώρα που ξεκίνησε η κρίση, υπάρχουν όντως δύο πλευρές στο τραπέζι κι όχι μία, με όσα όπλα διαθέτει καθεμιά εξ αυτών, τα οποία είναι, προδήλως, άνισα. 
Το τέταρτο στοιχείο της μάχης που ξεκίνησε είναι όλα εκείνα που δεν ξέρει ο ένας για τον άλλον: δηλαδή, το στοιχείο του ρίσκου, το πόσο πιθανό ή απίθανο είναι για τη μία ή την άλλη πλευρά να φτάσει σε μια «ακραία» θέση αν δεν ικανοποιηθεί ούτε στο ελάχιστο από τις συζητήσεις. 
Τέλος, το πέμπτο στοιχείο, είναι το τι θα πράξει ο διεθνής παράγοντας – εν προκειμένω κυρίως η Ουάσιγκτον, η οποία παρακολουθεί με πολύ μεγάλη ενάργεια τις εξελίξεις και παρεμβαίνει, κατά το δυνατόν, σε αυτές. 
Αυτά τα πέντε στοιχεία είναι που αθροιστικά θα καθορίσουν το αποτέλεσμα. 
Το τι θα γίνει τελικά, θα το δούμε τις επόμενες ημέρες – αλλά είναι ήδη φανερό ότι παρά τις θέσεις με τις οποίες άρχισαν χθες οι δανειστές, δρόμος υπάρχει αρκετός μπροστά για εξελίξεις και από τις δύο πλευρές. 
Ας μην σπεύδει συνεπώς κανείς να προδικάσει την πλήρη ήττα της ελληνικής πλευράς με βάση τις παλιότερες εμπειρίες, γιατί όλο αυτό που από χθες συμβαίνει στις Βρυξέλλες δεν υπάρχει στο χάρτη των παλιότερων εμπειριών της χώρας. 
Και το γεγονός ότι συμβαίνει, είναι από μόνο του κάτι θετικό για την Ελλάδα – ειδικά αν θυμηθεί κανείς όλες εκείνες τις απειλές που έχουν προηγηθεί εκτός κι εντός Ελλάδος και στόχευαν ακριβώς στο να μην ξεκινήσει καμία απολύτως μάχη… 
 
<a href="http://www.tovima.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Η μάχη ξεκίνησε

Μαλούχος Γεώργιος Μπορεί οι εξελίξεις τελευταίας γενιάς γύρω από το ελληνικό ζήτημα να έχουν ξεκινήσει εδώ και μήνες, όμως, στην ουσία,...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα οικονομικά των παράλληλων νομισμάτων

Ellada simera 0 Ξένη αρθρογραφία, οικονομία 14:24

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhsz9_NztoCY7rEC9wFFfKeOT_GwDy7lifuim8PEgT-GhLrNI9oAlr26hyzeJoyF68qSuiEXuVxlDhis2_SP2IJUNoesc77yfP9Np9XSLWLHECKOmXV0DYzjXe4y-bmJ9VClWlP5P5bMCS5/s1600/ta+oikonomika+twn+parallilwn+nomismatwn.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="336" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhsz9_NztoCY7rEC9wFFfKeOT_GwDy7lifuim8PEgT-GhLrNI9oAlr26hyzeJoyF68qSuiEXuVxlDhis2_SP2IJUNoesc77yfP9Np9XSLWLHECKOmXV0DYzjXe4y-bmJ9VClWlP5P5bMCS5/s640/ta+oikonomika+twn+parallilwn+nomismatwn.jpg" width="640" /></a></div>
 
<div>
<a href="http://www.bruegel.org/nc/blog/detail/article/1638-the-economics-of-parallel-currencies/" target="_blank">BRUEGEL</a></div>
του Jeremie Cohen-Setton 
 
Τι διακυβεύεται: Καθώς η Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρή έλλειψη ευρώ, η ιδέα της εισαγωγής ενός παράλληλου νομίσματος που να χρησιμοποιείται για ορισμένες εσωτερικές συναλλαγές -διατηρώντας παράλληλα το ευρώ για τις υπάρχουσες τραπεζικές καταθέσεις και τις διεθνείς συναλλαγές- έχει επιστρέψει. Αν και υπάρχουν ιστορικά παραδείγματα παράλληλων νομισμάτων, η ανάλυση της ιδέας παραμένει στα σπάργανα. Παραμένει ασαφές εάν και πώς μπορεί να βρει κανείς τους σωστούς τρόπους. 
 
<a href="http://www.economonitor.com/blog/2015/04/greek-parallel-currency-how-to-do-it-properly/">Οι Biagio Bossone και Marco Cattaneo</a> γράφουν ότι σύμφωνα με διάφορα δημοσιεύματα του Τυπου, τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και η ΕΚΤ λαμβάνουν υπόψη τους τη δυνατότητα έκδοσης (από την πλευρά της Ελλάδας) ενός παράλληλου εγχώριου νομίσματος για να πληρώνουν για κρατικές δαπάνες, μεταξύ των οποίων οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και οι συντάξεις. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί τις επόμενες εβδομάδες καθώς η Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρή έλλειψη ευρώ. Ένα νέο εγχώριο νόμισμα θα βοηθούσε να πληρωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι, ενώ θα απελευθέρωνε τα ευρώ που χρειάζονται για να πληρωθούν οι πιστωτές. 
 
Ο <a href="http://www.veblen-institute.org/IMG/pdf/schuster_parallel_currencies_for_the_eurozone_final.pdf">Ludwig Schuster</a> γράφει ότι για την ώρα, μιλάμε για περίπου 30 πρόσφατες προστάσεις που κάνουν λόγο για ένα παράλληλο νόμισμα στην ευρωζώνη, και αυτές προέρχονται από πολύ διαφορετικά υπόβαθρα. Ενώ συγκεκριμένες προτάσεις έχουν αναφερθεί τώρα και ξανά στα media, η ανταπόκριση ήταν δυσδιάκριτη. 
 
Ο <a href="http://www.veblen-institute.org/IMG/pdf/schuster_parallel_currencies_for_the_eurozone_final.pdf">Ludwig Shuster</a> γράφει ότι η ιδέα των παράλληλων νομισμάτων συζητήθηκε πριν από τη δημιουργία του ευρώ. Για παράδειγμα, είχε προταθεί να εισαχθεί αρχικά το ευρώ συμπληρωματικά προς τα εθνικά νομίσματα, για να γίνει πιο ήπια η μετάβαση προς την πλήρη ολοκλήρωση. Όπως ξέρουμε τώρα, οι φορείς χάραξης πολιτικής ακολούθησαν ένα διαφορετικό μονοπάτι. Ομοίως, ύστερα από την ένωση, η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση αποφάσισε να βγάλει το Ostmark από την κυκλοφορία μετά από την εισαγωγή του Deutschmark αντί να το διατηρήσει ως ένα δευτερεύον νόμισμα στη διάρκεια μιας μεταβατικής περιόδου (ο τότε υπουργός Οικονομικών, δεν ήταν σε θέση να κερδίσει στήριξη για αυτή την ιδέα). 
 
Τα βασικά των παράλληλων νομισμάτων 
 
Ο <a href="http://johnhcochrane.blogspot.it/2015/02/beware-of-greeks-bearing-bonds.html#more">John Cochrane</a> γράφει ότι στις σύγχρονες χρηματοπιστωτικές αγορές, μια χώρα δεν χρειάζεται καν να έχει το δικαίωμα να τυπώσει χρήματα, προκειμένου….. να τυπώσει χρήματα. Τα ομόλογα είναι λεφτά αυτές τις ημέρες. Η Ελλάδα μπορεί να τυπώσει IOUs. Ο <a href="http://blogs.ft.com/gavyndavies/2012/05/24/a-parallel-currency-for-greece/?Authorised=false">Gavyn Davies</a> γράφει ότι αυτά τα IOUs δεν θα αποκτήσουν επισήμως την ιδιότητα του νόμιμου χρήματος, από τη στιγμή που είναι ρητά ενάντια στους όρους των συνθηκών. Ο <a href="http://yanisvaroufakis.eu/2014/02/15/bitcoin-a-flawed-currency-blueprint-with-a-potentially-useful-application-for-the-eurozone/">Γ. Βαρουφάκης</a> γράφει ότι το μεγάλο πλεονέκτημα τέτοιων σχημάτων είναι ότι δημιουργεί μια πηγή ρευστότητας για τις κυβερνήσεις που είναι εκτός των αγορών ομολόγων, δεν περιλαμβάνει τις τράπεζες και βρίσκεται εκτός των περιορισμών που επιβάλλονται από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. 
 
Οι <a href="http://www.economonitor.com/blog/2015/04/greek-parallel-currency-how-to-do-it-properly/">Biagio Bossone και Marco Cattaneo</a> γράφουν ότι η εισαγωγή ενός ελληνικού παράλληλου νομίσματος θα μπορούσε να λάβει χώρα με δύο τουλάχιστον τρόπους. Η πρώτη οδός θα ήταν η Ελλάδα να εκδώσει IOUs, δηλαδή υποσχετικές για την πληρωμή αυτού που φέρει ευρώ, σε μια μελλοντική λήξη. Βασικά, αυτά τα IOUs θα είναι εκφρασμένα σε ευρώ ομόλογα, που εκδίδονται και χρησιμοποιούνται να αντικαταστήσουν ευρώ για την πληρωμή μισθών, συντάξεων κ.α. Η δεύτερη οδός θα ήταν να εκδοθούν Tax Credit Certificates (TCC) και να αποδοθούν σε εργαζόμενους και επιχειρήσεις χωρίς καμία επιβάρυνση. Τα TCC θα δίνουν το δικαίωμα στον κάτοχό τους, μείωσης του φόρου ενός αντίστοιχου ποσού που θα λήγει, ας πούμε, δύο χρόνια μετά την έκδοση. Τέτοια δικαιώματα θα μπορούσαν να ρευστοποιηθούν σε αντάλλαγμα για ευρώ και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για σκοπούς δαπανών. Η ρευστοποίηση των TCC θα λάβει χώρα αντί αγορά TCC από εκείνους που θα έδιναν ευρώ σε αντάλλαγμα για το δικαίωμα μελλοντικών φοροαπαλλαγών. 
 
Ο <a href="http://www.nakedcapitalism.com/2015/02/robert-parenteau-get-tan-yanis-timely-alternative-financing-instrument-greece.html">Paul Parentau</a> γράφει ότι όταν εκδίδονται χρεόγραφα φορολογικών προσδοκιών, η κυβέρνηση ουσιαστικά τιτλοποιεί τις μελλοντικές φορολογικές υποχρεώσεις των πολιτών της, και δημιουργεί αυτό που ισοδυναμεί με πίστωση φόρου. Αυτή η πίστωση φόρου δεν θα πρέπει να λογίζεται ως υποχρέωση στον ισολογισμό της κυβέρνησης και δεν θα απαιτεί σειρά μελλοντικών πληρωμών τόκων. Ο <a href="http://www.ceps.eu/system/files/No4_TM%20Parallel%20Currency_0.pdf">Thomas Mayer</a> γράφει ότι η ζήτηση για ειδικό κρατικό χρέος μπορεί να δημιουργηθεί απαιτώντας από τους εργοδότες να πληρώνουν κάθε αύξηση του κατώτατου μισθού, σε αυτό το νόμισμα. Για να προστατευτούν οι ισολογισμοί των τραπεζών, οι εγχώριες αρχές θα μπορούσαν να φορολογήσουν την απόσυρση καταθέσεων και τις μεταβιβάσεις χρημάτων στο εξωτερικό, με το ποσοστό της έκπτωσης των νέων μέσων πληρωμής του ευρώ στην αγορά. 
 
Ο <a href="http://www.ceps.eu/system/files/No4_TM%20Parallel%20Currency_0.pdf">Thomas Mayer</a> γράφει ότι καθώς το εργασιακό κόστος θα προκύψει εν μέρει σε ευρώ και το υπόλοιπο στο παραλλήλω νόμισμα, το εργασιακό κόστος που αποτελείται όσο από το ευρώ όσο και από το παράλληλο νόμισμα, θα υποχωρούσε το εργασιακό κόστος μόνο στο ευρώ. Αυτό θα αύξανε την ανταγωνιστικότητα και ιδιαίτερα τις εξαγωγές που βοηθούν τις labor extensive εξαγωγές (π.χ. τον τουρισμό). 
 
Ιστορικά παραδείγματα 
 
Ο <a href="http://www.ceps.eu/system/files/No4_TM%20Parallel%20Currency_0.pdf">Thomas Mayer </a>γράφει ότι υπάρχουν ιστορικά παραδείγματα ενός παράλληλου νομίσματος που εισήχθη στη διάρκεια περιόδων οικονομικής πίεσης, τα οποία εξαφανίστηκαν στη συνέχεια. Για παράδειγμα, η Καλιφόρνια το 2009 πλήρωσε χρέος σε IOUs που κυκλοφόρησαν προσωρινά ως παράλληλο νόμισμα του δολαρίου. Το κράτος εξαγόρασε τέτοια IOUs έναντι δολαρίων αφού είχε χαλαρώσει η οικονομική ένταση. Επίσης, στη διάρκεια του αμερικανικού εμφυλίου, τα κράτη της Ένωσης στον Βορρά εισήγαγαν United States Notes για να χρηματοδοτήσουν το κόστος πολέμου. Αυτά τα χρεόγραφα, που ονομάστηκαν Green Backs, κυκλοφόρησαν ως νόμισμα παράληλα με το χρυσό δολάριο και στη συνέχεια εξαγοράστηκαν από την αμερικανική κυβέρνηση. Στο πλαίσιο αυτής της εμπειρίας, οι επαρχίες της Αργεντινής εξέδωσαν IOUs στη διάρκεια της κρίσης χρέους του 2001. Αλλά αυτό ήταν μόλις ένα προοίμιο για την εγκατάλειψη του συνδέσμου πέσο-δολάριο και της εισαγωγής ενός καθεστώτος κυμαινόμενης συναλλαγματικής ισοτιμίας για το αργεντίνικο νόμισμα. 
 
Οι B<a href="http://www.economonitor.com/blog/2013/04/euro-or-drachma-or-both-a-temporary-parallel-currency-concept/">agio</a><a href="http://www.economonitor.com/blog/2013/04/euro-or-drachma-or-both-a-temporary-parallel-currency-concept/"> Bossone και Marco Cattaneo</a> γράφουν ότι καμία από αυτές τις προσπάθειες δεν έχουν διεξαχθεί σε τόσο μεγάλη κλίμακα για να αντιμετωπίσουν με επιτυχία το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας και ασφαλώς όχι στο πλαίσιο μιας νομισματικής ένωσης που να διαχειρίζεται ένα παράλληλο νόμισμα σε μια συμφωνημένη διαδικασία με άλλα κράτη-μέλη. Ο <a href="http://jpkoning.blogspot.gr/2015/05/alberta-prosperity-certificates-and.html">JP </a><a href="http://jpkoning.blogspot.gr/2015/05/alberta-prosperity-certificates-and.html">Konin</a>g γράφει ότι η Alberta το 1936 και η Ελλάδα το 2015 βρίσκονται σε παρόμοιες καταστάσεις. Και οι δύο δεν εκδίδουν νόμισμα εντός μιας μεγαλύτερης νομισματικής ζώνης. Και οι δύο έχουν απαίσια πίστωση. Καμιά δεν είναι μέλος μιας μεγαλύτερης δημοσιονομικής ένωσης. Στις αρχές Αυγούστου 1936, όταν ξεκίνησε το πρόγραμμα, ένας άνεργος κάτοικος της Alberta πληρωνόταν 1 πιστοποιητικό για κάθε ένα δολάριο που κόστιζε η εργασία του. Αυτό το πιστοποιητικό θα πληρωνόταν από την κυβέρνηση της Alberta δύο χρόνια μετά, ή τον Αύγουστο του 1938, έναντι 1 δολαρίου Καναδά. 
 
Δύσκολο πράγμα να γίνει στην πράξη 
 
Ο <a href="http://jpkoning.blogspot.gr/2015/05/alberta-prosperity-certificates-and.html">JP Koning</a> γράφει ότι η έκδοση παράλληλων νομισμάτων φαίνεται μια δύσκολη μάχη να κερδηθεί καθώς όποιος σχεδιάζει ένα ελληνικό παράλληλο νόμισμα, έρχεται αντιμέτωπος με ένα αίνιγμα. Προκειμένου να πληρώσει τους λογαριασμούς της η κυβέρνηση μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο από το να εισάγει ένα ευμετάβλητο asset που διαπραγματεύεται με έκπτωση έναντι του ευρώ. Αυτή η μεταβλητότητα του asset και η σχετική απουσία ρευστότητας δεν θα το καταστήσει πολύ δημοφιλή στους αποδέκτες του. Μια προσπάθεια να καταστεί αυτό το asset περισσότερο αποδεκτό στη διαπραγμάτευση θεσπίζοντας έναν συντελεστή μετατροπής ένα προς ένα με το ευρώ, θα έχει ως αποτέλεσμα ένα μικρό βραχυκύκλωμα του σχήματος, καθώς όλοι θα θέλουν να πληρωθούν τα IOUs. 
 
Ο <a href="http://jpkoning.blogspot.gr/2015/05/alberta-prosperity-certificates-and.html">JP Koning</a> γράφει ότι εάν τα IOUs διαπραγματεύονται με ένα μεταβλητό discount σε ευρώ, τότε η ικανότητά τους να λειτουργήσουν ως ένα ανταγωνιστικό μέσο συναλλαγής θα υποστεί πλήγμα. Αυτή η έλλειψη ρευστότητας έρχεται σε αντίθεση με ένα από τα βασικά σημεία πώλησης ενός ελληνικού παράλληλου νομίσματος, το οποίο είναι να χρηματοδοτείται η κυβέρνηση εκτοπίζοντας ορισμένα από τα μέσα συναλλαγής που κυκλοφορούν ήδη, τα ευρώ, από τα πορτοφόλια των πολιτών. Κατά προτίμηση, τα ανεπιθύμητα ευρώ θα οδηγηθούν πίσω στην ΕΚΤ για να ακυρωθούν, μειώνοντας την κυριότητα της ΕΚΤ, αλλά αυξάνοντας το κυριαρχικό δικαίωμα του ελληνικού κράτους, καθώς τα ελληνικά IOUs σπεύδουν να καλύψουν το κενό. Ωστόσο, εάν η νέα παράλληλη μονάδα δεν μπορεί να συναγωνιστεί με την ρευστότητα του ευρώ, τότε θα υπάρξει πολύ λίγος χώρος για τα ελληνικά IOUs στα ελληνικά χαρτοφυλάκια, και λίγη ελάφρυνση στα δημόσια οικονομικά. 
 
Ο J<a href="http://jpkoning.blogspot.gr/2015/05/alberta-prosperity-certificates-and.html">P Koning </a>γράφει ότι εάν η ελληνική κυβέρνηση προσπαθήσει να προωθήσει την ρευστότητα του παράλληλου νομίσματός της έχοντάς το να διαπραγματεύεται σε μια σταθερή ισοτιμία ένα προς ένα έναντι του ευρώ, τότε μια αλλοιωμένη εκδοχή του Gresham Law θα κατακλύσει την Ελλάδα. Η προθυμία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να αγοράσει bad money από το δημόσιο με καλά λεφτά, θα προάγει την μαζική μετατροπή σε ευρώ και ως εκ τούτου θα βγάλει όλα τα bad money από την κυκλοφορία. Το ελληνικό παράλληλο νόμισμα θα σταματήσει να υπάρχει. 
 
Ο <a href="http://neweconomicperspectives.org/2013/12/exit-austerity-without-exiting-euro.html">Robert Parenteau</a> γράφει ότι το discount θα αποτυπώνει τους κινδύνους ότι η Ελλάδα είτε θα αλλάξει την άποψή της για να αποδεχτεί το δικό της ομόλογο για πληρωμές φόρων, ή ότι θα αναστείλει το roll-over, ουσιαστικά κηρύσσοντας στάση πληρωμών στη δική της νέα κατηγορία χρέους. Ο <a href="http://marginalrevolution.com/marginalrevolution/2013/07/is-there-a-new-and-good-plan-to-exit-the-euro.html">Tyler Cowen</a> γράφει ότι το πρόβλημα είναι αυτό της αξιοπιστίας. Ακόμη και το να υπάρχει ένα νέο νόμισμα, χωρίς να έχει σημασία το σχέδιο, θα μπορούσε να προκαλέσει τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι τα ποσά των τραπεζικών τους λογαριασμών θα μετατραπούν, οδηγώντας σε bank runs. 
<div>
 
<a href="http://www.capital.gr/" target="_blank">πηγή</a></div>

Τα οικονομικά των παράλληλων νομισμάτων

BRUEGEL του Jeremie Cohen-Setton Τι διακυβεύεται: Καθώς η Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρή έλλειψη ευρώ, η ιδέα της εισαγωγής ενός παράλλη...

Διαβάστε την συνέχεια

Ευρώπη και Ελλάδα: Η ζημιά έχει ήδη γίνει

Ellada simera 0 Ελλάδα, Ευρώπη, Ξένη αρθρογραφία 14:16

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEip-BuHkyjwt0IuiFH6HvWWXzGMP3bJqP-ZozNE3hfF2MDMDNIDRw-rT-e4AjKmNSFQU85KSb3tVaEYBkcWlpqDqflfCIisZYn6uaSCKOkHlCqq6uqrv2fy-Kihr70Zzm0jNNOYsuWd_bUz/s1600/europe+greece.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="366" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEip-BuHkyjwt0IuiFH6HvWWXzGMP3bJqP-ZozNE3hfF2MDMDNIDRw-rT-e4AjKmNSFQU85KSb3tVaEYBkcWlpqDqflfCIisZYn6uaSCKOkHlCqq6uqrv2fy-Kihr70Zzm0jNNOYsuWd_bUz/s640/europe+greece.jpg" width="640" /></a></div>
 
BLOOMBERG VIEW 
<div>
Του Clive Crook</div>
 
Με τις δύο πλευρές να συντάσσουν τις τελικές τους προτάσεις, και μια οριστική κρίση χρέους να θεωρείται επικείμενη, οι μήνες μικροπολιτικής αναφορικά με την Ελλάδα, ίσως επιτέλους να φτάνει στο τέλος. Αλλά ποιος ξέρει πραγματικά; Μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι το να γίνει αυτό το χάος χειρότερα, θα έθετε σε δοκιμασία ακόμη και αυτές τις αρχές. Δεν ξέρω. Νομίζω ότι με αυτό ασχολούνται. 
 
Ό,τι και να συμβεί, αναλογιστείτε για μια στιγμή την ζημιά που ήδη έχει γίνει στη διάρκεια του αδιεξόδου. Ζημιά η οποία θα επιμείνει ακόμη και εάν δεν φτάσουμε στο χείλος (του γκρεμού), και αν και επιτευχθεί μια συμφωνία για να αποφευχθεί μια ελληνική χρεοκοπία και έξοδο από το ευρώ. 
 
Πρώτον, η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, η οποία ήταν άσχημη από την αρχή, έχει επιδεινωθεί περαιτέρω. Οι αποταμιευτές έχουν αποσύρει τις καταθέσεις τους από τις ελληνικές τράπεζες. Οι επενδυτές έχουν σφυροκοπήσει το χρηματιστήριο. Υπό αυτές τις συνθήκες, λίγες επιχειρήσεις επιλέγουν να επενδύσουν ή να επεκταθούν. Παρά το φθηνό πετρέλαιο και ένα ασθενέστερο ευρώ, η ελληνική οικονομία έχει περιέλθει ξανά σε ύφεση. 
 
Δεύτερον, ως αποτέλεσμα, η κακή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας είναι τώρα χειρότερη. Όποιοι δημοσιονομικοί στόχοι και αν συμφωνηθούν τελικά –αν υποτεθεί ότι θα συμβεί- θα είναι πιο δύσκολο να τους πετύχει η χώρα. Μια επαρκής συμφωνία, πριν από τέσσερις μήνες, για την σταθεροποίηση των δημόσιων οικονομικών της Ελλάδας και την αποκατάσταση της ανάπτυξης, ίσως πλέον να μην λειτουργεί. Η Ελλάδα ήδη έχει δύο αποτυχημένα προγράμματα διάσωσης. Το αδιέξοδο καθιστά την αποτυχία του επόμενου προγράμματος, εάν υπάρξει τέτοιο, πιο πιθανή. 
 
Τρίτον, ο κόσμος έχει μάθει πως μια έξοδος από το ευρώ δεν είναι απλώς νοητό, αλλά έχει υποστηριχθεί, ως ένα είδους πειθαρχικό μέτρο, από αξιωματούχους στη Γερμανία και σε άλλες χώρες. Είναι ευρέως κατανοητό ότι εάν η Ελλάδα βγει από την ευρωζώνη ή υποχρεωθεί να το κάνει, η προσοχή θα στραφεί, αργά ή γρήγορα, στο ερώτημα του ποιος είναι μετά. Κάθε σοβαρό οικονομικό ολίσθημα θα εγείρει αυτό το ερώτημα. Λιγότερο ευρέως κατανοητό είναι ότι μεγάλο μέρος αυτής της ζημιάς στα θεμέλια της ζώνης του ευρώ έχει ήδη γίνει, και είναι μη αναστρέψιμη. Μόλις σκεφτεί κανείς το αδιανόητο –συζητηθούν τα υπέρ και τα κατά, αρχίσουν τα σχέδια για αυτό- δεν υπάρχει γυρισμός. 
 
Στην πανηγυρική –αν και καθυστερημένη- παρέμβαση το 2012, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Mario Draghi, δήλωσε πως θα έκανε οτιδήποτε για να κρατήσει ενωμένο το ευρώ. Η οικονομία της Ευρώπης οδηγήθηκε σε ράλι. Οτιδήποτε και να συμβεί αυτή την εβδομάδα ή την επόμενη αναφορικά με την Ελλάδα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν υπαναχωρήσει από αυτή την υπόσχεση: θα μπορούσαν να κάνουν οτιδήποτε χρειαστεί, αλλά χρειάζεται να σκεφτούν πρώτα για αυτό. Η οικονομική κρίση της Ευρώπης ήταν μια ευκαιρία να δείξουμε στις χρηματοπιστωτικές αγορές ότι το ευρώ είναι για την Ελλάδα ότι το δολάριο, ας πούμε για τη Δυτική Βιρτζίνια (χωρίς να προσβάλλουμε κανέναν). Ό,τι και να συμβεί στη συνέχεια, τώρα ξέρουμε ότι είναι διαφορετικά. 
 
Το είδος της συμφωνίας που θα μπορούσε να δώσει τέλος στο αδιέξοδο δεν είναι εύκολο να το φανταστούμε, και ποτέ δεν ήταν. Τα ζωτικά συστατικά είναι λιγότερο απαιτητικοί δημοσιονομικοί στόχοι από τους απίστευτα σοβαρούς περιορισμούς του τρέχοντος προγράμματος διάσωσης, πολιτικές δεσμεύεις που θα πληρούν αυτούς τους εφικτούς στόχους και περαιτέρω αναδιάρθρωση του χρέους για να γίνει το πρώτο συστατικό συμβατό με το δεύτερο. 
 
Η επεξεργασία των λεπτομερειών ενός τέτοιου σχεδίου αναγκαστικά θα έπαιρνε χρόνο. Αλλά η Ελλάδα και οι πιστωτές της δεν είχαν καν προχωρήσει σε μια τέτοια συζήτηση. Τα πίσω-μπρος είχαν εστιάσει στο τρέχον αποτυχημένη πρόγραμμα διάσωσης και στο εάν η Ελλάδα θα παρέμενε συνδεδεμένη με αυτό ή όχι. Και αυτή η γελοία διαμάχη έχει διεξαχθεί υπό τη διαρκή απειλή της οικονομικής κατάρρευσης. 
 
Η δέσμευση για το σχήμα (αν όχι και για τις λεπτομέρειες) μιας λογικής συμφωνίας, με μια οικονομική ανάσα ενώ ήταν σε εξέλιξη η διαπραγμάτευση, θα μπορούσε να έχει επιτευχθεί τον Φεβρουάριο. Οι απαραίτητες προϋποθέσεις ήταν, και για τις δύο πλευρές, μια προθυμία για συμβιβασμό. Από την ελληνική πλευρά, ένα πολύ λιγότερο συγκρουσιακό στυλ, και από την ευρωπαϊκή πλευρά, μια προσπάθεια να βοηθήσουν τους ηγέτες της Ελλάδας να πουλήσουν μια μη δημοφιλή συμφωνία στους ψηφοφόρους τους. Αντιθέτως, οι Έλληνες συμπεριφέρθηκαν σαν να είχαν αλλάξει όλοι οι κανόνες και ότι εκείνοι θα υπαγόρευαν τους όρους, ενώ η Ευρώπη ζήτησε φανερή συνθηκολόγηση. 
 
Ήταν συνολικά, μια εντυπωσιακή αποτυχία της ηγεσίας. Και όταν πρόκειται για την Ευρώπη και τις αποτυχίες των ηγεσιών, δεν ενθουσιάζεται κανείς εύκολα. 
 
<a href="http://www.capital.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Ευρώπη και Ελλάδα: Η ζημιά έχει ήδη γίνει

BLOOMBERG VIEW Του Clive Crook Με τις δύο πλευρές να συντάσσουν τις τελικές τους προτάσεις, και μια οριστική κρίση χρέους να θεωρείτα...

Διαβάστε την συνέχεια

Είναι εφικτή η στροφή της Ελλάδας προς την Ρωσία;

Ellada simera 0 Εξωτερική Πολιτική 14:02

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhp5AEbhb6lrgE-nPmRAmLq3gL-5idhRyUN6NINRTGOay6bw2sHVZdDzvY3wYDfKcZMHG7SOr46hwlX_gPHc8l25AU1x_y10u-JUjKzOdC2JnCiDCWgNYmYYflsi-nrY7h0OZr8DXB0NMP1/s1600/einai+efikti+h+strofi+pros+tin+mosxa.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhp5AEbhb6lrgE-nPmRAmLq3gL-5idhRyUN6NINRTGOay6bw2sHVZdDzvY3wYDfKcZMHG7SOr46hwlX_gPHc8l25AU1x_y10u-JUjKzOdC2JnCiDCWgNYmYYflsi-nrY7h0OZr8DXB0NMP1/s640/einai+efikti+h+strofi+pros+tin+mosxa.jpg" width="640" /></a></div>
 
Η αιφνιδιαστική επίσκεψη Λαφαζάνη στη Μόσχα και οι τρεις προϋποθέσεις για να αποκοπεί η Ελλάδα από τη Δύση και να προσδεθεί στη Ρωσία Η αιφνίδια -υπό την έννοια της μη προγραμματισμένης και ανακοινώσιμης- επίσκεψης του κ. Λαφαζάνη στη Μόσχα, καθ’ ην στιγμή ο κ. Τσίπρας τηλεφωνούσε στον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ, με αίτημα να πιέσει τους δανειστές να αποδεχθούν τις ελληνικές προτάσεις, προξενεί τουλάχιστον απορία, έστω και ως προς τον χρόνο που πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη αυτή. Πώς μπορεί να εξηγηθεί άραγε αυτή η ενέργεια του κ. Λαφαζάνη; Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ακολουθεί δική του εξωτερική πολιτική, και θέλει να «κάψει» την ελληνοαμερικανική προσέγγιση, αλλά και να οδηγήσει σε αποτυχία τις διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης -στην οποία συμμετέχει- με τους δανειστές; Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα πόσο γνωρίζει το αντικείμενο του υπουργείου του ο κ. Λαφαζάνης (τα αιτήματά του προς τους αρμοδίους του Αζερμπαϊτζάν, είχαν προκαλέσει απορίες, επειδή εξ αντικειμένου δεν μπορούσαν να ικανοποιηθούν), ή αν ενεργεί χωρίς πολιτικό κριτήριο στις ενέργειές του (όπως ακριβώς και ο κ. Σόιμπλε). Το βέβαιο πάντως είναι, πως επιδιώκει στροφή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, χωρίς να εμπίπτει στις αρμοδιότητές του, η οποία γίνεται ακαίρως και μάλλον χωρίς μελέτη των συνεπειών της. Είναι γεγονός, πως μετά το 1974 αυξήθηκε αλματωδώς το αντιαμερικανικό πνεύμα των Ελλήνων πολιτών, όταν προστέθηκαν στους παραδοσιακούς αντι-αμερικανούς και οι πολυπληθείς αστοί -φιλοαμερικανοί έως τότε λόγω αντικομμουνισμού- μετά την απροκάλυπτη βοήθεια του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην τουρκική εκστρατεία κατά ανυπεράσπιστης ουσιαστικώς μικρής χώρας. Η πολιτική όμως δεν εδράζεται σε συναισθηματισμούς, αλλά στην ψυχρή λογική. Κανόνας για κάθε πολιτικό πρέπει να είναι η από τον χρόνο και τα γεγονότα εδραιωμένη σύσταση, που περιλαμβάνεται στην εισαγωγή του ογκώδους συγγράμματος του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη για την ελληνική πολιτική ιστορία: «Κάθε υπουργός Εξωτερικών οφείλει να ταυτίζει τα συμφέροντα της χώρας του, με τα συμφέροντα του εκάστοτε ισχυρού». Για «ταύτιση» γίνεται λόγος, όχι για υποτέλεια. Οι επιθυμίες κυβερνητικών στελεχών να αποκοπεί η Ελλάδα από την Δύση και να προσδεθεί στην Ρωσία, αλλά και άλλων που νομίζουν ότι με παρόμοιες νύξεις θα «εκβιάσουν» τους ισχυρούς της Δύσης, ίσως λειτουργήσουν σε βάρος μας. Και τούτο διότι, για να συμβεί αυτό πρέπει να ισχύουν τρεις προϋποθέσεις: Πρώτον, να θελήσει ο ελληνικός λαός τέτοια δραστική μεταστροφή, δεύτερον να επιτρέψουν οι ΗΠΑ να εγκαταλείψει μια χώρα το ΝΑΤΟ και να προσχωρήσει στον αντίπαλο, τον οποίο μάλιστα θέλουν να εξασθενήσουν, αν όχι να εξαλείψουν, και τρίτον να θέλει και να μπορεί η Ρωσία να αντιπαρατεθεί, ακόμη και ενόπλως, στις ΗΠΑ, σε μια τέτοια προοπτική. Επειδή, και οι τρεις ανωτέρω προϋποθέσεις δεν ευνοούν την ελληνική απομάκρυνση από την Δύση, είναι προφανώς πως παίζουν με την φωτιά όσοι προχωρούν περισσότερο από αυτό που πρέπει. Ο υπογραφόμενος, είχα γράψει άρθρο για το οποίο αναγνώστης σχολίασε ότι κάνω ρωσική προπαγάνδα. Τώρα ίσως κάποιος άλλος να με κατηγορήσει για αντιρωσική προπαγάνδα. Αλίμονο όμως αν την πολιτική ανάλυση την επηρεάζουν τα συναισθήματα. Δεν έκρυψα ότι συμφωνώ με τις απόψεις του ΥΠΕΞ κ. Ν. Κοτζιά (τις τωρινές, και όχι αυτές όταν συνίδρυε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ), ότι παραμένουμε στο δυτικό στρατόπεδο, αλλά αφήστε μας να αναπνεύσουμε. Το πλησίασμα για οικονομικούς λόγους με Ρωσία και Κίνα προωθεί τα ελληνικά συμφέροντα. Και ενέργειες, όπως οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας, ευνοούν μόνον τις ΗΠΑ, αλλά είναι σε βάρος της Ευρώπης, και κυρίως της Ελλάδας. Άλλο όμως αυτό, αλλά η εγκατάλειψη στρατοπέδου και η προσχώρηση στον αντίπαλο. Οι ΗΠΑ φυσικά δεν θα επιτρέψουν με κανένα τρόπο αλλαγή πλεύσης. Το ευκολότερο που μπορούν να κάνουν είναι η αλλαγή της κυβέρνησης. Δεν θα το αναλύσω σήμερα αυτό. Αντ’ αυτού όμως, να μεταφέρω ένα περίεργο δημοσίευμα από την Pravda, στο οποίο αναφέρεται πως «Οι Ρώσοι περιμένουν προβοκάτσια με «Δεύτερο Μαλαισιανό Boeing»! Την εντυπωσιακή άποψη, ότι αν ο κ. Τσίπρας, πηγαίνοντας στην Πετρούπολη στις 19 Ιουνίου στην διάσκεψη των BRICKS, έχει πολύ «στενές» επαφές με τον Ρώσο πρόεδρο κ. Βλαδιμίρ Πούτιν, σηματοδοτώντας μια σημαντική γεωστρατηγική στροφή στην ευρύτερη περιοχή, τότε η Δύση για να ακυρώσει την όποια προοπτική ανατροπής των γεωπολιτικών ισορροπιών, μπορεί να προκαλέσει ένα δεύτερο μαλαισιανό Boeing- προβοκάτσια, (another Boeing to break Russia ??), εκφράζει στην ρωσική εφημερίδα Pravda ο πολύ γνωστός Ρώσος στρατηγικός αναλυτής Sergei Mikheyev, Γενικός Διευθυντής του Center for Current Politics της Μόσχας. Ο Ρώσος αναλυτής υποθέτει, ότι δεν αποκλείεται να οργανώσουν κατά του κ. Πούτιν -που έχει παρασύρει την Ελλάδα στις θέσεις του-, κάποια μεγάλη προβοκάτσια ακόμα και μέσα στο καλοκαίρι, «όπως η μεγάλη προβοκάτσια με το μαλαισιανό Boeing που είχε καταρριφτεί σε ουκρανικό έδαφος τον Ιούλιο του 2014. Τότε όλα τα δυτικά ΜΜΕ είχαν επιρρίψει την ευθύνη για τα θύματα της αεροπορικής τραγωδίας στον Ρώσο πρόεδρο, προσπαθώντας να στρέψουν την διεθνή κοινή γνώμη εναντίον του και να προκαλέσουν σοβαρές ρωγμές στο εσωτερικό της Ρωσίας με προοπτική την ανατροπή του. Λειτούργησε όμως αντίστροφα. <a href="http://www.triklopodia.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Είναι εφικτή η στροφή της Ελλάδας προς την Ρωσία;

Η αιφνιδιαστική επίσκεψη Λαφαζάνη στη Μόσχα και οι τρεις προϋποθέσεις για να αποκοπεί η Ελλάδα από τη Δύση και να προσδεθεί στη Ρωσία Η α...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι βασιλείς της ελίτ (α)

Ellada simera 0 κόσμος 13:38

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwmgzY0N6MCILqLCunhUPRh64lsiRgV2JZHqn-2URl5rEL0QLr6gnxAc2xj569ukm_ZLCpLRyIfSdk7s7ByOKBJygyEsHp4D167FDuOfWQthXGvGV9SFecKJHYPA-LBWbRUKGBGM8T1a_q/s1600/oi+basileis+tis+elit.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="410" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwmgzY0N6MCILqLCunhUPRh64lsiRgV2JZHqn-2URl5rEL0QLr6gnxAc2xj569ukm_ZLCpLRyIfSdk7s7ByOKBJygyEsHp4D167FDuOfWQthXGvGV9SFecKJHYPA-LBWbRUKGBGM8T1a_q/s640/oi+basileis+tis+elit.jpg" width="640" /></a></div>
 
 
Όλα όσα συζητούνται για τον πλούτο και τη δύναμη των Rothschild, μοιάζουν να είναι «αποκυήματα» της ανθρώπινης φαντασίας – εν τούτοις, πρόκειται πράγματι για την ισχυρότερη και πλουσιότερη οικογένεια του πλανήτη, με μία χωρίς όρια επιρροή<a href="https://www.blogger.com/null" name="more"></a> 
<blockquote class="tr_bq">
«Τα χρήματα είναι ο Θεός της εποχής μας και οι Rothschild ο προφήτης Του» 
(H. Heine, Μάρτιος 1841).</blockquote>
Άρθρο 
 
Όπως έχω ήδη αναφέρει (<a href="http://www.analyst.gr/2015/05/27/ta-ergaleia-tis-elite/">κείμενο</a>) οι περισσότεροι απλοί άνθρωποι, οι επιστήμονες, οι καλλιτέχνες, οι αθλητές, εμείς που γράφουμε, ιδίως δε οι πολιτικοί, διεκδικούν από το περιβάλλον τους δύο βασικά πράγματα: την αγάπη, καθώς επίσης την επιβεβαίωση πως είναι σημαντικοί, ότι αξίζουν. 
 
Σε πλήρη αντίθεση όμως με όλους τους άλλους, η <a href="http://www.analyst.gr/2014/12/22/h-kentrika-elegxomeni-oikonomia-ths-elite/">ελίτ του χρήματος</a> αδιαφορεί εντελώς για την αγάπη ή για την επιβεβαίωση των άλλων, ενώ επιδιώκει ένα και μοναδικό πράγμα: την αύξηση της δύναμης της, έτσι ώστε να επιβάλλει την κυριαρχία της στις «μάζες» –να κινεί τα νήματα δηλαδή, παραμένοντας στο παρασκήνιο, μακριά από τα βλέμματα του κόσμου. 
 
Στα πλαίσια αυτά, όλα όσα συζητούνται για τον πλούτο και τη δύναμη των Rothschild, των βασιλέων της ελίτ, μοιάζουν να είναι «αποκυήματα» της ανθρώπινης φαντασίας – υπερβολικά δηλαδή, ψεύτικα, θεωρίες συνωμοσίας, παράλογα και αμφίβολα. Εάν όμως παραμείνει κανείς στα γεγονότα, αποφεύγοντας τους μύθους και τις εικασίες, θα διαπιστώσει πως πράγματι πρόκειται για την ισχυρότερη και πλουσιότερη οικογένεια της Δύσης, με μία χωρίς όρια επιρροή – ενώ την ίδια στιγμή δεν εμφανίζεται σχεδόν ποτέ στα ΜΜΕ και δεν γίνεται σε καμία περίπτωση δημόσιο θέμα. 
 
Περαιτέρω, τόσο η επιρροή, όσο και η μυστικότητα της οικογένειας που αποφεύγει κάθε είδους δημοσιότητα, πριν από όλα την ανάδειξη μελών της στην πολιτική, τεκμηριώνεται από τον κατάλογο των πλουσιοτέρων ανθρώπων που δημοσιεύει ετήσια το περιοδικό Forbes – στον οποίο ποτέ δεν εμφανίζεται, παρά το ότι τα περιουσιακά της στοιχεία είναι πολλαπλάσια από αυτά του εκάστοτε πρώτου, όπως ο B. Gates (Microsoft) στο παρελθόν, με περίπου 50 δις $. 
 
Ειδικότερα, η αόρατη περιουσία των Rothschild υπολογίζεται στα 100.000 δις $ (των Rockefellers που επίσης δεν εμφανίζονται στον κατάλογο στα 11.000 δις $), όταν, για σύγκριση, η περιουσία όλων μαζί των 691 πλουσιότερων ανθρώπων που αναφέρονται στο Forbes είναι της τάξης των 2.200 δις $ – δηλαδή, περίπου 50 φορές χαμηλότερη. 
 
Το ότι καταφέρνουν τώρα να μην εμφανίζεται το όνομα τους στον κατάλογο, έτσι ώστε να παραμένουν στην αφάνεια και να μη γίνονται στόχος, είναι απλό – τους ανήκει το περιοδικό, όπως επίσης το δίκτυο διεθνών ειδήσεων Reuters, το οποίο ουσιαστικά εφοδιάζει όλα τα υπόλοιπα ειδησεογραφικά πρακτορεία του πλανήτη (πηγή: M. Morris). Με απλά λόγια, η οικογένεια καθορίζει ποιός θα είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος του πλανήτη, ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντα της – παραμένοντας στο παρασκήνιο. 
 
Περαιτέρω, θεωρώντας περιττό να ασχοληθώ με την ιστορία της οικογένειας, η οποία μετά τη δήμευση της περιουσίας της από το τρίτο Ράιχ απέφευγε επίσημα τη Γερμανία και την Αυστρία (έως το 2009, το έτος της κρίσης, όπου ίδρυσε τράπεζες και σε αυτές τις χώρες), θα περιοριστώ στο παρόν – ξεκινώντας από το ότι, διαθέτουν 950 τράπεζες σε 35 χώρες, σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, στη Βόρεια και Νότια Αμερική, στην Αυστραλία και στο Ισραήλ. 
 
Οι τράπεζες αυτές δεν φαίνονται, δεν κινούν την προσοχή δηλαδή, επειδή δεν απευθύνονται στους μέσους ιδιώτες, ενώ δεν είναι σε περιοχές που θεωρούνται προβεβλημένες – με πελάτες τους αποκλειστικά και μόνο τους υπερβολικά πλουσίους, τις μεγάλες επιχειρήσεις, τις άλλες τράπεζες, τους διεθνείς οργανισμούς, καθώς επίσης τις κυβερνήσεις των κρατών. 
 
Συμμετέχουν δε σε πάρα πολλές <a href="http://www.analyst.gr/2014/11/12/h-elite-ths-elite/">κεντρικές τράπεζες</a> του πλανήτη, συνήθως χωρίς να εμφανίζονται ως μέτοχοι – αφού επιμερίζουν τα ποσοστά τους σε περισσότερες συμμετοχές, έτσι ώστε η κάθε μία τράπεζα τους να κατέχει λιγότερο από το 5%. Η οικογένεια δεν περιορίζεται βέβαια σε τράπεζες, διαθέτοντας επί πλέον επενδυτικές εταιρείες, ασφαλιστικές, ομίλους ακίνητης περιουσίας κοκ. – όπως τη γνωστή «Royal & Sun», καθώς επίσης τον όμιλο «Black Stone». 
 
Ο όμιλος της «Black Stone», ο οποίος ιδρύθηκε το 1985 με χρήματα της οικογένειας από τον επικεφαλή του μεγαλύτερου υποκαταστήματος της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας, της «Fed New York», διαθέτει μεγάλα ποσοστά μετοχών των μεγαλυτέρων εισηγμένων επιχειρήσεων της Δύσης, συμπεριλαμβανομένων πολλών εταιρειών του δείκτη DAX της Γερμανίας – οι οποίοι είναι μόνο «κατ’ επίφαση» γερμανικοί. 
 
Προφανώς όλα τα παραπάνω προσδίδουν στην οικογένεια μία τεράστια χρηματιστηριακή δύναμη, αφού διαθέτει κάθε είδους εσωτερική πληροφόρηση – με αποτέλεσμα να μπορεί να κερδίζει «κατά το δοκούν» μυθικά ποσά, ελέγχοντας σχεδόν πλήρως τις κινήσεις των τιμών των μετοχών, των νομισμάτων, των εμπορευμάτων κοκ. Προφανώς δε είναι υπέρ της κατάργησης των μετρητών χρημάτων (<a href="http://www.analyst.gr/2015/05/19/apopseis-xrima-nees-pagides-tis-elite/">άρθρο</a>), τα οποία δεν ελέγχονται τόσο εύκολα, όσο τα «πλαστικά». 
 
Οι Rothschild συμμετέχουν επίσης στη μεγάλη επενδυτική εταιρεία «Black Rock» (γνωστή από τον έλεγχο των ελληνικών τραπεζών), η οποία διαθέτει με τη σειρά της μετοχές σε όλες τις μεγάλες πολυεθνικές, διαχειριζόμενη περιουσιακά στοιχεία ύψους 2,7 τρις $ - σχεδόν εννέα φορές περισσότερα δηλαδή, από ολόκληρο το δημόσιο χρέος της πατρίδας μας. 
 
Με δεδομένη τώρα τη δυνατότητα πολλαπλασιασμού τους με τη βοήθεια της μόχλευσης, η οποία μπορεί να ξεπεράσει τις 40 φορές (108 τρις $, όταν το παγκόσμιο ΑΕΠ είναι της τάξης των 70 τρις $), κατανοεί κανείς την τεράστια δύναμη μίας και μόνο εταιρείας της οικογένειας – η οποία δεν περιορίζεται στην κλασσική Δύση, αφούμε την τράπεζα JNR UK Ltd (Jacob and Nathaniel Rothschild) επεκτείνεται στην Ανατολική Ευρώπη, καθώς επίσης στη Ρωσία, διαθέτοντας πολύ στενές σχέσεις με τους ολιγάρχες. 
 
Προσπάθησε δε να εξαγοράσει τον πετρελαϊκό όμιλο Yukos, εμποδιζόμενη την τελευταία στιγμή από τον κ.Putin, ο οποίος το 2003 «απέσυρε από την κυκλοφορία» τον πρόεδρο της (Chodorkowski), πριν ακόμη προλάβει να την πουλήσει στην JNR UK Ltd. Φυσικά, η οικογένεια διαθέτει τη δική της μυστική υπηρεσία, αγοράζοντας το 2007 την εταιρεία «Diligence LLC», η οποία είχε ιδρυθεί το 2000 από ένα ηγετικό στέλεχος της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας, σε συνεργασία με έναν πρώην πράκτορα της CIA. 
 
Στον τομέα των πολυτίμων λίθων, η μεγαλύτερη συμμετοχή της οικογένειας είναι στην ολλανδική De Beers, η οποία σχεδόν μονοπωλεί την παγκόσμια αγορά διαμαντιών – ενώ δικοί της άνθρωποι είναι τοποθετημένοι στις σημαντικότερες κεντρικές τράπεζες του πλανήτη, στις ομάδες συμφερόντων (<a href="http://www.analyst.gr/2015/05/11/i-omada-ton-trianta-b/">άρθρο</a>), στην Παγκόσμια Τράπεζα, στο ΔΝΤ, στην <a href="http://www.analyst.gr/2010/12/11/1868/">BIS,</a> στον ΟΗΕ, στο μεγαλύτερο όμιλο ΜΜΕ του κόσμου (R.Murdoch News Corporation) κοκ. 
 
Ολοκληρώνοντας το πρώτο μέρος του άρθρου, είναι φύσει αδύνατον να απαριθμήσει κανείς όλες τις συμμετοχές και όλες τις επιχειρήσεις της οικογένειας αυτής – ενώ είναι κάτι παραπάνω από εύλογη η εντύπωση των περισσοτέρων ανθρώπων, σύμφωνα με την οποία πρόκειται για μυθικά πρόσωπα. 
 
Εν τούτοις, τα πρόσωπα αυτά δεν είναι μόνο αληθινά αλλά, το βασικότερο, επιδιώκουν να <a href="http://www.analyst.gr/2015/04/14/i-diktatoria-tis-elit/">κυβερνήσουν</a>απολυταρχικά ολόκληρο τον πλανήτη – έχοντας πρόσφατα δρομολογήσει το γνωστό ως «<a href="http://www.analyst.gr/2015/05/29/to-oikonomiko-nato/">οικονομικό ΝΑΤΟ</a>», μέσω του οποίου θα καταργηθεί πολύ εύκολα η δημοκρατία. Ένα από τα βασικότερα εργαλεία τους βέβαια είναι το <a href="http://www.analyst.gr/2015/05/29/i-logiki-tis-diagrafis/">ευρώ</a> – το οποίο δεν θα επιτρέψουν να διακινδυνεύσει ούτε από την Ελλάδα, ούτε από το άλλο παράσιτο της Ευρωζώνης, όπως θεωρείται η Γερμανία (<a href="http://www.analyst.gr/2013/12/03/4972/">ανάλυση</a>). 
 
Άρης Οικονόμου, Senior Analyst (finance & markets) 
 
<a href="http://www.analyst.gr/">Analyst Team. </a> 
 
<a href="http://www.logiosermis.net/" target="_blank">πηγή</a>

Οι βασιλείς της ελίτ (α)

Όλα όσα συζητούνται για τον πλούτο και τη δύναμη των Rothschild, μοιάζουν να είναι «αποκυήματα» της ανθρώπινης φαντασίας – εν τούτοις, π...

Διαβάστε την συνέχεια

Politico: H Ελλάδα μπορεί να μη χρωστά 350 δισ. αλλά μόνο 36 δισ. !

Ellada simera 0 Ελλάδα, Ευρώπη, οικονομία, Πρωτοσέλιδα 13:33

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiyVTOIKKKUdFYQNnsxaIIqbeAchYclS5BT9HAoPNa83IKrV83Kf2KNAWQ4O657W3Sl-TFTi7Bx6AvPFz1w_2uRG7PDHTCUFpv1yqUmiExJPMPRDQstrNPQy2LJ3HaTs8rpdCgN7YOkQSZO/s1600/posa+xrimata+xrwsta+h+ellada.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="386" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiyVTOIKKKUdFYQNnsxaIIqbeAchYclS5BT9HAoPNa83IKrV83Kf2KNAWQ4O657W3Sl-TFTi7Bx6AvPFz1w_2uRG7PDHTCUFpv1yqUmiExJPMPRDQstrNPQy2LJ3HaTs8rpdCgN7YOkQSZO/s640/posa+xrimata+xrwsta+h+ellada.jpg" width="640" /></a></div>
 
Πόσα χρήματα χρωστάει πραγματικά η Ελλάδα στους δανειστές; Εξαρτάται από το πώς υπολογίζεται... 
<a href="https://www.blogger.com/null" name="more"></a> 
Καθώς η ελληνική κρίση χρέους οδηγείται προς μια μεγάλη στάση πληρωμών και μια εν δυνάμει καταστροφή, τα γνωστά πολιτικά διασταυρούμενα πυρά έχουν αναθερμανθεί, σχετικά με την ανευθυνότητα της Νότιας Ευρώπης και την αναλγησία της Βόρειας. 
 
<div style="text-align: center;">
<img height="640" src="http://www.financialbox.gr/images/cache/e0f87a00d3e801ca818833c4fbd64074_w770.JPG" width="598" /></div>
 
Ωστόσο, όπως σημειώνει σε άρθρο του στο Politico ο Jacob Soll, καθηγητής Ιστορίας και Λογιστικής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, με την προοπτική του Grexit να γίνεται ολοένα και πιο πιθανή, σοβαρά επιχειρήματα έχουν αρχίσει να επικεντρώνονται στη λογιστική, δηλαδή «πόσα πραγματικά χρήματα οφείλει η Ελλάδα και ποιος ακόμη το καθορίζει αυτό;». 
 
Όπως σημειώνει ο Jacob Soll, η απάντηση φαίνεται εύκολη, όμως το μόνο απλό σχετικά με το ελληνικό χρέος είναι το «πόσο σύντομες είναι οι λέξεις» και προσθέτει ότι όταν εξετάσουμε προσεκτικά τι συμβαίνει στην Ελλάδα, θα αρχίσουμε να βλέπουμε μια ανησυχητική τρύπα στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 
 
Στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις, η γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ επέμεινε ότι η Ελλάδα πρέπει να επιτρέψει στο ΔΝΤ και τους ελεγκτές της τρόικας να εξετάσουν στην Αθήνα τα κρατικά βιβλία. 
 
Οι Έλληνες από την πλευρά τους αντέτειναν ότι αυτό αποτελεί μια επίθεση στην κυριαρχία τους. 
 
Και οι δύο πλευρές, όμως, παραβλέπουν ένα πολύ σημαντικό στοιχείο, το οποίο έχει τεράστιες συνέπειες για την Ευρώπη, σημειώνει το Politico. 
 
Το πρόβλημα είναι ότι στην Ε.Ε. «λογιστικός έλεγχος» δεν σημαίνει ό,τι σημαίνει στις ΗΠΑ. 
 
Όλα τα κράτη μέλη πρέπει να επιτρέπουν τους ελέγχους της Ε.Ε., όμως όταν αυτό συμβαίνει, γίνεται συνήθως από πολιτικούς φορείς και όχι από επαγγελματικούς ελεγκτικούς οίκους. 
 
Υπάρχει πάντα μια σύγκρουση συμφερόντων όταν ο ελεγκτής έχει συμφέρον στην έκβαση του ελέγχου, σημειώνει ο Jacob Soll. 
 
Αυτό αν και ακούγεται τεχνικό, στην πραγματικότητα δεν είναι. Οι επιπτώσεις, σύμφωνα με τον Jacob Soll, είναι τεράστιες. 
 
Το χρέος και η ικανότητα μιας χώρας να το αποπληρώσει είναι μεταξύ των σημαντικότερων παραγόντων μιας εθνικής οικονομίας και εξαρτώνται σημαντικά από τη σαφή λογιστική. 
 
Και όμως, επισημαίνει ο καθηγητής Ιστορίας και Λογιστικής, οι επαγγελματίες λογιστές απουσιάζουν από τη συζήτηση σχετικά με τα πόσα χρήματα οφείλει η Ελλάδα και αν οι κυβερνήσεις της ή οι χρηματοπιστωτικές αγορές είναι αυτές που πρέπει να το αποφασίσουν. 
 
Η διαφορά είναι σημαντική σε αυτή την περίπτωση. 
 
Στον πραγματικό κόσμο των αγορών, όπου το χρέος αποτιμάται, αγοράζεται και πωλείται, η ικανότητά σου να το αποπληρώσεις μετράται από την ικανότητά σου να αυξήσεις τα έσοδά σου, τα περιουσιακά σου στοιχεία και εν τέλει, από το επιτόκιο του δανείου με την πάροδο του χρόνου. 
 
Αυτό ισχύει στον ιδιωτικό τομέα, όμως στην ελληνική περίπτωση δεν συμβαίνει αυτό. 
 
Αντιθέτως, το ελληνικό χρέος υπολογίζεται με τη χρήση πολιτικών εργαλείων μέτρησης, τα λεγόμενα πρότυπα του Μάαστριχτ, τα οποία χρησιμοποιούν μόνον την ονομαστική αξία του δανείου και δεν λαμβάνουν υπόψη τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία και το γεγονός ότι τα δάνεια έχουν ληφθεί με χαμηλά επιτόκια, όπως τα ελληνικά, μειούμενα σε αξία με την πάροδο του χρόνου. 
 
Ποια είναι η διαφορά; 
 
Σύμφωνα με τη Γερμανία, χρησιμοποιώντας τα στάνταρτ του Μάαστριχτ, η Ελλάδα οφείλει περίπου 350 δισ. δολάρια, όμως αν το ελληνικό καθαρό χρέος έπρεπε να υπολογιστεί χρησιμοποιώντας τα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα του Δημόσιου Τομέα (IPSAS), το χρέος της Ελλάδας θα μπορούσε να είναι μόλις στα 36 δισ. δολάρια. 
 
Με άλλα λόγια, υπάρχει μια ισχυρή υπόθεση η Ελλάδα να χρωστάει στη Γερμανία πολύ λιγότερα απ' όσα η Γερμανία και οι πιστωτές της Ε.Ε. διεκδικούν! 
Θα ήταν πολύ δύσκολο να βρεθεί ένας σοβαρός λογιστής που να μην συμφωνήσει ότι η αυτοτελής μέθοδος υπολογισμού του χρέους είναι ανώτερη της πολιτικής. 
 
Ο ισχύων υπολογισμός του ελληνικού χρέους βασίζεται σε μια φόρμουλα κατ' εντολή του πρώτου προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας το 2010, όταν οι αποδυναμωμένοι Έλληνες, αντιμέτωποι με την οικονομική και πολιτική κατάρρευση, αποδέχθηκαν τα κονδύλια έκτακτης ανάγκης και είχαν πολύ μικρή δύναμη για να διαπραγματευτούν τους όρους. 
 
Μια σειρά οικονομολόγων συμφωνούν ότι το χρέος της Ελλάδας πιθανόν να αποτελεί μόνον ένα… κλάσμα της εκτίμησης της Γερμανίας. 
 
Μεταξύ αυτών που έχουν υποστηρίξει την ιδέα εφαρμογής ενός πιο ακριβούς προτύπου είναι ο Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, ο Κερτ Λοκ, ο πρόεδρος του Οικονομικού Συμβουλίου της Γερμανίας, με στενούς δεσμούς με το κυβερνών Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα της Μέρκελ, αλλά και ο Βίνσεντ Τρούγκλια, πρώην επικεφαλής των αξιολογήσεων του οίκου Moody's. 
 
Βεβαίως, ακόμη και αν η Ελλάδα μπορούσε απλά να λάβει την έγκριση της Γερμανίας και εν συνεχεία να συμπεριληφθούν όλοι αυτοί οι παράγοντες, το πρόβλημα δεν θα είχε λυθεί ούτε κατά διάνοια, σημειώνει ο Jacob Soll. 
 
Οι Έλληνες δεν είναι άμεμπτοι: είναι σαφές ότι δεν θέλουν σοβαρούς λογιστές οπουδήποτε κοντά στα βιβλία τους. 
 
Εν μέρει, αυτό οφείλεται στο γεγονός του -κατανοητού- φόβου ότι η τρόικα θα το χρησιμοποιήσει για να επιβάλει ακόμη πιο επαχθείς όρους. 
 
Επίσης, οφείλεται στο γεγονός ότι οι Έλληνες φοβούνται ότι τα βιβλία τους είναι χειρότερα απ' ό,τι οι ίδιοι ισχυρίζονται. 
 
Επίσης, επιτρέποντας ελεγκτές, οι Έλληνες θα δημιουργούσαν ένα σύστημα πολιτικής ευθύνης και κανείς έλληνας ηγέτης, είτε από την Αριστερά είτε από τη Δεξιά, δεν θα το ήθελε αυτό. 
 
Έτσι, παραμένουμε σε ένα τοξικό αδιέξοδο, με τον Jacob Soll να σημειώνει ότι λίγοι είναι αυτοί στην Ε.Ε. που θα είχαν τη θέληση να αλλάξουν τα πρότυπα. 
<div>
 
Τι θα μπορούσε να συμβεί; Σύμφωνα με τον καθηγητή Ιστορίας και Λογιστικής, η κατάσταση έχει προηγούμενο. 
 
Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, οι μεταρρυθμιστές ήταν ικανοί να προσπεράσουν τα φτωχά λογιστικά πρότυπα σε διεθνές επίπεδο και να ανοικοδομήσουν τα δημόσια οικονομικά από τις ΗΠΑ μέχρι την Ευρώπη. 
 
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, ο επικεφαλής της Price Waterhouse, Τζορτζ Μέι, ανησυχούσε ότι με το κανονιστικό πλαίσιο που ακολούθησε τη Μεγάλη Ύφεση, η κυβέρνηση θα αναλάμβανε τη λογιστική. 
 
Έτσι, εργάστηκε ώστε οι ιδιωτικές επιχειρήσεις λογιστικής να μεταμορφωθούν σε αξιόπιστους ρυθμιστές - πυλώνες της αρχής, η οποία ήταν ανεξάρτητη τόσο από την κυβέρνηση όσο και τα επιχειρηματικά συμφέροντα. 
 
Ο Μέι βοήθησε στον σχεδιασμό των Γενικώς Αποδεκτών Λογιστικών Αρχών (GAAP, στις ΗΠΑ), τα οποία καθορίζουν πρότυπα ακριβώς για να αποτιμούν το πλέγμα του δημοσίου χρέους. 
 
Μαζί με τον βρετανό λογιστή, λόρδο Χένρι Μπένσον, πίεσε για τη δημιουργία ανεξάρτητου φορέα τυποποίησης, γνωστού σήμερα ως Συμβουλίου Διεθνών Λογιστικών Προτύπων (IASB), που κατάφερε να βοηθήσει στη σταθεροποίηση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. 
 
Με την υποστήριξη των πιο σημαντικών λογιστικών εταιρειών, το IASB βοήθησε στην επίβλεψη της μεταπολεμικής περιόδου κατά τη διάρκεια της οποίας καταγράφηκε αξιοσημείωτη ευημερία. 
 
Ωστόσο, ο κόσμος του Μέι και του Μπένσον ξεθώριασε στις δεκαετίες του '70 και του '80, με πτώση των ηθικών προτύπων στον κλάδο της λογιστικής. 
 
Το πιο σημαντικό τώρα είναι ότι τα τέσσερα μεγάλα λογιστικά γραφεία (Big Four), αντί να διατηρήσουν τον ηγετικό ρόλο των διεθνών προτύπων, παρέμειναν στο περιθώριο. 
 
Ο λόγος είναι παρόμοιος με αυτόν στο σκάνδαλο Enron: εργάζονται όχι για να επιμείνουν στη διατήρηση των ανεξάρτητων προτύπων, αλλά περισσότερο ως εταιρείες που έχουν προσληφθεί για να εκτελούν συμβάσεις τεχνικών αποστολών. 
 
Ακόμη περισσότερο, συχνά συνδέονται με τους πολιτικούς κανονισμούς που έχουν σχεδιαστεί για να περιορίζουν το πεδίο εφαρμογής των ελέγχων. 
 
Το αν θα επιστρέψουν στον ρόλο τους ως οικονομικοί ηγέτες οι λογιστικές εταιρείες, ή θα περιοριστούν στον δευτερεύοντα ρόλο, η απάντηση θα μπορούσε να καθορίσει τις μελλοντικές οικονομικές προοπτικές για την Ευρώπη και για όλους μας. 
 
Η ανανέωση του ηγετικού ρόλου των διεθνών λογιστικών προτύπων φαίνεται να είναι η προφανής απάντηση στο αδιέξοδο του χρέους της Ευρώπης, καθώς τότε θα τους επιτρεπόταν να υπηρετήσουν ως ουδέτεροι διαιτητές για την επίλυση της κρίσης. 
 
Οι δανειστές της Ε.Ε. και η Ελλάδα μένει μόνον να τους καλέσουν, καταλήγει στο άρθρο του ο Jacob Soll. 
 
<a href="http://www.logiosermis.net/" target="_blank">πηγή</a></div>

Politico: H Ελλάδα μπορεί να μη χρωστά 350 δισ. αλλά μόνο 36 δισ. !

Πόσα χρήματα χρωστάει πραγματικά η Ελλάδα στους δανειστές; Εξαρτάται από το πώς υπολογίζεται... Καθώς η ελληνική κρίση χρέους οδηγείται...

Διαβάστε την συνέχεια

Κουρδιστάν: Αναρχικοί εναντίον ISIS, η άγνωστη επανάσταση

Ellada simera 0 Ισλάμ, κόσμος 13:23

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEglWb-XSOLefFxQTUdhTnubiUFxM8pWkWpeIP-RKx0up6EnVjEr0-Qp_N3JIg9TfpYhjXY0_KH9ZYISRhhQYPKjl2qVV0ClxMTZqdUum7bTnh17wbZUnP3RUF_PeQ02O6j60uV_N973vdM6/s1600/koyrdistan%252Canarxikoi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEglWb-XSOLefFxQTUdhTnubiUFxM8pWkWpeIP-RKx0up6EnVjEr0-Qp_N3JIg9TfpYhjXY0_KH9ZYISRhhQYPKjl2qVV0ClxMTZqdUum7bTnh17wbZUnP3RUF_PeQ02O6j60uV_N973vdM6/s640/koyrdistan%252Canarxikoi.jpg" width="640" /></a></div>
 
Η Μέση Ανατολή της εποχής μας, είναι, ίσως, η τελευταία περιοχή του πλανήτη, στην οποία η κυρίαρχη δυτική ιδεολογία, θα αναζητούσε ποτέ τη ριζοσπαστική πολιτική σκέψη, πόσο μάλλον, να την δει να μεταφράζεται και σε δράση. Η εικόνα που έχουμε για την περιοχή, συντίθεται από δικτατορίες, στρατιωτικά πραξικοπήματα και θεοκρατίες. 
Αναδημοσίευση – Μετάφραση: CVLTNation 
Μετάφραση-επιμέλεια: Ματθαίος Τσιμιτάκης 
ΠΗΓΕΣ: ΑΥΓΗ, <a href="http://www.alfavita.gr/">http://www.alfavita.gr/</a> 
Χτισμένη πάνω στα ερείπια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποτελείται από κούφια κράτη όπως το Αφγανιστάν και -όλο και περισσότερο- κράτη όπως το Πακιστάν, όπου οτιδήποτε έξω από την πρωτεύουσα, μοιάζει με το Mad Max. Αλλά δεν βρίσκεστε στα κατεστημένα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αυτή τη στιγμή, σωστά; 
Κατά μήκος των συνόρων της Συρίας, με την Τουρκία και το Βόρειο Ιράκ, βρίσκεται μια -κυρίως- κουρδική περιοχή, με πληθυσμό 4.600.000, στην οποία λαμβάνει χώρα ένα μεγάλο κοινωνικό πείραμα. Συμβαίνει κυριολεκτικά μέσα σε διασταυρούμενα πυρά μεταξύ της δικτατορίας της Συρίας, της μαζικής παραφροσύνης των ισλαμιστών του ISIS και την διαχρονική εχθρότητα της Τουρκίας, προς την ιδέα της κουρδικής αυτονομίας, ενώ κάπου στο βάθος αχνοφαίνονται το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ. 
Το Κόμμα της Δημοκρατικής Ενότητας (PYD) και το Εθνικό Συμβούλιο των Κούρδων (ΧΕΝ), ίδρυσαν στην περιοχή της Rojava, μια κοινωνία που αναμιγνύει δημιουργικά τον άγριο φιλελευθερισμό (τα όπλα είναι παντού και δεν υπάρχουν φόροι – κανένας) με την αναρχική σκέψη του Occupy και μια υγιή δόση φεμινισμού. Στα καντόνια της Rojava, υπάρχει μια μικρή κεντρική κυβέρνηση, η οποία λειτουργεί με απόλυτη ποσόστωση του 40% των αντιπροσώπων να είναι υπέρ των γυναικών, όμως το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς, γίνεται σε τοπικό επίπεδο, ημέρα την ημέρα, δρόμο το δρόμο και από χωριό σε χωριό. 
 
Ο επικεφαλής αρχιτέκτονας της ιδέας της Δημοκρατικής συνομοσπονδίας, ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, εξηγεί ότι «Οικολογία και φεμινισμός είναι κεντρικοί πυλώνες» του συστήματος και αιχμές του δόρατος, κάτι που στη Δυτική σκέψη συναντάται μόνο στο περιθώριο της πολιτικής. 
Στη Rojava, οι άνδρες που κακοποιούν τις γυναίκες τους, αντιμετωπίζουν καθολικό εξοστρακισμό από την κοινότητα και η ζωή τους καθίσταται αδύνατη σε ένα περιβάλλον το οποίο διακρίνεται ιδιαίτερα για την κοινωνικότητα του και την αλληλοσύνδεση μεταξύ των μελών του. Αντί για την ύπαρξη αστυνομικής δύναμης και φυλακών, λειτουργούν «επιτροπές ειρήνης» σε κάθε δήμο. Δουλειά τους είναι να εκτονώνουν τους κύκλους των ενδο-οικογενειακών δολοφονιών αντεκδίκησης, επιδιώκοντας συναινετικές συμφωνίες μεταξύ των αντίδικων πλευρών – και λειτουργεί. 
Το μόνο μέρος του πειράματος της Rojava που έχει ελκύσει τη διεθνή προσοχή είναι οι παραστρατιωτικές μονάδες του YPJ, που αποτελούνται αποκλειστικά από γυναίκες. Έχουν αγωνιστεί και κερδίσει, μάχες τόσο κατά ISIS, όσο και κατά του συριακού στρατού. 
Το NBC, ο Guardian, ακόμη και το Marie Claire, έχουν καλύψει όλα τα κατορθώματα του YPJ, χωρίς να αναφερθούν ούτε καν επιγραμματικά στην ιδεολογία, που βρίσκεται πίσω από αυτά τα κατορθώματα. Ήταν οι κοπέλες του YPJ, μαζί με τους άνδρες συναδέλφους τους, του YPG, που διέσωσαν τις χιλιάδες των Yazidis, που παρέμεναν εγκλωβισμένοι και περικυκλωμένοι από τους ισλαμιστές του ISIS, στο όρος Sinjar, στο βόρειο Ιράκ. 
Η κοινότητα των Γιεζίντι είχε την ατυχία να βρίσκεται σχεδόν εξ ολοκλήρου μέσα στις περιοχές που ελέγχει το ISIS. Αποτελούσε, δε, για αυτούς τους ισλαμιστές, μια μισητή μειοψηφία, μέσα στον ισλαμικό κόσμο εδώ και χίλια χρόνια, η οποία κατηγορείται για «λατρεία του διαβόλου». Την ώρα που οι ΗΠΑ έριχναν προμήθειες από αέρος στους εγκλωβισμένους, ήταν οι ομάδες των Σύριων πολεμιστών, που έσπαγαν τις γραμμές του ISIS και έσωζαν δεκάδες χιλιάδες ζωές. 
Ακόμη, υπερασπίστηκαν με επιτυχία την πόλη του Kobani, όταν το ISIS ξεκίνησε ολομέτωπη επίθεση κατά της μικρής πόλης των σαράντα πέντε χιλιάδων κατοίκων, χρησιμοποιώντας τανκς, πυραύλους, ακόμη και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Παρά τις σοβαρές απώλειες, η πόλη παραμένει ελεύθερη, αν και τα γύρω χωριά εξακολουθούν να αμφισβητούνται. 
Η YPJ / G και το Κίνημα Δημοκρατικής Κοινωνίας δεν είναι φυσικά τέλειοι σε όλα: έχουν κατηγορηθεί για τη χρήση παιδιών-στρατιωτών (κορίτσια από την ηλικία των δώδεκα χρησιμοποιούνται ως μάγειρες και καθαριστές για τις YPJ και υποβάλλονται σε κάποια βασική εκπαίδευση μάχης, αν και δεν ρίχνονται στη μάχη) και είναι για πάντα στιγματισμένοι από την ένωσή τους με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ), το οποίο, υπό την ηγεσία του Αμπντουλάχ Οτσαλάν χαρακτηρίστηκε τρομοκρατική οργάνωση από τα περισσότερα κράτη ανά τον κόσμο. 
Το πρώην μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα έχει ακόμη κατηγορηθεί για σκοτεινές διασυνδέσεις με το εμπόριο ναρκωτικών και τις Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες. Ωστόσο, παρ ‘όλα τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν, οι άνθρωποι της Rojava αποτελούν, αυτή τη στιγμή, το μόνο κίνημα μεγάλης κλίμακας σε ολόκληρο τον πλανήτη, το οποίο εφαρμόζει πραγματικά μια εναλλακτική πρόταση απέναντι στο κράτος και τον καπιταλισμό. 
 
Όπως οι ισπανικές αναρχικές ομοσπονδίες και οι Ζαπατίστας του Μεξικού πριν από αυτούς, οι άνθρωποι της Rojava έχουν επιλέξει να κάνει το αδύνατο: να δημιουργήσουν μια νέα κοινωνία, τη στιγμή μάλιστα που αγωνίζονται σαν μία από τις μικρότερες δυνάμεις σε αυτό τον περιφερειακό πόλεμο, ισορροπώντας πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί. Μόνο ο χρόνος θα δείξει αν θα μπορέσουν να το φτάσουν μακριά. 
<a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>