Η περίπτωση των επαφών Άγκυρας-Ρώμης απαιτεί προσοχή….από την Αθήνα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhypTRDNtpG2a-Kz5C_mOVqmAlbQ50nzdztzhTzeafvcoYoZgeHY-huTvvo0gfaI56rGkeqOLqo8B3gmHZwCdiWdKs67vEXswczyK-xJAh_JxIIwUDB7_qLSkTb3qovxthhOyu-HRiJdEc/s1600/AKAR-GUERINI.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="510" data-original-width="1024" height="318" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhypTRDNtpG2a-Kz5C_mOVqmAlbQ50nzdztzhTzeafvcoYoZgeHY-huTvvo0gfaI56rGkeqOLqo8B3gmHZwCdiWdKs67vEXswczyK-xJAh_JxIIwUDB7_qLSkTb3qovxthhOyu-HRiJdEc/s640/AKAR-GUERINI.jpg" width="640" /></a></div> <br />Γράφει ο <b>Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος</b><br />Μέσα σε διάστημα σχεδόν δύο εβδομάδων βρέθηκαν στην Τουρκική πρωτεύουσα ο Υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας Λουίτζι ντι Μάγιο ως και ο υπουργός Άμυνας Λορέντσο Γκουερίνι για επαφές με τους ομολόγους τους Μεβλούτ Τσαβούσογλου και Χουλουσί Ακάρ. Οι επισκέψεις έλαβαν χώρα μετά την υπογραφή της συμφωνίας για τις θαλάσσιες ζώνες στο Ιόνιο μεταξύ Αθηνών και Ρώμης,ενώ η προχθεσινή επίσκεψη του Γκουερίνι έγινε αμέσως μετά την επιστροφή του Ακάρ ως και του αρχηγού των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στρατηγού Γιασάρ Γκιουρέλ από την διήμερη περιοδεία τους στην Τριπολιτάνα/δυτική Λιβύη και τις επαφές που είχαν με τον πρωθυπουργό Σάρατζ και το ανώτατο στρατιωτικό συμβούλιοστην Τρίπολη και στην Μισράτα.<div> <br />Διαχρονικά οι δύο χώρες διατηρούν πολύ στενούς δεσμούς σε διμερή βάση σε πάρα πολλούς τομείς , αλλά και στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, ενώ υπάρχει και ιδιαίτερα στενή συνεργασία σε επίπεδο”δεξαμενών σκέψης” ανάμεσα τους με έμφαση σε θέματα ναυτικής συνεργασίας στην Μεσόγειο, αντιμετώπιση μεταναστευτικών ρευμάτων ,αντιπυραυλική άμυνα, ενώ Ρώμη και Άγκυρα εμπλέκονται πολύπλευρα στα ζητήματα ενέργειας στην ανατολική Μεσόγειο, Συρίας,και κυρίως Λιβύης,αφού αμφότερες έχουν και ιστορικό αποικιοκρατικό παρελθόν στις βορειοαφρικανικές ακτές.Η επίσκεψη του προερχόμενου από το Δημοκρατικό Κόμμα Γκουερίνι -σύμφωνα με πληροφορίες του υπογράφοντα-είχε ως κύριο στόχο την περαιτέρω σύσφιξη της στρατιωτικής και ενεργειακής συνεργασίας στην Λιβύη , σε αρκετούς τομείς μεταξύ των οπόιων είναι και η “σύγκλιση” στο πλαίσιο υποστήριξης της κυβέρνησης του GNA του Σάρατζ.Δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι σε εφαρμογή των συμφωνηθέντων για την Λιβύη στη διεθνή σύνοδο του Σκιράτ στο Μαρόκο το 2015,ο Σάρατζ ήρθε στην Τρίπολη επιβαίνοντας σε Ιταλική φρεγάτα, ενώ το υπουργικό συμβούλιο και άλλα όργανα της κυβέρνησης συνεδρίαζαν για αρκετό χρόνο μέσα στο Ιταλικό πολεμικό πλοίο.</div> <div> <br />Στον ενεργειακό χώρο παρά την προκλητική ενέργεια των Τουρκικών πολεμικών πλοίων να μην επιτρέψουν προ σχεδόν τριών χρόνων γεώτρηση της Ιταλικής εταιρείας ΕΝΙ σε θαλασσοτεμάχιο στην Κυπριακή ΑΟΖ οι σχέσεις της Ιταλικής κυβέρνησης του Πρωθυπουργού Κόντε με τον Ερντογάν ήσαν και είναι πολύ στενές,ενώ μετά την ήττα και υποχώρηση του Χάφταρ από τα μέτωπα της δυτικής Λιβύης(το τελευταίο τρίμηνο) η ΕΝΙ έχει προχωρήσει σε επαφές με την Τουρκική κρατική εταιρεία πετρελαίου TRAO, ώστε να συνεργαστούν στις προσεχείς γεωτρήσεις στο Λιβυκό έδαφος.Συγκριτικά με την Τουρκία, η Ρώμη διατηρεί κάποια αλλά περιορισμένα “κανάλια επικοινωνίας “με την Ανατολική Λιβύη του πολέμαρχου Χάφταρ.Η Τουρκία και η Ιταλία έχουν ταχθεί κατά της διχοτόμησης της Λιβύης, γιατί σε μία τέτοια εξέλιξη θα έχει παρουσία ανατολικά της Σύρτης η Ρωσική Ομοσπονδία, κάτι που είναι ανάθεμα για το ΝΑΤΟ.</div> <div> <br />Ο Ιταλός υπουργός άμυνας ενημερώθηκε από τον Ακάρ για την περίπτωση της αποναρκοθέτησης περιοχών νότια της Τρίπολης καθώς και στην Ταρχούνα(όπου έχουν εντοπιστεί μαζικοί τάφοι και υπάρχει ήδη εμπλοκή του ΟΗΕ).Οι δύο χώρες θα συνεργαστούν στην διαδικασία αποναρκοθέτησης, ενώ συμφωνούν στο ότι πρέπει να αποχωρήσουν οι Ρώσοι μισθοφόροι από τα πλούσια πετρελαικά κοιτάσματα της ελ Σαράρα και ελ Φιλ στα νότια της χώρας και κοντά στο τριεθνές Λιβύης-Αλγερίας και Τυνησίας. </div> <div> <br /></div> <div> Ο Γκουερίνι ευχαρίστησε τον Ακάρ για την συμβολή της Τουρκίας στην προ ολίγων μηνών απελευθέρωση της Ιταλίδας ακτιβίστριας Σύλβια Ρομάνο,που ήταν όμηρος Ισλαμιστικής οργάνωσης στο Μογκαντίσου της Σομαλίας. Επιπρόσθετα συμφώνησαν σε νέες ναυτικές ασκήσεις(ιδίως υποβρυχιακές) στην Αδριατική και στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και σε ευρύτερη υποστήριξη προγραμμάτων του ΝΑΤΟ στα πλαίσια του γνωστού Μεσογειακού Διαλόγου.Για τις στενές επαφές Ιταλίας-Τουρκίας ενδιαφέρονται πάρα πολύ το Στρατηγείο των Νατοικών δυνάμεων στην Νάπολι , ο επικεφαλής του 6ου Αμερικανικού στόλου ναύαρχος Φόγκο,καθώς και ο επικεφαλής της Διοίκησης Αφρικής των ΗΠΑ στρατηγός Στέφεν Τάουνσεντ .(αφού η Λιβύη εμπίπτει στην γεωγραφική επικράτεια της AFRICΟM που εδρεύει στην Γερμανία)</div> <div> <br />Ο Ακάρ ενημέρωσε τον Ιταλό ομόλογο του ότι η Άγκυρα θα συνεχίσει να κατασκευάζει πολλά επιμέρους τμήματα του αεροσκάφους 5ης γενιάς F35 μέχρι το 2022 (στο οποίο η Τουρκία είναι συμπαραγωγός χώρα) και ότι ελπίζει να επιτευχθεί η παραμονή της στην συμπαραγωγή-παραλαβή αεροσκαφών παρά τις αντιξοότητες στις επιμέρους σχέσεις με τις ΗΠΑ.Μάλιστα ο Ιταλός υπουργός παρατήρησε ότι “πέραν του CORANOVIRUS υπάρχουν κάποιες καθυστερήσεις στην παραλαβή αεροσκαφών από κράτη όπως η Ιταλία, η Ολλανδία, η Νορβηγία και η Αυστραλία..Σημειωτέον ότι η Ιταλία στην βάση της Αμεντόλα δεν έχει πρόσφατες παραλαβές τέτοιων αεροσκαφών ,ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τις περιπτώσεις της Ολλανδίας στο Λεουβάρντεν και της Νορβηγίας στο Τρόμσο.</div> <div> <br /></div> <div> Ένα άλλο θέμα που συζητήθηκε ήταν το Γαλλό-Ιταλικό πρόγραμμα αντιπυραυλικής άμυνας SAMP-T για το οποίο ενδιαφέρεται η Τουρκία που είναι πολύ βαθιά “εμπλεκόμενη” σε τέτοια προγράματα ενισχυμένης και διευρυμένης αεράμυνας , όπως οι Ρωσικοί S400 (που ένα μέρος τους είναι ήδη στην βάση Μουρντέντ της Άγκυρας) ως και το Αμερικανικό σύστημα PATRIOT-3</div> <div> <br />Πάντως όπως δείχνουν τα πράγματα η Άγκυρα και η Ρώμη συμπλέουν στα θέματα της Λιβύης(ως επί το πλείστο) , ενώ αμφότερες θα ενισχύσουν το στρατιωτικό νοσοκομείο της Μισράτα με νοσηλευτικό προσωπικό.Μεταξύ των θεμάτων που τέλος αντάλλαξαν πόψεις ήταν και τα προσεχή βήματα στο Λιβυκό έδαφος εν όψει επικείμενων κινήσεων του Σάρατζ και των Τούρκων προς Σύρτη και αεροπορική βάση Αλ Τζούφρα/Χουν, ενώ εθίγησαν και άλλα θέματα όπως το Ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα,οι εξελίξεις στην Συρία, η κατάσταση στην Αλβανία και στα Σκόπια,καθώς και η περαιτέρω διμερής συνεργασία στην μετά-covid19 κατάσταση .Όπως και να έχουν τα πράγματα η Αθήνα θα πρέπει να παρακολουθεί τις επαφές Ιταλίας-Τουρκίας,ενώ μέσα στον Σεπτέμβριο αναμένεται στην Άγκυρα και ο Ισπανός υπουργός άμυνας,μιας χώρας που στο Λιβυκό ταυτίζεται αρκετά με την Ρώμη και την Άγκυρα.<br /><br /><a href="https://ambassadorsatlarge.com/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η περίπτωση των επαφών Άγκυρας-Ρώμης απαιτεί προσοχή….από την Αθήνα

Γράφει ο Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος Μέσα σε διάστημα σχεδόν δύο εβδομάδων βρέθηκαν στην Τουρκική πρωτεύουσα ο Υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας...

Διαβάστε την συνέχεια

Το παίγνιο ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiKZCKR5P1VDHTz2ee6QLB2ui-FuWSNSBxjGoGyyMo-QJ-QMKPbr2R4NNK2XTNJDsWdtLVOpnu5mewaHhSa_3DmpYhnJ9-5ZX01Hn-HCfYDZg4KsUyWwcMDixZkgnvS4zTzWer5O8rVLKQ/s1600/elliniko_navtiko.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="336" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiKZCKR5P1VDHTz2ee6QLB2ui-FuWSNSBxjGoGyyMo-QJ-QMKPbr2R4NNK2XTNJDsWdtLVOpnu5mewaHhSa_3DmpYhnJ9-5ZX01Hn-HCfYDZg4KsUyWwcMDixZkgnvS4zTzWer5O8rVLKQ/s640/elliniko_navtiko.jpg" width="640" /></a></div> <br /><b>Μαργαρίτης Γιώργος</b><br />Η αποτυχία της “Αραβικής Άνοιξης” και συνακόλουθα του Δυτικού στρατοπέδου στη Συρία βάθυνε τις αναταράξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και οδήγησε σε αναθεώρηση των στρατηγικών σχεδιασμών. Σε αυτό το πλαίσιο δοκιμάστηκαν και δοκιμάζονται πλήθος εναλλακτικών πολιτικών με στόχο την δημιουργία υποκατάστατων ικανών να απαντήσουν στο στρατηγικό πρόβλημα.<br /><br />Στο επίπεδο της διπλωματίας η κινητοποίηση πρόσθετων δυνάμεων και η συγκρότηση συμμαχιών υπήρξε το πρώτο ζητούμενο. Η κινητοποίηση νέων δυνάμεων που θα μπορούσαν να καλύψουν το κενό αφορούσε –και αφορά– τον εκτός των ΗΠΑ Δυτικό Κόσμο. Ο στόχος ήταν η κινητοποίηση των μηχανισμών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην αμφισβητούμενη ζώνη, σε τρόπο ώστε να συγκροτηθεί μια στρατιωτική δύναμη ικανή να προβάλει με αξιοπιστία τις δυτικές πολιτικές στην περιοχή.<br /><br />Παρά τις εξασκούμενες από την πλευρά των ΗΠΑ πιέσεις τα αποτελέσματα σε αυτό το πεδίο δεν φάνηκαν πειστικά. Ούτε το ΝΑΤΟ, ούτε η ΕΕ κατάφεραν να συγκροτήσουν μια όποια σταθερή δύναμη ικανή να εντυπωσιάσει εχθρούς και φίλους στην Ανατολική Μεσόγειο. Στις πολυάριθμες και επίμονα επαναλαμβανόμενες ασκήσεις του ΝΑΤΟ στην περιοχή μετέχει συνήθως μονοψήφιος αριθμός πλοίων ή αεροπορικών μέσων, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται, μάλιστα, από τους “πρόθυμους” της περιοχής.<br /><br />Η δημοσιοποίηση στατιστικών, σύμφωνα με τις οποίες το 24%(!) των δραστηριοτήτων του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού αφορά “συμμαχικές υποχρεώσεις” εξηγεί το τι εννοούμε. Από την άλλη πλευρά, ίσως, να έχει σημασία το γεγονός ότι στις δραστηριότητες αυτές είναι σαφώς πιο έντονη η παρουσία καναδικών πολεμικών πλοίων απ’ ότι, λόγου χάρη, γερμανικών ή βρετανικών. Ακόμα και οι χώρες που θέλουν, η Γαλλία για παράδειγμα, δύσκολα μπορούν να πείσουν ότι μπορούν.<br /><br />Μια άλλη παράμετρος των ενεργειών στο διπλωματικό πεδίο είναι η δημιουργία συμμαχικών σχημάτων με σαφή στρατιωτικό προσανατολισμό από τα ενδιαφερόμενα κράτη της περιοχής. Τα κράτη αυτά είναι για την ακρίβεια τρία (Ισραήλ, Κύπρος και Ελλάδα), ενώ το τέταρτο και σημαντικό, η Αίγυπτος, είναι μόνιμα προσανατολισμένη στην αντιμετώπιση εσωτερικών απειλών και πολύ δύσκολα θα μπορούσε να μετάσχει σε μόνιμα σχήματα με αξιόπιστο τρόπο.<br /><br />Νεοπαγείς “σύμμαχοι”<br /><br />Ετούτο το συμμαχικό σχήμα, που διαμορφώθηκε κάτω από την ισχυρή παρότρυνση των ΗΠΑ στον καιρό των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, προσπαθεί απεγνωσμένα να συνδυάσει ανόμοια προβλήματα, μεγέθη και καταστάσεις σε ένα κοινό σκοπό. Το ανόμοια το υπαγορεύει πρώτα απ’ όλα η γεωγραφία. Αν και ο κοινός παρονομαστής και των τριών αυτών κρατών είναι η ανάγκη διαφύλαξης της ζωτικής γι’ αυτές “γαλάζιας ενδοχώρας” τους, η τελευταία δεν είναι ακριβώς η ίδια: το Αιγαίο (αρχιπέλαγος - κλειστή θάλασσα) δεν είναι όπως η Ανατολική Μεσόγειος (σχετικά ανοικτή θάλασσα), από όποια πλευρά και να το δει κανείς.<br /><br />Επιπλέον, οι νεοπαγείς “σύμμαχοι”, “εταίροι” είναι ανισοβαρείς και δέσμιοι των επιμέρους προβλημάτων τους. Το Ισραήλ είναι “φρούριο” και όπως σε κάθε φρούριο συμβαίνει ασχολείται κυρίως με την προάσπιση των τειχών του (στην κυριολεξία ενίοτε). Η Κύπρος είναι κατά το ένα τρίτο κατεχόμενη και κοιτάει πάντοτε με ανησυχία την “πράσινη γραμμή”. Η δε Ελλάδα, μέσα σε δίνη προβλημάτων, έχει ολοένα και πιο αμφίβολες δυνατότητες.<br /><br />Είναι χαρακτηριστικό ότι από τις τρεις αυτές χώρες μόνο η Ελλάδα διαθέτει κάτι που θα μπορούσε να εκληφθεί ως στόλος ανοικτής θαλάσσης. Πρόκειται για 13 φρεγάτες μάλλον απαρχαιωμένες για τα σημερινά δεδομένα (οι “S” έχουν ηλικία 40 περίπου ετών και οι ΜΕΚΟ είναι 20-30 ετών), οι οποίες στερούνται πρακτικά αντιαεροπορικών δυνατοτήτων (το κύριο αντιαεροπορικό τους σύστημα ESSM έχει βεληνεκές 20 χλμ, λίγο περισσότερο απ’ ό,τι το βεληνεκές του κύριου πυροβόλου τους). Υπάρχουν φυσικά και τα υποβρύχια όπου, όπως όλοι γνωρίζουν, είναι όπλο “απαγόρευσης” και όχι όπλο “κυριαρχίας”.<br /><br />Με άλλα λόγια κτίζεται μια συμμαχία με στρατιωτικά κυρίως χαρακτηριστικά, η οποία, όμως, δεν μπορεί να απαντήσει στο κρίσιμο στρατηγικό πρόβλημα για το οποίο συγκροτείται: την εξασφάλιση της ζωτικής για τις συμβαλλόμενες χώρες “γαλάζιας ενδοχώρας”. Οι κοινές ασκήσεις και οι πολυποίκιλες επαφές μεταξύ κυβερνήσεων και αξιωματούχων των χωρών αυτών –με την σταθερή και επίμονη συμμετοχή πλέον Αμερικανών ομολόγων τους– αποτυπώνουν προθέσεις μάλλον παρά απαντήσεις.<div> <br />Οι ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο<br /><br />Στο στρατιωτικό πεδίο οι κοινές ασκήσεις έχουν πολύ συχνά ως παρονομαστή τις επιχειρήσεις ειδικών δυνάμεων. Είναι μια όψη της αμηχανίας αυτό: όπως όλοι γνωρίζουν οι ειδικές δυνάμεις, από τον καιρό των voltigeurs του Ναπολέοντα ως σήμερα, μπορούν να φθείρουν τον αντίπαλο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να κερδίσουν έναν πόλεμο.<br /><br />Οι ΗΠΑ, ως εξωτερικός ενδιαφερόμενος για την ανάσχεση των περιφερειακών δυνάμεων που δραστηριοποιούνται στην κρίσιμη ζώνη της Ανατολικής Μεσογείου, μοιράζονται με τις ενδιαφερόμενες χώρες τόσο την ανησυχία όσο και την αμηχανία. Η τοποθέτηση στην Ελλάδα ως Πρέσβη του κ. Πάϊατ, ειδικευμένου σε “λεπτές”, δύσκολες αποστολές, υποδηλώνει αυτήν την παράμετρο.<br /><br />Η πολιτική τους είναι υποχρεωτικά πολυδιάστατη. Από τη μία έχουν επιδοθεί σε μία ξέφρενη δραστηριότητα για την εξασφάλιση προσβάσεων. Μάλλον πρόκειται για το “σύνδρομο της Σιγκαπούρης” σε μεσογειακή έκδοση. Στη δεκαετία του 1930, οι Βρετανοί αντιλαμβανόμενοι ότι δεν έχουν την οικονομική και στρατιωτική ισχύ για να αναχαιτίσουν την ιαπωνική απειλή και πιεζόμενοι για την παροχή εγγυήσεων στις κτήσεις τους (Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία), κατασκεύασαν την μεγάλη ναυτική βάση της Σιγκαπούρης. Σκοπός τους ήταν να τρομάζουν τους μεν και να καθησυχάζουν τους δε. Στα 1942 διαπιστώθηκε ότι μία βάση χωρίς “περιεχόμενο” ελάχιστα πράγματα μπορεί να προσφέρει.<br /><br />Στην εδώ περίπτωση, οι Αμερικανοί πολλαπλασίασαν τα τελευταία χρόνια την παρουσία τους σε στρατιωτικές “διευκολύνσεις” και στρατιωτικές βάσεις στην Ελλάδα. Η Σούδα έγινε “κράτος εν κράτει”, σχεδόν όσο και οι βρετανικές “κυρίαρχες” βάσεις στην Κύπρο. Το πρόβλημα είναι ότι το “περιεχόμενο” λείπει. Μερικά αεροπλάνα TF 67.3 και 67.8 (Task Group θαλάσσιας αναγνώρισης και ηλεκτρονικού πολέμου) διακοσμούν ενίοτε την αεροπορική βάση, ενώ στη ναυτική αντίστοιχη, στο Μαράθι, δεν παρατηρείται συνωστισμός πλοίων. Συνήθως η τρομερή και φοβερή “προβλήτα των αεροπλανοφόρων” είναι άδεια.</div> <div> <br />Πολιτική άσκηση<br /><br />Αντιθέτως, το τουρκικό πολεμικό ναυτικό είναι πολύ δραστήριο. Πραγματοποιεί συχνά ασκήσεις, αλλά και εκτελεί αποστολές όχι μόνο στην κυπριακή ΑΟΖ και στο Αιγαίο, αλλά ακόμα και στα παράλια της Λιβύης με τη συμμετοχή μεγάλου αριθμού πολεμικών πλοίων. Βγάζοντας σε σχεδόν σταθερή βάση μεγάλο αριθμό πολεμικών πλοίων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο η Τουρκία στέλνει ένα σαφές και σκληρό πολιτικό μήνυμα.<br /><br />Η “γαλάζια ενδοχώρα” των άλλων δεν είναι παρά η “γαλάζια πατρίδα” των ιθυνόντων της Άγκυρας. Στην ουσία αυτή η τουρκική επίδειξη κατέδειξε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την αποτυχία των σχεδιασμών της Αθήνας βασικά –αλλά και της Ουάσιγκτον και φυσικά της Λευκωσίας– στην κάλυψη του ζωτικού γι’ αυτές ζητήματος της “γαλάζιας ενδοχώρας”. Αποτύπωσε τους νέους συσχετισμούς στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο και κατέγραψε τις δικές της δυνατότητες, τις δυνατότητες μιας περιφερειακής δύναμης, στο πεδίο αυτό.<br /><br />Στην Αθήνα η αμηχανία έρχεται ολοένα και πιο κοντά στην ενδοτικότητα. Η πιθανότητα του λάθους στις πολιτικές, στρατηγικές, στρατιωτικές, διπλωματικές επιλογές της πολιτικής μας ηγεσίας δεν εξετάζεται ούτε στο ελάχιστο, ούτε ως ενδεχόμενο. Εναλλακτικά σχέδια δεν φαίνεται να υπάρχουν. Δεν πρόκειται για βλακεία, ούτε για αφέλεια. Τα συμφέροντα που υπηρετεί το πολιτικό προσωπικό της χώρας το εγκλωβίζουν σε αδιέξοδες πολιτικές. Δεν συμβαίνει μόνο στα εθνικά θέματα, συμβαίνει και σε οποιοδήποτε άλλο πεδίο της πολιτικής. Μόνο που στα εθνικά θέματα ετούτες οι παγιδεύσεις πληρώνονται πιο άμεσα. Και οπωσδήποτε πολύ πιο θεαματικά.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το παίγνιο ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο

Μαργαρίτης Γιώργος Η αποτυχία της “Αραβικής Άνοιξης” και συνακόλουθα του Δυτικού στρατοπέδου στη Συρία βάθυνε τις αναταράξεις στην Ανατολι...

Διαβάστε την συνέχεια

Το νέο είδος πολέμου ή πώς χάνουμε το τρένο στο ελληνοτουρκικό μέτωπο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzJo6L0K-8k7yYFClw0hZXhv2nO4b1UdlLSfZPhyCztGulHlkhBD_RQn1f2q-HTAjZJLuUhi3f_kuhrje6Dav70SM_f17noEI8eQ0lDU6_KqCPuPcDxosP-_r7_ok2WgLISl2DcaBXNo8/s1600/isoropies_aigaio.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="336" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzJo6L0K-8k7yYFClw0hZXhv2nO4b1UdlLSfZPhyCztGulHlkhBD_RQn1f2q-HTAjZJLuUhi3f_kuhrje6Dav70SM_f17noEI8eQ0lDU6_KqCPuPcDxosP-_r7_ok2WgLISl2DcaBXNo8/s640/isoropies_aigaio.png" width="640" /></a></div> <br /><b>Γρίβας Κώστας</b><br />Μια σειρά από εξελίξεις στις διεθνείς γεωστρατηγικές ισορροπίες, που με τη σειρά τους επιφέρουν δραστικές αλλαγές στην τέχνη, την επιστήμη και την τεχνολογία του πολέμου αναμένεται να επιδράσουν δραστικά και στις ισορροπίες στο ελληνοτουρκικό μέτωπο και στον ρόλο του Ελληνικού Στρατού. Ορισμένες από αυτές τις αλλαγές στον χώρο της στρατιωτικής ισχύος που έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια είναι οι ακόλουθες:<br /><br />Πρώτον: Η επαναφορά στους κλασικούς γεωστρατηγικούς ανταγωνισμούς, με την αναγόρευση της Κίνας και Ρωσίας σε "αναθεωρητικές" δυνάμεις και ανταγωνιστές των ΗΠΑ. Αυτό αναγράφεται στο τελευταίο κείμενο της Στρατηγικής Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, που δόθηκε στη δημοσιότητα τον Δεκέμβριο του 2017. Το γεγονός αυτό φέρνει εκ νέου στο προσκήνιο τις στρατιωτικές ικανότητες αντιμετώπισης ομόλογων αντιπάλων (peer opponents).<br /><br /><div> Ταυτοχρόνως, πυροδοτεί μια έκρηξη στις προσπάθειες του Στρατού των ΗΠΑ να αναπτύξει μεθοδολογίες και τεχνολογίες για τη διεξαγωγή συμβατικών πολεμικών επιχειρήσεων εναντίον αντιπάλων υψηλής τεχνολογίας, η οποία πρέπει να καλύψει ένα κενό πολλών ετών. Από το 2001 και μετά υπήρξε εμμονική προσήλωση σε επιχειρήσεις "εκτός του πολέμου" (MOOTW) και στην ανάπτυξη ικανοτήτων αντιαντάρτικου αγώνα (COIN). Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Αμερικανός αντιστράτηγος Bruce Crawford, επικεφαλής αξιωματικός G6, «έχουμε ένα πρόβλημα ηλικίας 16 ετών, για το οποίο χρειαζόμαστε λύση μέσα σε ένα έτος».<br /><br />Δεύτερον: Η επιστροφή στους στρατούς της Δύσης "ξεχασμένων" μεθοδολογιών μάχης, όπως είναι η Αεροεδαφική Μάχη (ALB), έτσι ώστε να αντιμετωπιστούν οι τεθωρακισμένες μηχανοκίνητες ρωσικές δυνάμεις σε περιοχές της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης.</div> <div> <br />Ο Έλληνας Τριανταφύλλωφ<br /><br />Τρίτον: Και στη Ρωσία φαίνεται πως επανέρχονται με ανανεωμένη μορφή επιχειρησιακές αντιλήψεις, όπως είναι η "Μάχη εις Βάθος" (Deep Battle) και "Επιχειρήσεις εις Βάθος" (Deep Operations). Αυτές αποσκοπούν στην ταχεία προέλαση ανάμεσα από τις ρωγμές των εχθρικών δυνάμεων και την προσβολή σε όλο το πλάτος και βάθος της διάταξής τους. Αξίζει να επισημανθεί ότι οι μεθοδολογίες αυτές αποτελούν εν πολλοίς πνευματικό τέκνο του Έλληνα Βλαδίμηρου Τριανταφύλλωφ, μιας μεγάλης μορφής της θεωρίας του Πολέμου, ο οποίος για ακατανόητους λόγους παραμένει σχεδόν άγνωστος στην Ελλάδα.<br /><br />Σε συνδυασμό με μεθοδολογίες υβριδικού πολέμου (hybrid warfare), οι επιχειρησιακές αυτές αντιλήψεις εκτιμάται από Δυτικούς αναλυτές ότι στόχο έχουν να προσφέρουν στη Ρωσία τη δυνατότητα να επιτύχει στρατηγικά τετελεσμένα σε μικρό χρονικό διάστημα, έτσι ώστε να μην προλάβει να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός πυρηνικής αποτροπής της Δύσης. Γενικότερα, υπάρχει μια παγκόσμια τάση για τη δημιουργία ικανοτήτων "γρήγορων πολέμων" (swift wars), ικανών να επιφέρουν τετελεσμένα κάτω από το πυρηνικό κατώφλι (under the nuclear threshold), ή ακόμη και κάτω από το κατώφλι της στρατιωτικής αντιπαράθεσης γενικώς (below the threshold of military conflict), όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το πρόσφατο κείμενο για την Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ.<br /><br />Παρόμοιες αντιλήψεις, δόγματα, φιλοσοφίες και μεθοδολογίες ενδέχεται να μπορούν να βρουν σημαντικές εφαρμογές στο ιδιόρρυθμο ελληνοτουρκικό σύστημα αντιπαράθεσης, όπου η συμμετοχή και των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ περιορίζει το ενδεχόμενο διεξαγωγής πολέμων παρατεταμένης διάρκειας.</div> <div> <br />Πολυχωρική προβολή ισχύος<br /><br />Τέταρτον: Οι ρωσικές δυνάμεις έχουν εφαρμόσει στην Ουκρανία τακτικές πολυχωρικής (multi domain) προβολής ισχύος. Σ' αυτό το πλαίσιο, μέσα ηλεκτρονικού πολέμου προσφέρουν άμεσα πληροφορίες αναφορικά με την εχθρική διάταξη, τόσο σε μονάδες πυροβολικού, έτσι ώστε να προσβάλουν με σαρωτικό πυρ τις εχθρικές δυνάμεις, όσο και σε μονάδες ελιγμού, έτσι ώστε να προελάσουν, αποφεύγοντας τα ισχυρά σημεία αντίστασης.<br /><br />Οι εξελίξεις αυτές ώθησαν και τον αμερικανικό Στρατό να δώσει έμφαση στην ενίσχυση των, παραμελημένων μέχρι σήμερα, ικανοτήτων του ηλεκτρονικού πολέμου, τις οποίες ενοποιεί με τις επιχειρήσεις στον κυβερνοχώρο, διαμορφώνοντας ένα νέο είδος επιχειρήσεων. Πρόκειται για τις κυβερνο-ηλεκτρομαγνητικές δραστηριότητες (cyber electromagnetic activities CEMA).<br /><br />Αυτός ο συνδυασμός αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης φιλοσοφίας για συνδυαστική δράση σε όλους τους χώρους μάχης, που προωθεί η κυρίαρχη αντίληψη της "Πολυχωρικής Μάχης" (MDB) του Στρατού των ΗΠΑ. Η τελευταία επιδιώκει να επιτύχει σύζευξη ικανοτήτων και συνεργατικά αποτελέσματα και στις πέντε διαστάσεις της μάχης (στεριά, θάλασσα, αέρα, διάστημα και CEMA).<br /><br />Πέμπτον: Το βεληνεκές των συστημάτων πυροβολικού (πολλαπλών εκτοξευτών ρουκετών και πυροβόλων) αυξάνει ολοένα και περισσότερο, εν παραλλήλω με τη δραστική αύξηση των ικανοτήτων τους να επιφέρουν πολυχωρικά αποτελέσματα με τη χρήση πολεμικών κεφαλών διαφόρων τύπων (τόσο hard kill, όσο και soft kill). Για παράδειγμα, η εταιρεία Rheinmetall Denel Munitions (RDM) (γερμανο-νοτιοαφρικανική) αναπτύσσει μια οβίδα πυροβολικού των 155 χιλιοστών της οικογένειας πυρομαχικών Assegai.<br /><br />Αυτή θα είναι συμβατή με τις προδιαγραφές JBMOU (Joint Ballistic Memorandum of Understanding) του ΝΑΤΟ και θα επιτυγχάνει βεληνεκές 70 χλμ. Γενικότερα, μέσα στο νέο διεθνές γεωστρατηγικό περιβάλλον το Πυροβολικό αναμένεται να κληθεί πολλές φορές να αναλάβει μεγάλο εύρος των αποστολών της Αεροπορίας σε σχετικά μικρά γεωγραφικά συστήματα.</div> <div> <br />Οι επιπτώσεις στο ελληνοτουρκικό μέτωπο<br /><br />Οι εξελίξεις αυτές συνδυάζονται με μια σειρά από νέα δεδομένα που αναμένεται να προκύψουν τα επόμενα χρόνια και στις ελληνοτουρκικές ισορροπίες ισχύος. Μεταξύ των άλλων, ριζικές αλλαγές στη γεωγραφία ισχύος στο Αιγαίο (δευτερευόντως και στον Έβρο) ενδέχεται να επιφέρουν οπλικά συστήματα υποστρατηγικής σημασίας, τα οποία αναμένεται να ενταχθούν σε υπηρεσία στο τουρκικό οπλοστάσιο τα επόμενα χρόνια.<br /><br />Αναφέρουμε τον συνδυασμό επίγειων συστημάτων αεράμυνας (GBAD) μεγάλου βεληνεκούς, (με προεξάρχον φυσικά το S-400, ακόμη και αν αυτό διαθέτει τους πυραύλους 46Ν6 με βεληνεκές 250 χλμ και όχι τους 40Ν6 με βεληνεκές 400 χλμ) με τα μαχητικά αεροσκάφη F-35 Lightning II (αν ποτέ τα παραλάβει η Τουρκία) και μια διευρυνόμενη οικογένεια βαλλιστικών πυραύλων διαφόρων διαμορφώσεων. Σ' αυτούς τους πυραύλους είναι περίπου αναπόφευκτο να συμπεριληφθούν και αντιπλοϊκοί ASBM.<br /><br />Ο συνδυασμός όλων αυτών θα δημιουργήσει έναν θύλακο αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2 / AD bubble) για τη δράση της Ελληνικής Αεροπορίας αλλά και του Ελληνικού Ναυτικού στο Αιγαίο. Για παράδειγμα, τα μαχητικά αεροσκάφη F-35, εκμεταλλευόμενα τα χαρακτηριστικά χαμηλής διακριτότητας (LO) και αξιοποιώντας το προηγμένο τους ραντάρ, πιθανώς να είναι σε θέση να χαρτογραφούν σε πραγματικό χρόνο το Αιγαίο.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι θα είναι ικανά να στοχοποιούν μονάδες επιφανείας του Ελληνικού Ναυτικού για λογαριασμό αντιπλοϊκών βαλλιστικών πυραύλων (ASBM), ή άλλων οπλικών συστημάτων. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα κληθούν, ενδεχομένως, να λειτουργήσουν σε ένα περιβάλλον όπου η "ενότητα μάχης" των νησιών του Αιγαίου, η οποία εξασφαλιζόταν από την Ελληνική Αεροπορία και το Ναυτικό, θα έχει τεθεί εν αμφιβόλω.<br /><br />Άρα, η δομή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων ενδέχεται να διασπαστούν σε ανεξάρτητες "ψηφίδες" μάχης, οι οποίες αφενός μεν θα πρέπει να είναι σε θέση να πολεμήσουν ξεχωριστά, αφετέρου δε να μπορούν να διασυνδεθούν επιχειρησιακά μεταξύ τους, χωρίς τη βοήθεια της Αεροπορίας ή του Ναυτικού. Με άλλα λόγια, ο Ελληνικός Στρατός θα πρέπει να αρχίζει να προετοιμάζεται για το ενδεχόμενο να χρειαστεί να δράσει αυτόνομα, ασκώντας προβολή ισχύος στη στεριά, στη θάλασσα και στον αέρα, χωρίς οι άλλοι δύο Κλάδοι των Ενόπλων Δυνάμεων να είναι σε θέση να του προσφέρουν στήριξη.</div> <div> <br />Ανατροπή της ισορροπίας υπέρ της Τουρκίας<br /><br />Εν παραλλήλω, εντάσσονται σε υπηρεσία στις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις τα επόμενα χρόνια νέα οπλικά συστήματα, όπως οπλισμένα μη επανδρωμένα αεροχήματα (armed UAV, αλλιώς drones) διαφόρων διαμορφώσεων, τύπων και μεγεθών, καθώς και "περιπλανόμενα" πυρομαχικά (loitering munitions). Ο στόλος των τουρκικών μαχητικών ελικοπτέρων T–129 Atak θα διευρύνεται ολοένα και περισσότερο. Τα ελικόπτερα αυτά είναι εφοδιασμένα με πυραυλικά συστήματα τουρκικής τεχνολογίας, στα οποία περιλαμβάνεται και η τουρκικής κατασκευής κατευθυνόμενη ρουκέτα των 2,75 ιντσών (70 χιλιοστών) Cirit. Ταυτοχρόνως, οι ικανότητες ηλεκτρονικού πολέμου των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων ενισχύονται σημαντικά. Τα συστήματα αυτά δημιουργούν νέα επιχειρησιακά δεδομένα και ο Ελληνικός Στρατός θα πρέπει να προσαρμοστεί στη δράση τους.<br /><br />Με βάση τα παραπάνω, προκύπτει το συμπέρασμα ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ενδέχεται να αντιμετωπίσουν πρωτοφανείς προκλήσεις σε μεσοπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα και θα πρέπει να προετοιμαστούν γι' αυτές. Σε πρώτο στάδιο κρίνεται ως ζωτικής σημασίας η παρακολούθηση των διεθνών εξελίξεων στον χώρο της επιστήμης και της τεχνολογίας του πολέμου. Στόχος η σχεδίαση εγχώριων λύσεων χαμηλού κόστους και υψηλής απόδοσης (low cost-high payoff), με βάση τη διεθνή εμπειρία, αλλά προσαρμοσμένων στις ελληνικές συνθήκες.<br /><br />Κατά την άποψη του γράφοντος, το 2020 αποτελεί ένα κρίσιμης σημασίας έτος όσον αφορά τη διαμόρφωση των μελλοντικών στρατιωτικών ισορροπιών στο ελληνοτουρκικό σύστημα. Η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη σε μια πολιτική αδράνειας όσον αφορά την ενίσχυση των μαχητικών-αποτρεπτικών της ικανοτήτων και όταν αντιδρά ακολουθεί παρωχημένες αντιλήψεις περί προβολής ισχύος. Αν αυτή η στάση συνεχιστεί, τότε οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα δυσκολευτούν πολύ τα επόμενα χρόνια να γεφυρώσουν το χάσμα που δημιουργείται με βάση τη γραμμική προέκταση στο μέλλον των σημερινών τάσεων.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το νέο είδος πολέμου ή πώς χάνουμε το τρένο στο ελληνοτουρκικό μέτωπο

Γρίβας Κώστας Μια σειρά από εξελίξεις στις διεθνείς γεωστρατηγικές ισορροπίες, που με τη σειρά τους επιφέρουν δραστικές αλλαγές στην τέχνη...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο «άσπονδος» φίλος του κυρίου Τραμπ, οι ρωσικοί S-400 και τα απόρρητα μυστικά του F-35

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgeW2ZZ0MPQiXluWVVGxkNe61IgDqhwadW2LqbCp8x-aMMi1UWscVqSsbnVzUOHnBB0LHZl9c6mtKc39PtGp_PcQ5d5cWtSLazPfbUehEP_xX4b8smwwyr3UcI6auwWJ0oQCbepmjkU9WM/s1600/f-35-poland.webp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="675" data-original-width="1200" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgeW2ZZ0MPQiXluWVVGxkNe61IgDqhwadW2LqbCp8x-aMMi1UWscVqSsbnVzUOHnBB0LHZl9c6mtKc39PtGp_PcQ5d5cWtSLazPfbUehEP_xX4b8smwwyr3UcI6auwWJ0oQCbepmjkU9WM/s640/f-35-poland.webp" width="640" /></a></div> <ul> <li>Η αποβολή της Τουρκίας από τα F-35 έδωσε τα μυστικά</li> <li>6 μαχητικά έχασαν την ημισέληνο και φόρεσαν την αστερόεσσα</li> <li>Ετοιμάζονται για νέα συστοιχία S-400 οι Τούρκοι</li> </ul> Η δοκιμή του αντιπυραυλικού συστήματος S-400 της Τουρκίας έναντι δυτικών στόχων, όπως τα μαχητικά της Άγκυρας F-16 και F-4 Phantom ήταν μια αναμενόμενη εξέλιξη, σημειώνουν έμπειροι ιπτάμενοι τόσο από το Επιτελείο, όσο και από τις μάχιμες πολεμικές Μοίρες της Πολεμικής Αεροπορίας.<br /> <br /> Υπ’ αυτή την έννοια επιβεβαιώνονται οι φόβοι των Ηνωμένων Πολιτειών και δικαιώνονται για την αποβολή της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35, καθώς το αεροσκάφος 5ης γενιάς θα ήταν το αντικείμενο εκτεταμένων ερευνών από την Άγκυρα αλλά και τους «πωλητές» του ρωσικού συστήματος S-400…<br /> <br /> Λόγω των χαρακτηριστικών που έχουν οι S-400, δημιουργεί ένα καθεστώς απαγόρευσης της περιοχής όπου είναι αναπτυγμένοι σε ιδιαίτερα μεγάλο εύρος και είναι σχεδόν αδύνατο να προσπελαστεί από αεροσκάφη 4ης γενιάς, όπως τα F-16 και τα 3ης γενιάς F-4.<br /> <br /> Τα δεδομένα που υπάρχουν και εξηγούν έμπειροι αξιωματικοί, αναφέρουν πως εφόσον περάσει ένα τέτοιο αεροσκάφος στην «hot» περιοχή των S-400, θεωρείται ότι είναι ιδιαίτερα δύσκολα να καταφέρει να επιβιώσει.<br /> <br /> Οι δοκιμές αυτές γίνονται από ομάδα αντιαεροπόρων ώστε να εκπαιδευτούν σε πραγματικούς στόχους και ταυτόχρονα εκπαιδεύονται και οι ίδιοι οι ιπτάμενοι της Τουρκίας, οι οποίοι με τη σειρά τους μελετούν τις δυνατότητες που παρέχουν οι S-400.<br /> <br /> Τα απόρρητα δεδομένα των F-35…<br /> <br /> Πάντως μπορεί οι δοκιμές που κάνει η Άγκυρα να είναι «έναντι» των Αμερικανικής κατασκευής F-16, ωστόσο αυτά τα μαχητικά δεν έχουν να κρύψουν τα χαρακτηριστικά τους.<br /> <br /> Σίγουρα σημειολογικά υπάρχει αξία γι’ αυτές τις δοκιμές, διότι ο «άσπονδος» φίλος του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο Ταγίπ Ερντογάν, συνεχίζει ακάθεκτος την πορεία για την πλήρη ανάπτυξη του αντιαεροπορικού συστήματος που προμηθεύτηκε από τους Ρώσους.<br /> <br /> Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το Αμερικανικό σύστημα έστρεψε ομαδικά τα πυρά του κατά της Άγκυρας γι’ αυτή την αγορά και ο μόνος που διατήρησε «διπλωματική» στάση απέναντι στον Τούρκο πρόεδρο είναι ο Ντόναλντ Τραμπ.<br /> Πάντως σ’ αυτό που θα υπήρχε σοβαρότατο πρόβλημα είναι η διαρροή των στοιχείων του F-35 και οι μετρήσεις των αποστάσεων από την οποία το αεροσκάφος 5ης γενιάς μπορεί να το «πιάσουν» τα ραντάρ των S-400, τα ύψη και πολλές άλλες λεπτομέρειες. Κατά συνέπεια θα υπήρχε η πλήρης αποκάλυψη του F-35 με τα πρώτα ουσιαστικά και αδιαμφισβήτητα αποτελέσματα.<br /> <br /> Εφόσον η Τουρκία είχε πάρει στα χέρια της έστω και ένα F-35, μέσα από αυτές τις δοκιμές και από τους διαύλους των μυστικών υπηρεσιών η διαρροή των απόρρητων στοιχείων που καθιστά «αόρατο» το F-35 θα ήταν και στα χέρια των Ρώσων. Κατά συνέπεια ο άσσος που κρύβει το μαχητικό 5ης γενιάς θα χανόταν.<br /> <br /> Σε αυτά τα θέματα υψηλής επιχειρησιακής αξίας οι ενδιαφερόμενοι κινούνται πάντοτε παρασκηνιακά κι αυτό το κατεστημένο της Αμερικής το ήξερε πολύ καλά, ότι δηλαδή οι Ρώσοι θα έκαναν ότι περνά από το χέρι τους για να φτάσουν τα δεδομένα στην διάθεσή τους.<br /> <br /> Μάλιστα είναι βέβαιο πως όποιες μετρήσεις γίνονταν θα ήταν «με» αλλά κυρίως δίχως τους ανακλαστήρες, με τους οποίους δύναται το F-35 να γίνεται ορατό από άλλα ραντάρ και άλλα μαχητικά αεροσκάφη. Οι ανακλαστήρες αυτοί τοποθετούνται όταν τα μαχητικά μετέχουν κυρίως σε διασυμμαχικές ασκήσεις, όπως είχαν κάνει και τα Ιταλικά F-35 το 2019 που πήραν μέρος στην Ελληνική άσκηση «Ηνίοχος».<br /> <div> <br /> Ετοιμασίες και για την επόμενη συστοιχία…<br /> <br /> Στο Ελληνικό Επιτελείο βλέπουν και «διαβάζουν» πως αυτές οι δοκιμές-και είναι λογικό να συνεχίζονται- έχουν δημιουργήσει τον πυρήνα ήδη που εκπαιδεύεται κι έχει πιστοποιηθεί για την χρήση του.<br /> <br /> Απ’ εκεί και πέρα κυρίως στην Αεροπορία το θεωρούν ήδη επιχειρησιακό αλλά με λιγοστές ακόμη γνώσεις των χρηστών του οι οποίοι, κατά προσέγγιση το πολύ σε δεκατέσσερις μήνες θα είναι ικανοί να το αναπτύσσουν όπου αυτοί θέλουν να το εκμεταλλευτούν.<br /> <br /> Οι Τουρκικοί S-400 είναι στην βάση Ακιτζί η οποία διαλύθηκε ως αεροπορική βάση μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 και τα μαχητικά της μοιράστηκαν σε διαφορετικές πολεμικές μοίρες. Για την Τουρκική κυβέρνηση αυτή ήταν η βάση από την οποία ξεκίνησαν σχεδόν όλα, ακόμη και οι επιθετικές κινήσεις των F-16 κατά του Τούρκου προέδρου.<br /> Μια βάση υπερσύγχρονη, χτισμένη σε Νατοϊκά, άκρως Αμερικανικά πρότυπα, η οποία λίγο έλειψε να γίνει πάρκο αλλά τελικά αποτελεί τον χώρο στάθμευσης του Ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος. Η επιλογή πάντως της συγκεκριμένης βάσης δεν είναι τυχαία, διότι καλύπτει τις ανασφάλειες του ίδιου του Τούρκου προέδρου, από μια τυχόν νέα αεροπορική επιδρομή, την οποία βίωσε το 2016.<br /> <br /> Στην περίπτωση πάντως της προμήθειας κι άλλης συστοιχίας S-400 από την Τουρκία- έχουν εκδηλώσει την θέληση- τότε θα μιλάμε για μια δεύτερη προωθημένη θέση, η οποία είτε θα είναι προς το Ιράν είτε προς το Αιγαίο, με πιο πιθανή τη δεύτερη.<br /> <br /> Σε κάθε περίπτωση όμως δεν ξεχνά κανείς ότι είναι αυτοκινούμενες οι συστοιχίες κι αυτές μπορούν να μετακινηθούν όπου απαιτεί η Τουρκική αεράμυνα.<br /> <br /> <a href="https://hellasjournal.com/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο «άσπονδος» φίλος του κυρίου Τραμπ, οι ρωσικοί S-400 και τα απόρρητα μυστικά του F-35

Η αποβολή της Τουρκίας από τα F-35 έδωσε τα μυστικά 6 μαχητικά έχασαν την ημισέληνο και φόρεσαν την αστερόεσσα Ετοιμάζονται για νέα συσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα “άνθη του Κακού” της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και η σκοτεινή ρίζα τους

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-xF_QAf6XN70xF5uHYArsPWJzWthgkcFodJhhcaCCAF5sHVZBi5nRiMu_r_ZK4qC_6IDM3EG5u1yfVnF7TN-Yv57-pSWO8eYhfj4getBvkXeUIjpWZp1OZ3-8YSLFGmdJon8dshxns5E/s1600/erdogan_hitler.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="427" data-original-width="696" height="392" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-xF_QAf6XN70xF5uHYArsPWJzWthgkcFodJhhcaCCAF5sHVZBi5nRiMu_r_ZK4qC_6IDM3EG5u1yfVnF7TN-Yv57-pSWO8eYhfj4getBvkXeUIjpWZp1OZ3-8YSLFGmdJon8dshxns5E/s640/erdogan_hitler.png" width="640" /></a></div> <br /> Γράφει ο Ι<b>στοριοδίφης</b><br /> Η Ιστορία έχει δείξει ότι τα μπωντλερικά «Άνθη του Κακού» δεν αναφύονται μόνο στον βούρκο των προσωπικών ανθρώπινων παθών, αλλά και στους λειμώνες της πολιτικής και των διεθνών σχέσεων. Κι αν τα «άνθη» της εσωτερικής πολιτικής της Τουρκίας είναι δυσδιάκριτα, αφού «τα σκιάζει όλα η φοβέρα και τα πλακώνει η σκλαβιά» του οργουελικών διαστάσεων ερντογανικού βαθέος κράτους που συνθλίβει κάθε ενάντια φωνή, τα δηλητηριώδη και άκρως επικίνδυνα «άνθη του Κακού» της εξωτερικής της πολιτικής έχουν ήδη αρχίσει να φυτρώνουν σε ξένα περιβόλια, με την συγκατάθεση ή μη του νόμιμου ιδιοκτήτη.<br /> <br /> Τον Νοέμβριο του 2019, είδαμε τον ζορισμένο Σάρατζ να σφίγγει με θέρμη το χέρι του Ερντογάν, όπως σφίγγει ο ευχαριστημένος οικοπεδούχος το χέρι του εργολάβου όταν δίνει το οικόπεδό του για αντιπαροχή. Τέτοια ήταν η αγωνία του αναγνωρισμένου μεν στο εξωτερικό, αμφισβητούμενου όμως στο εσωτερικό, Πρωθυπουργού της Λιβύης να παραμείνει στην εξουσία, ώστε υπέγραψε με τον οικοπεδοφάγο της ευρύτερης περιοχής τα πλέον αλλοπρόσαλλα μνημόνια, προκειμένου ο τελευταίος να του στείλει εις αντάλλαγμα τους μισθοφόρους του.<br /> <br /> Κι αν στη Λιβύη συμφωνούσε ο προσωρινός νομέας της, δεν συνέβη το ίδιο με τα άλλα μέρη όπου οι Τούρκοι έχουν στήσει διά των όπλων την παράνομη κατοχή τους. Ο διαχρονικός κύκλος αίματος, που κορυφώθηκε με τις γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ποντίων στις αρχές του 20ου αιώνα, δείχνει επί Προεδρίας Ερντογάν να ξανανοίγει. Σαν συνέχεια της παράνομης εισβολής στην Κύπρο το ‘74 και της παράνομης κατοχής του ενός τρίτου της κυπριακής επικράτειας, το καθεστώς Ερντογάν προχώρησε σε παράνομη εισβολή και κατοχή μεγάλου μέρους της Συρίας, παράνομη εισβολή στο Βόρειο Ιράκ, γκριζάρισμα ελληνικών περιοχών στο Αιγαίο, παραβίαση της κυπριακής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, προκλητική εξαγγελία υφαρπαγής των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στη θάλασσα, όλα ενταγμένα στην ίδια πολιτική υλοποίησης της ιδέας του «Ζωτικού Χώρου», ή αλλιώς, του «δεν μπορούμε να φυλακιστούμε στα σύνορα των 780.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων», όπως είχε δηλώσει στα τέλη του 2016 ο Τούρκος Πρόεδρος, επαναλαμβάνοντας για μία ακόμα φορά τις επεκτατικές βλέψεις του για τα γεωγραφικά «σύνορα της καρδιάς του».<br /> <br /> Η έννοια του «Ζωτικού Χώρου» (Lebensraum), αποτέλεσε το βασικό δόγμα της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής ως το 1940, οπόταν ο Χίτλερ θέλησε να το εφαρμόσει στην πράξη, οδηγώντας την ανθρωπότητα στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα δόγμα- πραγματικό «Άνθος του Κακού», του οποίου τα ολέθρια αποτελέσματα βίωσε η οικουμένη στο πετσί της. Τότε, άπαντες οι ηγέτες των πολιτισμένων κρατών, συμφώνησαν ότι ο όρος «ζωτικός χώρος» δεν έπρεπε να ξανακουστεί επί της γης. Μήπως, εδώ και καιρό ο όρος ξανακούγεται, με ποικίλα παραλλαγμένα ονόματα, κι όμως σε Βρυξέλλες, Ουάσιγκτον και Μόσχα, δεν το έχουν συνειδητοποιήσει;<br /> <br /> «Γαλάζια Πατρίδα» σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, «Κλάδος Ελαίας» στη Συρία, «Νύχια της Τίγρης» στο Ιράκ, άπαντα φυσικές συνέχειες του παλαιότερου «Αττίλα» στην Μεγαλόνησο (έστω και με το χάσμα κάποιων δεκαετιών), συνιστούν τα μέσα αναδιάταξης των «συνόρων της καρδιάς» του Τούρκου Προέδρου. Τα φαρμακερά αυτά άνθη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, όχι μόνο βλάστησαν, αλλά και παρήγαγαν ήδη σε Συρία και Ιράκ τους δηλητηριώδεις καρπούς τους. Κοντά σε αυτά, η αποστολή μισθοφόρων και πολεμικού υλικού εσχάτως στη Λιβύη, με κατ’ εξακολούθηση παραβίαση του επιβληθέντος από τον ΟΗΕ εμπάργκο όπλων κατά τρόπο άκρως προκλητικό και απολύτως ενδεικτικό της τουρκικής αλαζονείας.<br /> <br /> Πίσω απ’ τα «Άνθη» αυτά του δέντρου της τουρκικής πολιτικής, ο νοσηρός κορμός του: ένα βαθύ κράτος που έχει φυλακίσει, βασανίσει ή και οδηγήσει σε θάνατο 80.000 αντιφρονούντες, την ίδια στιγμή που πλήθος άλλων Τούρκων πολιτών καταδίκασαν εαυτούς σε εκούσια εξορία προκειμένου να γλιτώσουν. Και πιο βαθιά, κρυμμένες σε σαθρό έδαφος, οι σκοτεινές ρίζες του δέντρου που λέγεται “καθεστώς Ερντογάν”. <br /> <br /> O Stefan Ihrig, στο εξαιρετικά εμπεριστατωμένο βιβλίο του «Ataturk in the Nazi imagination» (Το βιβλίο εκδόθηκε το 2014 από τον εκδοτικό οίκο Harvard University Press και βασίζεται στη διδακτορική διατριβή του συγγραφέα), τεκμηριώνει με αδιάσειστα στοιχεία ότι ο «Πατέρας των Τούρκων» Μουσταφά Κεμάλ αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης της ναζιστικής πολιτικής που ακολούθησε ο Χίτλερ: ο Γερμανός δικτάτορας μιλούσε με θέρμη για το παράδειγμά του, αποκαλώντας τον «άστρο στο σκότος», «επιφανέστερο άντρα του αιώνα», «μεγάλο διδάσκαλο» του οποίου ο Μουσολίνι υπήρξε ο πρώτος μαθητής, ενώ αυτός ο ίδιος ο δεύτερος.<br /> <br /> Αυτόν που αποκαλούν «μεγάλο διδάσκαλό» τους στο πώς χτίζεται ένα μεγάλο έθνος οι φασίστες και οι ναζιστές, επιδιώκει να επισκιάσει ο Ερντογάν, εν όψει μάλιστα και της συμπλήρωσης, το 2023, εκατό χρόνων από την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους, διαμορφώνοντας μια Τουρκία πιο μεγάλη σε κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα από εκείνη που παρέδωσε ο Ατατούρκ στα τέλη της δεκαετίας του ‘30. Και για να το πετύχει, βαδίζει πάνω στα χνάρια της πολιτικής του Κεμάλ, στα ίδια ακριβώς χνάρια που βάδισε και ο Χίτλερ, με τη μόνη διαφορά ότι ο εθνοφασισμός του Ερντογάν είναι μπολιασμένος με το ισλαμικό στοιχείο.<br /> <br /> Δεν είναι, βέβαια, ναζιστής ο Τούρκος Πρόεδρος, αν και δεν κρύβει τον έντονο και βαθύ αντισημιτισμό του. Πιστεύει όμως ακράδαντα, πως ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να καταστεί το τουρκικό έθνος ισχυρό και να αποκτήσει τον «ζωτικό χώρο» που του αρμόζει, είναι να ακολουθήσει πιστά τις πολιτικές μανιέρες που πρωτοδίδαξε ο Κεμάλ Ατατούρκ και μιμήθηκαν στη συνέχεια, ως πρώτος μαθητής του ο Μουσολίνι και ως δεύτερος ο Χίτλερ: ύπαρξη ενός Ηγέτη (τύπου Φύρερ) αυταρχικού έως μυελού των οστών ο οποίος θα βρίσκει απήχηση στα λαϊκά πλήθη, στρατολόγηση πιστών πραιτοριανών (βλέπε τις παραστρατιωτικές τουρκικές «περιπόλους συνοικιών» (Σύμφωνα με νομοσχέδιο που ψηφίστηκε στις αρχές Ιουνίου από την τουρκική Βουλή, οι αρμοδιότητες των εν λόγω περιπόλων, που ως κατασταλτική δύναμη συστάθηκαν το 2017 μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, ενισχύθηκαν, καθώς πλέον θα έχουν την εξουσία να ζητούν ταυτότητα από τους πολίτες, να χρησιμοποιούν βία και να φέρουν όπλα για να συλλαμβάνουν υπόπτους), κατ’ αντιστοιχία με τη χιτλερική σωματοφυλακή των Ταγμάτων Εφόδου) που θα προβαίνουν σε πογκρόμ κατά των εσωτερικών αντιπάλων, δόμηση ενός γιγαντιαίου μηχανισμού προπαγάνδας που θα ελέγχει τα πάντα, αντίστοιχου αυτού που έστησε ο Γκέμπελς, αφανισμός μερίδας πολιτών (Κούρδοι) όπως έκαναν τότε οι Γερμανοί με τους Εβραίους. Και ακόμη, περιορισμός των δικαιωμάτων των πολιτών μέσω της κήρυξης της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπως έγινε στην Τουρκία μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα-παρωδία του 2016, κατά μίμηση του «διατάγματος του εμπρησμού του Κοινοβουλίου» που εξέδωσε ο Χίτλερ μετά την προβοκάτσια της πυρπόλησης του Ράιχσταγκ, αλλά και ξεκαθάρισμα «με τη βοήθεια του Αλλάχ» (όπως δήλωσε ο Ερντογάν) των Ενόπλων Δυνάμεων από τους προδότες-αντιφρονούντες προς το πρόσωπό του, όπως ακριβώς είχε κάνει ο Φύρερ.<br /> <br /> Οι ομοιότητες όμως δεν σταματούν εδώ. Το 1936, ο Χίτλερ έδωσε την εντολή στον Γκέρινγκ να καταστρώσει ένα τετραετές σχέδιο, βάσει του οποίου η Γερμανία θα καθίστατο απολύτως ετοιμοπόλεμη. Σύμφωνα με το σχέδιο αυτό, οι γερμανικές βιομηχανίες κατεργασίας μετάλλων, χημικών και πρώτων υλών τάχθηκαν στην υπηρεσία της γερμανικής πολεμικής μηχανής, εργαζόμενες με τους ίδιους πυρετώδεις ρυθμούς που η τουρκική εγχώρια πολεμική βιομηχανία εργάζεται προκειμένου να τροφοδοτήσει με οπλικά συστήματα τις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις. Το δυσθεώρητο οικονομικό κόστος του εγχειρήματος δεν φαίνεται να πτοεί τους Τούρκους, όπως δεν πτοούσε τότε τους Γερμανούς, αφού στο βάθος του μυαλού και των δύο, τα τεράστια έξοδα μπορούν να αποσβεστούν μακροπρόθεσμα μέσω της βίαιης, και υπό την απειλή των όπλων, ιδιοποίησης φυσικών πόρων άλλων χωρών.<br /> <br /> Στο ίδιο, όμως, πλαίσιο εντάσσεται και η τουρκική πολιτική αναθεώρησης διεθνών συνθηκών: Όπως για τον Κεμάλ και τον Χίτλερ οι Συνθήκες των Σεβρών και των Βερσαλλιών αντίστοιχα, υπήρξαν κείμενα μεταβλητά και αναθεωρήσιμα, έτσι και για τον Ερντογάν, η Συνθήκη της Λωζάνης υπόκειται δυνητικά σε αναθεώρηση, δεδομένου ότι από τις προβλέψεις της η Τουρκία είχε βγει αδικημένη (Το θέμα της αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάνης πρωτοτέθηκε από τον Ερντογάν το 2016 και έκτοτε αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της επεκτατικής πολιτικής της γείτονος. Μόνο κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα, το 2018, ο Ερντογάν αναφέρθηκε τρεις φορές (!!!) ενώπιον του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλου και του τότε Πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα, στην ανάγκη επικαιροποίησης- αναμόρφωσης της εν λόγω διεθνούς συνθήκης).<br /> <br /> Το 1934, με το θάνατο του Γερμανού Προέδρου Χίντεμπουργκ, η τότε γερμανική κυβέρνηση νομοθέτησε τη συγχώνευση Καγκελαρίας και Προεδρίας, με τον Χίτλερ να αναλαμβάνει τα καθήκοντα και του Προέδρου και Καγκελάριου, υπό τον τίτλο «Führer und Reichskanzler» (Ηγέτης και Καγκελάριος του Ράιχ). Αυτό ακριβώς το χιτλερικό μοντέλο, αποκάλεσε στις αρχές του 2016 «υπόδειγμα αποτελεσματικού προεδρικού συστήματος», ο Τούρκος Πρόεδρος, δήλωση που είχε προκαλέσει τότε παγκόσμιο σάλο, αναγκάζοντας την Άγκυρα να μιλήσει για παρερμηνεία των σχετικών δηλώσεων. <br /> <br /> Ο Ερντογάν, όμως, δείχνει να μιμείται τον Χίτλερ ακόμα και στην επικοινωνιακή πολιτική του. Η φωτογραφία με το ένστολο κοριτσάκι, το οποίο κάλεσε να μαρτυρήσει υπέρ πίστεως, ομοιάζει ανατριχιαστικά με αντίστοιχη φωτογραφία του Χίτλερ δίπλα σε ανήλικο αγόρι, ντυμένο και αυτό με στρατιωτική στολή.<br /> <br /> «Η πολιτισμένη σιωπή της Ευρώπης, έναντι ενός αντισημίτη νταή όπως ο Ερντογάν…, μας πάει πίσω στη δεκαετία του 1930», προειδοποιούσε το 2015 ο Υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Αβίγκντορ Λίμπερμαν, επισημαίνοντας την σκοτεινή, επικίνδυνη ρίζα της πολιτικής του καθεστώτος Ερντογάν. Και πόσο δίκιο τελικά είχε! Από τότε μέχρι σήμερα, το τουρκικό δέντρο δεν σταμάτησε να φύει τα άνθη της κακίας του, επιδιώκοντας ταυτόχρονα να απλώσει παντού τα δηλητηριώδη κλαδιά του.<br /> <br /> Ο Λίμπερμαν είχε αποκαλέσει τότε την Ευρώπη «δειλή», που δεν αντιμετώπιζε άμεσα τον τουρκικό κίνδυνο. Δειλιάζουν, όντως, οι Ηγέτες του Δυτικού Κόσμου; Ή ακολουθούν μια πολιτική κατευνασμού (appeasement policy), την ίδια που ασκούσε ο Τσάμπερλεν τη δεκαετία του 1930, επιδιώκοντας να κρατήσει καλές σχέσεις με τη ναζιστική Γερμανία, με την οποία μάλιστα υπέγραψε συμφωνία ειρήνης το 1938, αφού πριν της επέτρεψε να προσαρτήσει την Σουδητία χωρίς να ρίξει ούτε σφαίρα; Όταν ο Χίτλερ παρέβαινε μία μία τις διατάξεις της Συνθήκης των Βερσαλλιών, στο πλαίσιο της “πολιτικής κατευνασμού”, από την άλλη πλευρά δεν ακούστηκε ούτε μία διαμαρτυρία.<br /> <br /> «Όποιος δεν θυμάται την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει», είχε γράψει ο Ισπανοαμερικανός φιλόσοφος Τζωρτζ Σανταγιάνα, έναν αφορισμό που επανέλαβε, παραφράζοντάς τον ελαφρώς, το 1948 ο Γουίνστον Τσώρτσιλ, μέσα στο βρετανικό Κοινοβούλιο. Η πολιτική του κατευνασμού, αποδείχθηκε τότε πέρα ως πέρα λανθασμένη, αφού η Γερμανία την εξέλαβε ως αδυναμία και, κοροϊδεύοντας τους πάντες, έναν χρόνο αργότερα, εισέβαλε στην Τσεχοσλοβακία, ξεκινώντας τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο!<br /> <br /> «Η κυβέρνηση είχε να διαλέξει ανάμεσα στον πόλεμο και την ατίμωση. Διάλεξε την ατίμωση. Αλλά θα έχει και πόλεμο», προειδοποιούσε προφητικά το 1938 ο Τσώρτσιλ τους συμπατριώτες του, αντιδρώντας στη συμφωνία ειρήνης με τους Ναζί. Οι Ηγέτες της Δύσης του σήμερα, μπροστά στην ολοένα διογκούμενη τουρκική απειλή, τι θα διαλέξουν; Τα φαντάσματα με τα οποία η ανθρωπότητα φαινόταν να έχει ξεμπερδέψει άπαξ και διά παντός, δείχνουν να επανέρχονται στο σκηνικό. Πρωταγωνιστές αυτή τη φορά, οι αποθρασυμένοι εθνικιστές του Ερντογάν, που αμφισβητούν το διεθνές status quo σε Μέση Ανατολή και Μεσόγειο στην προσπάθειά τους να βρουν “ζωτικό χώρο”.<br /> <br /> Τότε, οι «Δυνάμεις του Καλού», άφησαν το αυγό του φιδιού να εκκολαφθεί και το τέρας να φτάσει στην πλήρη του ανάπτυξη. Σκοπεύουν να κάνουν το ίδιο λάθος και τώρα; Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο, προσδιορίζοντας από τώρα τις ευθύνες των δυτικών ηγετών: θα ξεριζώσουν τα ζιζάνια της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής τώρα που είναι ακόμα νωρίς, ή θα αλλάξουν στάση όταν αυτά πια θα έχουν γιγαντωθεί; Μπορεί εκ των υστέρων να βγήκαν τη δεκαετία του ’40 νικητές, το κόστος όμως σε ανθρώπινες ζωές είναι ανυπολόγιστο, το δε Ολοκαύτωμα θα βαραίνει την ανθρώπινη Ιστορία για πάντα. Είναι η ανθρωπότητα έτοιμη να ξαναπληρώσει το τίμημα μιας γενικευμένης σύρραξης μεταξύ οργανωμένων στρατευμάτων; Σε μια εύφλεκτη περιοχή όπως η Μεσόγειος, η σπίθα θα γίνει αμέσως πυρκαγιά, συμπαρασύροντες τους πάντες και τα πάντα. Κι αυτό είναι κάτι που δεν συμφέρει κανέναν.<br /> <br /> Η Ελλάδα, το έχει ξεκαθαρίσει μέσα από τα πλέον επίσημα χείλη της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της, δεν πρόκειται να δείξει την παραμικρή ανοχή στα επεκτατικά τερατουργήματα του Ερντογάν, ακόμα κι αν μείνει μόνη της σε αυτόν τον αγώνα. Η παραβατικότητα, η αλαζονεία και η πρόκληση απέναντι στην αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού, έχουν τα όριά τους. Ως δημοκρατική και πολιτισμένη χώρα, κοιτίδα της δημοκρατίας και του παγκόσμιου πολιτισμού, η Ελλάδα είναι ιστορικά προορισμένη να σταθεί απέναντι στο απεχθές και αλαζονικό πρόσωπο της ερντογανικής τυραννίας. Εξάλλου, όπως είναι τοις πάσι γνωστό και πανθομολογούμενο από τα χείλη όλων των Ηγετών της Ευρώπης και ολόκληρου του κόσμου της περιόδου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, εδώ στα ίδια χώματα επιτεύχθηκε η πρώτη νίκη κατά του τότε Άξονα, του Άξονα του Κακού, από την μικρή, αδύναμη (κατά τους τότε επιβουλείς), χλευαζόμενη, οικτειρούμενη και μόνη Ελλάδα, προμαχούσα και τότε, όπως και τώρα, για αξίες και ιδανικά. Και γύρισε ο κόσμος όλος… Τότε και τώρα και πάντα. Θα γυρίσει και πάλι. Άλλωστε, η Χώρα μας γνωρίζει, βιωματικά και ιστορικά, εκ των προτέρων, ότι, αργά ή γρήγορα, το τέλος όλων των τυράννων, ήταν και παραμένει νομοτελειακά πάντοτε το αυτό: «Τον έδεσαν χειροπόδαρα, τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν, τον έσυραν παράμερα, τον καταξέσκισαν απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο, κουρέλι» (Γ. Σεφέρης, “Επί Ασπαλάθων”).<br /> <br /> <a href="https://www.militaire.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Τα “άνθη του Κακού” της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και η σκοτεινή ρίζα τους

Γράφει ο Ι στοριοδίφης Η Ιστορία έχει δείξει ότι τα μπωντλερικά «Άνθη του Κακού» δεν αναφύονται μόνο στον βούρκο των προσωπικών ανθρώπιν...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Άγκυρα αντικατέστησε τα MIM-23 I.HAWK που καταστράφηκαν στην αλ Ουατίγια με ουκρανικά συστήματα S-125 Pechora!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEifYbuOKDp7fF1HfxMCm1lBgi_eFMa1Gqxyeoq3IquzNwLZueU4H5cvqNC3Po5f5YWpqh1TTzw-VqIK7pT_gpeWQYnqqZUOOs7QXkFPWBuKFFMWKyywbNN3z_F-mm3-HlMQ22zK5_JofIA/s1600/e0p2dvm.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="1366" height="280" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEifYbuOKDp7fF1HfxMCm1lBgi_eFMa1Gqxyeoq3IquzNwLZueU4H5cvqNC3Po5f5YWpqh1TTzw-VqIK7pT_gpeWQYnqqZUOOs7QXkFPWBuKFFMWKyywbNN3z_F-mm3-HlMQ22zK5_JofIA/s640/e0p2dvm.jpg" width="640" /></a></div> <br />Γράφει: <b>Θεόφραστος Ανδρεόπουλος</b><br />Η τουρκική Αεροπορία ολοκλήρωσε την αερομεταφορά των αντιαεροπορικών συστημάτων στην αεροπορική βάση της Al-Wattiya όπου αντικατέστησε τα αντιαεροπορικά συστήματα MIM-23 «Hawk» που καταστράφηκαν από μαχητικά αεροσκάφη Mirage 2000-9.<br /><br />Τα αντιαεροπορικά συστήματα είναι τα σοβιετικά S-125, τα οποία αγόρασε εσπευσμένα από την Ουκρανία, όπως είχαμε αποκαλύψει στο pronews.gr.<br /><br />Τα εκσυγχρονισμένα σοβιετικά συστήματα αεροπορικής άμυνας S-125 παραλήφθηκαν πριν από δύο εβδομάδες και έχουν ήδη αναπτυχθεί στη Λιβύη. <br /><br />Σύμφωνα με πηγές – γράφει το ρωσικό δημοσίευμα- τα συστήματα βρίσκονται στο έδαφος της αεροπορικής βάσης Αλ Ουατίγια, όπου πριν από λιγότερο από μια εβδομάδα, ως αποτέλεσμα της επίθεσης των μαχητικών αεροσκαφών των ΗΑΕ, καταστράφηκαν τουλάχιστον τρία τουρκικά συστήματα MIM-23 «Hawk», καθώς και ουκρανικός εξοπλισμός ραντάρ και ηλεκτρονικού πολέμου. <br /><br />Τα συστήματα έχουν παραληφθεί ήδη από την Τουρκία αφού πρώτα υπέστησαν εκτεταμένο εκσυγχρονισμό από Ουκρανούς μηχανικούς στο επίπεδο S-125-2D Pechora και τώρα βρίσκονται στην Λιβύη!<br /><br />Η ουκρανική έκδοση που προμηθεύτηκε η Τουρκία έχει εμβέλεια 40 χλμ. (σε σχέση με τα 35 χλμ. των υφιστάμενων εκδόσεων) και μέγιστο ύψος εμπλοκής τα 20 χλμ.<br /><br />Όπως αναφέρεται η Τουρκία απέκτησε επίσης και συστήματα ραντάρ άξιας 11 εκατ. $ στα οποία περιλαμβάνονται MARS-L l-band και P-180U.<br /><br />Στην πραγματικότητα, η Τουρκία άρχισε εξ ανάγκης να αγοράζει ουκρανικά όπλα, καθώς τα τελευταία αποδείχθηκαν πολύ καλύτερα από αυτά που θα μπορούσε να προσφέρει η Άγκυρα στις δυνάμεις της Λιβύης.<br /><br />Είναι γνωστό ότι η Τουρκία αγόρασε τουλάχιστον 5 συστοιχίες αεροπορικής άμυνας S-125 από την Ουκρανία, ωστόσο, πηγές ισχυρίζονται ότι υπάρχουν μόνο τρία από αυτά τα σοβιετικά στην αεροπορική βάση Αλ Ουατίγια, ενώ δεν αποκλείεται η πιθανότητα τα άλλα δύο να έχουν εγκατασταθεί από τις δυνάμεις της «Εθνικής Συμφωνίας» σε άλλο μέρος.<br /><br />H εγκατάσταση των συστημάτων αεροπορικής άμυνας των σοβιετικών S-125 στη Λιβύη, είναι απίθανο να αλλάξει την ισορροπία ισχύος στην περιοχή, αφού αυτά είναι αποτελεσματικά μόνο στην απώθηση επιθέσεων και έχουν μικρό εύρος επίθεσης σε αεροπορικούς στόχους.<br /><br /><a href="https://www.pronews.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η Άγκυρα αντικατέστησε τα MIM-23 I.HAWK που καταστράφηκαν στην αλ Ουατίγια με ουκρανικά συστήματα S-125 Pechora!

Γράφει: Θεόφραστος Ανδρεόπουλος Η τουρκική Αεροπορία ολοκλήρωσε την αερομεταφορά των αντιαεροπορικών συστημάτων στην αεροπορική βάση της A...

Διαβάστε την συνέχεια

Δρούγος: Πώς, ποιοι και γιατί χτύπησαν την τούρκικη βάση στη Λιβύη

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgP9ZrVepkNoMxcK42BoYAwGa3Kkkw-2c5ph3rhq7SCQHvQnrHTBHv2n5C2Pk-lMm4OgZcrk-R5dWKRRRhkeFNFSvvMvNSjSbfJEAx-Wmp29V5l6lixnYQ_drCj75ZsRcWRSxKr0F8HpXo/s1600/livii-epithesi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="1000" height="384" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgP9ZrVepkNoMxcK42BoYAwGa3Kkkw-2c5ph3rhq7SCQHvQnrHTBHv2n5C2Pk-lMm4OgZcrk-R5dWKRRRhkeFNFSvvMvNSjSbfJEAx-Wmp29V5l6lixnYQ_drCj75ZsRcWRSxKr0F8HpXo/s640/livii-epithesi.jpg" width="640" /></a></div> <br />Η κατάσταση στη Λιβύη χειροτερεύει καθημερινά, ενώ οι διάφορες διπλωματικές προσπάθειες που γίνονται για αποκλιμάκωση της έντασης σε όλα τα επιμέρους μέτωπα δεν αποδίδουν.<br /><br />Γράφει ο <b>Αθανάσιος Ε. Δρούγος*</b><br /><br />Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του υπογράφοντος από αμερικανικές πηγές στο στρατηγείο της AFRICOM (Αμερικανική Διοίκηση Αφρικής) στη Στουτγάρδη-Kelley Barracks/Moehringen καθώς και των νατοϊκών επιτελείων στη Νάπολη και στο Ράμσταϊν (έδρα συμμαχικών αεροπορικών δυνάμεων), αιγυπτιακά αεροσκάφη Rafale ως και αεροσκάφη Mirage 2000-9 EAD/RAD πραγματοποίησαν από κοινού τα χαράματα της περασμένης Κυριακής την επίθεση κατά της βάσης Αλ Ουατίγια στη Δυτική Λιβύη και κοντά στα σύνορα με την Τυνησία.<br /><br />Την όλη επιχείρηση υποστήριξαν οι Γάλλοι με διάφορα επιμέρους ως και εξελιγμένα συστήματα πληροφοριών ενώ από πλευράς Εμιράτων αεροσκάφος Α330-243 MRTT είχε μετασταθμεύσει τρεις ημέρες πριν από την επιχείρηση στη αιγυπτιακή αεροπορική βάση Αλ Ναγκίμπ, προερχόμενο από τη βάση της Αλ Ντάφρα στο Αμπου Ντάμπι, για τυχόν ενίσχυση της παράτολμης επιχείρησης.<br /><br />Τέσσερα αεροσκάφη των ΗΑΕ βρίσκονταν ήδη στην Αίγυπτο, ενώ η Γαλλία αρνήθηκε να αναλάβει τον κύριο ρόλο σε μια τέτοια αποστολή, γιατί αν κάποια πράγματα δεν έβαιναν καλώς (όπως είχαν σχεδιαστεί) η ήδη τεταμένη κατάσταση μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας θα είχε δραματικές επιπτώσεις μέσα στους κόλπους του ΝΑΤΟ, προκαλώντας τεράστια προβλήματα στη Συμμαχία.<br /><br />Η αεροπορική επιδρομή προκάλεσε κυρίως απώλειες στο τουρκικής προέλευσης αντιαεροπορικό σύστημα ΜΙΜ-23 ΗΑWK καθώς και σε υποδομές της βάσης (αναφέρθηκαν τραυματισμοί 3-4 ατόμων, ενώ εκείνες τις ημέρες δεν βρίσκονταν στη βάση μη επανδρωμένα αεροσκάφη).<br /><br />Για πολλούς και διάφορους λόγους η επίθεση πραγματοποιήθηκε αφού είχαν ήδη αναχωρήσει (πριν από 4 ώρες) ο Τούρκος υπουργός Αμυνας Χουλουσί Ακάρ και ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Γιασάρ Γκιουλέρ, από την 48ωρη παρουσία τους σε Τρίπολη, Μίτιγκα, Μισράτα, ενώ έγιναν πολλές συσκέψεις στη λιβυκή πρωτεύουσα αλλά και σε τουρκική φρεγάτα ανοικτά της Μισράτα σχετικά με την υλοποίηση των επικείμενων σχεδίων με βασικό στόχο την κατάληψη της βάσης Αλ Τζούφρα, νότια της Σύρτης και προς την Κεντρική Λιβύη, που είναι μία από τις τέσσερις όπου έχει γίνει διασπορά των Ρώσων μισθοφόρων της PMC/WAGNER. Κατά της βάσης χρησιμοποιήθηκαν βλήματα με ακτίνα δράσης άνω των 90 χλμ., ενώ σε ετοιμότητα ήταν δύο γαλλικά ελικόπτερα έρευνας και διάσωσης, που ήταν σταθμευμένα όχι πολύ μακριά από τον τριεθνή μεθοριακό χώρο Τυνησίας-Λιβύης και Αλγερίας.<br /><br />Η Γαλλία παρακολουθεί τη συγκεκριμένη και πολλή μεγάλη σε έκταση περιοχή αφού ανησυχεί για τις κινήσεις γνωστών τρομοκρατικών ομάδων που πρόσκεινται στην Αλ Κάιντα στο Ισλαμικό Μαγκρέμπ. Σημειώνεται ότι το 2017 πάλι η Αίγυπτος έπληξε βάση ισλαμιστών στο έδαφος της Λιβύης με αεροσκάφη Rafale. Δύο ημέρες μετά την από κοινού επιχείρηση κατά της βάσης Αλ Ουατίγια, η Τουρκία με drones Bayraktar έπληξε τη βάση Αλ Τζούφρα με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 3 Ρώσοι μισθοφόροι.<br /><br />Για τη συγκεκριμένη κοινή αεροπορική επιδρομή Αιγύπτου-ΗΑΕ συζήτησαν μέσω τηλεδιάσκεψης 24 ώρες μετά ο υπαρχηγός – επικεφαλής των αεροπορικών δυνάμεων της AFRICΟM, αντιπτέραρχος Τζέιμς Βέσερι, με τον αρχηγό των αεροπορικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Ράμσταϊν, πτέραρχο Τζέφρεϊ Χάριγκιαν και αφού είχαν συλλεγεί πληροφορίες και από τις βάσεις της Σιγκονέλα και Πότζιο Ρενάτικο στην Ιταλία, ως και της Τορεχόν στην Ισπανία. Αίσθηση πάντως έχει προκαλέσει το γεγονός ότι η Αγκυρα διατήρησε «χαμηλό προφίλ» μετά την επίθεση, ενώ πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι ετοιμάζει την υλοποίηση συγκεκριμένων σχεδίων για την κατάληψη του άξονα Σύρτης-Αλ Τζούφρα.<br /><br />Τούρκοι στρατιωτικοί ενημέρωσαν κλιμάκια του ΝΑΤΟ σχετικά με τις κινήσεις των Ρώσων μισθοφόρων στο λιβυκό έδαφος ενώ δεν αποκλείονται προσεχώς ακόμα και συγκρούσεις Τούρκων με Ρώσους μισθοφόρους, αφού ο Ακάρ αναχωρώντας από τη Λιβύη έκανε λόγο για τη σύσταση κοινών επιχειρησιακών ομάδων Τουρκίας-Λιβύης για ανακατάληψη πετρελαϊκών βάσεων στις οποίες βρίσκονται Ρώσοι μισθοφόροι, όπως στην Ελ Φιλ και στην Ελ Σαράρα, προς τα νότια της χώρας.<br /><br /><br />Τέλος και οι δύο πλευρές ενισχύονται από μισθοφορικούς στρατούς από τα μέτωπα της Συρίας. Ειδικότερα, αντάρτες Σαμπίχα που πρόσκεινται στον Ασαντ έφθασαν στο Τομπρούκ μαζί με μέλη φιλοϊρανικών ομάδων όπως των ταξιαρχιών Αλ Κουντς-Φατιμιγούν και Ζινεμπιγιούν από την Ανατολική Συρία/περιοχή Ντιρ ελ Ζορ, για να ενισχύσουν τις δυνάμεις του Χαφτάρ, ενώ τις τελευταίες 2 ημέρες νέα κύματα ισλαμιστών ανταρτών αναχωρούν από την Κωνσταντινούπολη και την Αττάλεια και μεταφέρονται στο αεροδρόμιο της Μίτιγκα σε υποστήριξη των δυνάμεων του Σάρατζ. Μέσα στις επόμενες εβδομάδες -σύμφωνα με πληροφορίες μου- αναμένεται κοινή επίσκεψη των Τούρκων αρχηγών των χερσαίων και αεροπορικών δυνάμεων στη Λιβύη.<br /><br /><b><i>*Ο Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος είναι Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής</i></b><br /><a href="https://www.pentapostagma.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Δρούγος: Πώς, ποιοι και γιατί χτύπησαν την τούρκικη βάση στη Λιβύη

Η κατάσταση στη Λιβύη χειροτερεύει καθημερινά, ενώ οι διάφορες διπλωματικές προσπάθειες που γίνονται για αποκλιμάκωση της έντασης σε όλα τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αγία Σοφία: Οι φόρμουλες που ψάχνουν οι Τούρκοι για να τη μετατρέψουν σε τζαμί

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiaTjxUp0Zh2B5JvNGk8JIE8P40hjIOY5GyMshr46E2kiZcYnN-1eC1imFVvXcdoeyqt9ZLKve8tcgmyyzOk2MBZbU5umbW22RmkC0tfmLXIG3bXodl6bmmkS7YIUtFBLuW6jqwhEW0Ahs/s1600/agiasofia.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="420" data-original-width="630" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiaTjxUp0Zh2B5JvNGk8JIE8P40hjIOY5GyMshr46E2kiZcYnN-1eC1imFVvXcdoeyqt9ZLKve8tcgmyyzOk2MBZbU5umbW22RmkC0tfmLXIG3bXodl6bmmkS7YIUtFBLuW6jqwhEW0Ahs/s640/agiasofia.jpeg" width="640" /></a></div> <div> <b><br /></b></div> <b>Μαρία Ζαχαράκη</b><br /> Η Αγία Σοφία στην τελική ευθεία: Δύο φόρμουλες για τη μετατροπή της σε τζαμί, αναφέρει ο τουρκικός Τύπος σήμερα, Παρασκευή 10 Ιουλίου<br /> <br /> Η αντίστροφη μέτρηση για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί άρχισε και τα ενδεχόμενα μετά την απόφαση του ΣτΕ μπορεί να είναι δύο, όπως αναφέρουν πρωτοσέλιδα σήμερα, Παρασκευή δύο τουρκικές εφημερίδες, αλλά η τύχη του μνημείου εναπόκειται και πάλι στον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. <br /> <br /> «Χουριέτ» και «Γενί Σαφάκ» υποστηρίζουν ότι δεδομένου ότι η απόφαση του ΣτΕ θα είναι η άρση του καθεστώτος του μουσείου, για την εκτέλεση της δικαστικής απόφασης θα χρειαστεί είτε νέο προεδρικό διάταγμα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, είτε διοικητική απόφαση της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων/Ιδρυμάτων.<br /> <br /> Ο χρόνος που απαιτείται και στις δύο περιπτώσεις για την εκτέλεση της απόφασης ενδεχομένως να... λειτουργήσει υπέρ του μνημείου, αλλά και του Τούρκου προέδρου. <br /> Γενί Σαφάκ: Δύο φόρμουλες για την Αγία Σοφία<br /> <br /> Σε περίπτωση που το ΣτΕ ακυρώσει την απόφαση για «μουσείο» του υπουργικού συμβουλίου το 1934 για να ανοίξει η Αγία Σοφία 2 φόρμουλες συζητούνται.<br /> Θα προετοιμαστεί διάταγμα με την υπογραφή του Ερντογάν και η Αγία Σοφία θα ανοίξει ξανά ως τζαμί.<br /> Και σύμφωνα με τη δεύτερη φόρμουλα η προεδρία θα στείλει την απόφαση του ΣτΕ στη Γενική Διεύθυνση Ιδρυμάτων ζητώντας να προβεί στα απαραίτητα.<br /> <br /> Και στις δύο περιπτώσεις η λειτουργία της Αγίας Σοφίας ως τζαμί θα είναι και πάλι στα χέρια του Ερντογάν.<br /> <div> <br /> <img src="https://www.ethnos.gr/sites/default/files/styles/normal/public/images/2020/07/image001.png?itok=I8NpHNaI" /><br /> Χουριέτ: Σήμερα θα φανεί η απόφαση για την Αγία Σοφία<br /> <br /> Σε περίπτωση αρνητικής απόφασης, η Αγία Σοφία θα γίνει τζαμί με προεδρικό διάταγμα. Οι βουλευτές του ΑΚΡ που είναι παράλληλα και νομικοί, σε κάθε περίπτωση ετοιμάζονται για προεδρικό διάταγμα.<br /> <br /> Η τουρκική εφημερίδα υμνεί στο πρωτοσέλιδό της τη στάση του ύπατου εκπροσώπου της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική, Ζοζέπ Μπορέλ, χθες στο ευρωκοινοβούλιο υπέρ της Τουρκίας.</div> <div> <br /></div> <div> <img src="https://www.ethnos.gr/sites/default/files/styles/normal/public/images/2020/07/10-7-20_hoyriet_0.jpg?itok=9Z541uX4" /><br /> Τουρκικέ: Η Παρασκευή της Αγίας Σοφίας<br /> <br /> Το Συμβούλιο της Επικρατείας αναμένεται να πει την τελευταία του κουβέντα σήμερα σχετικά με το άνοιγμα ξανά της Αγίας Σοφίας σε χώρο λατρείας των Μουσουλμάνων, που μετατράπηκε σε μουσείο με τετελεσμένα το 1934. Σε περίπτωση του τουρκικό δικαστήριο αποφανθεί αρνητικά, τότε θα παραπεμφθεί στην προεδρία να εκδώσει διάταγμα. Τα δεσμά της Αγίας Σοφίας θα λυθούν έπειτα από </div> <div> 86 χρόνια.</div> <div> <img src="https://www.ethnos.gr/sites/default/files/styles/normal/public/images/2020/07/image002.png?itok=251PJ1IK" /><br /> <br /> <br /> <a href="https://www.ethnos.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αγία Σοφία: Οι φόρμουλες που ψάχνουν οι Τούρκοι για να τη μετατρέψουν σε τζαμί

Μαρία Ζαχαράκη Η Αγία Σοφία στην τελική ευθεία: Δύο φόρμουλες για τη μετατροπή της σε τζαμί, αναφέρει ο τουρκικός Τύπος σήμερα, Παρασκε...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ: Γιατί τα γαλλικά Rafale “κέρασαν” τους Τούρκους στη βάση της Λιβύης

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGoG3F9G_Nf-s0m7TXSpUJi9IqnzR3um3YHkYBKGdGVgMJi9CIKNTODA3cy2tEKL9oOGzldyLTvmyB4yMJoH-0hXAa_mrRs5fIgGQLag6Nx7QaVHCTDSXyxqS-kHVz5woLS5C8D9FDYWw/s1600/Rafale.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="790" height="324" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGoG3F9G_Nf-s0m7TXSpUJi9IqnzR3um3YHkYBKGdGVgMJi9CIKNTODA3cy2tEKL9oOGzldyLTvmyB4yMJoH-0hXAa_mrRs5fIgGQLag6Nx7QaVHCTDSXyxqS-kHVz5woLS5C8D9FDYWw/s640/Rafale.jpg" width="640" /></a></div> <br />Θα ήταν ιδιαίτερα παρακινδυνευμένη κάθε απόλυτη άποψη σχετικά με το ποία χώρα ή ποια ακριβώς δύναμη ήταν αυτή που έπληξε τους τουρκικούς MIM-23 Hawk και τα συστήματα παρεμβολής Koral στην αεροπορική βάση Al Watiya, στη βορειοδυτική Λιβύη. Δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις και πολύ περισσότερο αποδείξεις. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε και αυτές με βάση την κοινή λογική και τα ισχύοντα δεδομένα. Κατ΄ επέκταση όσο δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι το πλήγμα έγινε από τα γαλλικά Rafale, δεν μπορούμε να είμαστε 100% βέβαιοι ούτε για το ότι το πλήγμα δεν έγινε από τα γαλλικά μαχητικά.<br /><br />Του <b>Στέργιου Δ. Θεοφανίδη</b><br /><br />Γιατί ναι μεν θα ήταν αδύνατο τα μαχητικά αυτά να απογειωθούν από τη νότια Γαλλία, ή από τη βάση Solenzara στο νησί της Κορσικής και να πετάξουν εντός του FIR της Ρώμης ανεντόπιστα, μέχρι να φτάσουν σε απόσταση βολής όπλων από τη βάση Al Watiya, αλλά…<br /><br />Δεν ισχύει το ίδιο αν υποθέσουμε ότι απογειώθηκαν από τη βάση της Γαλλίας στη Djanema, πρωτεύουσα του Τσαντ, νότια της Λιβύης! Από εκεί θα μπορούσαν να επιχειρήσουν και να πετάξουν μέχρι την Al Watiya ανεντόπιστα. Όπως και από το νότιο τμήμα της Αιγύπτου, πράγμα το οποίο θεωρούμε λιγότερο πιθανό…<br /><br />Ρίχνοντας μία ματιά στο χάρτη, αποκαλύπτεται αμέσως η πολύ μεγάλη απόσταση που χωρίζει την Djanema από τη βάση Al Watiya. Αποκαλύπτεται όμως και το ότι όλος αυτός ο τεράστιος χώρος καλύπτεται από έρημο, στην οποία όχι μόνο δεν υπάρχουν κατοικημένες περιοχές, αλλά δεν υπάρχει και κάλυψη ραντάρ από στρατιωτικές δυνάμεις ή οποιαδήποτε Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας.<br /><br />Ρίχνοντας άλλη μία ματιά στην ιστορία των τελευταίων ετών στην ευρύτερη Δυτική και Κεντρική Αφρική, θα δούμε γαλλικές στρατιωτικές αποστολές στο Νήγιρα, το Μαλί και το Tσαντ για την οργάνωση και τη διεξαγωγή επιχειρήσεων εξουδετέρωσης ομάδων τζιχαντιστών.<br /><br />Τα Rafale C και Mirage 2000D της Γαλλικής Αεροπορίας επομένως, έχουν κατ επανάληψη επιχειρήσει σε αυτή την περιοχή του κόσμου, με αποτέλεσμα να υπάρχουν εκεί και οι κατάλληλες υποδομές για την φιλοξενία τους.<br /><br />Επομένως, γαλλικά Rafale θα μπορούσαν να επιχειρήσουν από τη βάση της Djanema και να προσβάλουν το αεροδρόμιο Al Watiya, μέσω εναέριου ανεφοδιασμού πάνω από το βόρειο Τσαντ, ή το νότιο τμήμα της Λιβύης που πρακτικά είναι εντελώς ακατοίκητο. Και κατ΄ επέκταση και χωρίς μέσα επιτήρησης.<br /><br />Το Rafale μπορεί να πετάξει σε πολύ μικρό ύψος πάνω από το έδαφος αυτόματα και με απόλυτη ασφάλεια χάρη στην λειτουργική διαμόρφωση αυτόματου TFR που διαθέτει το ραντάρ RBE 2AA. Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί ότι τέτοια μαχητικά είναι πιθανό να προσέγγισαν το αεροδρόμιο ανεντόπιστα από νότια…<br /><br />Μπορεί επίσης να πλήξει μέχρι και έξι στόχους στο έδαφος ταυτόχρονα, με κατευθυνόμενα όπλα AASM (HAMMER SBU-38/-54/-64) καθοδήγησης INS-GPS, σε συνδυασμό με λέιζερ ή υπέρυθρη ακτινοβολία, αντίστοιχα. Η ακτίνα του όπλου κυμαίνεται από τα 15 έως τα 70 χιλιόμετρα, ανάλογα με το ύψος πτήσης του μαχητικού. Οι Γάλλοι πραγματοποίησαν ρίψεις 250 ΑΑSM το 2011 στη Λιβύη.<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/news/i-alli-apopsi-giati-ta-gallika-rafale-quot-kerasan-quot-toys-toyrkoys-sti-vasi-tis-livyis/aasm_hammer"><img height="266" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/07/aasm_hammer.jpg" width="640" /></a><br /><br />Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά; Καταρχήν για να δείξουμε ότι οι Αιγύπτιοι δεν έχουν εμπειρία τέτοιων προσβολών. Ούτε και οι Ρώσοι έχουν τη δυνατότητα να χτυπήσουν μέχρι έξι στόχους σε μία και μόνο επίθεση. Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη δυνατότητα που παρέχει το AASM.<br /><br />Στη Συρία οι επιθέσεις τους γίνονταν και γίνονται από μεγάλα ύψη, με τη χρήση καθοδηγούμενων όπλων. Μία απλή ματιά στα διαθέσιμα βίντεο του Ρωσικού ΥΠΑΜ αποκαλύπτουν του λόγου το αληθές. Γιατί ο στόχος φαίνεται σχεδόν κατακόρυφα από πάνω.<br /><br />Στα βίντεο της πρόσφατης επίθεσης στα τουρκικά συστήματα (που φαίνεται να έχουν παρθεί από αισθητήρες IR ατρακτιδίων στοχοποίησης…), η γωνία είναι τελείως διαφορετική. Οι στόχοι διακρίνονται από πλάγια, ενώ αν παρατηρήσετε με προσοχή και η γωνία προσβολής των όπλων είναι μικρή. Δεν χτυπούν κατακόρυφα δηλαδή αλλά πλευρικά…<br /><br />Θεωρούμε απίθανο να αξιοποιήθηκαν όπλα μακρού πλήγματος (όπως οι SCALP –EG) για την προσβολή των στόχων. Πολύ απλά γιατί το κόστος των όπλων αυτού του είδους είναι δυσανάλογα μεγαλύτερο από το στόχο του (MIM-23)! Και αυτό όμως είναι κάτι που δεν μπορούμε να αποκλείσουμε…<br /><br />Πιστεύουμε ότι οι Αμερικανοί γνωρίζουν ποιος είναι υπεύθυνος για την επίθεση. Θεωρούμε ότι δεν θα αποκάλυπταν την ταυτότητά του προκειμένου να μην προκαλέσουν ακόμη μεγαλύτερο ρήγμα στις τάξεις του ΝΑΤΟ, μεταξύ χωρών-μελών της.<br /><br />Αντίθετα, αν την προσβολή είχαν κάνει οι Ρώσοι, θα το αποκάλυπταν λογικά με σκοπό να προκαλέσουν ρήγμα στις ρωσοτουρκικές σχέσεις. Όσον αφορά το κίνητρο της αντεκδίκησης, όσο οι Ρώσοι θα μπορούσαν να θέλουν να εκδικηθούν την εξουδετέρωση των Pantsir από τουρκικά UAV, άλλο τόσο οι Γάλλοι δεν θα ήθελαν να αφήσουν αναπάντητη την σοβαρή πρόκληση των Τούρκων που στοχοποίησαν γαλλική φρεγάτα και σε θεωρούμενο στο Παρίσι ως “γαλλικό γήπεδο”.<br /><br />Υπενθυμίζουμε, ότι τα πλήγματα που είχαν κάνει οι Ρώσοι με όπλα οριζόντιας πλεύσης, μακρού πλήγματος Kalibr από βομβαρδιστικά αεροπλάνα και μονάδες επιφανείας στην Κασπία, εναντίον στόχων στη Συρία, ενώ είχαν εκτελεστεί με απόλυτη μυστικότητα, δημοσιοποιήθηκαν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα!<br /><br />Και κάτι τελευταίο… Στις φωτογραφίες του αεροδρομίου στην Al Watiya, πριν και μετά την προσβολή, διακρίνονται οι στόχοι από δορυφορικές λήψεις. Αν και οι Ρώσοι έχουν τέτοια δυνατότητα, υπενθυμίζουμε ότι την έχουν και οι Γάλλοι μέσω του δορυφορικού δικτύου Helios στο οποίο έχει πρόσβαση και η Ελλάδα, ενώ πιθανότατα δεν την έχουν οι Αιγύπτιοι και οι ένοπλες δυνάμεις των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ: Γιατί τα γαλλικά Rafale “κέρασαν” τους Τούρκους στη βάση της Λιβύης

Θα ήταν ιδιαίτερα παρακινδυνευμένη κάθε απόλυτη άποψη σχετικά με το ποία χώρα ή ποια ακριβώς δύναμη ήταν αυτή που έπληξε τους τουρκικούς M...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Αγια-Σοφιά και η επιχείρηση: «Αποδόμηση του Κεμάλ Ατατούρκ» από το νέο Σουλτάνο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIWNJLZO1ndeyg5n5OmsZIo4-okLUQJWNPNRfe86TLHuFG74CGwLVjO-3KOQ5ZfMypPnmeuhHRIlkO6G4Zo375LPlQwMDuUPbF4_roFna_mhY4Pmyc2klc9e6p3SQbAtUY-omkszt7C1M/s1600/erdogan_agiasofia.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="420" data-original-width="630" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIWNJLZO1ndeyg5n5OmsZIo4-okLUQJWNPNRfe86TLHuFG74CGwLVjO-3KOQ5ZfMypPnmeuhHRIlkO6G4Zo375LPlQwMDuUPbF4_roFna_mhY4Pmyc2klc9e6p3SQbAtUY-omkszt7C1M/s640/erdogan_agiasofia.jpeg" width="640" /></a></div> <h3> <span style="font-weight: normal;"> Πώς όμως μπορεί να αντιδράσει η χώρα μας σε αυτό τον νέο γεωπολιτικό και πολιτισμικό πλέον αναθεωρητισμό;</span></h3> <b>Δρ. Ασπασία Αλιγιζάκη* </b><br />Το σχέδιο του Ερντογάν να μετατρέψει την εμβληματική Αγία Σοφία σε τζαμί έχει αναμφίβολα δυναμιτίσει τις ήδη εύφλεκτες ελληνοτουρκικές σχέσεις που το τελευταίο διάστημα έχουν δοκιμαστεί επικίνδυνα με τον Τουρκικό αναθεωρητισμό στην Ανατολική Μεσόγειο. Η επιθετική πολιτική της γείτονος με το Τουρκολιβυκό σύμφωνο και την απειλή μονομερούς κήρυξης ΑΟΖ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, τις παράνομες γεωτρήσεις, τις υπερπτήσεις στο ελληνικό εναέριο χώρο, την εξώθηση μεταναστών και προσφύγων στα εθνικά μας σύνορα συμπληρώνεται πρόσφατα με την προσπάθεια της Τουρκικής Κυβέρνησης να μετατρέψει σε ισλαμικό τέμενος ένα σύμβολο της ελληνικής ορθοδοξίας, την Αγία Σοφία.<br /><br />Η Αγία Σοφία είναι ένα παγκόσμιο μνημείο της πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, το κέντρο της ορθοδοξίας, το αρχιτεκτονικό αριστούργημα της Κωνσταντινούπολης και το δημοφιλέστερο τουριστικό αξιοθέατο της Τουρκίας. Αλλά και κάτι ακόμη: Ένας πολιτικός συμβολισμός για τη μετάβαση της Τουρκίας από το καθεστώς της Σουλτανικής Αυτοκρατορίας σε μια κοσμική εξευρωπαϊσμένη χώρα. Έναν συμβολισμό που ήθελε διακαώς να επιτύχει ο Κεμάλ Ατατούρκ το 1935, μετατρέποντας την Αγία Σοφία από τζαμί σε μουσείο και ταυτόχρονα σε μια «γέφυρα» πολιτισμού ανάμεσα στην Ευρώπη και την Τουρκία. Ένας συμβολισμός που με τις πρόσφατες κινήσεις του νέου Σουλτάνου αποδομείται πλέον έντονα και μαζί του κατ’ ουσίαν αποδομείται και ο εμπνευστής της κοσμικής Τουρκίας ο Κεμάλ Ατατούρκ, όσο και αν το πορτρέτο του παραμένει ακόμη - για ευνόητους λόγους- στο Προεδρικό Μέγαρο του φιλόδοξου νέου Σουλτάνου.<br /><br />Ο Ερντογάν με όλες του τις τελευταίες κινήσεις στην εξωτερική πολιτική της χώρας του (εμπλοκή στη Συρία και στη Λιβύη καθώς και στην ενεργειακή «αρένα» της Ανατολικής Μεσογείου) δείχνει να αναθεωρεί το καθεστώς της Λωζάννης και να ονειρεύεται μια νέα ισλαμική τουρκική αυτοκρατορία, πολύ διαφορετική από την κοσμική Τουρκία του Ατατούρκ, τον οποίο επιχειρεί ως νέος Σουλτάνος να «εκθρονίσει» από την Τουρκική συνείδηση, όπως ακριβώς και ο Ατατουρκ είχε εκθρονίσει τον τελευταίο Οθωμανό Σουλτάνο.<br /><br />Όπως είναι γνωστό η Αγία Σοφία, ανεγέρθη από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό τον έκτο αιώνα μ.Χ. Όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη το 1453, ο Σουλτάνος ​​Μεχμέτ Β διέταξε η Αγία Σοφία να μετατραπεί σε τζαμί. Όταν όμως ιδρύθηκε η Τουρκική Δημοκρατία το 1923, ο πρώτος της πρόεδρος Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, στο πλαίσιο των εκτεταμένων μεταρρυθμίσεων του για τη δημιουργία μιας κοσμικής χώρας μετέτρεψε την Αγία Σοφία σε μουσείο, όπως μετέτρεψε και άλλα τζαμιά - πρώην χριστιανικούς καθεδρικούς ναούς - σε μουσεία μεταφέροντας έτσι το μήνυμα ότι η σύγχρονη Τουρκία ήταν πλέον μια κοσμική χώρα.<br /><br />Ο Ερντογάν εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά με πολύ μεγαλύτερη ένταση σήμερα, προσπαθεί να ανατρέψει την απόφαση του Ατατούρκ και να ανοίξει εκ νέου την Αγία Σοφία ως τόπο ισλαμικής λατρείας ενώ έχει ήδη μετατρέψει δύο άλλους αρχαίους Ορθόδοξους χριστιανούς καθεδρικούς ναούς σε τζαμιά, την Αγία Σοφία του Ίζνικ (Νίκαια) το 2011 και την Αγία Σοφία στη Τραπεζούντα το 2013.<br /><br />Είναι πολύ πιθανόν ότι ο Ερντογάν μέσα από την προσπάθεια του να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί επιχειρεί μεταξύ άλλων, επενδύοντας στον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, να επαναπροσεταιριστεί τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους του και να νομιμοποιηθεί πολιτικά, ιδίως τώρα που ο αναθεωρητισμός του στο εξωτερικό και τα πολλαπλά ανοιχτά μέτωπα που έχει ανοίξει στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο δεν του επιτρέπουν και άλλα ανοιχτά μέτωπα στο εσωτερικό. Σε μια χώρα πληγωμένη από την πανδημία, την ανεργία και την οικονομική ανέχεια ο υπερτονισμός του θρησκευτικού αισθήματος μοιάζει πάντα το κατάλληλο εργαλείο για τον αποπροσανατολισμό της Κοινής Γνώμης από τα πραγματικά προβλήματα.<br /><br />Δεν πρέπει όμως να αγνοούμε ότι ο θρησκευτικός φανατισμός υπήρξε σε πολλές ιστορικές συγκυρίες στο παρελθόν το κατάλληλο δημαγωγικό «εργαλείο», για να αφιονιστεί και να συρθεί ο απλός λαός σε μια διακρατική σύγκρουση που βαθύτερο στόχο είχε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και τα οικονομικά-γεωπολιτικά συμφέροντα. Και αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία στις μέρες μας, που ο ενεργειακός πλούτος και το διαμορφούμενο γεωπολιτικό σκηνικό της Ανατολικής Μεσογείου έχει ήδη ελκύσει την προσοχή και τις φιλοδοξίες του νέου Σουλτάνου που τείνει να αναθεωρεί την καθεστηκυία διεθνή τάξη στην περιοχή.<br /><br />Πώς όμως μπορεί να αντιδράσει η χώρα μας σε αυτό τον νέο γεωπολιτικό και πολιτισμικό πλέον αναθεωρητισμό του Σουλτάνου;<br /><br />Ενδεχομένως, εν προκειμένω, να μας δίνεται μια χρυσή ευκαιρία που δεν πρέπει να απωλέσουμε. Η γνώση του παρελθόντος έρχεται να μας δώσει για άλλη μια φορά τις σωστές κατευθύνσεις:<br /><br />Πιο συγκεκριμένα, μας δίνεται μια πολύτιμη ευκαιρία να επικοινωνήσουμε διεθνώς αυτήν την «πάλη» του Πολιτισμού και του Χριστιανισμού με τον επικίνδυνο επιθετικό ισλαμισμό που ο Ερντογάν προσπαθεί να επιβάλλει. Όπως και πριν από δύο αιώνες, στα χρόνια της ελληνικής Επανάστασης. Τότε η προβολή της αντιχριστιανικής τουρκικής συμπεριφοράς και η διέγερση της Διεθνούς Κοινής Γνώμης υπέρ μας, έφερε την Ευρώπη και τις τότε Μεγάλες Δυνάμεις - που δεν μπορούσαν να αγνοήσουν την εσωτερική φιλελληνική γνώμη των πολιτών τους- κοντά στους Έλληνες. Στους Έλληνες που αγωνίζονταν απέναντι στον βάρβαρο Οθωμανό που επενέβαινε με παιδομαζώματα, σφαγές και λεηλασίες να αφανίσει το Χριστιανισμό βεβηλώνοντας την πολιτιστική κληρονομιά - κληρονομιά όλης της γηραιάς ηπείρου - και παραβιάζοντας κατάφορα τα ανθρώπινα δικαιώματα.<br /><br />Έτσι και σήμερα πρέπει με όλα τα διαθέσιμα διπλωματικά και επικοινωνιακά μέσα να κινητοποιήσουμε τη Διεθνή Κοινή Γνώμη και τις Δυτικές Χριστιανικές Δυνάμεις ώστε να υψώσουν υπέρ μας το ανάστημα τους έναντι του αναθεωρητικού νέου Σουλτάνου. ’Ήδη οι σχετικές δηλώσεις των ΗΠΑ και Ρωσίας αναφορικά με την Αγία Σοφία δείχνουν ότι, όσο στενά και αν είναι τα γεωπολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα με την Τουρκία, οι ηγεσίες δεν δύνανται να αγνοούν μια ξεσηκωμένη Κοινή Γνώμη, τους πολίτες τους που αισθάνονται ότι οι ενέργειες του Ερντογάν θίγουν βάναυσα το θρησκευτικό τους αίσθημα και τα πολιτιστικά τους δικαιώματα, τα δικαιώματα να απολαμβάνουν την παγκόσμια ιστορία και κληρονομιά αναλλοίωτη.<br /><br />Και είναι αναγκαία η με κάθε τρόπο επικοινωνιακή διάχυση - προς κάθε κατεύθυνση - της καταπάτησης του διεθνούς δικαίου και των πολιτιστικών δικαιωμάτων των Ελλήνων (αλλά και όλων των χριστιανών πολιτών) και η παράλληλη αξιοποίηση όλων των νομικών και ένδικων μέσων και μηχανισμών.<br /><br />Γιατί η Τουρκία επιχειρώντας να μετατρέψει την Αγία- Σοφία σε τζαμί παραβιάζει το διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο για την προστασία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς αλλά και των πολιτιστικών δικαιωμάτων των ατόμων. Πιο συγκεκριμένα, η Τουρκία έχει επικυρώσει τη Σύμβαση του 1972 για την Προστασία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς. Σύμφωνα με τη Σύμβαση, οι υπογράφοντες αυτήν δεσμεύονται να συνεργάζονται για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Το δε άρθρο 98 προβλέπει: «Τα νομοθετικά και κανονιστικά μέτρα σε εθνικό και τοπικό επίπεδο θα πρέπει να διασφαλίζουν την επιβίωση της ιδιοκτησίας και την προστασία της από την ανάπτυξη και την αλλαγή που ενδέχεται να επηρεάσουν αρνητικά την εξαιρετική παγκόσμια αξία».<br /><br />Αυτή λοιπόν η Σύμβαση τώρα παραβιάζεται, όπως παραβιάζεται και το Διεθνές Σύμφωνο για τα ατομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά Δικαιώματα αλλά και το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΣΔΑ). Σύμφωνα με αυτό κάθε άτομο δικαιούται τον σεβασμό της προσωπικότητας του και δεδομένου ότι η πολιτιστική κληρονομιά συνιστά στοιχείο της προσωπικότητας, η προστασία της εμπίπτει στο προστατευτικό πεδίο της ανωτέρω διατάξεως. Στο ίδιο πλαίσιο παραβιάζεται και το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συγκεκριμένα, τόσο το άρθρο 167 ΣΛΕΕ (με το οποίο αναδεικνύεται η σημασία της πολιτιστικής κληρονομιάς) όσο και ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων (άρθρο 1 και 7) με τον οποίο προστατεύεται το δικαίωμα του ανθρώπου στην πολιτιστική κληρονομιά, ως στοιχείου της ταυτότητας και της προσωπικότητας του. Η αλλοίωση της πολιτισμικής παρακαταθήκης, όπως ισχύει αναφορικά με την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, συνιστά, κατά συνέπεια, παραβίαση του Ευρωπαϊκού Δικαίου, το οποίο αν η Τουρκία επιθυμεί να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης οφείλει να μην το παραβιάζει.<br /><br />Κατ’ επέκταση, το ζήτημα της Αγίας Σοφίας δεν είναι απλώς ένα ελληνοτουρκικό ζήτημα, δεν είναι απλώς και μόνο ένα χριστιανικό ζήτημα, είναι ένα παγκόσμιο ζήτημα που αφορά, κατά πρώτο λόγο, στην καταστρατήγηση των πολιτιστικών δικαιωμάτων των ατόμων και στην ανάγκη προστασίας της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Κατά δεύτερο λόγο, όμως, αφορά στην προσπάθεια ενός αναδυόμενου αναθεωρητικού νέου Σουλτάνου να οικοδομήσει μια νέα ισλαμική αυτοκρατορία στα σύνορα της Ευρώπης. Απομένει στη Διεθνή Κοινή γνώμη και στους πολίτες συλλογικά και δυναμικά να κινητοποιήσουν τις ηγεσίες τους για την αποσόβηση ενός τέτοιου κινδύνου που προφανώς δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί με την πολιτική του κατευνασμού, η οποία πάντα - όπως και στην περίπτωση του Χίτλερ - οδηγεί στην γιγάντωση του όποιου αναθεωρητισμού.<br /><br /><b><i>*Διδάκτωρ Διεθνών & Ευρ. Σπουδών - Καθηγήτρια Νομικής στο Πανεπιστήμιο Paris 13/IdEF. Αντιδήμαρχος Πειραιά</i></b><br /><br /><div> <a href="https://www.huffingtonpost.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Αγια-Σοφιά και η επιχείρηση: «Αποδόμηση του Κεμάλ Ατατούρκ» από το νέο Σουλτάνο

 Πώς όμως μπορεί να αντιδράσει η χώρα μας σε αυτό τον νέο γεωπολιτικό και πολιτισμικό πλέον αναθεωρητισμό; Δρ. Ασπασία Αλιγιζάκη*  Το σχ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κηρύσσουν παράνομη την ιστορία...

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj3FUCSXtSjJWM0yO9L9riS4SIY5JTl-V1x28-BHM6RY1u9i7HCb0qsLw92nSkLSi8LLsJWeOuCLY_stC7g6-f1L-eH6bGXBGrdIWU7iGvjotEympyS83DVRV-beMx3b6ng5K1B31Y-SAI/s1600/agiasofia.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="420" data-original-width="630" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj3FUCSXtSjJWM0yO9L9riS4SIY5JTl-V1x28-BHM6RY1u9i7HCb0qsLw92nSkLSi8LLsJWeOuCLY_stC7g6-f1L-eH6bGXBGrdIWU7iGvjotEympyS83DVRV-beMx3b6ng5K1B31Y-SAI/s640/agiasofia.jpeg" width="640" /></a></div> <br />Την Παρασκευή η απόφαση που θα κρίνει τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί<br />Τι θα γίνει εάν κριθεί ότι ήταν παράνομη η μετατροπή της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης σε μουσείο το 1934.<br /><br />Πιθανότατα αύριο, Παρασκευή θα βγει η απόφαση από το τουρκικό Συμβούλιο της Επικρατείας για την τύχη της Αγίας Σοφίας. Σύμφωνα με το <a href="https://www.reuters.com/article/us-turkey-museum-idUSKBN24A173?taid=5f06f9e3ad0db1000109e935&utm_campaign=trueAnthem:+Trending+Content&utm_medium=trueAnthem&utm_source=twitter">Reuters</a>, Τούρκοι αξιωματούχοι αναφέρουν ότι το δικαστήριο θα ανακοινώσει ότι η μετατροπή της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης σε μουσείο το 1934 ήταν παράνομη, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την μετατροπή της σε τζαμί, παρά τις διεθνείς ανησυχίες.<br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν έχει προτείνει τη μετατροπή σε τζαμί της Αγίας Σοφίας, του ναού του έκτου αιώνα που έχει περιληφθεί στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO και είναι σήμερα ένα από τα μνημεία της Τουρκίας που δέχονται τους περισσότερους επισκέπτες.<br /><br />Η προοπτική μιας τέτοιας κίνησης έχει προκαλέσει ανησυχία μεταξύ Αμερικανών, Ρώσων και φυσικά Ελλήνων αξιωματούχων πριν από την ετυμηγορία του ανώτατου διοικητικού δικαστηρίου της Τουρκίας, το οποίο πραγματοποίησε ακροαματική συνεδρίαση για το θέμα την περασμένη Πέμπτη. Υπενθυμίζεται ότι η συνεδρίαση διήρκεσε μόλις 17 λεπτά, με το Συμβούλιο της Επικρατείας να δηλώνει ότι μια απόφαση για εκ νέου αλλαγή του καθεστώτος του κτιρίου «αποτελεί αρμοδιότητα του υπουργικού συμβουλίου και της προεδρίας».<br /><br />Σύμφωνα με την υπόθεση, αμφισβητείται η νομιμότητα της απόφασης που ελήφθη το 1934, μια δεκαετία μετά τη δημιουργία της σύγχρονης λαϊκής Τουρκικής Δημοκρατίας από τον Μουσταφά Κεμάλ, για τη μετατροπή της σε μουσείο.<br /><br />«Αναμένουμε ότι η απόφαση θα είναι ακύρωση (και) η απόφαση θα εκδοθεί την Παρασκευή», δήλωσε ανώτερος Τούρκος αξιωματούχος στο Reuters.<br /><br />Ένας αξιωματούχος του κυβερνώντος κόμματος του Ερντογάν, με ισλαμιστικές ρίζες, είπε επίσης ότι μια απόφαση «υπέρ της ακύρωσης» αναμένεται την Παρασκευή.<br /><br />Ο φιλοκυβερνητικός αρθρογράφος Αμπντουλκαντίρ Σελβί έγραψε στη Hurriyet ότι το δικαστήριο είχε ήδη εκδώσει την απόφαση ακύρωσης και θα το ανακοινώσει την Παρασκευή.<br /><br />«Αυτό το έθνος περίμενε επί 86 χρόνια», έγραψε.<br /><br />Οι τουρκικές οργανώσεις που έφεραν την υπόθεση ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας της Τουρκίας, αναφέρουν ότι η Αγία Σοφία ήταν ιδιοκτησία του Οθωμανού Σουλτάνου Μεχμέτ Β’, ο οποίος το 1453 κατέκτησε την Κωνσταντινούπολη, και μετέτρεψε την Αγία Σοφία σε τζαμί.<br /><br />Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, είπε ότι μια τέτοια απόφαση «θα στρέψει εκατομμύρια χριστιανούς σε όλο τον κόσμο εναντίον του Ισλάμ». Ο επικεφαλής της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας είπε ότι θα απειλήσει τον Χριστιανισμό, ενώ παρέμβαση έκανε και ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων.<br /><br />Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο και η Ελλάδα ζητούν επίσης από την Τουρκία να διατηρηθεί το καθεστώς ως έχει.<br /><br /><a href="https://www.huffingtonpost.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Κηρύσσουν παράνομη την ιστορία...

Την Παρασκευή η απόφαση που θα κρίνει τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί Τι θα γίνει εάν κριθεί ότι ήταν παράνομη η μετατροπή της Αγία...

Διαβάστε την συνέχεια

Πώς η Ρωσία χρησιμοποίησε τη Συνθήκη του Μοντρέ και άλλαξε τις υποβρύχιες ισορροπίες στη Μεσόγειο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgVqPL33pfziwuUq_iNGNyIQwFak28Bbf8zNXXrYSzQzKd_jvb1TbU6xNUivYkgoQi2zoSKpKAEvFLKG8jjsX60mbRL6NUYhsaJGMIvA8TRlMrUT81dfdYgl1RhoWndjvMuQnTKjuIilNA/s1600/rosiko_bosporos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="563" data-original-width="1000" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgVqPL33pfziwuUq_iNGNyIQwFak28Bbf8zNXXrYSzQzKd_jvb1TbU6xNUivYkgoQi2zoSKpKAEvFLKG8jjsX60mbRL6NUYhsaJGMIvA8TRlMrUT81dfdYgl1RhoWndjvMuQnTKjuIilNA/s640/rosiko_bosporos.jpg" width="640" /></a></div> <b><br /></b> <b>Πέτρος Κράνιας</b><br /> Ο στόλος του Ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού μπορεί τώρα να αναπτύξει τα υποβρύχια του στη Μεσόγειο. Αυτό συμβαίνει παρά μια διεθνή συνθήκη που πολλοί πιστεύουν ότι θα απέτρεπε κάτι τέτοιο.<br /> <br /> Η Σύμβαση, που υπεγράφη το 1936 στο Μοντρέ της Ελβετίας, αποτέλεσε εδώ και δεκαετίες έναν πυλώνα του περιφερειακού πλαισίου ασφάλειας της Μαύρης Θάλασσας. Ρυθμίζει το ζήτημα των Στενών, καθιερώνοντας τον στρατιωτικό έλεγχο της Τουρκίας επί του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων και περιορίζοντας τα σκάφη (από άποψη αριθμού, χωρητικότητας και μεγέθους) που δεν ανήκουν στα παράκτια κράτη της Μαύρης Θάλασσας που μπορούν να διέλθουν μέσω του καναλιού του Βοσπόρου.<br /> <br /> Υπάρχουν εξαιρέσεις στη συνθήκη για ειδικές περιπτώσεις, για τα έθνη της Μαύρης Θάλασσας όπως: παράδοση νέων υποβρυχίων στη Μαύρη Θάλασσα και έξοδοι για επισκευές. Η Ρωσία χρησιμοποιεί συνήθως αυτές τις ρήτρες για να καταστήσει μια παρουσία υποβρυχίων στη Μεσόγειο, μόνιμη. Αυτό αλλάζει την ισορροπία ισχύος εκεί.<br /> <br /> Η ανάπτυξη αυτών των υποβρυχίων στη Μεσόγειο αποτελεί σοβαρή ανησυχία για την ηγεσία του ΝΑΤΟ. Μιλώντας στο Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στις 25 Ιουνίου, ο Ναύαρχος James Foggo, Διοικητής των Ναυτικών Δυνάμεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη και την Αφρική, χαρακτήρισε την Ανατολική Μεσόγειο ως "μια από τις πιο κινητικές περιοχές στον κόσμο". Είπε, "οι Ρώσοι αναπτύσσουν ήσυχα, μοντέρνα, ντίζελ υποβρύχια, ικανά να εκτοξεύσουν πυραύλους Kalibr". Αυτό αφορά σκάφη κατηγορίας Kilo που αναπτύσσονται εκεί, μέσω του Βοσπόρου.<br /> <br /> "Ένα υποβρύχιο κατηγορίας Kilo μπορεί να πάει οπουδήποτε στα ευρωπαϊκά ύδατα και να χτυπήσει οποιοδήποτε ευρωπαϊκό ή βορειοαφρικανικό κοινοβούλιο κάτω από τα κύματα. Δεν το περιμένεις", είπε ο ναύαρχος Foggo. Τα σχόλια αυτά έγιναν μόλις δύο ημέρες αφότου το τελευταίο υποβρύχιο Rostov-on-Don, είχε περάσει από το Βόσπορο.<br /> <br /> Η Ρωσία είπε αργότερα ότι το Rostov-on-Don κατευθυνόταν για προγραμματισμένες επισκευές. Αυτό γίνεται για να καταστεί η κίνηση νόμιμη και σύμφωνη με τη Συνθήκη του Μοντρέ. Αλλά όπως και άλλα υποβρύχια πριν από αυτό, πιστεύεται ότι κατευθύνεται πρωτίστως για περιπολία στη Μεσόγειο. Ακόμα κι αν πηγαίνει κατευθείαν για επισκευή, το γεγονός παραμένει ότι άλλα υποβρύχια έχουν χρησιμοποιήσει αυτή τη ρήτρα για να αναπτυχθούν στη Μεσόγειο.<br /> <br /> Πώς η Ρωσία άλλαξε τη νόρμα<br /> <br /> Η Ρωσία διέλυσε τον Μεσογειακή της Μοίρα το 1993 μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου τα υποβρύχια της μοίρας είχαν αποσπαστεί από τον Βόρειο Στόλο, με έδρα την Αρκτική και από τον Βαλτικό Στόλο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Σύμβαση του Μοντρέ τους εμπόδιζε να χρησιμοποιούν τις εναλλακτικές του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας.<br /> <br /> Το τρέχον σχέδιο ξεκίνησε το 2015, λίγο μετά την επέμβαση της Ρωσίας στον πόλεμο στη Συρία. Το ίδιο υποβρύχιο, το Rostov-on-Don, σταμάτησε λίγο στη Μεσόγειο, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στη Μαύρη Θάλασσα. Εκτόξευσε πυραύλους Kalibr, σε στόχους στη Συρία, πριν περάσει το Στενό του Βοσπόρου. Στη συνέχεια, το 2017 ένα άλλο υποβρύχιο κατηγορίας Kilo, το Krasnodar, έκανε το ίδιο πράγμα. Αυτή τη φορά η αποστολή του ήταν μεγαλύτερη, διήρκεσε μερικούς μήνες.<br /> <br /> Καθώς το Krasnodar μπήκε στη Μαύρη Θάλασσα, δύο από τα αδελφάκια του, τα υποβρύχια Velikiy Novgorod και Kolpino, ξεκίνησαν τις δικές τους μαχητικές προπαρασκευές. Αυτή τη φορά ήταν εκεί πολύ περισσότερο, πάνω από ένα χρόνο. Όταν τελικά έπλευσαν μέσω του Βοσπόρου, ήταν "για πρώτη φορά μετά την κατασκευή ή την αγορά τους".<br /> <br /> Από τη στιγμή λοιπόν, που και τα έξι υποβρύχια κλάσης Kilo που προορίζονταν για τον στόλο της Μαύρης Θάλασσας, είναι ήδη εκεί, η Ρωσία δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει ξανά τη ρήτρα πριν προ-παραδόσεως. Επομένως, τα δύο πλοία που αντικαθιστούν το Velikiy Novgorod και το Kolpino, στον σταθμό της Μεσογείου, έπρεπε να περάσουν από τη Μαύρη Θάλασσα. Έτσι το Staryy Oskol και το Krasnodar διέσχισαν τον Βόσπορο με κατεύθυνση νότια, φαινομενικά για προγραμματισμένη συντήρηση.<br /> <br /> Η κίνηση προκάλεσε υποψίες εκείνη την εποχή, με το Ναυτικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ να γράφει ότι εάν το/τα υποβρύχιο/α διεξήγαγε/γαν στρατιωτικές επιχειρήσεις, θα μπορούσε να θεωρηθεί παραβίαση της Συνθήκης του Μοντρέ. "Αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει έναν γύρο πολιτικών και διπλωματικών αντιπαραθέσεων".<br /> <br /> Η Ρωσία έστειλε μερικά υποβρύχια από τη Μαύρη Θάλασσα για συντήρηση στο παρελθόν, αλλά αυτές οι κινήσεις ήταν πιο απλές. Ένα μικρό προηγούμενο θα μπορούσε να είναι το 2011 όταν ένα παλαιότερο υποβρύχιο κατηγορίας Kilo, το Alrosa, σταμάτησε για λίγο εν κινήσει για να συμμετάσχει σε μια διεθνή άσκηση διάσωσης.<br /> <br /> Τα Staryy Oskol και Krasnodar παρουσιάστηκαν στη Μεσόγειο, μετά τη διέλευση από το Βόσπορο. Το Krasnodar, ήταν ακόμα εκεί τον Ιούνιο. Και έτσι συνεχίζεται. Άλλα δύο υποβρύχια έχουν περάσει νότια μέσω του Βοσπόρου για "προγραμματισμένη συντήρηση". Αν κάποιος κοιτάξει στο Tartus της Συρίας, πιθανότατα να τα βρει εκεί.<br /> <br /> Η μετατόπιση στην ισορροπία δύναμης<br /> <br /> Στην πραγματικότητα, η Ρωσία έχει μια μόνιμη υποβρύχια δύναμη στη Μεσόγειο που χρησιμοποιεί σκάφη του Εύξεινου Πόντου, παρά τη Σύμβαση του Μοντρέ. Η Ρωσία θα μπορούσε ήδη να αναπτύξει υποβρύχια στη Μεσόγειο από τους στόλους της Βαλτικής και της Βόρειας Θάλασσας. Όμως αυτοί οι στόλοι βρίσκονται πιο μακριά και έχουν ανταγωνιστικές προτεραιότητες. Έτσι, τα Kilo με δυνατότητα Kalibr, του στόλου της Μαύρης Θάλασσας, έχουν γίνει υποβρύχια πρώτης επιλογής.<br /> <br /> Η συμφωνία δεν θα έχει μεγάλη σημασία εάν δεν επιβληθεί. Ωστόσο, το νέο status quo θα μπορούσε να δει τη Ρωσία να απελευθερώνεται από το πνεύμα της συνθήκης, διατηρώντας ταυτόχρονα άλλες χώρες, ιδίως τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ "δεμένους" από τους όρους του Μοντρέ. Η απάντηση του ΝΑΤΟ στην κατάσταση έχει "παγώσει". Πολλές χώρες ασχολούνται με άλλα θέματα και δεν υπήρξαν σημάδια πολιτικών συνεπειών για τη Ρωσία.<br /> <br /> Η Τουρκία πρέπει επίσης να έχει λόγο ανησυχίας. Τα υποβρύχια αναπτύσσονται άμεσα σε μια στρατιωτική σύγκρουση όπου η Ρωσία και η Τουρκία παίρνουν αντίθετες θέσεις. Το ίδιο ισχύει και για τη σύγκρουση στη Λιβύη. Η Τουρκία έχει τα μέσα να σταματήσει τη διέλευση των σκαφών, τουλάχιστον σε περίοδο ειρήνης. Ωστόσο, η πολιτική κατάσταση μεταξύ των δύο χωρών είναι λεπτή και προς το παρόν δεν υπάρχουν εμφανείς ενδείξεις ότι η Τουρκία θα αντιδράσει.<br /> <br /> <a href="https://www.capital.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Πώς η Ρωσία χρησιμοποίησε τη Συνθήκη του Μοντρέ και άλλαξε τις υποβρύχιες ισορροπίες στη Μεσόγειο

Πέτρος Κράνιας Ο στόλος του Ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού μπορεί τώρα να αναπτύξει τα υποβρύχια του στη Μεσόγειο. Αυτό συμβαίνει παρά μια δ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ύποπτες “δουλειές” με τα F-35 της Τουρκίας: Ακυρώθηκε η συμμετοχή της στο πρόγραμμα, αλλά…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj0U-SecBeCjMU_P9btwVJFGx3ij2Xpcv0exo37pmbXpLK6iIJxsGjRkZMW3oDARYRihLH1e_w1q5eQFZtw0ZAQIJl1XPsWWA_bzix_4XnvbCbgkEc2a5AEusxrcAA-cddB0D_nz8qsZIc/s1600/f-35-turkey.webp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="822" data-original-width="1200" height="438" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj0U-SecBeCjMU_P9btwVJFGx3ij2Xpcv0exo37pmbXpLK6iIJxsGjRkZMW3oDARYRihLH1e_w1q5eQFZtw0ZAQIJl1XPsWWA_bzix_4XnvbCbgkEc2a5AEusxrcAA-cddB0D_nz8qsZIc/s640/f-35-turkey.webp" width="640" /></a></div> <br />Του <b>ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ</b><br />Η υπόθεση των αμερικανικών μαχητικών S-400, που αγόρασε -και τελικά έχασε- η Τουρκία, δεν λέει να μας αφήσει να ησυχάσουμε, παρά το γεγονός ότι σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις η κατοχική δύναμη εκδιώχθηκε από το πρόγραμμα κατασκευής τους λόγω της αγοράς του ρωσικού συστήματος S-400.<br /><br />Εντοπίστηκαν κάποιες ύποπτες «κινήσεις», που παραβιάζουν τους αμερικανικούς νόμους, τους οποίους υπέγραψε ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, και θα έχει ενδιαφέρον να πληροφορηθούμε ποιος είναι αυτός που έδωσε την εντολή για να συνεχιστεί η κατασκευή μερικών εξαρτημάτων των F-35, από τουρκικές εταιρείες. Διότι υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να «σπάσει» το απόρρητο και κάποια μυστικά αυτού του αεροπλάνου να φτάσουν στα χέρια της Ρωσίας, με την οποία η Τουρκία έχει υπογράψει στρατηγική και στρατιωτική συμφωνία.<br /><br />Από μία επιστολή τεσσάρων γερουσιαστών πληροφορηθήκαμε ότι το Πεντάγωνο κράτησε τουρκικές εταιρείες στο πρόγραμμα κατασκευής των F-35, παρά το γεγονός ότι αποφασίστηκε πως η Τουρκία δεν θα παραλάβει τα μαχητικά αεροπλάνα, λόγω ακριβώς της αγοράς των S-400 από τη Ρωσία. Έχει «εκτοξευθεί» από το πρόγραμμα. Τελεία και παύλα.<br />Πρόκειται για τους γερουσιαστές Jeanne Shaheen και Chris Van Hollen (Δημοκρατικοί), και James Lankford και Thom Tillis (Ρεπουμπλικάνοι).<br /><br />Είναι σημαντικό ότι οι γερουσιαστές ανήκουν και στα δύο κόμματα, και στο Δημοκρατικό και στο Ρεπουμπλικανικό, που σημαίνει ότι υπάρχει μία ευρύτερη ομοφωνία μεταξύ των νομοθετών σε ότι αφορά την Τουρκία και τις παρανομίες της. Οι δύο Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές θα έλεγα ότι είναι και της επιρροής του προέδρου Τραμπ, αλλά στα θέματα της κατοχικής δύναμης βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και ζητούν την τιμωρία της.<br /><br />Οι Αμερικανοί γερουσιαστές διαμαρτύρονται για την απόφαση αυτή να χρησιμοποιούνται τουρκικές εταιρείες για την παραγωγή των F-35 και καλούν τον υπουργό Άμυνας Μαρκ Έσπερ να σταματήσει να αγοράζει εξαρτήματα για τα μαχητικά αεροπλάνα από την Τουρκία.<br /><br />Στην επιστολή τους προς τον επικεφαλής του Πενταγώνου, οι γερουσιαστές αναφέρονται και στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την τουρκική κυβέρνηση προσθέτοντας ότι «παραμένουν ανήσυχοι για την κατεύθυνση που ακολουθεί η Τουρκία υπό την ηγεσία του Προέδρου Ερντογάν».<br /><br />Γράφουν στην επιστολή περιγράφοντας τη σημερινή Τουρκία, υπό το σημερινό της πρόεδρο:<br /><br />«Από τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Συρία και το Ιράκ έως τις αυθαίρετες συλλήψεις Αμερικανών στην Άγκυρα, έως την αμυντική συνεργασία με τη Ρωσία, η Τουρκία δεν συμπεριφέρεται σαν υπεύθυνος σύμμαχος και δεν συνεργάζεται με τη Δύση στο επίπεδο που περιμένουμε από έναν σύμμαχο του ΝΑΤΟ».<br /><br />Οι Αμερικανοί νομοθέτες επαναφέρουν και το θέμα των S-400, ζητώντας να τηρηθούν οι νόμοι και να εφαρμοστούν κυρώσεις. Προειδοποιούν μάλιστα ότι τα σχέδια για αγορά εξαρτημάτων για τα F-35 από τουρκικές εταιρείες υπονομεύουν τις πιέσεις που ασκούν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην Τουρκία για την αγορά του ρωσικού συστήματος.<br />Να θυμίσουμε ότι τον Ιούλιο του 2019 οι ΗΠΑ εκδίωξαν επίσημα την Τουρκία από το πρόγραμμα κατασκευής των αμερικανικών μαχητικών, λόγω ακριβώς της συμφωνία μες τη Ρωσία για τους S-400.<br />Να θυμίσουμε ότι τα έξι F-35 που είχε αγοράσει η Τουρκία, τα πήρε η αμερικανική Πολεμική Αεροπορία, και,<br />Να θυμίσουμε επίσης ότι τερματίστηκε η εκπαίδευση των Τούρκων πιλότων, οι οποίοι εγκατέλειψαν την Αμερική όταν τους αφαιρέθηκαν οι βίζες παραμονής.<br /><br />Οι Γερουσιαστές υπενθυμίζουν ότι η υφυπουργός Άμυνας Έλεν Λόρντ είχε δηλώσει ότι θα τερματιστεί κάθε συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα “στις αρχές του 2020”.<br /><br />Δεν γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή εάν η απόφαση ελήφθη μετά από παρέμβαση του προέδρου Τραμπ για να βοηθήσει τον φίλο του, όπως τον χαρακτηρίζει, Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Αλλά είναι μία κακή απόφαση διότι, όπως γράφουν οι γερουσιαστές, παραβιάζει τους αμερικανικούς νόμους.<br /><br />Το βασικό ερώτημα, λοιπόν, είναι ποιος έλαβε αυτή την απόφαση, πίσω από τις πλάτες του Κογκρέσου, παραβιάζοντας τους σχετικούς νόμους, που υπέγραψε ο κ. Τραμπ… Ήταν άλλη μία υπόσχεση του Αμερικανού προέδρου στον Ταγίπ Ερντογάν για να μην καταρρεύσει η τουρκική πολεμική βιομηχανία; Αναμένουμε και θα επανέλθουμε…<br /><br /><a href="https://hellasjournal.com/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Ύποπτες “δουλειές” με τα F-35 της Τουρκίας: Ακυρώθηκε η συμμετοχή της στο πρόγραμμα, αλλά…

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ Η υπόθεση των αμερικανικών μαχητικών S-400, που αγόρασε -και τελικά έχασε- η Τουρκία, δεν λέει να μας αφήσει να ησυχάσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία αναζητά ποιος την “χαστούκισε” στη Λιβύη: Μάτια ερμητικά κλειστά για την Άγκυρα η διεθνής κοινότητα…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiPO9v7IKi7eNcP94xMlXYbkziD8-1PCJFgXLobWupTLbgIqDrNpA-S22-VT1MduwCel1hFNRp0sqD9JlLaQDApXSMNajQDyxFTV2aCs3BijaLRWkdD6s8cYMexHjyjx0JANQmomx62Od0/s1600/%25CE%25A3%25CF%2580%25CE%25AD%25CF%2584%25CF%2583%25CE%25B1%25CE%25B9.webp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="960" data-original-width="1280" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiPO9v7IKi7eNcP94xMlXYbkziD8-1PCJFgXLobWupTLbgIqDrNpA-S22-VT1MduwCel1hFNRp0sqD9JlLaQDApXSMNajQDyxFTV2aCs3BijaLRWkdD6s8cYMexHjyjx0JANQmomx62Od0/s640/%25CE%25A3%25CF%2580%25CE%25AD%25CF%2584%25CF%2583%25CE%25B1%25CE%25B9.webp" width="640" /></a></div> <ul> <li>Συνεχίζει την πολεμική αερογέφυρα με τη Λιβύη η Άγκυρα</li> <li>Η κινητικότητα του Τουρκικού στόλου απαντάται με νέες ασκήσεις στο Αιγαίο από τις Ένοπλες Δυνάμεις</li> </ul> Θέλει η Τουρκία να πάρει το αίμα της πίσω για το πλήγμα που δέχτηκε στη Λιβύη, το οποίο εκτός από «χειρουργικό», όπως το χαρακτηρίζουν έμπειροι Αξιωματικοί, είχε και ιδιαίτερο σημειολογικό πρόσημο.<br /><br />Λίγο νωρίτερα από το Λιβυκό έδαφος είχε απογειωθεί το αεροσκάφος που μετέφερε τον Χουλουσί Ακάρ, τον πιο κοντινό κυβερνητικό αξιωματούχο στον πρόεδρο της Τουρκίας Ερντογάν, στη Μάλτα και μετά στην Άγκυρα.<br /><br />Στη Λιβύη έδωσε και την πρόσφατη συνέντευξή του στο Τουρκικό BBC ο Ακάρ, σ’ ένα ιδιαίτερο τηλεοπτικό στήσιμο κι εκεί ο Τούρκος υπουργός αναφέρθηκε σ’ όλες τις αξιώσεις που έχει η Άγκυρα στο Αιγαίο. Πάντως σε μια πρώτη προσπάθεια να υπερκεράσει τις εντυπώσεις που έχουν δημιουργηθεί, η Άγκυρα φέρεται να στήνει νέες αερογέφυρες εφοδιασμού των δυνάμεων του Αλ Σάρατζ αλλά και των μισθοφόρων που η ίδια έχει αποστείλει στη Λιβύη.<br /><br />Η Τουρκία άλλωστε φέρεται ως δάκτυλος που εμπλέκει και το Ιράν στη Λιβυκή κρίση. Είναι ο μεταφορέας παραστρατιωτικών δυνάμεων που υποστηρίζει το Ιράν κι αυτές έχουν μεταφερθεί στο Λιβυκό έδαφος ώστε να ταχθούν στο πλευρό των δυνάμεων του Αλ Σάρατζ.<br />Παράλληλα ο ρόλος της Άγκυρας επεκτείνεται και στα φορτηγά πλοία εταιρίας η οποία θεωρείται πως ανήκει σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές στην οργάνωση Hezbollah κι έχει έδρα τον Λίβανο και με αυτά η Τουρκία έχει μεταφέρει στο παρελθόν εκατοντάδες τεθωρακισμένα στην Τρίπολη.<br />Και πάλι σ’ αυτή την περίπτωση ο διεθνής παράγοντας παραμένει το ίδιο απαθής απέναντι στον τρόπο και τη διάρκεια με την οποία η Τουρκία καταπατά την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για το εμπάργκο όπλων στην Αφρικανική χώρα.<br /><br />Δεν βλέπει κανείς εκ των μεγάλων παικτών που έχουν κοινά συμφέροντα στη Μεσόγειο ότι η Τουρκία μονίμως εμπλέκεται στο εσωτερικό χωρών που έχουν υποστεί σοβαρότατες καταστροφές από τις συρράξεις. Δεν βλέπει κανείς, σημειώνουν πηγές του Επιτελείου, πως η γείτονα χώρα συνεργάζεται και υποστηρίζει μαχητές-υποστηρικτές του Ισλαμικού καθεστώτος.<br /><br />Απάντηση στην Τουρκική κινητικότητα με ασκήσεις<br /><br />Την ίδια στιγμή όλες οι ενδείξεις που υπάρχουν στο Ελληνικό Επιτελείο είναι πως ο μεγάλος όγκος των ναυτικών δυνάμεων που συγκεντρώθηκε στο ναύσταθμο του Ακσάζ και νοτιότερα, βρίσκεται εκεί με κύρια αποστολή την ενδεχόμενη στρατιωτική κίνηση προς τη Λιβύη.<br /><br />Σίγουρα αποτελεί ένα ερωτηματικό αν μια τέτοια ναυτική αρμάδα, αποτελούμενη από φρεγάτες μέχρι υποβρύχια αλλά και στελέχη ειδικών επιχειρήσεων με σκάφη ανορθόδοξου πολέμου, θα τύχει την ανάλογης αεροπορικής υποστήριξης, όπως τουλάχιστον προβλέπεται εντός του Νατοϊκού πλαισίου.<br /><br />Οι δυο προηγούμενες αεροπορικές προσπάθειες το μόνο που έκαναν ήταν να στεφτούν κάτω από την πλήρη αποτυχία, τουλάχιστον όπως λένε έμπειροι αεροπόροι οι οποίοι επιχειρηματολογούν συγκεκριμένα, ότι δηλαδή οι στόχοι υψηλής αξίας (ιπτάμενο ραντάρ και 3 τάνκερ) και τις δυο φορές ήταν εντελώς απροστάτευτοι.<br />Το χτύπημα στην αεροπορική βάση Al Watiya πάντως μπορεί να θεωρηθεί και μια προειδοποίηση για τα μελλοντικά Τουρκικά σχέδια ώστε ν’ αναθεωρηθούν και ταυτόχρονα φάνηκε πως η Άγκυρα δεν είναι η περιφερειακή υπερδύναμη, όπως θέλει και παρουσιάζεται. Πάντως η κινητικότητα αυτή έχει ωθήσει την ηγεσία να κάνει κινήσεις στην «σκακιέρα του Αιγαίου» με κύριο σκοπό να μην βρεθούν οι ΕΔ σε καμία περίπτωση απροετοίμαστες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχουν εκτελεστεί τα δυο τελευταία 24ωρα ασκήσεις στους κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων καθώς επίσης και νέες διακλαδικές συνεργασίες.<br /><br />Άλλωστε από την στιγμή που η Τουρκία αναζητά τον υπαίτιο που την χτύπησε, ταυτόχρονα δεν σταματά και την αναζήτηση ενός εξιλαστήριου θύματος. Και πάλι οι πιο μάχιμες μονάδες του Στόλου σε διαφορετικά σημεία του Αιγαίου ασκούνται σ’ ένα πλήθος σεναρίων τόσο μεταξύ των μονάδων επιφανείας, όσο και τα υποβρύχια τα οποία παίζουν καταλυτικό ρόλο στο ναυτικό αγώνα.<br /><br />Παράλληλα, την ώρα που η άνευρη Πολεμική Αεροπορία της Τουρκίας διατηρεί την παρουσία της στο Αιγαίο με μικρούς κατά γενική ομολογία αριθμούς αεροσκαφών, αλλά πληθώρα αριθμητικών αποτελεσμάτων, τα «γεράκια» της Ελλάδας φτάνουν σε πολύ μεγάλους αριθμούς απογειώσεων.<br /><br />Το σημαντικό μάλιστα, όπως εξηγούν Επιτελείς της Πολεμικής Αεροπορίας, είναι ότι μπορεί να βρίσκονται για παράδειγμα και 40 μαχητικά με τους πιλότους τους στο Αιγαίο για κοινές ασκήσεις μεταξύ των Μοιρών, αλλά αν απαιτείται λόγω της παραβατικής συμπεριφοράς των γειτόνων, ταυτόχρονα υπάρχει η δυνατότητα απογείωσης ανάλογου αριθμού αεροσκαφών για την αναχαίτιση των σχεδίων επιβουλής της Εθνικής κυριαρχίας στον ουρανό του Αιγαίου.<br /><br /><a href="https://hellasjournal.com/" target="_blank">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Η Τουρκία αναζητά ποιος την “χαστούκισε” στη Λιβύη: Μάτια ερμητικά κλειστά για την Άγκυρα η διεθνής κοινότητα…

Συνεχίζει την πολεμική αερογέφυρα με τη Λιβύη η Άγκυρα Η κινητικότητα του Τουρκικού στόλου απαντάται με νέες ασκήσεις στο Αιγαίο από τις...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: “Η ιστορία θα επαναληφθεί”;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgi1IwoY1v7fACFqeM-6G63k471JV2l0HuNI4ru_h6QTuuXXRHzOcJR0v85dUrMsnJSQKIJvEZ8P1gr3TC9OgnnWb7bnRHI-YOO23MdrH3JGCxfhkbXsuYU2aWXBO2ssmRE85yFDiB72Rg/s1600/ayasofia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="224" data-original-width="696" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgi1IwoY1v7fACFqeM-6G63k471JV2l0HuNI4ru_h6QTuuXXRHzOcJR0v85dUrMsnJSQKIJvEZ8P1gr3TC9OgnnWb7bnRHI-YOO23MdrH3JGCxfhkbXsuYU2aWXBO2ssmRE85yFDiB72Rg/s640/ayasofia.jpg" width="640" /></a></div> <br /> της <b>Δρ Άννας Κωνσταντινίδου</b><br /> Ιστορικού- Διεθνολόγου<br /> <div> <br /> Η σημερινή Τουρκία θυμίζει έντονα το οθωμανικό κράτος που βρισκόταν σε «σήψη» στις αρχές του 20ου αι., όταν και τότε φαινομενικά, ο (τελευταίος) Σουλτάνος, Μωάμεθ ΣΤ’ (ή Μεχμέτ Βαχιντεντίν) στηριζόταν από τις Μεγάλες Δυνάμεις, ενώ στην πραγματικότητα οι δεύτερες -ήδη από τα τέλη του 19ου αι.- άρχισαν να διαμοιράζουν ό,τι απόμεινε από τα εδάφη τής πρώην Αυτοκρατορίας. Και τώρα ο Ερντογάν φαίνεται, ότι υποστηρίζεται από μέρος των κρατών τής Διεθνούς Κοινότητας, ενώ η παρελκυστική πολιτική τους δείχνει ότι του ετοιμάζουν την επόμενη μέρα.<br /> <br /> Το (νέο) συριακό μέτωπο, οι επιχειρήσεις στη Λιβύη με το τελευταίο ισχυρό πλήγμα που δέχθηκε το τουρκικό στράτευμα, η αντιπαράθεση με τη Γαλλία που έχει φτάσει στα όρια ενός «ακήρυχτου πολέμου», το ζήτημα της Αγιάς Σοφιάς, οι τεταμένες σχέσεις με το Ισραήλ και την Αίγυπτο και η «ημέρα μνήμης» του πραξικοπήματος που σε δύο εβδομάδες συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια (σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για το τουρκικό κράτος), όλα αυτά δείχνουν ότι η γειτονική χώρα βρίσκεται –ίσως στην πιο κρίσιμη καμπή τής Ιστορίας της- μετά το 1918. (πρώτος παραλληλισμός)<br /> <br /> (δεύτερος παραλληλισμός) Ο πολιτικός άνδρας που ήρθε σε ευθεία αντιπαράθεση με τον Τούρκο Πρόεδρο, αμαυρώνοντας –όχι ελάχιστες φορές- τον πολιτικό ιδεαλισμό τού δεύτερου, είναι ο δήμαρχος τής Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλου. Ένα πολιτικό πρόσωπο που η πολιτική στάση του και ο τρόπος που ενεργεί απέναντι στην Κυβέρνηση Ερντογάν προσιδιάζει με του Μουσταφά Κεμάλ. Και τότε, στο μακρινό 1918, ο τελευταίος Σουλτάνος τόσο με παραίνεση των Ευρωπαίων όσο και για να απαλλαγεί ο ίδιος από τον ανερχόμενο πολιτικό άνδρα, τον έστειλε με δυσμενή στρατιωτική μετάθεση στις δυσπρόσιτες περιοχές τού Πόντου (αν και αυτός ήδη είχε οργανώσει το κίνημά του). Από την άλλη, ο νυν Πρόεδρος τής Τουρκίας -από την αρχή της θητείας τού δημάρχου- είχε προβάλλει πολλά εμπόδια στην πολιτική πορεία του, αρχής γενομένης με την επανακαταμέτρηση των ψήφων στη μεγαλούπολη. Παράλληλα βλέπουμε την ιδιαίτερη λαοφιλία τού Ιμάμογλου που εκτείνεται και στον κουρδικό πληθυσμό, ενώ αντίστοιχα με τον Κεμάλ είναι και αυτός «φιλοευρωπαϊστής». Φυσικά δεν γνωρίζουμε αν όντως επαληθευτούν οι πολιτικοί αναλυτές που θέλουν τον δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης να διεκδικεί στις εκλογές του 2023 τον προεδρικό θώκο, ωστόσο είναι ένα από τα ανερχόμενα πολιτικά πρόσωπα τής τουρκικής σκηνής που ήδη παρουσιάζει πολιτικό και διπλωματικό ενδιαφέρον με τη συμπεριφορά του.<br /> <br /> (τρίτος παραλληλισμός) Τη δεδομένη χρονική περίοδο, η Ελλάδα θα μπορούσαμε να πούμε, ότι διάγει παρόμοια διπλωματική περίοδο με αυτήν της βενιζελικής τού 1918. Δύο από τα ουσιώδη παραδείγματα είναι ότι, η χώρα μας στέκεται αρωγός των συμμαχικών (και κυρίως των γαλλικών) επιχειρήσεων στη Λιβύη (τότε ήταν μέλος τής Αντάντ και είχε παράσχει στρατιωτική βοήθεια στο γαλλικό κράτος κατά την ουκρανική εκστρατεία), παράλληλα δε, οι Ευρωπαίοι στα γεγονότα στον Έβρο τον Φεβρουάριο του 2020 έδειξαν το έμπρακτο ενδιαφέρον τους απέναντι στα ελληνικά δίκαια. Τότε, ήταν οι Σύμμαχοι που όρισαν τον Στεργιάδη, Έλληνα Ύπατο Αρμοστή στη Σμύρνη, υποδεικνύοντας ότι η Σμύρνη και η γύρω περιοχή ήταν ελληνική, ενώ ταυτόχρονα το δημοψήφισμα διοίκησης που θα γινόταν το 1923 θα είχε τυπική διάσταση. Όμως ταυτόχρονα, σήμερα βλέπουμε την επαμφοτερίζουσα στάση του ιταλικού και του γερμανικού κράτους , όπως αντίστοιχα συνέβαινε στη μακρινή δεκαετία του 1920, όταν Ιταλοί, Γερμανοί και Άγγλοι υπέγραφαν με τον Κεμάλ μυστικές συμφωνίες συνδιαχείρισης των πετρελαίων τού Κιρκούκ και της Μοσούλης.<br /> <br /> (τι πρέπει να κάνουμε;) Δεν πρέπει, ωστόσο, να παραβλέψουμε το γεγονός, αλλά αντίθετα να το εκμεταλλευτούμε στο έπακρο, ότι η Ρωσία και η Γαλλία, κάθε άλλο παρά, υποστηρίζουν τις ενέργειες τού τουρκικού κράτους. Ακόμα και η Ρωσία που πολλές φορές η στάση της δείχνει διπολισμό, είναι φανερό –και το βλέπουμε από τον τρόπο που αντιδρά η Αίγυπτος που είναι (ιστορικά) συνδεδεμένη μαζί της- ότι πλέον ενεργεί κάτω από διαφορετικά πλαίσια απέναντι στην Τουρκία. Θεωρώ, ότι το πρόσφατο μέτωπο που άνοιξε εκ νέου στη Συρία λειτουργεί με τη «μέθοδο τού αντιπερισπασμού» σε ό,τι αφορά τη γειτονική χώρα, καθώς με ενεργά μέτωπα σε όλο το εύρος της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής είναι σημειακά δύσκολο το τουρκικό κράτος να ανταπεξέλθει. Συγχρόνως δε, δεν πρέπει να μας διαφεύγει η στάση που τηρούν οι ΗΠΑ, που αυτήν την στιγμή ενεργούν ως άλλος Πόντιος Πιλάτος στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της ΝΑ Μεσογείου και κάθε άλλο παρά αυτό συμφέρει το τουρκικό κράτος. Είναι, θεωρώ, μία πολύ κρίσιμη περίοδος για τα εθνικά συμφέροντά μας που πρέπει, εκτός των άλλων να εκμεταλλευτούμε στο έπακρο και τη σχέση μας με Ισραήλ πριν να είναι πολύ αργά (και εννοώ την περίπτωση που εκλεγεί το 2023 ένας κεμαλιστής στην Προεδρία του τουρκικού κράτους)…Τότε, αν δεν «πιάσουμε από τα μαλλιά» τις διπλωματικές ευκαιρίες που έχουμε σήμερα μπροστά μας, μπορεί η δυσμενής Ιστορία να επαναληφθεί….<br /> <br /> <a href="https://www.militaire.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τουρκία: “Η ιστορία θα επαναληφθεί”;

της Δρ Άννας Κωνσταντινίδου Ιστορικού- Διεθνολόγου Η σημερινή Τουρκία θυμίζει έντονα το οθωμανικό κράτος που βρισκόταν σε «σήψη» στις...

Διαβάστε την συνέχεια