Η «υπόθεση Γκίλφοϊλ» δεν είναι απλή. Η Ελλάδα βρέθηκε στην «καρδιά» ενός σκανδάλου που συνδυάζει τα πάντα. Πρώτα απ’ όλα την πρόθεση των Δημοκρατικών να ξεκινήσουν πολύ μεθοδικές έρευνες, που θα αφορούν το ευρύτερο περιβάλλον του προέδρου Τραμπ μετά τις εκλογές για το Κογκρέσο.
TOY ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ
Οι έρευνες θα επικεντρωθούν και στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια. Κατόπιν, μια σκληρή μάχη εξουσίας και διαδοχής του Τραμπ ανάμεσα στον αντιπρόεδρο Βανς και στον υπουργό Εξωτερικών Ρούμπιο, αλλά και τα ενδότερα της οικογένειας Τραμπ.
Στην Αθήνα, οι θεωρίες και τα κουτσομπολιά κινούνται μεταξύ παράνοιας και τοπικής μικρόνοιας. Φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν κάποιοι ότι ένας εγχώριος επιχειρηματικός παίκτης μπορεί να προκαλέσει το τσουνάμι που κατέληξε στην αποπομπή της κ. Γκίλφοϊλ.
Και ως συνήθως, βάζουν και μια πινελιά Τουρκίας στην εξίσωση, ξεχνώντας ότι στην εξέλιξη της υπόθεσης μάλλον έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο η νέα σύζυγος του υιού Τραμπ παρά οτιδήποτε άλλο…
Ας δούμε, όμως, τη μεγαλύτερη εικόνα. Η Αμερική έχει αλλάξει, πολύ πριν φτάσει στην Αθήνα η κ. Γκίλφοϊλ. Αυτό θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση και να έχουμε ρεαλιστικές προσδοκίες καθώς η εποχή των ιερών τεράτων της αμερικανικής διπλωματίας έχει περάσει ανεπιστρεπτί, μαζί με τη βεβαιότητα μιας αμερικανικής παρέμβασης σε περίπτωση ελληνοτουρκικής κρίσης.
Ο πήχυς είχε κατέβει από καιρό, αλλά η κ. Γκίλφοϊλ προσπάθησε με μανία να παραβιάσει κάθε κανόνα, να προκαλέσει και να υποπέσει στην πιο κλασική μορφή ύβρεως. Το κατάφερε και πλήρωσε το τίμημα, αν και επειδή είναι σκληρός παίκτης και ξέρει πώς παίζεται το μιντιακό παιχνίδι στις ΗΠΑ, δεν θα πέσει αμαχητί.
Στην Ελλάδα, όμως, θα πρέπει να ξεφύγουμε από την ακατανίκητη γοητεία της εξάρτησης, που συχνά θεοποιεί διάφορους περαστικούς, αλλά ταυτόχρονα καταφέρνει να τους μπλέκει στις μικροδιενέξεις του «χωριού» μας.
Έχοντας μελετήσει τα αμερικανικά αρχεία περασμένων δεκαετιών, μου έκανε πάντοτε εντύπωση, και με θύμωνε ενίοτε, το πώς Έλληνες πολιτικοί ή επιχειρηματίες προσέφευγαν στους Αμερικανούς για να ξεκάνουν κάποιον αντίπαλο.
Συνέβαινε με τον Ωνάση και τον Νιάρχο, αλλά και με άλλους πολλούς. Είναι καιρός να επιστρέψουμε στη σοβαρότητα και στο μέτρο στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις.
Μακριά από πυροτεχνήματα που μοιάζουν με καθρεφτάκια σε ιθαγενείς, να βασιστούμε σε απολύτως ρεαλιστικές εκτιμήσεις και προσδοκίες για το ποιος επηρεάζει και ποιος αποφασίζει για θέματα που μας αφορούν, ειδικά μετά τις επικείμενες εκλογές στις ΗΠΑ, που θα δώσουν πάλι δύναμη στους Δημοκρατικούς με έναν απασφαλισμένο Τραμπ απέναντι.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το brand της Αμερικής έχει πάθει ζημιά. Και όποιος επιλέξει τον επόμενο πρέσβη, θα πρέπει να διαλέξει αν τον στέλνει στη Μύκονο ή στη Βασιλίσσης Σοφίας…
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου