ΝΑΤΟ στο 5%: Ασπίδα απέναντι στη Ρωσία ή δημοσιονομική παγίδα για τη Δύση;

<img height="134" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/Trump-NATO-1-1-768x513.jpg" width="778" /><br /><br />Η νέα δέσμευση για αμυντικές δαπάνες ίσως ενισχύσει τη στρατιωτική αποτροπή, αλλά προκαλεί ήδη έντονες ανησυχίες για τη δημοσιονομική βιωσιμότητα πολλών χωρών της Συμμαχίας και αναζωπυρώνει τη συζήτηση για το μέλλον της δυτικής ισχύος.<br /><br />Η απόφαση του ΝΑΤΟ να θέσει ως νέο στόχο αμυντικών δαπανών το 5% του ΑΕΠ έως το 2035 παρουσιάστηκε ως ιστορική απάντηση στη ρωσική απειλή και στη νέα εποχή γεωπολιτικού ανταγωνισμού. Ωστόσο, πίσω από την εικόνα της ενότητας, αναπτύσσεται μια ολοένα πιο έντονη συζήτηση: μπορεί η Δύση να αντέξει οικονομικά έναν τόσο φιλόδοξο επανεξοπλισμό ή κινδυνεύει να υπονομεύσει την ίδια τη δημοσιονομική της σταθερότητα;<br /><br />Το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό. Αφορά τη σχέση ανάμεσα στην ασφάλεια και την οικονομία, δύο πυλώνες που πλέον δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ανεξάρτητα.<br />Η νέα αρχιτεκτονική του 5%<br /><br />Η συμφωνία προβλέπει ότι έως το 2035 τα κράτη-μέλη θα διαθέτουν συνολικά 5% του ΑΕΠ για άμυνα και ασφάλεια, εκ των οποίων 3,5% θα αφορά καθαρά στρατιωτικές δαπάνες και έως 1,5% θα μπορεί να κατευθύνεται σε κρίσιμες υποδομές, κυβερνοασφάλεια, ανθεκτικότητα, πολιτική προστασία και αμυντική βιομηχανία. Παράλληλα, προβλέπεται αναθεώρηση της προόδου το 2029.<br /><br />Η αλλαγή αυτή σηματοδοτεί τη μεγαλύτερη μεταβολή στη στρατηγική του ΝΑΤΟ από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.<br />Η αμερικανική πίεση και οι ευρωπαϊκές επιφυλάξεις<br /><br />Η αύξηση των αμυντικών δαπανών αποτέλεσε διαχρονικό αίτημα του Τραμπ, ο οποίος υποστήριξε ότι οι Ευρωπαίοι απολαμβάνουν την αμερικανική στρατιωτική προστασία χωρίς να αναλαμβάνουν το αντίστοιχο οικονομικό βάρος.<br /><br />Ωστόσο, η αποδοχή του στόχου δεν σημαίνει ότι όλες οι χώρες διαθέτουν τις ίδιες δυνατότητες εφαρμογής.<br /><br />Η Γερμανία, η Πολωνία, οι σκανδιναβικές χώρες και τα κράτη της ανατολικής πτέρυγας εμφανίζονται περισσότερο έτοιμα να αυξήσουν γρήγορα τις δαπάνες, καθώς διαθέτουν μικρότερα επίπεδα δημόσιου χρέους και μεγαλύτερο δημοσιονομικό περιθώριο.<br /><br />Αντίθετα, η Ιταλία, η Γαλλία, το Βέλγιο και κυρίως η Ισπανία αντιμετωπίζουν πολύ δυσκολότερη εξίσωση. Οι οικονομίες τους χαρακτηρίζονται από υψηλό δημόσιο χρέος, χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και έντονες κοινωνικές πιέσεις για διατήρηση των κοινωνικών δαπανών.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι η Μαδρίτη επιχείρησε μέχρι την τελευταία στιγμή να εξαιρεθεί από τον νέο στόχο, χαρακτηρίζοντας το 5% «μη ρεαλιστικό» και «αντιπαραγωγικό». <div><br />Το παράδοξο της αμερικανικής απαίτησης<br /><br />Εδώ αναδεικνύεται η μεγαλύτερη αντίφαση.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες ζητούν από τους συμμάχους τους να αυξήσουν δραστικά τις αμυντικές τους δαπάνες, την ώρα που η ίδια η αμερικανική οικονομία εμφανίζει ολοένα μεγαλύτερες δημοσιονομικές ανισορροπίες.<br /><br />Το αμερικανικό δημοσιονομικό έλλειμμα παραμένει σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, ενώ το δημόσιο χρέος συνεχίζει να αυξάνεται ταχύτερα από την οικονομική ανάπτυξη. Παράλληλα, το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους απορροφά πλέον τεράστιους πόρους του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού, περιορίζοντας τον δημοσιονομικό χώρο για μελλοντικές πολιτικές.<br /><br />Όπως έχει επισημάνει ο ιστορικός Niall Ferguson,<br /><br />«Οι μεγάλες δυνάμεις που πληρώνουν περισσότερα για τόκους από ό,τι για την άμυνά τους δεν παραμένουν μεγάλες δυνάμεις για πολύ.»<br /><br />Η επισήμανση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο όπου η Ουάσιγκτον επιχειρεί να χρηματοδοτεί ταυτόχρονα υψηλές στρατιωτικές δαπάνες, φορολογικές ελαφρύνσεις και αυξημένες κοινωνικές υποχρεώσεις.<br />Η οικονομία γίνεται πλέον ζήτημα ασφάλειας<br /><br />Η εμπειρία της Ουκρανίας απέδειξε ότι η αποτροπή απαιτεί ισχυρή στρατιωτική βιομηχανία, παραγωγική βάση και επαρκή αποθέματα πυρομαχικών.<br /><br />Όμως, εξίσου κρίσιμο είναι να διατηρούνται υγιή δημόσια οικονομικά.<br /><br />Εάν η χρηματοδότηση της άμυνας οδηγήσει σε εκτίναξη του δημόσιου χρέους, οι κυβερνήσεις θα βρεθούν αντιμέτωπες με υψηλότερο κόστος δανεισμού, περιορισμένες δυνατότητες επενδύσεων και αυξημένες κοινωνικές αντιδράσεις.<br /><br />Η Reuters επισημαίνει ότι ήδη διαμορφώνονται δύο ταχύτητες εντός της Συμμαχίας: οι χώρες με δημοσιονομικό χώρο επιταχύνουν τις στρατιωτικές επενδύσεις, ενώ οι πιο υπερχρεωμένες δυσκολεύονται να ακολουθήσουν χωρίς σημαντικές περικοπές αλλού. </div><div><br />Η στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης επιστρέφει<br /><br />Η νέα πραγματικότητα αναζωπυρώνει και μια παλαιότερη ευρωπαϊκή συζήτηση.<br /><br />Πόσο μπορεί η Ευρώπη να βασίζεται διαρκώς στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν η αμερικανική πολιτική αλλάζει δραστικά ανάλογα με τον εκάστοτε πρόεδρο;<br /><br />Οι πιέσεις του Trump προς τους Ευρωπαίους συμμάχους, οι εμπορικές αντιπαραθέσεις, αλλά και οι διαφορετικές προσεγγίσεις απέναντι στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή έχουν ενισχύσει τη συζήτηση περί «στρατηγικής αυτονομίας».<br /><br />Η αύξηση των αμυντικών δαπανών δεν αποσκοπεί μόνο στην ενίσχυση του ΝΑΤΟ, αλλά και στη δημιουργία μιας ισχυρότερης ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας με μικρότερη εξάρτηση από τις ΗΠΑ.<br />Το πραγματικό δίλημμα<br /><br />Η βασική πρόκληση δεν είναι αν πρέπει να αυξηθούν οι αμυντικές δαπάνες.<br /><br />Οι περισσότερες δυτικές κυβερνήσεις συμφωνούν ότι μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία η εποχή του «μερίσματος της ειρήνης» έχει οριστικά τελειώσει.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό:<br /><br />Ποιο είναι το σημείο ισορροπίας ανάμεσα στη στρατιωτική αποτροπή και στη δημοσιονομική βιωσιμότητα;<br /><br />Διότι μια Συμμαχία που ενισχύει την άμυνά της αλλά αποδυναμώνει τις οικονομίες των μελών της κινδυνεύει να δημιουργήσει νέες εσωτερικές ανισορροπίες.<br />Η νέα εποχή του ΝΑΤΟ<br /><br />Το ΝΑΤΟ εισέρχεται στην πιο απαιτητική περίοδο από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.<br /><br />Η Ρωσία παραμένει η βασική στρατιωτική απειλή, η Κίνα εξελίσσεται σε συστημικό ανταγωνιστή, ενώ η Μέση Ανατολή εξακολουθεί να τροφοδοτεί ενεργειακή και γεωπολιτική αστάθεια.<br /><br />Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η αύξηση των αμυντικών δαπανών είναι πιθανότατα αναπόφευκτη.<br /><br />Ωστόσο, η ιστορία δείχνει ότι οι μεγάλες δυνάμεις δεν καταρρέουν μόνο όταν χάνουν πολέμους. Καταρρέουν και όταν η οικονομική τους βάση αδυνατεί να στηρίξει τις στρατηγικές τους φιλοδοξίες.<br /><br />Αυτός είναι ίσως ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζει σήμερα η Βορειοατλαντική Συμμαχία: όχι η έλλειψη όπλων, αλλά η δυσκολία να χρηματοδοτήσει μακροπρόθεσμα την ασφάλειά της χωρίς να υπονομεύσει την ίδια την οικονομική ανθεκτικότητα των δημοκρατιών που καλείται να προστατεύσει.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΝΑΤΟ στο 5%: Ασπίδα απέναντι στη Ρωσία ή δημοσιονομική παγίδα για τη Δύση;

Η νέα δέσμευση για αμυντικές δαπάνες ίσως ενισχύσει τη στρατιωτική αποτροπή, αλλά προκαλεί ήδη έντονες ανησυχίες για τη δημοσιονομική βιωσιμ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Φοβόταν τα δικά του F-16!»: Το απίστευτο παρασκήνιο πίσω από την αγορά των S-400 από τον Ερντογάν.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2024/08/Erdogan.jpg"><img height="127" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2024/08/Erdogan-1068x677.jpg" width="781" /></a><br /><br />Δέκα χρόνια συμπληρώνονται από την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016 κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, και η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας μοιάζει να έχει κάνει έναν πλήρη κύκλο. Όμως, πίσω από τις γεωπολιτικές ισορροπίες και τις διπλωματικές συμμαχίες, κρύβεται ένα απίστευτο παρασκήνιο που εξηγεί τη διαβόητη απόφαση της Άγκυρας να αγοράσει το ρωσικό σύστημα αεράμυνας S-400 — μια κίνηση που της κόστισε την αποβολή της από το πρόγραμμα των υπερσύγχρονων μαχητικών F-35.<br />Γιατί ο Τούρκος Πρόεδρος προχώρησε σε μια αγορά που φαινομενικά δεν έβγαζε κανένα στρατιωτικό νόημα για μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ; Η απάντηση κρύβεται στον απόλυτο φόβο του για ένα νέο εσωτερικό χτύπημα και, κυρίως, στη βαθιά καχυποψία του απέναντι στην ίδια του την Πολεμική Αεροπορία.<br /><br />Το «τραύμα» του 2016<br /><br />Κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος του 2016, η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στη στάση κατά του Ερντογάν.<br />Ειδικότερα, μαχητικά αεροσκάφη F-16 της ίδιας του της χώρας βομβάρδισαν το τουρκικό Κοινοβούλιο και το Προεδρικό Μέγαρο στην Άγκυρα. Τα ίδια F-16 έφτασαν στο σημείο να καταδιώξουν και να απειλήσουν άμεσα το προσωπικό αεροπλάνο του Ερντογάν την ώρα που εκείνος προσπαθούσε να διαφύγει.<br />Αν και ο Ερντογάν κατάφερε να κινητοποιήσει τους πολίτες, να καταστείλει το πραξικόπημα και στη συνέχεια να προχωρήσει σε μαζικές εκκαθαρίσεις απομακρύνοντας περίπου 2.600 αξιωματικούς (συμπεριλαμβανομένων των μισών πιλότων μαχητικών της χώρας), το τραύμα παρέμεινε.<br />Αμέσως μετά, ο Τούρκος Πρόεδρος βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν διπλό εφιάλτη: την αποδεκατισμένη πλέον αεροπορία του και την ανάγκη να θωρακίσει το καθεστώς του από μια ενδεχόμενη νέα ανταρσία των πιλότων του, οι οποίοι πετούσαν με αμερικανικά F-16.<br /><br />S-400: Μια «ασπίδα» για… τον ίδιο τον Ερντογάν<br /><br />Εδώ ακριβώς μπαίνει στο κάδρο η αγορά των S-400. Ενώ η Ουάσιγκτον προειδοποιούσε ότι η χρήση του ρωσικού συστήματος θα επέτρεπε στη Μόσχα να υποκλέψει τα ευαίσθητα δεδομένα ραντάρ των F-35, οι αναλύσεις δείχνουν ότι ο Ερντογάν είχε έναν πολύ πιο προσωπικό λόγο για να επιμείνει στη συμφωνία των 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων.<div><br />Ήθελε ένα σύστημα που να μπορεί να καταρρίπτει αμερικανικά μαχητικά.<br />Σύμφωνα με ερευνητική εργασία του έγκριτου αμερικανικού think tank CSIS (Center for Strategic and International Studies): «Η απόκτηση των S-400 μπορεί να αποτελεί μέρος της στρατηγικής αντιστάθμισης του Ερντογάν έναντι ενός άλλου πραξικοπήματος… αποκτώντας συγκεκριμένη αεράμυνα που προορίζεται να αντιμετωπίσει μια νέα απόπειρα ανατροπής του».<div><br />Την εκτίμηση αυτή επιβεβαίωσαν και Αμερικανοί αξιωματούχοι μιλώντας στο πρακτορείο Reuters το 2019, σημειώνοντας ξεκάθαρα: «Ένας λόγος για τον οποίο ο Ερντογάν μπορεί να επέλεξε να αγοράσει από τη Ρωσία αντί για κάποιο σύμμαχο μέλος του ΝΑΤΟ είναι ότι μπορεί να ήταν καχύποπτος με τη δική του πολεμική αεροπορία, η οποία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016».</div><div><br />Ένα νατοϊκό σύστημα αεράμυνας (όπως οι αμερικανικοί Patriot) έχει ενσωματωμένες δικλείδες ασφαλείας που δεν θα επέτρεπαν εύκολα την κατάρριψη νατοϊκών αεροσκαφών (όπως τα τουρκικά F-16). Αντίθετα, οι ρωσικοί S-400 δεν είχαν τέτοιους περιορισμούς· ήταν το τέλειο όπλο για να προστατέψουν τον Ερντογάν από τους ίδιους του τους πιλότους.<br /><br />Το βαρύ στρατηγικό κόστος<br /><br />Δέκα χρόνια μετά, η απόφαση αυτή αποδείχθηκε μια στρατηγική «τρύπα στο νερό» με τεράστιο κόστος για την άμυνα της Τουρκίας:Η Τουρκία πετάχτηκε εκτός του προγράμματος των F-35, χάνοντας τεράστιες επενδύσεις.<br />Τα ρωσικά συστήματα που αγοράστηκαν με τόσες θυσίες, δεν ενσωματώθηκαν ποτέ στην τουρκική αεράμυνα και παραμένουν κλειδωμένα σε αποθήκες.<br />Περιφερειακοί αντίπαλοι της Άγκυρας, όπως η Ελλάδα και το Ισραήλ, ενέταξαν με επιτυχία τα F-35 στο οπλοστάσιό τους, αποκτώντας ξεκάθαρο ποιοτικό πλεονέκτημα στους αιθέρες.<br /><br />Σήμερα, η Άγκυρα φαίνεται να προσπαθεί να διορθώσει το λάθος. Στην πρόσφατη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ άνοιξε ξανά το παράθυρο για πώληση των F-35 στην Τουρκία. Για να επιστρέψει όμως στο πρόγραμμα, ο Ερντογάν καλείται τώρα να κάνει την απόλυτη κωλοτούμπα: να πουλήσει τους S-400 (τους οποίους αγόρασε για να σωθεί από τα δικά του F-16) σε τρίτες χώρες του Κόλπου, όπως τα ΗΑΕ ή το Κατάρ.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

«Φοβόταν τα δικά του F-16!»: Το απίστευτο παρασκήνιο πίσω από την αγορά των S-400 από τον Ερντογάν.

Δέκα χρόνια συμπληρώνονται από την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016 κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, και η εξωτερική...

Διαβάστε την συνέχεια

Deutsche Bank: Η Αθήνα τελευταία σε ποιότητα ζωής. Τιμές Νέας Υόρκης και μισθοί Βαλκανίων.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/athina-1200x700-1-630x400.jpg" width="788" /><br /><br />Στην τελευταία θέση μεταξύ των 50 ισχυρότερων οικονομικών μητροπόλεων του κόσμου κατατάσσεται η Αθήνα ως προς την ποιότητα ζωής, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση «Mapping the World’s Prices 2026» της Deutsche Bank.<br /><br />Η μελέτη καταγράφει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους κατοίκους της ελληνικής πρωτεύουσας δεν είναι μόνο οι χαμηλές αποδοχές, αλλά κυρίως η μεγάλη απόσταση ανάμεσα στους μισθούς και στο ολοένα αυξανόμενο κόστος διαβίωσης.<br /><br />Παρά το γεγονός ότι οι καθαρές αποδοχές των εργαζομένων έχουν ενισχυθεί σημαντικά την τελευταία δεκαετία, η βελτίωση αυτή απορροφήθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από την εκρηκτική αύξηση των ενοικίων και των τιμών στην αγορά κατοικίας.<br /><br />Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, ο μέσος καθαρός μηνιαίος μισθός στην Αθήνα διαμορφώνεται στα 1.321 δολάρια, παρουσιάζοντας αύξηση άνω του 60% σε σχέση με το 2016.<br /><br />Ωστόσο, το εισόδημα αυτό δεν μεταφράζεται σε ουσιαστική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, καθώς το κόστος στέγασης έχει αυξηθεί με πολύ ταχύτερους ρυθμούς.<br /><br />Οι αναλυτές της Deutsche Bank επισημαίνουν ότι η πραγματική ποιότητα ζωής αποτυπώνεται στο εισόδημα που απομένει μετά την κάλυψη των βασικών στεγαστικών αναγκών.<br /><br />Στην περίπτωση της Αθήνας, το ενοίκιο για ένα διαμέρισμα τριών υπνοδωματίων στο κέντρο της πόλης έχει αυξηθεί κατά περίπου 144% μέσα σε δέκα χρόνια, φτάνοντας πλέον τα 1.330 δολάρια τον μήνα.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και ένα νοικοκυριό με δύο εργαζόμενους βλέπει το διαθέσιμο εισόδημά του, μετά την πληρωμή του ενοικίου, να αυξάνεται ελάχιστα σε σχέση με το παρελθόν.<br /><br />Ανάλογη είναι η εικόνα και στην αγορά ακινήτων, όπου η μέση τιμή αγοράς κατοικίας στο κέντρο της Αθήνας έχει αυξηθεί κατά περίπου 150% μέσα στη δεκαετία, αγγίζοντας πλέον τα 4.016 δολάρια ανά τετραγωνικό μέτρο.<br /><br />Η σύγκριση με τη Νέα Υόρκη αναδεικνύει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα της αγοραστικής δύναμης.<br /><br />Οι καθαρές αποδοχές των Αθηναίων αντιστοιχούν μόλις στο 24% εκείνων των κατοίκων της αμερικανικής μεγαλούπολης, ενώ το συνολικό κόστος ζωής στην ελληνική πρωτεύουσα φθάνει στο 62,4% του αντίστοιχου επιπέδου στις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Με βάση αυτόν τον δείκτη, η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις ακριβότερες χώρες του κόσμου σε σχέση με τα αμερικανικά εισοδήματα.<br /><br />Ιδιαίτερα έντονη είναι η επιβάρυνση στις καθημερινές μετακινήσεις.<br /><br />Η τιμή της αμόλυβδης βενζίνης στην Αθήνα εμφανίζεται κατά 209% υψηλότερη από εκείνη της Νέας Υόρκης, κατατάσσοντας την ελληνική πρωτεύουσα στις ακριβότερες πόλεις διεθνώς ως προς το κόστος καυσίμων.<br /><br />Αυξημένες σε σχέση με τις αμερικανικές είναι και οι τιμές σε αρκετά καταναλωτικά προϊόντα.<br /><br />Ένα τζιν Levi’s 501 κοστίζει περίπου 138% περισσότερο, ενώ υψηλά παραμένουν και τα επίπεδα τιμών στο γρήγορο φαγητό, στα αναψυκτικά, στον καπουτσίνο και στην εγχώρια μπύρα.<br /><br />Αντίστοιχα, το κόστος των αγορών από το σούπερ μάρκετ εξακολουθεί να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, παρουσιάζοντας αισθητή αύξηση σε σχέση με πριν από μία δεκαετία.<br /><br />Η μοναδική κατηγορία στην οποία η Αθήνα εμφανίζει σαφές πλεονέκτημα είναι οι δημόσιες συγκοινωνίες, καθώς το κόστος της μηνιαίας κάρτας μετακίνησης παραμένει αισθητά χαμηλότερο από αυτό της Νέας Υόρκης.<br /><br />Στους υπόλοιπους δείκτες ποιότητας ζωής, η έκθεση αποδίδει χαμηλές επιδόσεις στην ασφάλεια και στις υπηρεσίες υγείας, μέτρια αξιολόγηση στις κυκλοφοριακές συνθήκες και ιδιαίτερα θετική βαθμολογία στο κλίμα, το οποίο αποτελεί ένα από τα βασικά συγκριτικά πλεονεκτήματα της πόλης.<br /><br />Στην κορυφή της διεθνούς κατάταξης για την ποιότητα ζωής βρίσκονται το Λουξεμβούργο, η Κοπεγχάγη και το Άμστερνταμ, ενώ ακολουθούν το Μόναχο, η Βιέννη και η Φρανκφούρτη. Παράλληλα, η Ζυρίχη και η Γενεύη εξακολουθούν να συγκαταλέγονται στις ακριβότερες πόλεις του κόσμου, ενώ το Τόκιο ξεχωρίζει ως μία από τις πιο προσιτές επιλογές μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών, κυρίως λόγω του χαμηλότερου κόστους εστίασης.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Deutsche Bank: Η Αθήνα τελευταία σε ποιότητα ζωής. Τιμές Νέας Υόρκης και μισθοί Βαλκανίων.

Στην τελευταία θέση μεταξύ των 50 ισχυρότερων οικονομικών μητροπόλεων του κόσμου κατατάσσεται η Αθήνα ως προς την ποιότητα ζωής, σύμφωνα με ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Μοσάντ «τρελαίνει» το Ιράν: «Ποιος από αυτούς;» είναι πράκτορας του Ισραήλ

<img height="121" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/07/IRAN-ISRAEL-630x382.jpg" width="774" /><br /><br />Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται μια επιθετική επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου από το Ισραήλ, με στόχο την αποσταθεροποίηση του ιρανικού καθεστώτος εκ των έσω.<br /><br />Μέσα από μια εξαιρετικά προκλητική ανάρτηση στον επίσημο περσικό λογαριασμό της στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, η ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών, Μοσάντ, άφησε σαφείς αιχμές ότι κορυφαίοι αξιωματούχοι της Τεχεράνης λειτουργούν ως διπλοί πράκτορες της Ιερουσαλήμ.<div><br />Το κυνήγι κατασκόπων στην Τεχεράνη: Η Ισραηλινή Μοσάντ δημοσιεύει αινιγματική εικόνα στοχεύοντας κορυφαίους Ιρανούς αξιωματούχους ως διπλούς πράκτορες<br /><br />Μια αινιγματική ανάρτηση από την ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών στον επίσημο λογαριασμό της στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης στην περσική γλώσσα προκάλεσε σοκ στην Τεχεράνη, αφήνοντας να εννοηθεί ότι πολλοί υψηλόβαθμοι Ιρανοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του πρώην Προέδρου Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, ενδέχεται να εργάζονται ως μυστικοί πράκτορες για την Ιερουσαλήμ.<br /><br />Μια δραματική εκστρατεία ψυχολογικού πολέμου εκτυλίχθηκε στο διαδίκτυο, μετά από εκρηκτικές αναφορές ότι οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών προσπάθησαν να στρατολογήσουν τον πρώην Ιρανό Πρόεδρο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ.<br /><br />Η ισραηλινή υπηρεσία κατασκοπείας, Μοσάντ, δημοσίευσε μια άκρως προκλητική εικόνα στον επίσημο περσικό λογαριασμό της στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, αμφισβητώντας άμεσα την ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας.<br /><br />Η αινιγματική αυτή κίνηση ενέτεινε τον συνεχιζόμενο σκιώδη πόλεμο μεταξύ των δύο περιφερειακών αντιπάλων.<br /><br />Η προκλητική ανάρτηση στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης περιείχε το απλό, περιπαικτικό ερώτημα «Ποιος από αυτούς;», δίπλα σε μια συνθετική εικόνα τεσσάρων από τις πιο ισχυρές πολιτικές προσωπικότητες του Ιράν.<br /><br />Η φωτογραφία απεικόνιζε τον Αχμαντινετζάντ, τον νυν Πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν, τον Υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί και τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου Μοχαμάντ Μπακέρ Καλιμπάφ.<br /><br />Κάθε ηγέτης είχε υποστεί ψηφιακή επεξεργασία ώστε να εμφανίζεται ένα μπλε σύμβολο του Άστρου του Δαβίδ στα χέρια του, ενώ φορούσαν ακουστικά σαν να δέχονταν ενεργές οδηγίες από τους χειριστές τους.<br /><br />Αυτό το ψηφιακό ψυχολογικό πλήγμα σημειώθηκε ακριβώς 24 ώρες αφότου μεγάλα αμερικανικά έντυπα ανέφεραν ότι ο Αχμαντινετζάντ είχε τεθεί σε κατ’ οίκον περιορισμό από το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης.<br /><br />Σύμφωνα με εκείνες τις αρχικές αναφορές, οι ιρανικές μονάδες αντικατασκοπείας συνέλαβαν τον πρώην ηγέτη μετά την ανακάλυψη μυστικών επικοινωνιών μεταξύ του ίδιου και ισραηλινών πρακτόρων πληροφοριών.<br /><br />Η φήμη για μια τέτοια υψηλού επιπέδου παραβίαση της ασφάλειας προκάλεσε κλυδωνισμούς στο πολιτικό κατεστημένο της Τεχεράνης.<br /><br />Σε μια προφανή προσπάθεια να προβάλει μια εικόνα κανονικότητας και να διαλύσει τις φήμες, ο Αχμαντινετζάντ πραγματοποίησε μια ξαφνική δημόσια εμφάνιση σε μια κρατική εκδήλωση υψηλού προφίλ.<br /><br />Τα κρατικά Μέσα Ενημέρωσης κατέγραψαν τον πρώην πρόεδρο να παρίσταται σε μνημόσυνο για τον εκλιπόντα Ανώτατο Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο τέμενος του Ιμάμ Χομεϊνί στην πρωτεύουσα.<br /><br />Η παρουσία του στη σεμνή τελετή διέψευσε τις εκτιμήσεις των ξένων υπηρεσιών πληροφοριών ότι κρατούνταν σε απομόνωση από τις εσωτερικές δυνάμεις ασφαλείας.<br /><br />Η συνεχιζόμενη μάχη των υπηρεσιών πληροφοριών αποτελεί μέρος ενός πολύ ευρύτερου περιφερειακού πολέμου, καθώς το Ισραήλ συνεχίζει να εξαρθρώνει εχθρικά δίκτυα που συνδέονται με την Τεχεράνη.<br /><br />Από την εξουδετέρωση δυνάμεων δι’ αντιπροσώπων έως την εκτέλεση πληγμάτων ακριβείας κατά ανώτερων διοικητών, οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν αποδείξει επανειλημμένα τη βαθιά διείσδυσή τους στους ιρανικούς μηχανισμούς ασφαλείας.<br /><br />Η τελευταία αινιγματική ανάρτηση στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης φαίνεται σχεδιασμένη να σπείρει βαθιά παράνοια στο εσωτερικό του καθεστώτος, αναγκάζοντας τους ηγέτες να υποπτεύονται τους στενότερους συνεργάτες τους για κατασκοπεία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Μοσάντ «τρελαίνει» το Ιράν: «Ποιος από αυτούς;» είναι πράκτορας του Ισραήλ

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται μια επιθετική επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου από το Ισραήλ, με στόχο την αποσταθεροποίηση του ιρανικού καθεστώτος...

Διαβάστε την συνέχεια

Επιχείρηση “Παπουτσωμένος Γάτος”: Μοσάντ και Αχμεντινετζάντ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.zougla.gr/Uploads/2026/07/14/mossad1200-782x440.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="440" data-original-width="782" height="113" src="https://www.zougla.gr/Uploads/2026/07/14/mossad1200-782x440.jpg" width="767" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Το Ισραήλ επιχείρησε να στρατολογήσει τον Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, τον σκληροπυρηνικό αντισιωνιστή πρώην πρόεδρο του Ιράν, με στόχο να ηγηθεί αυτός ενός νέου μετα-ισλαμικού καθεστώτος στην Ισλαμική Δημοκρατία, και μάλιστα έστειλε τον επικεφαλής της Μοσάντ στη Βουδαπέστη να τον συναντήσει, σύμφωνα με δημοσιεύματα αμερικανικών και ισραηλινών μέσων ενημέρωσης.<br /><br />Αυτό το φαινομενικά απίστευτο εγχείρημα να μεταστραφεί ένας ηγέτης – αρνητής του Ολοκαυτώματος που ζητούσε την εξάλειψη του Ισραήλ – ξεκίνησε το 2022, σύμφωνα με ρεπορτάζ των New York Times και της ισραηλινής εφημερίδας Haaretz, και συνεχίστηκε ακόμη και μετά έναρξη του πολέμου του στη Λωρίδα της Γάζας εναντίον της Χαμάς.<br /><br />Το δημοσίευμα των NYT αναφέρει ότι το ισραηλινό σχέδιο ήταν μέρος μιας ευρύτερης ισραηλινής προσπάθειας για αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν μετά τις αρχικές ισραηλινές επιθέσεις με στόχο υψηλόβαθμους Ιρανούς ηγέτες.<br /><br />«Τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους, το Ισραήλ πλήρωνε κρυφά τον Αχμαντινετζάντ για στέγαση και ταξίδια, και Ισραηλινοί πράκτορες τον συνάντησαν στο εξωτερικό σε πολλές περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένων και κατά τη διάρκεια επισκέψεων στη Βουδαπέστη», τονίζει το δημοσίευμα.<br /><br />Η εφημερίδα αναφέρει ότι η επιχείρηση αυτή κορυφώθηκε στα τέλη Φεβρουαρίου, κατά τις πρώτες ημέρες του αμερικανο-ισραηλινού πολέμου κατά του Ιράν, όταν οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες φέρεται ότι επιχείρησαν να απομακρύνουν τον Αχμαντινετζάντ από την Τεχεράνη στο πλαίσιο ενός σχεδίου για να βοηθήσουν στην ανατροπή της κυβέρνησης του Ιράν και στην εγκαθίδρυσή του ως ηγέτη.<br /><br />Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, μια ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στις 28 Φεβρουαρίου είχε στόχο το συγκρότημα κατοικιών του Αχμαντινετζάντ, χτυπώντας ένα κτίριο που χρησιμοποιούνταν από τους σωματοφύλακες του, καθώς και το θωρακισμένο όχημά του.<br /><br />Τέσσερις ανώτεροι Ιρανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ένα μαύρο όχημα μάρκας Peugeot έφτασε μετά την επίθεση, παρέλαβε τον πρώην πρόεδρο και τον μετέφερε σε αγνώστης τοποθεσίας καταφύγιο – σπίτι εντός του Ιράν. Σύμφωνα με Αμερικανούς και Ιρανούς αξιωματούχους, το αυτοκίνητο οδηγούσαν πράκτορες της Μοσάντ, τονίζεται στο ρεπορτάζ.<br /><br />Ωστόσο, όπως αναφέρεται, ο Αχμαντινετζάντ αναστατώθηκε από την «φρενήρη» αποστολή διάσωσης και αισθάνθηκε τις προσδοκίες του για τοποθέτησή του στην εξουσία να διαψεύδονται. Έφυγε από το ασφαλές σπίτι – καταφύγιο υπό «μυστηριώδεις συνθήκες» και έκτοτε πιστεύεται ότι τέθηκε υπό την κράτηση της πτέρυγας μυστικών πληροφοριών των Φρουρών, τόνισαν οι NYT, επικαλούμενους Ιρανούς αξιωματούχους.<br /><br />Ιρανοί αξιωματούχοι είχαν αρχίσει να υποψιάζονται τον Αχμαντινετζάντ αφότου κρύφτηκε δύο φορές από την ομάδα ασφάλειάς του κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στη Βουδαπέστη το 2025, λίγο πριν από τον 12ήμερο πόλεμο ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν το καλοκαίρι του 2025.<br /><br />Η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, που αποκάλυψε επίσης την ισραηλινή επιχείρηση, ανέφερε διαφωνίες εντός των ισραηλινών αρχών σχετικά με την επιχείρηση αυτή αλλαγής καθεστώτος, την οποία το Ισραήλ ονόμασε «Επιχείρηση Παπουτσωμένος Γάτος».<br /><br />Ο Τζάτσι Χανέγκμπι, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας, απέρριψε τα σχέδια ως «ανεξέλεγκτες φαντασιώσεις» και ο αρχηγός του επιτελείου των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων Εγιάλ Ζαμίρ διέταξε τη διακοπή της επιχείρησης τρεις ημέρες πριν από την έναρξή της. Ο Νετανιάχου αγνόησε τις διαφωνίες και διέταξε τη συνέχισή της.<br /><br />Οι New York Times ανέφεραν επίσης ότι ο πρώην πρόεδρος τελεί υπό κατ’ οίκον περιορισμό. Ο ίδιος ο Αχμαντινετζάντ διεύψευσε σήμερα το δημοσίευμα των NYT ότι η Μοσάντ προσπάθησε να τον στρατολογήσει και ότι βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό, χαρακτηρίζοντας τους ισχυρισμούς ως «εντελώς ψευδείς».<br /><br />Σε ανακοίνωση, το γραφείο του Αχμαντινετζάντ κατηγόρησε την αμερικανική εφημερίδα για κατασκευασμένο ρεπορτάζ που σκοπό έχει να παραπλανήσει την κοινή γνώμη και να τροφοδοτήσει εσωτερικές διαιρέσεις εντός του Ιράν. Διαψεύδεται επίσης ότι ο Αχμαντινετζάντ βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό, λέγοντας ότι ο ισχυρισμός είναι κατασκευασμένος για να υποστηρίξει αυτό που χαρακτήρισε «παράλογους» ισχυρισμούς της εφημερίδας.<br /><br />Την περασμένη εβδομάδα, ο Αχμαντινετζάντ, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος του Ιράν από το 2005 έως το 2013, παρευρέθηκε στην κηδεία του εκλιπόντος ανώτατου ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ, στην πρώτη του δημόσια εμφάνιση μετά τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.<br /><br />Ο Αχμαντινετζάντ, ο οποίος πιστεύεται ότι βρίσκεται τώρα υπό κράτηση από τους Φρουρούς της Επανάστασης, είχε ξεκινήσει τα προηγούμενα χρόνια να αποστασιοποιείται από το ιρανικό καθεστώς, να βελτιώνει τα αγγλικά του και να επαναπροσδιορίζει την εικόνα του.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Επιχείρηση “Παπουτσωμένος Γάτος”: Μοσάντ και Αχμεντινετζάντ.

Το Ισραήλ επιχείρησε να στρατολογήσει τον Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, τον σκληροπυρηνικό αντισιωνιστή πρώην πρόεδρο του Ιράν, με στόχο να ηγηθε...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικοί S-400 από Σομαλία μέχρι… κατεχόμενα. Που θα “κάτσει” η μπίλια;

<div><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQHEHnjR3aG6hg4iVG-q7DmV86D6EXg-7VFwABOUH4v8JbhQ96dy5gHyJCF&s=10" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="399" data-original-width="769" height="104" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQHEHnjR3aG6hg4iVG-q7DmV86D6EXg-7VFwABOUH4v8JbhQ96dy5gHyJCF&s=10" width="759" /></a></div><br />Ολοένα και πληθαίνουν οι φήμες σχετικά με το “ξεφόρτωμα” των ρωσικών πυραύλων S-400 από την Τουρκία. Φήμες κάνουν λόγο για πώληση σε χώρα του Κόλπου, πλέον και άλλα σενάρια διαχέονται.<br /><br />Στο πλαίσιο προσπαθειών της Τουρκίας να επιλύσει το ζήτημα S-400 με σκοπό την ενδεχόμενη επανένταξη στο πρόγραμμα F-35 ή άρση κυρώσεων, ξαναεμφανίζονται φήμες για μεταφορά ή πώληση του ρωσικού οπλικού συστήματος.<br /><br />Σύμφωνα με το κυπριακό <a href="https://www.sigmalive.com/news/all/1321546/apo-ton-pentadaktilo-mekhri-ti-somalia-toyrkika-senaria-ghia-metafora-ton-s-400?shem=dsdf,sharefoc,agadiscoversdl,,sh/x/discover/m1/4">Sigmalive</a>, να πρόσφατο ρεπορτάζ του Murat Gürgen που δημοσιεύτηκε στο TurkeyinDepth αναφέρει ότι μεταξύ των επιλογών που εξετάζονται για τα τουρκικά συστήματα S-400 είναι η μεταφορά τους στη Σομαλία (για προστασία στρατιωτικών εγκαταστάσεων και διαστημικού λιμένα), η πώλησή τους σε ΗΑΕ ή Κατάρ, ή η μετακίνησή τους στα κατεχόμενα της Κύπρου. Αξίζει να σημειωθεί πως καμία από αυτές δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα.<br /><br />Η επιλογή μεταφοράς στο ψευδοκράτος αν και απομακρισμένη για επιχειρησιακούς και πολιτικούς λόγους παραμένει ένα από τα σενάρια που αιωρούνται σε τουρκικά και διεθνή μέσα, μαζί με πώληση σε χώρες του Κόλπου ή ανάπτυξη στη Σομαλία. Ήδη σε τουρκικά τηλεοπτικά πάνελ συζητείται το συγκεκριμένο σενάριο.<br /><br />Η τουρκική πλευρά διαψεύδει ορισμένες από αυτές (π.χ. Σομαλία) και δηλώνει ότι τα συστήματα παραμένουν στο οπλοστάσιό της χωρίς αλλαγή στάση. Υπενθυμίζεται ότι το ψευδοκράτος εκφράσει στήριξη στις τουρκικές θέσεις για τα S-400 και έχει καταδικάσει τις αμερικανικές κυρώσεις.<br />Σενάρια για Πενταδάχτυλο<br /><br />Πάντως πριν από λίγες μέρες τούρκοι αναλυτές παρουσιάζουν ένα υποθετικό επιχειρησιακό σενάριο ανάπτυξης συστήματος αεράμυνας S-400 στα κατεχόμενα, με επίκεντρο την οροσειρά του Πενταδακτύλου. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, τα ραντάρ και το κέντρο διοίκησης θα τοποθετούνταν στις υψηλότερες κορυφές για μέγιστη εμβέλεια εντοπισμού, ενώ οι εκτοξευτές πυραύλων θα αναπτύσσονταν σε διαφορετικά στρατηγικά σημεία κατά μήκος της οροσειράς.<br /><br />Ο ίδιος υποστηρίζει ότι, σε μια τέτοια διάταξη, η θεωρητική εμβέλεια των S-400 θα μπορούσε να καλύπτει μεγάλο μέρος της Ανατολικής Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένων περιοχών της Συρίας, του Λιβάνου, των ισραηλινών ακτών, της βόρειας Αιγύπτου και των νότιων τουρκικών παραλίων, παρουσιάζοντας το σύστημα ως μέσο προστασίας της Κύπρου και των τουρκικών στρατηγικών συμφερόντων στην περιοχή.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br /></div>

Τουρκικοί S-400 από Σομαλία μέχρι… κατεχόμενα. Που θα “κάτσει” η μπίλια;

Ολοένα και πληθαίνουν οι φήμες σχετικά με το “ξεφόρτωμα” των ρωσικών πυραύλων S-400 από την Τουρκία. Φήμες κάνουν λόγο για πώληση σε χώρα το...

Διαβάστε την συνέχεια

”Θρίλερ” με τους S-400 της Τουρκίας: ”Εξαφανίστηκε” η συμφωνία που θα άνοιγε τον δρόμο για τα F-35.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/07/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-58-1068x601.png" width="761" /><br /><br />Ανατροπή με τους S-400 της Τουρκίας: Σχέδιο-κλειδί για τα F-35 ή επικοινωνιακό παιχνίδι;<br />Τρία 24ωρα μετά τις διαρροές από την Τουρκία, καμία επίσημη ανακοίνωση δεν επιβεβαιώνει την πώληση των S-400 – Στο παρασκήνιο συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις για την άρση των κυρώσεων CAATSA και την επιστροφή της Άγκυρας στο πρόγραμμα των F-35<br /><br />Η υπόθεση των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων S-400 εξελίσσεται σε ένα από τα μεγαλύτερα γεωπολιτικά θρίλερ των τελευταίων μηνών, καθώς η Άγκυρα επιχειρεί να ανοίξει ξανά τον δρόμο για την επιστροφή της στο πρόγραμμα των μαχητικών πέμπτης γενιάς F-35.<br /><br />Παρά τις πανηγυρικές διαρροές από φιλοκυβερνητικά τουρκικά μέσα ενημέρωσης ότι η συμφωνία για την πώληση των S-400 σε χώρα του Κόλπου έχει ήδη ολοκληρωθεί, τρεις ημέρες μετά δεν υπάρχει καμία επίσημη επιβεβαίωση, γεγονός που γεννά εύλογα ερωτήματα για το εάν πρόκειται για πραγματική συμφωνία ή για έναν ακόμη επικοινωνιακό ελιγμό της Άγκυρας.<br /><br />Το μόνο βέβαιο είναι ότι το μέλλον των S-400, των αμερικανικών κυρώσεων CAATSA και των F-35 παραμένει στενά συνδεδεμένο, με όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές να διαπραγματεύονται έντονα στο παρασκήνιο.<div><br />Η διαρροή που άναψε «φωτιές»<br /><br />Η συζήτηση ξεκίνησε όταν ο γνωστός αρθρογράφος της Hurriyet, Abdulkadir Selvi, ο οποίος θεωρείται ιδιαίτερα κοντά στους κυβερνητικούς κύκλους της Τουρκίας, αποκάλυψε ότι:<br /><br />«Οι S-400 έχουν ήδη πωληθεί σε τρίτη χώρα της περιοχής του Κόλπου».<br /><br />Μάλιστα, στο δημοσίευμά του υποστήριξε ότι η επίσημη ανακοίνωση θα ακολουθούσε άμεσα.<br /><br />Ωστόσο, η ανακοίνωση αυτή δεν ήρθε ποτέ, δημιουργώντας νέο κύκλο αβεβαιότητας γύρω από την υπόθεση.</div><div><br />ΗΑΕ ή Κατάρ; Το μεγάλο ερώτημα παραμένει<br /><br />Οι πληροφορίες που κυκλοφορούν συγκλίνουν σε δύο πιθανούς αποδέκτες:Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα<br />Κατάρ<br /><br />Μάλιστα, τουρκικά μέσα ενημέρωσης προχώρησαν ακόμη περισσότερο, παρουσιάζοντας σενάρια εγκατάστασης των συστοιχιών S-400 στο Ντουμπάι, ώστε να ενταχθούν στο πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας των ΗΑΕ.<br /><br />Ωστόσο, αρκετοί διεθνείς αναλυτές εμφανίζονται ιδιαίτερα επιφυλακτικοί.<br /><br />Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διαθέτουν ήδη προηγμένα συστήματα Patriot και άλλο δυτικό εξοπλισμό αεράμυνας, γεγονός που περιορίζει σημαντικά την επιχειρησιακή ανάγκη απόκτησης των ρωσικών S-400.<br />Οι S-400 είναι το «κλειδί» για τα F-35<br /><br />Το πραγματικό διακύβευμα για την Άγκυρα δεν είναι οι ίδιοι οι S-400.<br /><br />Είναι η επιστροφή στα F-35.<br /><br />Η αγορά των ρωσικών πυραυλικών συστημάτων το 2017, έναντι περίπου 2,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αποτέλεσε την αιτία:της αποβολής της Τουρκίας από το πρόγραμμα F-35,<br />της επιβολής των αμερικανικών κυρώσεων CAATSA, της σοβαρής κρίσης στις σχέσεις Ουάσιγκτον – Άγκυρας.<br /><br />Σήμερα, η τουρκική ηγεσία θεωρεί ότι η επίλυση του ζητήματος των S-400 αποτελεί βασική προϋπόθεση για την αποκατάσταση των αμυντικών σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν εμφανίστηκε αισιόδοξος σε πρόσφατη συνέντευξή του, δηλώνοντας ότι:<br /><br />«Ελπίζουμε πως σύντομα θα επιλύσουμε θετικά το θέμα των κυρώσεων CAATSA και των F-35».<br />Το παρασκήνιο των μυστικών διαπραγματεύσεων<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν δημοσιευθεί από το Middle East Eye, οι επαφές μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Τουρκίας και πιθανών αγοραστών των S-400 βρίσκονται σε εξέλιξη εδώ και πολλούς μήνες.<br /><br />Ένα από τα πρώτα σενάρια που εξετάστηκαν προέβλεπε:την απενεργοποίηση των S-400,<br />την αφαίρεση κρίσιμων εξαρτημάτων,<br />την αποθήκευσή τους σε ασφαλή εγκατάσταση υπό αμερικανική επίβλεψη.<br /><br />Η λύση αυτή όμως κρίθηκε ανεπαρκής.<br /><br />Η Ουάσιγκτον φέρεται να επιθυμεί οριστική απομάκρυνση των S-400 από τον τουρκικό έλεγχο, ώστε να εξαλειφθεί κάθε ενδεχόμενο συμβίωσης των ρωσικών συστημάτων με τα αμερικανικά F-35.<br />Η Ρωσία κρατά το «κλειδί» της συμφωνίας<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση της Μόσχας.<br /><br />Παρότι το Κρεμλίνο εμφανίζεται θετικό σε μια πιθανή μεταπώληση, δεν έχει μέχρι στιγμής δώσει την απαιτούμενη επίσημη έγκριση.<br /><br />Και αυτό διότι:<br /><br />κάθε μεταβίβαση των S-400 σε τρίτη χώρα απαιτεί τη ρητή συγκατάθεση της Ρωσίας, όπως προβλέπουν οι όροι της αρχικής συμφωνίας.<br /><br />Πληροφορίες αναφέρουν ότι η Μόσχα θα μπορούσε να εξετάσει θετικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο, υπό την προϋπόθεση ότι η χώρα που θα αποκτήσει τους S-400 θα υιοθετήσει πιο ευνοϊκή στάση απέναντι στη Ρωσία, ακόμη και σε ζητήματα που σχετίζονται με τις διεθνείς κυρώσεις.<br />Οι πληροφορίες αυτές δεν έχουν επιβεβαιωθεί επίσημα από το Κρεμλίνο.</div><div><br />Γιατί η Άγκυρα δεν χρειάζεται πλέον τους S-400<br /><br />Παρά το γεγονός ότι οι S-400 εξακολουθούν να θεωρούνται ένα από τα ισχυρότερα συστήματα αεράμυνας στον κόσμο, η Τουρκία φαίνεται να έχει αλλάξει προτεραιότητες.<br /><br />Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και η αμυντική βιομηχανία:μελέτησαν σε βάθος το ρωσικό σύστημα,<br />απέκτησαν σημαντική τεχνογνωσία,<br />ενίσχυσαν την ανάπτυξη εγχώριων προγραμμάτων αεράμυνας.<br /><br />Παράλληλα, οι εξελίξεις στον σύγχρονο πόλεμο δείχνουν ότι τα παραδοσιακά αντιαεροπορικά συστήματα αντιμετωπίζουν ολοένα και μεγαλύτερες προκλήσεις απέναντι:</div><div>σε υπερηχητικούς πυραύλους,<br />σε μαζικές επιθέσεις drones,<br />σε σύγχρονες δικτυοκεντρικές επιχειρήσεις.<br /><br />Έτσι, για την Άγκυρα, η στρατηγική αξία της επιστροφής στα F-35 φαίνεται να υπερβαίνει πλέον την αξία διατήρησης των S-</div><div>400.<br />Το γεωπολιτικό σχέδιο πίσω από την πώληση<br /><br />Η πιθανή μεταπώληση των S-400 δεν αφορά μόνο τα F-35.<br /><br />Σύμφωνα με αναλυτές, η Τουρκία επιχειρεί να πετύχει ταυτόχρονα πολλούς στόχους:να άρει τις κυρώσεις CAATSA,<br />να επιστρέψει στο πρόγραμμα των F-35,<br />να αποκαταστήσει πλήρως τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες,<br />να ενισχύσει τους δεσμούς της με κράτη του Κόλπου, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.<br /><br />Από την πλευρά τους, τα ΗΑΕ εμφανίζονται προσεκτικά θετικά απέναντι σε μια πιθανή συμφωνία, όχι τόσο λόγω επιχειρησιακής ανάγκης, αλλά επειδή μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να συμβάλει στην περαιτέρω εξομάλυνση των σχέσεων με την Τουρκία.<br />Το θρίλερ συνεχίζεται<br /><br />Παρά τις διαρροές και τα αισιόδοξα μηνύματα από την Άγκυρα, η υπόθεση απέχει ακόμη από το να θεωρηθεί λήξασα.<br /><br />Δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση για πώληση των S-400, δεν υπάρχει ρωσική έγκριση, ούτε αμερικανική επιβεβαίωση ότι η Τουρκία βρίσκεται κοντά στην επανένταξη στο πρόγραμμα των F-35.<br /><br />Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες. Εάν τελικά η Άγκυρα καταφέρει να αποδεσμευτεί από τους S-400 με τρόπο αποδεκτό τόσο από τη Μόσχα όσο και από την Ουάσιγκτον, τότε ίσως ανοίξει ένας νέος κύκλος στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Μέχρι τότε, το γεωπολιτικό θρίλερ με τους S-400 και τα F-35 παραμένει ανοιχτό, με το παρασκήνιο να είναι πιο έντονο από ποτέ.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

”Θρίλερ” με τους S-400 της Τουρκίας: ”Εξαφανίστηκε” η συμφωνία που θα άνοιγε τον δρόμο για τα F-35.

Ανατροπή με τους S-400 της Τουρκίας: Σχέδιο-κλειδί για τα F-35 ή επικοινωνιακό παιχνίδι; Τρία 24ωρα μετά τις διαρροές από την Τουρκία, καμία...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκική πρόκληση: Ζητούν από την Ελλάδα να επεκτείνει τα 12 μίλια για να… χάσει νησιά!-«Θα πάρουμε τα Δωδεκάνησα».

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/07/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-64-1068x601.png" width="767" /><br /><br />Τουρκική πρόκληση χωρίς όρια: «Ελλάδα κάνε τώρα τα 12 μίλια για να… πάρουμε τα Δωδεκάνησα»!<br />Η Yeni Akit επαναφέρει ακραία σενάρια για το Αιγαίο – Προκλητικοί ισχυρισμοί περί «ενσωμάτωσης» ελληνικών νησιών στην Τουρκία προκαλούν αντιδράσεις<br /><br />Μία νέα πρόκληση από τον τουρκικό Τύπο έρχεται να προστεθεί στο ήδη τεταμένο κλίμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, λίγες μόλις ημέρες μετά τις δημόσιες τοποθετήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη για το νόμιμο δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, όπως προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.<br /><br />Αυτή τη φορά, η φιλοκυβερνητική τουρκική εφημερίδα Yeni Akit, μέσω άρθρου του Muhammet Kutlu, επιχειρεί μια ιδιαίτερα προκλητική και ειρωνική προσέγγιση, καλώντας… την Ελλάδα να προχωρήσει άμεσα στην επέκταση των χωρικών της υδάτων.<br /><br />Όχι όμως επειδή αναγνωρίζει το δικαίωμα της Αθήνας, αλλά επειδή – σύμφωνα με την ακραία θεωρία που αναπτύσσει – η εξέλιξη αυτή θα οδηγούσε τελικά σε γεωπολιτικό όφελος για την Τουρκία.<br />Η νέα τουρκική θεωρία: «Κάντε τα 12 μίλια για να περάσουν τα Δωδεκάνησα στην Τουρκία»<br /><br />Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι εφόσον η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, τότε η Τουρκία θα πράξει ακριβώς το ίδιο, επικαλούμενη την αρχή της αμοιβαιότητας.<br /><br />Στη συνέχεια προχωρά σε έναν νομικά και γεωγραφικά αυθαίρετο συλλογισμό, σύμφωνα με τον οποίο: εκατοντάδες ελληνικά νησιά<br />νησίδες<br />βραχονησίδες<br />ακόμη και τα Δωδεκάνησα<br /><br />θα βρεθούν, όπως ισχυρίζεται, μέσα στα τουρκικά χωρικά ύδατα λόγω της μικρής απόστασής τους από τις μικρασιατικές ακτές.<br /><br />Μάλιστα, φτάνει στο σημείο να αναφέρει ότι τα νησιά αυτά θα μπορούσαν να «ενσωματωθούν στην Τουρκία», έναν ισχυρισμό που δεν στηρίζεται σε καμία διάταξη του Διεθνούς Δικαίου και δεν ανταποκρίνεται στις προβλέψεις για την κυριαρχία επί των νησιών.<br />Ειρωνείες κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη<br /><br />Το άρθρο δεν περιορίζεται μόνο στις γεωπολιτικές αναφορές.<br /><br />Ο Muhammet Kutlu χρησιμοποιεί ειρωνικό ύφος απέναντι στον Έλληνα πρωθυπουργό, αποκαλώντας τον υποτιμητικά «Mico» και στη συνέχεια «Μίτσο», σχολιάζοντας τις δηλώσεις που έκανε στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ.<br /><br />Ο Τούρκος αρθρογράφος αναφέρεται στις δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη περί της διαρκούς απειλής πολέμου (casus belli) που διατηρεί η Τουρκία απέναντι στην Ελλάδα, υποστηρίζοντας ειρωνικά ότι η Αθήνα όχι μόνο πρέπει να προχωρήσει στα 12 μίλια, αλλά ότι «κανείς δεν μπορεί να την εμποδίσει», ειδικά – όπως γράφει – επειδή έχει τη στήριξη του Ισραήλ.<br />Επικαλείται αποστάσεις ελληνικών νησιών από τις τουρκικές ακτές<br /><br />Στην προσπάθειά του να ενισχύσει τη θεωρία του, ο αρθρογράφος παραθέτει αποστάσεις ελληνικών νησιών από τις τουρκικές ακτές, υποστηρίζοντας ότι βρίσκονται εντός της ζώνης των 22,2 χιλιομέτρων που αντιστοιχεί στα 12 ναυτικά μίλια.<br /><br />Μεταξύ άλλων αναφέρει:<div>Καστελλόριζο: περίπου 2,1 χλμ.<br />Κως: περίπου 4 χλμ.<br />Σύμη: 6-8 χλμ.<br />Χίος: περίπου 8 χλμ.<br />Λέσβος: περίπου 17 χλμ.<br />Ρόδος: περίπου 18 χλμ.<br /><br />Παράλληλα ισχυρίζεται ότι το ίδιο ισχύει και για Λέρο, Κάλυμνο, Πάτμο καθώς και για δεκάδες ακόμη μικρότερα νησιά και βραχονησίδες του Αιγαίου.<br /><br />Ωστόσο, η γεωγραφική εγγύτητα ενός νησιού προς τις ακτές άλλου κράτους δεν επηρεάζει από μόνη της την κυριαρχία του, η οποία καθορίζεται από τις διεθνείς συνθήκες και το ισχύον διεθνές δίκαιο.<br />«Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, ας το κάνει η Ελλάδα»<br /><br />Το πιο προκλητικό σημείο του άρθρου έρχεται στο τέλος.<br /><br />Ο Τούρκος αρθρογράφος υποστηρίζει χαρακτηριστικά ότι:<br /><br />«Δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο από τη δική μας πλευρά στο να επεκτείνει η Ελλάδα τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια. Αντίθετα, θα ήμασταν ικανοποιημένοι.»<br /><br />Και συνεχίζει με ακόμη πιο ακραίο τρόπο:<br /><br />«Όταν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα και η Τουρκία κάνει το ίδιο, τα Δωδεκάνησα και εκατοντάδες νησιά θα βρεθούν μέσα στα τουρκικά χωρικά ύδατα και θα ενσωματωθούν στην Τουρκία.»<br /><br />Πρόκειται για πολιτική θέση και αρθρογραφική άποψη, η οποία δεν αποτελεί αποδεκτή ερμηνεία του διεθνούς δικαίου.<br />Τι επιδιώκει η τουρκική αρθρογραφία<br /><br />Η συγκεκριμένη δημοσίευση εντάσσεται σε μία ευρύτερη προσπάθεια μέρους του τουρκικού Τύπου να αναδιαμορφώσει το αφήγημα γύρω από το Αιγαίο, επιχειρώντας να παρουσιάσει ως δήθεν «ωφέλιμη» για την Τουρκία μία ελληνική άσκηση κυριαρχικού δικαιώματος.<br /><br />Την ίδια στιγμή, όμως, η επίσημη τουρκική θέση εξακολουθεί να χαρακτηρίζει πιθανή επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο ως αιτία πολέμου (casus belli), απόφαση που παραμένει σε ισχύ από το 1995.<br /><br />Η αντίφαση αυτή αναδεικνύει ότι τέτοιου είδους δημοσιεύματα λειτουργούν περισσότερο ως εργαλεία επικοινωνιακού πολέμου και διαμόρφωσης εντυπώσεων, παρά ως σοβαρές νομικές ή γεωπολιτικές αναλύσεις.</div><div><br />Το συμπέρασμα<br /><br />Η νέα παρέμβαση της Yeni Akit αποτελεί ακόμη μία ένδειξη ότι το Αιγαίο παραμένει στο επίκεντρο της τουρκικής δημόσιας συζήτησης. Οι ισχυρισμοί περί «ενσωμάτωσης» ελληνικών νησιών στην Τουρκία δεν στηρίζονται στις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου, αλλά εντάσσονται σε μια επιθετική ρητορική που επιδιώκει να δημιουργήσει πολιτικές εντυπώσεις και να τροφοδοτήσει το εσωτερικό ακροατήριο της Τουρκίας, σε μια περίοδο όπου οι ελληνοτουρκικές ισορροπίες εξακολουθούν να δοκιμάζονται.</div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκική πρόκληση: Ζητούν από την Ελλάδα να επεκτείνει τα 12 μίλια για να… χάσει νησιά!-«Θα πάρουμε τα Δωδεκάνησα».

Τουρκική πρόκληση χωρίς όρια: «Ελλάδα κάνε τώρα τα 12 μίλια για να… πάρουμε τα Δωδεκάνησα»! Η Yeni Akit επαναφέρει ακραία σενάρια για το Αιγ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η εθνική αξιοπρέπεια, η Κύπρος και οι συμμορίες της Δυτικής Όχθης

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://i1.wp.com/eptanews.gr/wp-content/uploads/2022/10/313076960_873239383865337_2170999979323511216_n.jpg?fit=1600%2C900&ssl=1" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="900" data-original-width="1600" height="113" src="https://i1.wp.com/eptanews.gr/wp-content/uploads/2022/10/313076960_873239383865337_2170999979323511216_n.jpg?fit=1600%2C900&ssl=1" width="773" /></a></div><div><br /></div>Η ελληνική κυβέρνηση ήταν μεταξύ των χωρών που δεν ψήφισαν υπέρ της απαγόρευσης εισαγωγής προϊόντων από την κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Ούτε έχει υπερασπιστεί τους Παλαιστίνιους που βιώνουν έναν δεύτερο κύκλο γενοκτονίας στην ίδια περιοχή από τις συμμορίες των ισραηλινών εποίκων, που βιάζουν, σκοτώνουν και εκτοπίζουν αθώους ανθρώπους που ζουν εκεί χιλιάδες χρόνια.<br /><br />Περισσεύει η υποκρισία στο Μέγαρο Μαξίμου ότι η Ελλάδα έχει θέσεις αρχής κατά της κατοχής εδαφών και του εποικισμού τους, γιατί έτσι υπερασπίζεται την Κύπρο. Κάνει ακριβώς το αντίθετο στην πράξη. Υπερασπίζεται την επεκτατική πολιτική του Ισραήλ, τον εποικισμό της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, σιωπά για τα εγκλήματα και έχει μετατραπεί σε προκεχωρημένο φυλάκιο και του Τελ Αβίβ. Αυτό καταδεικνύουν τα γεγονότα που αρνούνται να δουν τα ελληνικά ΜΜΕ, ενώ και η αντιπολίτευση είναι αναιμική. Ειδικότερα.<br /><br />Όπως έγινε γνωστό , οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ που συζήτησαν το θέμα των παράνομων εποίκων στη Δυτική Όχθη και το εμπόριο με την ΕΕ, η Ελλάδα ισχυρίστηκε ότι δεν πρόκειται για εμπορικό ζήτημα, αλλά για ζήτημα εξωτερικής πολιτικής που απαιτεί ομοφωνία. Έτσι δεν πέρασε η απαγόρευση, παρά τις προσπάθειες του Βελγίου, της Ισπανίας και της Ολλανδίας.<br />Αποδείχθηκε ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όχι μόνο δεν ακολουθεί πολιτική αρχών, αντίθετα βυθίζεται όλο και περισσότερο στο τέλμα που προκαλούν οι πολεμοκάπηλοι και ακροδεξιοί του Τελ Αβίβ, με εγκλήματα που οι ειδικοί,αποκαλούν γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.<br /><br />Μεταξύ αυτών που καταδικάζουν με σφοδρότητα το σημερινό Ισραήλ και τα εγκλήματά του είναι ο επιφανής καθηγητής πανεπιστημίου , ισραηλινός μάλιστα με πολύχρονη υπηρεσία στο παρελθόν στις Ένοπλες Δυνάμεις, Ομέρ Μπάρτοφ. Ο οποίος είναι ο πλέον ειδικός μελετητής του Ολοκαυτώματος και ο πλέον κατάλληλος να μιλήσει και το κάνει στο συγκλονιστικό βιβλίο του που μόλις κυκλοφόρησε, με τίτλο “ Ισραήλ: τι πήγε λάθος;”<br />Έτσι μετά την μη απόφαση της 13ης Ιουλίου, οι υπουργοί Εξωτερικών επανέφεραν το ζήτημα στους Μονίμους Αντιπροσώπους, δηλαδή στους διπλωμάτες, οι οποίοι απλά εκτελούν εντολές των υπουργών τους. Παραλυσία και συνενοχή σε ένα πρωτοφανές έγκλημα τον 21ο αιώνα…<div><br />Να σημειωθεί ότι η πλέον επαίσχυντη στάση προέρχεται από τη Γερμανία, η οποία σκοπεύει να θέσει βέτο αν επικρατήσει η άποψη για απαγόρευση εισαγωγών από τα κατεχόμενα, υπηρετώντας ενοχικά και δουλικά το Ισραήλ. Μια χώρα που έκανε ένα Ολοκαύτωμα και ανέχεται ένα δεύτερο, δεν μπορεί να είναι η πιο αποτυχημένη χώρα της Ευρώπης… και πίσω της η επίσης δουλική Ελλάδα.</div><div><br />Ας σταματήσει όμως επιτέλους η υποκρισία για την Κύπρο και την κατοχή. Μάλλον δικαιώνουν την εισβολή, μιας και πλησιάζει η επέτειός της..</div><div><br /><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Η εθνική αξιοπρέπεια, η Κύπρος και οι συμμορίες της Δυτικής Όχθης

Η ελληνική κυβέρνηση ήταν μεταξύ των χωρών που δεν ψήφισαν υπέρ της απαγόρευσης εισαγωγής προϊόντων από την κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Ούτε έχε...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα F-35 ήταν ένα άλλοθι. Οι μισές αλήθειες Μητσοτάκη -Ερντογάν και η διπλωματία στον πάγο…

<img height="127" src="https://omegapress.gr/images/Tramp-Erdogan-F-35.jpg" width="773" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />Όταν δεν συντηρεί το υπερεγώ του, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν λέει μισές αλήθειες, πολλές ανακρίβειες και επιδίδεται σε απίθανους τακτικισμούς. Ακριβώς το ίδιο κάνει από την πλευρά του ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η Άγκυρα πίεσε το Κίεβο και ο Ζελένσκι αποδέχθηκε ότι αν υπάρξει τελική συμφωνία με την Ελλάδα για την συμπαραγωγή drones, δεν θα μπορεί η χώρα μας να τα χρησιμοποιήσει κατά της Τουρκίας και επίσης δεν θα μπορεί να τα πουλήσει σε άλλες χώρες χωρίς την άδεια του Κιέβου! Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους δεν υπάρχει πρόοδος στην υπόθεση αυτή. <br /><br />Και βέβαια τα γεγονότα διαψεύδουν τον Ερντογάν που δήλωσε ότι η Τουρκία δεν θέτει ζητήματα για τα όπλα που αγοράζει η Ελλάδα, απαιτώντας από την Αθήνα να πράξει το ίδιο. Στο επίκεντρο φυσικά είναι η υπόθεση των F-35 και τα εμπόδια που θέτουν η Ελλάδα και το Ισραήλ στην αγορά τους από την Άγκυρα. Η υποκρισία περισσεύει, ενώ οι πάντες γνωρίζουν ότι η Άγκυρα είχε τα κλειδιά των εξελίξεων. <br /><br />Το παραμύθι ότι η αγορά των F-35 από την Τουρκία είναι τεχνητό ζήτημα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που “πούλησε” για λίγο καιρό. Φυσικά δεν ήταν ποτέ κορυφαίο θέμα, γιατί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο η Τουρκία είχε και έχει την δυνατότητα να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού. Και το έκανε, καθώς φαίνεται αν και υπό πίεση , πουλώντας τους ρωσικούς S-400 στο Κατάρ ή σε άλλη χώρα , με την σύμφωνη γνώμη της Μόσχας φυσικά. Έτσι, κανένα λόμπι, ούτε ελληνικό, ούτε εβραϊκό, δεν μπορεί πλέον να εμποδίσει την αγορά των αεροσκαφών.<br /><br />Όσον αφορά τα συγκεκριμένα αεροσκάφη, πολλοί στρατιωτικοί εκφράζουν βεβαιότητα ότι δεν είναι κατάλληλα για τις σκληρές αερομαχίες στον περιορισμένο χώρο του Αιγαίου. Είναι επιτελικά αεροσκάφη για αποστολές μεγάλων αποστάσεων όπως έκαναν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κατά του Ιράν. Αντίθετα η Τουρκία χτυπά τους Κούρδους στο Ιράκ, ελέγχει την Συρία και θέλει τον έλεγχο όλης της Ανατολικής Μεσογείου. Και μια σημαντική λεπτομέρεια. Η Νορβηγία και το Ισραήλ, έχουν αντικαταστήσει το λογισμικό των F-35 γιατί έστελναν στα κεντρικά της Lockheed Martin όλα τα δεδομένα των πτήσεων του αεροσκάφους και ουσιαστικά η εταιρεία είχε τον έλεγχο. Η Ελλάδα έχει συμφωνήσει ότι θα έχει τον έλεγχο η αμερικανική εταιρεία ή θα εγκαταστήσει δικό της , ελληνικό λογισμικό για να μπορεί να τα χρησιμοποιήσει; κάθε απάντηση δεκτή.<br /><br />Να σημειωθεί ότι η δήθεν αντιπαράθεση για τα F-35 εμπέδωσε στην κοινωνία την εντύπωση ότι τα συγκεκριμένα αεροσκάφη είναι πολύ σημαντικά για την άμυνα της Ελλάδας . Δεν είναι, είναι πανάκριβα και άκρως αμφιλεγόμενα, πέρα από το τεράστιο κόστος που θα πληρώσει η κοινωνία…</div><div><br />Η διπλωματία στον πάγο, ο Μητσοτάκης στις περιοδείες...<br /><br />Τι μένει από την υπόθεση αυτή; ένα κενό. Η Ελλάδα και η Τουρκία δεν συζητούν. Ο Μητσοτάκης δεν ανέλαβε ουσιαστικές πρωτοβουλίες και δεν έκανε διάλογο όταν ήταν ισχυρός, θα κάνει τώρα που είναι πολιτικά αδύναμος για μεγάλες αποφάσεις και ήδη έχει αρχίσει προεκλογικές περιοδείες; Ο πρωθυπουργός, με τη βοήθεια των φιλικών του ΜΜΕ και με την άγνοια ή την ακατανόητη συναίνεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, κατάφερε να θέσει το ζήτημα των F-35 στην κορυφή της ατζέντας. Απλά, όπως αποδείχθηκε η υπόθεση ήταν ζήτημα χειρισμών της Τουρκίας. Όσο ο Ερντογάν παζάρευε άλλα θέματα και κρατούσε τους ρωσικούς πυραύλους για να μην εκτεθεί στον φίλο του Πούτιν, οι ΗΠΑ έθεταν δικά τους εμπόδια. Μόλις ο Τούρκος πρόεδρος έκανε την επιλογή να απαλλαγεί από το ρωσικό οπλικό σύστημα, όλα θα πάρουν το δρόμο τους.<br /><br />Φυσικά πέραν αυτού, η Τουρκία απειλεί και θέτει διαρκώς ζητήματα ως προς τα εξοπλιστικά προγράμματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ η ίδια έχει μετατρέψει σε μια απέραντη βάση τα κατεχόμενα, όπου έχει εγκαταστήσει σύγχρονα οπλικά συστήματα, βάση drones, αεροδρόμια , λιμάνια κλπ. Στο βάθπος φαίνεται πως έρχεται μια νέα πρωτοβουλία για το Κυπριακό. Γιατί όμως ούτε η Αθήνα, ούτε η Λευκωσία δεν θέτουν το ζήτημα στρατιωτικοποίησης των κατεχομένων, ως μια ακόμη απόδειξη ενίσχυσης της κατοχής; </div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα F-35 ήταν ένα άλλοθι. Οι μισές αλήθειες Μητσοτάκη -Ερντογάν και η διπλωματία στον πάγο…

Του Στράτου Βαλτινού Όταν δεν συντηρεί το υπερεγώ του, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν λέει μισές αλήθειες, πολλές ανακρίβειες και επιδίδεται σε απ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σχέδιο-σοκ για Κυπριακό;Ο ΟΗΕ εξετάζει φόρμουλα «χαλαρής ομοσπονδίας». Στο τραπέζι πολιτική ισότητα, Βαρώσια.

<img height="112" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/guterres_christodoulides-2-768x431.jpg" width="766" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Αποκαλυπτικό δημοσίευμα της Independent κάνει λόγο για νέο πλαίσιο που επεξεργάζεται η προσωπική απεσταλμένη του ΟΗΕ Μαρία Άνχελα Ολγκίν. Προβλέπει δύο συνιστώντα κράτη με περιορισμένες κοινές αρμοδιότητες, επιστροφή εδαφών και νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας. Η Λευκωσία κρατά αποστάσεις, ενώ οι αντιδράσεις ήδη προκαλούν πολιτικό σεισμό.<br /><br />Ένα νέο σχέδιο για το Κυπριακό επαναφέρει το πιο δύσκολο γεωπολιτικό ζήτημα της Ανατολικής Μεσογείου<br /><br />Ύστερα από σχεδόν πέντε δεκαετίες αδιεξόδου, το Κυπριακό φαίνεται να εισέρχεται σε μια νέα φάση. Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα της βρετανικής Independent, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών επεξεργάζεται ένα νέο πλαίσιο λύσης, το οποίο επιχειρεί να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ της δικοινοτικής, διζωνικής ομοσπονδίας και της τουρκικής θέσης περί δύο κρατών.<br /><br />Αν και δεν υπάρχει επίσημο σχέδιο κατατεθειμένο στα μέρη, οι πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας αποκαλύπτουν μια σημαντική μετατόπιση της φιλοσοφίας των διαπραγματεύσεων, με επίκεντρο μια ιδιαίτερα χαλαρή μορφή ομοσπονδιακής διακυβέρνησης.<br /><br />Το δημοσίευμα έχει προκαλέσει ήδη έντονες αντιδράσεις τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα, καθώς αρκετοί αναλυτές θεωρούν ότι αρκετές από τις προτεινόμενες ιδέες προσεγγίζουν περισσότερο τις πάγιες τουρκικές επιδιώξεις.<div><br />Η “εποικοδομητική ασάφεια” ως νέα διαπραγματευτική φόρμουλα<br /><br />Η προσωπική απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, φέρεται να επιχειρεί να εισαγάγει μια διαφορετική προσέγγιση.<br /><br />Σύμφωνα με το βρετανικό δημοσίευμα, στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα σχήμα το οποίο:οι Ελληνοκύπριοι θα μπορούν να χαρακτηρίζουν ομοσπονδία,<br />οι Τουρκοκύπριοι θα μπορούν να παρουσιάζουν ως συνομοσπονδία.<br /><br />Η λογική αυτή βασίζεται στην αρχή της λεγόμενης «constructive ambiguity» (εποικοδομητικής ασάφειας), μιας διπλωματικής πρακτικής που έχει χρησιμοποιηθεί και σε άλλες διεθνείς διαπραγματεύσεις όταν οι δύο πλευρές αδυνατούν να συμφωνήσουν ακόμη και στους βασικούς ορισμούς. <img height="540" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/OIP-1-1.jpg" width="640" /><br />Τι προβλέπει το νέο πλαίσιο<br /><br />Σύμφωνα με τις πληροφορίες της Independent, η βασική δομή της συμφωνίας θα περιλαμβάνει:δύο συνιστώντα κρατίδια με πλήρη πολιτική ισότητα,<br />δραστικά περιορισμένες αρμοδιότητες της κεντρικής κυβέρνησης,<br />σχεδόν πλήρη αυτοδιοίκηση των δύο πολιτειών,<br />κοινές εξουσίες μόνο σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, άμυνας, οικονομίας, ευρωπαϊκών υποθέσεων και ιθαγένειας.<br /><br />Στην κορυφή του νέου πολιτειακού σχήματος προβλέπεται:εκ περιτροπής προεδρικό συμβούλιο,<br />κοινό υπουργικό συμβούλιο περιορισμένου μεγέθους,<br />μικρό κοινό νομοθετικό όργανο αντί πλήρους ομοσπονδιακού κοινοβουλίου.<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην πρόβλεψη ότι θα απαιτείται τουλάχιστον μία θετική ψήφος Τουρκοκύπριου υπουργού για σημαντικές κυβερνητικές αποφάσεις, στοιχείο που θεωρείται βασική εγγύηση πολιτικής ισότητας, αλλά ταυτόχρονα πιθανή πηγή νέων αδιεξόδων. </div><div><br />Τα Βαρώσια στο επίκεντρο των ανταλλαγμάτων<br /><br />Στο σχέδιο προβλέπεται ότι η τουρκοκυπριακή πλευρά θα επιστρέψει συγκεκριμένα εδάφη στην Κυπριακή Δημοκρατία.<br /><br />Πρώτο στη λίστα εμφανίζεται το παραλιακό μέτωπο των Βαρωσίων (Μαράς), το οποίο παραμένει κλειστό από το 1974 και αποτελεί διαχρονικά ένα από τα ισχυρότερα διαπραγματευτικά χαρτιά της Άγκυρας.<br /><br />Η επιστροφή των Βαρωσίων θα αποτελούσε το πρώτο βήμα μιας μεταβατικής περιόδου δύο έως τριών ετών.<br />Τέλος στις εγγυήσεις του 1960;<br /><br />Από τις σημαντικότερες αλλαγές που εξετάζονται αφορά το καθεστώς ασφάλειας.<br /><br />Σύμφωνα με τις πληροφορίες:<br /><br />το σύστημα των τριών εγγυητριών δυνάμεων (Ελλάδα, Τουρκία, Ηνωμένο Βασίλειο) θα αντικατασταθεί από νέο μηχανισμό υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ, με πιθανή παρουσία μικρής πολυεθνικής δύναμης.<br /><br />Πρόκειται για μια από τις πλέον ευαίσθητες πτυχές της διαπραγμάτευσης, καθώς η Λευκωσία επιμένει διαχρονικά στην αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων, ενώ η τουρκοκυπριακή πλευρά θεωρεί την παραμονή τους ζήτημα ασφάλειας. </div><div><br />Τα “τρία D” της τουρκικής πλευράς<br /><br />Παράλληλα, εξετάζεται η σταδιακή εφαρμογή των βασικών αιτημάτων των Τουρκοκυπρίων:</div><div>Direct Trade (άμεσο εμπόριο)<br />Direct Flights (απευθείας πτήσεις)<br />Direct Contacts (απευθείας διεθνείς επαφές)<br /><br />Η εφαρμογή τους θα συνοδευόταν από σταδιακή άρση περιορισμών της Άγκυρας προς την Κυπριακή Δημοκρατία και πιθανή πρόσβαση κυπριακών πλοίων στα τουρκικά λιμάνια.<br />Σύνδεση με την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι το νέο πλαίσιο φαίνεται να συνδέεται με τις σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας.<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρόοδος στο Κυπριακό θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος ενός ευρύτερου πακέτου που θα περιλαμβάνει:αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης ΕΕ–Τουρκίας,<br />ενεργειακή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο,<br />αξιοποίηση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου,<br />επανεκκίνηση των ευρωτουρκικών σχέσεων.</div><div><br />Οι αντιδράσεις<br /><br />Η Κυπριακή Δημοκρατία εμφανίζεται ιδιαίτερα προσεκτική.<br /><br />Ο αναπληρωτής Ύπατος Αρμοστής της Κύπρου στο Λονδίνο, Σπύρος Μιλτιάδης, ξεκαθάρισε ότι:<br /><br />«Δεν έχει κατατεθεί καμία επίσημη πρόταση του ΟΗΕ. Οι πληροφορίες που κυκλοφορούν αποτελούν περισσότερο ιδέες παρά ολοκληρωμένο σχέδιο.»<br /><br />Από την άλλη πλευρά, ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Τούφαν Ερχιουρμάν εμφανίστηκε περισσότερο θετικός, δηλώνοντας ότι η τουρκοκυπριακή πλευρά στηρίζει τις προσπάθειες του ΟΗΕ και επιδιώκει λύση που θα διασφαλίζει ισότητα, ασφάλεια και διεθνή παρουσία των Τουρκοκυπρίων. </div><div><br />Η γεωπολιτική διάσταση πίσω από το νέο σχέδιο<br /><br />Το ενδιαφέρον της Βρετανίας δεν είναι τυχαίο.<br /><br />Οι δύο κυρίαρχες βρετανικές βάσεις στην Κύπρο έχουν αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη στρατηγική σημασία μετά τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, τον πόλεμο Ισραήλ–Ιράν και τις αμερικανικές επιχειρήσεις στην περιοχή.<br /><br />Η πρόσφατη ιρανική επίθεση εναντίον βρετανικής βάσης στην Κύπρο και η ανάπτυξη του αντιτορπιλικού HMS Dragon επιβεβαιώνουν ότι η Κύπρος εξελίσσεται σε κομβικό στρατηγικό σημείο για το ΝΑΤΟ και τις δυτικές δυνάμεις.<br />Το μεγάλο ερώτημα<br /><br />Παρά τον θόρυβο που έχει προκαλέσει το δημοσίευμα, το βασικό ερώτημα παραμένει ανοικτό:<br /><br />Πρόκειται για ένα πραγματικό σχέδιο που ωριμάζει στα παρασκήνια του ΟΗΕ ή για ανεπίσημες ιδέες που χρησιμοποιούνται ως βάση διερεύνησης προθέσεων;<br /><br />Το μόνο βέβαιο είναι ότι η συζήτηση επαναφέρει στο προσκήνιο το διαχρονικό δίλημμα του Κυπριακού: πώς μπορεί να επιτευχθεί μια βιώσιμη λύση που θα διασφαλίζει τη λειτουργικότητα του κράτους, την ασφάλεια των δύο κοινοτήτων και τη συμβατότητα με το ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο. Μέχρι στιγμής, πάντως, οι πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιηθεί δεν συνιστούν επίσημη πρόταση του ΟΗΕ και δεν έχουν τεθεί προς διαπραγμάτευση από τα εμπλεκόμενα μέρη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σχέδιο-σοκ για Κυπριακό;Ο ΟΗΕ εξετάζει φόρμουλα «χαλαρής ομοσπονδίας». Στο τραπέζι πολιτική ισότητα, Βαρώσια.

Βασιλης Διαμαντακος Αποκαλυπτικό δημοσίευμα της Independent κάνει λόγο για νέο πλαίσιο που επεξεργάζεται η προσωπική απεσταλμένη του ΟΗΕ Μαρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το νέο γεωπολιτικό χαρτί της Ασίας: Γιατί ΗΠΑ Ιράν δεν μπορούν πλέον να διαπραγματευτούν χωρίς το Πακιστάν.

<img height="137" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/us-iran-talks-1-768x526.jpg" width="774" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Η σύγκρουση του 2026 στη Μέση Ανατολή δεν άλλαξε μόνο τις στρατιωτικές ισορροπίες. Ανέδειξε και έναν νέο διπλωματικό πρωταγωνιστή. Το Πακιστάν, με τη στήριξη του Κατάρ, της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας, εξελίσσεται σε κρίσιμο διαμεσολαβητή ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη, αναδιαμορφώνοντας τον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής.<br /><br />Η στρατιωτική αναμέτρηση μεταξύ Ισραήλ, Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν το 2026 άφησε πίσω της δύο παράλληλες πραγματικότητες.<br /><br />Η πρώτη ήταν ορατή: εκτεταμένες επιθέσεις, σημαντικές απώλειες στην ιρανική στρατιωτική ηγεσία και μια νέα περίοδος αστάθειας στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Η δεύτερη εξελίχθηκε σχεδόν αθόρυβα, μακριά από τα πεδία των συγκρούσεων. Και αυτή αφορά την ανάδειξη του Πακιστάν ως ενός από τους βασικούς διπλωματικούς παίκτες της νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.<br /><br />Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η Ουάσιγκτον και η Τεχεράνη βρέθηκαν να χρησιμοποιούν έναν κοινά αποδεκτό δίαυλο επικοινωνίας, με το Ισλαμαμπάντ και τη Ντόχα να αναλαμβάνουν ρόλο εγγυητών της διαδικασίας.<div><br />Η “συμφωνία του Ισλαμαμπάντ” άλλαξε τις ισορροπίες<br /><br />Η μεγαλύτερη διπλωματική εξέλιξη των τελευταίων μηνών ήταν η υπογραφή του λεγόμενου Islamabad Memorandum of Understanding, το οποίο δημιούργησε το πρώτο επίσημο πλαίσιο συνομιλιών μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν μετά τη σύγκρουση.<br /><br />Το μνημόνιο δεν έλυσε τις διαφορές των δύο πλευρών.<br /><br />Δημιούργησε όμως κάτι ίσως σημαντικότερο:<br /><br />έναν μόνιμο μηχανισμό επικοινωνίας, τεχνικών διαπραγματεύσεων και αποκλιμάκωσης κρίσεων.<br /><br />Στη συνέχεια ακολούθησε η Σύνοδος της Λίμνης της Λουκέρνης (Lake Lucerne Summit), όπου αποφασίστηκε η δημιουργία Ανώτατης Επιτροπής, ομάδων εργασίας για το πυρηνικό πρόγραμμα, τις κυρώσεις και έναν μηχανισμό αποτροπής επεισοδίων στον Περσικό Κόλπο και στον Στενό του Ορμούζ. </div><div><br />Το Πακιστάν δεν είναι πλέον “παρατηρητής”<br /><br />Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, το Πακιστάν αντιμετωπιζόταν κυρίως ως χώρα με επιρροή στο Αφγανιστάν.<br /><br />Σήμερα όμως φαίνεται να αποκτά πολύ ευρύτερο γεωπολιτικό ρόλο.<br /><br />Διατηρεί στενές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Διατηρεί ανοικτούς διαύλους με το Ιράν.<br /><br />Έχει στρατηγικές σχέσεις με τη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Συνεργάζεται στενά με το Κατάρ και την Τουρκία.<br /><br />Αυτός ο συνδυασμός του επιτρέπει να συνομιλεί σχεδόν με όλους τους βασικούς παίκτες της Μέσης Ανατολής χωρίς να θεωρείται άμεσος αντίπαλος από καμία πλευρά.<br /><br />Αμερικανικά και διεθνή μέσα περιγράφουν πλέον το Ισλαμαμπάντ ως τον βασικό διαμεσολαβητή της μεταπολεμικής περιόδου μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.<br />Το “αντίβαρο” στην ισραηλινή στρατηγική<br /><br />Η νέα διπλωματική συμμαχία που διαμορφώθηκε γύρω από το Πακιστάν δεν είχε στόχο να σταματήσει τις ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις.<br /><br />Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, επιδίωξε κυρίως να αποτρέψει την ανεξέλεγκτη επέκταση της σύγκρουσης προς τον Λίβανο, τη Συρία και τον Περσικό Κόλπο, διατηρώντας ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές των συγκρούσεων.<br /><br />Ήταν πολιτική.<br /><br />Να μην επιτρέψει η στρατιωτική υπεροχή να μετατραπεί αυτόματα σε μια νέα περιφερειακή τάξη πραγμάτων χωρίς τη συμμετοχή των αραβικών κρατών. </div><div><br />Οι Συμφωνίες του Αβραάμ παραμένουν “παγωμένες”<br /><br />Ένα ακόμη στοιχείο που δείχνει τη νέα ισορροπία είναι η στάση σημαντικών αραβικών χωρών απέναντι στις Συμφωνίες του Αβραάμ.<br /><br />Παρά τις αμερικανικές πιέσεις, ούτε η Σαουδική Αραβία ούτε το Κατάρ ούτε το Πακιστάν προχώρησαν σε διαδικασία εξομάλυνσης των σχέσεών τους με το Ισραήλ κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.<br /><br />Η κοινή θέση ήταν ότι χωρίς ουσιαστική πρόοδο στο Παλαιστινιακό δεν μπορεί να υπάρξει συνολική πολιτική συμφωνία.<br />Οι εσωτερικές αντιθέσεις παραμένουν<br /><br />Η εικόνα, ωστόσο, δεν είναι ενιαία.<br /><br />Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εμφανίζονται περισσότερο κοντά στις αμερικανικές και ισραηλινές επιλογές.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία συνεχίζει να ισορροπεί ανάμεσα στις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον και την ανάγκη διατήρησης διαύλων με την Τεχεράνη.<br /><br />Η Τουρκία ακολουθεί τη δική της αυτόνομη περιφερειακή στρατηγική.<br /><br />Επομένως, δεν πρόκειται για μια απολύτως συμπαγή συμμαχία αλλά για ένα δίκτυο κρατών με κοινά συμφέροντα στη διαχείριση της κρίσης.</div><div><br />Το μεγάλο ερώτημα για το 2027<br /><br />Οι αναλυτές θεωρούν ότι οι επόμενοι δώδεκα μήνες θα είναι καθοριστικοί.<br /><br />Το πιθανότερο σενάριο είναι η διατήρηση μιας εύθραυστης εκεχειρίας, με περιοδικές εντάσεις αλλά χωρίς γενικευμένη ανάφλεξη.<br /><br />Ένα δεύτερο σενάριο προβλέπει ρήγματα στο μέτωπο των αραβικών χωρών, ιδιαίτερα εάν Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ακολουθήσουν διαφορετικές στρατηγικές απέναντι στο Ιράν.<br /><br />Το τρίτο –και πιο επικίνδυνο– αφορά μια νέα μεγάλη στρατιωτική κρίση στον Στενό του Ορμούζ ή στον Λίβανο, που θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα ολόκληρο το πλαίσιο των διαπραγματεύσεων.<br />Η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα<br /><br />Για δεκαετίες η Μέση Ανατολή λειτουργούσε γύρω από ένα τρίγωνο ισχύος: Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ και Τεχεράνη.<br /><br />Η κρίση του 2026 φαίνεται ότι προσθέτει έναν τέταρτο πόλο.<br /><br />Το Πακιστάν δεν εξελίσσεται σε στρατιωτική υπερδύναμη της περιοχής.<br /><br />Αναδεικνύεται όμως σε διπλωματικό κόμβο, ικανό να συνομιλεί ταυτόχρονα με αντίπαλα στρατόπεδα και να λειτουργεί ως γέφυρα εκεί όπου οι απευθείας δίαυλοι έχουν καταρρεύσει.<br /><br />Αν αυτή η νέα αρχιτεκτονική αντέξει στον χρόνο, τότε η μεγαλύτερη γεωπολιτική αλλαγή που άφησε πίσω του ο πόλεμος του 2026 ίσως να μην αφορά τις στρατιωτικές ισορροπίες, αλλά τη μετατόπιση του κέντρου της περιφερειακής διπλωματίας από τις παραδοσιακές δυνάμεις του Κόλπου προς έναν νέο άξονα με επίκεντρο το Ισλαμαμπάντ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το νέο γεωπολιτικό χαρτί της Ασίας: Γιατί ΗΠΑ Ιράν δεν μπορούν πλέον να διαπραγματευτούν χωρίς το Πακιστάν.

Βασιλης Διαμαντακος  Η σύγκρουση του 2026 στη Μέση Ανατολή δεν άλλαξε μόνο τις στρατιωτικές ισορροπίες. Ανέδειξε και έναν νέο διπλωματικό πρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το νέο δόγμα Τραμπ για τα Στενά του Ορμούζ: Από την «ελευθερία της ναυσιπλοΐας» στη γεωπολιτική τιμολόγηση.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/07/AP24151502967971_ceb23d-768x496.jpg" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος</b><br />Η νέα στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ στα Στενά του Ορμούζ δημιουργεί ένα γεωπολιτικό παράδοξο: η Ουάσιγκτον φαίνεται να υιοθετεί μια λογική που μέχρι πρόσφατα κατηγορούσε την Τεχεράνη ότι επιδιώκει. Το διακύβευμα πλέον δεν είναι μόνο ο έλεγχος του σημαντικότερου ενεργειακού διαδρόμου του πλανήτη, αλλά ποιος έχει το δικαίωμα να χρεώνει την ασφάλειά του.<br /><br />Η κρίση στα Στενά του Ορμούζ αποκτά μια νέα διάσταση, καθώς η στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να μετατοπίζεται από την παραδοσιακή αμερικανική υπεράσπιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας προς μια περισσότερο συναλλακτική αντίληψη της παγκόσμιας ασφάλειας.<br /><br />Η πρόσφατη πρόταση για επιβολή τέλους ασφαλούς διέλευσης στα εμπορικά πλοία που χρησιμοποιούν τα Στενά προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, όχι μόνο επειδή αυξάνει το κόστος του παγκόσμιου εμπορίου, αλλά κυρίως επειδή θυμίζει τις κατά καιρούς ιρανικές επιδιώξεις να μετατρέψουν το Ορμούζ σε πηγή γεωπολιτικών εσόδων.<div><br />Από την αποτροπή στην… τιμολόγηση<br /><br />Για δεκαετίες η αμερικανική στρατηγική ήταν σαφής: καμία δύναμη δεν πρέπει να αποκτήσει μονοπωλιακό έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Η Ουάσιγκτον επένδυσε τεράστιους στρατιωτικούς πόρους ώστε η ναυσιπλοΐα να παραμένει ανοικτή χωρίς οικονομικά ή πολιτικά ανταλλάγματα.<br /><br />Σήμερα όμως η εικόνα εμφανίζεται διαφορετική.<br /><br />Η πρόταση Τραμπ για επιβολή τέλους 20% στα διερχόμενα φορτία, με το επιχείρημα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πληρώνουν το κόστος προστασίας της διεθνούς ναυσιπλοΐας, μετατρέπει την ασφάλεια σε υπηρεσία με αντίτιμο. </div><div><br />Η ειρωνεία της ιστορίας<br /><br />Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η συγκεκριμένη λογική μοιάζει εντυπωσιακά με όσα υποστήριζε επί χρόνια η Τεχεράνη.<br /><br />Το Ιράν είχε επανειλημμένα αφήσει να εννοηθεί ότι η γεωγραφική του θέση τού δίνει ειδικά δικαιώματα στη διαχείριση του περάσματος και είχε εξετάσει ακόμη και μοντέλα οικονομικής αξιοποίησης της διέλευσης των πλοίων.<br /><br />Η Ουάσιγκτον χαρακτήριζε διαχρονικά αυτές τις προσεγγίσεις αντίθετες προς το διεθνές δίκαιο.<br /><br />Σήμερα, όμως, η ίδια η αμερικανική πρόταση δημιουργεί ένα δύσκολο ερώτημα: μπορεί μια υπερδύναμη να ζητά οικονομικό αντάλλαγμα για την προστασία ενός διεθνούς θαλάσσιου διαδρόμου χωρίς να δημιουργεί προηγούμενο; </div><div><br />Το Ορμούζ είναι κάτι περισσότερο από πετρέλαιο<br /><br />Περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου και σημαντικό μέρος των εξαγωγών LNG διέρχονται από τα Στενά του Ορμούζ, καθιστώντας τα το σημαντικότερο ενεργειακό choke point στον κόσμο.<br /><br />Η παραμικρή αμφισβήτηση της ελευθερίας διέλευσης επηρεάζει:</div><div>τις τιμές πετρελαίου,<br />τα ασφάλιστρα των δεξαμενόπλοιων,<br />το κόστος μεταφοράς,<br />τις αγορές ενέργειας,<br />τις πληθωριστικές πιέσεις παγκοσμίως.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τις τελευταίες ανακοινώσεις καταγράφηκε νέα άνοδος στις διεθνείς τιμές του πετρελαίου και σημαντική μείωση της ναυτιλιακής κίνησης στην περιοχή.<br />Ο ρόλος του Ομάν<br /><br />Μέσα σε αυτή την αντιπαράθεση αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο ο ρόλος του Ομάν.<br /><br />Η Μουσκάτ παραμένει ο μοναδικός περιφερειακός παράγοντας που διατηρεί διαύλους τόσο με την Ουάσιγκτον όσο και με την Τεχεράνη, λειτουργώντας διαχρονικά ως ουδέτερος διαμεσολαβητής.<br /><br />Η γεωγραφική της θέση αποκτά νέα σημασία, καθώς τα νότια θαλάσσια περάσματα βρίσκονται εντός ή πολύ κοντά στα χωρικά της ύδατα.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι οι εξελίξεις γύρω από το Ομάν συνδέονται πλέον άμεσα με τις διαπραγματεύσεις για το μέλλον της ναυσιπλοΐας στην περιοχή.<br />Ένα νέο μοντέλο αμερικανικής ισχύος<br /><br />Πίσω από την υπόθεση του Ορμούζ διαφαίνεται μια ευρύτερη αλλαγή στη φιλοσοφία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Ο Τραμπ αντιμετωπίζει ολοένα και περισσότερο τη στρατιωτική ισχύ ως υπηρεσία που πρέπει να αποφέρει οικονομικό αντίκρισμα.<br /><br />Η λογική αυτή έχει ήδη εμφανιστεί στις σχέσεις με το ΝΑΤΟ, στις εμπορικές διαπραγματεύσεις και πλέον επεκτείνεται και στις διεθνείς θαλάσσιες οδούς.<br /><br />Πρόκειται για μια προσέγγιση που μετατρέπει τα παγκόσμια δημόσια αγαθά —όπως η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας— σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης. </div><div><br />Η μεγάλη γεωπολιτική συνέπεια<br /><br />Το βασικό ερώτημα δεν είναι αν θα εφαρμοστεί τελικά ένα τέτοιο σύστημα χρεώσεων.<br /><br />Το ουσιαστικό ζήτημα είναι ότι ανοίγει μια συζήτηση η οποία μέχρι σήμερα θεωρούνταν σχεδόν αδιανόητη.<br /><br />Εάν οι μεγάλες δυνάμεις αρχίσουν να τιμολογούν την πρόσβαση στους διεθνείς θαλάσσιους διαδρόμους, τότε αλλάζει ολόκληρη η φιλοσοφία πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η μεταπολεμική παγκόσμια ναυτιλιακή τάξη.<br /><br />Και ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη γεωπολιτική κληρονομιά της κρίσης του Ορμούζ: ότι η αντιπαράθεση ΗΠΑ–Ιράν δεν αφορά πλέον μόνο τον έλεγχο ενός στενού θαλάσσιου περάσματος, αλλά τον ίδιο τον ορισμό του ποιος έχει δικαίωμα να διαχειρίζεται —και να κοστολογεί— την παγκόσμια ασφάλεια.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το νέο δόγμα Τραμπ για τα Στενά του Ορμούζ: Από την «ελευθερία της ναυσιπλοΐας» στη γεωπολιτική τιμολόγηση.

Βασιλης Διαμαντακος Η νέα στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ στα Στενά του Ορμούζ δημιουργεί ένα γεωπολιτικό παράδοξο: η Ουάσιγκτον φαίνεται να υ...

Διαβάστε την συνέχεια

Από «μαύρο πρόβατο», ο νέος ρυθμιστής.Το σχέδιο-μαμούθ για να γίνει η Συρία ο απόλυτος ενεργειακός κόμβος.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/Syria.jpg"><img height="126" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/07/Syria-1068x675.jpg" width="778" /></a><br /><br />Μια σχετικά αθόρυβη αλλά κολοσσιαία γεωπολιτική και γεωοικονομική ανατροπή συντελείται στη Μέση Ανατολή, με τη Συρία να μετατρέπεται από το απόλυτο «μαύρο πρόβατο» της διεθνούς κοινότητας στον νέο, κρίσιμο ρυθμιστή του παγκόσμιου ενεργειακού χάρτη.<div><br />Η επιμονή του Ιράν να εργαλειοποιεί και να κλείνει τα Στενά του Ορμούζ -που παραδοσιακά αποτελούσαν τον ισχυρότερο ασύμμετρο μοχλό πίεσης της Τεχεράνης έναντι της Δύσης- φαίνεται πως λειτουργεί ως μπούμερανγκ. Η διακοπή της ναυσιπλοΐας από τον περασμένο Μάρτιο προκαλεί τεράστιο οικονομικό κόστος, πλήττοντας ακόμη και την Κίνα (τον κύριο αγοραστή ιρανικού πετρελαίου). Αυτή η ασφυξία αναγκάζει πλέον τα κράτη του Κόλπου, την Τουρκία και τις μεγάλες δυτικές δυνάμεις να αναζητήσουν επειγόντως εναλλακτικές διαδρομές, στρέφοντας τα βλέμματά τους στη Συρία.<br /><br />Μια σανίδα σωτηρίας για τον Άχμεντ αλ-Σάραα<br /><br />Η μεγαλύτερη ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι το κλείσιμο της διόδου από την Τεχεράνη προσέφερε μια ανέλπιστη οικονομική και στρατηγική σανίδα σωτηρίας στον μεταβατικό Πρόεδρο της Συρίας, Άχμεντ αλ-Σάραα, ο οποίος τον Δεκέμβριο του 2024 ανέτρεψε το φιλοϊρανικό καθεστώς του Άσαντ.<br />Ο αλ-Σάραα, ο οποίος κάποτε ήταν επικηρυγμένος από τις ΗΠΑ για 10 εκατομμύρια δολάρια, αποτελεί πλέον τον ακλόνητο ευνοούμενο του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στην προσπάθεια να σπάσει το ιρανικό μονοπώλιο στις μεταφορές πετρελαίου και φυσικού αερίου. Στο περιθώριο της πρόσφατης συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, ο Τραμπ χαρακτήρισε τον Σύριο ηγέτη «φανταστικό» και ανακοίνωσε την αφαίρεση της Συρίας από τη λίστα των κρατών-χορηγών της τρομοκρατίας, ανοίγοντας τον δρόμο για αμερικανικές επενδύσεις στην ενέργεια και τις τράπεζες.<br />Την ίδια ώρα, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν πραγματοποίησε ιστορική επίσκεψη στη Δαμασκό συνοδευόμενος από μια τεράστια επιχειρηματική αποστολή, θέτοντας τις βάσεις για τη δημιουργία ενός «περιφερειακού κόμβου ενεργειακών διαδρόμων» που θα απεγκλωβίσει την Ευρώπη από τον φόβο των Στενών του Ορμούζ.</div><div><br />Το σχέδιο-μαμούθ της παράκαμψης<br /><br />Η Συρία διαθέτει το ιδανικό γεωγραφικό πλεονέκτημα: μια τεράστια ακτογραμμή στη Μεσόγειο που συνορεύει με τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες της Μέσης Ανατολής. Το σχέδιο για την παράκαμψη του Ορμούζ βρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη:</div><div><br />Λιμάνια-Σανίδες Σωτηρίας: Το Ιράκ ετοιμάζεται να εξάγει αργό πετρέλαιο από συριακά λιμάνια, ενώ τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) έχουν ήδη νοικιάσει το 80% του λιμανιού της Ταρτούς μέσω της DP World, σε μια 30ετή συμφωνία ύψους 800 εκατομμυρίων δολαρίων. Η Ταρτούς σφύζει πλέον από ζωή, εξασφαλίζοντας τις εισαγωγές τροφίμων και αγαθών για τα Εμιράτα.</div><div><br />Αναβίωση ιστορικών αγωγών: Στο τραπέζι βρίσκεται η επαναλειτουργία του κατεστραμμένου αγωγού Κιρκούκ-Μπανίγιας, ο οποίος στο παρελθόν μετέφερε 300.000 βαρέλια ιρακινού πετρελαίου την ημέρα απευθείας στη Μεσόγειο.</div><div><br />Νέο Σιδηροδρομικό Δίκτυο: Τουρκία, Ιορδανία και Συρία έχουν συστήσει τριμερή επιτροπή για την κατασκευή σιδηροδρομικών διαδρόμων στα χνάρια της ιστορικής γραμμής της Χετζάζης. Το δίκτυο αυτό, έως το 2030, σχεδιάζεται να ενωθεί με τον σιδηρόδρομο των χωρών του Κόλπου (GCC), συνδέοντας τις βιομηχανικές ζώνες και τα λιμάνια έξι αραβικών κρατών.<br /><br />Αν όλα αυτά τα σχέδια υλοποιηθούν, μέχρι το 2031 η Συρία θα βρίσκεται στο επίκεντρο ενός ολοκληρωμένου συστήματος που θα ενώνει την Ευρώπη, την Τουρκία, το Λεβάντε και τον Κόλπο. Μάλιστα, Άραβες αξιωματούχοι ξεκαθαρίζουν ότι οι νέοι αυτοί διάδρομοι δεν πρόκειται να εγκαταλειφθούν ακόμη κι αν ανοίξουν ξανά τα Στενά του Ορμούζ, καθώς καμία χώρα δεν δέχεται πλέον να κρατείται όμηρος των εκβιασμών της Τεχεράνης.<br /><br />Τα τεράστια πλεονεκτήματα<br /><br />Για την Ευρώπη, η συριακή εναλλακτική είναι θείο δώρο: το πετρέλαιο από τα συριακά λιμάνια χρειάζεται μόλις 5 έως 7 ημέρες για να φτάσει στη Νότια Ευρώπη, σε αντίθεση με τα 12.000 χιλιόμετρα που απαιτούνται για τον περίπλου της Αφρικής ή τα 6.000 χιλιόμετρα μέσω της Διώρυγας του Σουέζ. Επιπλέον, προσφέρει μια κρίσιμη εναλλακτική λύση (redundancy) που μειώνει ταυτόχρονα την εξάρτηση από τους ρωσικούς αγωγούς και τα τουρκικά στενά.<br />Ωστόσο, ο δρόμος προς τη μετατροπή της Συρίας σε «απόλυτο κόμβο» έχει σοβαρά εμπόδια που δεν μπορούν να αγνοηθούν:Ασφάλεια και Σταθερότητα: Η Συρία παραμένει σε μεγάλο βαθμό εμπόλεμη ζώνη. Τρομοκρατικές ομάδες και θύλακες του ISIS εξακολουθούν να πραγματοποιούν επιθέσεις (όπως η πρόσφατη επίθεση σε ιρακινό βυτιοφόρο στη βόρεια Συρία), πράγμα που σημαίνει ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες δεν καλύπτουν εύκολα τα δεξαμενόπλοια.</div><div><br />Κόστος και Υποδομές: Η χώρα στερείται βασικών τραπεζικών υποδομών λόγω των μακροχρόνιων κυρώσεων, ενώ απαιτούνται δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για την αναβάθμιση των λιμανιών και των σιδηροδρόμων.</div><div><br />Ο ρωσικός παράγοντας: Η Δαμασκός συνεχίζει να εξαρτάται από τη Μόσχα για την ασφάλειά της, με τη Ρωσία να διατηρεί στρατηγικές βάσεις (Χμεϊμίμ και Ταρτούς) στη Μεσόγειο και να παραμένει ο βασικός ρυθμιστής των εξελίξεων.<br />Το όριο της χωρητικότητας: Ακόμη και με επενδύσεις ύψους 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων, η Συρία θα μπορεί να εξάγει το πολύ 2 έως 3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα (bpd), δηλαδή μόλις το 10-15% των όγκων του Ορμούζ (που σε κανονικές συνθήκες αγγίζουν τα 20 εκατομμύρια bpd).</div><div><br />Μια πολύτιμη «βαλβίδα αποσυμπίεσης»<br /><br />Σε αυστηρά ποσοτικά μεγέθη, η Συρία δεν μπορεί να αντικαταστήσει πλήρως τα Στενά του Ορμούζ. Ωστόσο, η πραγματική της αξία έγκειται στο ότι θα λειτουργεί ως μια κρίσιμη βαλβίδα αποσυμπίεσης. Σε περιόδους κρίσης, η διοχέτευση 2-3 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα μέσω Συρίας θα είναι αρκετή για να συγκρατήσει τις τιμές του πετρελαίου παγκοσμίως και να αποτρέψει ένα καταστροφικό ενεργειακό σοκ.<br />Είτε ως πλήρης εναλλακτική είτε ως δικλείδα ασφαλείας, το βέβαιο είναι ότι η Συρία σχεδιάζεται ξανά από το μηδέν, αποτελώντας πλέον το πιο καθοριστικό γεωπολιτικό θέατρο της Μέσης Ανατολής.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από «μαύρο πρόβατο», ο νέος ρυθμιστής.Το σχέδιο-μαμούθ για να γίνει η Συρία ο απόλυτος ενεργειακός κόμβος.

Μια σχετικά αθόρυβη αλλά κολοσσιαία γεωπολιτική και γεωοικονομική ανατροπή συντελείται στη Μέση Ανατολή, με τη Συρία να μετατρέπεται από το ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΜακΓκρέγκορ: «Δωροδοκούμε τον Ερντογάν για να μείνει έξω από τον πόλεμο με το Ισραήλ»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/07/Untitled-design-24.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="113" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/07/Untitled-design-24.jpg" width="765" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ανάλυση-φωτιά πρώην συμβούλου του Πενταγώνου: Γιατί η Τουρκία αποτελεί μεγαλύτερη απειλή από το Ιράν</span></h3>Μια ιδιαίτερα αιχμηρή οπτική για το τρίγωνο των σχέσεων ανάμεσα σε Ουάσιγκτον, Άγκυρα και Τελ Αβίβ καταθέτει ο απόστρατος συνταγματάρχης και πρώην σύμβουλος του Πενταγώνου, Ντάγκλας ΜακΓκρέγκορ. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η τρέχουσα προσέγγιση των Ηνωμένων Πολιτειών προς τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στερείται πραγματικής εμπιστοσύνης και αποτελεί στην πραγματικότητα μια ωμή συναλλαγή με σαφές γεωπολιτικό υπόβαθρο.<br /><br />Οι δημόσιοι έπαινοι του Ντόναλντ Τραμπ, η προοπτική άρσης των κυρώσεων και το ενδεχόμενο επιστροφής της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών F-35 δεν συνιστούν επιβράβευση της Άγκυρας, αλλά ένα στρατηγικό αντάλλαγμα. Στόχος είναι να διατηρηθεί η Τουρκία στο περιθώριο μιας πιθανής γενικευμένης πολεμικής σύρραξης στη Μέση Ανατολή.<br /><br />«Δωροδοκούμε τον Ερντογάν και τους Τούρκους για να μείνουν έξω από τον πόλεμο με το Ισραήλ», ήταν η χαρακτηριστική διατύπωση του Αμερικανού αναλυτή, ο οποίος παρουσίασε τα F-35 ως το βασικό διαπραγματευτικό εργαλείο της Ουάσιγκτον απέναντι στην Άγκυρα.<div><br />Η Τουρκία ως αστάθμητος παράγοντας ισχύος<br /><br />Η αμερικανική πλευρά επιδιώκει να αποτρέψει με κάθε τρόπο την άμεση εμπλοκή των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων σε ένα μέτωπο που θα μπορούσε να αναφλέξει ολόκληρη την περιοχή. Μια τέτοια εξέλιξη θα ανέτρεπε πλήρως τις ισορροπίες, δεδομένου του στρατιωτικού μεγέθους της χώρας, της κομβικής γεωγραφικής της θέσης και της επιρροής της στον μουσουλμανικό κόσμο. Επομένως, η παραχώρηση σύγχρονων εξοπλισμών λειτουργεί ως μέσο εξαγοράς της τουρκικής ουδετερότητας.<br /><br />Ο ΜακΓκρέγκορ σκιαγραφεί τον Ερντογάν ως έναν δεινό διαπραγματευτή που εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες των συμμάχων του χωρίς συναισθηματικές δεσμεύσεις, κινούμενος αποκλειστικά με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Η λογική της τουρκικής ηγεσίας συνοψίζεται, κατά τον ίδιο, στην ερώτηση: «Τι θα μου δώσετε;». Με αυτό το σκεπτικό, η Άγκυρα εξαργυρώνει την αποχή της από την κρίση ζητώντας αεροπορική αναβάθμιση και πολιτικά οφέλη.<br /><br />Η στρατηγική υπεροχή του Ερντογάν και οι εσωτερικές ισορροπίες<br /><br />Στη σύγκριση των δύο ηγετών, ο Αμερικανός συνταγματάρχης θεωρεί τον Τούρκο πρόεδρο σαφώς πιο επιδέξιο χειριστή από τον Ντόναλντ Τραμπ. Προειδοποιεί μάλιστα ότι μια προσωρινή συμφωνία δεν εγγυάται μακροπρόθεσμη συμμόρφωση της Άγκυρας. Ο Ερντογάν έχει την ικανότητα να δεσμευτεί επιχειρησιακά στην Ουάσιγκτον, διατηρώντας ταυτόχρονα μια σκληρή αντιισραηλινή ρητορική στο εσωτερικό του για να ικανοποιεί την κοινή γνώμη. Έτσι, αποσπά τα ανταλλάγματα που επιθυμεί, χωρίς να κλείνει την πόρτα σε μια μελλοντική παρέμβαση, αν οι συνθήκες μεταβληθούν προς όφελός του.<br />Η πραγματική απειλή για το Ισραήλ<br /><br />Η πιο ανατρεπτική εκτίμηση του ΜακΓκρέγκορ αφορά το γεγονός ότι η πραγματική υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ δεν προέρχεται από το Ιράν, αλλά από την ίδια την Τουρκία. Ανακαλώντας μια παρουσίασή του στο Ισραήλ το 2013, σημειώνει ότι είχε προειδοποιήσει για την εμμονή με την Τεχεράνη, η οποία τύφλωνε τους Ισραηλινούς απέναντι στη μακροπρόθεσμη γεωπολιτική ενίσχυση της Άγκυρας. Κατά τον ίδιο, το Ιράν δεν είναι νομοτελειακά εχθρικό κράτος και θα μπορούσε υπό άλλες συνθήκες να βρει κοινό έδαφος με το Ισραήλ, όμως η Τουρκία έχει άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά.<br /><br />«Οι Ιρανοί μπορούν να εκτοξεύουν πυραύλους και βόμβες, αλλά δεν μπορούν να εισβάλουν στο Ισραήλ. Οι Τούρκοι μπορούν», ανέφερε χαρακτηριστικά.<br /><br />Η διαπίστωση αυτή συνδέεται με τη στρατιωτική ισχύ, τη γεωγραφία και το οθωμανικό παρελθόν της περιοχής, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η νεοοθωμανική προσέγγιση της Άγκυρας μπορεί να λάβει και στρατιωτική διάσταση.</div><div><br />Το τέλος της κοσμικής περιόδου και η σχέση με το ΝΑΤΟ<br /><br />Παράλληλα, ο αναλυτής τονίζει ότι η Δύση συνεχίζει να αντιμετωπίζει λανθασμένα την Τουρκία με όρους του 20ού αιώνα. Η σημερινή χώρα δεν είναι πλέον το κοσμικό και προβλέψιμο κράτος της κεμαλικής περιόδου που λειτουργούσε ως πιστό προπύργιο του ΝΑΤΟ. Έχει επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά της, στρεφόμενη προς το Ισλάμ και τη Μέση Ανατολή.<br /><br />«Οι Τούρκοι γνωρίζουν ποιοι είναι. Δεν είναι Ευρωπαίοι. Είναι Τούρκοι», ανέφερε, θέλοντας να δείξει ότι η δυτική στρατηγική απέναντι στην Άγκυρα εξακολουθεί να στηρίζεται σε παρωχημένες αντιλήψεις.<br /><br />Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η σχέση της Άγκυρας με τη Βορειοατλαντική Συμμαχία περιγράφεται ως άκρως καιροσκοπική. Η Τουρκία δεν θα αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ επειδή αποκομίζει οφέλη, αλλά θα χρησιμοποιεί τον θεσμό επιλεκτικά, παρακάμπτοντας τις υποχρεώσεις της όποτε έρχονται σε σύγκρουση με τις δικές της επιδιώξεις.</div><div><br />Η προειδοποίηση για την ισραηλινή αλαζονεία<br /><br />Κλείνοντας, ο ΜακΓκρέγκορ κατακρίνει τις δημόσιες απειλές της ισραηλινής ηγεσίας προς την Άγκυρα, χαρακτηρίζοντας «ανόητη ιδέα» κάθε σενάριο επίθεσης κατά της Τουρκίας. Θεωρεί ότι στο Τελ Αβίβ επικρατεί μια επικίνδυνη αλαζονεία λόγω της τυφλής αμερικανικής υποστήριξης, η οποία οδηγεί σε υποτίμηση μιας μεγάλης περιφερειακής δύναμης. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι η διαπραγμάτευση για τα F-35 αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου γεωπολιτικού παζαριού, όπου ο Ερντογάν επιδιώκει το μέγιστο κέρδος χωρίς οριστικές δεσμεύσεις, αφήνοντας ανοιχτό το ερώτημα για το τι θα συμβεί όταν οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή ανατραπούν οριστικά.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΜακΓκρέγκορ: «Δωροδοκούμε τον Ερντογάν για να μείνει έξω από τον πόλεμο με το Ισραήλ»

Ανάλυση-φωτιά πρώην συμβούλου του Πενταγώνου: Γιατί η Τουρκία αποτελεί μεγαλύτερη απειλή από το Ιράν Μια ιδιαίτερα αιχμηρή οπτική για το τρί...

Διαβάστε την συνέχεια

Συναγερμός στο Ισραήλ για τα σύνορα με την Ιορδανία: Φόβοι για νέα «7η Οκτωβρίου».

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2016/08/israel_army_border-630x400.jpg" width="762" /><br /><br />Σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού βρίσκονται οι ισραηλινές Αρχές ασφαλείας, καθώς πληθαίνουν οι προειδοποιήσεις ότι τα σύνορα με την Ιορδανία αποτελούν μια «ωρολογιακή βόμβα».<br /><br />Σύμφωνα με αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του ισραηλινού δικτύου Channel 12, ανώτατοι αξιωματούχοι εκφράζουν έντονους φόβους ότι τρομοκρατικές οργανώσεις σχεδιάζουν να επαναλάβουν το πολύνεκρο σκηνικό της 7ης Οκτωβρίου, αξιοποιώντας τα τρωτά σημεία της συγκεκριμένης μεθορίου, η οποία αποτελεί τη μακρύτερη και πλέον εκτεθειμένη συνοριακή γραμμή της χώρας.<br /><br />Ανώτεροι Ισραηλινοί αξιωματούχοι ασφαλείας προειδοποιούν ότι τα σύνορα με την Ιορδανία είναι μια «ωρολογιακή βόμβα», εκφράζοντας φόβους ότι τρομοκράτες θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να αναπαραγάγουν τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου μέσω των πιο εκτεθειμένων συνόρων της χώρας.<br /><br />Ανώτεροι Ισραηλινοί αξιωματούχοι ασφαλείας προειδοποιούν για μια επικίνδυνη ευάλωτη πλευρά κατά μήκος των συνόρων με την Ιορδανία, αποκαλώντας τα ωρολογιακή βόμβα και εκφράζοντας φόβο ότι τρομοκράτες θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να αναπαραγάγουν τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου μέσω των μακρύτερων και πιο εκτεθειμένων συνόρων του Ισραήλ, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Καναλιού 12.<br /><br />Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, αξιωματούχοι ασφαλείας περιέγραψαν τα ανατολικά σύνορα ως τα μακρύτερα και πιο εκτεθειμένα στη χώρα.<br /><br />Κάτοικοι που ζουν κοντά στα σύνορα δήλωσαν ότι είναι βέβαιοι πως μια μαζική διείσδυση και σφαγή είναι απλώς θέμα χρόνου, χωρίς να υπάρχει καμία αμφιβολία μεταξύ τους ότι θα συμβεί.<br /><br />«Αν όχι στην κοινότητά μου, τότε στην διπλανή», δήλωσε ένας κάτοικος.<br /><br />Ο Ντέκελ Γιόσεφ, πολιτικός συντονιστής ασφαλείας στην περιοχή Αράβα, το έθεσε ωμά:<br /><br />«Δεν θέλω να πανικοβάλω κανέναν, αλλά πρόκειται να συμβεί. Η μέρα θα έρθει, και θα φτάσει».<br /><br />Αξιωματούχοι που επικαλούνται στο ρεπορτάζ δήλωσαν ότι μια διείσδυση αυτού του είδους θα μπορούσε να συμβεί οποιαδήποτε δεδομένη ημέρα, περιγράφοντας την ανομία κατά μήκος των συνόρων ως ανεξέλεγκτη και σημειώνοντας ότι επιχειρήσεις λαθρεμπορίου λαμβάνουν χώρα εκεί σε τακτική, σχεδόν μόνιμη βάση.<br /><br />Ο Μέιρ Τζουρ, επικεφαλής του Περιφερειακού Συμβουλίου της Κεντρικής Αράβα, ο οποίος έχει περάσει χρόνια εργαζόμενος στην περιοχή σε σχεδόν καθημερινή βάση, περιέγραψε αυτό που αποκάλεσε μια ακατανόητη αποτυχία που αντικατοπτρίζεται στην σχεδόν πλήρη απουσία στρατιωτικών δυνάμεων κατά μήκος του τομέα.<br /><br />Η προειδοποίηση απηχεί ευρύτερα δημοσιεύματα των τελευταίων μηνών σχετικά με τα σύνορα του Ισραήλ με την Ιορδανία, μήκους 475 χιλιομέτρων, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων παραμένει χωρίς φυσικό φραγμό, παρά τις πολυετείς εκκλήσεις κατοίκων και αξιωματούχων άμυνας για την κατασκευή ενός.<br />Το σενάριο της «μαζικής εισβολής» και τα μέτρα θωράκισης<br /><br />Το ζήτημα της ασφάλειας των 475 χιλιομέτρων των συνόρων (των συνόρων Ισραήλ-Ιορδανίας) απασχολεί έντονα το αμυντικό κατεστημένο, καθώς το μεγαλύτερο μέρος τους στερείται φυσικού αποτρεπτικού φραγμού.<br /><br />Το Εφιαλτικό Σενάριο: Το Υπουργείο Άμυνας του Ισραήλ εξετάζει ένα σενάριο αναφοράς που προβλέπει συντονισμένη, μαζική εισβολή χιλιάδων φιλοϊρανών ενόπλων, συμπεριλαμβανομένων ανταρτών Χούτι και μελών ιρακινών σιιτικών πολιτοφυλακών.<br /><br />Για την αντιμετώπιση της απειλής, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) ξεκίνησαν ήδη οχυρωματικά έργα και διάνοιξη αντιαρματικών τάφρων.<br /><br />Ταυτόχρονα, βρίσκεται στα σκαριά ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα μαμούθ, ύψους πολλών δισεκατομμυρίων σέκελ, το οποίο προβλέπει την ανέγερση νέων οικισμών, τη δημιουργία προκεχωρημένων στρατιωτικών φυλακίων και την εγκατάσταση ενός υπερσύγχρονου τεχνολογικού αποτρεπτικού φράκτη.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συναγερμός στο Ισραήλ για τα σύνορα με την Ιορδανία: Φόβοι για νέα «7η Οκτωβρίου».

Σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού βρίσκονται οι ισραηλινές Αρχές ασφαλείας, καθώς πληθαίνουν οι προειδοποιήσεις ότι τα σύνορα με την Ιορδανία...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ΕΛ.Α.Σ. συνέτριψε τον ΨΕΥΤΗ στα εθνικά θέματα Μαρινάκη: Από το 2017 ζητήσαμε μαχητικά F-35. Τα F-16 μας τα αναβάθμισε σε VIPER ο Τσίπρας.

<img height="123" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/07/ELAS-1-630x387.jpg" width="778" /><br /><br />Με σκληρή γλώσσα και παράθεση συγκεκριμένων στοιχείων απάντησε η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.) στις δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη.<br /><br />Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε κατηγορήσει προηγουμένως τον Αλέξη Τσίπρα για διαστρέβλωση της πραγματικότητας γύρω από τα εξοπλιστικά προγράμματα και την απόκτηση των μαχητικών F-35, υποστηρίζοντας παράλληλα ότι επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ η χώρα βρισκόταν εκτός των αμυντικών διεργασιών.<br /><br />Η ΕΛ.Α.Σ. κάνει λόγο για συνειδητά ψεύδη εκ μέρους της κυβέρνησης, τα οποία επιστρατεύονται προκειμένου να συγκαλυφθούν οι αποτυχίες της στα πεδία της εξωτερικής πολιτικής και της εθνικής άμυνας.<br />Τα στοιχεία για τα εξοπλιστικά προγράμματα (2017-2019)<br /><br />Η ΕΛ.Α.Σ. απαντά στους κυβερνητικούς ισχυρισμούς παραθέτοντας τρία συγκεκριμένα ιστορικά και τεχνικά δεδομένα:<br /><br />Το πάγωμα της συμμετοχής της Τουρκίας στα F-35: Υπενθυμίζεται ότι η συμμετοχή της Άγκυρας στο πρόγραμμα των F-35 είχε ήδη «παγώσει» από τον Σεπτέμβριο του 2017, ως συνέπεια της αγοράς του ρωσικού συστήματος S-400 (γεγονός που οδήγησε και στον τερματισμό της εκπαίδευσης Τούρκων πιλότων), ενώ η επίσημη αποβολή της χώρας από τη συμπαραγωγή έγινε τον Ιούλιο του 2019.<br /><br />Επιπλέον, τονίζεται ότι με τη συνδρομή του ελληνοαμερικανικού λόμπι, το <a href="https://www.tribune.gr/world/news/article/630405/o-tramp-ypegrapse-ton-nomo-eastmed-act-me-misi-kardia-katastrofi-gia-tin-toyrkia.html">νομοσχέδιο East Med Act</a> που κατατέθηκε τον Απρίλιο του 2019 καλούσε για πρώτη φορά την αμερικανική κυβέρνηση να ακυρώσει την πώληση των F-35 στην Τουρκία.<br /><br />Η αναβάθμιση των F-16 σε Viper: Η συμφωνία για την αναβάθμιση 85 μαχητικών αεροσκαφών F-16 σε έκδοση Viper επιτεύχθηκε τον Οκτώβριο του 2017 κατά την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στις ΗΠΑ.<br /><br />Στις 30 Απριλίου 2018, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας υπέγραψε την επίσημη επιστολή προσφοράς και αποδοχής (LOA).<br /><br />Η ΕΛ.Α.Σ. υπογραμμίζει ότι αυτό αποτέλεσε το πρώτο μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας μετά από πολυετή αδράνεια και υπό ιδιαίτερα πιεστικές δημοσιονομικές συνθήκες.<br /><br />Το πρώτο ενδιαφέρον για τα F-35: Επισημαίνεται ότι το αρχικό αίτημα (Letter of Request) της Ελλάδας για την απόκτηση των F-35 στάλθηκε το 2017, θέτοντας τις βάσεις για τις συνομιλίες που ακολούθησαν τα επόμενα έτη.<br />Η διπλωματική παρακαταθήκη της περιόδου 2015-2019<br /><br />Απαντώντας στις επικρίσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου για τη διεθνή παρουσία της χώρας, η ΕΛ.Α.Σ. αναδεικνύει μια σειρά από πρωτοβουλίες και επιτεύγματα της περιόδου εκείνης:<br /><br />◾Τη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία σταθεροποίησε τα βόρεια σύνορα της χώρας.<br /><br />◾Την αναβάθμιση των πολυμερών σχημάτων συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />◾Την έναρξη του Στρατηγικού Διαλόγου με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />◾Τη δρομολόγηση του σταθμού FSRU στην Αλεξανδρούπολη.<br /><br />◾Την επιβολή ευρωπαϊκών κυρώσεων κατά της Τουρκίας και την αποτελεσματική αποτροπή των ερευνών του σκάφους Barbaros εντός της ελληνικής ΑΟΖ.<div><br />Διαβάστε τον ακόλουθο σύνδεσμο:<b> <a href="https://www.tribune.gr/politics/news/article/843076/oktovrios-2018-o-tsipras-enimerose-toys-symmachoys-tha-vythiso-toys-toyrkoys-dimosieyma-estia.html">Οκτώβριος 2018 – Ο Τσίπρας ενημέρωσε τους συμμάχους: «Θα βυθίσω τους Τούρκους» – Δημοσίευμα «ΕΣΤΙΑ»</a></b></div><div><b><br /></b>Κριτική στην τρέχουσα εξωτερική πολιτική<br /><br />Στον αντίποδα, η ΕΛ.Α.Σ. ασκεί δριμεία κριτική στα πεπραγμένα της σημερινής κυβέρνησης, καταλογίζοντάς της σοβαρές υποχωρήσεις και διπλωματικές αστοχίες, όπως:<br /><br />◾Την αδυναμία αποτροπής του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου.<br /><br />◾Την de facto ακύρωση του αγωγού East Med.<br /><br />◾Τις παρατεταμένες έρευνες του Oruc Reis.<br /><br />◾Το διπλωματικό επεισόδιο στη Μονή Σινά και την πρόσφατη εμπλοκή με την πόντιση του καλωδίου ανοικτά της Κάσου.<br /><br />◾Τη συνεχιζόμενη πώληση εξοπλιστικών συστημάτων στην Τουρκία από νατοϊκούς συμμάχους.<br /><br />◾Τη στάση της Αθήνας απέναντι στην ανθρωπιστική κρίση και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα.<br /><br />Συμπέρασμα: Η ΕΛ.Α.Σ. καταλήγει σημειώνοντας ότι, αν και αντιλαμβάνεται τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος καλείται να υπερασπιστεί μια πολιτική που οδηγεί σε εθνικές υποχωρήσεις, οφείλει τουλάχιστον να απέχει από τη χρήση ανακριβειών στον δημόσιο διάλογο.<br /><br />Η πλήρης ανακοίνωση της ΕΛ.Α.Σ.:<br /><br />«Δεν ξαφνιαζόμαστε από το γεγονός ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ψεύδεται για άλλη μια φορά όσον αφορά την εξωτερική πολιτική και την εθνική άμυνα.<br /><br />»Αυτή άλλωστε είναι η προσφιλής ενέργεια μίας κυβέρνησης που ψεύδεται διαρκώς προκειμένου να μην ομολογήσει τις παταγώδεις αποτυχίες της.<br /><br />»Υπενθυμίζουμε στον κ Μαρινάκη:<br /><br />»Πρώτον, η συμμετοχή της Τουρκίας στο Πρόγραμμα F35 είχε παγώσει από τον Σεπτέμβριο 2017 που αγόρασε τα S400 (με αποτέλεσμα να τερματιστούν ακόμα και οι εκπαιδεύσεις τούρκων πιλότων), ενώ εκδιώχθηκε από την συμπαραγωγή τον Ιούλιο του 2019. Όπως πάντα, ο κ Μαρινάκης ξεχνάει όχι μόνο την αναβάθμιση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων της περιόδου 2017-2019 αλλά και το γεγονός ότι με τη στήριξη του ελληνοαμερικανικού λόμπι, το νομοσχέδιο EAST MED ACT που κατατέθηκε τον Απρίλιο 2019 καλούσε την αμερικανική κυβέρνηση για πρώτη φορά να ακυρώσει την πώληση f35 στην Τουρκία.<br /><br />»Δεύτερον, η αναβάθμιση των F-16 σε Viper συμφωνήθηκε τον Οκτώβριο του 2017 κατά την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στις ΗΠΑ, ενώ στις 30 Απριλίου του 2018 το ΥΕΘΑ υπέγραψε την επιστολή προσφοράς & αποδοχής (Letter of Offer & Acceptance) που αφορούσε την σύμβαση με τις ΗΠΑ για την αναβάθμιση 85 μαχητικών αεροσκαφών F-16 σε F-16V. Ήταν το πρώτο μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα που προώθησε η Ελλάδα μετά από χρόνια και σε δύσκολες οικονομικά συνθήκες.<br /><br />»Τρίτον, το πρώτο Letter of Request της Ελλάδας για F35 εστάλη το 2017, παρά τις δύσκολες δημοσιονομικές συνθήκες, και στη βάση αυτού πραγματοποιήθηκαν και συνομιλίες με την αμερικανική πλευρά τα επόμενα χρόνια.<br /><br />»Όσον αφορά τώρα τα ευφυολογήματα του κυβερνητικού εκπρόσωπου, για την παρακαταθήκη του Αλέξη Τσίπρα στην εξωτερική πολιτική, του υπενθυμίζουμε ότι εκτός από την Συμφωνία των Πρεσπών υπάρχουν δεκάδες επιτεύγματα τα οποία έγιναν το 2015-2019: Η αναβάθμιση των πολυμερών σχημάτων συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο, ο Στρατηγικός Διάλογος με τις ΗΠΑ, ο FSRU στην Αλεξανδρούπολη, οι ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία, η απώθηση του Barbaros από την ελληνική υφαλοκρηπίδα κτλ.<br /><br />»Μήπως να θυμηθεί ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τα δικά τους “επιτεύγματα”;<br /><br />»Το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, την ακύρωση του East Med, το Oruc Reis, το φιάσκο Μητσοτάκη στη Μονή Σινά, το “ναυάγιο” του καλωδίου στα ανοιχτά της Κάσου, την πώληση όπλων από όλους τους συμμάχους μας στην Τουρκία και τη ντροπιαστική στάση της κυβέρνησης στη γενοκτονία στη Γάζα;<br /><br />»Κατανοούμε το γεγονός ότι ο κύριος Μαρινάκης εκπροσωπεί μία κυβέρνηση η οποία μας έχει οδηγήσει σε εθνικές ήττες σε όλα τα επίπεδα αλλά τουλάχιστον θα όφειλε να μην ψεύδεται ασύστολα».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η ΕΛ.Α.Σ. συνέτριψε τον ΨΕΥΤΗ στα εθνικά θέματα Μαρινάκη: Από το 2017 ζητήσαμε μαχητικά F-35. Τα F-16 μας τα αναβάθμισε σε VIPER ο Τσίπρας.

Με σκληρή γλώσσα και παράθεση συγκεκριμένων στοιχείων απάντησε η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.) στις δηλώσεις του κυβερνητικού εκπρ...

Διαβάστε την συνέχεια

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/S_400_TURKEY.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="354" data-original-width="768" height="92" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/02/S_400_TURKEY.png" width="770" /></a><br /><div><br /></div><b>Ζαχαρίας Μίχας</b><br /><div>Για μια ακόμη φορά, η ειδησεογραφία από την Τουρκία αποδείχθηκε αναξιόπιστη. Για μια ακόμη φορά, ένας δημοσιογράφος και μάλιστα προερχόμενος από πασίγνωστη εφημερίδα, τη <a href="https://www.defence-point.gr/hurriyet-poylithikan-oi-toyrkikoi-s-400-ston-kolpo">Hurriyet</a>, επί της ουσίας χρησιμοποιήθηκε από το καθεστώς ως «λαγός». Με το δημοσίευμα περί επικείμενης ανακοίνωσης για την πώληση των τουρκικών S-400 όμως, το μόνο που πέτυχε είναι περιορισμένος χρονικά αντίκτυπος. Οι δε υποβολείς – πληροφοριοδότες του, απλώς απέδειξαν και στους πιο φιλικά διακείμενους, ότι για μια ακόμη φορά αποτυπώθηκε το… καθεστωτικώς ευκταίο, όχι το εφικτό.<br /><br />Πέρασαν αρκετές μέρες και οι S-400 της Τουρκίας δεν πουλήθηκαν ούτε στο Κατάρ ούτε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ). Εξαρχής, το DP είχε εκφράσει επιφυλάξεις επί της ουσίας, όχι στηριζόμενοι στην εμπειρική παρατήρηση περί της αναξιοπιστίας του δημοσιογραφικού προϊόντος σε μια χώρα με τα χαρακτηριστικά της Τουρκίας. Ας τα συνοψίσουμε, ώστε να δούμε που βρισκόμαστε σήμερα.<br /><br />Να καταγράψουμε ποιες είναι οι δυσκολίες με απλές λογικές σκέψεις. Και σε τόσο ευαίσθητα θέματα, οι διαπραγματεύσεις που όντως διεξάγονται μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας για το θέμα, μπορεί να έχουν ουσία, μπορεί όμως να είναι και προσχηματικές. Σε κάθε περίπτωση όμως, όσο δυσκολότερο είναι το προς αντιμετώπιση θέμα, τόσο μεγαλύτερο πρέπει να είναι το αντάλλαγμα για την άρση τους…<br /><br />Από την πρώτη στιγμή θέσαμε ένα απλό ερώτημα: Για ποιον λόγο η Ρωσική Ομοσπονδία να θέλει να διευκολύνει την Τουρκία και κατ’ επέκταση τη Δύση; Το θέμα της πώλησης των S-400 έχει αποδειχθεί πολλαπλώς επωφελές για τη Μόσχα. Κέρδισε χρήματα. Δίχασε σοβαρά το μπλοκ των χωρών που ιεραρχεί ως κορυφαία απειλή για την εθνική του ασφάλεια. Ποιο θα ήταν άραγε το αντάλλαγμα που θα συνιστούσε μεγαλύτερο κέρδος ώστε να συναινέσει και να εκδώσει το «πιστοποιητικό τελικού χρήστη» (end user certificate) για τη μετακίνηση των S-400 από το τουρκικό οπλοστάσιο;<br /><br />Η εκτίμηση του υπογράφοντος είναι ότι αυτό το αντάλλαγμα θα μπορούσε να αφορά μόνο τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ωστόσο, οι εξελίξεις μετά την ολοκλήρωση της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα και τη δημοσιοποίηση του -σκανδαλωδώς σύντομου- Κοινού Ανακοινωθέντος, δεν συνηγορούν υπέρ της πιθανότητας υπέρβασης του αδιεξόδου των S-400. Για ποιον λόγο να θέλει η Ρωσία να δει κοντά στα σύνορά της και μάλιστα στο οπλοστάσιο ενός ιστορικού, πολύ πριν την ίδρυση του ΝΑΤΟ, αντιπάλου της, το θεωρούμενο ως πιο προηγμένο μαχητικό αεροσκάφος του κόσμου;<br /><br />Κατάρ και ΗΑΕ;<br /><br />Παρόμοιοι όμως υπολογισμοί επηρεάζουν και την απόφαση της Μόσχας να συναινέσει στην πώληση των συστημάτων σε μια από τις δυο χώρες του Κόλπου που αναφέρθηκαν. Το Κατάρ και τα ΗΑΕ. Πόσο ασφαλής θα ήταν η τεχνολογία των συστημάτων αν μεταφερθούν και επιχειρούν σε μια χώρα που χρησιμοποιείται ως προκεχωρημένο επιχειρησιακό στρατηγείο της αμερικανικής Κεντρικής Διοίκησης (CENTCOM: Central Command) που συμπεριλαμβάνει τον Κόλπο στην περιοχή ευθύνης της;<br /><br />Δυνητικό πρόβλημα θα υπήρχε και από την πλευρά του Εμιράτου. Παρά τη φιλοξενία των Αμερικανών, δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να επιθυμεί να συγκρουστεί μετωπικά με τη Μόσχα, σε περίπτωση που προκύψουν… παρατράγουδα με τους S-400. Υπάρχουν όμως κι άλλα θέματα. Δεδομένου του ότι στην περιοχή κυκλοφορούν κάθε λογής αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη, δεν θα δημιουργούσε πρόβλημα ασφαλείας ενδεχόμενη επιχειρησιακή ανάπτυξη των S-400;<br /><br />Και η περίπτωση όμως των ΗΑΕ μόνο εύκολη δεν είναι. Πέραν του ότι θα εγείρονταν όλα τα ανωτέρω ζητήματα, υπάρχει και ένα επιπρόσθετο. Με δεδομένη την πολύ στενή σχέση που έχει αναπτυχθεί στα θέματα ασφαλείας μεταξύ του Άμπου Ντάμπι και της Ιερουσαλήμ, για ποιον άραγε λόγο να θελήσουν τα ΗΑΕ να δυσαρεστήσουν τους Ισραηλινούς, διά της διευκόλυνσης των Τούρκων να αποκτήσουν F-35;<br /><br />Το Ισραήλ είναι ο πιο συνεπής «αρνητής» της εν λόγω προοπτικής, που ως γνωστόν μάλιστα δεν μένει ποτέ στα λόγια… όπως άλλωστε το συνηθίζει. Αυτή η «απροθυμία διευκόλυνσης» της Τουρκίας συνιστά και μια σύγκλιση συμφερόντων Ρωσίας και Ισραήλ, σε τακτικό βέβαια επίπεδο.<br /><br />Ινδικές… ιδιομορφίες<br /><br />Μια άλλη προοπτική, θεωρητικά πάντα μιλώντας, είναι η πώλησή τους στην Ινδία που επιχειρεί ήδη τους S-400 και ενδιαφέρεται να αγοράσει περισσότερους. Και σε αυτή την περίπτωση όμως εξακολουθεί να ισχύει το ερώτημα «γιατί να διευκολύνει η Ρωσία την Τουρκία», πέραν του ότι θα ήταν πιο επικερδές για τη Μόσχα να αποσπάσει επιπλέον συμβόλαιο από το Νέο Δελχί.<br /><br />Βέβαια και η ίδια η Ινδία έχει να αντιμετωπίσει το ζήτημα της διευκόλυνσης της Τουρκίας. Οι σχέσεις της με το Ισραήλ συνιστούν την επιτομή της «στρατηγικής εταιρικής σχέσης», κάτι που έχει αποτυπωθεί με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο σε εκατέρωθεν δηλώσεις σε ανώτατο επίπεδο. Στα δε κίνητρα που έφεραν κοντά τις δυο αυτές χώρες, η απειλή που προέρχεται από την Τουρκία και τις κινήσεις εξωτερικής πολιτικής, όπως η στενή σχέση με το Πακιστάν, επίσης δεν συνηγορούν υπέρ του σεναρίου της «διευκόλυνσης».<br /><br />Καταληκτικά, ασχέτως των γνωστών παρορμητικών δηλώσεων του Αμερικανού προέδρου για το θέμα των F-35 στην Τουρκία, η πραγματικότητα είναι εξαιρετικά περίπλοκη. Προφανώς και δεν έχουν άδικο όσοι στην Τουρκία μέμφονται -διακριτικά για να μην καταλήξουν στη φυλακή- τον πρόεδρο Ερντογάν για μια επιλογή που χαρακτηρίζουν εκ του αποτελέσματος καταστροφική.<br /><br />Η περίπτωση του Τραμπ όμως είναι διαφορετική. Στην προκειμένη περίπτωση, ο γνωστός παρορμητικός χαρακτήρας του βοηθά στην οικοδόμηση του επιχειρήματος «εγώ θέλω και κάνω τα πάντα, αλλά…» απέναντι «στον φίλο του», Τούρκο πρόεδρο. Οι επικοινωνιακές φιέστες, εξάλλου, βοηθούν τον Ερντογάν στο εσωτερικό, άρα είναι καλοδεχούμενες.<br /><br />Οπότε, μέσω τέτοιων παρορμητικών δηλώσεων, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι αρνητικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες, υπό την έννοια ότι συντηρούν την Τουρκία σε δυτική τροχιά, στο μέτρο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί στην Ουάσινγκτον το σύμπλεγμα της «αναντικατάστατης Τουρκίας», έχοντας όμως παράλληλα και ισχυρό επιχείρημα που δικαιολογεί τη μη παράδοση των F-35…<br /><br />Επιμένουμε όμως για το είδος του ανταλλάγματος που επιθυμεί να λάβει η Μόσχα για να λύσει τον Γόρδιο Δεσμό. Τα πολεμικά μέτωπα, αυταπόδεικτα πλέον, λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Η δε Μόσχα, πάντα επιθυμούσε τη «μεγάλη συνεννόηση» με τις ΗΠΑ. Ασχέτως εάν τελικά την πετύχει. Ο υπογράφων το υπογράμμιζε και επέμενε ακόμα και στην κορύφωση του πολέμου στην Ουκρανία, έστω και… υπό καθεστώς απόλυτης, σχεδόν, μοναξιάς. Πλέον το έχουν συνειδητοποιήσει όλοι.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><br /><br />

Ζαχαρίας Μίχας Για μια ακόμη φορά, η ειδησεογραφία από την Τουρκία αποδείχθηκε αναξιόπιστη. Για μια ακόμη φορά, ένας δημοσιογράφος και μάλισ...

Διαβάστε την συνέχεια