Η απαξίωση της ΑΟΖ από όλους τους Πρωθυπουργούς της Ελλάδας: Και ξαφνικά τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε…

<img height="385" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2022/01/220120041524_KARYOTHS-AOZ-BIBLIO05.jpg" width="706" /><br /><br /><div>Του <b>ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ</b><br />Η νέα Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) υιοθετήθηκε στην Νέα Υόρκη στις 30 Απριλίου του 1982. Δηλαδή έχουν περάσει από τότε 40 ολόκληρα χρόνια και όλοι οι οκτώ πρωθυπουργοί της Ελλάδας,που κυβέρνησαν από τότε την χώρα, ουσιαστικά αδιαφόρησαν για ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της παγκόσμιας κοινότητας στο 20ο αιώνα, που δεν ήταν άλλο από την δημιουργία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).<br /><br />Όταν επέστρεψα στην Ουάσιγκτον, στο τέλος Απριλίου 1982, από τη Νέα Υόρκη, όπου ήμουν μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Τρίτη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, έστειλα ένα σημείωμα στο Υπουργείο Συντονισμού (υπηρετούσα τότε ως οικονομικός σύμβουλος της πρεσβείας μας στην Ουάσιγκτον) επισημαίνοντας την αξία της ΑΟΖ, αλλά δεν έλαβα ποτέ καμία απάντηση.<br /><br />Έτσι ξεκίνησα, πριν 40 χρόνια, να ασχολούμαι με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, αλλά πολλοί στην Αθήνα με θεωρούσαν ένα γραφικό τύπο και δεν έδωσαν καμία σημασία στο πρώτο χάρτη που δημοσιεύτηκε ποτέ στην Ελλάδα με τα θαλάσσια σύνορα της πατρίδας μας.<br /><br />Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ<br /><a href="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2022/03/220325203448_KRYOTHS-AOZ-ELLADA234.jpg"><img border="0" height="480" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2022/03/220325203448_KRYOTHS-AOZ-ELLADA234.jpg" width="640" /></a><br /><i>Πηγή: Global Marine Boundaries Database, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA</i><br /><br />Τώρα ξαφνικά ο σημερινός Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης θυμήθηκε την ΑΟΖ και τους υδρογονάνθρακες των θαλασσών μας ως αποτέλεσμα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και των τεκτονικών αλλαγών που αυτή επιφέρει στην ενεργειακή πολιτική της Ελλάδας, καθώς καθιστά επιτακτική την ανάγκη για διασφάλιση της ενεργειακής αυτονομίας, με εκμετάλλευση όλων των εθνικών πόρων. Τώρα μετά όμως πολυετείς καθυστερήσεις τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε.<br /><br />Η σημερινή κυβέρνηση, εντελώς λανθασμένα, είχε ουσιαστικά ζητήσει την διακοπή των ερευνών για υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Έτσι σε συνέντευξή του στο Arab News ο Νίκος Δένδιας είχε τονίσει με στόμφο:<br /><br /><i>«Το Αιγαίο είναι ένας παράδεισος στη γη. Η Ελλάδα δεν σχεδιάζει στο άμεσο μέλλον να γίνει χώρα παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου. Δεν σκοπεύουμε να το μετατρέψουμε σε Κόλπο του Μεξικού.»</i><br /><br />Άραγε δεν γνωρίζει, ότι οι Αμερικανοί μας έχουν από μακρού ενημερώσει ότι το Αιγαίο δεν διαθέτει υδρογονάνθρακες; Ακόμη και οι Τούρκοι το γνωρίζουν και για αυτό έχουν μεταφέρει το ενδιαφέρον τους στην Ανατολική Μεσόγειο υιοθετώντας το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».<br /><br />ΧΑΡΤΗΣ ΠΙΘΑΝΩΝ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ ΣΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΟ<br /><a href="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2022/03/220325234851_KARYOTHS-AOZ-MESOGEIOS02.jpg"><img border="0" height="443" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2022/03/220325234851_KARYOTHS-AOZ-MESOGEIOS02.jpg" width="640" /></a><br /><i>Από αυτό τον χάρτη βλέπουμε ότι το Αιγαίο Αρχιπέλαγος δεν διαθέτει υδρογονάνθρακες και αυτός είναι ο λόγος που η Τουρκία έχει στρέψει την προσοχή της στην Ανατολική Μεσόγειο με το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας</i><br /><br />Έτσι ήρθε σαν βόμβα προ ημερών η δήλωση του πρωθυπουργού περί «αξιοποίησης των εθνικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου με οικονομικό ενδιαφέρον»<br /><br />Όπως έγραψε η εφημερίδα Ναυτεμπορική:<br /><br />«Τα οικόπεδα Δυτικά της Κρήτης, Νοτιοδυτικά της Κρήτης, «Ιόνιο», «μπλοκ 2», «μπλοκ 10» στον Κυπαρισσιακό κόλπο, τα οποία φέρονται ως περισσότερο «υποσχόμενα» αναφορικά με τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που πιθανόν να περιέχουν είναι τα πέντε οικόπεδα που «φωτογράφισε» ο πρωθυπουργός, σημειώνουν μιλώντας προς τη «Ν» παράγοντες με καλή γνώση του θέματος.<br /><br />Προσθέτουν ότι η αναφορά του κ. Μητσοτάκη πιστοποιεί με επίσημο τρόπο την «αλλαγή κλίματος» στα πιο υψηλά κλιμάκια της κυβέρνησης για τον κλάδο έρευνας και ανάπτυξης κοιτασμάτων φυσικού αερίου, δίνοντας στις εταιρείες-παραχωρησιούχους των οικοπέδων ένα ισχυρό πολιτικό σήμα για να κάνουν το επόμενο βήμα.<br /><br />«Για το θέμα αυτό θα υπάρξουν σύντομα νέες ανακοινώσεις» είπε ο πρωθυπουργός, κάτι που σημαίνει -κατά πληροφορίες- ότι θα ζητήσει την επίσπευση των ερευνών στα θαλάσσια οικόπεδα υψηλού ενδιαφέροντος.»<br /><br />Οι Πρωθυπουργοί που ξέχασαν την ΑΟΖ<br /><br />Ανδρέας Παπανδρέου:<br /><br />Ήταν Παρασκευή 27 Μαρτίου 1987, όταν ο Ανδρέας κάλεσε το υπουργικό του συμβούλιο την ημέρα της μεγάλης κρίσης στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος. Εκείνο το απόγευμα ο Ανδρέας ασχολήθηκε, αποκλειστικά, με την υφαλοκρηπίδα και έχασε μια μεγάλη ευκαιρία να ανακηρύξει την ΑΟΖ.<br /><br />Κάποια στιγμή ανέφερε κάτι πολύ ενδιαφέρον Είπε:<br /><br />«Τονίζει διαρκώς η Τουρκία ότι επιζητεί διάλογο. Θα ήθελα να τονίσω ότι το μόνο νομικό θέμα που υπάρχει είναι η υφαλοκρηπίδα, δηλαδή η οριοθέτησή της, όχι η διανομή της. Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ διανομής που γίνεται με βάση τους πολιτικοστρατιωτικούς συσχετισμούς δυνάμεων και της οριοθέτησης που είναι καθαρά μια νομική πράξη.»<br /><br />Διανομή ήταν η λέξη που χρησιμοποίησε για να εξηγήσει αυτό που σήμερα αποκαλούμε συνεκμετάλλευση (συνδιαχείριση)!<br /><br />Ο Ανδρέας, που γνώριζε τις ΗΠΑ όσο κανένας άλλος ηγέτης μας, είχε αντιληφθεί από πολύ νωρίς τα αμερικανικά σχέδια για μοιρασιά του Αιγαίου, αλλά δεν μπορούσε να φαντασθεί ότι αυτή την μοιρασιά θα ήθελαν, αργότερα, οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι να την επεκτείνουν και στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Εκείνη την περίοδο είχα εξηγήσει στον Ανδρέα, σε μια επίσκεψή μου στο Καστρί, ότι η νέα έννοια της ΑΟΖ υπερτερεί σαφώς της υφαλοκρηπίδας, εξηγώντας του ότι η υφαλοκρηπίδα δεν περιλαμβάνει την ΑΟΖ, ενώ η ΑΟΖ περιλαμβάνει την υφαλοκρηπίδα. Θα θυμάμαι πάντα την απάντησή του: «Θόδωρε παιδί μου, φαίνεται ότι είναι κάτι πολύ σημαντικό. Θα τηλεφωνήσω στον Κάρολο και στον Γιάννη για να σε δουν και να τους εξηγήσεις την αξία της ΑΟΖ.» (Κάρολος ήταν ο Κάρολος Παπούλιας και Γιάννης ο Γιάννης Καψής). Όπως έχω πολλές φορές αναφέρει, περιμένω ακόμα το τηλεφώνημά τους.<br /><br />Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε την ευκαιρία να μεγαλουργήσει εκείνη την περίοδο, διότι εάν είχαμε αρχίσει την εξερεύνηση των υδρογονανθράκων μας την δεκαετία του 1980, θα είχαμε σήμερα μια διαφορετική Ελλάδα χωρίς μνημόνια!<br /><br />Κωνσταντίνος Μητσοτάκης:<br /><br />Ο τότε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας είχε πάρα πολλά προβλήματα στο λίγο διάστημα που κυβέρνησε και ασχολήθηκε με το τότε μεγάλο «Μακεδονικό» θέμα αγνοώντας παντελώς την ΑΟΖ.<br /><br />Κώστας Σημίτης:<br /><br />Ο τότε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, στα οκτώ χρόνια που κυβέρνησε την Ελλάδα, αδιαφόρησε για την ΑΟΖ επηρεασμένος, ίσως από τον στενό του συνεργάτη Χρήστο Ροζάκη, εχθρό τότε της ΑΟΖ και λάτρη της υφαλοκρηπίδας.<br /><br />Αργότερα, βέβαια, μείναμε εμβρόντητοι όταν διαβάσαμε την τοποθέτησή του στην παρουσίαση του βιβλίου του πρώην Προέδρου της Κύπρου Γιώργου Βασιλείου στην αίθουσα Κρανιδιώτη του ΥΠΕΞ, αναφορικά με την ΑΟΖ και την τακτική που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα. Μίλησε για<br /><br />«εξωπραγματικές φαντασιώσεις για τις δυνατότητες της χώρας» και πως «η λύση πρέπει να βρεθεί είτε με κοινή συμφωνία των ενδιαφερομένων χωρών είτε μέσω προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο. Θα πρέπει επομένως η Ελλάδα να επιδιώξει τη συνεννόηση με τις χώρες των οποίων η ΑΟΖ αλληλεπικαλύπτεται με τη δική της, όπως συμβαίνει ήδη με την Αίγυπτο, και αν η συνεννόηση αυτή αποτύχει, να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο».<br /><br />Γιώργος Παπανδρέου:<br /><br />Για πρώτη φορά Έλληνας πρωθυπουργός αναφέρθηκε στην ΑΟΖ, το 2011, σε μια ερώτηση στην Βουλή για τα πετρέλαια. Ο Γιώργος Παπανδρέου είπε τότε: “Η ΑΟΖ δεν είναι κάποιο μαγικό χαρτί, με υπερφυσικές ιδιότητες, που λύνει όλα τα προβλήματα”. Αλλά κανείς ποτέ δεν ισχυρίσθηκε ότι η ΑΟΖ είναι ένα μαγικό χαρτί με υπερφυσικές ιδιότητες. Νομίζω ότι επρόκειτο για μια προσπάθεια υποβάθμισης της ΑΟΖ, για να δικαιολογήσει το γεγονός ότι την είχε αγνοήσει όλα τα χρόνια, που ήταν Υπουργός Εξωτερικών και Πρωθυπουργός.<br /><br />Κώστας Καραμανλής:<br /><br />Ο Κώστας Καραμανλής δεν είμαι σίγουρος εάν γνώριζε τι είναι η ΑΟΖ, διότι σε αυτά τα θέματα τον πρώτο ρόλο είχε η τότε υπουργός εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη, που υπήρξε φανατικός εχθρός της ΑΟΖ και πολέμησε όσο κανείς άλλος πολιτικός την ανακήρυξη της κυπριακής ΑΟΖ από τον αείμνηστο πρόεδρο της Κύπρου Τάσσο Παπαδόπουλο. Υποθέτω ότι αργότερα είχε επηρεάσει και τον αδελφό της Κυριάκο Μητσοτάκη, που άργησε πολύ να καταλάβει την αξία της ΑΟΖ.<br /><br />Αντώνης Σαμαράς:<br /><br />Σε ένα συνέδριο του περιοδικού Economist, το 2014, ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς θυμήθηκε, ξαφνικά, το θέμα της ΑΟΖ και στο τέλος της ομιλίας του έριξε μια μικρή “ατομική βόμβα” όταν δήλωσε:<br /><br />«Μέχρι πριν λίγα χρόνια κανείς δεν τολμούσε καν να μιλήσει για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Ελλάδας, την ΑΟΖ. Το τολμήσαμε όταν πρωτοαναφέραμε πόσα είναι τα υψηλής βεβαιότητας ενεργειακά αποθέματα στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο και τότε σε κάποιους αυτά φάνηκαν απίστευτα……Τώρα, όλο και περισσότεροι ξένοι ενεργειακοί κολοσσοί έρχονται και εκφράζουν ενδιαφέρον να υπογράψουν συμφωνίες με την Ελλάδα και για να ψάξουν και για να σκάψουν. Γιατί τα στοιχεία είναι, πράγματι, πολύ ενθαρρυντικά και ίσως πιο ενθαρρυντικά απ’ όσα πίστευαν σήμερα και οι πλέον αισιόδοξοι. Και δεν θέλω επ’ αυτού να πω περισσότερα τώρα. Αλλά αυτό που κανείς δεν τολμούσε να συζητήσει πριν λίγα χρόνια, τώρα ήδη άρχισε και προχωράει και για να γίνει σωστά πρέπει η Ελλάδα να εξασφαλίσει την μέγιστη στήριξη από τους εταίρους της, από τους συμμάχους της και ήδη λοιπόν την εξασφαλίσαμε».<br /><br />Αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που αναφέρθηκε στην ΑΟΖ!<br /><br />Αλέξης Τσίπρας:<br /><br />Ο Αλέξης Τσίπρας ασχολήθηκε για πρώτη φορά με την ΑΟΖ, πριν γίνει πρωθυπουργός στην πρώτη επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον στις 23 Ιανουαρίου 2013 όταν ανέφερε:<br /><br />«Στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου η Ελλάδα δεν πρόκειται και δεν πρέπει να διαπραγματευθεί με κανέναν το δικαίωμά της στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και μάλιστα πιστεύουμε ότι αυτό το δικαίωμα, το αναφαίρετο δικαίωμα, πρέπει να υποστηριχθεί και από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής».<br /><br />Όταν όμως έγινε πρωθυπουργός, δεν ανακήρυξε ούτε οριοθέτησε την ΑΟΖ μας και το μόνο που έδειξε τις γνώσεις του στο θέμα ήταν όταν διερωτήθηκε «αν η Ελλάδα έχει θαλάσσια σύνορα». Απ’ ό,τι είμαι σε θέση να γνωρίζω, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρξαν ποτέ θιασώτες της ΑΟΖ και ορισμένοι, μέχρι σήμερα, έχουν δείξει και επιθετικές τάσεις μιλώντας ειρωνικά για κάποιους «ΑΟΖολογούντες».<br /><br />Kυριάκος Μητσοτάκης:<br /><br />Η θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν γνωστή σε μένα από τότε που ήταν βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, όταν βρεθήκαμε σε ένα εστιατόριο στην Αστόρια της Νέα Υόρκης σε μια δεξίωση προς τιμή του που έδωσε ο Αντώνης Διαματάρης, διευθυντής της εφημερίδας « Εθνικός Κήρυκας». Όταν κατάλαβε ότι ήμουν ο άνθρωπος που ασχολείτο με την ΑΟΖ, με πήρε στο πλάι και είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για την ΑΟΖ ,που ήταν απόλυτα εμπιστευτική και έτσι δεν μπορώ να αναφερθώ σε αυτήν.<br /><br />Η επόμενη συνάντησή μας ήταν τον Μάρτιο του 2018, όταν επισκέφθηκε την Ουάσιγκτον και μίλησε στο Center of Strategic and International Studies. Τότε τον ρώτησα: «Σχεδιάζετε να ανακηρύξετε Αποκλειστική Οικονομική Ζωή της Ελλάδας όταν γίνετε Πρωθυπουργός της χώρας;»<br /><br />Η προσεγμένη απάντησή του ήταν:<br /><br />«Είναι μία ερώτηση που δεν μπορεί να απαντηθεί με ένα Ναι ή ένα Όχι. Η Ελλάδα έχει το δικαίωμα να ανακηρύξει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, αλλά πρέπει να γνωρίζουμε τις συνέπειες μιας τέτοιας πράξης. Θα ξεκινούσα να λύσω το πρόβλημα με την Αλβανία, το οποίο στην πραγματικότητα είχε λυθεί από την κυβέρνηση το 2009, αλλά οι Αλβανοί αποχώρησαν από τη συμφωνία που είχαν υπογράψει. Ας ελπίσουμε ότι θα είναι μια συμφωνία που μπορεί να γίνει αποδεκτή. Ας ξεκινήσουμε πρώτα από τα δυτικά.»<br /><br />Και τελικά πραγματοποίησε την υπόσχεση του οριοθετώντας την ΑΟΖ μας με αυτή της Ιταλίας και προχωρώντας σε μια προβληματική τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο.<br /><br />Για υδρογονάνθρακες ακούμε, αλλά υδρογονάνθρακες δεν βλέπουμε:<br /><br />Ως οικονομολόγος έχω ακούσει, επανειλημμένα τα ανέκδοτα που κυκλοφορούν για την επιστήμη μου, όπως «πέντε οικονομολόγοι συζητούν ένα θέμα και δίνουν δέκα απαντήσεις», αλλά δεν περίμενα να δω τόσο πολλούς διαφορετικούς αριθμούς για τους υδρογονάνθρακες της Ανατολικής Μεσογείου από γεωλόγους και γεωφυσικούς.<br /><br />Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Ηλίας Κονοφάγος για τις συζητήσεις για τον ορυκτό μας πλούτο, «τον έχουμε εδώ και πολλά χρόνια μπροστά μας, τον έχουμε ακριβώς κάτω από τα πόδια μας, στον βυθό της θάλασσας. Απλώς τον αγνοούσαμε, τον περιφρονούσαμε συστηματικά και φροντίζαμε παράλληλα να πλουτίζουν ορισμένοι επιτήδειοι από τις εισαγωγές ξένων προϊόντων και αντίστοιχων ενεργειακών πρώτων υλών του εξωτερικού».<br /><br />Όταν τη δεκαετία του 1980 είχα ξεκινήσει την εκστρατεία μου για την αξία της ΑΟΖ για την πατρίδα μας, ο Αντώνης Φώσκολος ασχολούνταν με τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες δύο δεκαετίες νωρίτερα, αλλά και αυτόν τον αγνοούσαν ως έναν γραφικό τύπο που ήρθε από τη μακρινή Αλμπέρτα του Καναδά και τους ζάλισε με τους αριθμούς του. Τώρα όμως φαίνεται ότι και αυτός δικαιώνεται. Πολλοί θεωρούν μέχρι σήμερα αστρονομικούς τους αριθμούς που αναφέρει τακτικά για τον τεράστιο ορυκτό πλούτο που περιλαμβάνει η ΑΟΖ της Ελλάδας. Αλλά ο Φώσκολος ουδέποτε δημοσιοποίησε αριθμούς χωρίς να παρουσιάζει χάρτες και επιστημονικές μελέτες του Καναδά και της Αμερικής<br /><br />Επίλογος<br /><br />Η κρίσιμη απόφαση της Αθήνας να εκμεταλλευθεί, χωρίς άλλο χάσιμο χρόνου, κάθε δυνατότητα για αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων μας, πρέπει να αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της οικονομικής, της ενεργειακής και της εξωτερικής μας πολιτικής. Μια επιστροφή στο κακό παρελθόν, θα είναι θανατηφόρα για την χώρα μας.</div><div><br /><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η απαξίωση της ΑΟΖ από όλους τους Πρωθυπουργούς της Ελλάδας: Και ξαφνικά τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε…

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ Η νέα Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) υιοθετήθηκε στην Νέα Υόρκη στις 30 Απριλίου του 1982. Δηλαδή ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πολεμοκάπηλοι δύο ημισφαιρίων! Αμυντικοί "γίγαντες" κερδίζουν αθόρυβα δισεκατομμύρια στον πόλεμο της Ουκρανίας.

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2022-03/KCH_8629-1024x682.jpg?itok=8A-iEl7R" width="711" /><br /><b><br /></b><div><b>Ευάγγελος Δ. Κόκκινος</b><br />Είναι επιτακτική ανάγκη να αναγνωρίσουμε ως διεθνής κοινότητα ότι η μακροχρόνια ειρήνη είναι αδύνατη χωρίς να εξαλειφθεί η κατασκευή και η πώληση όπλων ως προσοδοφόρα οικονομική βιομηχανία.<br /><br />Ηρωσική εισβολή στην Ουκρανία έχει καταδικαστεί ευρέως για την αδικαιολόγητη επιθετικότητά της. Υπάρχουν εύλογοι φόβοι για μια αναζωογονημένη ρωσική αυτοκρατορία και ακόμη και για έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο. Λιγότερο συζητημένο ζήτημα είναι η αμυντική βιομηχανία σχεδόν μισού τρισεκατομμυρίου δολαρίων που προμηθεύει τα όπλα και στις δύο πλευρές και τα σημαντικά κέρδη που θα έχει ως αποτέλεσμα.<br /><br />Η σύγκρουση έχει ήδη δει τεράστια αύξηση των αμυντικών δαπανών. Η ΕΕ ανακοίνωσε ότι θα αγοράσει και θα παραδώσει 450 εκατομμύρια ευρώ όπλα στην Ουκρανία, ενώ οι ΗΠΑ έχουν υποσχεθεί 350 εκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτική βοήθεια επιπλέον των άνω των 90 τόνων στρατιωτικών προμηθειών και 650 εκατομμυρίων δολαρίων μόνο το περασμένο έτος.<br /><br />Συνολικά, αυτό οδήγησε τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να στείλουν 17.000 αντιαρματικά όπλα και 2.000 αντιαεροπορικούς πυραύλους Stinger, για παράδειγμα. Ένας διεθνής συνασπισμός εθνών εξοπλίζει επίσης πρόθυμα την ουκρανική αντίσταση, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, της Αυστραλίας, της Τουρκίας και του Καναδά.<br /><br />Αυτό είναι ένα σημαντικό όφελος για τους μεγαλύτερους αμυντικούς εργολάβους στον κόσμο. Για να δώσουμε μόνο μερικά παραδείγματα, η Raytheon κατασκευάζει τους πυραύλους Stinger και από κοινού με τη Lockheed Martin κατασκευάζει τους αντιαρματικούς πυραύλους Javelin που προμηθεύονται από εταιρείες όπως οι ΗΠΑ και η Εσθονία.<br /><br />Και οι δύο όμιλοι των ΗΠΑ, οι μετοχές της Lockheed και της Raytheon αυξήθηκαν κατά περίπου 16% και 3% αντίστοιχα από την εισβολή, έναντι πτώσης 1% στον S&P 500, όπως μπορείτε να δείτε στο παρακάτω διάγραμμα.<br /><br />Η BAE Systems, ο μεγαλύτερος παίκτης στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη, σημειώνει άνοδο 26%. Από τους πέντε κορυφαίους εργολάβους του κόσμου σε έσοδα, μόνο η Boeing σημείωσε πτώση, λόγω της έκθεσής της στις αεροπορικές εταιρείες μεταξύ άλλων λόγων.<br />Οι τιμές των μετοχών της αμυντικής εταιρείας έναντι του S&P 500<a href="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/2022-03/11111-768x437.png"><img height="364" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/default/public/2022-03/11111-768x437.png?itok=aNHPZ1YB" width="640" /></a><br /><br /></div><div>Η ευκαιρία χτυπά<br /><br />Πριν από τη σύγκρουση, κορυφαίες δυτικές εταιρείες όπλων ενημέρωναν τους επενδυτές για μια πιθανή ώθηση στα κέρδη τους. Ο Gregory J Hayes, ο διευθύνων σύμβουλος του αμερικανικού αμυντικού γίγαντα Raytheon, δήλωσε σε μια κλήση κερδών στις 25 Ιανουαρίου:<br /><br />"Πρέπει απλώς να κοιτάξουμε την περασμένη εβδομάδα όπου είδαμε την επίθεση με drone στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα… Και φυσικά, οι εντάσεις στην Ανατολική Ευρώπη, οι εντάσεις στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, όλα αυτά τα πράγματα ασκούν πίεση σε ορισμένες από τις αμυντικές δαπάνες για εκεί. Οπότε αναμένω πλήρως ότι θα δούμε κάποιο όφελος από αυτό".<br /><br />Ακόμη και εκείνη την εποχή, η παγκόσμια αμυντική βιομηχανία είχε προβλεφθεί να αυξηθεί κατά 7% το 2022, αναφέρει το <a href="https://www.globalresearch.ca/defense-giants-quietly-making-billions-ukraine-war/5775029">Global Research</a>. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τους επενδυτές, όπως εξηγεί ο Richard Aboulafia, διευθύνων σύμβουλος της αμερικανικής εταιρείας αμυντικών συμβούλων AeroDynamic Advisory, είναι ότι «το όλο θέμα αποκαλύπτεται ότι είναι ένα ρωσικό χαρτοφυλάκιο και η απειλή εξαφανίζεται».<br /><br />Χωρίς ενδείξεις ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο, οι αμυντικές εταιρείες επωφελούνται με διάφορους τρόπους. Εκτός από την απευθείας πώληση όπλων στις εμπόλεμες πλευρές και την παροχή άλλων χωρών που δωρίζουν όπλα στην Ουκρανία, θα δουν επιπλέον ζήτηση από χώρες όπως η Γερμανία και η Δανία που έχουν δηλώσει ότι θα αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες.<br /><br />Ο συνολικός κλάδος είναι παγκόσμιος σε εμβέλεια. Οι ΗΠΑ είναι εύκολα ο παγκόσμιος ηγέτης, με το 37% του συνόλου των πωλήσεων όπλων την περίοδο 2016-20. Ακολουθεί η Ρωσία με 20%, ακολουθούμενη από τη Γαλλία (8%), τη Γερμανία (6%) και την Κίνα (5%).<br /><br />Πέρα από τους πέντε κορυφαίους εξαγωγείς είναι επίσης πολλοί άλλοι πιθανοί ωφελούμενοι σε αυτόν τον πόλεμο. Η Τουρκία αψήφησε τις ρωσικές προειδοποιήσεις και επέμεινε να προμηθεύει την Ουκρανία με όπλα, συμπεριλαμβανομένων των μη επανδρωμένων αεροσκαφών υψηλής τεχνολογίας – ένα σημαντικό όφελος για τη δική της αμυντική βιομηχανία, η οποία προμηθεύει σχεδόν το 1% της παγκόσμιας αγοράς.<br /><br />Και με το Ισραήλ να απολαμβάνει περίπου το 3% των παγκόσμιων πωλήσεων, μια από τις εφημερίδες της δημοσίευσε πρόσφατα άρθρο που διακήρυξε: «Ένας πρώιμος νικητής της εισβολής της Ρωσίας: Η αμυντική βιομηχανία του Ισραήλ».<br /><br />Όσο για τη Ρωσία, έχει δημιουργήσει τη δική της βιομηχανία ως απάντηση στις δυτικές κυρώσεις που χρονολογούνται από το 2014. Η κυβέρνηση θέσπισε ένα τεράστιο πρόγραμμα υποκατάστασης εισαγωγών για να μειώσει την εξάρτησή της από ξένα όπλα και τεχνογνωσία, καθώς και να αυξήσει τις πωλήσεις στο εξωτερικό. Υπήρξαν ορισμένες περιπτώσεις συνεχιζόμενης αδειοδότησης όπλων, όπως από το Ηνωμένο Βασίλειο στη Ρωσία αξίας περίπου 3,7 εκατομμυρίων λιρών, αλλά αυτό έληξε το 2021.<br /><br />Ως ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας όπλων, η Ρωσία έχει στοχεύσει μια σειρά διεθνών πελατών. Οι εξαγωγές όπλων της μειώθηκαν κατά 22% μεταξύ 2016-2020, αλλά αυτό οφειλόταν κυρίως στη μείωση κατά 53% των πωλήσεων στην Ινδία. Παράλληλα, αύξησε δραματικά τις πωλήσεις της σε χώρες όπως η Κίνα, η Αλγερία και η Αίγυπτος.<br /><br />Σύμφωνα με μια έκθεση προϋπολογισμού του Κογκρέσου των ΗΠΑ: «Τα ρωσικά όπλα μπορεί να είναι λιγότερο ακριβά και ευκολότερα στη λειτουργία και συντήρηση σε σχέση με τα δυτικά συστήματα». Οι μεγαλύτερες ρωσικές αμυντικές εταιρείες είναι ο κατασκευαστής πυραύλων Almaz-Antey (όγκος πωλήσεων 6,6 δισεκατομμύρια δολάρια), η United Aircraft Corp (4,6 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ) και η United Shipbuilding Corp (4,5 δισεκατομμύρια δολάρια).<br /><br />Μπροστά στον ιμπεριαλισμό του Πούτιν, υπάρχουν όρια στο τι μπορεί να επιτευχθεί. Φαίνεται ελάχιστη αξιόπιστη πιθανότητα να αποστρατικοποιηθεί η Ουκρανία ενόψει της συνεχιζόμενης απειλής της Ρωσίας.<br /><br />Ωστόσο, έχουν γίνει κάποιες προσπάθειες για αποκλιμάκωση της κατάστασης, με το ΝΑΤΟ, για παράδειγμα, να απορρίπτει πολύ δημόσια το αίτημα του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, για τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων. Αλλά αυτές οι προσπάθειες υπονομεύονται από τα τεράστια οικονομικά κίνητρα και από τις δύο πλευρές για αύξηση του επιπέδου των όπλων.<br /><br />Αυτό που μοιράζονται η Δύση και η Ρωσία είναι ένα βαθύ στρατιωτικό βιομηχανικό συγκρότημα. Και οι δύο βασίζονται, επιτρέπουν και επηρεάζονται από τις τεράστιες βιομηχανίες όπλων τους. Αυτό έχει ενισχυθεί από νεότερες επιθετικές δυνατότητες υψηλής τεχνολογίας από drones έως εξελιγμένα αυτόνομα οπλικά συστήματα καθοδηγούμενα από τεχνητή νοημοσύνη (AI).<br /><br />Εάν ο απώτερος στόχος είναι η αποκλιμάκωση και η βιώσιμη ειρήνη, υπάρχει ανάγκη για μια σοβαρή διαδικασία επίθεσης στα οικονομικά αίτια αυτής της στρατιωτικής επίθεσης. Ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν είπε ότι οι ΗΠΑ θα επιβάλουν άμεσα κυρώσεις στη ρωσική αμυντική βιομηχανία, καθιστώντας δυσκολότερο για αυτούς να αποκτήσουν πρώτες ύλες και να πουλήσουν τα προϊόντα τους διεθνώς για να επανεπενδύσουν σε περισσότερο στρατιωτικό εξοπλισμό.<br /><br />Τούτου λεχθέντος, αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια εμπορική ευκαιρία για τους δυτικούς εργολάβους. Θα μπορούσε να αφήσει ένα προσωρινό κενό στις αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες ώστε να αποκτήσουν ένα περαιτέρω ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, με αποτέλεσμα τη διεύρυνση της παγκόσμιας κούρσας εξοπλισμών και τη δημιουργία ακόμη μεγαλύτερου επιχειρηματικού κινήτρου για νέες συγκρούσεις.<br /><br />Στον απόηχο αυτού του πολέμου, θα πρέπει να διερευνήσουμε τρόπους περιορισμού της ισχύος και της επιρροής αυτής της βιομηχανίας. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει διεθνείς συμφωνίες για τον περιορισμό της πώλησης συγκεκριμένων όπλων, πολυμερή υποστήριξη για χώρες που δεσμεύονται να μειώσουν την αμυντική τους βιομηχανία και κυρώσεις σε εταιρείες όπλων που φαίνεται να ασκούν πίεση για αύξηση των στρατιωτικών δαπανών.<br /><br />Πιο θεμελιωδώς, θα συνεπαγόταν την υποστήριξη κινήσεων που αμφισβητούν την περαιτέρω ανάπτυξη των στρατιωτικών δυνατοτήτων.<br /><br />Σαφώς, δεν υπάρχει εύκολη απάντηση και δεν θα συμβεί εν μία νυκτί, αλλά είναι επιτακτική ανάγκη να αναγνωρίσουμε ως διεθνής κοινότητα ότι η μακροχρόνια ειρήνη είναι αδύνατη χωρίς να εξαλειφθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η κατασκευή και η πώληση όπλων ως προσοδοφόρα οικονομική βιομηχανία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πολεμοκάπηλοι δύο ημισφαιρίων! Αμυντικοί "γίγαντες" κερδίζουν αθόρυβα δισεκατομμύρια στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Ευάγγελος Δ. Κόκκινος Είναι επιτακτική ανάγκη να αναγνωρίσουμε ως διεθνής κοινότητα ότι η μακροχρόνια ειρήνη είναι αδύνατη χωρίς να εξαλειφθ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μάρτιος 1987: Διδάγματα για το σήμερα από την ελληνοτουρκική κρίση

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/03/krisi-1987-1.jpg" width="732" /><br /><br /><b>Δασκαλάκης Ιπποκράτης</b><br />Η κρίση του Μαρτίου του 1987 έχει καταγραφεί στο υποσυνείδητο του ελληνικού λαού ως μια επιτυχημένη αντιμετώπιση της τουρκικής επεκτατικότητας και των διεκδικήσεων της στο Αιγαίο. Μάλιστα ο χειρισμός αυτής της κρίσεως και ειδικά η αποφασιστικότητα της ελληνικής κυβερνήσεως, συχνά αντιπαραβάλλεται με τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν εννέα χρόνια αργότερα, στην κρίση των Ιμίων.<br /><br />Στο στρατιωτικό επίπεδο θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι σε αμφότερες τις περιπτώσεις υπήρξε μια ευρεία κινητοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας. Μάλιστα τα στελέχη διακατέχονταν από την αίσθηση του αναπόφευκτου της σύγκρουσης, που συνοδεύονταν με την προσμονή της εξιλέωσης έναντι της τραγικής κατάληξης των γεγονότων του 1974. Φυσικά αυτό το συναίσθημα δεν προδίκαζε και την εξέλιξη της σύγκρουσης ούτε το 1987, ούτε το 1996.<br /><br />Οι τεραστίων διαστάσεων κινητοποιήσεις απεκάλυψαν, όπως ήταν φυσικό αδυναμίες και αστοχίες και στις δύο πλευρές. Αποκάλυψαν όμως και τα τεράστια αποθέματα σθένους και αποφασιστικότητας των ελληνοπαίδων. Ταυτόχρονα αποδείχθηκε περίτρανα ότι η ετοιμότητα και αποτελεσματικότητα της κάθε στρατιωτικής μονάδος ήταν ευθέως ανάλογης της επιμονής της Διοίκησης της σε ρεαλιστική και επίμονη εκπαίδευση, πολύ πριν την εκδήλωση της κρίσης, με βάση την αποστολή της.<br /><br />Αναμφίβολα, χαμηλή επάνδρωση στην ειρηνική περίοδο περιόριζε αντικειμενικά τις δυνατότητες ρεαλιστικής εκπαίδευσης. Οπωσδήποτε η διαθεσιμότητα ή έλλειψη συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων ή δυνατοτήτων αποδείχθηκε καίρια με αποτέλεσμα να δρομολογηθούν αργότερα (“κατόπιν εορτής” ως συνήθως) διαδικασίες προμήθειας. Από πλευράς σχεδίων αποδείχθηκαν για άλλη μια φορά οι ιδιαιτερότητες του επιχειρησιακού περιβάλλοντος Αιγαίου-Θράκης, αλλά και η γεωγραφική απομόνωση της Μεγαλονήσου με το τεράστιο πλεονέκτημα του εισβολέα.<br /><br />Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ότι στο στρατιωτικό τομέα εξήχθησαν τα δέοντα συμπεράσματα ενώ διορθωτικές ενέργειες ελήφθησαν με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουμε όμως την ταχύτατη εξέλιξη των μορφών του πολέμου και τους κινδύνους της προσήλωσης σε συμπεράσματα που εξήχθησαν υπό άλλες συνθήκες, γεγονός που αποδείχτηκε καταστροφικό για πολλούς αξιόμαχους στρατούς.<br /><br />Τα διδάγματα από την κρίση του 1987<br /><br />Ενδεχομένως μάλιστα και οι δικές μας Ένοπλες Δυνάμεις, ενστερνιζόμενες τα διδάγματα του 1987, να μην είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα για την αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων του 1996. Αμφότερες οι κρίσεις, 1987 και 1996, είναι υπό διερεύνηση και πολύτιμα στοιχεία και αρχεία, ελληνικά και ξένα, δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί για ευνόητους λόγους. Όπως συνήθως και στις δύο πλευρές του Αιγαίου υπήρξαν προσπάθειες πολιτικής εκμετάλλευσης των γεγονότων με υπερβολές και κατηγορίες. Προφανώς, πίσω και από τις δύο κρίσεις βρίσκονταν η άρνηση της Τουρκίας να αποδεχτεί και συνάμα να παρεμποδίσει την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων.<br /><br />Το 1987 και σε ένα κλίμα μη ύπαρξης επαφών των δύο πλευρών, η Άγκυρα θεώρησε ότι οι χειρισμοί της ελληνικής κυβερνήσεως για τον έλεγχο της καναδικής εταιρείας “Denison” που εκμεταλλεύονταν το κοίτασμα του Πρίνου, αποσκοπούσαν στη διενέργεια ερευνών πέρα των έξι ναυτικών μιλίων. Απεναντίας, οι ελληνικοί χειρισμοί αποσκοπούσαν ακριβώς στο αντίθετο, δηλαδή την παρεμπόδιση της εταιρείας να ασκήσει τα συμβατικά της δικαιώματα, επεκτείνοντας τις έρευνες της σε ελπιδοφόρες περιοχές (θέση Μπάμπουρας).<br /><br />Η αντιπαράθεση γρήγορα κλιμακώθηκε με εκατέρωθεν δηλώσεις, αλλά και τουρκικές απειλές περί εκτέλεσης ερευνών στην ελληνική υφαλοκρηπίδα (μη αναγνωριζόμενη από την Τουρκία). Η σύγκρουση αποτράπηκε όταν η Άγκυρα πείστηκε από το συνδυασμό αποφασιστικότητας για περαιτέρω κλιμάκωση της Αθήνας, αλλά και των διαβεβαιώσεων που της δόθηκαν ότι δεν υπήρχε πρόθεση επέκτασης των χωρικών υδάτων και διεξαγωγής ερευνών πέραν των έξι ναυτικών μιλίων.<br /><br />Η διαβεβαίωση αυτή επισημοποιήθηκε κατά κάποιο τρόπο και επισήμως στις συναντήσεις των δύο πρωθυπουργών, Ανδρέα Παπανδρέου και Τουργούτ Οζάλ που ακολούθησαν. Βέβαια, το 1987 δεν είχε ακόμη τεθεί σε εφαρμογή η συνομολογηθείσα το 1982 Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας που καθιστούσε αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε κράτους την επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια των χωρικών υδάτων καίτοι ήδη αποτελούσε συνήθη πρακτική πολλών κρατών.<br /><br />Η Συνθήκη τέθηκε σε εφαρμογή το 1994 και η Τουρκία τον Ιούνιο του 1995 προχώρησε στην έκδοση ψηφίσματος από τη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση που εξουσιοδοτούσε την κυβέρνηση να προβεί σε όλες εκείνες τις ενέργειες, συμπεριλαμβανομένων και στρατιωτικών, σε περίπτωση που η Ελλάδα επεξέτεινε τα χωρικά της ύδατα. Τους επόμενους μήνες οδηγηθήκαμε στην κρίση των Ιμίων, η αποκλιμάκωση της οποίας συντελέστηκε υπό αρνητικές περιστάσεις για τη χώρα μας. Έκτοτε εντάθηκαν οι τουρκικές αναφορές για «γκρίζες ζώνες», ενώ η απειλή χρήσης βίας, “casus belli” εκ μέρους της Άγκυρας παραμένει ενεργή και σήμερα.<div><br />Επίκαιρος πάντα ο Clausewitz<br /><br />Αξιολογώντας τις δύο κρίσεις και ανεξαρτήτως της αφορμής εκάστης, συμπεραίνουμε ότι βασικός στόχος της Άγκυρας ήταν η παρεμπόδιση της επέκτασης του εύρους των ελληνικών χωρικών υδάτων. Πιθανολογείται ότι τον Μάρτιο του 1987, η Άγκυρα δεν θα δίσταζε να προχωρήσει σε προκλητικές ενέργειες που θα επέφεραν μια στρατιωτική σύγκρουση, μικρής ή μεγάλης κλίμακας, σε περίπτωση που η Ελλάδα δεν έδινε σημάδια μη διενέργειας ερευνών πέραν των έξι ναυτικών μιλίων. Εκ των υστέρων διαπιστώνεται ότι η πετυχημένη στρατιωτική κινητοποίηση τότε δεν μπόρεσε να μετουσιωθεί σε αντίστοιχα θετικά κέρδη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και η χώρα μας αποδέχθηκε τον εγκλωβισμό της στα έξι ναυτικά μίλια, χωρίς να επιτευχθεί αξιόλογο αποτέλεσμα πέραν της ομιχλώδους κατάστασης του αμφιλεγόμενου “μη πόλεμος”.<br /><br />Δεν είναι η πρώτη φορά που πετυχημένες κινήσεις στο θέατρο επιχειρήσεων δεν μπορούν να μεταφραστούν σε αντίστοιχες επιτυχίες στο διπλωματικό-πολιτικό επίπεδο. Καθώς αναμφίβολα ο πόλεμος αποτελεί συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα (Clausewitz) είναι αναγκαία η σύμπλευση πολιτικών στόχων με τα διαθέσιμα στρατιωτικά μέσα και ικανότητες. Κατά συνέπεια αν πράγματι επιθυμούμε την “εν καιρώ” ενάσκηση του αναφαίρετου δικαιώματος μας της επέκτασης των χωρικών υδάτων, πρέπει αναλογιζόμενοι τις συνέπειες να προχωρήσουμε σε σοβαρές προετοιμασίες και ορθά χρονικά επιλογές, αναλαμβάνοντας το σχετικό ρίσκο και έχοντας πάντα εναλλακτικές λύσεις απεμπλοκής.<br /><br />Ως τότε θα πρέπει να διδασκόμαστε από τα συμπεράσματα του παρελθόντος αντιλαμβανόμενοι τις διαφοροποιήσεις που επέρχονται στο διεθνές περιβάλλον και στις μορφές διεξαγωγής του πολέμου και προχωρώντας σε αναγκαίες διορθωτικές ενέργειες. Ταυτόχρονα, παρόμοιες επετείους θα πρέπει ονομαστικά να μνημονεύουμε τους ηρωικούς νεκρούς μας που έπεσαν στην εκτέλεση του καθήκοντος στις δεκαετίες του ακήρυκτου πολέμου, χωρίς ποτέ για τους περισσότερους να υπάρξει ειδική αναφορά. Και δυστυχώς είναι πολλοί και αρκετοί εξ’ αυτών μάλιστα αδικαιολόγητα ανώνυμοι.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Μάρτιος 1987: Διδάγματα για το σήμερα από την ελληνοτουρκική κρίση

Δασκαλάκης Ιπποκράτης Η κρίση του Μαρτίου του 1987 έχει καταγραφεί στο υποσυνείδητο του ελληνικού λαού ως μια επιτυχημένη αντιμετώπιση της τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ανθρωπιστική βοήθεια στη Μαριούπολη αγκαζέ με τον… Ερντογάν

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/03/ertogan-anthropistiki-voitheia.jpg" /><br /><br /><b>Αγρολάμπος Μπάμπης</b><br />Στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, την περασμένη Πέμπτη, ο πρόεδρος της Γαλλίας είχε κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον Τούρκο ομόλογό του. Καμία επίσημη ανακοίνωση δεν υπήρξε, αλλά και οι ανεπίσημες πληροφορίες από τη γαλλική πλευρά δεν ήταν παραπάνω από μία αράδα: «οι δύο πρόεδροι συζήτησαν αποκλειστικά για την Ουκρανία». Το περιεχόμενο της συζήτησης δεν έγινε γνωστό, όμως ο πρόεδρος Μακρόν έκανε γνωστό μετά την Σύνοδο της ΕΕ, την Παρασκευή, ότι «η Γαλλία, η Ελλάδα και η Τουρκία θα οργανώσουν από κοινού επιχείρηση για να σταλεί ανθρωπιστική βοήθεια στη Μαριούπολη».<br /><br />Είναι μάλιστα –όπως είπε– σε συνεννόηση με τον Ουκρανό πρόεδρο και τον δήμαρχο της πόλης Μποϊτσένκο, προφανώς για την οργάνωση του εγχειρήματος. Σύμφωνα με την ουκρανική τηλεόραση, ο δήμαρχος είχε επικοινωνία με τον Γάλλο πρέσβη που βρίσκεται στην πόλη Λβίβ (δυτική Ουκρανία) και μέσα τις επόμενες ημέρες ο Μακρόν θα μιλήσει περί αυτού και με τον Πούτιν. Ο Ερντογάν, που ήταν ομιλητικότατος κατά το ταξίδι της επιστροφής από τις Βρυξέλλες στην Άγκυρα, το μεσημέρι της Παρασκευής, δεν είπε τίποτε για το σχέδιο Μακρόν.<br /><br />Αλλά και ο Μητσοτάκης αναφέρθηκε γενικώς και αορίστως στην «γαλλική πρωτοβουλία με τη συμμετοχή και άλλων χωρών». Και οι συνεργάτες του πρωθυπουργού αν και ήταν αναλυτικοί για την παρέμβαση που έκανε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για τη Μαριούπολη, για το σχέδιο με Μακρόν και Ερντογάν δεν ανέφεραν τίποτε. Και σήμερα ακόμη δεν είναι ξεκάθαρο πότε και πως έγινε αυτό το σχέδιο και με τί τρόπο θα υλοποιηθεί.<div><br />Ανθρωπιστική βοήθεια<br /><br />Η πρώτη νύξη για μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας από την Ελλάδα στη Μαριούπολη είχε γίνει προ δύο εβδομάδων από τον Δένδια προς τη γ.γ. του ΟΑΣΕ Μαρία Σμιτ και τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό. Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών ενημέρωσε την προηγούμενη Δευτέρα τον εκπρόσωπο της ΕΕ Ζοζέπ Μπορέλ, ενώ διαβιβάστηκαν και επίσημες διπλωματικές ανακοινώσεις σε Κίεβο και Μόσχα. Την περασμένη Τετάρτη, μάλιστα, ο Δένδιας συνομίλησε, ενώ βρισκόταν στο Νέο Δελχί, με τον Ουκρανό ομόλογό του Ντμίτρο Κουλέμπα.<br /><br />Την Παρασκευή ο Ζελένκσι συνομίλησε με τον Μητσοτάκη με την ευκαιρία της εθνικής επετείου και ανακοινώθηκε ότι τις επόμενες ημέρες ο πρόεδρος της Ουκρανίας θα απευθυνθεί μέσω τηλεδιάσκεψης στο Κοινοβούλιο. Ο Ζελένσκι είχε συνομιλήσει και με τον Μακρόν, ενδεχομένως και με άλλους ηγέτες χωρών-μελών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για τις Συνόδους που διεξήχθησαν στις Βρυξέλλες. Εντούτοις, το πώς προέκυψε η τριπλή πρωτοβουλία για ανθρωπιστική βοήθεια, είναι ακόμη αδιευκρίνιστο.<br /><br />Το αρχικό σχέδιο της Αθήνας, όπως διατυπώθηκε από τον Δένδια, κινούνταν σε συνεργασία με τον πρόεδρο του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού Πέτερ Μάουερ, ο οποίος την προηγούμενη εβδομάδα επισκέφθηκε την Μόσχα και το Κίεβο για να διαμορφώσει ένα στοιχειώδες πλαίσιο ανθρωπιστικής συνεργασίας. Πλαίσιο δεν διαμορφώθηκε αλλά έγινε ένα βήμα για την καταγραφή και ανταλλαγή αιχμαλώτων, ενώ ως προς το θέμα των αμάχων που βρίσκονται εγκλωβισμένοι, η ρωσική πλευρά –σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά– απέφυγε να δεσμευτεί ρητά για τη δημιουργία διαδρόμων μεταφοράς βοήθειας και απομάκρυνσης αμάχων.</div><div><br />Η πρωτοβουλία Μακρόν<br /><br />Η συμμετοχή της Τουρκίας σε αυτή την τριμερή ανθρωπιστική πρωτοβουλία που ανακοίνωσε ο Μακρόν, θα έχει νόημα εάν ο Ερντογάν καταφέρει να πείσει τον Πούτιν να δώσει εκεχειρία έστω και λίγων ωρών για την Μαριούπολη, ώστε να μεταφερθεί ανθρωπιστική βοήθεια στην πόλη και να απομακρυνθούν οι άμαχοι που θέλουν να φύγουν αλλά δεν μπορούν. Και με αυτό το σκεπτικό, όμως, η πρόταση Μακρόν προς Ερντογάν δεν παύει να είναι προβληματική.<br /><br />Η Τουρκία ως χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ δεν έχει ακολουθήσει τη γραμμή της Συμμαχίας έναντι της Ρωσίας, ούτε και τις αποφάσεις της ΕΕ. Απεναντίας, παρέχει διευκολύνσεις στη Ρωσία σε όλα τα επίπεδα (από τις αεροπορικές μεταφορές έως τις οδικές και ναυτιλιακές μεταφορές προϊόντων) και προσδοκά οικονομικά οφέλη από αυτή την ιδιάζουσα σχέση. Την ίδια ώρα βεβαίως διαφημίζει με κάθε τρόπο την αποτελεσματικότητα των drones που έχει πουλήσει στην Ουκρανία.<br /><br />Παράλληλα, η Άγκυρα δηλώνει ότι είναι έτοιμη να στείλει και ειρηνευτικές δυνάμεις, μετά το τέλος των εχθροπραξιών. Για το δράμα της Μαριούπολης πάντως το τουρκικό ενδιαφέρον εκδηλώθηκε μόνον όταν είχε διαδοθεί πως βομβαρδίστηκε το τέμενος της πόλης όπου είχαν βρει καταφύγιο 80 μουσουλμάνοι, αλλά η σχετική πληροφορία αποδείχθηκε, ευτυχώς, εσφαλμένη.</div><div><br />Ποιος ο ρόλος της Άγκυρας<br /><br />Με ποια ιδιότητα τώρα θα μπει στη γαλλική πρωτοβουλία μεταφοράς ανθρωπιστικής βοήθειας η τουρκική πλευρά και για ποιο λόγο; Η γαλλική πρωτοβουλία δεν είναι υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ και δεν θα μπορούσε να είναι γιατί θα την απέρριπτε χωρίς δεύτερη συζήτηση η Μόσχα. Δεν είναι, όμως, ούτε στο πλαίσιο της ΕΕ, ενδεχομένως γιατί επίσης θα απορρίπτονταν από τη Μόσχα. Θα μπορούσε όμως να είναι σε συνεργασία με τον Ερυθρό Σταυρό ή άλλους Διεθνείς Οργανισμούς και ΜΚΟ που έχουν ακόμη ανοιχτούς διαύλους με τη Ρωσία.<br /><br />Η πρόσκληση προς την Τουρκία, η οποία παραμένει υπόλογη στον ΟΗΕ για την εισβολή και κατοχή στην Κύπρο, μόνον σαν χάρη προσωπική του Μακρόν προς τον Ερντογάν μπορεί να ερμηνευτεί. Και να μην υλοποιηθεί ο Τούρκος πρόεδρος θα λέει ότι έκανε κάθε προσπάθεια. Αν πάλι υλοποιηθεί, θα ψάχνουμε να βρούμε ποια ανταλλάγματα ζήτησε και πήρε ο Πούτιν και άλλα πόσα θα ζητήσει μετά ο Ερντογάν από την ΕΕ.<br /><br />Φυσικά για την σωτηρία των ανθρώπων που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στη Μαριούπολη και σε κάθε άλλη πόλη και κοινότητα της Ουκρανίας, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να συνεργαστεί και με τον διάβολο, ακόμα και με τον Αττίλα. Εάν έχουν εξαντληθεί όλες οι άλλες επιλογές ας μεταφερθεί η ελληνική ανθρωπιστική βοήθεια συνοδεία τουρκικών δυνάμεων και μετά θα δούμε γιατί δεν ήταν δυνατή μία αποστολή με τον Ερυθρό Σταυρό, τον ΟΑΣΕ ή άλλον Οργανισμό.<br /><br />Αν όμως όλη αυτή η ιστορία έχει δημιουργηθεί από το τίποτε, χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τους Οργανισμούς που εργάζονται για την διαχείριση την ανθρωπιστικής κρίσης και τις υπηρεσίες της ΕΕ, τότε μόνο προβλήματα μπορεί να προκαλέσει. Ενδεχομένως ο Μακρόν να μην είχε κάτι άλλο να πει με τον Ερντογάν και έριξε την πρόταση της ανθρωπιστικής πρωτοβουλίας.<br /><br />Κι αν ακόμη ο Μητσοτάκης δεν ήταν ενημερωμένος από πριν και αιφνιδιάστηκε από τον Γάλλο πρόεδρο, θα μπορούσε να αντιπροτείνει ένα ευρύτερο σχήμα, με τη συμμετοχή ευρωπαϊκών και άλλων χωρών, στο οποίο θα καλούνταν βεβαίως και η Τουρκία με ή χωρίς τις “καλές υπηρεσίες” του Ερντογάν. Ο πρωθυπουργός δεν αντέδρασε και τώρα η κυβέρνηση κάνει την ανήξερη ως εάν να μην έγινε ποτέ συζήτηση με τον Μακρόν.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ανθρωπιστική βοήθεια στη Μαριούπολη αγκαζέ με τον… Ερντογάν

Αγρολάμπος Μπάμπης Στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, την περασμένη Πέμπτη, ο πρόεδρος της Γαλλίας είχε κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον...

Διαβάστε την συνέχεια

Όχι της Αυστρίας σε ομιλία Ζελένσκι στη Βουλή τους γιατί «παρουσιάζει τη μία μόνο πλευρά»

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/02/zelenski_kranos-1.jpeg"><img height="427" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/02/zelenski_kranos-1-696x464.jpeg" width="710" /></a><br /><br />Η Αυστρία απάντησε αρνητικά στο αίτημα του Ουκρανού προέδρου Ζελένσκι να μιλήσει στην αυστριακή βουλή.<br /><br />Τα κόμματα SPÖ and FPÖ αντιτάχθηκαν σε αυτή την προοπτική επισημαίνοντας ότι η Αυστρία είναι ουδέτερη χώρα και ότι ο Ζελένσκι θα μεταφέρει την εικόνα μόνο από τη μία πλευρά.<br /><br />Το φιλελεύθερο κόμμα NEOS, που είχε απευθύνει πρόσκληση στον Βολοντιμίρ Ζελένσκι, κατηγόρησε τα κόμματα που διαφώνησαν ότι παραποιούν την έννοια της ουδετερότητας.<br /><br />Ο Ουκρανός πρόεδρος θα μιλήσει στην ελληνική Βουλή την Πέμπτη.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Όχι της Αυστρίας σε ομιλία Ζελένσκι στη Βουλή τους γιατί «παρουσιάζει τη μία μόνο πλευρά»

Η Αυστρία απάντησε αρνητικά στο αίτημα του Ουκρανού προέδρου Ζελένσκι να μιλήσει στην αυστριακή βουλή. Τα κόμματα SPÖ and FPÖ αντιτάχθηκαν σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τούρκοι και Άραβες τζιχαντιστές του Χίτλερ… ειδικότητα οι σφαγές.

<img height="338" src="https://www.history-point.gr/wp-content/uploads/2020/04/turks-nazi-758x400.jpg" width="709" /><br /><br />Για τους Γερμανούς ναζί το Ισλάμ ήταν μια θρησκεία πολεμιστών, μια θρησκεία που οι πιστοί της αποτελούσαν καλό υλικό προς στρατολόγηση. Για τον λόγο αυτό υποστήριξαν την αντιβρετανική εξέγερση του Γκαϊλανί στο Ιράκ, τον Μάιο του 1941, συνεργάστηκαν στενά με τον άθλιο μεγάλο μουφτή της Ιερουσαλήμ αλ Χουσεϊνί και στρατολόγησαν δεκάδες χιλιάδες μουσουλμάνους της ΕΣΣΔ, αλλά και της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Οι Άραβες, οι τζιχαντιστές του Χίτλερ, εντάχθηκαν σε δύο νέες μονάδες την Sonderverband 287 και την Sonderverband 288. Οι Άραβες εκπαιδεύτηκαν και σε στρατόπεδο στο Σούνιο της Αττικής. Η δεύτερη μονάδα ήταν αραβική κατ’ όνομα περισσότερο. Τελικά πολέμησε στη Βόρεια Αφρική κατά των Συμμάχων και παραδόθηκε στην Τυνησία το 1943.<br /><br />Η Sonderverband 287 έχει μια πιο ενδιαφέρουσα ιστορία. Η μονάδα είχε επισήμως την ονομασία «Ελεύθερη Αραβική Λεγεώνα». Συγκροτήθηκε στις 4 Αυγούστου 1942 με τη βοήθεια του μουφτή αλ Χουσεϊνί και οι άνδρες της προέρχονταν κυρίως από το Ιράκ, την Συρία και την Παλαιστίνη.<div><br /></div><div><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="https://player.vimeo.com/video/363441534?h=c8e3c2a4ef" title="vimeo-player" width="640"></iframe><br /><br /><a href="https://www.history-point.gr/wp-content/uploads/2020/04/ARABS-HITLER-Bundesarchiv_Bild_101I-177-1465-04_Griechenland_Soldat_der_Legion_Freies_Arabien.jpg"><img height="640" src="https://www.history-point.gr/wp-content/uploads/2020/04/ARABS-HITLER-Bundesarchiv_Bild_101I-177-1465-04_Griechenland_Soldat_der_Legion_Freies_Arabien-192x300.jpg" width="410" /></a><br /><br />Άραβας της “Ελεύθερης Αραβικής Λεγεώνας” στην Ελλάδα. (Φωτογραφία: Γερμανικό Ομοσπονδιακό Αρχείο).<br /><a href="https://www.history-point.gr/wp-content/uploads/2020/04/ARABS-GREECE-Griechenland_Soldaten_der_Legion_Freies_Arabien.jpg"><img src="https://www.history-point.gr/wp-content/uploads/2020/04/ARABS-GREECE-Griechenland_Soldaten_der_Legion_Freies_Arabien-300x189.jpg" /></a><br /><br />Άραβες του Γερμανικού στρατού στην Ελλάδα.<div><br /></div><div><a href="https://www.history-point.gr/">πηγή</a><div><br /></div><div><br /></div><div>Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div></div></div>

Τούρκοι και Άραβες τζιχαντιστές του Χίτλερ… ειδικότητα οι σφαγές.

Για τους Γερμανούς ναζί το Ισλάμ ήταν μια θρησκεία πολεμιστών, μια θρησκεία που οι πιστοί της αποτελούσαν καλό υλικό προς στρατολόγηση. Για ...

Διαβάστε την συνέχεια

O δεσμός Ρωσίας-Κίνας μπορεί να αλλάξει την παγκόσμια πολιτική σκηνή…

<img height="360" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/1000x563/crop/both/38/38be617e9dbf4ed2acc21b2e089034ba.jpg?quality=85&404=default&v=8" width="730" /><br /><br />Aπόδοση-επιμέλεια: <b>Γιώργος Δ. Παυλόπουλος</b><br />Μια αποθαρρυντική συνειδητοποίηση αρχίζει να κερδίζει έδαφος καθώς οι Αμερικανοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής αξιολογούν το νέο, "τραχύτερο" διεθνές περιβάλλον. Αναγνωρίζουν πια ότι οι δεσμοί μεταξύ Ρωσίας και Κίνας, που εδώ και πολύ καιρό υποβαθμίζονταν ως "ευκαιριακή συνεργασία", έχουν τη δυνατότητα να αναδιαμορφώσουν την παγκόσμια πολιτική σκηνή.<br /><br />Η περίοδος πριν από την εισβολή του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία τούς έκανε να εστιάσουν στο πρόβλημα. Στις αρχές Φεβρουαρίου, καθώς οι αμερικανικές προειδοποιήσεις για μια πιθανή ρωσική επίθεση γίνονταν ολοένα και πιο έντονες, ο Πούτιν επισκέφθηκε τον Κινέζο ομόλογό του, Σι Τζινπίνγκ, με αφορμή τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης οι κυβερνήσεις της Κίνας και της Ρωσίας εξέδωσαν μια κοινή δήλωση περισσότερων από 5.000 λέξεων που σηματοδοτεί μια συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών "χωρίς όρια και περιορισμούς".<br /><br />Το έγγραφο αποτελεί στην ουσία κάλεσμα οι δύο μεγάλες αυτές δυνάμεις να δημιουργήσουν σφαίρες επιρροής στην περιοχή που ενδιαφέρει την καθεμία τους, ενώ αποπνέει τη "σιωπηρή υποστήριξη" της Κίνας στις ρωσικές απειλές κατά της Ουκρανίας.<br /><br />Με την ελπίδα ότι η Κίνα θα μπορούσε να προτρέψει τον Πούτιν να είναι προσεκτικός, Αμερικανοί αξιωματούχοι αποφάσισαν να μοιραστούν με την κινεζική κυβέρνηση πληροφορίες σχετικά με τη συσσώρευση στρατευμάτων από πλευράς Ρωσίας. Σε μια σειρά συναντήσεων στην κινεζική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον και τηλεφωνήματα με τον Κινέζο υπουργό Εξωτερικών, Γουάνγκ Γι, οι Αμερικανοί εξέθεσαν λεπτομερώς τα ρωσικά σχέδια και προειδοποίησαν για τις επιπτώσεις τους στην παγκόσμια ασφάλεια.<br /><br />Κατά τη διάρκεια αυτών των συναντήσεων η Κίνα εξέφραζε αμφιβολίες για κατά πόσον ο Πούτιν θα πραγματοποιούσε τελικώς την εισβολή στην Ουκρανία. Ακόμα χειρότερα, οι Κινέζοι αποκάλυψαν το περιεχόμενο των συζητήσεων στους Ρώσους, κατηγορώντας τις ΗΠΑ ότι επιχειρούν να σπείρουν διχόνοια μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου.<div><br />Υποτίμηση<br /><br />Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν εξοργίστηκε με τη στάση της Κίνας. Ξαφνικά έγινε σαφές πως διαδοχικές κυβερνήσεις των ΗΠΑ είχαν υποτιμήσει το βάθος των δεσμών Πούτιν-Σι, οι οποίοι μοιράζονται ένα αίσθημα έντονης οργής για τη θέση της Αμερικής στον κόσμο. Τα γεγονότα αντιπροσωπεύουν για τις ΗΠΑ μια στιγμή ξεκαθαρίσματος για τη φύση του κινεζικού καθεστώτος.<br /><br />Η συνεργασία Ρωσίας-Κίνας διαφοροποιεί πλέον τις δυνατότητες της Αμερικής στην αντιμετώπιση ζητημάτων όπως η ασφάλεια της Ανατολικής Ασίας και της Ευρώπης, η ανθεκτικότητα της δημοκρατίας και η άμυνα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Άλλωστε, η σχέση Κίνας-Ρωσίας θα βαθύνει μέσα στους επόμενους μήνες, καθώς η Μόσχα θα απομονώνεται περαιτέρω διεθνώς.<br /><br />Τα πρόσφατα γεγονότα είναι το αποκορύφωμα μιας μακράς διαδικασίας ρωσοκινεζικής προσέγγισης. Έπειτα από μια τεταμένη και μερικές φορές βίαιη σχέση κατά τη διάρκεια μεγάλου μέρους του Ψυχρού Πολέμου, η Ρωσία και η Κίνα άρχισαν να προσεγγίζουν στη δεκαετία του 1990, υπογράφοντας μια συνθήκη "Καλής Γειτονίας και Φιλικής Συνεργασίας" το 2001. Και οι δύο χτυπούσαν σταθερά την κυριαρχία της Αμερικής στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο και ζητούσαν από καιρό τον "εκδημοκρατισμό" της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής, με άλλα λόγια έναν κόσμο λιγότερο επικεντρωμένο στην ηγεσία και στις συμμαχίες των ΗΠΑ.<br /><br />Η ώθηση προς μια εταιρική σχέση επιταχύνθηκε καθώς ο Πούτιν αντιμετώπιζε την απομόνωση μετά την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 και ξεπερνούσε τους ενδοιασμούς του σχετικά με την πώληση προηγμένων όπλων στην Κίνα. Το Πεκίνο κατανοούσε τη Μόσχα, έχοντας επίσης υποστεί κι εκείνο οικονομικές πιέσεις από τις ΗΠΑ. Τον Οκτώβριο του 2019 ο Πούτιν ανακοίνωσε ότι θα βοηθούσε την Κίνα να αναπτύξει σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης για αντιμετώπιση πυραυλικών επιθέσεων. Τον Φεβρουάριο του 2021 ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών, Γουάνγκ, κάλεσε δημόσια σε μια σινο-ρωσική εταιρική σχέση χωρίς περιορισμούς σε κανέναν τομέα. Τον Οκτώβριο οι δύο χώρες πραγματοποίησαν εκτεταμένα κοινά ναυτικά γυμνάσια στη Θάλασσα της Ιαπωνίας.<br />Αντιθέσεις<br /><br />Στοιχεία έντασης μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου συνεχίζουν να υπάρχουν. Αμερικανοί αξιωματούχοι είναι πεπεισμένοι ότι πολλοί Κινέζοι αξιωματούχοι διατηρούν βαθιές αμφιβολίες για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.<br /><br />Οι δισταγμοί της Κίνας πιθανόν να αντανακλούν ότι έχει πολλά να χάσει σε αυτή την κρίση. Επί δεκαετίες προσπαθεί να πείσει τις ευρωπαϊκές ελίτ ότι δεν έχουν να φοβούνται τίποτε από μια ανερχόμενη Κίνα, ισχυρισμός που υπονομεύεται σοβαρά από τη σιωπηρή υποστήριξη του Πεκίνου σε μια ωμή εισβολή. Επιπλέον, η Κίνα έχει βασίσει μεγάλο μέρος της εξωτερικής της πολιτικής στο δόγμα του απαραβίαστου της κρατικής κυριαρχίας, το οποίο υπονομεύεται ανοιχτά από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.<br /><br />Στη ρωσική πλευρά υπάρχει πιθανότητα ο Πούτιν να νιώσει τελικώς άβολα σε μια σχέση στην οποία είναι σαφώς ο ελάσσων εταίρος. Η Κίνα αντιπροσώπευε το 17,3% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 2020, ενώ η Ρωσία μόλις το 1,7%. Μια τέτοια ανισορροπία θα μπορούσε να οδηγήσει την Κίνα να ζητήσει χάρες που θα έκαναν τη Ρωσία να νιώσει άβολα − σε ευαίσθητα ζητήματα όπως η Ταϊβάν και η Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Η Ρωσία έχει επίσης υψηλές προσδοκίες από τη διμερή συνεργασία: θα χρειαστεί βοήθεια για να παρακάμψει κυρώσεις σε πεδία όπου το Πεκίνο έχει φανεί έως τώρα απρόθυμο να προσφέρει αρωγή. Η Μόσχα θα εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από την Κίνα στο μέλλον και αυτή η εξάρτηση θα παρέχει στο Πεκίνο μόχλευση, την οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να εξασφαλίσει ρωσική υποστήριξη στις περιφερειακές και παγκόσμιες φιλοδοξίες του.<br /><br />Εάν τελικά ο Σι Τζινπίνγκ πειστεί ότι η ενίσχυση των δεσμών με τη Ρωσία είναι η σωστή επιλογή και επιμείνει σθεναρά σε αυτήν, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους θα έχουν να αντιμετωπίσουν πολύ μεγαλύτερες προκλήσεις στο μέλλον.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

O δεσμός Ρωσίας-Κίνας μπορεί να αλλάξει την παγκόσμια πολιτική σκηνή…

Aπόδοση-επιμέλεια: Γιώργος Δ. Παυλόπουλος Μια αποθαρρυντική συνειδητοποίηση αρχίζει να κερδίζει έδαφος καθώς οι Αμερικανοί υπεύθυνοι χάραξης...

Διαβάστε την συνέχεια

Δυτικές πετρελαϊκές εταιρίες και δισεκατομμύρια δολάρια στη Ρωσία.

<img height="392" src="https://www.ot.gr/wp-content/uploads/2022/02/Oil_money.jpeg" width="711" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Από το 2014, μέσω φόρων και τελών ευρωπαϊκές και πετρελαϊκές εταιρείες γέμισαν τα ρωσικά ταμεία.</span></h3>Εννέα ευρωπαϊκές και αμερικανικές εταιρείες ορυκτών καυσίμων έχουν πληρώσει συνολικά 15,8 δισεκατομμύρια δολάρια στη Ρωσία σε διάφορες μορφές φόρων και τελών από τότε που η χώρα προσήρτησε την Κριμαία από την Ουκρανία το 2014, ανέφεραν σε κοινή τους δήλωση ΜΚΟ.<br /><br />Οι ομάδες, Global Witness, Greenpeace USA και Oil Change International, χρησιμοποίησαν δεδομένα από την Rystad Energy με έδρα το Όσλο, μια ανεξάρτητη εταιρεία έρευνας ενέργειας , για να υπολογίσουν πόσα χρήματα έδωσαν στο ρωσικό κράτος εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου με έδρα τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Εξέτασαν μόνο εταιρείες με δραστηριότητες εξερεύνησης και παραγωγής στη Ρωσία.<br /><br />Μελέτησαν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης, τους εξαγωγικούς δασμούς, τα μπόνους, τους φόρους και τις αμοιβές και κατέληξαν σε μια λίστα με εννέα εταιρείες από αυτές τις περιοχές που είχαν πληρώσει τα περισσότερα χρήματα στη Ρωσία. Όλες αυτές οι πληρωμές ήταν νόμιμες, ενώ και άλλες πολυεθνικές εταιρείες εκτός του ενεργειακού τομέα έχουν επίσης πραγματοποιήσει παρόμοια είδη πληρωμών στο ρωσικό κράτος.<br /><br />Η Shell στην κορυφή<br /><br />Η Shell, η οποία είναι εγγεγραμμένη στο Ηνωμένο Βασίλειο, έστειλε 7,85 δισεκατομμύρια δολάρια, το υψηλότερο ποσό από τις εισηγμένες εταιρείες, ανέφεραν οι ομάδες σε κοινή τους δήλωση.<br />Ακολούθησε η ExxonMobil που εδρεύει στις ΗΠΑ (2,81 δισεκατομμύρια δολάρια).<br /><br />Δύο εταιρείες που είναι εγγεγραμμένες στη Γερμανία, η Wintershall και η Wintershall DEA, που έκτοτε συγχωνεύτηκαν, κατέβαλαν συνολικά 2,86 δισεκατομμύρια δολάρια. Η BP, η βρετανική πολυεθνική εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου, πλήρωσε 817 εκατομμύρια δολάρια, δείχνουν τα στοιχεία της Rystad.<div><br />Η «χρηματοδότηση» του πολέμου<br /><br />Όπως επισημαίνει το CNN που δημοσιεύει την ανακοίνωση, τα στοιχεία αυτά κοινοποιήθηκαν εν μέσω επικρίσεων ότι οι αγορές από τη Δύση ρωσικού άνθρακα, πετρελαίου και φυσικού αερίου — που είναι σε μεγάλο βαθμό κρατικά περιουσιακά στοιχεία — βοήθησαν στη χρηματοδότηση του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία. Η προσθήκη φόρων, τελών και δικαιωμάτων εκμετάλλευσης για εταιρείες που επέλεξαν να δραστηριοποιηθούν στη Ρωσία υπογραμμίζει πόσα κεφάλαια έχουν μεταφέρει οι δυτικές ενεργειακές εταιρείες στη Ρωσία.<br /><br />Οι τρεις ομάδες που συγκέντρωσαν τα στοιχεία δήλωσαν ότι ενώ το ποσό των 15,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων ήταν σημαντικό, οι εταιρείες που εντοπίστηκαν ήταν επίσης υπεύθυνες για δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια που εισρέουν στο ρωσικό κράτος λόγω των συμμετοχών που κατέχουν σε ρωσικές εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου.<br />Συμμετοχές σε ρωσικές εταιρείες<br /><br />Η BP κατείχε μέχρι πρόσφατα μερίδιο 19,75% στη ρωσική ενεργειακή εταιρεία Rosneft, για παράδειγμα. Η Rosneft πλήρωσε 353,16 δισεκατομμύρια δολάρια στη Ρωσία σε φόρους, τέλη, δικαιώματα εκμετάλλευσης και κέρδη πετρελαίου μεταξύ 2014 και 2021, δείχνουν τα στοιχεία της Rystad.<br /><br />Αν και η BP μπορεί να μην πλήρωσε αυτά τα χρήματα απευθείας στη Ρωσία, ο Murray Worthy, επικεφαλής της εκστρατείας για το φυσικό αέριο στην Global Witness, είπε ότι εξακολουθεί να έχει κάποια ευθύνη για τις πληρωμές.<br />Κοντά στα 100 δισ. δολάρια<br /><br />«Το πραγματικό ποσό που αυτές οι εταιρείες είναι υπεύθυνες να πληρώσουν στη Ρωσία είναι πολύ πιο κοντά στο όριο των 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αλλά κρύβεται από τα μερίδιά τους σε ρωσικές εταιρείες. Πιστεύουμε ότι μόνο η BP είναι υπεύθυνη για τα 78,4 δισεκατομμύρια δολάρια που πηγαίνουν στη ρωσική κυβέρνηση μέσω του μερίδιο στον κολοσσό πετρελαίου και φυσικού αερίου Rosneft που λέει ότι διατηρούσε μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες», είπε στο CNN. Αναφερόταν σε πληρωμές κατά την περίοδο μεταξύ της προσάρτησης της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014 έως το τέλος του 2021.<br /><br />Και πρόσθεσε: «Η ρωσική ενεργειακή βιομηχανία είναι ο μεγαλύτερος κερδισμένος του Πούτιν και εταιρείες όπως η BP συνέχισαν να ρίχνουν χρήματα στο σεντούκι του πολέμου του. Σίγουρα αναρωτιέμαι αν έχουν τώρα ουκρανικό αίμα στα χέρια τους».<br />Διαψεύσεις…<br /><br />Σε email προς στο CNN, ο εκπρόσωπος της BP Ντέιβιντ Νίκολας είπε ότι η εταιρεία δεν αναγνωρίζει το ποσό των 78,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων και εξήγησε ότι τα μόνα χρήματα που κατέβαλε απευθείας η BP στο ρωσικό κράτος ήταν 350 εκατομμύρια δολάρια σε φόρους για την εξαετία μεταξύ 2015 και 2020.<br /><br />«Στις 27 Φεβρουαρίου ανακοινώσαμε ότι θα αποχωρήσουμε από τη συμμετοχή μας στη Rosneft, ότι οι δύο διορισμένοι από την BP διευθυντές παραιτούνται από το διοικητικό συμβούλιο της με άμεση ισχύ και ότι θα αποχωρήσουμε από τις άλλες επιχειρήσεις μας στη Ρωσία με τη Rosneft», είπε ο Νίκολας.<br /><br />Η BP αντιμετωπίζει τώρα πιθανή απώλεια 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων που σχετίζεται με την αποχώρησή της.<br /><br />Ο Γουόρθι είπε ότι ενώ η BP μπορεί να αρνηθεί την ευθύνη για τις πληρωμές της Rosneft στο ρωσικό κράτος, «ήταν πάντα πολύ χαρούμενη που επωφελήθηκε από τα δισεκατομμύρια που έχουν εισρεύσει από τη συμμετοχή της στην εταιρεία».</div><div><br />Ακόμα μεγαλύτερα ποσά<br /><br />Ενώ το σύνολο δεδομένων επικεντρώθηκε σε πληρωμές που πραγματοποιήθηκαν κυρίως μέσω φόρων και τελών, πολύ περισσότερα χρήματα ρέουν από τη Δύση στα ταμεία του ρωσικού κράτους σε πραγματικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο που αγοράστηκε — το οποίο χρησιμοποιείται για τα πάντα, από φυσικό αέριο για θέρμανση σπιτιού έως καύσιμα για αυτοκίνητα. Το πραγματικό χρηματικό ποσό που πηγαίνει από εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Δύση στο ρωσικό κράτος θα ήταν πολύ υψηλότερο από οποιοδήποτε ποσό που καταβάλλεται σε φόρους και τέλη.<br />Οι ευρωπαϊκές εταιρείες<br /><br />Οι άλλες τέσσερις εταιρείες που αναφέρονται στη δήλωση των ΜΚΟ είναι η TotalEnergies με έδρα τη Γαλλία (568 εκατομμύρια δολάρια), η Equinor με έδρα τη Νορβηγία (455 εκατομμύρια δολάρια), η OMV με έδρα την Αυστρία (246 εκατομμύρια δολάρια) και η Trafigura με έδρα την Ελβετία (202 εκατομμύρια δολάρια).<br /><br />Η TotalEnergies έχει επίσης μερίδια σε ρωσικές εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου που έχουν πληρώσει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια περισσότερα στην κυβέρνηση, σύμφωνα με στοιχεία της Rystad. Η TotalEnergies ανακοίνωσε την Τρίτη ότι θα σταματήσει να αγοράζει ρωσικό πετρέλαιο μέχρι το τέλος του έτους, αλλά ότι θα συνεχίσει να αγοράζει ρωσικό αέριο. Η εταιρεία δεν απάντησε στο αίτημα του CNN για σχόλιο.<br /><br />Η Equinor έκλεισε τις δραστηριότητές της στη Ρωσία και λέει ότι σταμάτησε να εμπορεύεται ρωσικό πετρέλαιο.<br /><br />Η Wintershall DEA είπε στο CNN ότι η εταιρεία «δεν ήταν σε θέση να επαληθεύσει τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν» και ότι «πάντα διεξήγαγε τις δραστηριότητές της σε συμμόρφωση με όλους τους ισχύοντες νόμους».<br /><br />Ένας εκπρόσωπος της Trafigura είπε ότι η εταιρεία δεν πλήρωσε τίποτα στη ρωσική κυβέρνηση “που προέκυψε από την παραγωγή ορυκτών καυσίμων”. Η εταιρεία έχει μερίδιο 10% στο έργο Vostok Oil, του οποίου η Rosneft είναι ο πλειοψηφικός μέτοχος. Ο εκπρόσωπος είπε ότι «δεν έχουν καταβληθεί άλλα χρήματα» από την απόκτηση του μεριδίου το 2020. «Η Trafigura δεν έχει λάβει μερίσματα ή παρόμοιες πληρωμές από τη συμμετοχή της στη Vostok Oil».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.ot.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Δυτικές πετρελαϊκές εταιρίες και δισεκατομμύρια δολάρια στη Ρωσία.

Από το 2014, μέσω φόρων και τελών ευρωπαϊκές και πετρελαϊκές εταιρείες γέμισαν τα ρωσικά ταμεία. Εννέα ευρωπαϊκές και αμερικανικές εταιρείες...

Διαβάστε την συνέχεια

Η «εγγυήτρια» Τουρκία και η «χρήσιμη» Ουκρανία: Μια μη φιλική ενέργεια και το κόστος για την Κύπρο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjy7Q-39WRSf_aRBPUwlvzzmMIgpiWWT9ax_8EvfsThQpkHdLOoeTYli09XYiDJWN3vhnOP7X3AVPC5YhTx_U1-4fmpBlkmZNgQzPMDfhAg7sH19n9UWMhfIAoh0CQcigAvMngol6FW2xBk4kEPK7BWhwtRF0Ckli038D2KyCSOo4SaPK0zGH2Trkog/s1025/%CE%9D%CE%AD%CE%BF%20%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1%20Bitmap.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="645" data-original-width="1025" height="402" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjy7Q-39WRSf_aRBPUwlvzzmMIgpiWWT9ax_8EvfsThQpkHdLOoeTYli09XYiDJWN3vhnOP7X3AVPC5YhTx_U1-4fmpBlkmZNgQzPMDfhAg7sH19n9UWMhfIAoh0CQcigAvMngol6FW2xBk4kEPK7BWhwtRF0Ckli038D2KyCSOo4SaPK0zGH2Trkog/w725-h402/%CE%9D%CE%AD%CE%BF%20%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1%20Bitmap.jpg" width="725" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>Του <b>ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ</b><br />Μπορεί να μειδιάσαμε όταν ακούσαμε πως η Ουκρανία ζητά από την Τουρκία να συμμετάσχει σε ένα σύστημα εγγυήσεων, μαζί με άλλα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, για να διασφαλίζει την ασφάλεια και την ανεξαρτησία αυτής της χώρας. Μπορεί να εκπλαγήκαμε, να ενοχληθήκαμε, να θυμώσαμε. Κι αυτό, γιατί η Τουρκία, στη δική μας περίπτωση, της Κύπρου, χρησιμοποιώντας το γεγονός ότι συμμετείχε με την Ελλάδα και τη Βρετανία στο σύστημα εγγυήσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας εισέβαλε στο νησί το 1974 και έκτοτε κατέχει διά της στρατιωτικής ισχύος έδαφος της χώρας μας. Κι αυτό, παρόλο που η Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960 δεν παρέχει το δικαίωμα χρήσης βίας σε κάποια από τις εγγυήτριες δυνάμεις.<br /><br />Όλα αυτά όφειλαν να τα ξέρουν και να τα λάβουν υπόψη στο Κίεβο. Αλλά την ίδια ώρα, είτε το γνώριζαν είτε όχι, η Λευκωσία θα έπρεπε να είχε αντιδράσει. Θα έπρεπε ήδη να είχε διαβιβάσει στο Κίεβο την οργίλη αντίδρασή της για το γεγονός αυτό. Έπρεπε να κληθεί στο υπουργείο Εξωτερικών ο Ουκρανός πρέσβης για να του υποδειχθεί πως αυτή η ενέργεια της χώρας του, να ζητήσει την κατοχική Τουρκία να συμμετάσχει σε ένα σύστημα εγγυήσεων, κρίνεται ως μη φιλική ενέργεια (με ό,τι αυτό σημαίνει στη διπλωματική γλώσσα). Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει εξαρχής ευθυγραμμιστεί με τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για κυρώσεις κατά της Ρωσίας, που εισέβαλε στην Ουκρανία, έχοντας κόστος, διαδηλώνοντας όμως πίστη σε αρχές που παραβιάστηκαν στην περίπτωσή της.<br /><br />Γι’ αυτό, δεν μπορεί να αντιληφθεί πως η κατοχική Τουρκία θα είναι εγγυήτρια δύναμη της Ουκρανίας, όταν η ίδια παραβιάζει κατάφωρα την ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα και την ασφάλεια άλλων χωρών (Κύπρος, Συρία) και απειλεί άλλες (Ελλάδα). Τούτο, μεταξύ άλλων, ξεπλένει την Άγκυρα, που είναι ένα κράτος-επιδρομέας, όπως σήμερα η Ρωσία.<br /><br />Μπορεί να υποστηρίξει κάποιος πως δεν αφορά την Κύπρο αυτή η εξέλιξη. Αφορά πρωτίστως την Ουκρανία, που μπορεί η ηγεσία της να έχει άγνοια κινδύνου, αλλά είναι σαφές πως θα πρόκειται για μια διεθνή συμφωνία. Θα αφορά όλους, όπως όλους αφορά ο πόλεμος σήμερα στην Ουκρανία. Θα αφορά εμάς, που έχουμε απέναντί μας και εντός των τειχών την Τουρκία και βιώνουμε τη συνεχιζόμενη από αυτήν κατοχή εδαφών μας.<br /><br />Υπάρχει, όμως, και μια άλλη διάσταση σε σχέση με την ιδέα να διαμορφωθεί ένα σύστημα εγγυήσεων για την Ουκρανία. Γιατί στη σημερινή εποχή χρειάζονται εγγυητές της ασφάλειας και της ανεξαρτησίας ενός κράτους; Υπάρχουν αναγκαστικοί κανόνες διεθνούς δικαίου και θεσμοί στο διεθνές σύστημα, που έχουν όλοι υποχρέωση να διασφαλίζουν τον σεβασμό τους. Υπάρχει ο ΟΗΕ και κατά κύριο λόγο το Συμβούλιο Ασφαλείας που είναι αρμόδιο και θεσμικά οπλισμένο για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Δεν λειτουργούν, βέβαια, αυτά πάντα, ιδιαίτερα όταν σε μια διένεξη εμπλέκεται άμεσα ή έμμεσα, αλλά σοβαρά, ένα ή περισσότερα μόνιμα κράτη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Αυτό συμβαίνει σήμερα στην Ουκρανία αλλά και στην περίπτωση της Κύπρου. Σίγουρα ένα σύστημα εγγυήσεων δημιουργεί εξαρτήσεις και περιορίζει την κυριαρχία του κράτους που τελεί υπό τις εγγυήσεις τρίτων. Η ανεξαρτησία του θα είναι πάντα λειψή και κολοβωμένη ενώ η ασφάλειά του θα συνεχίζει να είναι υποτελής στα συμφέροντα και τη βουλιμία εχθρών και φίλων, εγγυητών και μη. Η Κύπρος είναι το παράδειγμα προς αποφυγή.<br /><br />Είναι σαφές πως εάν εγκαθιδρυθεί στην περίπτωση της Ουκρανίας σύστημα εγγυήσεων, όπως τούτο συναφώς μεταδίδεται, οι συνέπειες για την Κύπρο δεν θα είναι αμελητέες. Η κατοχική Τουρκία θα χρησιμοποιεί στο σύστημα εγγυήσεων της Ουκρανίας για ενίσχυση του τουρκικού αφηγήματος ότι οι εγγυήσεις είναι αναγκαίες και στον σύγχρονο κόσμο και ότι είναι χρήσιμες για να επισφραγίζουν την ειρήνη. Θα επικαλείται το γεγονός ότι με τις ευλογιές της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας θα είναι εγγυήτρια στην Ουκρανία, για να μην τις αποποιηθεί στην περίπτωση της Κύπρου. Οι εγγυήσεις για την ανεξαρτησία και ασφάλεια της Ουκρανίας θα τείνουν να νομιμοποιήσουν, αναδρομικά μάλιστα, τις εγγυήσεις αυτού του τύπου μαζί και τις τραγικές συνέπειές τους, όπως ήταν η εισβολή στην Κύπρο, υπό τα ανήσυχα πλην ανεκτικά βλέμματα των συνεγγυητών.<div><br /></div><div><a href="https://www.apopseis.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η «εγγυήτρια» Τουρκία και η «χρήσιμη» Ουκρανία: Μια μη φιλική ενέργεια και το κόστος για την Κύπρο

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ Μπορεί να μειδιάσαμε όταν ακούσαμε πως η Ουκρανία ζητά από την Τουρκία να συμμετάσχει σε ένα σύστημα εγγυήσεων, μαζί με ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ξέρετε ότι ο Κολοκοτρώνης παραμένει αφορισμένος από το Πατριαρχείο;

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/03/aforismos-kolokotroni.jpg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;"><i>«Το μέλλον συχνά είναι προβλέψιμο. Το παρελθόν είναι αυτό που κάθε τόσο αλλάζει». (Ρήση του ρωσικού λαού)</i></span><i>.</i></h3><b>Μιχαλόπουλος Δημήτρης</b><br />Σήμα οιονεί κατατεθέν του Γέρου του Μοριά είναι η περίφημη περικεφαλαία του. Πόθεν όμως προέκυψε; Αν κανείς φαντάζεται πως την “έκανε παραγγελία” σε σιδηρουργό της Ζακύνθου, όπου διέτριβε κατά τη δεύτερη δεκαετία του 19ου αιώνα, κάνει λάθος. Η εν λόγω περικεφαλαία, πράγματι, καθώς και το “σκωτικό αμπέχωνο” με τις θεαματικές επωμίδες που συνεχώς φορούσε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ακόμη το είδος της φουστανέλλας του συναποτελούσαν στολή ταγματάρχη αγγλικού στρατιωτικού σώματος, συγκεκριμένα του “Eλληνικού Ελαφρού Πεζικού του Δούκα της Υόρκης”.<br /><br />Γιατί όμως ο Κολοκοτρώνης επέμενε να φέρει, σε όλη τη διάρκεια της Επανάστασής μας, ενδυμασία διακριτική ανώτερου αξιωματικού βρετανικής στρατιωτικής μονάδας; Και το ερώτημα γίνεται οξύτερο, εάν αναλογιστεί κανείς ότι ο εθνικός μας ήρωας υπήρξε σταθερώς ρωσόφιλος, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώστε τελικώς να του επιβληθεί και θανατική καταδίκη. Παρά τα φαινόμενα, η απάντηση δεν είναι δυσχερής: Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και όλη του η οικογένεια είχαν αφοριστεί στις αρχές του 19ου αιώνα από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.<br /><br />Κατά συνέπεια, ο Γέρος μας διαρκώς φοβόταν μήπως γίνει θύμα βίαιης προσβολής από κάποιον θερμόαιμο “Ελληνοορθόδοξο”. Σταθερώς, λοιπόν, κρατούσε πάνω του τα διάσημα Άγγλου αξιωματικού, ακριβώς για να ανακόψει την ορμή οποιουδήποτε σκόπευε, στο “όνομα της Εκκλησίας”, να παρεμποδίσει ή και να ανακόψει την –με σκοπό την Παλιγγενεσία μας– πολεμική του δράση. Γιατί αφορίστηκε ο Γέρος του Μοριά; Ως συνήθως, η απάντηση βρίσκεται θαμμένη βαθιά στον χρόνο. Έτσι, ακολουθώντας την προτροπή του αρχαίου ιστορικού μας, του Πολύβιου, πρέπει να επιχειρήσουμε βουτιά “μακράς διαρκείας” μέσα στους αιώνες.<div><br />Χριστιανικές εκκλησίες στην Πόλη<br /><br />Κατά τις πρώτες δεκαετίες του 16ου αιώνα, μέγα νομικό ζήτημα αναστάτωσε την πρωτευουσιάνικη ελίτ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εφόσον η Κωνσταντινούπολη είχε καταληφθεί το 1453, εξ εφόδου από το στράτευμα του Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή, γιατί εξακολουθούσαν να υπάρχουν μέσα σε αυτή χριστιανικές εκκλησίες; Σύμφωνα με τη νομοθεσία του Ισλάμ, οίκοι “λατρείας των Χριστιανών” μπορούσαν να λειτουργούν μέσα σε υπό μουσουλμανική κυριαρχία πόλη, μόνο εάν αυτή είχε παραδοθεί με συνθήκη. Εάν, αντιθέτως, αυτή ήταν βιαίως εκπορθημένη, τότε οι εκκλησίες αμέσως μετατρέπονταν σε τζαμιά.<br /><br />Στην Κωνσταντινούπολη, όμως, μόνο η Αγιά Σοφιά είχε γίνει τέμενος του Ισλάμ. Οι άλλες χριστιανικές εκκλησίες υπήρξαν βέβαια αντικείμενο λεηλασίας συχνά καταστροφικής, μα τελικώς δεν είχαν αφαιρεθεί από τη χριστιανική (ελληνοορθόδοξη) λατρεία. Προκειμένου να βρεθεί λύση στο ακανθώδες αυτό ζήτημα, η (για τους Έλληνες δυσμενής) επίλυση του οποίου μπορούσε να απειλήσει ακόμη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έγιναν δίκες, με μαρτυρικές καταθέσεις από υπέργηρους Τούρκους στρατιωτικούς που είχαν μετάσχει στην Άλωση κτλ.<br /><br />Τελικώς τη λύση την έδωσε ο <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Shaykh_al-Isl%C4%81m">Sheikh-ul-Islam</a> (ο Γέρος του Ισλάμ), δηλαδή η μετά τον Σουλτάνο και Χαλίφη ανώτερη θρησκευτική αυθεντία των Μουσουλμάνων. Σε μια μοναδικής ευστροφίας γνωμοδότησή του ο Σεΐχης δήλωσε ότι «ήταν μεν γνωστό πως η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης είχε γίνει βιαίως, αλλά κατά πάσα πιθανότητα αυτή είχε συντελεστεί βάσει συνθηκολόγησης».<br />Τί να σήμαινε το “Παλαιολόγοι”;<br /><br />Η εν λόγω άποψη (χάρη στην οποία σώθηκαν το Πατριαρχείο και ο ελληνικός πληθυσμός της Βασιλεύουσας) δεν είναι τόσο παράλογη, όσο αρχικώς μπορεί να φανεί. Πράγματι, ο τελευταίος Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ Ρωμαίων Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος και πολλοί συναγωνιστές του σκοτώθηκαν πολεμώντας. Το θέμα όμως είναι ότι η μεγάλη πλειονότητα των συμμαχητών του Αυτοκράτορα ήταν Δυτικοευρωπαίοι, κυρίως Ιταλοί.<br /><br />Ο τότε ελληνικός πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης αντιπαθούσε τον Βασιλιά του και δεν έστερξε να αντισταθεί ενεργώς ενάντια στην οθωμανική επιβουλή. Η κατάσταση αυτή, λίγο-πολύ ξεχασμένη σήμερα, έχει αποτυπωθεί σε σημαντικά λογοτεχνήματα, όπως π.χ. “Οι Μαυρόλυκοι” του Θ. Πετσάλη-Διομήδη, αλλά και καλλιτεχνήματα όπως ο πίνακας “Η πτώσις της Κωνσταντινουπόλεως” του Παναγιώτη Ζωγράφου.<br /><br />Γιατί έτσι; Την απάντηση και σε αυτό μπορούμε να βρούμε βαδίζοντας στον δρόμο που μας άνοιξαν Αρχαίοι Έλληνες, συγκεκριμένα εκείνον της ετυμολογίας. Το όνομα της τελευταίας Δυναστείας τής –κατά τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο– “Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Ελληνικού Έθνους” (Βυζαντινής) ήταν: Παλαιολόγοι. Τί μπορεί, όμως, να σημαίνει το επίθετο αυτό; Κάποιους που “παλαιομιλούσαν”; Το ρήμα αυτό είναι ανύπαρκτο. Κάποιους που έλεγαν “παλιοκουβέντες”; Φήμη βλάσφημου δεν περιέβαλε μονάρχη της συγκεκριμένης οικογένειας. Τέλος πάντων… τί;</div><div><br />Η καταγωγή των Παλαιολόγων<br /><br />Τη λύση μας έδωσε ο Κωνσταντίνος Σάθας, ο μέγας μεσαιωνοδίφης από το Γαλαξείδι. Σε έγγραφο βενετικών αρχείων που δημοσίευσε, διευκρινίζεται ότι η απώτερη καταγωγή των Παλαιολόγων εντοπίζεται στο Viterbo της Ιταλίας, πόλη της οποίας το λεκτικό έμβλημα ήταν Vetus Verbum (Παλαιός Λόγος στα λατινικά). O ιδρυτής της Δυναστείας, Μιχαήλ Η΄, απελευθέρωσε μεν την Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους που την είχαν εκπορθήσει το 1204, αλλά επιθυμούσε διακαώς την Ένωση των Εκκλησιών, Καθολικής και Ορθόδοξης, την άρση, με άλλα λόγια, του Σχίσματος του 1054. Την ίδια εκκλησιαστική πολιτική ακολούθησαν και οι περισσότεροι από τους διαδόχους του.<br /><br />Ο τελευταίος, μάλιστα, ο ηρωικός Κωνσταντίνος ΙΑ΄, είχε σε τέτοιο βαθμό εκδηλώσει τα ενωτικά του φρονήματα, ώστε προτίμησε να στεφθεί Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ στον Μυστρά, σε περιβάλλον εξοικειωμένο με τις ιδέες του και όχι στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο πληθυσμός τού ήταν εχθρικός. Η κατάσταση οξύνθηκε ακόμη περισσότερο όταν, το 1451, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος Γ΄, ομόφρων του Κωνσταντίνου ΙΑ΄, αναγκάστηκε, λόγω της εχθρότητας του ποιμνίου του, να φύγει στη Ρώμη, όπου και πέθανε.<br /><br />Έτσι, όταν την άνοιξη του 1453, τα οθωμανικά στρατεύματα έζωσαν την Πόλη, το εκεί Πατριαρχείο είχε de facto καταργηθεί. Ευλόγως λοιπόν ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄, αφότου την κατέκτησε, έσπευσε να το ανασυστήσει, ορθώς θεωρώντας το ως στήριγμα της νεοπαγούς κυριαρχίας του στα Βαλκάνια. Την όλη κατάσταση που έτσι προέκυψε ευθαρσώς την περιγράφει ο εθνικός μας ιστορικός, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος. Αρχικώς, ο Πατριάρχης υπαγόταν στον υπουργό Εξωτερικών της Υψηλής Πύλης (οθωμανικής κυβέρνησης).<br /><br />Κατά συνέπεια, το αξίωμά του ήταν ανάλογο με εκείνο των βασιλέων και είχε δικαίωμα να ασκεί τη δική του εξωτερική πολιτική, εφόσον αυτή δεν έθιγε τα συμφέροντα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με την πάροδο των χρόνων το Πατριαρχείο βέβαια υποβαθμίστηκε, αλλά η υποβάθμιση αυτή ποτέ δεν υπήρξε ριζική. Και πάλι –όπως τονίζει ο εθνικός μας ιστορικός– οι χειρότεροι εχθροί των Κλεφτών υπήρξαν οι καλόγεροι, από τους οποίους προερχόταν ο άγαμος κλήρος, σε αντίθεση με τον έγγαμο, που συχνά αποδείχτηκε συμπαραστάτης των εξεγερμένων Ελλήνων. Έχοντας λοιπόν υπόψη αυτά, μπορούμε να προχωρήσουμε στην εξιστόρηση του δράματος των Κολοκοτρωναίων.</div><div><br />Γιατί αφορίστηκε ο Κολοκοτρώνης<br /><br />Παρά την αγραμματοσύνη του, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν άνθρωπος μεγάλης κουλτούρας και εκπληκτικής οξύνοιας, ακόμη και νομικής. Ταχύτατα, λοιπόν, όπως σαφώς συνάγεται από τα Απομνημονεύματά του, κατανόησε την πηγή της νομιμοποίησης της οθωμανικής κυριαρχίας στην Ελλάδα. Ο Βασιλιάς, Κωνσταντίνος ΙΑ΄, είχε σκοτωθεί χωρίς να υπογράψει καμία συνθήκη. Ποιος λοιπόν νομιμοποιούσε την εξουσία του Σουλτάνου πάνω στους Έλληνες; Το Πατριαρχείο και κατ’ επέκταση ο άγαμος κλήρος, από τον οποίο αναδεικνύονταν οι επίσκοποι.<br /><br />Έτσι, όταν το 1804 (1805;) άρχισε τη δική του εξέγερση κατά των Οθωμανών, εγκαινίασε την επαναστατική του δράση με πράξη αυτόχρημα συμβολική. Οι οπλοφόροι του πιάσανε κοντά στην Τρίπολη τον πρωτοσύγκελλο Χριστιανουπόλεως Άνθιμο Ανδριανόπουλο, τον λήστεψαν, τον κακοποίησαν και –σύμφωνα με παράδοση ακόμη ζωντανή– τον θανάτωσαν. Το μένος των Κολοκοτρωναίων εξηγείται: Όπως φαίνεται, ο εν λόγω πρωτοσύγκελλος δεν ήταν απλός κοτζάμπασης (Χριστιανός προεστός) αλλά “αγιάνης”, θεωρούνταν δηλαδή ίσος με τους Τούρκους προύχοντες.<br /><br />Φυσικά, αναστατώθηκαν οι πάντες και γρήγορα το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εξαπέλυσε κατά των Κολοκοτρωναίων αφορισμό τόσο άγριο, που ράιζαν και οι πέτρες. Το ποιος κατείχε τότε τον πατριαρχικό Θρόνο παραμένει ασαφές. Λέγεται πως ήταν ο –κατόπιν εθνομάρτυρας– Γρηγόριος Ε’, αλλά το πιθανότερο είναι πως υπεύθυνος υπήρξε ο Καλλίνικος Δ’.<br /><br />Όπως και να είναι, άρχισε απηνής διωγμός κατά του Κολοκοτρώνη, των συγγενών και οπαδών του, ο οποίος αποκορυφώθηκε με τη θανάτωση του Γιάννη, αδελφού του Γέρου τού Μοριά, στη Μονή Αιμυαλών, κοντά στη Δημητσάνα, από Χριστιανούς της περιοχής. Λίγο αργότερα, ο ίδιος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, συνειδητοποιώντας πως πια “ο τόπος δεν τον σήκωνε”, κατέφυγε στα Επτάνησα. Έμελλε να ξαναγυρίσει στον τόπο του, στις αρχές του 1821, προκειμένου να πάρει μέρος στην έναρξη του Μεγάλου Σηκωμού.<br /><br />Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε ειρηνικά στις αρχές του 1843 και κηδεύτηκε με μεγάλες τιμές. Αυτό σήμαινε ότι πατριαρχικός αφορισμός είχε de facto αρθεί. Η άρση, όμως, δεν έχει ακόμη γίνει και de jure. Ας ευχηθούμε, λοιπόν, σύντομα να πραγματοποιηθεί και αυτό. Πράγματι, συνιστά ασέβεια το να παραμένει –τυπικώς έστω– αφορισμένος ο άνθρωπος στον οποίο η Σύγχρονη Ελλάδα οφείλει την ύπαρξή της.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ξέρετε ότι ο Κολοκοτρώνης παραμένει αφορισμένος από το Πατριαρχείο;

«Το μέλλον συχνά είναι προβλέψιμο. Το παρελθόν είναι αυτό που κάθε τόσο αλλάζει». (Ρήση του ρωσικού λαού) . Μιχαλόπουλος Δημήτρης Σήμα οιονε...

Διαβάστε την συνέχεια

21ος αιώνας: Η αντίστροφη μέτρηση για τον πλανήτη.

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/03/21os-aiionas.jpg" width="707" /><br /><br /><b>Χρήστου Δημήτρης</b><br />Η πανδημία με τα εκατομμύρια θύματα και την αναταραχή στην ομαλότητα της ζωής, με συνέπειες στην εργασία και το βιοτικό επίπεδο, δεν τρόμαξε όσους σχεδιάζουν να κυριαρχήσουν και να ηγεμονεύσουν στον πλανήτη. Ο νέος ψυχρός πόλεμος, ίσως ο σκληρότερος που θα έχουμε γνωρίσει, απειλεί κυριολεκτικά την επιβίωση των ανθρώπων από την επισιτιστική κρίση που έρχεται. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, ο πλανήτης δεν αντέχει άλλο τις επιβαρύνσεις που προκαλεί η απληστία των ανθρώπων και οι αδιαφορία για τις επόμενες γενιές.<br /><br /><br />Όπως εξήγησε σε συνέντευξή του στο Politico ο επικεφαλής του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος <a href="https://www.wfp.org/conflict-and-hunger">WFP</a> Ντέιβιντ Μπίσλεϊ, ο πόλεμος στην Ουκρανία, που συμπληρώνει έναν μήνα από την έναρξή του, έχει προκαλέσει σοκ στις διεθνές αγορές τροφίμων διαταράσσοντας τις αλυσίδες προμήθειας, εκτοξεύοντας τις τιμές και επιδεινώνοντας το ήδη οξύ πρόβλημα της πείνας ανά την υφήλιο. Οι εξελίξεις αυτές απειλούν να πλήξουν τις φτωχότερες περιοχές του πλανήτη που μαστίζονται από λιμούς, να πυροδοτήσουν εκεί πολιτικό χάος και μια νέα μεταναστευτική κρίση χωρίς προηγούμενο.<br /><br />Όπως ανέφερε ο ίδιος, το σημείο καμπής αναμένεται το φθινόπωρο, όταν θα γίνει πιθανότατα αισθητή ή πλήρης έκταση του προβλήματος. «Αν νομίζετε ότι έχουμε τώρα κόλαση επί γης, ετοιμαστείτε. Αν αγνοήσουμε τη βόρεια Αφρική, τότε θα έρθει στην Ευρώπη. Αν αγνοήσουμε τη Μέση Ανατολή, θα έλθει στην Ευρώπη», προειδοποίησε σημειώνοντας ότι η οικονομική κατάσταση στις εν λόγω περιοχές του πλανήτη είναι χειρότερη απ’ ό,τι στον απόηχο της “Αραβικής Άνοιξης”, ενώ δραματική είναι η κατάσταση και στην υποσαχάρια Αφρική, σε χώρες όπως ο Νίγηρας και η Μπουρκίνα Φάσο.<div><br />Διπλός κίνδυνος για τη Γη<br /><br />Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, οι προειδοποιήσεις για το κλίμα έφτασαν στα επίπεδα συναγερμού. Οι τρομακτικοί καύσωνες (!) στους δύο πόλους της Γης προκαλούν ανησυχία στους επιστήμονες, οι οποίοι έχουν προειδοποιήσει ότι τα “πρωτοφανή” γεγονότα θα μπορούσαν να σηματοδοτήσουν ταχύτερη και απότομη (!) κλιματική κατάρρευση. Οι θερμοκρασίες στην Ανταρκτική έφτασαν σε επίπεδα ρεκόρ στα μέσα του Μαρτίου “αγγίζοντας” κατά τόπους τους 40 βαθμούς (!) Κελσίου πάνω από τις κανονικές τιμές.<br /><br />Οι επιστήμονες ενημέρωσαν ότι τα γεγονότα που εκτυλίσσονται είναι «ιστορικά», «πρωτοφανή» και «δραματικά». Οι καύσωνες στους πόλους, είναι ένα ισχυρό μήνυμα της ζημιάς που προκαλεί η ανθρωπότητα στο κλίμα και η τήξη θα μπορούσε, επίσης, να προκαλέσει περαιτέρω διαδοχικές αλλαγές που θα επιταχύνουν την καταστροφή του κλίματος. Καθώς ο πολικός θαλάσσιος πάγος λιώνει, ιδιαίτερα στην <a href="https://arcticwwf.org/work/climate/">Αρκτική,</a> αποκαλύπτει μια σκοτεινή θάλασσα που απορροφά περισσότερη θερμότητα από τον ανακλαστικό πάγο, θερμαίνοντας περαιτέρω τον πλανήτη. Μεγάλο μέρος του πάγου της Ανταρκτικής καλύπτει τη Γη και η τήξη του ανεβάζει τη στάθμη της θάλασσας.<br /><br />Ο κόσμος βαδίζει «με τα μάτια κλειστά προς την κλιματική καταστροφή» προειδοποίησε ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, εκφράζοντας λύπη για το γεγονός ότι παρά την «επιδείνωση» της κατάστασης, οι μεγάλες οικονομίες εξακολουθούν να αφήνουν τις εκπομπές τους αερίων του θερμοκηπίου να αυξάνονται.</div><div><br />Απληστία στον 21ο αιώνα<br /><br />Και οι ισχυροί της γης αφαιρούν από τις ανάγκες της ζωής οικονομικούς πόρους για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, για λόγους κυριαρχίας. Γνώριζαν πολύ καλά ότι οι φτωχές χώρες, τις οποίες εκμεταλλεύτηκαν ως αποικίες επί αιώνες, δεν μπορούν να θρέψουν τους πληθυσμούς τους, χωρίς επενδύσεις και νέες θέσεις εργασίας στους τομείς της μεταποίησης. Και αφού τις καταλήστευσαν, τις εγκατέλειψαν στην μοίρα τους. Έτσι σήμερα εμποδίζουν με τείχη και θαλάσσιους αποκλεισμούς τους απελπισμένους από την πείνα, την δίψα και τους πολέμους ανθρώπους, όσους προσπαθούν να μετακινηθούν σε ασφαλέστερους τόπους.<br /><br />Αυτό είναι το τίμημα της απληστίας των ανθρώπων, που τους έμαθαν να λένε ότι μετά από 200 ή 300 χρόνια που θα καταστραφεί η Γη, εμείς θα έχουμε πεθάνει, συνεπώς δεν μας νοιάζει!</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

21ος αιώνας: Η αντίστροφη μέτρηση για τον πλανήτη.

Χρήστου Δημήτρης Η πανδημία με τα εκατομμύρια θύματα και την αναταραχή στην ομαλότητα της ζωής, με συνέπειες στην εργασία και το βιοτικό επί...

Διαβάστε την συνέχεια

Μπορούν τα ελληνικά κοιτάσματα να καλύψουν τις ανάγκες της ΕΕ;

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/03/koitasmata_ellada_SLpress.gr_.jpg" width="731" /><br /><br />Φώσκολος Αντώνης<br />Η απόφαση του πρωθυπουργού για την ενεργοποίηση της έρευνας προς εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων σε Ιόνιο και Κρήτη έρχεται να διορθώσει το έγκλημα που έκανε η ΕΕ μετά το 1990 και μέχρι σήμερα. Έκοψε το κλαδί στο οποίο καθότανε και το οποίο την έκανε παγκόσμια υπερδύναμη. Οι γεωφυσικές έρευνες που έκαναν τα ΕΛΠΕ επί 30 μέρες από τις αρχές Φεβρουαρίου στο Ιόνιο με το γεωφυσικό σκάφος S.W. Cook (κόστισαν πάνω από $ 30.000.000) ήταν ο προάγγελος των ανακοινώσεων του πρωθυπουργού για τα ελληνικά κοιτάσματα.<br /><br />Στην περιοχή οι γεωφυσικές έρευνες ξεκίνησαν από την ΔΕΠ-ΕΚΥ υπό την διεύθυνση της κας Φωκιανού. Εντοπίστηκαν τα κοιτάσματα “Πύρρος” και “Αχιλλέας” στο μπλοκ 2 και το κοίτασμα αργού πετρελαίου στον Πατραϊκό Κόλπο. Συνεχίστηκαν επί υφ-υπουργίας Μανιάτη με ανάδοχο την PGS. Αυτό σημαίνει όχι μόνο ότι υπάρχει ενδιαφέρον αλλά και ότι κατά πάσα πιθανότητα υπάρχουν κοιτάσματα.<div><br /></div><div><img height="413" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/03/2022-03-24-11.png" width="640" /><i>Εικόνα 1. Γεωφυσικές έρευνες του σκάφους S.W Cook που έγιναν για λογαριασμό των ΕΛΠΕ από τις 15 Φεβρουαρίου έως τις 5 Μαρτίου 2022, στοιχεία από Νίκο Τριάντη. Περιοχή, Μπλοκ Ιονίου, δυτικά των Παξών.</i><br /><br />Αν δει κάποιος τους στόχους που δημοσίευσε η ΕΔΕΥ, παρατηρούμε ότι υπάρχουν δύο στόχοι στο μπλοκ 2, πολλοί πετρελαϊκοί στόχοι στο μπλοκ του Ιονίου, ένας πετρελαϊκός στόχος στον Πατραϊκό και δύο στόχοι κοραλλιογενών υφάλων τύπου Ζορ, με βιογενές φυσικό αέριο. Όλες οι παραχωρήσεις ανήκουν στα ΕΛΠΕ. Ποια είναι η αξία αυτών των στόχων και η γεωπολιτική τους σημασία;<img height="453" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/03/2022-03-24-12.png" width="640" /><i>Εικόνα 2. ΕΔΕΥ, στόχοι υδρογονανθράκων στο μπλόκ 2, μπλοκ Ιόνιο, μπλοκ 10 και δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης.</i><br /><br />Το μέγεθος των αποθεμάτων φυσικού αερίου στο μπλοκ 2 δεν μπορεί να εκτιμηθεί, ενώ το μέγεθος των αποθεμάτων αργού πετρελαίου στο μπλοκ του Ιονίου ανέρχεται στο ένα δισ. βαρέλια. Η ποιότητα αυτού του πετρελαίου είναι εξαιρετική όπως έδειξαν οι αναρτήσεις της ΕΔΕΥ, αλλά και εργαστηριακές μελέτες του μητρικού πετρώματος γένεσης από τον υπογράφοντα.<br /><br />Δείγματα του μητρικού πετρώματος που αναλύθηκαν στα εργαστήρια γεωχημείας του Ινστιτούτου Ιζηματογενούς Γεωλογίας και Πετρελαίου της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά έδειξαν, μετά ανθρακοπετρογραφικές μελέτες ότι το αργό πετρέλαιο δημιουργήθηκε από τα φύκη Tasmanales, που ευδοκιμούν σε ασβεστολιθικά πετρώματα και είναι πλούσια σε P2O5.<br /><br />Τα ελληνικά κοιτάσματα<br /><br />Tέτοιοι σχηματισμοί υπάρχουν στην Ήπειρο και δημιουργούν/παράγουν πετρέλαιο πλούσιο σε κύκλο-παραφίνες και αρωματικές ενώσεις. Αυτή η ποιότητα αργού πετρελαίου έχει σήμερα στην αγορά πάνω από $ 110/βαρέλι. Τα δείγματα μου τα έστειλε ο πρώην διευθυντής της ΔΕΠ-ΕΚΥ Δρ. Παναγιώτης Συββαίνας. Συμπέρασμα, η αξία του πετρελαίου στο μπλοκ του Ιονίου υπερβαίνει τα $110 δισ.<br /><br />Το κοίτασμα του Πατραϊκού έχει 200 εκατ. βαρέλια, σύμφωνα με εκτίμηση της αμερικανικής εταιρείας Triton Oil Co. Η αξία του κοιτάσματος θα πρέπει να εκτιμάται, με βάση τις τρέχουσες τιμές του αργού πετρελαίου στα $ 20 δισ. Τέλος οι δύο στόχοι στον κόλπο της Κυπαρισσίας έχουν τεράστια γεωπολιτική σημασία. Ο κάθε ταμιευτήρας έχει όγκο όσο περίπου το κοίτασμα Ζορ (αιγυπτιακή ΑΟΖ), άρα το αθροιστικό απόθεμα εκτιμάται πάνω από 53 τρισ. κυβικά πόδια.<br /><br />Αυτό συμπεραίνεται από τις μέχρι στιγμής ανακαλύψεις παρεμφερών κοιτασμάτων βιογενούς φυσικού αερίου που δείχνουν ότι υπάρχει συσχετισμός του όγκου του ταμιευτήρα με το απόθεμα φυσικού αερίου. Το Ζορ έχει 30 τρισ. κυβικά πόδια, ο Γλαύκος (κυπριακή ΑΟΖ) με υπο-τετραπλάσιο όγκο ταμιευτήρα έχει οκτώ τρισ. κυβικά πόδια και η Καλυψώ (κυπριακή ΑΟΖ) με υπο-πενταπλάσιο όγκο ταμιευτήρα έχει έξι τρισ. κυβικά πόδια.<br /><br />Αν θεωρήσουμε –αυτό αποτιμάται από τα γεωφυσικά στοιχεία– ότι οι δύο στόχοι στον κόλπο της Κυπαρισσίας έχουν τουλάχιστον 53 τρισ. κυβικά πόδια, τότε η αξία του κοιτάσματος με μία τιμή των $ 15/1000 κυβικά πόδια ανέρχεται σε $ 795 δισ. Άρα η συνολική αξία των κοιτασμάτων αργού πετρελαίου και φυσικού αερίου των ΕΛΠΕ υπερβαίνει τα $ 925 δισ., διότι ακόμα δεν γνωρίζουμε την αξία των κοιτασμάτων στο μπλοκ 2, δυτικά της Κέρκυρας.</div><div><br />Τα έσοδα του δημοσίου και το ελληνικό κέρδος<br /><br />Δεν είναι μόνο σημαντικά τα έσοδα του δημοσίου, περίπου $ 200 δισ. σε 50 χρόνια, ούτε τα έσοδα των $50 δισ. της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Το σημαντικότερο είναι ότι θα δουλέψουν για 50-60 χρόνια, 25.000 άτομα στον πρωτογενή ενεργειακό τομέα και 75.000 άτομα στον δευτερογενή τομέα. Εάν κατασκευαστεί ο αγωγός EastMed που θα μεταφέρει 20 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως προς την Ευρώπη περνά πάρα πολύ κοντά από τους δύο στόχους φυσικού αερίου που βρίσκονται στον κόλπο της Κυπαρισσίας.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι μπορεί και η Ελλάδα να προσθέσει τουλάχιστον άλλα 30 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως με αποτέλεσμα να διοχετεύονται στην Ευρώπη 50 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως. Αν προσθέσουμε και τα 15 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως που διοχετεύει ο αγωγός ΤΑΠ το άθροισμα των 65 δισ ετησίως που θα παίρνει η Ευρώπη μέσω Ελλάδας, τότε αντισταθμίζονται οι απώλειες των 55 δισ. ετησίως που θα έπαιρνε μέσω Nord Stream II. Να λοιπόν ο ρόλος-κλειδί της Ελλάδας για την απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο.<br /><br />Το ενεργειακό πρόβλημα της Ευρώπης είναι πολύ μεγάλο κάτι που το κατάλαβαν οι Bob Menendez και Mike Pompeo. Το ενεργειακό κενό που θα αφήσει η απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο μπορεί να καλυφθεί από την αξιοποίηση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου. Το μήνυμα είναι σαφέστατο προς όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες ιδιαίτερα προς την ελληνική κυβέρνηση. Η Ευρώπη πριν την ουκρανική κρίση και το κλείσιμο του Nord Stream II, θα είχε ανάγκες σε φυσικό αέριο μέχρι το 2050 της τάξης των 240 δισ. κυβικών μέτρων ετησίως. Με το κλείσιμο του Nord Stream II οι ανάγκες ανέρχονται σε 295 δισ.<br /><br />Ο ρόλος του EastMed<br /><br />Αν με τον EastMed και τα κοιτάσματα της Κυπαρισσίας μπορεί να αναπληρωθεί το αέριο που θα μετέφερε ο Nord Stream II, πώς αναπληρώνονται τα υπόλοιπα 240 δισ. που χρειάζεται ετησίως η Ευρώπη; Προς το παρόν η Ευρώπη εισάγει πανάκριβο υγροποιημένο αέριο από ΗΠΑ (68 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως), από Βόρειο Αφρική (44,5 δισ), που συμπεριλαμβάνουν και τα 10 δισ. υγροποιημένου αερίου που στέλνει η Αίγυπτος. Τέλος, 21,5 δισ. υγροποιημένου φυσικού αερίου που στέλνει ετησίως η Ρωσία και 18 δισ. υγροποιημένου ετησίως που στέλνει το Κατάρ. Άθροισμα 152 δισ. αερίου ανά έτος.<br /><br />Υπάρχει λοιπόν ένα ετήσιο έλλειμμα των 88 δισ. κυβικών μέτρων που θα πρέπει απαραιτήτως να συμπληρωθεί. Αυτό το έλλειμμα μπορεί να καλυφθεί από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου, που υπάρχουν δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης. Εκεί υπάρχουν 14 στόχοι (εικόνα 2), των οποίων η εκμετάλλευση ανήκει στην κοινοπραξία Total-ExxonMobil και ΕΛΠΕ. Τα αποθέματα φυσικού αερίου των 14 στόχων δεν μπορεί να είναι μόνο 2,5 τρισ. κυβικά μέτρα, ιδιαίτερα αν συγκρίνει τους παρεμφερείς στόχους σε Αίγυπτο (Ζορ) και Κύπρο (Γλαύκος και Καλυψώ), την ύπαρξη 291 ηφαιστείων που εκλύουν βιογενές φυσικό αέριο για 1.000.000 χρόνια (εικόνα 3) και τις αμύθητες ποσότητες υδριτών που υπάρχουν δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης (εικόνα 4).</div><div><br /></div><div><img height="392" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/03/2022-03-24-13.png" width="640" /><i>amerikanik;o ΛΝΓ Εικόνα 3. ΕΔΕΥ, οι 291 στόχοι ηφαιστείων που εκλύουν φυσικό αέριο δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης. Σύγκριση με τους στόχους της εικόνας 2.</i><img height="483" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/03/2022-03-24-14.png" width="640" /><i>Εικόνα 4. Πάχη υδριτών δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης. Σύγκριση με τους στόχους φυσικού αερίου της εικόνας 2 και την τοποθεσία τον ηφαιστείων φυσικού αερίου της εικόνας 3.</i><br /><br />Καλό θα είναι η ΕΔΕΥ να επανεξετάσει τα γεωφυσικά δεδομένα της PGS. Από το ύψος του κάθε κοραλλιογενούς υφάλου και το εμβαδόν της βάσης, μπορεί να εκτιμηθεί ο όγκος του κάθε στόχου και με βάση του πορώδους, που είναι περίπου 50%, και την πληρότητά του κατά 33% σε φυσικό αέριο μπορεί να εκτιμηθεί αν τα αποθέματα φυσικού αερίου των 14 στόχων είναι 2,4 τρισ. κυβικά μέτρα ή περισσότερα.<br /><br />Η Ελλάδα, λοιπόν, θα μπορεί δυνητικά να συνεισφέρει στην Ευρώπη για τα επόμενα τουλάχιστον 30 χρόνια τουλάχιστον 98 δισ. αερίου ετησίως. Αυτή ήταν και η παρότρυνση των Menendez και Pompeo. «Η Ευρώπη, αν θέλει ενεργειακή ανεξαρτησία, ας αξιοποιήσει τα κοιτάσματα της λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου» Σε αυτή την λεκάνη συμπεριλαμβάνονται και οι στόχοι στον κόλπο της Κυπαρισσίας και τα κοιτάσματα που υπάρχουν δυτικά και νοτιοδυτικά του νομού Χανίων αλλά και αυτών που βρίσκονται νότια των νομών Ρεθύμνου, Ηρακλείου και Λασιθίου και αυτών που βρίσκονται νοτιοανατολικά της Ιεράπετρας (εικόνα 2).</div><div><br /></div><div><img height="391" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/03/2022-03-24-15.png" width="640" /><i>Εικόνα 5. Οικόπεδο 30.000 τετραγωνικών χλμ που αποκτήθηκε μετά την μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου. Κατά την νορβηγική γεωφυσική εταιρεία TGS-NOPEC υπάρχουν πολλοί στόχοι με βιογενές φυσικό αέριο. Η περιοχή πρέπει να ερευνηθεί ξανά από την ΕΔΕΥ.</i></div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Μπορούν τα ελληνικά κοιτάσματα να καλύψουν τις ανάγκες της ΕΕ;

Φώσκολος Αντώνης Η απόφαση του πρωθυπουργού για την ενεργοποίηση της έρευνας προς εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων σε Ιόνιο και ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Οι γενίτσαροι της ΕΕ» που λένε «πρώτα Ευρωπαίος και μετά Έλληνας».

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/02/stathakopoulos.png"><img src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/02/stathakopoulos-696x388.png" /></a><br /><br />O Δρ Δημ. Σταθακόπουλος γράφει στη προσωπική του σελίδα στο facebook για τους γενίτσαρους «τότε και τώρα»…Τότε για όσους έλεγαν «πρώτα Οθωμανός και μετά Έλληνας» και τώρα για όσους λένε «πρώτα Ευρωπαίος και μετά Έλληνας»…<br /><br />Γράφει:<br /><br />Κλείνοντας η επετειακή μέρα, θέτω το δημόσιο ερώτημα , που δεν έχω ακούσει να τίθεται και επομένως δεν έχει απαντηθεί, (αφού δεν έχει τεθεί, πως άραγε θα απαντηθεί ; ) : <br /><br />*Αφού οι μητέρες των σουλτάνων , ήταν κυρίως μη Τουρκάλες. <br /><br />**Αφού οι σουλτάνοι, ήταν κυρίως διγενείς ( μητέρα άλλης καταγωγής, πατέρας εκ του οίκου του Osman Gazi) , άρα μη “καθαροί” Τούρκοι .<br /><br />*** Αφού οι γενίτσαροι ( οι ειδικές δυνάμεις της εποχής) , ήταν εξισλαμισθέντες νέοι ( πλην Βοσνίων γενιτσάρων που ήταν έτσι και αλλιώς μουσουλμάνοι)<br /><br />**** Αφού οι περισσότεροι αξιωματούχοι, πασάδες, μπέηδες, βοεβόδες κ.ά, ήταν μη Τούρκοι ( Τουρκομάνοι), αλλά γόνοι ντόπιων πληθυσμών που είχαν εξισλαμιστεί,<br /><br />Τότε, γιατί δεν ξεσηκώνονταν , με εσωτερική επανάσταση και επαναφορά στην προτεραία πολιτική κατάσταση , προ Τούρκων ; ( πχ “βυζαντινή” χριστιανική )<br /><br />Πιθανή απάντηση:<br /><br />Διότι, απλά , η ενσωμάτωση και το ” βόλεμά ” τους στην κεντρική διοίκηση του οθωμανικού κράτους , υπερτερούσε της γενετικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής καταγωγής τους. <br /><br />Πανανθρώπινο και διαχρονικό ιστορικό φαινόμενο που ισχύει μέχρι σήμερα.<br /><br />Οι “αλλοτριωμένοι” βολεμένοι , δεν νιώθουν ούτε σκέπτονται πως προδίδουν την καταγωγή τους. <br /><br />Τουναντίον υπερασπίζονται με φανατισμό την επιλογή τους να υπηρετούν κάτι υπερεθνικό κατηγορώντας ως στείρο το στενά εθνικό , έστω και εάν η καταγωγή τους ( έθνος, πολιτισμός, χώρα) καταπιέζεται ή απαξιώνεται από το υπερεθνικό, που αυτοί υπηρετούν.<br /><br />Όπως τότε, οι Οθωμανοί αξιωματούχοι έλεγαν, πρώτα είμαι Οθωμανός και μετά Έλληνας, Γεωργιανός, Αλβανός ή ο,τι δη στην καταγωγή, που στο τέλος τέλος, δεν με ενδιαφέρει κιόλας .<br /><br />Το ακούμε και στις μέρες μας , παρόμοια και ” εκσυγχρονισμένα ” για υπερεθνικούς θεσμούς ( π.χ , πρώτα Ευρωπαίος και μετά Έλληνας ή και καθόλου)<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

«Οι γενίτσαροι της ΕΕ» που λένε «πρώτα Ευρωπαίος και μετά Έλληνας».

O Δρ Δημ. Σταθακόπουλος γράφει στη προσωπική του σελίδα στο facebook για τους γενίτσαρους «τότε και τώρα»…Τότε για όσους έλεγαν «πρώτα Οθωμα...

Διαβάστε την συνέχεια

Ερντογάν: «Από «νονός της τρομοκρατίας» προστάτης του …πολιτισμού».

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/11/erdogan_empire.png"><img height="577" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/11/erdogan_empire-696x803.png" width="697" /></a><br /><br />Γράφει η <b>Κρινιώ Καλογερίδου</b><br /><div>‘Ήταν ένα μαύρο Καλοκαίρι εκείνο του 2020. Μαύρο Καλοκαίρι για τα περικαλλή σύμβολα της Ορθοδοξίας, τα ιερά προσκυνήματα των Ρωμηών του Μικρασιατικού Ελληνισμού (Αγία Σοφία και Μονή της Χώρας) που ξεκίνησαν σαν χριστιανικές Εκκλησίες για να μετατραπούν στη συνέχεια σε μουσουλμανικά τεμένη, αργότερα σε μουσεία και επί Ταγίπ Ερντογάν σε τζαμιά.<br /><br />Ο Ταγίπ Ερντογάν, δυστυχώς, δεν σεβάστηκε κανένα απ’ τα εμβληματικά έργα της Ορθοδοξίας και του Βυζαντίου συμπεριλαμβανομένου και του ιστορικού μνημείου της Αγίας Σοφίας. Το μόνο που ανέδειξε είναι η νεοοθωμανική βαρβαρότητα που οδηγεί στην οπισθοδρόμηση της ιστορίας.<br /><br />Τώρα θα πείτε, και με το δίκιο σας, ότι αυτό ήταν αναμενόμενο με τον ισλαμοφασιστικό προσανατολισμό που έχει πάρει ο Τούρκος Πρόεδρος. Προσανατολισμό ο οποίος ταυτίστηκε με εκείνον του μεγαλοϊδεάτη εθνικιστή συγκυβερνήτη του Ντεβλέτ Μπαχτσελί.<br /><br />Ως εκ τούτου όχι μόνο δεν πείθει ότι η Τουρκία ”ανήκει σε ένα πολιτισμό με βαθιές ρίζες που θεωρεί τη διαφορετικότητα ως πλούτο με βάση τον αμοιβαίο σεβασμό και την αγάπη” (όπως είπε στις ευχές του προς τους Χριστιανούς της χώρας του τον Δεκέμβριο του ’21), αλλά αντίθετα εκδηλώνει συμπεριφορές παραχάραξης της ιστορίας και του πολιτισμού των μειονοτήτων της Τουρκίας.<br /><br />Πρώτος του στόχος είναι η προώθηση της στρατηγικής της ”Γαλάζιας Πατρίδας” του, παράλληλα με την κάλυψη του κενού που άφησαν στον μουσουλμανικό κόσμο οι ήττες των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο και του Ισλαμικού Στρατού στη Συρία. Και τελευταίος η… προστασία του πολιτισμού των μειονοτήτων που οικειοποιήθηκε η Τουρκία.<br /><br />Τρανταχτή απόδειξη είναι το γεγονός ότι, πέρα απ’ τον εξισλαμισμό εκκλησιών (οι οποίες ”κακοποιήθηκαν” λιγότερο από άλλα μνημεία τα οποία υπέστησαν συστηματική καταστροφή απ’ τους Τούρκους), εγκαταλείφθηκαν στο έλεος των αρχαιοκάπηλων και των μισαλλόδοξων μουσουλμάνων ή κατεδαφίστηκαν χώροι προϊστορικοί, της αρχαιότητας και του Μεσαίωνα, με αποτέλεσμα να χαθούν μοναδικά δείγματα πολιτισμού των Χετταίων, των Ελλήνων, των Ρωμαίων, των Βυζαντινών, των Σελτζούκων και των Αράβων.<br /><br />Το παράδοξο ωστόσο είναι ότι τα ως άνω αρνητικά δεδομένα πλαισιώνονται όλο και πιο συχνά (τους τελευταίους, κυρίως, μήνες) από δείγματα ”μετάλλαξης” του Τούρκου Προέδρου, ο οποίος είναι ο κύριος υπεύθυνος για την πολιτιστική βαρβαρότητα σε βάρος μνημείων θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς.<br /><br />Έτσι, κατά τον ίδιο τρόπο που μετάλλαξε την Τουρκία από ένα κοσμικό κράτος σε ένα σύστημα ισλαμικών αποχρώσεων, μετάλλαξε και τον εαυτό του από αδίστακτο ”νονό της τρομοκρατίας” (όπως τον αποκάλεσε πρόσφατα η βουλευτής Σάρα Βάγκενκνεχτ του γερμανικού κόμματος της Αριστεράς ”Die Linke”) σε προστάτη των Γραμμάτων και των Τεχνών. Σε προστάτη του… πολιτισμού, δηλαδή!!!<br /><br />”Γίνονται τέτοια θαύματα;” θα αναρωτηθείτε, δικαιολογημένα.<br /><br />– Γίνονται όταν έχεις το επικοινωνιακό χάρισμα του Ταγίπ Ερντογάν, θα σας έλεγα.<br /><br />Το χάρισμα ενός ηγέτη με την πιο περίπλοκη και αντιφατική προσωπικότητα, αφού — αν και αυταρχικός με δικτατορικά χαρακτηριστικά — παρουσιάζεται πότε ως προστάτης των μεταναστών που παραδίδει μαθήματα ανθρωπισμού στην Ελλάδα, πότε ως διαμεσολαβητής-ειρηνευτής στην ρωσοουκρανική κρίση και πότε ως μεγαλόψυχος προστάτης των διωκόμενων εκπροσώπων του πολιτισμού στη Γερμανία και γενικότερα τη χριστιανική Ευρώπη (βλ. Ρώσοι καλλιτέχνες).<br /><br />Ενδεικτικό παράδειγμα για το τελευταίο είναι η δριμύτατη κριτική που άσκησε για την απόλυση του Ρώσου μαέστρου της Φιλαρμονικής του Μονάχου και φίλου του Πούτιν Βαλερί Γκεργκίεφ, μολονότι ο ίδιος δεν έχει δώσει δείγματα γραφής φιλότεχνου στη χώρα του.<br /><br />Αρκεί να θυμηθούμε το μήνυμά του ”Θα σου κόψω τη γλώσσα” προς την Τουρκάλα τραγουδίστρια Σεζέν Ακσού για τους ”προσβλητικούς” στίχους ενός τραγουδιού της, οι οποίοι προκάλεσαν την οργή του και παραπέμπουν στο άρθρο 299 του ποινικού κώδικα του 2014 περί προσβολής του Πρόεδρο της Δημοκρατίας η οποία επισύρει ποινή από ένα έως τέσσερα χρόνια, αν και η ”προσβολή” πήγαινε στον Αδάμ και την Εύα και όχι στον Ταγίπ Ερντογάν…<br /><br />Αυτό το πνεύμα αντιφατικότητας του Τούρκου Προέδρου σε θέματα πολιτισμού στη χώρα του φαίνεται πως έχει περάσει και στους Τούρκους αρχαιολόγους οι οποίοι κατά κανόνα ”πλαστογραφούν” την ταυτότητα μνημείων ελληνικής προέλευσης παρουσιάζοντάς τα ως ρωμαϊκά ή οθωμανικά.<br /><br />Απ’ το σάρωμα ωστόσο τους αρχαιολογικού παραδείσου που εγκιβωτίζεται στη γη της Μικράς Ασίας διασώθηκε ευτυχώς το 2018 το θρυλικό βυζαντινό παλάτι του Βουκολέοντα της Μεσαιωνικής Κωνσταντινούπολης (στην ακτή της θάλασσας του Μαρμαρά), οι εργασίες για την αναστήλωση του οποίου άρχισαν την ίδια χρονιά με σκοπό να σωθεί το μνημείο (που χτίστηκε το 400 μ Χ) και να μετατραπεί σε υπαίθριο μουσείο.<br /><br />Ας σημειωθεί ότι το εν λόγω παλάτι (που πήρε το όνομά του τον 6ο αι. από ένα άγαλμα ταύρου και λέοντα [ετυμολ. των ελληνικών λέξεων: βους + λέων’] στο μικρό λιμάνι του) ήταν η κύρια κατοικία των Βυζαντινών αυτοκρατόρων μέχρι τους Κομνηνούς (11-12ο αι), οι οποίοι μετέφεραν την έδρα τους στις Βλαχέρνες, ενώ κατά την Ύστερη Βυζαντινή Περίοδο – μετά την εγκατάλειψή του απ’ τους Παλαιολόγους — το παλάτι μετατράπηκε σε φυλακή για πολιτικούς κυρίως κρατούμενους (”Δεσμωτήριον του Βουκολέοντος”).<br /><br />Εκεί – κατά τον βρετανικής υπηκοότητας βυζαντινολόγο Paul Magdalino (”Αυλή και Πρωτεύουσα του Βυζαντίου”) φυλάσσονταν το ακάνθινο στεφάνι του Χριστού, η λόγχη και ο σπόγγος των Παθών του, τα οποία είχαν φέρει – κατά τις παραδόσεις – στην Κωνσταντινούπολη το 1234 (Φραγκοκρατία: 1204-1261) οι Γάλλοι.<br /><br />Η σκαπάνη των Τούρκων αρχαιολόγων (οι οποίοι παραποιούν συνήθως την ιστορική αλήθεια ως προς την ταυτότητα και όχι μόνο των αρχαιολογικών ευρημάτων ειδικά αν είναι ελληνικά), έφερε στο φως — μαζί με τα κτιριακά απομεινάρια του Μεγάλου Παλατίου της Κωνσταντινούπολης (του οποίου ο πάνω όροφος ήταν έπαυλη και ο κάτω στρατώνας), το παρεκκλήσι του (όπου βρέθηκαν ιερά λείψανα) και πολλά δείγματα της κοσμικής βυζαντινής αρχιτεκτονικής τα οποία έφταναν ως το μικρό λιμάνι.<br /><br />Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι σε μυστική έξοδο του υπογείου του Παλατιού του Βουκολέοντα (Οίκου του υπεύθυνου των φρουρίων Ορμίσδα ή Οίκου του Ιουστινιανού) βρέθηκαν πριν από λίγους μήνες (Νοέμβριο του ’21) επτά σκελετοί πολεμιστών οι οποίοι — με την πρόοδο των ανασκαφών — έγιναν εννιά και αποδόθηκαν απ’ τους Τούρκους αρχαιολόγους σε σφαγιασθέντες Βυζαντινούς στρατιώτες από τους Σταυροφόρους της πρώτης άλωσης της Κωνσταντινούπολης (1096-1099).<br /><br />Λεπτομέρειες για την ηλικία, τον ακριβή χρόνο και τον τρόπο θανάτου τους δεν δόθηκαν τότε απ’ τους Τούρκους ανασκαφείς. Ωστόσο οι εργαστηριακές έρευνες που ακολούθησαν διέψευσαν τις εικασίες ότι οι νεκροί έπεσαν θύματα σεισμού όντας φυλακισμένοι στο ”δεσμωτήριο” του παλατιού. Κι αυτό γιατί ένας από τους νεκρούς έφερε πλήγμα στο κρανίο από σπαθί. ΄Οπερ σημαίνει ότι και οι εννιά βρήκαν βίαιο θάνατο.<br /><br />Όσο για το θέμα του χρόνου και του τρόπου θανάτου των πολεμιστών εξακολουθούν να υπάρχουν ερωτηματικά παρά την αρχική (βολική) εκτίμηση των Τούρκων αρχαιολόγων ότι έπεσαν θύματα Σταυροφόρων.<br /><br />Ο εθισμός των Τούρκων αρχαιολόγων στην παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας μάς κάνει επιφυλακτικούς, σε βαθμό που να μην μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο οι εννιά σκελετοί να ανήκουν σε ομαδικό τάφο όχι της εποχής των Σταυροφοριών, αλλά της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης απ’ τους Οθωμανούς Τούρκους.<br /><br />Οι γείτονες εξ Ανατολών δια του υπουργείου Πολιτισμού τους έχουν δώσει δείγματα γραφής, βλέπετε, για τις ημιτελείς, μισοφωτισμένες και παραπλανητικές πρακτικές τους στο θέμα των αρχαιολογικών ανασκαφών, όπως και σ’ αυτό της ανακαίνισης ιστορικών κτιρίων (βλ. Μονή Παναγίας Σουμελά, η οποία ανακαινίστηκε για να πέσει θύμα ”εξισλαμισμού” και βεβήλωσης, όπως συνέβη με την πλειονότητα των ορθόδοξων ιερών προσκυνημάτων και των μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς στην Τουρκία).<br /><br />Την Τουρκία η οποία δεν έχει άλλον τρόπο να επιδείξει την ανωτερότητα της ταυτότητάς της παρά μόνον δια της υφαρπαγής συμβόλων του αρχαιοελληνικού και του βυζαντινού παρελθόντος (βλ. Δικέφαλος Αετός), τα οποία — για να τα οικειοποιείται ετσιθελικά — σημαίνει πως δεν της ανήκουν, γιατί ανήκουν αλλού.<br /><br />Κι αυτό σημαίνει ότι και τον 21ο αιώνα είναι λίγο το φως που αχνοφέγγει στο ”απολίτιστο” πρόσωπο της Τουρκίας. Ως εκ τούτου, τα περί ”σεβασμού στον πολιτισμό” που ακούμε να λέει ο Ταγίπ Ερντογάν είναι έπεα πτερόεντα, αφού την ίδια στιγμή κιόλας που τα λέει τον διαψεύδουν η αλλαγή τοπωνυμίων στα Κατεχόμενα και η αλλαγή ονομάτων στα αιγαιοπελαγίτικα νησιά μας…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ερντογάν: «Από «νονός της τρομοκρατίας» προστάτης του …πολιτισμού».

Γράφει η  Κρινιώ Καλογερίδου ‘Ήταν ένα μαύρο Καλοκαίρι εκείνο του 2020. Μαύρο Καλοκαίρι για τα περικαλλή σύμβολα της Ορθοδοξίας, τα ιερά προ...

Διαβάστε την συνέχεια

Michael Rubin, για EastMed στο National Interest: “ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ” στις ΗΠΑ…

<img border="0" data-original-height="400" data-original-width="790" height="400" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/07/EASTMED_PIPELINE-790x400.jpg" width="790" /><br /><br />Κείμενο γνώμης, του περίφημου αρθρογράφου Michael Rubin, για τον αγωγό EastMed δημοσιεύεται στον αμερικανικό συντηρητικό ιστόποπο <a href="https://nationalinterest.org/blog/buzz/it%E2%80%99s-time-go-all-eastmed-pipeline-201343">National Interest</a>.<br /><br />Στο άρθρο υποστηρίζεται από τον αρθρογράφο ότι η απόφαση της κυβέρνησης του Τζο Μπάιντεν (Biden) να μην υποστηρίξει την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου EastMed στην Ανατολική Μεσόγειο, σε αντίθεση με την στάση που είχαν τηρήσει οι ΗΠΑ επί προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ (Trump), δεν είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες εξελίξεις στην Ουκρανία.<br /><br />Επίσης, αυτή η μεταστροφή της στάσης των ΗΠΑ ενθαρρύνει κράτη όπως η Ρωσία και η Τουρκία, τα οποία επιδιώκουν την αλλαγή των ισορροπιών στην περιοχή και λειτουργούν αποσταθεροποιητικά, και πλήττει την ηγετική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή.<br /><br />Επίσης, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η άρση της υποστήριξης των ΗΠΑ στην κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου EastMed, δεν συμβάλλει στην απεξάρτηση της Ευρώπης από τις ρωσικές ενεργειακές πηγές και δεν συμβάλλει στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.<br /><br />«Πριν από δύο μήνες το Στειτ Ντιπάρτμεντ (State Department) άλλαξε την θέση του για τον αγωγό EastMed το οποίο συνιστούσε ένα αριστούργημα διπλωματίας που έφερνε κοντά ευρωπαϊκά και αραβικά κράτη και ένωνε πρώην αντιπάλους σε ένα κοινό σκοπό. Δυστυχώς συνέβη κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ (Trump) και έτσι έπεσε θύμα όχι μόνο της εχθρότητας της κυβέρνησης Μπάιντεν (Biden) προς τα ορυκτά καύσιμα αλλά και της μανίας του Αμερικανού Προέδρου και του υπουργού Εξωτερικών Άντονι Μπλίκεν (Blinken) να ανατρέψουν κάθε συμφωνία που υποστήριζε η κυβέρνηση Trump χωρίς να αναλογιστούν τα πλεονεκτήματά της».<br /><br />Στη συνέχεια το άρθρο αναφέρεται σε μία σειρά επιχειρημάτων υπέρ της κατασκευής του αγωγού και ασκεί κριτική στη στάση του Ειδικού Προεδρικού Απεσταλμένου για το Κλίμα και πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Τζον Κέρι (John Kerry), ο οποίος αντιτίθεται σθεναρά σε κάθε έργο που κατά τη γνώμη του, αντίκειται στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, έστω και αν αυτό κρίνεται σημαντικό για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα.<br /><br />Η επιβράβευση της Τουρκίας από το State Department και η περαιτέρω ενθάρρυνση της αποσταθεροποιητικής συμπεριφοράς του Τούρκου Πρόεδρου Recep Tayyip Erdogan δεν είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ.<br /><br />Και κάτι τέτοιο γίνεται όταν βρίσκεται υπό εξέταση το ενδεχόμενο μεταφοράς των ενεργειακών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου μέσω του εδάφους της Τουρκίας με την κατασκευή ενός αγωγού. Και εδώ θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η Τουρκία όχι μόνο υποστηρίζει ανοιχτά τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η Hamas αλλά και ότι το Ισλαμικό Κράτος δεν θα είχε εδραιωθεί στη Συρία και στο Ιράκ αν οι μαχητές τους δεν υποστηρίζονταν από την Τουρκία.<br /><br />Και φυσικά πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η Τουρκία συνεχίζει να κατέχει μέρος της Κύπρου στην οποία εισέβαλε, έτσι όπως ακριβώς κάνει σήμερα η Ρωσία στην Ουκρανία.<br /><br />Και όπως αναφέρεται «το να λάβουμε υπόψη μας τις προτάσεις του Erdogan για έναν αγωγό Ισραήλ–Τουρκίας, είναι σαν να δικαιολογούμε τις εκτεταμένες χερσαίες και θαλάσσιες υφαρπαγές του, ιδιαίτερα τη στιγμή που ένας τέτοιος αγωγός, θα παραβίαζε, τουλάχιστον, τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες του Λιβάνου και της Κύπρου, κάτι που οι τούρκοι αναλυτές εξακολουθούν είτε να αγνοούν είτε σκοπίμως να παραβλέπουν»<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Michael Rubin, για EastMed στο National Interest: “ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ” στις ΗΠΑ…

Κείμενο γνώμης, του περίφημου αρθρογράφου Michael Rubin, για τον αγωγό EastMed δημοσιεύεται στον αμερικανικό συντηρητικό ιστόποπο National I...

Διαβάστε την συνέχεια

Πέντε μέτωπα της Ελλάδας με τον σύγχρονο αναθεωρητισμό.

<img height="363" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2015/01/Map-of-Greece-globe-sat.jpg" width="708" /><br /><br />Γιορτάζουμε την επέτειο των 201 ετών από την έναρξη της Ελληνικής Επαναστάσεως με τον νου μας στραμμένο στον Ελληνισμό της Ουκρανίας και ειδικότερα της Μαριούπολης. Φέτος ειδικά έχουμε στο νου και στην καρδιά μας μία άλλη σημαντική επέτειο, τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Την κατάληξη της μακροχρόνιας Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Ανατολής.<br /><br />Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΟΛΕΒΑ<br />Πρόκειται για μία αλυσίδα γεγονότων που έχουν ως κοινό στοιχείο τον εθνικισμό των Οθωμανών, των Νεοτούρκων και των Κεμαλικών. Αλλά και μετά το 1922 ο ίδιος προκλητικός γείτονας συνέχισε τη δράση του, αρχικά κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως, Ίμβρου και Τενέδου και μετά κατά του Ελληνισμού της Κύπρου. Άμεση συνέχεια των ιστορικών γεγονότων είναι ο Νέος Οθωμανισμός του Ερντογάν και οι παράνομες διεκδικήσεις της Άγκυρας.<br /><br />Στην Ελλάδα ορισμένοι προτείνουν την αναθεώρηση της Ιστορίας με πρόθεση να εξωραϊσθεί η Οθωμανική τυραννία και να ξεχαστούν οι σφαγές των Νεοτούρκων και των Κεμαλικών κατά του Ελληνισμού. Το πνεύμα των αναθεωρητών είναι: Αφού στο παρελθόν οι Τούρκοι ήσαν «καλοί» άρα και τώρα είναι ακίνδυνοι. Πρόκειται για απαράδεκτη νοοτροπία, η οποία αλλοιώνει το παρελθόν σκοπίμως.<br /><br />Η ταραγμένη εποχή μας απαιτεί να δώσουμε έμφαση στα εθνικά θέματα:<br />Η Κύπρος μας ήταν και είναι πάντα άρρηκτα δεμένη με τη μοίρα του υπόλοιπου Ελληνισμού. Το 1821 ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός και 400 κληρικοί και λαϊκοί εκτελέσθηκαν από τους Οθωμανούς λόγω υποψιών για τη συμμετοχή τους στην Πανελλήνια Επανάσταση. Η Κύπρος πρέπει να απαλλαγεί από την κατοχή του Αττίλα και να παραμείνει προσανατολισμένη στις παραδόσεις της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού.<br /><br />Η Μακεδονία πλήρωσε βαρύτατο φόρο αίματος στην πανεθνική εξέγερση του 1821. Ο Εμμανουήλ Παππάς ξεσήκωσε την Χαλκιδική και το Άγιον Όρος και ο Καρατάσος, ο Ζαφειράκης και ο Γάτσος την Έδεσσα και την Ημαθία. Ο ισχυρός τουρκικός στρατός του Αμπού Λουμπούτ κατέπνιξε στο αίμα την επανάσταση των Ελλήνων Μακεδόνων. Οι Νεομάρτυρες της Νάουσας του 1822 βροντοφωνάζουν ότι η Μακεδονία είναι Ελληνική. Δεν πρέπει να δεχθούμε αλλαγές στα σχολικά βιβλία μας περικόπτοντας τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο (όπως έγινε επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ). Είναι ανάγκη να βρούμε έναν νόμιμο τρόπο να καταγγείλουμε τη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία παραβιάζεται και θα παραβιάζεται διαρκώς από το κράτος των Σκοπίων.<br /><br />Η Ήπειρος ήταν ενιαία και είχε πλειοψηφία ελληνικού πληθυσμού κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Τα σύνορα του 1913 χώρισαν τη Βόρειο Ήπειρο και την παραχώρησαν στην Αλβανία, αν και την είχε απελευθερώσει ο Ελληνικός Στρατός, όπως και το 1940. Η παρακαταθήκη του Πατροκοσμά, που απαγχονίσθηκε στο Κολικόντασι, και η εθνική και εκπαιδευτική προσφορά της Μοσχόπολης μάς υποχρεώνουν να μην λησμονούμε και σήμερα τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών.<br /><br />Η Θράκη έδωσε στον αγώνα τον Άγιο και Εθνομάρτυρα Κύριλλο ΣΤ΄, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, και τους θαλασσόλυκους Αντώνη και Δόμνα Βισβίζη. Ας μην επιτρέψουμε σήμερα στο μακρύ χέρι του τουρκικού επεκτατισμού να αναστατώσει την ειρηνική συμβίωση Χριστιανών και Μουσουλμάνων.<br /><br />Τα νησιά του Αιγαίου χάρισαν στην Επανάσταση γενναίους ναυτικούς και μπουρλοτιέρηδες, αλλά υπέστησαν καταστροφές, όπως εκείνες της Χίου, των Ψαρών και της Κάσου. Ας αποτρέψουμε τις διεκδικήσεις και τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο μας!<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Πέντε μέτωπα της Ελλάδας με τον σύγχρονο αναθεωρητισμό.

Γιορτάζουμε την επέτειο των 201 ετών από την έναρξη της Ελληνικής Επαναστάσεως με τον νου μας στραμμένο στον Ελληνισμό της Ουκρανίας και ειδ...

Διαβάστε την συνέχεια