Πανικός για την Ουκρανία μετά μήνες αμεριμνησίας!

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/02/MITSOTAKIS-MICHEL-scaled.jpg"><img height="381" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2022/02/MITSOTAKIS-MICHEL-scaled.jpg" width="742" /></a><br /><br /><b>Aλέξανδρος Τάρκας</b><br />Απόλυτος αιφνιδιασμός και μέγιστη ολιγωρία στη λήψη των αποφάσεων για τη θωράκιση της οικονομίας και της ενεργειακής τροφοδοσίας της χώρας χαρακτηρίζουν τη στάση του Μεγάρου Μαξίμου ενώπιον της κορύφωσης της κρίσης στην Ουκρανία.<br /><br />Αν και η -εκ μέρους της Ρωσίας- τεχνητή αύξηση των τιμών του φυσικού αερίου είχε καταγραφεί ήδη από τα μέσα του περασμένου καλοκαιριού και ο Αμερικανός πρεσβευτής Τζ. Πάιατ προέβη -πριν από τα τέλη Νοεμβρίου- σε απόρρητη ενημέρωση προς την κυβέρνηση για τις επικείμενες σοβαρότατες εξελίξεις, ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης συνειδητοποιεί καθυστερημένα το μέγεθος της κρίσης που πλήττει και την Ελλάδα.<br /><br />Ο κ. Μητσοτάκης είχε τηλεδιάσκεψη με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σ. Μισέλ και συγκάλεσε, μόλις προχθές (!), ειδική σύσκεψη «στην οποία» -σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση- «συζητήθηκαν όλα τα πιθανά σενάρια με στόχο την ασφάλεια της τροφοδοσίας σε φυσικό αέριο». <br /><br />Ασφαλώς, παρόμοιες συσκέψεις θα έπρεπε να είχαν συγκληθεί από το Νοέμβριο κατόπιν των συγκεκριμένων προειδοποιήσεων του κ. Πάιατ, που επιβεβαιώνονται στο έπακρο, και όχι κατόπιν εορτής. Άλλωστε ούτε και ο πρόεδρος Βλ. Πούτιν άφησε περιθώρια ψευδαισθήσεων στον κ. Μητσοτάκη κατά τη συνάντησή τους, στο Σότσι, στις 8 Δεκεμβρίου. Γι’ αυτό και, μεταξύ ξένων διπλωματών στην Αθήνα, ακούγονται διάφορες -επιεικώς απαράδεκτες- ειρωνείες για τις προτεραιότητες του Μαξίμου.<br /><br />Η ηπιότερη εκ των ειρωνειών επισημαίνει ότι, ενώ η κυβέρνηση αποδεικνύεται πλήρως δεκτική έναντι της Ουάσιγκτον σε όλα τα άλλα ζητήματα, δεν έδειξε εμπιστοσύνη στον Αμερικανό πρεσβευτή στο θέμα που αποδεικνύεται κατεξοχήν καθοριστικό για την ελληνική οικονομία και την επιβίωση επιχειρήσεων και νοικοκυριών μετά και την πανδημία του Covid. Αντίθετα, αξιολογήθηκαν σαν πιο αξιόπιστες οι εκτιμήσεις κάποιων ημιαρμοδίων της Ε.Ε. ότι η Μόσχα έκανε απλή «επίδειξη ισχύος» στα σύνορα με την Ουκρανία και ότι η συγκέντρωση δυνάμεων ήταν μικρότερη απ’ ό,τι έδειχναν τα αμερικανικά στοιχεία. <br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, το ανησυχητικό σκηνικό διαμορφώνεται ως εξής:<br />Η Ελλάδα θα βρεθεί, σύντομα, μπροστά στο μέγιστο πρόβλημα είτε περιορισμού (μέχρι διακοπής) του εισαγόμενου φυσικού αερίου από τη Ρωσία είτε διατήρησης της τιμής του σε υψηλότατα επίπεδα επί πολλούς μήνες. Με δεδομένο ότι το 55% των εισαγωγών γίνεται από τη ρωσική Gazprom ή θυγατρικές και συνεργάτες της, οι επιπτώσεις θα είναι τεράστιες για την εθνική οικονομία και τον Έλληνα μέσο πολίτη.<div><br />Η Αθήνα θα κληθεί να υιοθετήσει πακέτο αυστηρότατων κυρώσεων της Ε.Ε. σε βάρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Παρά τις επιφυλάξεις Βερολίνου και Παρισιού έναντι των σκληρών προτάσεων της Ουάσιγκτον, οι τελευταίες πληροφορίες κάνουν λόγο για ευθυγράμμιση ΗΠΑ και Ε.Ε. Μεταξύ άλλων, θα απαγορευθούν οι εξαγωγές ακόμα και υλικών διπλής (πολιτικής και στρατιωτικής) χρήσης και όλες οι συναλλαγές με κρατικούς φορείς της Ρωσίας (συμπεριλαμβανομένων των αμυντικών βιομηχανιών από τις οποίες εξαρτώνται ορισμένα συστήματα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων). Αντιγράφοντας το πρόσφατο μοντέλο των κυρώσεων κατά της Βενεζουέλας, οι ΗΠΑ θα λάβουν μέτρα και κατά ευρωπαϊκών εταιριών που τυχόν θα συναλλάσσονται με τη Ρωσία βασιζόμενες στο επιχείρημα ότι δεν τις αφορά η αμερικανική νομοθεσία.</div><div>  <br />Παρά τις προσδοκίες της ελληνικής κυβέρνησης ότι οι κυρώσεις της Ε.Ε. θα συνοδευθούν με μέτρα των Βρυξελλών για απρόσκοπτη προμήθεια φυσικού αερίου και γενναιόδωρη στήριξη επιχειρήσεων και νοικοκυριών, δεν υπάρχει καμιά σχετική εγγύηση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξασφάλισε την υπόσχεση του Λευκού Οίκου και του Στέητ Ντηπάρτμεντ για την προμήθεια μεγάλων ποσοτήτων υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), αλλά οι τιμές θα είναι πολύ αυξημένες και οι μεταφορές με τάνκερ και οι συνδεόμενες διαδικασίες θα διαρκούν ως και 15 ημέρες. Ασφαλώς, τα υψηλά τιμολόγια του LNG οδηγούν και σε αύξηση των τιμολογίων του ηλεκτρικού.</div><div>  <br />Το κρίσιμο σημείο εντοπίζεται στη συνέχιση ή μη της παροχής ρωσικού φυσικού αερίου μέσω των αγωγών Turk Stream και Trans Balkan (Διαβαλκανικού). Σε περίπτωση διακοπής, η μόνη εναλλακτική είναι η ευρεία χρήση του LNG μέσω των εγκαταστάσεων της Ρεβυθούσας που -παρά την αναβάθμισή τους- λειτουργούν σήμερα κάτω του 50% της δυναμικότητάς τους. Λόγω των έκτακτων αναγκών, η δυναμικότητα επείγει να αυξηθεί στο 100%, χωρίς αυτό να είναι βέβαιο τεχνικά ή εφικτό για μακρύ χρονικό διάστημα. <br /><br />Παράλληλα, συνεχίζονται οι επαφές της Αθήνας με την Ουάσιγκτον για αμιγώς στρατιωτικά θέματα. Οι δύο πλευρές συγκλίνουν ως προς την ακώλυτη χρήση του λιμένα της Αλεξανδρούπολης και τις αεροπορικές επιχειρήσεις Πληροφοριών, Επιτήρησης και Αναγνώρισης (ISR). Αντίθετα, δεν υπάρχει ακόμα σύγκλιση απόψεων σχετικά με την παραχώρηση μεγάλων εγκαταστάσεων διοικητικής υποστήριξης και τη χρήση εναέριων μέσων υψηλής τεχνολογίας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πανικός για την Ουκρανία μετά μήνες αμεριμνησίας!

Aλέξανδρος Τάρκας Απόλυτος αιφνιδιασμός και μέγιστη ολιγωρία στη λήψη των αποφάσεων για τη θωράκιση της οικονομίας και της ενεργειακής τροφο...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελληνοτουρκικά: Η δυσκολότερη περίοδος μετά τα Ίμια.

<img height="383" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=shutterstock_1812149020_2.jpg" width="734" /><br /><br /><b>Κώστας Λάβδας</b><br />Ενώ η συνοχή και η συλλογική βούληση δοκιμάζονται στο ΝΑΤΟ, ενόψει της επιμονής του Κρεμλίνου να διατηρήσει την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης αποφεύγοντας παράλληλα την περαιτέρω διεύρυνση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, η Τουρκία επιλέγει να εστιαστεί σε έναν δυνάμει αντίπαλο, που όμως είναι μέλος του ΝΑΤΟ από την μακρινή δεκαετία του 1950 όπως και η ίδια.<br /><br />Οι νέες «διερευνητικές επαφές» (διερευνητικές συνομιλίες -exploratory talks- είναι ο διεθνής όρος) θα πρέπει οπωσδήποτε να αναβληθούν τη στιγμή που η Τουρκία ουσιαστικά επιχειρεί να "γκριζάρει" και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.<br /><br />Στην Άγκυρα, η επίκληση της «γαλάζιας πατρίδας» σημαίνει την προσπάθεια της Τουρκίας να γίνει θαλάσσια δύναμη αλλά με όρους και προθέσεις κατάκτησης ζωτικού χώρου. Σε αυτή τη βάση, την οποία έχουμε αναλύσει στο παρελθόν, η κυβέρνηση Ερντογάν αλλά και η κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση, δηλώνουν τώρα ότι «αν η Ελλάδα δεν αλλάξει στάση» ως προς την «στρατικοποίηση», θα τεθεί υπό αμφισβήτηση η ελληνική κυριαρχία των νησιών του ανατολικού Αιγαίου.<br /><br />Με άλλα λόγια, η Τουρκία επιχειρεί τώρα να «γκριζάρει» όχι πια περιοχές και βραχονησίδες αλλά μεγάλα ελληνικά νησιά. Με στόχο να αφεθούν τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου χωρίς άμυνα ώστε στην κατάλληλη συγκυρία, μετά από κάποια επεισόδια που θα προκληθούν με την κατάλληλη προβοκάτσια η τουρκική αποβατική δύναμη απέναντι να επιχειρήσει την κατάληψη ενός νησιού. Και να ακολουθήσει μια διαπραγμάτευση με την Ελλάδα σε μειονεκτική θέση.<br /><br />Ως προς την Ελλάδα, η Τουρκία χτίζει συστηματικά και μετά -σε περιόδους μεγάλης κρίσης όπως η σημερινή με το Ουκρανικό- επιχειρεί να πραγματοποιήσει κέρδη. Ούτε μένει στα λόγια: το τουρκολιβυκό μνημόνιο υφίσταται, η κατοχή την Κύπρο υφίσταται, το γκριζάρισμα με τα Ίμια υφίσταται.<br /><br />Γι' αυτό και η γενικότερη ενίσχυση της πολυεπίπεδης αποτροπής αλλά και η συμφωνία με τη Γαλλία, την οποία κάποιοι (λίγοι) εισηγούμαστε επί χρόνια, είναι κρίσιμοι παράγοντες, ανεξαρτήτως του περισσότερο «πολυτελούς» ερωτήματος για την κάλυψη της ΑΟΖ. Έχουμε εισέλθει σε μια κρίσιμη περίοδο, ίσως την δυσκολότερη μετά τα Ίμια. Αν δεν προσέξουμε ιδιαίτερα, κινητοποιώντας κάθε δυνατότητα παγκοσμίως, το 2020 θα φαίνεται σχεδόν άσκηση επί χάρτου.<br /><br />Για τις ΗΠΑ, το θεμελιώδες πρόβλημα των ΗΠΑ με την Τουρκία αναφέρεται στην παράμετρο των σχέσεών της με την Ρωσία (S-400 κλπ). Στο πλαίσιο της ουκρανικής κρίσης είναι προφανές ότι η Τουρκία θα επιχειρήσει να διαδραματίσει πάλι τον επιτήδειο ουδέτερο, ακόμη και τον πρόθυμο διαμεσολαβητή. Όσο η κρίση δεν οδηγείται σε πλήρη ρήξη και πόλεμο, η Άγκυρα θα εμφανίζεται ενισχυμένη.<br /><br />Μια πλήρης ρήξη ΗΠΑ – Ρωσίας θα αποτελέσει κρίσιμο, ακόμη και υπαρξιακό τεστ για την Άγκυρα. Αλλά όπως είχα εξηγήσει αναλυτικά από το τέλος Ιανουαρίου, δεν επίκειται πόλεμος αλλά μια δυστυχώς δύσκολη, μακρότατη και εξαιρετικά επώδυνη διαπραγμάτευση σε πολλά επίπεδα, διανθισμένη με ελεγχόμενες τοπικές συγκρούσεις και με κεντρικά διακυβεύματα την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης και τα όρια της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ. Η Τουρκία θα το εκμεταλλευτεί επενδύοντας στην ανάγκη του ΝΑΤΟ για κοινό μέτωπο. Η Ελλάδα, από την πλευρά της, δεν μπορεί παρά να στηρίζει πάντοτε την εδαφική και κυριαρχική ακεραιότητα των υπαρχόντων κρατών βάσει των συνθηκών.<br /><br />Παράλληλα, εάν οι ΗΠΑ προχωρήσουν σε συμφωνία με την Τουρκία για την προμήθεια 40 νέας τεχνολογίας F-16 (Viper) και τον εκσυγχρονισμό 80 παλαιάς από αυτά που έχει ήδη η Τουρκία, η τουρκική πολεμική αεροπορία θα παραμείνει επικίνδυνη αλλά η Άγκυρα δεν θα έχει άμεσα λόγο να προκαλέσει κρίση με την Ελλάδα. Εάν το Κογκρέσο μπλοκάρει τη συμφωνία, η Τουρκία θα βοηθήσει ακόμη περισσότερο την Ρωσία, την οποία θα ενδιέφερε κυρίως μια εσωτερική σύγκρουση στο ΝΑΤΟ, π.χ. με ένα «θερμό επεισόδιο» μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας.<br /><br />Με δυο λόγια, όπως εξηγώ επί χρόνια, ενώ ο Ερντογάν αποτελεί ειδικότερα πονοκέφαλο για τη Δύση, η αναθεωρητική Τουρκία γενικώς αποτελεί πονοκέφαλο για την περιοχή μας.<br /><br />Για την Ελλάδα, οι εξελίξεις σημαίνουν πρωτίστως ότι η εύθραυστη ισορροπία μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας θα διαμορφώνεται στο εξής σε ένα επίσης εύθραυστο και απρόβλεπτο περιφερειακό και διεθνές περιβάλλον. Στο οποίο ένας μεγάλος πόλεμος δεν είναι ιδιαίτερα πιθανός, αλλά πολλοί μικροί πόλεμοι είναι.<br /><br /><b><i>* Ο Κώστας Α. Λάβδας είναι Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.</i></b><div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ελληνοτουρκικά: Η δυσκολότερη περίοδος μετά τα Ίμια.

Κώστας Λάβδας Ενώ η συνοχή και η συλλογική βούληση δοκιμάζονται στο ΝΑΤΟ, ενόψει της επιμονής του Κρεμλίνου να διατηρήσει την ενεργειακή εξά...

Διαβάστε την συνέχεια

Αγία Σοφία: «Η μετατροπή της σε τζαμί είναι ενάντια στο Κοράνι», λέει τούρκος θεολόγος

<img height="333" src="https://i0.wp.com/infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2022/02/ImgSrc-2022-02-18T091002.601.jpg?fit=640%2C415&ssl=1" width="803" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Κανείς δεν χρειάζεται την Αγία Σοφία ως τζαμί»</span></h3><b>Δήμητρα Κυρανούδη</b><div>Μια συνέντευξη Τούρκου θεολόγου για τις ψηφοθηρικές βλέψεις Ερντογάν πίσω από τα σχέδια μετατροπής της Αγίας Σοφίας δημοσιεύει η SZ. <br /><br />Με αφορμή την επικείμενη απόφαση της τουρκικής δικαιοσύνης για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, η Süddeutsche Zeitung δημοσιεύει συνέντευξη με τον Τούρκο θεολόγο, συγγραφέα και ειδικό σε θέματα Ισλάμ και Τουρκίας Τζεμίλ Κιλίτς σχετικά με τους λόγους του Ερντογάν για μια τέτοια κίνηση αλλά και τον συμβολισμό της Αγίας Σοφίας σήμερα στον ισλαμικό κόσμο. Η SZ υπενθυμίζει ότι η Αγία Σοφία, σύμβολο του Βυζαντίου με ιστορία πάνω από 1500 χρόνια, μετατράπηκε σε τζαμί μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, ενώ το 1935 επί Κεμάλ Ατατούρκ μετατράπηκε σε μουσείο. «Κανείς δεν χρειάζεται την Αγία Σοφία ως τζαμί. Υπάρχουν αρκετοί τόποι λατρείας στην Κωνσταντινούπολη» αναφέρει ο Τζεμίλ Κιλίτς συμπληρώνοντας: «Ο πρόεδρος Ερντογάν θέλει να κερδίσει το χαμένο έδαφος μεταξύ των ψηφοφόρων. Λόγω της οικονομικής δυσπραγίας που επέφερε η πανδημία του κορωνοϊού, η κυβέρνηση βρίσκεται υπό πίεση. Με την Αγία Σοφία ο πρόεδρος θέλει να αποσπάσει την προσοχή από τα οικονομικά προβλήματα».<br /><br />Ο Τζεμίλ Κιλίτς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα αποφανθεί το τουρκικό δικαστήριο αλλά θεωρεί ότι επειδή η κυβέρνηση έχει θέσει το ζήτημα πολύ υψηλά στην ατζέντα, ο Ερντογάν θα πρέπει να το υλοποιήσει. «Εάν οι δικαστές κρίνουν ανενεργό το κεμαλικό διάταγμα -το οποίο υποθέτω- η Αγία Σοφία θα πρέπει να χαρακτηρισθεί ως τζαμί. H κυβέρνηση δεν οφείλει να καταργήσει εντελώς το μουσείο. Μπορεί να το αφήσει ανοιχτό στους τουρίστες αλλά το κτίσμα θα μπορεί να χρησιμοποιείται για προσευχή σε ειδικές περιστάσεις ως τζαμί.» Όπως εκτιμά η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί είναι εφικτή «διότι δυστυχώς υπάρχει ένα προοηγούμενο: η εκκλησία της Μονής της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη. Μετά από πολλές προσφυγές, η εκκλησία μετατράπηκε από το 2017 σε τζαμί». Αναφέρει επίσης ότι το θέμα της μετατροπής της Αγίας Σοφίας δεν είναι κάτι νέο αλλά χρησιμοποιείται ήδη από τη δεκαετία του 50 από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. «Προσωπικά πιστεύω ότι Αγία Σοφία πρέπει να παραμείνει μουσείο» αναφέρει ο Τούρκος θεολόγος.<br /><br /><a href="https://www.dw.com/el/%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%B6%CE%B1%CE%BC%CE%AF/a-54006140#"><img height="360" src="https://static.dw.com/image/17749694_404.jpg" width="640" /></a><br /><i>Βυζαντινό ψηφιδωτό της Αγίας Σοφίας</i><br /><br />Η Τουρκία και το «σύνδρομο κατωτερότητας»<div><br />Όσο για εκείνους που επιθυμούν την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, επικαλούμενοι τον Μωάμεθ Β', ο οποίος την μετέτρεψε σε τζαμί ένα χρόνο μετά την άλωση της Πόλης, ο Τζεμίλ Κιλίτς αναφέρει: «Ο Σουλτάνος ​​Μωάμεθ Β' διατήρησε την εκκλησία. Διατήρησε το όνομα του κτίσματος. Δεν κατέστρεψε τις χριστιανικές τοιχογραφίες κα τα μωσαϊκά, αλλά πέρασε από πάνω τους μια επίστρωση βερνικιού. Ο Σουλτάνος ​​Μωάμεθ δεν ήταν Ταλιμπάν! Ήθελε να προστατεύσει και να διατηρήσει την Αγία Σοφία.»</div><div><br /></div><div> Σε ερώτημα κατά πόσο η σχεδιαζόμενη νέα χρήση της Αγίας Σοφίας έχει ως στόχο την απομάκρυνση ακόμη περισσότερο από το κεμαλικό κοσμικό κράτος, ο Τούρκος θεολόγος απαντά ότι πράγματι αυτός είναι ο στόχος του Ερντογάν. «Ο υπ. Εξωτερικών ανήγαγε την τύχη της Αγίας Σοφίας σε ζήτημα τουρκικής κυριαρχίας απορρίπτοντας κάθε ένσταση από το εξωτερικό. Τι σχέση έχει η Αγία Σοφία με την κυριαρχία της Τουρκίας; Ο ισλαμικός κόσμος έχει σύνδρομο κατωτερότητας έναντι της Δύσης. Η Τουρκία είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Εδώ και 300 χρόνια είναι αδύναμη: πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά. Για τον λόγο αυτό οι Τούρκοι θέλουμε να βγαίνουμε μπροστά. Αλλά έτσι ξεγελάμε μόνο τον εαυτό μας.» Τέλος ο Τζεμίλ Κιλίτς εκτιμά ότι η απόφαση του Ερντογάν για την Αγία Σοφία θα μπορούσε να αυξήσει τη δημοφιλία του στον ισλαμικό κόσμο: «Στην αντίληψη του ισλαμικού κόσμου τρεις είναι οι τόποι μεγάλης θρησκευτικής σημασίας: η Κάαμπα στη Μέκκα, το τέμενος Αλ Ακσά στην Ιερουσαλήμ και η Αγία Σοφία».<br /><br /><a href="https://www.dw.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Αγία Σοφία: «Η μετατροπή της σε τζαμί είναι ενάντια στο Κοράνι», λέει τούρκος θεολόγος

«Κανείς δεν χρειάζεται την Αγία Σοφία ως τζαμί» Δήμητρα Κυρανούδη Μια συνέντευξη Τούρκου θεολόγου για τις ψηφοθηρικές βλέψεις Ερντογάν πίσω ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί Σαουδάραβες, ΗΑΕ, Μπαχρέιν «τα βρήκαν» με το Ισραήλ; Το μπλοκάρισμα του Σουέζ έγινε τυχαία;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="390" src="https://www.youtube.com/embed/tcVwajP8z1o" width="722" youtube-src-id="tcVwajP8z1o"></iframe></div><div><br /></div><a href="http://esxatianasxesi.blogspot.com/">πηγή</a><div><br /></div><div><br /></div><div>Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Γιατί Σαουδάραβες, ΗΑΕ, Μπαχρέιν «τα βρήκαν» με το Ισραήλ; Το μπλοκάρισμα του Σουέζ έγινε τυχαία;

πηγή Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Διαβάστε την συνέχεια

Παίζει σε δύο ταμπλό η Ελλάδα στην ουκρανική κρίση-Μητσοτάκης "με τον χωροφύλαξ", Δένδιας "με τον αστυφύλαξ".

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2022-02/dendias-mitsotakis-skalia-maksimou.jpeg?itok=iUdsXp8r" width="737" /><br /><br />Η κυβέρνηση νομίζει πως βρήκε την "Σολομώντειο λύση" για να κερδίσει χρόνο-Ν. Δένδιας σε συνέδριο: Κρατώ τη διαβεβαίωση Λαβρόφ ότι η Ρωσία δεν πρόκειται να εισβάλει στην Ουκρανία<br /><br />Hθέση της χώρας μας στην ουκρανική κρίση είναι πάρα πολύ λεπτή. Είναι τρομερά δύσκολο να ισορροπήσει ανάμεσα στις εσχάτως πολύ καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ και στις παραδοσιακές αγαστές με την Ρωσία. <br /><br />Για αυτό κατά πως φαίνεται η κυβέρνηση επέλεξε την "Σολωμόντειο λύση"... Ο πρωθυπουργός θα χαϊδεύει τα αυτιά Αμερικανών και Ευρωπαίων και ο υπουργός Εξωτερικών θα κρατάει ζεστή την Μόσχα. <br /><br />Με αφορμή το μπαράζ επαφών τις τελευταίες μέρες ο κ. Μητσοτάκης παίζει "με τον χωροφύλαξ" και δήλωσε : Θα αντιδράσουμε συντονισμένα σε περίπτωση Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, χωρίς να αποκλίνει ούτε εκατοστό από την επίσημη αμερικανική θέση όπως εκφράστηκε από τον Πρόεδρο Μπάιντεν στο τελευταίο διάγγελμά του. Συν τοις άλλοις σήμερα το απόγευμα θα συναντηθεί και με την Καμάλα Χάρις. Η οποία προ ολίγου δήλωσε: Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με τους συμμάχους τους, θα επιβάλουν σημαντικό και άνευ προηγουμένου οικονομικό κόστος στη Ρωσία, εάν εισβάλει περαιτέρω στην Ουκρανία,<br /><br />Τα εθνικά σύνορα δεν πρέπει να αλλάζουν με τη βία, είπε η Αμερικανίδα αντιπρόεδρος. <br />"Έχουμε προετοιμάσει οικονομικά μέτρα που θα είναι γρήγορα, αυστηρά και ενιαία", δήλωσε η Χάρις. "Θα στοχεύσουμε τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τις βασικές βιομηχανίες της Ρωσίας".<br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα σταματήσουν με τα οικονομικά μέτρα, αλλά θα ενισχύσουν περαιτέρω την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, δήλωσε η Χάρις στη Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια, στην οποία συμμετείχε αυτοπροσώπως. <br /> <br />Την ίδια στιγμή ο κ. Δένδιας παίζει "με τον αστυφύλαξ"...<br /><br />"Γυρνώντας χθες από τη Μόσχα, έφερα μαζί μου την ευθεία τοποθέτηση του συναδέλφου μου, κ. Σεργκέι Λαβρόφ, ότι η Ρωσία δεν πρόκειται να εισβάλει στην Ουκρανία. Και νομίζω ότι θα ήθελα να κρατήσω αυτή την ευθεία τοποθέτηση της ρωσικής πλευράς, διότι οτιδήποτε συνιστά άλλη αντιμετώπιση θα δημιουργήσει ένα τεράστιο χάος", δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκος Δένδιας.<br /><br />Σε διαδικτυακή του παρέμβαση σε Ημερίδα που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Γλαύκος Κληρίδης και το Wilfried Martens Center For European Studies σχετικά με το Μέλλον της Ευρώπης, ο κ. Δένδιας αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, λέγοντας ότι "όπως εξαιρετικά είπε ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης, θα βγούμε όλοι χαμένοι".<br /><br /><i>"Δεν μπορώ να διανοηθώ στον 21ο αιώνα ότι μια μεγάλη χώρα όπως η Ρωσία, η οποία εξ αντικειμένου πρέπει να αποτελέσει τμήμα της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας -δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε, η Ευρώπη φτάνει στα Ουράλια- θα αντιδράσει με αυτόν τον τρόπο", επισήμανε ο κ. Δένδιας και προσέθεσε: "Διατηρώ την εδραία πεποίθηση ότι το ομογενοποιημένο μέτωπο των συμμάχων-χωρών του ΝΑΤΟ, αλλά και πολλών άλλων χωρών, οι οποίες τάσσονται με την άποψη του Διεθνούς Δικαίου, της εδαφικής ακεραιότητας, της ανεξαρτησίας των κρατών, θα ασκήσει με ακριβώς αυτήν την ενότητα, η οποία είναι προφανής πλέον την πειθώ που απαιτείται στη ρωσική πλευρά, αν σκεφτόταν κάτι τέτοιο να το αποφύγει".</i><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Παίζει σε δύο ταμπλό η Ελλάδα στην ουκρανική κρίση-Μητσοτάκης "με τον χωροφύλαξ", Δένδιας "με τον αστυφύλαξ".

Η κυβέρνηση νομίζει πως βρήκε την "Σολομώντειο λύση" για να κερδίσει χρόνο-Ν. Δένδιας σε συνέδριο: Κρατώ τη διαβεβαίωση Λαβρόφ ότι...

Διαβάστε την συνέχεια

Δύο χρόνια μετά την επίθεση στον Έβρο – Το “σύστημα Σόρος” και ο ρόλος του

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/03/soros-turkia.jpg" width="732" /><br /><br /><b>Καραμπελιάς Γιώργος</b><br />Ήταν σχεδόν δύο χρόνια πριν, όταν εκδηλώθηκε η υβριδική επίθεση της Τουρκίας στον Έβρο με όπλο παράνομους μετανάστες. Η απρόσμενη για πολλούς ελληνική αντίδραση μπορεί να είχε χειροκροτηθεί με ενθουσιασμό από τον ελληνικό λαό, αλλά είχε ανησυχήσει και θορυβήσει διεθνή και εγχώρια κέντρα, που έχουν κάνει το μεταναστευτικό ιδεολογία και επάγγελμα. Κατ’ εξοχήν είχε θορυβήσει το “σύστημα Σόρος”, το διεθνές δίκτυο του μεγαλοχρηματιστή, την Open Society.<br /><br />Παράρτημα της στην Ελλάδα είναι η οργάνωση Solidarity Now που ασχολείται προνομιακά με το μεταναστευτικό και έχει ως διακηρυγμένο στόχο μια πολυπολιτισμική κοινωνία, μέσω της ανάμειξης των πληθυσμών. Αυτό το δίκτυο είναι εξαιρετικά ισχυρό, διότι έχει μεγάλη διείσδυση σε όλη σχεδόν την ευρωπαϊκή και αμερικανική κεντροαριστερά και κεντροδεξιά. Τωόντι, ο Σόρος ανήκει σε εκείνη την πτέρυγα του διεθνούς κατεστημένου που θεωρεί πως η Τουρκία πρέπει να συγκρατηθεί στα πλαίσια της Δύσης με κάθε τίμημα, ώστε να αποφευχθεί η προσέγγισή της με τη Ρωσία. Ειδικά τώρα, με το Ουκρανικό σε έξαρση, τη θέση αυτή συμμερίζεται και η κυβέρνηση Μπάιντεν.<br /><br />Ο Σόρος διατηρεί προνομιακές σχέσεις με πολλούς πολιτικούς και διανοουμένους της Δύσης, ενώ στην Ελλάδα είναι γνωστοί οι δεσμοί του με τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Γιάννη Βαρουφάκη. Ελέγχει δε άμεσα, ή επηρεάζει ένα μεγάλο μέρος των πλέον εμβληματικών ΜΜΕ της Δύσης, ιδιαίτερα τα λεγόμενα φιλελεύθερα, όπως είναι οι New York Times και η Le Monde. Έτσι, είχε μέσω δημοσιευμάτων στηρίξει την Τουρκία του Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα, μετά την αποτροπή της απόπειρας εισβολής. Στις δε 4 Μαρτίου 2020, είχε δημοσιεύσει άρθρο στους Financial Times με τον εύγλωττο τίτλο “Η Ευρώπη πρέπει να στηρίξει την Τουρκία μπροστά στα ρωσικά εγκλήματα πολέμου στη Συρία”.<div><br />Καταιγίδα συκοφαντικών άρθρων<br /><br />Σ’ αυτό υπογράμμιζε πως η κρίση του προσφυγικού-μεταναστευτικού οφείλεται στα ρωσικά εγκλήματα και πως πρέπει να στηριχτεί η Τουρκία από την ΕΕ. Αυτό το άρθρο είχε δημοσιευτεί ενώ εξελίσσονταν οι τουρκικές προβοκάτσιες στον Έβρο. Aίφνης είχε ακολουθήσει μια πλημμυρίδα άρθρων, παρεμβάσεων και συλλογικών κειμένων εναντίον της Ελλάδας σε όλη τη Δύση, κυρίως από έντυπα και φορείς που συνδέονται με το “σύστημα Σόρος”.<br /><br />Το συκοφαντικό άρθρο των New York Times (10 Μαρτίου 2020) με τίτλο “‘We Are Like Animals’: Inside Greece’s Secret Site for Migrants” (το υπέγραφαν οι <a href="https://www.nytimes.com/by/matina-stevis-gridneff">Ματίνα Στεβή-Gridneff</a>, <a href="https://www.nytimes.com/by/patrick-kingsley">Patrick Kingsley</a>, <a href="https://www.nytimes.com/by/haley-willis">Haley Willis</a>, <a href="https://www.nytimes.com/by/sarah-almukhtar">Sarah Almukhtar</a> and <a href="https://www.nytimes.com/by/malachy-browne">Malachy Browne</a>) ήταν το επιστέγασμα σειράς ανάλογων δημοσιευμάτων. Ήδη, στις 7 Μαρτίου, η Ματίνα Στεβή-Γκριντνέφ, σε άρθρο της, μιλούσε για παραστρατιωτικούς που στρέφονται εναντίον των μεταναστών («Vigilantes in Greece Say “No More” to Migrants»).<br /><br />Στις 3 Μαρτίου, η ίδια απέδιδε τον θάνατο του μωρού μετά το βούλιαγμα της βάρκας στους Έλληνες («Child Dies at Sea as Greece Cracks Down on Migrants From Turkey»). Όσο για την τουρκική απειλή εναντίον της Ελλάδας και της Ευρώπης, αποδίδεται, ήδη στις 29 Φεβρουαρίου σαν «κραυγή αγωνίας» της Τουρκίας. (Βλέπε Ματίνα Στεβή-Γκριντνέφ, Patrick Kingsley, <a href="https://www.nytimes.com/2020/02/28/world/europe/turkey-refugees-Geece-erdogan.html?searchResultPosition=6">«Turkey, Pressing E.U. for Help in Syria, Threatens to Open Borders to Refugees»).</a><br /><br />Ανάλογα άρθρα δημοσιεύονται στη γαλλική Le Monde: Στις 4 Μαρτίου, η <a href="https://www.lemonde.fr/signataires/marina-rafenberg/">Marina Rafenberg</a> αναφέρει ότι οι μετανάστες βασανίζονται και ληστεύονται από τους Έλληνες, σύμφωνα με δηλώσεις τους («A la frontière en état de siège entre Grèce et Turquie: Nous avons été battus, dépouillés, nous n’avons plus nos téléphones»). Η ίδια αναφέρεται στο θέμα που ανέκυψε από τα ψεύδη των Νew York Times στις 13 Μαρτίου υπό τον τίτλο «En Grèce, les refoulements des migrants à la frontière indignent les ONG». Και θα μπορούσα να συνεχίσω με σειρά άλλων κειμένων.<br /><a href="https://slpress.gr/news/oi-kyrioteres-simerines-eidiseis-mechri-tis-14-00-savvato-19-2-22/"> </a><br /></div><div>Το “σύστημα Σόρος” στην Ευρώπη<br /><br />Πάντως, το αποκορύφωμα αυτής της προπαγάνδας αποτελεί κείμενο Ευρωπαίων διανοουμένων, το οποίο είχε δημοσιευτεί στη Le Monde, στις 10 Μαρτίου 2020 και απηχούσε ανοικτά τις τουρκικές θέσεις. Το κείμενο ήταν συντεταγμένο προφανώς από τους Έλληνες υπογράφοντες, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι νυν ή πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Ας σημειωθεί ότι το κείμενο είχε σχεδόν κρατηθεί “μυστικό” στην Ελλάδα, με την έννοια ότι δεν το είχαν μεταφράσει.<br /><br />Δεκάδες Ευρωπαίοι διανοούμενοι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι καλούσαν την ΕΕ όχι απλώς να πάψει να στηρίζει την Ελλάδα, αλλά και να παρέμβει εναντίον της ελληνικής Δημοκρατίας, επιβραβεύοντας ανοικτά την τουρκική πολιτική της εργαλειοποίησης των μεταναστών και της παραβίασης των συνόρων. Το κείμενο εκείνο είχαν υπογράψει “βαριά ονόματα” της αριστερής ευρωπαϊκής δικαιωματιστικής διανόησης (Γιούργκεν Χάμπερμας, Εντγκάρ Μορέν, Γκρέγκορ Γκύζι(!), Ετιέν Μπαλιμπάρ κ.ά.). Και προφανώς έχει συνταχθεί από ανθρώπους σχετικούς με το ζήτημα και όχι προφανώς από τον Μπαλιμπάρ, τον 92άχρονο Χάμπερμας, ή τον 100χρονο Εντγκάρ Μορέν.<br /><br />Οι Έλληνες υπογράφοντες ανήκουν στον ευρύτερο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς: Ο Γιάννης Βαρουφάκης, ο άνθρωπος που κατά δήλωσή του «γνώρισε τον Σόρος στον Τσίπρα», έχει μιλήσει επανειλημμένα για τον «αποκλεισμό» που κάνει η Ελλάδα στην Τουρκία στο Αιγαίο, καθώς και στο ζήτημα των αγωγών. Ο Δημήτρης Χριστόπουλος, μέλος του “Κέντρου Έρευνας Μειονοτικών Ομάδων”, έχει “διακριθεί”, εδώ και δεκαετίες, σε όλες της απόπειρες εθνοαποδόμησης, από το Σχέδιο Ανάν μέχρι τη Συμφωνία των Πρεσπών.<br /><br />Το 2014, ως υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, είχε πρωτοστατήσει στον αποκλεισμό από το ευρωψηφοδέλτιο της Σαμπιχά Σουλεϊμάν ως “αντιτουρκικής” υποψηφιότητας. Υπογράφει επίσης η Ελληνογαλλίδα και διδάσκουσα στην Οξφόρδη, Καλυψώ Νικολαΐδη, σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου από 1996 έως το 2004, η Αθηνά Αθανασίου, πανεπιστημιακός με ειδίκευση στις “σπουδές φύλου”, καθώς και οι Αριστείδης Μπαλτάς και Κώστας Δουζίνας, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.<br />Ένα επαίσχυντο κείμενο<br /><br />Το κείμενο εκείνο κατηγορούσε την Ελλάδα για το κλείσιμο των συνόρων και για προσωρινή την αναστολή των διαδικασιών χορήγησης ασύλου, χαρακτηρίζοντάς τα «ηθικό σκάνδαλο». Kαλούσε την ΕΕ, ή οποιαδήποτε χώρα της Ένωσης, να επέμβει ανοικτά και να επιβάλει στην Ελλάδα άνοιγμα των συνόρων και την αποδοχή των τουρκικών εκβιασμών!<br /><br />Χαρακτηριστικά ανέφερε: «Δεν υπάρχει λόγος να περιμένουμε κάποια απατηλή ομοφωνία… Ένα μόνο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης αρκεί για να κινήσει τη διαδικασία που προβλέπεται από το ευρωπαϊκό δίκαιο. Εάν κανένα από αυτά δεν το πράξει, η Πρόεδρος της Επιτροπής, η οποία είναι θεματοφύλακας των Συνθηκών, οφείλει να αναλάβει τις υποχρεώσεις της εντολής της – και, εάν χρειαστεί, εναπόκειται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να θέσει την Επιτροπή ενώπιον των ευθυνών της».<br /><br />Δεν χρειάζεται, λοιπόν, «κάποια απατηλή ομοφωνία»! Στο κείμενο, “παραδόξως”, δεν γινόταν καμία αναφορά στην Τουρκία και την εργαλειοποίηση των μεταναστών και προσφύγων, ένα κράτος-δολοφόνο, που καταγγέλλεται συνεχώς και από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για πληθώρα εγκλημάτων. Τον ανοικτά φιλοτουρκικό χαρακτήρα εκείνου του κειμένου αποκαλύπτει και μια ακόμα σκανδαλώδης αναφορά, εκπορευόμενη κατ’ ευθείαν από το οπλοστάσιο που χρησιμοποιεί το “σύστημα Σόρος”, η οποία τα φορτώνει όλα στον «εγκληματία Άσαντ», έτσι ώστε να γίνεται και το απαραίτητο αντιρωσικό “άνοιγμα” προς την Τουρκία και το ΝΑΤΟ:<br /><br />«Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού μετέθεσε τις ευθύνες της στην Τουρκία, χαιρετίζει τον ρόλο της “ασπίδας” (σύμφωνα με την έκφραση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν) ενός κράτους-μέλους της, της Ελλάδας, εναντίον του κύματος των μεταναστών, καθιστώντας αδύνατη την υποδοχή αυτών που δραπετεύουν από τη φρίκη ενός πολέμου που διεξάγεται εναντίον τους από ένα εγκληματικό κράτος».<br /><br />Οι υπογράφοντες έβλεπαν εγκλήματα μόνον στο συριακό κράτος και όχι στην ισλαμοφασιστική Τουρκία, που έχει εισβάλει σε ξένο κράτος, ή στους γενοκτόνους τζιχαντιστές. Και προφανώς οι Ευρωπαίοι διανοούμενοι της δικαιωματιστικής Αριστεράς δεν θα είχαν –από όσο γνωρίζουμε από άλλες τοποθετήσεις τους– καμία αντίρρηση να καταγγείλουν την πολιτική της Τουρκίας. Απλώς, μέσα στην “ανθρωπιστική” ευκολία τους, υπέγραψαν ένα ακόμα κείμενο, μια και τους το είχε ζητήσει ο Yanis!<br /><br />Μήπως όμως οι συντάκτες εκείνου του κειμένου είχαν συμβουλευτεί τον “διανοούμενο” συνυπογράφοντα, Γκρέγκορ Γκύζι, με την πλούσια προϋπηρεσία του στη Στάζι; Πάντως, με τον ένα ή άλλο τρόπο, συμμετείχαν στον υβριδικό πόλεμο του Ερντογάν εναντίον της Ελλάδας. Γνωρίζαμε τον βαθύτατο ξεπεσμό της δικαιωματιστικής διανόησης της κάποτε Αριστεράς. Απλά, πριν δύο χρόνια ξεπέρασαν τον ίδιο τον εαυτό τους. Όσο για τους εμπνευστές εκείνου του επαίσχυντου κειμένου, μένουμε εδώ στην προφανή κι αδιαμφισβήτητη συμπόρευση με τη λογική που έχει όχι μόνο το “σύστημα Σόρος”, αλλά και ο Ερντογάν.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Δύο χρόνια μετά την επίθεση στον Έβρο – Το “σύστημα Σόρος” και ο ρόλος του

Καραμπελιάς Γιώργος Ήταν σχεδόν δύο χρόνια πριν, όταν εκδηλώθηκε η υβριδική επίθεση της Τουρκίας στον Έβρο με όπλο παράνομους μετανάστες. Η ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία ως νυμφευμένος “macho αρσενικός” και το Ισραήλ σε ρόλο “ερωμένης”

<img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2022/02/ISRAEL-TURKEY-FLAGS-790x400.jpg" width="767" /><br /><br />Του <b>ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ</b><br />Οι Τουρκο-Ισραηλινές σχέσεις οδεύουν σε εκτόνωση και αυτό, μέσα από το πρίσμα της διεθνούς πρακτικής, είναι και αναμενόμενο. Το ερώτημα για την Κύπρο και την Ελλάδα, είναι ποια μορφή θα πάρουν οι σχέσεις της Άγκυρας και του Ιερουσαλήμ, μετά που θα καταλαγιάσει η διπλωματική σκόνη της αποκατάστασης των σχέσεων. Και, πιο συγκεκριμένα, που το πάει το Ισραήλ. Για το που το πάει η Τουρκία δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Η δική μου εκτίμηση είναι πως σύντομα θα υπάρξει ανταλλαγή πρέσβεων που θα συμβολίζει αυτή την αποκατάσταση. Ταυτόχρονα εκτιμώ πως οι σχέσεις αυτές δεν θα επανέλθουν στην προτέρα τους μορφή, δηλαδή, πριν την περίοδο 2009-2010.<br /><br />Η ρήξη προέκυψε τότε- αν και είχε αρχίσει από πολύ πριν- το 2009, όταν στην ετήσια συνάντηση του Νταβός ο τότε πρωθυπουργός Ερντογάν κατηγόρησε τον Πρόεδρο του Ισραήλ και τους Ισραηλινούς ως “δολοφόνους”. Ακολούθησε η αιματηρή σύγκρουση στη Μεσόγειο με το “Μαβί Μαρμαρά” που είχε 11 Τούρκους νεκρούς. Ποια υπήρξε η φυσιομορφία των Τουρκο- Ισραηλινών σχέσεων πριν το 2009/10 και, ειδικά, πως την αντιλαμβάνονταν οι Τούρκοι; Για αυτούς ήταν η σχέση του “παντρεμένου με την ερωμένη”.<br /><br />Δεν χρησιμοποιώ τυχαία τη φράση αυτή. Υπήρξε η αγαπημένη φράση των Τούρκων για να χαρακτηρίζουν και να εξηγούν σε τρίτους τις σχέσεις των δυο κρατών από το 1948, όταν ιδρύθηκε το εβραϊκό κράτος. Η Κεμαλική Τουρκία υπήρξε το πρώτο μουσουλμανικό κράτος το οποίο αναγνώρισε, μεγαλόψυχα, το Ισραήλ. Από τότε η Άγκυρα δεν έπαυσε να ζητά τα ρέστα από το Ισραήλ και την εβραϊκή διασπορά. Σε κάθε τέτοια μορφή σχέσης, η ερωμένη θα πρέπει να κάνει το κάθε χατήρι του macho άντρα, αλλά δεν πρέπει να ακούγεται ούτε και να φαίνεται. Η αμοιβή της είναι η ευχαρίστησή της από τη σχέση αλλά και η προστασία που μεγαλόψυχα της παρέχεται.<br /><br />Τούρκοι διπλωμάτες (π.χ. ο ΥΠΕΞ Ilter Turkmen και κάτω), έτσι χαρακτήριζαν τις σχέσεις της χώρας τους με το Ισραήλ στους διαδρόμους του Αμερικανικού Κογκρέσου και σε διάφορα φόρα της αμερικανικής πρωτεύουσας, όταν οι σχέσεις βρίσκονταν στην εκστασιακή τους άνθηση. Και το έκαναν με μεγάλη ευαρέσκεια.<br /><br />Παρεμπιπτόντως, και το υπογραμμίζω διότι η macho αυτή αντίληψη συνιστά τη βασική συνισταμένη της νοοτροπίας των Τούρκων για τα πράγματα, γενικά. Όλοι οι “γείτονες” των Τούρκων πρέπει ανεξαίρετα να γνωρίζουν τη θέση τους (“haddini bil”), έναντι στη “Buyuk” (Μεγάλη) Τουρκία. Και να αναγνωρίζουν με τις συμπεριφορές τους την Τουρκική ηγεμονία.<br /><br />Όπως και με Ισραήλ, έτσι θέλουν και θα ήθελαν να είναι και η σχέση τους με την Ελλάδα. Με αυτούς καβάλα στο άλογο και να κουνούν τα πόδια τους. Χρησιμοποιούν μάλιστα ως παράδειγμα και τη γεωγραφική αποτύπωση σε χάρτες της Ελλάδας και της Τουρκίας και πως το γεωγραφικό αυτό σχήμα συνηγορεί και ενισχύει την αντίληψη τους αυτή.<br /><br />Ο Πρωθυπουργός Οζάλ έκανε τέτοια σχόλια, όπως και άλλα σεξουαλικά υπονοούμενα εξηγώντας, π.χ., γιατί η Τουρκία είναι πληθυσμιακά πολύ μεγαλύτερη από την Ελλάδα. Και το έκανε και αυτός με ευαρέσκεια. Με την Κύπρο πάντα είχαν πρόβλημα οι Τούρκοι διότι το γεωγραφικό της σχήμα και ειδικά η προεξοχή της Καρπασίας με κατεύθυνση προς το υπογάστριο του κράτους τους, δεν επιτρέπει, τέτοιες macho αναφορές. Αντίθετα μάλιστα.<br /><br />Το εβραϊκό κράτος αποδέχονταν αυτή την Τουρκική νοοτροπία και συμπεριφορά αδιαμαρτύρητα, εκλογικεύοντάς την με πολλές και διάφορες δικαιολογίες. Μερικές από αυτές ήταν πως αυτή είναι η φύση των Τούρκων η οποία προκύπτει από το Οσμανλικό τους παρελθόν, από τη νοοτροπία του κατακτητή καθώς και αυτή του αφέντη έναντι του ραγιά, κ.λπ.<br /><br />Ωστόσο πίσω από αυτές τις εκλογικεύσεις πριν το 2009-10, αλλά μέχρι και σήμερα, βρίσκονται οι αντιλήψεις του Ισραηλινού βαθέως κράτους αναφορικά με την Τουρκία. Το ισραηλινό βαθύ κράτος πάντοτε θεωρούσε την Τουρκία, Κεμαλική ή Ισλαμιστική, ως ένα εν δυνάμει σύμμαχο τους έναντι στον παν-αραβισμό και τον Αραβικό εθνικοσοσιαλισμό (του Νάσσερ). Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950- όχι πριν- την θεωρούσαν και ως ανάχωμα κατά του Σοβιετικού κομμουνισμού. Σήμερα την θεωρούν ως (σουννιτικό) ανάχωμα εναντίον του (σιιτικού) καθεστώτος των Μουλλάδων του Ιράν.<br /><br />Ένας τέτοιος εκπρόσωπος του βαθέως κράτους είναι ο γεννημένος στις ΗΠΑ Dore Gold, σύμβουλος Ισραηλινών πρωθυπουργών, Αντιπρόσωπος του Ισραήλ στον ΟΗΕ (1997-1999), ΓΔ του ΥΠΕΞ (2015-6), και παντοτινός θαμώνας σε συντηρητικές δεξαμενές σκέψεις του Ισραήλ. Ως παραδειγματικός εκπρόσωπος του βαθέως κράτους, ο Gold ουδέποτε συμφιλιώθηκε με την “απώλεια” της Τουρκίας. Αυτό προκύπτει από τις δημόσιες παρεμβάσεις του και τις κατά καιρούς επισκέψεις του στην Τουρκία σε περιόδους κρίσεων (δημόσιες και μυστικές ) για να εξασκήσει τις διαπραγματευτικές τους ικανότητες και για τις οποίες περηφανεύεται.<br /><br />Κριτήριο του πάντα υπήρξε το κυνικό “κοινό” συμφέρον μεταξύ του κράτους του και της Τουρκίας, ανεξάρτητα από τις κατά καιρούς συστηματικές διώξεις και δολοφονίες Εβραίων στην Τουρκία και τον εγγενή αντισημιτισμό που είναι διάχυτος στο τουρκικό κράτος και κοινωνία. Πρόσφατα, και με όλη τη φιλολογία που αναπτύσσεται γύρω από τα Τουρκο-Ισραηλινά, ο Gold επανήλθε με ένα κείμενο του (στην Jerusalem Post 27/2/22) πραγματικά αξεπέραστο. Θαυμάστε την επιχειρηματολογία του βαθέως κράτους.<br /><br />Ο Gold μας πάει πίσω στον Β´ΠΠ. Βάζει στη θέση της Σοβιετικής Ένωσης την Τουρκία και στη θέση του Χίτλερ το Ιράν. Ποια πρέπει να είναι η επιλογή του Ισραήλ ανάμεσα στα δυο κακά, ρωτά; Η απάντηση είναι μία: όπως και το 1941 με τη συμμαχία της Δύσης με τον Στάλιν ενάντια στον Χίτλερ. Έχουμε, γράφει ο Gold, κοινά συμφέροντα με την Τουρκία κατά του σημερινού “Χίτλερ” – που είναι ένα δυνητικά πυρηνικό Ιράν και ο επεκτατισμός του.<br /><br />Αναφορικά με το Ιράν υπάρχει στην πραγματικότητα μια διχογνωμία στο βαθύ κράτος. Η μια θέση είναι πως το Ιράν των Μουλλάδων αποτελεί υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ και πως είναι θέμα χρόνου να αποκτήσει και πυρηνικά όπλα που θα του επιτρέπουν να αφανίσει το Ισραήλ. Η άλλη είναι πως ναι μεν το Ιράν αποτελεί απειλή στα περιφερειακά συμφέροντα και τις φιλοδοξίες της Ιερουσαλήμ, αλλά πως δεν αποτελεί υπαρξιακή απειλή για το εβραϊκό κράτος. Διότι οι Μουλλάδες γνωρίζουν πολύ καλά τη συμβατική, αλλά στο τέλος της ημέρας, και την πυρηνική (αποτρεπτική) ικανότητα του Ισραήλ. Κανένα κράτος δεν συμπεριφέρεται αυτοκαταστροφικά, όταν έχει να αντιμετωπίσει τέτοιας μορφής διλήμματα.<br /><br />Επειδή από το 2010 τα στρατηγικά δεδομένα έχουν αλλάξει άρδην υπέρ του Ισραήλ, το τελευταίο δεν έχει πλέον ανάγκη την Τουρκία, όπως παλαιότερα. Το Ισραήλ είναι το 2022 μεγάλη ενεργειακή δύναμη, έχει σιδεροκέφαλη θεσμική σχέση με την Αίγυπτο – μια άλλη ισχυρή δύναμη και αναδυόμενος παγκόσμιος ενεργειακός γίγαντας- έχει αναπτύξει μη ανατρέψιμες σχέσεις με την Κύπρο και την Ελλάδα και, τέλος, με τη βοήθεια της κυβέρνησης Τραμπ, βρήκε εύφορο στρατηγικό έδαφος στα Αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου. Είναι δε κοινό μυστικό, για παράδειγμα, πως υφίσταται ντε φάκτο στρατηγική συμμαχία Ισραήλ – Σαουδικής Αραβίας.<br /><br />Ο Gold γράφει πως ναι, θα αποκατασταθούν οι σχέσεις αλλά αυτές θα πάρουν χρόνο λόγω της Τουρκικής πολιτικής στο Παλαιστινιακό, προσθέτοντας πως λόγω της ακύρωσης του αγωγού East Med, ανοίγει ο δρόμος για αγωγό προς την Τουρκία μέσω του Ισραήλ που θα καταστήσει την Τουρκία “ενεργειακό κόμβο”. Και εδώ θέλω να καταλήξω. Ο Gold δεν κάνει παρά μόνο μια πολύ έμμεση αναφορά στις σχέσεις Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας και αυτό έχει τη σημασία του.<br /><br />Επανέρχομαι όμως και επαναλαμβάνω πως μπήκε πολύ νερό στο αυλάκι από το 2009/10, για να πουλήσουν την Κύπρο και την Ελλάδα οι Ισραηλινοί. Δεν το γράφω αυτό ευελπιστώντας. Τα συμφέροντα τους στην περιοχή, όσο και στην Ευρώπη και στην ΕΕ, δεν τους το επιτρέπουν. Και οι ίδιοι το αντιλαμβάνονται. Δεν ξέρω για τον Gold και το μέρος του βαθέως κράτους που εκπροσωπεί. Ωστόσο τα συμφέροντα αυτά δεν μπορούν να διαγραφούν με μια μονοκονδυλιά, έτσι για τα μάτια της Άγκυρας.<br /><br />Και τώρα στο δια ταύτα. Θα κατασκευαστεί ο περιβόητος αγωγός Ισραήλ-Τουρκίας για τον οποίο μιλούν ο Gold και άλλοι; Η ξεκάθαρη άποψη μου, είναι όχι. Εδώ να θυμίσω πως τη δεκαετία του 1980, όταν οι σχέσεις ήταν “μέλι γάλα” αλλά πριν την Μεσογειακή ενεργειακή μπονάντζα, κυριαρχούσε το θέμα ενός αγωγού νερού από την Τουρκία στο Ισραήλ και από εκεί και πέραν στη Μέση Ανατολή (εποχή Οζάλ). Οι προπαγανδιστές του τον βάφτισαν “αγωγό της ειρήνης”. Φτιάχτηκαν μάλιστα και οι αναγκαίες υποδομές σε Τουρκία και Ισραήλ.<br /><br />Ο “αγωγός της ειρήνης” δεν φτιάχθηκε ποτέ, αν και σήμερα οι ανάγκες για νερό είναι πολύ μεγαλύτερες. Γιατί; Διότι στο τέλος της ημέρας οι Ισραηλινοί δεν ήθελαν τέτοια μορφής εξάρτησης από τους Τούρκους. Δεν ήταν μόνο πως έβλεπαν, κάθε τόσο, τους Τούρκους να περιορίζουν τη ροή των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη προς Συρία και Ιράκ για εκβιαστικούς λόγους, κάτι που πράττουν μέχρι σήμερα.<br /><br />Ήταν διότι ποτέ ξανά δεν ήθελαν εξάρτηση από κανένα, σε τέτοιου είδους ζωτικά ζητήματα. Το “ποτέ ξανά” είναι μέρος του DNA του Ισραήλ από το 1948 και εκφράζεται με διάφορους τρόπους σε όλα τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Δεν έγινε Σπάρτη έτσι τυχαία το Ισραήλ. Ακόμη και τον πιο σημαντικό τους σύμμαχο τις ΗΠΑ, δεν εμπιστεύονται, γεγονός που έχουν αποδείξει επανειλημμένα, με πράξεις που έχουν κοστίσει ακόμη και αμερικανικές ζωές.<br /><br />Γι’ αυτό και δεν υπάρχει θεσμική αμυντική συμμαχία με τους Αμερικανούς διότι θα προϋπέθετε περιορισμούς και δεσμεύσεις, ειδικά και στο μείζον ζήτημα του πυρηνικού οπλοστασίου του Ισραήλ. Και γι’ αυτό, προτού καν δημιουργηθεί το Ισραήλ είχαν αρχίσει οι σχεδιασμοί για την αποκτήσει ατομικού οπλοστασίου. Για να μην υπάρχει απολύτως καμιά εξάρτηση από κανέναν.<br /><br />Το Ισραήλ δεν έχει απολύτως κανένα συμφέρον να κάνει την Τουρκία “ενεργειακό κόμβο” και να εκβιάζεται από αυτή. Το αρχεία του Ισραηλινού ΥΠΕΞ βοούν με ένα ιστορικό εκβιασμών του χειρίστου είδους από τους Κεμαλιστές. Το ίδιο ισχύει και με τις δυο δεκαετίες του Ερντογάν και των Ισλαμιστών που εκβιάζουν μέχρι σήμερα, δημόσια και ξεδιάντροπα.<br /><br />Υ.Γ. Ούτως ή άλλως ο “ενεργειακός κόμβος” που δυνητικά μπορεί να τροφοδοτεί την Ευρώπη υπάρχει- με την αρωγή του Ισραήλ- και είναι στην Αίγυπτο, όπου υπάρχουν και όλες οι υποδομές. Αυτό δεν το έχουν πάρει χαμπάρι, ακόμη, στη Λευκωσία και την Αθήνα.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Τουρκία ως νυμφευμένος “macho αρσενικός” και το Ισραήλ σε ρόλο “ερωμένης”

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ Οι Τουρκο-Ισραηλινές σχέσεις οδεύουν σε εκτόνωση και αυτό, μέσα από το πρίσμα της διεθνούς πρακτικής, είναι και αναμενό...

Διαβάστε την συνέχεια

Πράγματα και θαύματα! Ιδού ο πραγματικός λόγος της καταστροφής εγγραφών στην πρεσβεία ΗΠΑ στο Κίεβο

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2022-02/%CE%A0%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%B2%CE%B5%CE%AF%CE%B1%20%CE%97%CE%A0%CE%91%20%CE%9A%CE%AF%CE%B5%CE%B2%CE%BF.jpg?itok=fvi3d8W-" width="730" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Κυβερνοεπιθέσεις, Τραμπ, Russiagate & οι αμερικανικές εκλογές.</span></h3>Μια από τις πιθανές εξηγήσεις για την ξαφνική και βιαστική μετεγκατάσταση της Πρεσβείας των ΗΠΑ από το Κίεβο στο Λβιβ με την καταστροφή εγγράφων και σκληρών δίσκων μπορεί να είναι μια προσπάθεια να καλυφθούν τα ίχνη στην υπόθεση εκλογικής παρέμβασης του 2016 υπέρ της Χίλαρι Κλίντον.<br /><br />Αυτό το σενάριο συζητείται όλο και περισσότερο στους κύκλους των ειδικών. Οι ΗΠΑ έκλεισαν την πρεσβεία τους στο Κίεβο εν μέσω «απειλών για ρωσική εισβολή στην Ουκρανία» με εντολή του υπουργού Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν.<br /><br />Η καταστροφή των εγγράφων συζητήθηκε σε τηλεφωνική επικοινωνία στις 12 Φεβρουαρίου μεταξύ του υφυπουργού Εξωτερικών αρμόδιου για τη διαχείριση και τους πόρους, Μπράιαν ΜακΚίον, και του προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων Γκρέγκορι Μικς, αναφέρει η Hill.<br /><br />Ο Μπάιντεν και ο «Κήρυξ της Εισβολής» Σάλιβαν<br /><br />Κατά τη μετακόμισή τους, οι υπάλληλοι της πρεσβείας κατέστρεψαν ορισμένα από τα αρχεία, μεταξύ των οποίων, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, υπήρχαν αιτήσεις για πράσινες κάρτες και ακατέργαστα έγγραφα διαβατηρίων, εξηγώντας το με ένα πρωτόκολλο για την προστασία εμπιστευτικών πληροφοριών (με άλλα λόγια, για να μην πέσει στα χέρια «εχθρών»). Επίσης, σύμφωνα με την Wall Street Journal, οι διπλωμάτες έλαβαν εντολή να καταστρέψουν εξοπλισμό δικτύου και σκληρούς δίσκους υπολογιστών, καθώς και να διαλύσουν το τηλεφωνικό σύστημα της πρεσβείας.<br /><br />Ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Νεντ Πράις στην ενημέρωση είπε ότι δεν μπορεί να δώσει λεπτομέρειες σχετικά με την καταστροφή εγγράφων στην πρεσβεία των ΗΠΑ στο Κίεβο, αλλά είπε ότι δεν καταστράφηκαν έγκυρα διαβατήρια. «Υπάρχει ένα τυπικό σύνολο διαδικασιών που ακολουθούμε όταν αρχίζουμε να μειώνουμε το μέγεθος μιας πρεσβείας», είπε ο Πράις. «Λάβαμε εύλογες προφυλάξεις όσον αφορά ευαίσθητα έγγραφα και ευαίσθητο εξοπλισμό, αλλά δεν μπορούμε να παράσχουμε λεπτομέρειες».<br /><br />Υπάρχει η άποψη ότι πίσω από την καταστροφή του εγγράφου βρίσκεται στην πραγματικότητα η τοξική ιστορία της σχέσης της οικογένειας Μπάιντεν με την ουκρανική ελίτ. Μιλάμε για διακυβευτικά στοιχεία που σχετίζονται με το έργο του γιου του Μπάιντεν, Χάντερ, ο οποίος λάμβανε 50 χιλιάδες δολάρια το μήνα σε μια ουκρανική εταιρεία πετρελαίου υπό την προστασία του πατέρα του, καθώς και κατηγορίες ότι οι ουκρανικές αρχές, με εντολή της τότε διοίκησης του Λευκού Οίκου, παρενέβησαν στις αμερικανικές εκλογές στο πλευρό της Χίλαρι Κλίντον, βοηθώντας τη να πολεμήσει τον Τραμπ.<br /><br />Σύμφωνα με τον Andrew Stattaford, συντάκτη του περιοδικού National Review, η μεταφορά της πρεσβείας στο Λβιβ και κυρίως η καταστροφή εγγράφων και η διάλυση του εξοπλισμού έμοιαζαν με πράξη παράδοσης. «Η απάντηση των ΗΠΑ στην κρίση της Ουκρανίας θυμίζει το φιάσκο στην Καμπούλ», λέει ο Stattaford. Για την καταστροφή απόρρητων υλικών, σύμφωνα με τον Andriy Telizhenko, πρώην υπάλληλο της πρεσβείας της Ουκρανίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, εκτός από τον Μπάιντεν και τα κορυφαία κλιμάκια του Δημοκρατικού Κόμματος, ενδέχεται να ενδιαφέρονται και υψηλόβαθμοι Αμερικανοί αξιωματούχοι.<br /><br />«Για παράδειγμα, ο κύριος Τζέικ Σάλιβαν (άνδρας των Κλίντον, τώρα σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Μπάιντεν - προάγγελος της εισβολής). Όπως διαπίστωσε η έρευνα, είπε ψέματα στην κατάθεσή του για το Russiagate το 2018-2019. Αποδείχθηκε ότι ζήτησε υλικό εναντίον του Τραμπ κατά την προεκλογική εκστρατεία του 2016, όταν εργαζόταν στην εκστρατεία Κλίντον. Είναι πιθανό ότι όχι μόνο οι Μπάιντεν ενδιαφέρονται να καταστρέψουν ορισμένα έγγραφα στην Ουκρανία , αλλά και ανώτερα στελέχη που μπορούσαν να οργανώσουν συντονισμό με την έξοδο της διπλωματικής αποστολής για να ξεκαθαρίσουν τα ίχνη των υποθέσεών τους. Όταν ο Σάλιβαν άρχισε να σχολιάζει την εισβολή, αναφέρθηκε ότι συμμετείχε στην εκστρατεία κατά του Τραμπ. Ένας άλλος πιθανός ενδιαφερόμενος είναι οι Κλίντον, οι οποίοι εξαπέλυσαν μια εκστρατεία κατασκοπείας κατά του Τραμπ για να καταλήξουν σε μια ιστορία για τους δεσμούς του με τη ρωσική Alfa Bank».<br /><br />Πράγματι, το Fox News, επικαλούμενο πηγές, γράφει ότι ο Τζέικ Σάλιβαν αναφέρεται στην έρευνα για τις συνθήκες παρακολούθησης της εκστρατείας Τραμπ το 2016. Ο ειδικός εισαγγελέας των ΗΠΑ που ερευνούσε προηγουμένως, Τζον Ντάραμ, κατηγόρησε για ψευδορκία τον Δημοκρατικό δικηγόρο Μάικλ Σάσμαν, ο οποίος το 2016 παρείχε στο FBI πληροφορίες σχετικά με ένα υποτιθέμενο «μυστικό κανάλι επικοινωνίας» μεταξύ του Οργανισμού Τραμπ του Τραμπ και μιας ρωσικής τράπεζας. Ο δικηγόρος έκρυψε ότι ενήργησε προς τα συμφέροντα των κεντρικών γραφείων της Κλίντον, καθώς και μιας συγκεκριμένης εταιρείας.<br /><br />Ο Σάλιβαν αναφέρεται στο κατηγορητήριο ως «σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής». Σύμφωνα με το κανάλι, το έγγραφο δείχνει ότι ένας δικηγόρος της εκστρατείας της Κλίντον συζήτησε τις πληροφορίες που παρείχε ο Σάσμαν «με τον διευθυντή της εκστρατείας της, τον διευθυντή επικοινωνίας και τον σύμβουλο εξωτερικής πολιτικής». Το Fox News σημειώνει ότι η αναφορά του Σάλιβαν στο κατηγορητήριο καταδεικνύει την «συντομότερη σχέση της έρευνας του Ντάραμ με την κυβέρνηση Τζο Μπάιντεν μέχρι σήμερα».<br /><br />Ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Ντμίτρι Ντρομπνίτσκι μιλά επίσης για τον «παράγοντα Σάλιβαν» και τα στοιχεία για αυτόν, ο οποίος δημοσίευσε μια καρικατούρα του σκανδαλώδους συμβούλου Μπάιντεν και υπουργού Εξωτερικών Μπλίνκεν.<br /><br />«Όταν εμφανίστηκαν σημάδια αποκλιμάκωσης και ετοιμαζόταν η ομιλία του Μπάιντεν για την Ουκρανία, εμφανίστηκαν δημοσιεύματα για την παράνομη υποκλοπή του Τραμπ. Αποδείχθηκε ότι εισακούστηκε τόσο κατά την προεκλογική εκστρατεία όσο και όταν έγινε ήδη πρόεδρος. Και ότι ο Σάλιβαν συμμετείχε άμεσα σε αυτό, καθώς είπε ότι «οι Ρώσοι έχουν σίγουρα χακάρει το εκλογικό σύστημα και οδηγούν τον Τραμπ στην προεδρία». Ο πόλεμος των συμβιβαστικών στοιχείων στις Ηνωμένες Πολιτείες αντικατοπτρίζεται αμέσως στη διεθνή ατζέντα. "Ίσως, ένα από τα πιο επικίνδυνα και αόρατα μέχρι τώρα φαινόμενα στη γεωπολιτική. Για παράδειγμα, όταν υπήρχε το Watergate το 1972-1974 εναντίον του Νίξον, ήταν ήρεμο στο εξωτερικό περίγραμμα», είπε ο Ντρομπνίτσκι στο πρόγραμμα Now.<br /><br />Επιθέσεις χάκερ από την Ουκρανία<br /><br />Ένας ακόμα λόγος της καταστροφής εγγραφών και σκληρών δίσκων, μπορεί να σχετίζονται με πιθανή παρέμβαση του Δημοκρατικού Κόμματος στις αμερικανικές εκλογές στο πλευρό της Κλίντον το 2016 με τη βοήθεια της Ουκρανίας.<br /><br />Ο Τραμπ τους ανέφερε κατά τη διάρκεια μιας σκανδαλώδους τηλεφωνικής συνομιλίας με τον Ζελένσκι, ο οποίος παραλίγο να φέρει τον πρώην πρόεδρο σε παραπομπή. Σύμφωνα με το περιβάλλον του, πίσω από την επίθεση χάκερ στους διακομιστές του Δημοκρατικού Κόμματος ήταν Ουκρανοί και όχι Ρώσοι.<br /><br />«Η Crowdstrike λέει (μια εταιρεία στις ΗΠΑ που ειδικεύεται στην αντιμετώπιση επιθέσεων στον κυβερνοχώρο) πως πρόκειται για έναν από τους πλούσιους ανθρώπους σας. Ο διακομιστής, όπως λένε, βρίσκεται στην Ουκρανία», είπε ο Τραμπ.<br /><br />Η Crowdstrike είναι μια εταιρεία που βοήθησε στη διερεύνηση των χάκερ που διείσδυσαν στα δίκτυα της Εθνικής Δημοκρατικής Επιτροπής των ΗΠΑ στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, από την οποία διέρρευσαν πληροφορίες στο WikiLeaks. Μιλάμε για τα μυστικά e-mail της Κλίντον, η δημοσίευση των οποίων κλόνισε τα αποτελέσματά της.<br /><br />Τον Νοέμβριο του 2018, το Reuters έγραψε ότι χάκερ από την ομάδα Cozy Bear, η οποία συνδέεται με ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών, έστειλαν ηλεκτρονικά μηνύματα ηλεκτρονικού ψαρέματος σε αξιωματούχους των ΗΠΑ, κρυμμένοι πίσω από τα ονόματα εκπροσώπων του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. Πληροφορίες σχετικά με αυτό μοιράστηκαν με το πρακτορείο εκπρόσωποι των CrowdStrike και FireEye Inc., που ειδικεύονται στην ασφάλεια στον κυβερνοχώρο.<br /><br />«Υπάρχει μια εκδοχή ότι οι διακομιστές χάκερ δεν βρίσκονται στην πραγματικότητα στη Ρωσία, αλλά στην Ουκρανία, με φίλους του Δημοκρατικού Κόμματος. Και ότι οι ίδιοι οι Δημοκρατικοί δημιούργησαν το hacking για να συμβιβάσουν τον Τραμπ σε μια υποτιθέμενη συμπαιγνία με τη Ρωσία, καθώς και να δικαιολογηθεί η ήττα των εκλογών. Οι Δημοκρατικοί, φυσικά, όλοι το αρνούνται», λέει στο Strana ο πολιτικός ειδικός Πίτερ Στόουν με έδρα την Ουάσινγκτον.<br /><br />Με τη σειρά τους, οι Crowdstrike διαβεβαιώνουν ότι παρέδωσαν τους διακομιστές του FBI. «Δώσαμε όλη την εγκληματολογία και την ανάλυση στο FBI», δήλωσε στους New York Times η εκπρόσωπος του CrowdStrike, Ilina Kashiola.<br /><br />Ο Alperovich, ένας Ρώσος μετανάστης, ίδρυσε την Crowdstrike το 2011 μαζί με τον George Kurtz (και οι δύο πρώην στελέχη της McAfee), σύμφωνα με το Forbes. Πηγές σε διπλωματικούς κύκλους αναφέρουν ότι εκτός από την υπόθεση Μπάιντεν, θέλουν ο Τραμπ να διερευνήσει κυβερνοεπιθέσεις στους διακομιστές του Δημοκρατικού Κόμματος που θα μπορούσαν να προέρχονται από την Ουκρανία σε συνεννόηση με την τοπική φιλοδημοκρατική ελίτ.<br /><br />Όπως, οι Δημοκρατικοί ήλπιζαν να σκοτώσουν δύο πουλιά με μια πέτρα - για να κατηγορήσουν τη Ρωσία για παρέμβαση και τον Τραμπ ότι συνωμοτούσε μαζί της. «Μεταξύ των κατεστραμμένων αρχείων θα μπορούσαν να είναι και έγγραφα που σχετίζονται με επιθέσεις χάκερ», λέει η πηγή που επικαλείται το Strana.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πράγματα και θαύματα! Ιδού ο πραγματικός λόγος της καταστροφής εγγραφών στην πρεσβεία ΗΠΑ στο Κίεβο

Κυβερνοεπιθέσεις, Τραμπ, Russiagate & οι αμερικανικές εκλογές. Μια από τις πιθανές εξηγήσεις για την ξαφνική και βιαστική μετεγκατάσταση...

Διαβάστε την συνέχεια

Ποια Ουκρανία; Οι Ρώσοι “κλείδωσαν” Σούδα-Ιντσιρλίκ με πλοία και αεροσκάφη Tu-22M3

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2022-02/rosia-stratos-maxitika-su-35.jpg?itok=s2Skfe9a" width="708" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">"Βράζει" στην κυριολεξία η Α.Μεσόγειος με ηλεκτρονικό πόλεμο και ασκήσεις προσομοίωσης επιθέσεων από Ρώσους και ΝΑΤΟ.</span></h3>Ποια Ανατολική Ουκρανία;....στην Α.Μεσόγειο, Ρώσοι και Αμερικανοί “κονταροχτυπιούνται”με φόντο Σούδα-και το Ιντσιρλίκ και φυσικά την Συρία.<br /><br />Ο Ρώσος πρόεδρος, για όσους κατανοούν, έχει ήδη μεταφέρει την κρίση από την Α.Ουκρανία στην Α.Μεσόγειο, για να προλάβει τις εξελίξεις με τον Βόσπορο.<br /><br /><div class="embed-media embed-media--rich-twitter" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; clear: both; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 30px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 550px; padding: 0px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="1494353782053953539" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2hvcml6b25fdHdlZXRfZW1iZWRfOTU1NSI6eyJidWNrZXQiOiJodGUiLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3NwYWNlX2NhcmQiOnsiYnVja2V0Ijoib2ZmIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH19&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=1494353782053953539&lang=en&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fkosmos%2Frosia%2F7070702_poia-oykrania-oi-rosoi-kleidosan-soyda-intsirlik-me-ploia-kai-aeroskafi-tu&sessionId=3d7e594b528cfb6144c0679f58ad105b5928f75d&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=2582c61%3A1645036219416&width=550px" style="border-style: initial; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 738px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="Twitter Tweet"></iframe></div></div><div class="mwayss_div" id="mwayss_div_3548350569" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 0px; line-height: 0; margin: 0px; padding: 0px;"><div id="adSlot_1093_6575_1645208495620fe3af400df" style="box-sizing: border-box; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="aries_stage aries_horizontalAxis" style="box-sizing: border-box; display: flex; flex-direction: row; height: auto; margin: 0px; overflow: hidden; padding: 0px; position: relative; visibility: initial; width: 770px;"><div class="aries_proscenium aries_hcenter aries_vcenter aries_rollAnimation" style="align-self: center; border: 0px; box-sizing: border-box; display: inline-block; left: 385px; margin: initial; max-height: 405px; max-width: 720px; opacity: 1; overflow: initial; padding: 0px; position: relative; transform: translateX(-50%); transition-duration: 0.2s; transition-property: max-width, max-height, margin; transition-timing-function: ease-in;"></div></div></div></div>Ήδη το καταδρομικό του ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού “Marshal Ustinov”, δεν έχει φύγει νότια της Κρήτης, θέλοντας να ελέγχει από δύο πλευρές την περιοχή, ενώ μεταδίδει ένα διαφορετικό στίγμα από αυτό που μετέδιδε μέχρι πριν από λίγες μέρες, προκαλώντας ερωτηματικά στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Αρχικά θεωρήθηκε ότι το ρωσικό καταδρομικό κατευθυνόταν κατευθείαν στο λιμάνι της Ταρτούς, αλλά τώρα είναι ξεκάθαρο ότι συμμετέχει σε ναυτικές ασκήσεις μεταξύ Κρήτης και ανατολικής Λιβύης.<br /><br />Το ρωσικό πολεμικό, αυτές τις μέρες άλλαξε τον κωδικό MMSI (Maritime Mobile Service Identity) που μετέδιδε ( προκαλώντας συναγερμό), και ενώ πριν ήταν το νούμερο 273776875 τώρα είναι το 273798095. Συνήθως ο κωδικός MMSI είναι μοναδικός για κάθε σκάφος.<br /><br />Το “Marshal Ustinov”, μαζί με δύο ακόμη πολεμικά ρωσικά καταδρομικά έκαναν στοχοποίηση της Σούδας, και του Ιντσιρλίκ, “σε μια προσομοίωση πυραυλικής επίθεσης των ναυτικών βάσεων του ΝΑΤΟ”, όπως αναφέρουν ρωσικές δημοσιογραφικές πηγές.<br /><br />“Πριν από λίγες ώρες ρωσικά πολεμικά πλοία εντοπίστηκαν περίπου 100 χιλιόμετρα από την Κρήτης, όπου βρίσκονται πολυάριθμες στρατιωτικές βάσεις χωρών του ΝΑΤΟ. Ρωσικά πολεμικά πλοία κατάφεραν να πλησιάσουν απρόσκοπτα το νησί της Κρήτης, παρά το γεγονός ότι στην περιοχή βρίσκονται πολλά πλοία του ΝΑΤΟ”, αναφέρει ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων.<br /><div class="embed-media embed-media--rich-twitter" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; clear: both; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 30px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 550px; padding: 0px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="1494591216951963671" frameborder="0" id="twitter-widget-1" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-1&features=eyJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2hvcml6b25fdHdlZXRfZW1iZWRfOTU1NSI6eyJidWNrZXQiOiJodGUiLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3NwYWNlX2NhcmQiOnsiYnVja2V0Ijoib2ZmIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH19&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=1494591216951963671&lang=en&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fkosmos%2Frosia%2F7070702_poia-oykrania-oi-rosoi-kleidosan-soyda-intsirlik-me-ploia-kai-aeroskafi-tu&sessionId=3d7e594b528cfb6144c0679f58ad105b5928f75d&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=2582c61%3A1645036219416&width=550px" style="border-style: initial; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 642px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="Twitter Tweet"></iframe></div></div><br />Επίσης έγινε γνωστό ότι τα ρωσικά και νατοϊκά πολεμικά πλοία έχουν αποδοθεί σε έναν ανελέητο ηλεκτρονικό πόλεμο μεταξύ τους, χωρίς να γνωρίζουμε τα αποτελέσματα.<br /><br />Ρωσικά βομβαρδιστικά προσομοιάζουν επιθέσεις σε βάσεις του ΝΑΤΟ στην Α.Μεσόγειο<br /><br />Πριν από λίγες ώρες, ρωσικά βομβαρδιστικά προσομοίωσαν επίσης πυραυλικά πλήγματα κατά των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο, πετώντας για πολλές ώρες πάνω από την περιοχή.<br /><br />Ρωσικά βομβαρδιστικά μεγάλου βεληνεκούς πραγματοποίησαν “εικονική επιδρομή” στον στόλο του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο.<br /><br />“Πριν από λίγες ώρες, ένα ζεύγος ρωσικών υπερηχητικών βομβαρδιστικών μεγάλης εμβέλειας Tu-22M3, συνοδευόμενα από ομάδα μαχητικών, εξασκήθηκαν σε πλήγματα εναντίον ναυτικών ομάδων κρούσης του ΝΑΤΟ και βάσεων της ναυτικής Συμμαχίας στη Μεσόγειο",αναφέρει το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Avia.pro..<br /><br />Το γεγονός ότι μιλάμε συγκεκριμένα για προσομοίωση πυραυλικών χτυπημάτων κατά πλοίων και ναυτικών βάσεων του ΝΑΤΟ,υποδηλώνεται από το γεγονός ότι τα ρωσικά βομβαρδιστικά ήταν οπλισμένα με υπερηχητικούς πυραύλους Κρουζ Kh-32.<br /><br />Σε βίντεο που παρουσίασε το τηλεοπτικό κανάλι Zvezda, βλέπουμε την “προσομοίωση” αποστολών μάχης των ρωσικών βομβαρδιστικών μεγάλης εμβέλειας Tu-22M3 και των μαχητικών που τα συνοδεύουν.<br /><br />«Η απροσδόκητη εμφάνιση των ρωσικών βομβαρδιστικών Tu-22M3 στη Συρία ήταν μια πολύ καλή υπενθύμιση στο ΝΑΤΟ ότι, αν χρειαστεί, η Ρωσία μπορεί όχι μόνο να προστατεύσει τις στρατιωτικές της βάσεις πριν τα πολεμικά πλοία της Συμμαχίας αποκτήσουν εμβέλεια καταστροφής των ρωσικών βάσεων στην Συρία. Η Ρωσία μπορεί να ελέγξει μεγάλο μέρος της Μεσογείου”, σημειώνει Ρώσος ειδικός.<br /><br />Κλιμάκωση Μόσχας-Ουάσιγκτον με φόντο και την Συρία-Ρωσικό τελεσίγραφο<br /><br />Σύμφωνα με το συριακό πρακτορείο ειδήσεων SANA, “η Ρωσία ανανέωσε το αίτημά της για αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από τη Συρία, απαιτώντας σεβασμό της εδαφικής της ακεραιότητας και κυριαρχίας της χώρας, σημειώνοντας ότι η ξένη παρουσία εμποδίζει την επίλυση της κρίσης στη χώρα”.<br /><br />Ο ειδικός αντιπρόσωπος του Ρώσου Προέδρου για τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μιχαήλ Μπογκντάνοφ ( πρώην Α/ΓΕΑ) δήλωσε σε συνέντευξή του, ότι "ορισμένα μέρη έχουν συνδέσει τη μοίρα τους με την παράνομη παρουσία των ΗΠΑ στη Συρία και αυτό προκαλεί μεγάλη ανησυχία καθώς απειλεί τη σταθερότητα στην περιοχή».<br /><br />Ο Μπογκντάνοφ ανανέωσε την ρωσική απαίτηση για αποχώρηση των ΗΠΑ από την Συρία, ζητώντας από την Ουάσιγκτον, να σεβαστεί την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και το σύνταγμά της.<br /><br />Η Ρωσία μεταφέρει την κρίση της Ουκρανίας στην Α.Μεσόγειο, εφαρμόζοντας το σχέδιο Β του Κρεμλίνου, απειλώντας το ΝΑΤΟ ξεκάθαρα, καθώς και χώρες της περιοχής, ( Τουρκία, Ελλάδα λόγω βάσεων).<div><br /><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Ποια Ουκρανία; Οι Ρώσοι “κλείδωσαν” Σούδα-Ιντσιρλίκ με πλοία και αεροσκάφη Tu-22M3

"Βράζει" στην κυριολεξία η Α.Μεσόγειος με ηλεκτρονικό πόλεμο και ασκήσεις προσομοίωσης επιθέσεων από Ρώσους και ΝΑΤΟ. Ποια Ανατολι...

Διαβάστε την συνέχεια

ΤΙ ΕΚΠΛΗΞΗ: Η Ουκρανική κρίση ανέδειξε έναν μεγάλο κερδισμένο - Το αμερικανικό LNG!

<h3 style="text-align: left;"><img height="320" src="https://dimosiografia.com/wp-content/uploads/2022/02/tanker-transports-liquefied-gas-904x452.jpg" width="749" /></h3><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Οι εξαγωγές αμερικανικού φυσικού αερίου πυροδότησαν την κρίση στην Ουκρανία.</span></h3><div>Του <b>Λεωνίδα Βατικιώτη</b></div>Πίσω απο την κρίση στην Ουκρανία: Ο αποκλεισμός της Ρωσίας και η άλωση της ευρωπαϊκής αγοράς φυσικού αερίου! Αυτός ήταν ο στόχος των Αμερικανών και το άμεσο ζητούμενο πίσω από την κλιμάκωση της έντασης με την Ρωσία που έφτασε στο αδιανόητο σημείο ο Λευκός Οίκος να προαναγγέλλει ακόμη και την ημέρα έναρξης της ρωσικής επίθεσης στην Ουκρανία!<br /><br />Η στάση ωστόσο των ΗΠΑ χρήζει ερμηνείας. Η τακτική περικύκλωσης της Ρωσίας που ακολουθούν από το 1999 όταν υλοποιήθηκε η πρώτη διεύρυνση του ΝΑΤΟ και μετά, κατά παράβαση όσων είχαν ρητώς συμφωνηθεί με την πτώση του τείχους του, εξηγεί πλήρως τις ανησυχίες της Μόσχας για την υπονόμευση των εγγυήσεων ασφαλείας. Δεν ερμηνεύει ωστόσο πειστικά την κλιμάκωση που επιδεικνύουν εσχάτως οι ΗΠΑ έχοντας αναγάγει την επίθεση της Ρωσίας σε πρώτο τους μέλημα.<br />Πλαστές ειδήσεις δια χειρός Λευκού Οίκου<div><br />Κι όσο δεν γίνεται η επίθεση, τόσο διαμορφώνουν τους όρους για να συμβεί: από την αποστολή χιλιάδων ΝΑΤΟϊκών στρατιωτών σε Βουλγαρία, Πολωνία και Ουκρανία, μέχρι την εκκένωση των δυτικών πρεσβειών… Έφθασαν μάλιστα στο σημείο ακόμη και να την παρουσιάζουν ως πραγματικότητα! Ο τίτλος του ειδησεογραφικού πρακτορείου Bloomberg «Η Ρωσία εισβάλλει στην Ουκρανία» στις 5 Φεβρουαρίου, για τον οποίο ζήτησαν συγνώμη την ίδια μέρα, δεν ανοίγει απλώς μια καινούργια σελίδα στην ιστορία των πλαστών ειδήσεων (fake news) που δημοσιεύουν μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης. Η «είδηση», εκπορευόμενη πιθανότατα από το ίδιο το Πεντάγωνο, τέσταρε τα ρωσικά αντανακλαστικά, εξετάζοντας τις αντιδράσεις των άμεσα και έμμεσα ενδιαφερομένων σε όλο τον κόσμο κι επεδίωκε να πυροδοτήσει πανικό σε Ευρώπη και ΗΠΑ.</div><div><br /><img height="341" src="https://dimosiografia.com/wp-content/uploads/2022/02/bloomberg-error.png" width="640" /></div><div><br /></div><div>Το ερώτημα παρόλα αυτά παραμένει: Η πρόσφατη ένταση στην Ουκρανία ερμηνεύεται πλήρως στο πλαίσιο της στρατηγικής έντασης που ξεκίνησε το 1997; Είναι απλώς και μόνον ένα ακόμη τούβλο στον τοίχο που χτίζουν οι ΗΠΑ περιμετρικά της Ρωσίας;Οι εξελίξεις στην Ουκρανία δεν μπορούν να ερμηνευτούν ανεξάρτητα από ένα οικονομικό «θαύμα» που έχει συντελεστεί στις ΗΠΑ τα τελευταία επτά χρόνια, το οποίο πιστώνεται εξ ολοκλήρου ο Ντόναλντ Τραμπ. Είναι το επίτευγμα της έκρηξης των εξαγωγών υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG).</div><div><br /><i><img src="https://dimosiografia.com/wp-content/uploads/2022/02/us-gas-exports.png" />Πηγή: Financial Times</i></div><div><i><br /></i></div><div>Η έκρηξη των εξαγωγών αερίου των ΗΠΑ</div><div><br />Μέχρι το 2016 οι εξαγωγές αερίου των ΗΠΑ συγκρίνονταν με της… Ελλάδας, ήταν σχεδόν ανύπαρκτες! Έκτοτε ακολουθούν μια θεαματική αύξηση σε σημείο τέτοιο ώστε οι προοπτικές για το 2022 να προεξοφλούν ότι οι αμερικανικές εξαγωγές θα υπερκεράσουν ακόμη κι εκείνες του Κατάρ και της Αυστραλίας, που εκ παραδόσεως διατηρούσαν τα σκήπτρα στο εξαγωγικό εμπόριο του υγροποιημένου φυσικού αερίου, κι έτσι οι ΗΠΑ θα γίνουν η πρώτη χώρα εξαγωέας φυσικού αερίου.<br />Η τεχνολογία της υγροποίησης του φυσικού αερίου, όπως πραγματοποιείται στους -162 βαθμούς Κελσίου (ή -260 βαθμούς στην κλίμακα Φαρενάιτ), εξασφαλίζει ιδανικές συνθήκες για την διεθνή μεταφορά του. Κι αυτό επειδή επιτρέπει την συμπύκνωσή του σε μια κλίμακα 1/600. Δηλαδή 1 μονάδα υγροποιημένου φυσικού αερίου, μετά την από-υγροποίησή του παρέχει 600 μονάδες φυσικού αερίου διαθέσιμο προς χρήση. Έτσι, η υγροποίησή του βοηθάει ώστε να ξεπερασθεί το πρόβλημα της απουσίας αγωγών μεταφοράς φυσικού αερίου, όπου μεσολαβούν για παράδειγμα ωκεανοί, και διευκολύνει το διεθνές εμπόριο.<br /><br /></div><div><img height="392" src="https://dimosiografia.com/wp-content/uploads/2022/02/lng-export-race.webp" width="640" /><br /><i>Πηγή: Reuters</i></div><div><br /></div><div>Οι ΗΠΑ αναμένεται να κυριαρχήσουν στην κούρσα εξαγωγών LNG<br /><br /></div><div>Σημείο καμπής για την αμερικανική επιτυχία ήταν ο Δεκέμβριος του 2021, όταν για πρώτη φορά οι αμερικανικές εξαγωγές υπερέβησαν τόσο τις Καταριανές όσο και τις Αυστραλιανές. Η αύξηση των αμερικανικών εξαγωγών προήλθε κυρίως από την Ευρώπη κι οφειλόταν σε έναν μακροπρόθεσμο λόγο και έναν συγκυριακό. Ο μακροπρόθεσμος λόγος σχετίζεται με την επιταχυνόμενη <a href="https://dimosiografia.com/i-apeleftherosi-tis-agoras-energeias-stin-ee-odigise-tin-timi-tou-aeriou-sta-ypsi/">πράσινη μετάβαση</a>. Δοθέντος ότι το φυσικό αέριο παρότι ορυκτό μεν καύσιμο συμβάλει λιγότερο στην κλιματική αλλαγή από τον άνθρακα και το πετρέλαιο, χρησιμοποιείται ευρέως και σε βαθμό υπερβολής ως καύσιμο-γέφυρα για την μετάβαση στις ΑΠΕ.Η ραγδαία αύξηση των αμερικανικών εξαγωγών ωστόσο ουδέποτε θα είχε συμβεί αν δεν είχε μεσολαβήσει η κρίση στην Ουκρανία, που λειτούργησε σαν από μηχανής Θεός για την αμερικανική ενεργειακή βιομηχανία! Ειδικότερα, η καθυστέρηση της έναρξης λειτουργίας του αγωγού Nord Stream 2 στέρησε από τις ευρωπαϊκές αγορές φθηνή καύσιμη ύλη, που ήρθαν να υποκαταστήσουν οι αμερικάνοι παραγωγοί, οι οποίοι προσφέρουν στην Ευρώπη ακριβότερο φυσικό αέριο. Ενδιαφέρον εδώ μάλιστα έχει ότι κόμματα και πολιτικοί που εμφανίζονται ως σταυροφόροι στην μάχη ενάντια στο ρωσικό φυσικό αέριο, λόγω της έκλυσης μεθανίου, όπως οι Πράσινοι της Γερμανίας που τάσσονται ακόμη κι ενάντια στην λειτουργία του Nord Stream 2, σφυρίζουν αδιάφορα τώρα που το αμερικανικό φυσικό αέριο πλημμυρίζει την Ευρώπη!</div><div><br />Εντεινόμενος ανταγωνισμός</div><div><br />Ωστόσο, τα αμερικανικά πρωτεία στο βάθρο των παγκόσμιων εξαγωγών υγροποιημένου φυσικού αερίου δεν θα μακροημερεύσουν. Επενδύσεις μαμούθ που ήδη πραγματοποιεί το Κατάρ σε νέες αποβάθρες και εγκαταστάσεις υγροποίησης προεξοφλούν ότι το 2026 το Κατάρ θα διεκδικήσει ξανά την πρώτη θέση που κατείχε εκ παραδόσεως, εκτός κι αν… Εκτός κι αν οι Αμερικάνοι κάνουν ξανά την έκπληξη ανατρέποντας τις προβλέψεις μέσω για παράδειγμα της εκτόπισης της Ρωσίας από την δυτικοευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου, που έχει εξελιχθεί σε μείζον εμπόδιο για τις ΗΠΑ.<br />Η ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου άνοιξε διάπλατα για τις ΗΠΑ το 2016, με αφορμή τις απειλές του Τραμπ εναντίον του ευρωπαϊκού προστατευτισμού. Οι Βρυξέλλες τότε, για να σώσουν την γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία που ήταν στο στόχαστρο του αμερικανικού προέδρου δέχθηκαν να προχωρήσουν στην κατασκευή τερματικών σταθμών υποδοχής, με ευρωπαϊκά κεφάλαια μάλιστα, δηλαδή των φορολογουμένων, και να αυξήσουν έτσι την εισαγωγή LNG. Η ευρωπαϊκή υποχώρηση απέναντι στους αμερικανικούς εκβιασμούς ενδύθηκε με τα «μεταξωτά» της Πράσινης μετάβασης και της ενεργειακής ασφάλειας, η οποία υποτίθεται ότι απειλείται όσο οι εισαγωγές αερίου γίνονται από τη Ρωσία, μέσω αγωγών.</div><div><br />Έτσι, φτάσαμε στην ενεργειακή άλωση της ευρωπαϊκής αγοράς, που είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος καταναλωτή φυσικού αερίου στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ, ενώ εισάγει το 90% των αναγκών της. Ορισμένα μεγέθη είναι ενδεικτικά. Για παράδειγμα, το 23% των αμερικανικών εξαγωγών LNG το 2021 έφτασε στην ΕΕ. Από 14,2 δισ. κυβικά μέτρα το 2019 οι αμερικανικές εξαγωγές LNG στην ΕΕ το 2019, αυξήθηκαν σε 18,7 δισ. το 2020 και σε 22,2 δισ. το 2021. Το 2019 ενώ στην ΕΕ έφτασαν 154 πλοία LNG από τις ΗΠΑ, το 2020 έφτασαν 201 και το 2021 έδεσαν 246 πλοία!</div><div><br /><img height="385" src="https://dimosiografia.com/wp-content/uploads/2022/02/%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%B5%CF%82-lng-%CE%B7%CF%80%CE%B1.png" width="640" /><img src="https://dimosiografia.com/wp-content/uploads/2022/02/%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AD%CF%82-lng.png" /></div><div><br /></div><div>Σημασία ωστόσο έχει ότι δεν είμαστε καν στην μέση του αμερικανικού πυρετού του υγροποιημένου αερίου. Τα επόμενα χρόνια προβλέπεται μια πλημμυρίδα επενδύσεων που για το τρέχον έτος (οπότε αναμένεται να παραδοθούν 24 νέες μονάδες υγροποίησης) αναμένεται να δώσουν τα πρωτεία στις ΗΠΑ στο επίπεδο των μονάδων υγροποίησης αερίου. Μέχρι το Νοέμβριο του 2021 η παραγωγική ικανότητα των μονάδων υγροποίησης αερίου στις ΗΠΑ έφτανε τα 9,5 Bcf/d (δισεκατομμύρια κυβικά πόδια ανά ημέρα) και στο ύψιστο σημείο λειτουργίας τους έφταναν τα 11,6 Bcf/d. Μέχρι το τέλος του 2022 η ονομαστική παραγωγική ικανότητα θα έχει αυξηθεί περίπου κατά 20%, φτάνοντας τα 11,4 Bcf/d, ενώ στο ανώτερο τους σημείο τα 13,9 Bcf/d!</div><div><br />Η αναβάθμιση των αμερικανικών υποδομών θα δώσει νέα ώθηση στις αμερικανικές εξαγωγές σε βάρος άλλων κρατών και εταιρειών που εισάγουν φυσικό αέριο στην γηραιά ήπειρο. Μέχρι στιγμής στην Ευρώπη, πέραν του υγροποιημένου αερίου που φτάνει από την Ασία (όλο και λιγότερο) και τις ΗΠΑ (όλο και περισσότερο), μέσω αγωγών εισάγεται αέριο από την Αλγερία, τη Νορβηγία και τη Ρωσία.<br /><img height="504" src="https://dimosiografia.com/wp-content/uploads/2022/02/gas-map-01-1400x1102-2-1024x806.png" width="640" /><br /><i>Πηγή: Bruegel</i></div><div><i><br /></i>Ειδικότερα η Ρωσία εξάγει φυσικό αέριο μέσω 4 αγωγών: τον Nord Stream που διέρχεται από τη Βαλτική και καταλήγει στην Γερμανία, τον Yamal που μέσω της Λευκορωσίας καταλήγει στην Πολωνία, τον αγωγό της Ουκρανίας και τέλος τον Turkstream που μέσω της Μαύρης Θάλασσας και της Τουρκίας καταλήγει στη Βουλγαρία.Τα διαθέσιμα στοιχεία, από το Ινστιτούτο <a href="https://www.bruegel.org/publications/datasets/european-natural-gas-imports/">Bruegel</a>, για τα προηγούμενα έτη παρότι δείχνουν την άνοδο του μεριδίου του LNG (από 8% το 2015 σε 18% το 2021) δεν δείχνουν την αλλαγή που έχει συντελεστεί σε βάρος της Ρωσίας τους τελευταίους μήνες. Εξετάζοντας τα έτη, η συμμετοχή της Ρωσίας μάλιστα αυξήθηκε, από 36% το 2015 σε 38% το 2021.<br /><br /><img src="https://dimosiografia.com/wp-content/uploads/2022/02/ANNUAL-GAS.png" /><br /><br /></div><div>Ετήσιες εισαγωγές και εγχώρια παραγωγή φυσικού αερίου στην ΕΕ27 (σε TWh)</div><div>Αν ωστόσο εξετάσουμε τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί σε μια μικρότερη χρονική περίοδο, για παράδειγμα την 3η εβδομάδα του τρέχοντος έτους (17-23/1, που είναι η εβδομάδα για την οποία υπάρχουν τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία, με άλλα λόγια επιλέγηκε τυχαία) και αντιπαραβάλλουμε την προέλευση των εισαγωγών φυσικού αερίου στην ΕΕ με την αντίστοιχη εβδομάδα του 2021 (11-17/1), φαίνεται πεντακάθαρα η ανυπέρβλητη …αξία της κρίσης στα σύνορα της Ουκρανίας. Αποδεικνύεται δηλαδή γιατί η εισβολή της Ρωσίας έπρεπε να εφευρεθεί… Αν γινόταν δε, θα ήταν θείο δώρο για τον Μπάιντεν και την βιομηχανία φυσικού αερίου των ΗΠΑ!</div><div><br /><img height="368" src="https://dimosiografia.com/wp-content/uploads/2022/02/%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AD%CF%82-1.png" width="640" />Παρατηρούμε συγκεκριμένα ότι ο σχεδόν τριπλασιασμός των εισαγωγών LNG στην ΕΕ (από 12,1% του συνόλου των εισαγωγών το 2021 σε 32,9% το 2022) συντελέστηκε όχι μόνο σε βάρος των ρωσικών εισαγωγών που μειώθηκαν στο μισό (από 32,2% το 2021 σε 16,3% το 2022). Συντελέστηκε ακόμη και σε βάρος των εισαγωγών από τη Νορβηγία (από 27,5% το 2021 σε 25,6% το 2022) και την Αλγερία (από 7,4% το 2021 σε 6,1% το 2022).</div><div><br />Η ραγδαία αύξηση των εισαγωγών LNG στην Ευρώπη τις τελευταίες εβδομάδες προσφέρει πολλά και χρήσιμα κι άκρως ανησυχητικά συμπεράσματα, όπως:</div><div><br /><ul style="text-align: left;"><li>Πρώτον, ακόμη και πριν την ένταση στην Ουκρανία που προκάλεσαν οι ΗΠΑ οι ευρωπαϊκές εισαγωγές ήταν αρκετά διαφοροποιημένες. Δεν υφίσταται κανένας κίνδυνος η Ευρώπη να εξαρτηθεί από τη Ρωσία, σε σημείο να κινδυνεύει η ασφάλειά της αν ο Πούτιν αποφασίσει να κλείσει τις στρόφιγγες, όπως κινδυνολογούν οι ΗΠΑ. Κατά συνέπεια, το φάντασμα της ενεργειακής εξάρτησης είναι μύθος που βολεύει τους Αμερικάνους με στόχο να αλώσουν την ευρωπαϊκή αγορά.</li><li>Δεύτερο, δοθέντος ότι οι αμερικανικές εισαγωγές μείωσαν όχι μόνο τις ρωσικές, αλλά κι εκείνες της Αλγερίας και της Νορβηγίας, αν κάποιος απειλεί την σχετική και περιορισμένη έστω αυτάρκεια της Ευρώπης και της ευρύτερης περιοχής, πχ της Μεσογείου, είναι οι ΗΠΑ, που εμφανίζονται ως οι εγγυητές της ευρωπαϊκής ενεργειακής ανεξαρτησίας.</li></ul></div><div><br /><img height="427" src="https://dimosiografia.com/wp-content/uploads/2022/02/PIPELINE.jpg" width="640" /></div><div><ul style="text-align: left;"><li>Τρίτο, το υγροποιημένο σχιστολιθικό φυσικό αέριο των ΗΠΑ εξάγεται με την πιο καταστροφική για τη φύση τεχνολογία. ΕΕ και Μπάιντεν δηλαδή, που κατά τ’ άλλα κόβονται για την πράσινη μετάβαση, εμφανίζονται να την υπηρετούν σβήνοντας με το ένα χέρι ρυπογόνα φουγάρα και χρηματοδοτώντας με το άλλο χέρι εξορύξεις που προκαλούν ανεπανόρθωτη ζημιά στο περιβάλλον.</li><li>Τέταρτο, η ελεύθερη αγορά και το συμφέρον του καταναλωτή είναι μύθοι για αφελείς. Οι συμφωνίες κλείνονται με πολιτικούς όρους πίσω από κλειστές πόρτες και σε βάρος των ευρωπαίων καταναλωτών, που βλέπουν να κλείνουν τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας από εγχώριο λιγνίτη και άνθρακα και πληρώνουν πανάκριβα το βρόμικο εισαγόμενο αμερικανικό αέριο, με αποτέλεσμα την αύξηση της ενεργειακής φτώχειας.</li><li>Πέμπτο, και σημαντικότερο, η κρίση στην Ουκρανία δεν έληξε. Οι ΗΠΑ θα επανέλθουν, θα επανέρχονται ξανά και ξανά έτοιμες να δημιουργήσουν κι άλλα Ιράκ, κι άλλα Αφγανιστάν κι άλλες Συρίες στην Ευρώπη, με άμεσο στόχο να μην τεθεί σε λειτουργία ο αγωγός Nord Stream 2. Μόνο τυχαία δεν ήταν η δήλωση του γερμανού καγκελάριου Ο. Σολτς από την Ουάσιγκτον, <a href="https://leonidasvatikiotis.wordpress.com/2018/06/22/%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%87%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%b8%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%bc%ce%ae%ce%bb%ce%bf%ce%bd-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%b4%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1/">σε αντίθεση</a> με την παραδοσιακή γερμανική γραμμή, ότι σε περίπτωση επίθεσης της Ρωσίας ο νέος αγωγός δεν πρόκειται να γεμίσει ποτέ με αέριο. Απώτερος δε στόχος των Αμερικάνων είναι η εκπαραθύρωση της Ρωσίας από την ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου! Σε αυτό το βωμό οι Αμερικάνοι δεν θα διστάσουν να προκαλέσουν νέα ποτάμια αίματος…</li></ul><a href="https://dimosiografia.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

ΤΙ ΕΚΠΛΗΞΗ: Η Ουκρανική κρίση ανέδειξε έναν μεγάλο κερδισμένο - Το αμερικανικό LNG!

Οι εξαγωγές αμερικανικού φυσικού αερίου πυροδότησαν την κρίση στην Ουκρανία. Του Λεωνίδα Βατικιώτη Πίσω απο την κρίση στην Ουκρανία: Ο αποκλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί η κρίση της Ουκρανίας δεν μπορεί να "επανεντάξει" την Τουρκία στο ΝΑΤΟ

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2022-02/3333_0.jpg?itok=225k4o9J" width="732" /><br /><br /><b>Παναγιώτης Νάστος</b><br />Η πιθανότητα πολέμου στη γειτονική της Τουρκίας, Ουκρανία, μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία για την εκ νέου "επανένταξη" της χώρας στο ΝΑΤΟ, δήλωσε ο Kemal Kirişci, ανώτερος συνεργάτης στο Brookings Institution.<br /><br />Η "επανένταξη" της Τουρκίας στη δυτική συμμαχία θα απαιτούσε πιθανότατα μια νίκη της αντιπολίτευσης στις προσεχείς τουρκικές εκλογές που προγραμματίζονται για το επόμενο έτος και μια δημόσια εκ νέου δέσμευση στη Δύση και τις δημοκρατικές της αξίες, δήλωσε ο Kirişci σε άρθρο για το Brookings την Τετάρτη.<br /><br />Η επιστροφή της Τουρκίας στο δυτικό μαντρί θα εξαρτηθεί επίσης από την αναγνώριση από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους ότι υπάρχει πολιτική αλλαγή στην Τουρκία και ότι η κρίση για την Ουκρανία έχει υπογραμμίσει τη στρατηγική αξία της Τουρκίας για το ΝΑΤΟ, είπε.<br /><br />Μια πλήρης έκδοση της ανάλυσης- άρθρου του ακολουθεί παρακάτω:<br /><br />"Το ΝΑΤΟ αντιμετωπίζει πιθανώς τη μεγαλύτερη στρατιωτική πρόκληση για την ευρωπαϊκή τάξη ασφαλείας από την ίδρυσή του και μια ενδεχόμενη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, σύμφωνα με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, «παραμένει σαφώς δυνατή».<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες και πολλές άλλες κυβερνήσεις κρατών μελών του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, έχουν προειδοποιήσει τους υπηκόους τους να εγκαταλείψουν την Ουκρανία.<br /><br />Είναι μεγάλο το ερώτημα για το πού βρίσκεται η Άγκυρα σε αυτήν την κρίση;<br /><br />Θα μπορούσε η κρίση Ρωσίας-Ουκρανίας να έχει την ασημένια επένδυση της επαναπροσάρτησης της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, στο οποίο εντάχθηκε πριν από 70 χρόνια με τρόπο που να ωφελεί την τουρκική, την ουκρανική και την ευρύτερη ευρωπαϊκή ασφάλεια;<br /><br />Τουρκία, Δύση και ΝΑΤΟ<br /><br />Η κρίση στην Ουκρανία έχει αναζωπυρώσει τη γεωπολιτική σημασία της Τουρκίας και του ΝΑΤΟ μεταξύ τους. Τα τελευταία χρόνια ο δυτικός σκεπτικισμός σχετικά με την ένταξη και την αξιοπιστία της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ είχε αυξηθεί σημαντικά. Υπήρξαν πολλοί λόγοι για αυτό. Το ΝΑΤΟ έχει γίνει στόχος συνεχών λαϊκιστικών καταχρήσεων στην Τουρκία.<br /><br />Στον απόηχο της απόπειρας πραξικοπήματος το 2016, βουλευτές του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) κατήγγειλαν εμπλοκή του ΝΑΤΟ, χωρίς να παρουσιάσουν ίχνη αποδεικτικών στοιχείων, και μάλιστα το χαρακτήρισαν «τρομοκρατική οργάνωση». Αυτός ο ισχυρισμός έχει διατυπωθεί περιοδικά από την κυβέρνηση και πιο πρόσφατα από ένα μέλος του υπουργικού συμβουλίου του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Ζημιά προκλήθηκε επίσης από την απόφαση της Άγκυρας να αγοράσει πυραύλους S-400 από τη Ρωσία, και μια αδυσώπητη διπλωματική μάχη για αυτούς οδήγησε την Τουρκία να δεχθεί κυρώσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες και να αποβληθεί από το πρόγραμμα F-35. Τούρκοι εμπειρογνώμονες παραμένουν μπερδεμένοι σχετικά με το σκεπτικό πίσω από την απόφαση. Η απειλή του Ερντογάν να εκδιώξει 10 δυτικούς πρεσβευτές, επτά από αυτούς από τους συμμάχους του ΝΑΤΟ, επειδή επέκριναν την επ' αόριστον κράτηση του φιλάνθρωπου Οσμάν Καβάλα τροφοδότησε περαιτέρω σκεπτικισμό σχετικά με τη θέση της Τουρκίας στη συμμαχία.<br /><br />Σε όλη αυτή την περίοδο η Τουρκία συνεισέφερε τακτικά στις αποστολές του ΝΑΤΟ<br /><br />Στο Αφγανιστάν εκτέλεσε ένα ευρύ φάσμα καθηκόντων από την παροχή ασφάλειας για το αεροδρόμιο της Καμπούλ μέχρι την ηγεσία μιας Επαρχιακής Ομάδας Ανασυγκρότησης στην επαρχία Wardak.<br /><br />Κατά τη διάρκεια του 2021 η Τουρκία ηγήθηκε της Κοινής Ομάδας Εργασίας Πολύ Υψηλής Ετοιμότητας του ΝΑΤΟ, θέτοντας χιλιάδες στρατιώτες της σε ετοιμότητα έτοιμους να αναπτυχθούν εντός ημερών για συμμαχικές αποστολές.<br /><br />Ταυτόχρονα, συνέχισε να συμμετέχει με F-16 στις αποστολές αεροπορικής αστυνόμευσης της Βαλτικής και της Πολωνίας και εκπλήρωσε καθήκοντα εναέριας επιτήρησης του ΝΑΤΟ.<br /><br />Με τη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας να απειλεί να αλλάξει δραματικά τη στρατιωτική ισορροπία στη Μαύρη Θάλασσα, η Τουρκία ενέτεινε τις προσπάθειές της για να υποστηρίξει τη συμμαχική συνεργασία στην περιοχή.<br /><br />Τουρκικά ναυτικά και αεροπορικά μέσα συμμετέχουν τακτικά σε ασκήσεις, όπως η "Sea Breeze" που διεξήχθη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ουκρανία, καθώς και σε αποστολές περιπολίας με μονάδες από χώρες μέλη του ΝΑΤΟ. Τέλος, ανεξάρτητα από την κατάσταση των σχέσεών της με τη Σοβιετική Ένωση και αργότερα τη Ρωσία, η Τουρκία υποστήριξε επίμονα τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής των «ανοιχτών θυρών».<br /><br />Μπορεί η Τουρκία να βοηθήσει την Ουκρανία;<br /><br />Στην ιδανική περίπτωση, η Τουρκία θα ήθελε να συνεχίσει να πουλά όπλα, να εμβαθύνει την αμυντική της συνεργασία και να επεκτείνει τις εξαγωγές της στην Ουκρανία, ενώ μόλις υπογράφηκε και μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών<br /><br />Ωστόσο, μια ρωσική εισβολή στην Ουκρανία θα άφηνε τα χέρια της Τουρκίας δεμένα, καθώς θα σήμαινε μεγαλύτερη οικονομική αναταραχή και μια απροθυμία να υποστηρίξει μια πολιτική κυρώσεων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.<br /><br />Η τουρκική οικονομία βρίσκεται στη χειρότερη κατάστασή της εδώ και δεκαετίες, χωρίς άμεσα σημάδια ανάκαμψης, ενώ η Τουρκία εξαρτάται από τη Ρωσία σε πολλούς τομείς, από τον ενεργειακό εφοδιασμό έως το εισόδημα από τουρίστες μέχρι τη συναίνεση της Μόσχας στη στρατιωτική παρουσία της Άγκυρας στη βόρεια Συρία.<br /><br />Επιπλέον, υπό το φως των αναφορών για έξι ρωσικά πολεμικά πλοία που έπλεαν στη Μαύρη Θάλασσα, είναι επίσης αμφίβολο ότι η Τουρκία μπορεί να αντέξει οικονομικά να χρησιμοποιήσει τη διακριτική της εξουσία βάσει του άρθρου 21 της Σύμβασης του Μοντρέ του 1936 και να κλείσει τα Τουρκικά Στενά σε ρωσικά πολεμικά πλοία που εμπλέκονται σε εχθροπραξίες.<br /><br />Η Τουρκία είναι απίθανο να διακινδυνεύσει μια δαπανηρή κατάσταση που θυμίζει αυτή που προκλήθηκε από τις κυρώσεις που επέβαλε η Ρωσία στην Τουρκία μετά την κατάρριψη ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους το 2015.<br /><br />Το θέμα δεν είναι τόσο η εξάρτηση της Τουρκίας από τη Ρωσία αυτή καθεαυτή, αλλά το γεγονός ότι η Άγκυρα δεν συμμετέχει πολύ πιο ενεργά στις δυτικές προσπάθειες να αποτρέψει τη Μόσχα και να επιλύσει την τρέχουσα κρίση.<br /><br />Ο Ερντογάν, παρά την απερίφραστη υποστήριξή του για την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας καθώς και τον ενθουσιασμό για την εξεύρεση λύσης μέσω διαπραγματεύσεων για την κρίση, είναι εμφανώς απών από τις διπλωματικές προσπάθειες υψηλού επιπέδου για συντονισμό μιας ενιαίας υπερατλαντικής απάντησης, ενώ ο Μπάιντεν δεν φαίνεται να εξετάζει την Τουρκία ως βασικό σύμμαχο.<br /><br />Οι επαφές έχουν περιοριστεί σε ευγενικές τηλεφωνικές συνομιλίες μεταξύ του υπουργού Εξωτερικών Antony Blinken και του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου και του συμβούλου εθνικής ασφάλειας Τζέικ Σάλιβαν και του συμβούλου του Ερντογάν Ιμπραχίμ Καλίν.<br /><br />Η απομάκρυνση της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ και τη Δύση<br /><br />Το πρόβλημα έγκειται στην ευρύτερη απομάκρυνση της Τουρκίας από τη Δύση και στη δραματική άνοδο του αυταρχισμού της διακυβέρνησής της, απομακρύνοντας την Τουρκία από τις κοινές δημοκρατικές αξίες που υποτίθεται ότι δεσμεύουν τα μέλη του ΝΑΤΟ.<br /><br />Η πιο πρόσφατη εκδήλωση αυτού συνέβη όταν ο Ερντογάν απέρριψε κατηγορηματικά την απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης να κινήσει πειθαρχικά μέτρα κατά της Τουρκίας επειδή δεν συμμορφώθηκε με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) που ζητούσε την απελευθέρωση του φυλακισμένου φιλάνθρωπου Osman Kavala.<br /><br />Ήταν ιδιαίτερα ειρωνικό το γεγονός ότι αυτό συνέβη τη στιγμή που ο Ερντογάν έφευγε για μια επίσκεψη στην Ουκρανία, μια χώρα που κινδύνεψε και βίωσε πόλεμο για να μπορέσει να ενταχθεί στη Δύση και να διατηρήσει έναν δημοκρατικό τρόπο ζωής. Η συμμετοχή στο συμβούλιο, από την ίδρυσή του το 1949, και η δέσμευση για συμμόρφωση με τις αποφάσεις της ΕΣΔΑ θεωρούνταν από καιρό ως επιβεβαίωση της δυτικής τάσης της Τουρκίας.<br /><br />Αυτή η εικόνα επιδεινώνεται από την αρνητική κοινή γνώμη για την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Χρόνια αδιάκοπης αντιδυτικής και αντιαμερικανικής αφήγησης και λαϊκιστικών ισχυρισμών ότι η Δύση προσπαθεί να υπονομεύσει τις παγκόσμιες φιλοδοξίες της Τουρκίας για δύναμη έχουν διαμορφώσει βαθιά τις στάσεις του κοινού. Η απουσία ελεύθερων και επικριτικών μέσων ενημέρωσης εμποδίζει το κοινό να καταλήξει σε μια πιο ισορροπημένη και ρεαλιστική άποψη για την Τουρκία και τη Δύση.<br /><br />Σύμφωνα με τη Metropoll, μια εταιρεία έρευνας κοινής γνώμης, το 39,4% των ερωτηθέντων προτιμούσε στενότερες σχέσεις με την Κίνα και τη Ρωσία (Ανατολή) έναντι του 37,5% που προτιμούσε στενότερες σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες (τη Δύση) τον Ιανουάριο του 2022, σε σύγκριση με 27,6% και το 40,9% αντίστοιχα ένα χρόνο νωρίτερα.<br /><br />Το γεγονός ότι αυτή η ταλάντευση συνέβη σε μια περίοδο που η Ρωσία απειλεί ανοιχτά την Ουκρανία με εισβολή είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, καθώς το απαραβίαστο της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας τυγχάνει μεγάλης εκτίμησης στην Τουρκία.<br /><br />Επιπλέον, το τουρκικό κοινό αντιλαμβάνεται ως μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλεια τις Ηνωμένες Πολιτείες παρά τη Ρωσία.<br /><br />Μια εξωτερική πολιτική σε διαμάχη με τη Δύση και, μέχρι πολύ πρόσφατα, συγκρουσιακή απέναντι σε ένα ευρύ φάσμα χωρών στη γειτονιά της έχει τροφοδοτήσει μια εικόνα μιας Τουρκίας που «έχει χάσει την αίσθηση της κατεύθυνσης και του ανήκειν».<br /><br />Ως εκ τούτου, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί αναρωτιούνται εάν η Τουρκία «εξακολουθεί να είναι μέλος της δυτικής κοινότητας των εθνών» και «μεταξύ των αφοσιωμένων μελών του ΝΑΤΟ;»<br /><br />Τέτοιες αμφιβολίες εμποδίζουν την Τουρκία από το να διαδραματίσει έναν πλήρη ρόλο στην αποτροπή της Ρωσίας από την εισβολή στην Ουκρανία<br /><br />Ωστόσο, η ουκρανική κρίση έχει αυξανόμενα ερωτήματα σχετικά με τη σοφία της ειδικής σχέσης της Τουρκίας με τη Ρωσία και τη μεγαλύτερη εκτίμηση της αξίας του ΝΑΤΟ, που επαναλήφθηκαν πρόσφατα από δύο εξέχοντες συνταξιούχους Τούρκους πρεσβευτές.<br /><br />Είναι ενδιαφέρον ότι το σκεπτικό τους δεν είναι τόσο διαφορετικό από τους Τούρκους διπλωμάτες και υπουργούς Εξωτερικών της δεκαετίας του 1940 και του 1950 που έπαιξαν κεντρικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, αποκαλύπτοντας τη συνέχεια που συνοδεύει τη γεωγραφία αλλά και την επίμονη δέσμευση σε μια δυτική κλίση.<br /><br />Από τί θα εξαρτηθεί η "επανένταξη" της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ;<br /><br />Προχωρώντας προς τα εμπρός, η αναζωογόνηση της παραδοσιακής δυτικής κλίσης της Τουρκίας και η επανένταξή της στο ΝΑΤΟ θα εξαρτηθεί από δύο εξελίξεις.<br /><br />Ο Ερντογάν αποτυγχάνει να αντιμετωπίσει τα αυξανόμενα προβλήματα της Τουρκίας. Τα ποσοστά αποδοχής του έχουν μειωθεί από σχεδόν 56% στην αρχή της πανδημίας του COVID-19 σε 38,6% στα τέλη του 2021, ενώ το κυβερνών ΑΚΡ έχασε επίσης σταθερά την υποστήριξη και μειώθηκε στο 23,9%.<br />Υπό αυτές τις συνθήκες, η αντιπολίτευση έχει αυξανόμενες πιθανότητες να κερδίσει τις επόμενες εκλογές <br /><br />Ωστόσο, η αντιπολίτευση υπό την ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP) παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό σιωπηλή σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και απέφυγε να υποστηρίξει φιλοδυτικές πολιτικές. Αυτό θα πρέπει να αλλάξει και η αντιπολίτευση θα πρέπει να υιοθετήσει μια ενημερωμένη και ορθολογική πλατφόρμα που διαλύει τις προκαταλήψεις και εξηγεί καλύτερα στο κοινό γιατί η αναζωογόνηση ισχυρότερων σχέσεων με τη Δύση θα ωφελούσε τα συμφέροντα της Τουρκίας.<br /><br />Η Δύση πρέπει επίσης να κάνει ανάλογες ενέργειες. Πάνω απ' όλα, πρέπει να αναγνωριστεί ότι υπάρχει πολιτική αλλαγή στο μέλλον στην Τουρκία. Δεν είναι καθόλου βέβαιο, αλλά υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα τις επόμενες εκλογές να τις κερδίσει η αντιπολίτευση.<br /><br />Εν τω μεταξύ, θα είναι σημαντικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες να αναγνωρίσουν ότι η τρέχουσα κρίση για την Ουκρανία έδειξε για άλλη μια φορά τη στρατηγική αξία της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και να αναπτύξουν, μαζί με άλλους συμμάχους, μια εποικοδομητική αφήγηση που θα καλωσόριζε μια μετεκλογική Τουρκία πίσω στον πυρήνα της διατλαντικής συμμαχίας.<br /><br />Δεδομένης της καθυστέρησης της διαδικασίας διεύρυνσης, η ΕΕ είναι απίθανο να μπορέσει να παίξει τον ισχυρό ρόλο που είχε στη μεταρρύθμιση της τουρκικής δημοκρατίας τη δεκαετία του 2000. Αλλά ακριβώς όπως πριν από 70 χρόνια, η ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ θα μπορούσε να γίνει ένας αγωγός αμοιβαίας ενίσχυσης της δυτικής κλίσης της Τουρκίας και της δημοκρατίας της, ωφελώντας παράλληλα την ευρωπαϊκή ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένης αυτής της Ουκρανίας."<br /><br />Διαπιστώσεις-Συμπεράσματα<br /><br />Από τα παραπάνω διαφαίνονται τα εξής:<br />Η Τουρκία θα πρέπει να "επανενταχθεί" στο ΝΑΤΟ από το οποιο έχει απομακρυνθεί πάρα πολύ και πως για να γίνει αυτό ικανή και αναγκαία προϋπόθεση αρχικά θα είναι η νίκη της αντιπολίτευσης στις προσεχείς εκλογές<br /><br />Η Δύση έχει αντιληφθεί πλέον ότι με τον Ερντογάν στην εξουσία η Τουρκία δεν μπορεί να επανενταχθεί στο ΝΑΤΟ και αυτό είνι ιδιατέρως σημαντικό<br /><br />Επιπλέον και αν ακόμη η τουρκική αντιπολίτευση νικήσει τον Ερντογάν στις εκλογές, θα πρέπει αφενός να υιοθετήσει μια ενημερωμένη και ορθολογική πλατφόρμα που θα διαλύει τις προκαταλήψεις και θα εξηγεί καλύτερα στο τουρκικό κοινό γιατί η αναζωογόνηση ισχυρότερων σχέσεων με τη Δύση θα ωφελούσε τα συμφέροντα της Τουρκίας και αφετέρου ότι θα πρέπει να αναγνωριστεί από ΗΠΑ-ΝΑΤΟ ότι σε περίπτωση ήττας του Ερντογάν πως υπάρχει ουσαστική πολιτική αλλαγή και μέλλον για την Τουρκία στους κόλπους της Δύσης<br /><br />Τα παραπάνω είναι δύσκολο να επιτευχθούν, αλλά κυρίως χρονοβόρα, κάτι που συμφέρει την Ελλάδα<br /><br />Συνεπώς από μόνη της η κρίση στην Ουκρανία δεν μπορεί να σημάνει την "επανένταξη" της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γιατί η κρίση της Ουκρανίας δεν μπορεί να "επανεντάξει" την Τουρκία στο ΝΑΤΟ

Παναγιώτης Νάστος Η πιθανότητα πολέμου στη γειτονική της Τουρκίας, Ουκρανία, μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία για την εκ νέου "επανέντ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικό Ναυτικό: Ενισχύεται αλλά έχει αχίλλειο πτέρνα…

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/04/tourkiko-naftiko.jpg" /><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Από το 1923, όταν η Τουρκική Δημοκρατία ιδρύθηκε στις στάχτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η στρατιωτική δύναμη της Τουρκίας ήταν κυρίως χερσαία, με το Ναυτικό της να περιορίζεται σε παράκτιες περιπολίες. Σήμερα, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα μεγάλο πρόγραμμα που θα αναβαθμίσει ποιοτικά το Τουρκικό Ναυτικό, με σκοπό την περιφερειακή θαλάσσια ηγεμονία που χάθηκε μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.<br /><br />Όπως και η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία, έτσι και το Τουρκικό Ναυτικό έχει πληγεί από τις διώξεις που δρομολόγησε το καθεστώς Ερντογάν, ειδικά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016. Ενδεικτική της κατάστασης είναι η επιστολή 104 αποστράτων ναυάρχων την άνοιξη του 2021, η οποία καταγγέλλει την ισλαμοποίηση των ενόπλων δυνάμεων και την απομάκρυνση από τα κεμαλικά ιδεώδη, κατακρίνοντας και την συζητούμενη τότε πρόθεση Ερντογάν να αποσύρει την Τουρκία από την Συνθήκη του Μοντρέ.<br /><br />Η Δικαιοσύνη είχε τότε κινηθεί εναντίον των απόστρατων ναυάρχων με πρόσχημα τον σχεδιασμό πραξικοπήματος, αλλά αυτό ενδιαφέρει είναι ότι όπως οι πιλότοι, έτσι και τα στελέχη του Ναυτικού λειτουργούν σε καθεστώς φόβου, γεγονός που έχει αρνητικές επιπτώσεις και στο ηθικό τους και στην αποτελεσματικότητά τους. Στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις είναι νωπές οι συνεχιζόμενες, άλλωστε, διώξεις αξιωματικών, πάντα με την κατηγορία της συνωμοσίας και της απόπειρας πραξικοπήματος.<br /><br />Η έλλειψη έμπειρων αξιωματικών όχι μόνο στην Αεροπορία, αλλά και στο Ναυτικό, είναι κρίσιμος παράγοντας για κλάδους που απαιτούν υψηλή τεχνική κατάρτιση και μεγάλη πείρα. Η Τουρκία δεν διαθέτει παράδοση ναυτοσύνης, οπότε η έλλειψη έμπειρων αξιωματικών μετράει ακόμα περισσότερο. Τα σύγχρονα πλοία είναι ολοκληρωμένα συστήματα, τα οποία επιχειρούν ως μονάδες αλλά στο πλαίσιο στόλων προς επίτευξη ορισμένων σκοπών. Επιπλέον, πρέπει να συνεργάζονται με τους άλλους κλάδους, αλλά και με ξένα σκάφη στο πλαίσιο διεθνών καθηκόντων. Αυτό απαιτεί υψηλές δεξιότητες που δεν αποκτώνται με τη φοίτηση στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.<div><br />Έλλειψη έμπειρων στελεχών<br /><br />Καρατομώντας ανώτατα στελέχη με δεκαετίες εμπειρίας, τα οποία έχουν επιτελική –εκτός της επιχειρησιακής– γνώση, προκαλείς ρήγματα. Αποπέμποντας κυβερνήτες πλοίων και ανώτερους αξιωματικούς, αφήνεις τον στόλο στα χέρια αξιωματικών, οι οποίοι δεν έχουν προλάβει να διαμορφώσουν την απαιτούμενη αντίληψη. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει επακριβώς τις επιπτώσεις στο αξιόμαχο του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού από μαζικές αποστρατείες και διώξεις ανώτερων στελεχών του.<br /><br />Όλα δείχνουν ότι εκείνη η επιστολή των απόστρατων ναυάρχων ήταν η κορυφή του παγόβουνου της διάχυτης δυσαρέσκειας. Οι απόστρατοι διαθέτουν κύρος, αφού ήταν αυτοί που γαλούχισαν τις ναυτικές δυνάμεις, εκπόνησαν τα σχέδια και ανέπτυξαν το δόγμα “Γαλάζια Πατρίδα” που εφαρμόζει ο Ερντογάν. Οι ελλείψεις έμπειρων αξιωματικών πιθανόν ωθούν σε επικίνδυνες τακτικές, όπως οι προσπάθειες εμβολισμού ελληνικών πλοίων που είδαμε. Η επιθετικότητα, ωστόσο, δεν αλλάζει το γεγονός ότι το τουρκικό Ναυτικό δεν έχει απέναντί του μόνο το ελληνικό, αλλά δυνητικά και ισχυρούς και αποφασισμένους παίκτες, όπως η Γαλλία και η Αίγυπτος.<br /><br />Από την εποχή που ο οθωμανικός στόλος κυριαρχούσε στην Ανατολική Μεσόγειο, έχει περάσει πολύς χρόνος. Μετά τη νίκη επί των Ενετών το 1669, οι Τούρκοι δεν έχουν να επιδείξουν νίκες. Αντίθετα έχουν υποστεί πανωλεθρίες. Το 1875, το οθωμανικό Ναυτικό είχε 21 θωρηκτά και 173 άλλα πολεμικά πλοία. Ήταν το τρίτο μεγαλύτερο Ναυτικό στον κόσμο μετά το βρετανικό και το γαλλικό. Όμως, το τεράστιο μέγεθός του επιβάρυνε την οθωμανική οικονομία σε βαθμό κατάρρευσης.<br /><br />Αυτή δυσαναλογία αναδύεται ως πρόβλημα και πάλι. Ο Ερντογάν, πεπεισμένος από τη θεωρία περί “στρατηγικού βάθους” του Νταβούτογλου και το ναυτικό δόγμα “Γαλάζια Πατρίδα” δρομολόγησε το μεγαλεπήβολο σχέδιο ανασυγκρότησης του τουρκικού στόλου με νέα σύγχρονα πλοία, την περίοδο που αφενός ο ίδιος πλήττει την ιεραρχία, αφετέρου η τουρκική οικονομία βυθίζεται.<br /><br />Το βιβλίο του Μπ. Λίντελ-Χαρτ “Η άλλη πλευρά του λόφου” περιγράφει πως με τις ίδιες μεθόδους ο Χίτλερ διέσπασε τις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις και κατακερμάτισε το περίφημο γερμανικό επιτελείο που είχε φτιάξει ο Μπίσμαρκ. Με παρόμοιους τρόπους ο Ερντογάν εδραίωσε την κυριαρχία του, “κλαδεύοντας” το κεμαλικό στρατιωτικό κατεστημένο και τις παραδόσεις του. Και προφανώς η επιστολή των 104 ναυάρχων ήταν κάτι περισσότερο από απλή επιστολή αποστράτων.</div><div><br />Το Τουρκικό Ναυτικό εκσυγχρονίζεται<br /><br />Η ραχοκοκαλιά του τουρκικού Ναυτικού είναι οι αναβαθμισμένες φρεγάτες κλάσης Gabya (Oliver Hazard Perry) μαζί με τις φρεγάτες κλάσης Barbaros (ΜΕΚΟ 200), οι οποίες είναι νεότερες και τεχνολογικά πιο προηγμένες. Καθώς τα πλοία γερνάνε, η Τουρκία επιχειρεί να ανανεώσει τον στόλο της, στηριζόμενη στα δικά της ναυπηγεία. Μετά τις αμερικανικές κυρώσεις λόγω της αγοράς των S-400, δεν έχουν μείνει και πολλές λύσεις. Για το λόγο αυτό, γίνεται προσπάθεια σχεδόν όλα τα κύρια συστήματα και όπλα (συμπεριλαμβανομένων των ηλεκτρονικών) των φρεγατών κλάσης “I” να αναπτυχθούν από τουρκικές εταιρείες.<br /><br />Το ελικοπτεροφόρο Anadolu, το μεγαλύτερο πλοίο της Τουρκίας, θα τεθεί σε υπηρεσία μάλλον το 2023. Αν και δεν θα μεταφέρει αεροσκάφη F35B, λόγω των κυρώσεων που επιβλήθηκαν, θα αυξήσει σημαντικά την ικανότητα προβολής ισχύος. Το Anadolu είναι σε θέση να μεταφέρει ένα τάγμα χωρίς υποστήριξη. Θα καλύψει διάφορες ανάγκες, αλλά είναι αμφίβολο εάν θα μπορέσει να πραγματοποιήσει τις αποστολές για τις οποίες σχεδιάστηκε.<br /><br />Το σχέδιο MILGEM (συντομογραφία του “εθνικού πλοίου”) αποτελεί τη βάση για την ανανέωση του τουρκικού Ναυτικού. Στο πλαίσιο του MILGEM τέθηκαν σε λειτουργία τέσσερις κορβέτες κατηγορίας ADA και άρχισαν να κατασκευάζονται φρεγάτες κλάσης “Ι” (Ισταμπούλ). Αυτές οι φρεγάτες αναμένεται να τεθούν σε υπηρεσία τα επόμενα χρόνια. Οι φρεγάτες κλάσης I θα αντικαταστήσουν τις φρεγάτες κλάσης Yavuz, ενώ οι φρεγάτες τύπου ΜΕΚΟ θα εκσυγχρονιστούν με τουρκικής κατασκευής αισθητήρες.<br /><br />Αντιτορπιλικά με άμυνα περιοχής<br /><br />Η αντιαεροπορική άμυνα του τουρκικού στόλου τώρα καλύπτεται από φρεγάτες κλάσης Perry. Αυτές θα αντικατασταθούν από επτά αντιτορπιλικά αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής, που σχεδιάζεται να τεθούν σε υπηρεσία (σχέδιο TF-2000) την επόμενη δεκαετία. Τα αντιτορπιλικά TF-2000 θα είναι εξοπλισμένα με πολυλειτουργικό ραντάρ CAFRAD AESA και θα μπορούν να εκτοξεύουν πυραύλους αντιαεροπορικής άμυνας μεγάλου βεληνεκούς SIPER που είναι υπό ανάπτυξη.<br /><br />Εκτός από τις φρεγάτες και τα αντιτορπιλικά, θα τεθεί σε λειτουργία και το UFUK, σύγχρονο πλοίο συλλογής πληροφοριών. Σχεδιάζεται ακόμα η κατασκευή δύο επιπλέον αποβατικών κλάσης Bayraktar και δύο υπεράκτιων περιπολικών. Το σχέδιο FAC-55 θα αντικαταστήσει τις γερασμένες πυραυλακάτους εντός της επόμενης δεκαετίας. Το τουρκικό Ναυτικό θα εντάξει την τεχνολογία αναερόβιας πρόωσης (Air Independent Propulsion) με γερμανικά υποβρύχια τύπου 214TN Reis.<br /><br />Το πρώτο καθελκύστηκε πέρυσι και άλλα έξι προγραμματίζονται να τεθούν σε υπηρεσία έως το 2027. Η τουρκική αμυντική βιομηχανία συνεργάζεται με την γερμανική TKMS (Thyssenkrupp Marine Systems) γι’ αυτό το έργο, έτσι ώστε να μεταβιβαστεί εμπειρία και τεχνογνωσία στο σχεδιαζόμενο τουρκικής κατασκευής υποβρύχιο MILDEN. Επίσης σχεδιάζεται η κατασκευή τορπιλών AKYA και πυραύλων κατά πλοίων ATMACA για χρήση από το MILDEN.</div><div><br />Σε σαθρό υπόβαθρο<br /><br />Τα παραπάνω μεγαλεπήβολα σχέδια έχουν σκοπό να καταστήσουν το τουρκικό Ναυτικό υπολογίσιμη παγκόσμια δύναμη και πάντως κυρίαρχο στην Ανατολική Μεσόγειο. Εάν, όμως, η Τουρκία δεν κάμψει την Ελλάδα θα παραμείνει “κλειδωμένη”, διότι το Αιγαίο θα παραμείνει πολύ επικίνδυνη περιοχή για τη διεξαγωγή τουρκικών ναυτικών επιχειρήσεων, λόγω της γεωγραφίας, αλλά και της ελληνικής αεροπορικής υπεροχής μετά και την αποδυνάμωση της τουρκικής Αεροπορίας από τις διώξεις Ερντογάν και την προμήθεια των Rafale.<br /><br />Ο πόλεμος που είχε ξεσπάσει με την επιστολή των αποστράτων ναυάρχων έφερε στην επιφάνεια το υφιστάμενο εσωτερικό σχίσμα. Η κεμαλική παράδοση και παρουσία στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις δεν είναι μόνο παρελθόν. Η διεύρυνση του ρήγματος μεταξύ Δύσης και Τουρκίας ενεργοποιεί πολιτικές αντιδράσεις απέναντι στο καθεστώς Ερντογάν και στον έμμεσο ευρασιατικό προσανατολισμό του.<br /><br />Οι αιτίες που οδήγησαν τους απόστρατους να στραφούν εναντίον του καθεστώτος δεν εκλείπουν. Οι υψηλές απαιτήσεις που πρέπει να ικανοποιούν οι αξιωματικοί του Ναυτικού, όπως και της Αεροπορίας, προσελκύει άτομα με πνευματικές ικανότητες και γνώσεις, που έρχονται σε επαφή με ξένους συναδέλφους τους και συμμετέχουν σε διεθνείς ασκήσεις. Εκτίθενται, δηλαδή, σε ευρύτερους ορίζοντες που έρχονται σε αντίθεση με τη στενότητα ενός καθεστώτος με ισλαμικό προσανατολισμό.<br /><br />Ακόμα κι αν θεωρήσουμε δεδομένο ότι δεν θα λείψει η χρηματοδότηση κι ότι δεν θα επιβληθούν πρόσθετες κυρώσεις, όλα τα παραπάνω μεγαλόπνοα σχέδια απαιτούν και τα κατάλληλα στελέχη. Και εκεί υπάρχει πρόβλημα τόσο για τη διοίκηση των μονάδων όσο και την κατάρτιση των επιτελικών σχεδίων, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην Πολεμική Αεροπορία.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τουρκικό Ναυτικό: Ενισχύεται αλλά έχει αχίλλειο πτέρνα…

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Από το 1923, όταν η Τουρκική Δημοκρατία ιδρύθηκε στις στάχτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η στρατιωτική δύναμη της Τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Προετοιμάζει ο Ερντογάν επεκτατικό τετελεσμένο;

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2017/12/greek-turkey-aigaio.jpg" width="719" /><br /><br /><b>Λυγερός Σταύρος</b><br />Ακόμα και όσοι αρέσκονται να βάζουν το κεφάλι στην άμμο, είναι υποχρεωμένοι να ομολογήσουν ότι η Τουρκία όχι απλώς έχει συνεχίζει την επιθετικότητά της, αλλά έχει “ανεβεί πίστα”. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν η εξόφθαλμη κλιμάκωση συνιστά προετοιμασία του εδάφους για να επιχειρήσει ο Ερντογάν επεκτατικό τετελεσμένο. Αν και κανείς δεν μπορεί να είναι κατηγορηματικός, εδώ και πολύ καιρό έχω διατυπώσει την εκτίμηση ότι όλες αυτές οι μονομερείς επεκτατικές πρωτοβουλίες της Άγκυρας φέρνουν πιο κοντά έναν τουρκικό στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό.<br /><br />Οι επιστολές του μόνιμου αντιπροσώπου της Τουρκίας στον ΟΗΕ, οι δηλώσεις Τσαβούσογλου και τώρα οι πανομοιότυπες δηλώσεις Ερντογάν (εάν τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου δεν αποστρατιωτικοποιηθούν, η Άγκυρα θα άρει την αναγνώριση της ελληνικής κυριαρχίας επ’ αυτών) δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι ο τουρκικός επεκτατισμός έχει πραγματοποιήσει ποιοτικό άλμα.<br /><br />Υπενθυμίζουμε ότι πριν προστεθούν στο καλάθι των τουρκικών διεκδικήσεων και τα μεγάλα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, η Άγκυρα είχε εμπράκτως (με τις έρευνες του Oruc Reis) αμφισβητήσει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ στη θαλάσσια περιοχή νότια και ανατολικά του ελληνικού τόξου Καστελλόριζο-Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη. Και πριν από αυτές τις προκλήσεις είχε προηγηθεί το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Κι αν πάμε πιο πίσω είχε εγείρει διεκδικήσεις για νησίδες και βραχονησίδες με τη θεωρία περί “γκρίζων ζωνών”.<br /><br />Στο ελληνικό πολιτικό σύστημα κυριαρχεί η ερμηνεία ότι η Άγκυρα πιέζει την Αθήνα για να την υποχρεώσει να διαπραγματευθεί διμερώς τα προβλήματα που δημιουργεί ο τουρκικός επεκτατισμός. Η ερμηνεία αυτή δεν είναι γενικά λανθασμένη, αλλά αν δεν διευκρινισθεί μπορεί να οδηγήσει σε απολύτως λανθασμένα συμπεράσματα. Κι αυτό, επειδή η κυρίαρχη σχολή σκέψης στα ελληνικά κέντρα αποφάσεων και επιρροής ισχυρίζεται ότι οι Τούρκοι προσθέτουν επεκτατικές διεκδικήσεις και κλιμακώνουν τις επιθετικές πιέσεις τους, επειδή η Ελλάδα είναι –υποτίθεται– απρόθυμη να διαπραγματευθεί μαζί τους ένα συμβιβασμό.<div><br />Το περιεχόμενο ενός συμβιβασμού<br /><br />Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να αναρωτηθούμε ποιο άραγε μπορεί να είναι το περιεχόμενο ενός τέτοιου συμβιβασμού. Το κρίσιμο αυτό ερώτημα συνήθως απαντάται με γενικολογίες. Και εάν κάποιος επιμείνει, η απάντηση που θα λάβει από τη κυρίαρχη σχολή σκέψης είναι πως οι Τούρκοι στην πραγματικότητα δεν έχουν εδαφικές διεκδικήσεις. Θέλουν μόνο η Ελλάδα να μην επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια, να περιορίσει τον εναέριο χώρο της από τα 10 στα έξι μίλια και να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο όχι με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, αλλά με ένα κριτήριο που θα λαμβάνει περισσότερο υπόψη τον χερσαίο όγκο της. Όπως είχε πει και ο Κοτζιάς «να μην είμαστε μοναχοφάηδες»!<br /><br />Για να απαντήσουμε στο εάν είναι έτσι τα πράγματα, μας βοηθούν οι ίδιοι οι Τούρκοι. Στη δεκαετία του 1970, όταν άρχισε η σύγχρονη φάση της ελληνοτουρκικής διένεξης για το Αιγαίο, αυτές ήταν σε γενικές γραμμές οι διεκδικήσεις της Άγκυρας. Και τότε, όμως, η Άγκυρα είχε αρνηθεί συστηματικά να αποδεχθεί την παραπομπή της διαφοράς για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στη Χάγη. Από τότε, όμως, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Οι Τούρκοι πλέον δεν διεκδικούν μόνο ελληνικά κυριαρχικά και διοικητικά δικαιώματα, αλλά και έδαφος.<br /><br />Το ελληνικό πολιτικό σύστημα κρύβει τη στρατηγική αμηχανία του, δηλώνοντας σε όλους τους τόνους πως λύση είναι η παραπομπή στη Χάγη. Δεν λένε, όμως, ποια ακριβώς προβλήματα θα παραπέμψουμε. Θα ζητήσουμε από το Δικαστήριο να αποφασίσει π.χ. εάν οι Οινούσσες ή οι Φούρνοι είναι ελληνικό ή τουρκικό νησί; Με άλλα λόγια, δεν απαντούν στο κρίσιμο ερώτημα: είναι η Ελλάδα διατεθειμένη να θέσει στην κρίση κάποιων ξένων δικαστών την εδαφική της ακεραιότητα; Ελπίζουμε πως όχι. Το ίδιο ελπίζουμε και για το ζήτημα της στρατιωτικοποίησης των νησιών. Έτσι κι αλλιώς, η Αθήνα δεν έχει αναγνωρίσει στο Διεθνές Δικαστήριο τέτοια δικαιοδοσία.<br /><br />Συνήθως, η απάντηση της σχολής σκέψης που κυριαρχεί στα κέντρα αποφάσεων και επιρροής στην Αθήνα είναι πως τα όσα λέει η Άγκυρα για τα ελληνικά νησιά δεν τα εννοεί, πως είναι ένας διαπραγματευτικός ελιγμός, με σκοπό να αποσπάσει ένα συμβιβασμό αναφορικά με την υφαλοκρηπίδα, τα χωρικά ύδατα κλπ. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας ισχυρισμός, μία παντελώς αυθαίρετη ερμηνεία.<br /><br />Οι δηλώσεις προαναγγέλλουν πράξεις<br /><br />Οι Τούρκοι δεν περιορίζονται σε δηλώσεις. Οι δηλώσεις είναι πάντα προπομποί πράξεων. Το είδαμε στα Ίμια, στο τουρκολιβυκό μνημόνιο, στις έρευνες του Oruc Reis και προ διετίας στην υβριδική επίθεση στον Έβρο. Και ενδιαμέσως, οι τουρκικές υπερπτήσεις πάνω από ελληνικές νησίδες δεν δικαιολογούνται πλέον από την Άγκυρα ως μη εσκεμμένες ενέργειες, αλλά σαν νόμιμες πτήσεις πάνω από τουρκικό έδαφος! Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι η Τουρκία έχει καταθέσει συντεταγμένες στον ΟΗΕ για τα όρια της υφαλοκρηπίδας της με βάση τον παντελώς παράνομο ισχυρισμό ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ και προ μηνών, με τις επιστολές Σινιρλίογλου στον ΟΗΕ, έχει επισήμως εξαρτήσει την ελληνική κυριαρχία στα νησιά από την αποστρατιωτικοποίησή τους.<br /><br />Αυτά είναι τα γεγονότα και διαψεύδουν εκκωφαντικά τις κυρίαρχες συνιστώσες του ελληνικού πολιτικού συστήματος που τσαλαβουτάνε σε αυταπάτες για να παρακάμψουν τη στρατηγική αμηχανία τους. Το γεγονός ότι η Ελλάδα οφείλει να είναι πολύ προσεκτική, δεν δικαιολογεί ούτε επικίνδυνες αυταπάτες, ούτε υποχωρητικές κινήσεις που τροφοδοτούν και παροξύνουν τον τουρκικό επεκτατισμό. Είναι πολύ διαφορετικό η ελληνική πλευρά να αποφεύγει κινήσεις που στρατιωτικοποιούν τη διένεξη με την Τουρκία από το να “φοβάται τον ίσκιο της”.<br /><br />Για την οικονομία της συζήτησης ας συμφωνήσουμε ότι η επέκταση των χωρικών υδάτων στο ανατολικό Αιγαίο είναι, λόγω του τουρκικού casus belli, καυτό ζήτημα. Γιατί, άραγε, δεν επεκτείνουμε τα χωρικά ύδατα στις περιοχές που δεν γειτνιάζουν με την Τουρκία; Έτσι κι αλλιώς το ο “κόσμος το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι” ότι αιτία που δεν προχωράμε σε γενική επέκταση είναι ο φόβος της τουρκικής απειλής.<br /><br />Γιατί, άραγε, δεν ανακηρύσσουμε (όχι να οριοθετήσουμε μονομερώς) ΑΟΖ; Μία επιστολή στον ΟΗΕ απαιτείται. Γιατί, άραγε, η Ελλάδα, δεν κλείνει τους κόλπους της με ευθείες γραμμές βάσης; Κατά ποία έννοια αυτό μπορεί να ενοχλήσει την Τουρκία; Γιατί δεν καταθέτει συντεταγμένες για τα θεωρούμενα από την ίδια εξωτερικά όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ ως απάντηση στις τουρκικές συντεταγμένες, ώστε τουλάχιστον να καταγραφεί πολύ καθαρά η υφιστάμενη διαφωνία; Η απάντηση είναι ότι οι Τούρκοι θα παραβιάσουν αυτά τα όρια και τότε η Ελλάδα θα πρέπει να αντιδράσει. Μα ήδη τα παραβιάζουν και η Ελλάδα δεν αντιδρά. Εκτός κι αν θεωρήσουμε αντίδραση τη κατάπτυστη δήλωση Γεραπετρίτη ότι η εθνική κόκκινη γραμμή είναι τα έξι μίλια των χωρικών υδάτων!<br /><br />Στο τραπέζι το επεκτατικό τετελεσμένο<br /><br />Τραβώντας ολοένα και περισσότερο το σκοινί, οι Τούρκοι πλησιάζουν ολοένα και περισσότερο το όριο θραύσης. Με άλλα λόγια, οι υποστηρικτές του κατευνασμού, αντί να φέρουν κατευνασμό φέρνουν πιο κοντά το ενδεχόμενο ένοπλης σύγκρουσης. Κι αυτό, επειδή δύσκολα θα βρεθεί ελληνική κυβέρνηση, η οποία θα αποδεχθεί τον ακρωτηριασμό κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά και της εδαφικής ακεραιότητας, χωρίς οι ένοπλες δυνάμεις να ρίξουν ντουφεκιά.<br /><br />Το γεγονός ότι η Άγκυρα έχει “ανεβεί πίστα” επαναφέρει το ερώτημα εάν ο Ερντογάν προετοιμάζει το έδαφος για να δημιουργήσει ένα επεκτατικό τετελεσμένο σε βάρος της Ελλάδας. Οι κινήσεις του αυτό δείχνουν, αλλά –όπως προανέφερα– το εάν θα κάνει το άλμα ή όχι, δεν μπορεί να απαντηθεί με κατηγορηματικότητα. Είναι συνάρτηση του τρόπου που θα σταθμίσει την οικονομική κρίση στην Τουρκία, την ελληνική αντίδραση και βεβαίως την αντίδραση των άλλων δρώντων στην περιοχή στις σημερινές συνθήκες της πανδημίας και κυρίως της ουκρανικής κρίσης, η οποία μπορεί να θεωρηθεί από τον Ερντογάν παράθυρο ευκαιρίας.<br /><br />Είναι προφανές ότι οι Τούρκοι προτιμούν να κερδίζουν, χωρίς να ρίξουν ντουφεκιά, δεδομένου ότι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις είναι σε θέση να προκαλέσουν μεγάλες καταστροφές στον επιτιθέμενο, ανεξαρτήτως της τελικής έκβασης. Προτιμούν, λοιπόν, να κερδίζουν μάχες, εξωθώντας την Αθήνα σε αλλεπάλληλες υποχωρήσεις με την άσκηση επιθετικών πιέσεων, ώστε να ενεργοποιείται το φοβικό σύνδρομό της.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, όμως, ο Ερντογάν έχει σε ένα χρόνο εκλογές που θα κρίνουν την παραμονή του στην εξουσία. Έχοντας φθαρεί, έχει ζωτική ανάγκη μία εύκολη νίκη για να ενεργοποιήσει τα εθνικιστικά αντανακλαστικά του τουρκικού εκλογικού σώματος. Αν, λοιπόν, κρίνει ότι δημιουργώντας ένα επεκτατικό τετελεσμένο θα γκρεμίσει τις μέχρι τώρα ελληνικές αντιστάσεις και ως εκ τούτου θα βρεθεί σε απολύτως πλεονεκτική θέση, είναι πιθανόν να το τολμήσει.<br /><br />Και μόνο αυτό το ενδεχόμενο θα έπρεπε να είχε προκαλέσει συναγερμό στην Αθήνα, η οποία όμως, το μόνο που έκανε είναι να δρομολογήσει τα εξοπλιστικά προγράμματα και να συνάψει το σύμφωνο αμυντικής συνδρομής με τη Γαλλία. Πολύ σημαντικά, υπό την προϋπόθεση ότι τα εντάσσεις σε μία εθνική στρατηγική και εργάζεσαι για όλες τις άλλες συνιστώσες της. Και δυστυχώς σ’ αυτό το επίπεδο ο απολογισμός είναι πενιχρός.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Προετοιμάζει ο Ερντογάν επεκτατικό τετελεσμένο;

Λυγερός Σταύρος Ακόμα και όσοι αρέσκονται να βάζουν το κεφάλι στην άμμο, είναι υποχρεωμένοι να ομολογήσουν ότι η Τουρκία όχι απλώς έχει συνε...

Διαβάστε την συνέχεια