«Κάντε τους Patriot σας μενταγιόν». Θρασύτατη πρόκληση Zelensky, χαστούκι στην Αθήνα: Αρνείται ρητά τους ελληνικούς όρους.

<img height="113" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/5db13b6eb90f57c4e2748717e1df3bc0_XL.jpg?v=3" width="746" /><br /><br /><div>Σύμφωνα με αποκαλύψεις του βουλευτή της Verkhovna Rada, Ruslan Gorbenko (τις οποίες μεταδίδει το Strana.ua), η Αθήνα έθεσε έναν ξεκάθαρο και αυστηρό όρο προς το Κίεβο: την άμεση παύση των στρατιωτικών επιθέσεων και των στοχοποιήσεων κατά των ελληνικής ιδιοκτησίας δεξαμενόπλοιων που δραστηριοποιούνται σε ρωσικά λιμάνια.<br /><br />Νέο χαστούκι από την Ουκρανία στο πρόσωπο της Ελλάδας, δικαιώνει όσους αντιτίθενται στην υποχωρητική στάση της χώρας στον πόλεμο που διεξάγεται στην Ουκρανία.<br />Σε τροχιά επικίνδυνης διπλωματικής σύγκρουσης και ανοιχτής αντιπαράθεσης εισέρχονται πλέον οι σχέσεις Αθήνας και Κιέβου, με φόντο την προστασία των ελληνικών εφοπλιστικών συμφερόντων στη Μαύρη Θάλασσα και την αγωνιώδη αναζήτηση αντιαεροπορικών πυραύλων Patriot από την ουκρανική πλευρά.</div><div><br />Η αποκάλυψη ότι η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να θέσει κόκκινες γραμμές απέναντι στις επιθέσεις κατά ελληνικών συμφερόντων σκαφών φέρνει στο φως ένα παρασκήνιο έντονων διαβουλεύσεων, το οποίο κατέληξε σε μια πρωτοφανή προκλητική αντίδραση από την πλευρά της ουκρανικής ηγεσίας.<br /><br />Το ελληνικό τελεσίγραφο για τα τάνκερ στα ρωσικά λιμάνια<br /><br />Σύμφωνα με αποκαλύψεις του βουλευτή της Verkhovna Rada, Ruslan Gorbenko (τις οποίες μεταδίδει το Strana.ua), η Αθήνα έθεσε έναν ξεκάθαρο και αυστηρό όρο προς το Κίεβο: την άμεση παύση των στρατιωτικών επιθέσεων και των στοχοποιήσεων κατά των ελληνικής ιδιοκτησίας δεξαμενόπλοιων που δραστηριοποιούνται σε ρωσικά λιμάνια.<br />Ως αντάλλαγμα για την παροχή αυτών των εγγυήσεων ασφαλείας στα ελληνικά σκάφη, η Αθήνα εμφανίστηκε διατεθειμένη να παραχωρήσει στο Κίεβο πυραύλους για τα αντιαεροπορικά συστήματα Patriot, των οποίων η διάρκεια ζωής πλησιάζει στη λήξη της — μια κίνηση που θα κάλυπτε άμεσες επιχειρησιακές ανάγκες της ουκρανικής αεράμυνας.<br /><br /></div><div>«Κάντε τους μενταγιόν»: Η θρασύτατη απάντηση του Κιέβου<br /><br />Η πρόταση της ελληνικής πλευράς συνάντησε την απόλυτη και κατηγορηματική άρνηση των ουκρανικών αρχών.<br />Ο Gorbenko, εκφράζοντας την ενόχληση της κυβέρνησης Zelensky, υπογράμμισε ότι το Κίεβο δεν πρόκειται να δεχθεί όρους ή τελεσίγραφα από κανέναν.<br />Προχωρώντας μάλιστα σε μια ιδιαίτερα προκλητική αποστροφή, ο Ουκρανός βουλευτής δήλωσε σκωπτικά πως αν οι ελληνικές αρχές δεν επιθυμούν να μεταβιβάσουν το πολεμικό υλικό χωρίς όρους, μπορούν «απλώς να το αποσυναρμολογήσουν, να φτιάξουν μενταγιόν και να τα φοράνε στον λαιμό».<br /><br />Ο Zelensky απαιτεί Patriot, αλλά αρνείται τις ελληνικές προϋποθέσεις<br /><br />Η οργισμένη απόρριψη της ελληνικής προσφοράς καταγράφεται σε μια στιγμή που ο Volodymyr Zelensky επιδίδεται σε ένα μπαράζ πιέσεων προς τους δυτικούς συμμάχους.<br />Ο Ουκρανός πρόεδρος κατηγορεί ανοιχτά τη Δύση για καθυστερήσεις, απαιτώντας από 100 έως και 1.200 αναχαιτιστικούς πυραύλους Patriot για κάθε μήνα του χειμώνα, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα ρωσικά κύματα επιθέσεων.<br />«Χρειαζόμαστε 280 αναχαιτιστικά βαλλιστικών πυραύλων το μήνα, αλλά δεν θα τα πάρουμε ποτέ.<br />Ακόμα και οι 100 πύραυλοι είναι μια τεράστια πρόκληση», δήλωσε ο Zelensky, στηλιτεύοντας την ανεπαρκή παραγωγική ικανότητα των ΗΠΑ και αξιώνοντας από τις ευρωπαϊκές χώρες να μοιραστούν τα δικά τους αποθέματα.<br /><br />Το παρασκήνιο της ελληνικής εμπλοκής και η νατοϊκή πρωτοβουλία PURL<br /><br />Η σύγκρουση αυτή ξεσπά ενώ η Αθήνα βρισκόταν ήδη στο επίκεντρο συζητήσεων για τη συμμετοχή της στη νατοϊκή πρωτοβουλία PURL (Prioritized Ukraine Requirements List).<br />Όπως αποκάλυψε το Bloomberg, η Ελλάδα, μαζί με τη Γερμανία και την Τσεχία, εξετάζει τη συμμετοχή της στη χρηματοδότηση ενός τεράστιου πακέτου για την αγορά 1.000 αμερικανικών πυραύλων Patriot για λογαριασμό της Ουκρανίας.<br />Παράλληλα, τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενέκριναν αίτημα του Κιέβου για τη χρήση πόρων από το δάνειο των 90 δισ. ευρώ (με ειδική εξαίρεση που επιβεβαίωσε η Ursula von der Leyen), προκειμένου να προμηθευτεί αμερικανικά συστήματα Patriot αντί για ευρωπαϊκά συστήματα όπως το SAMP/T.<br />Ωστόσο, η στάση του Κιέβου απέναντι στην ελληνική πρόταση αναδεικνύει το βαθύ ρήγμα: την ώρα που η Ελλάδα καλείται να συνεισφέρει οικονομικά και εξοπλιστικά στην «ομπρέλα αεράμυνας» της Ουκρανίας, το καθεστώς Zelensky αρνείται να παράσχει ακόμα και τις βασικές εγγυήσεις για την προστασία της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Κάντε τους Patriot σας μενταγιόν». Θρασύτατη πρόκληση Zelensky, χαστούκι στην Αθήνα: Αρνείται ρητά τους ελληνικούς όρους.

Σύμφωνα με αποκαλύψεις του βουλευτή της Verkhovna Rada, Ruslan Gorbenko (τις οποίες μεταδίδει το Strana.ua), η Αθήνα έθεσε έναν ξεκάθαρο και...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα, η χώρα όπου η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια.

<img height="118" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2026/05/politics_stathis-930x550.png" width="745" /><br /><br />Γράφει ο <b>Στάθης Σταυρόπουλος</b><br /><br />Ζωή με ψηλά τα χέρια<br /><br />Ο Άδωνις Γεωργιάδης δηλώνει ότι «στην Ελλάδα ζούμε την πιο συγκλονιστική περίοδο ευημερίας των τελευταίων δεκαετιών»…!!!<br /><br />Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά!<br /><br />Πολλές φορές ο Α. Γεωργιάδης έχει πει πράγματα που θα έπρεπε να τον έχουν θέσει εκτός πολιτικής σκηνής. Αντιθέτως ενισχύουν τη θέση του. Και στη συνέχεια λέει άλλα, χειρότερα.<br /><br />Στο μεταξύ, σχόλια ανά την επικράτεια κλαίνε, το έλλειμμα στον αριθμό των εκπαιδευτικών αυξάνεται, παιδιά αποφοιτούν από την Μέση Εκπαίδευση λειτουργικώς αναλφάβητα, πλην όμως τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα, αν δεν βγάλουν άλλο ένα βυζί οι Καρυάτιδες, δεν δείχνουν να ανησυχούν.<br /><br />Ξέρουν να δικαιολογούνται για κάθε παθολογία, αλλά όχι να την διορθώνουν. Διότι αυτά τα ίδια την παράγουν.<br /><br />Εδώ η λογική σηκώνει τα χέρια της ψηλά!<br /><br />Ο Τσίπρας αδειάζει τον Σιακαντάρη (αλήθεια, πού κρύβει τον Μαραντζίδη;) με ένα στεγνό «δεν είναι μέλος του κόμματος» (κι ας του έγραψε ο Σιακαντάρης την ιδρυτική διακήρυξη, όπως ο ίδιος ο Τσίπρας είπε) – και δεν τρέχει τίποτα!<br /><br />Ο αρχηγός συνεχίζει να απευθύνεται στο πόπολο με το ίδιο σοβαροφανές ύφος, με τις ίδιες περινούστατες παύσεις και την ίδια αδίστακτη κενολογία.<br /><br />Εδώ η αισθητική σηκώνει τα χέρια της ψηλά!<br /><br />Οι δημοσκοπικές εταιρείες έχουν πέσει έξω στις προβλέψεις τους αμέτρητες φορές κι όμως εξακολουθούν σοβαρά-σοβαρά να κάνουν μετρήσεις, τις οποίες σοβαρά-σοβαρά προβάλλουν τα ΜΜΕ και τις οποίες σοβαρά-σοβαρά αναλύουν τα κόμματα.<br /><br />Εδώ το παράλογο σηκώνει τα χέρια του ψηλά!<br /><br />Στο λιανεμπόριο έχει ενσκήψει νέο κύμα λουκέτων, τα ντρόουν της ακρίβειας πολυβολούν αδιακρίτως τον κοσμάκη στα σούπερ μάρκετ, ο μήνας δεν βγαίνει και ο Πιερρακάκης με την αλαζονεία και τον ξερολισμό να στάζουν από τα αυτιά του διαβεβαιώνει τους Έλληνες ότι τα ψίχουλα είναι τόσο πολλά, που δεν χωράνε στα καλάθια!<br /><br />Εδώ τα χέρια της ψηλά σηκώνει η φάρσα.<br /><br />Ζούμε λοιπόν σε μια χώρα που η λογική, η ηθική, η αισθητική, το παράλογο και η φάρσα έχουν σηκώσει ψηλά τα χέρια.<br /><br />Και κυρίως, με ψηλά τα χέρια ζουν οι πολίτες εν μέσω μιας γενικευμένης ληστείας γύρω τους χωρίς τέλος…<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελλάδα, η χώρα όπου η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια.

Γράφει ο Στάθης Σταυρόπουλος Ζωή με ψηλά τα χέρια Ο Άδωνις Γεωργιάδης δηλώνει ότι «στην Ελλάδα ζούμε την πιο συγκλονιστική περίοδο ευημερίας...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικά ΜΜΕ μιλούν στρατιωτική κατάληψη του Καστελλόριζου! “Ο Μητσοτάκης το είδε για τελευταία φορά”.

<img height="91" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-09/HSAtKLaX0AkkG6l.jpg?itok=y-McYICP" width="746" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τούρκοι αναλυτές συζητούν ανοιχτά στρατιωτική κατάληψη του Καστελλόριζου</span></h3>Σε επικίνδυνα επίπεδα ανεβαίνει η ρητορική γύρω από το Καστελλόριζο, καθώς τουρκικά μέσα ενημέρωσης επαναφέρουν με ιδιαίτερα επιθετικό τρόπο τις γνωστές διεκδικήσεις της Άγκυρας. Στο επίκεντρο μπαίνει η επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Μεγίστη, ενώ σε τηλεοπτικές συζητήσεις ακούγονται ακόμη και προτάσεις για στρατιωτική ενέργεια εναντίον του νησιωτικού συμπλέγματος.<br /><br />Το Καστελλόριζο βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο της τουρκικής επικαιρότητας, με το κλίμα να φορτίζεται από δημοσιεύματα και τηλεοπτικές παρεμβάσεις που ξεπερνούν κατά πολύ την απλή πολιτική αντιπαράθεση.<br /><br />Η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στη Μεγίστη, τη Ρω και τη Στρογγύλη αποτέλεσε αφορμή για νέα επίθεση από τουρκικά μέσα, τα οποία επαναφέρουν με ιδιαίτερα επιθετική γλώσσα το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης, των θαλάσσιων ζωνών και της γεωγραφικής θέσης του Καστελλόριζου.<br /><br />Σε πρόσφατες τουρκικές αναφορές, μάλιστα, η επίσκεψη παρουσιάζεται ως «πρόκληση» προς την Άγκυρα, ενώ η παρουσία Ελλήνων στρατιωτικών στο νησί χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για την αναπαραγωγή των τουρκικών θέσεων.<div><br />«Ο Έλληνας πρωθυπουργός είδε για τελευταία φορά το νησί»<br /><br />Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η επιθετική φρασεολογία που χρησιμοποιείται από το τουρκικό μέσο TRHaber, το οποίο παρουσιάζει την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Μεγίστη μέσα από ένα εξαιρετικά φορτισμένο πρίσμα.<br /><br />Ο τίτλος περί του ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός «είδε για τελευταία φορά» το Καστελλόριζο δημιουργεί μια βαριά σκιά πάνω από το δημοσίευμα, μετατρέποντας μια πολιτική επίσκεψη σε μήνυμα απειλής.<br /><br />Το ίδιο δημοσίευμα εστιάζει στην απόσταση του Καστελλόριζου από τις τουρκικές ακτές και στη στρατιωτική παρουσία στο νησί, επαναφέροντας ουσιαστικά το γνωστό τουρκικό αφήγημα περί παραβίασης του καθεστώτος αποστρατιωτικοποίησης.<br /><br />Η συγκεκριμένη ρητορική αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή δεν περιορίζεται πλέον μόνο σε διπλωματικές διαφωνίες, αλλά συνοδεύεται από αναφορές σε πιθανά σενάρια σύγκρουσης.<br /><br />Η Hürriyet ανεβάζει τους τόνους<br /><br />Στο ίδιο κλίμα κινείται και η τουρκική Hürriyet, η οποία αντιμετωπίζει την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού με σαφώς επικριτικό τρόπο.<br /><br />Με τον χαρακτηρισμό «σόου του Μίτσο στο Καστελλόριζο», η εφημερίδα επιχειρεί να προσδώσει στην επίσκεψη χαρακτήρα πολιτικής επίδειξης, συνδέοντάς την παράλληλα με το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας.<br /><br />Το τουρκικό δημοσίευμα δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην απόσταση της Μεγίστης από τις τουρκικές ακτές και επαναφέρει τις πάγιες θέσεις της Άγκυρας για την επίδραση των ελληνικών νησιών στις θαλάσσιες ζώνες.<br /><br />Με αυτόν τον τρόπο, η επίσκεψη μετατρέπεται στα τουρκικά μέσα από μια συμβολική παρουσία του Έλληνα πρωθυπουργού σε ζήτημα ευρύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.<br /><br /><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 550px; padding: 0px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2098727330139050251" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2098727330139050251&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fethnika-themata%2Fellinotoyrkika%2F7389469_toyrkika-mme-miloyn-stratiotiki-katalipsi-toy-kastellorizoy&sessionId=b85e1feb617a4ea883df041f38ac6d1871c31e25&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 725px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div><br />Το Καστελλόριζο ξανά στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης<br /><br />Το πραγματικό βάρος της υπόθεσης βρίσκεται όμως αλλού.Το Καστελλόριζο αποτελεί ένα από τα πλέον ευαίσθητα σημεία της ελληνοτουρκικής διαφοράς στην Ανατολική Μεσόγειο. Η θέση του, η γειτνίασή του με τις τουρκικές ακτές και η διαφωνία των δύο χωρών για τα δικαιώματα των νησιών στις θαλάσσιες ζώνες το έχουν μετατρέψει εδώ και χρόνια σε σημείο υψηλού γεωπολιτικού ενδιαφέροντος.<br /><br />Η Ελλάδα υποστηρίζει τα δικαιώματα των νησιών που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ η Τουρκία ακολουθεί διαφορετική προσέγγιση ως προς την επήρεια του Καστελλόριζου στις θαλάσσιες ζώνες.<br /><br />Και τώρα, η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού έφερε ξανά αυτή τη διαφωνία στην πρώτη γραμμή.<br />Από την προπαγάνδα στα σενάρια στρατιωτικής επέμβασης<br /><br />Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, ωστόσο, είναι οι τοποθετήσεις που εμφανίζονται σε τουρκικές τηλεοπτικές συζητήσεις.<br /><br />Όπως αναφέρεται στα σχετικά δημοσιεύματα, αναλυτές εμφανίζονται να αντιμετωπίζουν το Καστελλόριζο ως πιθανό σημείο έναρξης μιας ελληνοτουρκικής σύγκρουσης.<br /><br />Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, διατυπώνονται ακόμη και ακραίες απόψεις περί στρατιωτικής κατάληψης του νησιού.<br /><br />Πρόκειται για θέσεις αναλυτών και όχι για επίσημη απόφαση ή εξαγγελία της τουρκικής κυβέρνησης. Ωστόσο, το γεγονός ότι τέτοια σενάρια βρίσκουν χώρο σε μεγάλα τουρκικά μέσα αποτελεί από μόνο του στοιχείο που προκαλεί ανησυχία, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από επιθετική ρητορική γύρω από ελληνική κυριαρχία, στρατιωτική παρουσία και θαλάσσιες ζώνες.<br /><br />Ένα επικίνδυνο παιχνίδι εντυπώσεων<br /><br />Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι ιδιαίτερα φορτισμένη.<br /><br />Από τη μία πλευρά βρίσκεται η ελληνική παρουσία στο ακριτικό νησί και το μήνυμα ότι το Καστελλόριζο αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής επικράτειας.<br /><br />Από την άλλη, τουρκικά μέσα επαναφέρουν συνεχώς τη γεωγραφική εγγύτητα, τις διεκδικήσεις περί αποστρατιωτικοποίησης και τις γνωστές θέσεις της Άγκυρας για τις θαλάσσιες ζώνες.<br /><br />Και πάνω από όλα αυτά αιωρούνται πλέον ακόμη πιο σκληρές φωνές που μιλούν ανοιχτά για στρατιωτικά σενάρια.<br /><br />Η κατάσταση απαιτεί ψυχραιμία, καθώς οι δηλώσεις αναλυτών και τα πρωτοσέλιδα δεν αποτελούν από μόνα τους ένδειξη ότι επίκειται στρατιωτική ενέργεια.<br /><br />Ωστόσο, η ένταση της ρητορικής δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.<br /><br />Το Καστελλόριζο βρίσκεται ξανά κάτω από τα φώτα μιας επικίνδυνης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.<br /><br />Και το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι εάν πρόκειται απλώς για ακόμη έναν γύρο σκληρής επικοινωνιακής αντιπαράθεσης ή για ένα νέο επίπεδο κλιμάκωσης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικά ΜΜΕ μιλούν στρατιωτική κατάληψη του Καστελλόριζου! “Ο Μητσοτάκης το είδε για τελευταία φορά”.

Τούρκοι αναλυτές συζητούν ανοιχτά στρατιωτική κατάληψη του Καστελλόριζου Σε επικίνδυνα επίπεδα ανεβαίνει η ρητορική γύρω από το Καστελλόριζο...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Hürriyet πήγε στο Καστελόριζο πριν από την επίσκεψη Μητσοτάκη…

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/09/%CE%BC%CE%B1%CF%83%CE%BF%CE%B8%CF%848%CE%BE9%CE%B9%CF%82%CE%B5.jpg?ssl=1"><img height="99" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/09/%CE%BC%CE%B1%CF%83%CE%BF%CE%B8%CF%848%CE%BE9%CE%B9%CF%82%CE%B5.jpg?resize=640%2C497&ssl=1" width="750" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Πριν από αυτή την κρίσιμη επίσκεψη, η Hürriyet πήγε στο Καστελόριζο, που βρίσκεται 2 χλμ. από την τουρκική πόλη Κας, και μέτρησε τα αισθήματα των κατοίκων του νησιού.</span></h3>Το Καστελόριζο, το οποίο επανήλθε στο προσκήνιο με τη δήλωση του Προέδρου Ερντογάν: «Θα μας άκουγαν ακόμα κι αν φωνάζαμε από το Κας», έχει γίνει για άλλη μια φορά το επίκεντρο των σχέσεων Άγκυρας-Αθήνας με την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού Μητσοτάκη.<br /><br />Πριν από αυτή την κρίσιμη επίσκεψη, η Hürriyet πήγε στο Καστελόριζο, που βρίσκεται 2 χλμ. από την τουρκική πόλη Κας, και μέτρησε τα αισθήματα των κατοίκων του νησιού.<br /><br />Η εγγύτητα μεταξύ Κας και Καστελόριζου, μια απόσταση «όσο ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρα», ξεχωρίζει ως βασικό σημείο στις συνεχιζόμενες διαμάχες μεταξύ των δύο χωρών σχετικά με τη θαλάσσια δικαιοδοσία και τα εθνικά πάρκα στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η Hürriyet παρατήρησε την καθημερινή ζωή στο Καστελόριζο, την οπτική του νησιού στην Τουρκία και τον αντίκτυπο των εντάσεων μεταξύ των δύο χωρών στους κατοίκους του νησιού.<br /><br />Μετά από μια σύντομη εκδρομή με πλοίο (7 έως 15 λεπτά) από το λιμάνι του Κας, φτάνουμε στο λιμάνι του Καστελόριζου. Οι τουρκικές ακτές δεν είναι πολύ πίσω μας. Αντίθετα, καθώς κοιτάτε κατά μήκος του νησιού, το Κας είναι ακριβώς μπροστά σας.<br /><br />Χρωματιστά σπίτια, στενοί δρόμοι…<br /><br />Η μικρότερη απόσταση μεταξύ των δύο ακτών είναι 2 χιλιόμετρα (1,08 μίλια). Το Καστελόριζο είναι ένα μικρό νησί με έκταση περίπου 12 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο οικισμός είναι κυρίως συγκεντρωμένος γύρω από το λιμάνι. Πολύχρωμα σπίτια, στενά δρομάκια, εστιατόρια, καφετέριες και βάρκες αποκαλύπτουν τον τουριστικό χαρακτήρα του νησιού με την πρώτη ματιά. Με εκτιμώμενο πληθυσμό περίπου 500 κατοίκων, το νησί καλωσορίζει χιλιάδες επισκέπτες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.<br /><br />Οι τουρίστες, ειδικά εκείνοι από την Τουρκία, που έρχονται για ημερήσιες εκδρομές, δημιουργούν μια πολύβουη ατμόσφαιρα στους δρόμους και τα εστιατόρια του Καστελόριζου. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά τουριστικά αξιοθέατα του νησιού είναι η Γαλάζια Σπηλιά, βιότοπος για φώκιες, και η παραλία του Άη Γιώργη σε ένα μικρό νησάκι.<br /><br />Ποια είναι η ιστορία του νησιού;<br /><br />Για να κατανοήσουμε την τρέχουσα πολιτική θέση του Καστελόριζου, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε την ιστορία του. Γνωστό ως «Μεγίστη» στην αρχαιότητα, το νησί τέθηκε υπό την επιρροή της Ρόδου και στη συνέχεια παρέμεινε υπό ρωμαϊκή και βυζαντινή κυριαρχία. Το Καστελόριζο τέθηκε επίσης υπό οθωμανική κυριαρχία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, το νησί τέθηκε υπό γαλλικό έλεγχο και μετά τον πόλεμο παραχωρήθηκε στην Ιταλία. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Καστελόριζο τέθηκε υπό τον έλεγχο των Συμμάχων. Με τη Συνθήκη των Παρισίων το 1947, μαζί με τα άλλα νησιά της Δωδεκανήσου, μεταφέρθηκε από την Ιταλία στην Ελλάδα.<br /><br />Τι λένε οι νησιώτες;<br /><br />Από οποιοδήποτε σημείο του λιμανιού στο Καστελόριζο, είναι δυνατό να δει κανείς το Kaş όταν κοιτάζει προς την Τουρκία. Ομοίως, το Kaş βλέπει την ίδια θέα όταν κοιτάζει προς το Καστελόριζο.<br /><br /> Η δήλωση του Προέδρου Ερντογάν, «Θα μας άκουγαν ακόμα κι αν φωνάζαμε από το Kaş», αποτελεί πολιτική έκφραση αυτής της γεωγραφικής εγγύτητας.<br /><br />Η εγγύτητα μεταξύ των δύο ακτών είναι αισθητή και στην καθημερινή ζωή.<br /><br /> Υπάρχει τακτική θαλάσσια συγκοινωνία μεταξύ Kaş και Καστελόριζου. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, οι επισκέπτες από την Τουρκία που κάνουν ημερήσιες εκδρομές αποτελούν σημαντικό μέρος της οικονομικής και κοινωνικής ζωής του νησιού.<br /><br />Ο τουρισμός, τα εστιατόρια, οι θαλάσσιες μεταφορές και το εμπόριο μικρής κλίμακας βρίσκονται στην καρδιά της οικονομίας του νησιού.<br /><br />Ενώ η διαμάχη για τη θαλάσσια δικαιοδοσία συνεχίζεται μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας, η σχέση μεταξύ των κατοίκων του νησιού και του Kaş, ακριβώς απέναντι από το Καστελόριζο, εκτυλίσσεται σε πολύ βαθύτερο επίπεδο από την πολιτική.<br /><br />Τα ψώνια, ο τουρισμός, η αλιεία, οι φιλίες, ακόμη και οι γάμοι, συνδέουν τις δύο πλευρές. Για τους κατοίκους του Καστελόριζου, οι τουρκικές ακτές δεν είναι απλώς τα σύνορα μιας άλλης χώρας. είναι ο άμεσος γείτονάς τους, που βλέπουν καθημερινά, επισκέπτονται, όπου ψωνίζουν και χτίζουν σχέσεις. Το κοινό παράπονο των νησιωτών είναι ότι οι πολιτικές εντάσεις βλάπτουν αυτή την εγγύτητα και ιδιαίτερα τον τουρισμό.<br /><br />Το τουρκικό εθνικό θαλάσσιο πάρκο εξόργισε την Αθήνα<br /><br />Η θάλασσα που περιβάλλει το νησί του Καστελόριζου επανήλθε πρόσφατα στο προσκήνιο με την ανακήρυξη από την Τουρκία του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Fethiye-Kaş, το οποίο καλύπτει περίπου 2.170.000 εκτάρια στα ανοικτά των ακτών της Fethiye και της Kaş.<br /><br />Ο κανονισμός δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης στις 16 Αυγούστου. Ενώ η Άγκυρα τονίζει ότι η απόφαση βασίζεται στην προστασία των θαλάσσιων οικοσυστημάτων και της βιοποικιλότητας, η Αθήνα εξετάζει την απόφαση από την οπτική γωνία της θαλάσσιας δικαιοδοσίας.<br /><br />Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών ισχυρίζεται ότι τα θαλάσσια πάρκα που ανακηρύσσονται από την Τουρκία εκτείνονται πέρα ​​από τα τουρκικά χωρικά ύδατα και σε περιοχές που θεωρούνται από την Ελλάδα ως μέρος της υφαλοκρηπίδας της.<br /><br />Το Καστελόριζο αποτελεί εδώ και καιρό σημείο διαμάχης μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας, όχι μόνο λόγω της εγγύτητάς του με τις τουρκικές ακτές και της θαλάσσιας δικαιοδοσίας του στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και λόγω του αποστρατιωτικοποιημένου καθεστώτος του.<br /><br />Η Τουρκία υπενθυμίζει στην Ελλάδα ότι, σύμφωνα με τις διατάξεις της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1947, οι οποίες καλύπτουν και το Καστελόριζο , το νησί θα πρέπει να αποστρατιωτικοποιηθεί. Η Άγκυρα επισημαίνει ότι ο εξοπλισμός του νησιού από την Ελλάδα και οι στρατιωτικές αναπτύξεις είναι αντίθετες με τη συνθήκη.<br /><br />Η διαμάχη– η Τουρκία δεν διεκδικεί το Καστελόριζο<br /><br />Το νησί Καστελόριζο είναι μικρό, αλλά η κλίμακα της διαμάχης μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας είναι πολύ μεγαλύτερη από την επιφάνειά του.<br /><br />Βρίσκεται μόλις περίπου 2 χιλιόμετρα από τις τουρκικές ακτές, το Καστελόριζο είναι ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία στη διαμάχη μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />Η διαφωνία δεν αφορά το ποιος κατέχει το νησί. Το Καστελόριζο ανήκει στην Ελλάδα.<br /><br />Η Τουρκία δεν αμφισβητεί ότι το νησί ανήκει στην Ελλάδα.<br /><br />Η πραγματική διαφωνία αφορά τον βαθμό στον οποίο το Καστελόριζο θα επηρεάσει την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι τα ελληνικά νησιά, συμπεριλαμβανομένου του Καστελόριζου , έχουν θαλάσσιες ζώνες.<br /><br />Σύμφωνα με την προσέγγιση της Αθήνας, το νησί δεν μπορεί να θεωρηθεί σε διαφορετικό καθεστώς από άλλα νησιά κατά τον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />Η Άγκυρα, από την άλλη πλευρά, εφιστά την προσοχή στην εξαιρετικά κοντινή απόσταση του Καστελόριζου από την τουρκική ηπειρωτική χώρα.<br /><br />Η Τουρκία θεωρεί την προσέγγιση της Ελλάδας για τη δημιουργία μιας μεγάλης θαλάσσιας ζώνης στην Ανατολική Μεσόγειο με βάση το Καστελόριζο ως «μαξιμαλιστική».<br /><br />Σύμφωνα με την οπτική γωνία της Άγκυρας, δεν είναι δίκαιο να αξιολογείται ένα μικρό νησί περίπου 12 τετραγωνικών χιλιομέτρων με τρόπο που δημιουργεί μια θαλάσσια περιοχή χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από το δικό του μέγεθος.<br /><br />Επομένως, το κεντρικό ζήτημα της συζήτησης δεν είναι τόσο το «Ποιανού είναι το Καστελόριζο;» όσο μάλλον η «επιρροή του Καστελόριζου στη θάλασσα».<br /><br />Το να αφιερώσουμε μερικές ώρες στο Καστελόριζο κάνει τη γεωγραφική διάσταση της συζήτησης πιο ξεκάθαρη. Το νησί είναι μικρό. Το Kaş είναι ακριβώς απέναντι. Η ηπειρωτική Τουρκία είναι σε κοινή θέα. Ωστόσο, οι υπολογισμοί σχετικά με τη θάλασσα είναι πολύ μεγαλύτεροι από την απόσταση που βλέπετε από την ακτή. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει το Καστελόριζο σημαντικό… <br /><br />Θα μείνει τρεις ημέρες και θα δώσει πολιτική παράσταση<br /><br />Ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέφθηκε χθες το νησί Καστελόριζο, που βρίσκεται 2 χιλιόμετρα από τις τουρκικές ακτές, σε μια περίοδο που οι εντάσεις μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας έχουν αυξηθεί εκ νέου στην Ανατολική Μεσόγειο.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Hürriyet πήγε στο Καστελόριζο πριν από την επίσκεψη Μητσοτάκη…

Πριν από αυτή την κρίσιμη επίσκεψη, η Hürriyet πήγε στο Καστελόριζο, που βρίσκεται 2 χλμ. από την τουρκική πόλη Κας, και μέτρησε τα αισθήματ...

Διαβάστε την συνέχεια

Χούθι στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ: Η «δεύτερη μέγγενη» του Ιράν στο πετρέλαιο.Το δίλημμα Τραμπ.

<img height="130" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/09/bab-el-madeb-1-1200x780.jpg" width="747" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Οι Χούθι πατούν πλέον στο στρατηγικό νησί Περίμ, στην καρδιά του Μπαμπ ελ Μαντέμπ, την ώρα που το Ορμούζ παραμένει υπό ασφυκτική πίεση και ο σαουδαραβικός αγωγός Ανατολής–Δύσης έχει τεθεί προσωρινά εκτός λειτουργίας. Για την Ουάσιγκτον διαμορφώνεται ένα επικίνδυνο δίλημμα: νέα στρατιωτική εμπλοκή στην Υεμένη ή αποδοχή μιας ενισχυμένης ιρανικής δυνατότητας πίεσης πάνω σε δύο από τις σημαντικότερες ενεργειακές αρτηρίες του πλανήτη.<br /><br />«Οι Χούθι προελαύνουν» – Η πιθανότητα να συμπιεστεί ολόκληρη η Αραβική Χερσόνησος ανάμεσα σε Ορμούζ και Μπαμπ ελ Μαντέμπ.<br /><br />Ένα δεύτερο στρατηγικό μέτωπο ανοίγει στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής — αυτή τη φορά στην άλλη πλευρά της Αραβικής Χερσονήσου.<br /><br />Οι υποστηριζόμενοι από το Ιράν Χούθι προχώρησαν με μεγάλη ταχύτητα κατά μήκος της δυτικής ακτής της Υεμένης και έφθασαν στο Περίμ, το μικρό αλλά εξαιρετικά σημαντικό νησί που βρίσκεται μέσα στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ.<br /><br />Την ίδια ώρα, κυβερνητικές πηγές της Υεμένης αναφέρουν ότι οι δυνάμεις τους αποχώρησαν από το Περίμ, ενώ οι Χούθι κατέλαβαν και την Ντουμπάμπ, ακριβώς απέναντι από το νησί.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι ότι η οργάνωση αποκτά μια πολύ ισχυρότερη γεωγραφική θέση απέναντι σε μία από τις σημαντικότερες θαλάσσιες αρτηρίες του κόσμου.<br /><br />Και αυτό συμβαίνει στην χειρότερη δυνατή στιγμή για τη Σαουδική Αραβία.<br />Το Περίμ είναι μικρό – Η γεωγραφία του τεράστια<br /><br />Το Περίμ, γνωστό και ως Μαγιούν, βρίσκεται ακριβώς στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ και χωρίζει το στενό σε δύο θαλάσσιες διόδους.<br /><br />Προς βορρά βρίσκεται η Ερυθρά Θάλασσα και, στη συνέχεια, το Σουέζ.<br /><br />Προς νότο βρίσκεται ο Κόλπος του Άντεν και ο Ινδικός Ωκεανός.<br /><br />Η παρουσία των Χούθι εκεί δεν σημαίνει αυτομάτως ότι μπορούν να «κλείσουν» με έναν διακόπτη το στενό.<br /><br />Τους δίνει όμως πολύ ισχυρότερη δυνατότητα επιτήρησης, απειλής και δυνητικής προσβολής της ναυσιπλοΐας.<br /><br />Η σημασία αυτής της δυνατότητας έχει ήδη αποδειχθεί: οι Χούθι είχαν καταφέρει να προκαλέσουν τεράστια αναστάτωση στη ναυτιλία της Ερυθράς Θάλασσας από το 2023 έως το 2025 ακόμη και χωρίς να ελέγχουν το Περίμ. <div><br />Ο εφιάλτης της Σαουδικής Αραβίας: Πίεση και στις δύο θάλασσες<br /><br />Εδώ βρίσκεται το πραγματικό γεωενεργειακό πρόβλημα.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία διαθέτει δύο βασικές γεωγραφικές κατευθύνσεις για τη διοχέτευση πετρελαίου στις διεθνείς αγορές.<br /><br />Η πρώτη περνά από τον Περσικό Κόλπο και το Στενό του Ορμούζ.<br /><br />Η δεύτερη χρησιμοποιεί τον αγωγό Ανατολής–Δύσης για να μεταφέρει αργό προς το Γιανμπού στην Ερυθρά Θάλασσα, παρακάμπτοντας το Ορμούζ.<br /><br />Όμως τώρα και οι δύο επιλογές βρίσκονται υπό πίεση.<br /><br />Το Ορμούζ έχει υποστεί σοβαρή διατάραξη από τον πόλεμο με το Ιράν.<br /><br />Και ο αγωγός Ανατολής–Δύσης έκλεισε προσωρινά μετά τις επιθέσεις με drones που προήλθαν από το Ιράκ.<br /><br />Την ίδια στιγμή, στην έξοδο της Ερυθράς Θάλασσας βρίσκονται πλέον οι Χούθι.<br />Η «δεύτερη μέγγενη» της Τεχεράνης<br /><br />Αυτό δημιουργεί ένα σενάριο που πριν από λίγες εβδομάδες θα θεωρούνταν ακραίο.<br /><br />Το Ιράν διαθέτει άμεση δυνατότητα πίεσης στο Ορμούζ.<br /><br />Οι σύμμαχοί του στην Υεμένη αποκτούν τώρα πολύ ισχυρότερη θέση απέναντι στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ.<br /><br />Οι δύο στενωποί βρίσκονται στις αντίθετες πλευρές της Αραβικής Χερσονήσου.<br /><br />Εάν διαταραχθούν ταυτόχρονα, η πίεση δεν περιορίζεται στο σαουδαραβικό πετρέλαιο.<br /><br />Αγγίζει το παγκόσμιο εμπόριο μεταξύ Ασίας και Ευρώπης, τα tankers, τα containerships, τα ασφάλιστρα πολέμου και τελικά το κόστος μεταφοράς προϊόντων σε ολόκληρο τον κόσμο.<br /><br />Το Reuters σημειώνει ότι μια ενδεχόμενη πλήρης κυριαρχία των Χούθι στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ θα μπορούσε να προσφέρει στην Τεχεράνη κρίσιμο πλεονέκτημα στον πόλεμο με τις ΗΠΑ, πιέζοντας έναν δεύτερο μεγάλο διάδρομο ενεργειακών ροών. </div><div><br />Το Ριάντ ζήτησε βοήθεια – Ο Τραμπ είπε «όχι» σε αμερικανικά πλήγματα<br /><br />Η στρατιωτική διάσταση είναι εξίσου σημαντική.<br /><br />Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν επικοινώνησε δύο φορές με τον Ντόναλντ Τραμπ ζητώντας αμερικανική στρατιωτική δράση εναντίον των Χούθι.<br /><br />Η Ουάσιγκτον, ωστόσο, δεν θέλει — τουλάχιστον προς το παρόν — να ανοίξει νέο άμεσο μέτωπο.<br /><br />Οι ΗΠΑ παρέχουν πληροφορίες και υποστήριξη στοχοποίησης στη Σαουδική Αραβία, αλλά αποφεύγουν την άμεση εμπλοκή σε επιθέσεις.<br /><br />Και η επιλογή αυτή δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί.<br />Γιατί η Ουάσιγκτον φοβάται μια επιστροφή στην Υεμένη<br /><br />Οι Χούθι έχουν αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολος αντίπαλος.<br /><br />Η πολυετής στρατιωτική εκστρατεία της Σαουδικής Αραβίας δεν κατάφερε να τους εκδιώξει από τη Σαναά.<br /><br />Ούτε οι προηγούμενες αμερικανικές επιχειρήσεις κατάφεραν να εξαλείψουν τη δυνατότητά τους να χρησιμοποιούν drones και πυραύλους εναντίον πλοίων.<br /><br />Μια νέα αμερικανική εκστρατεία θα απαιτούσε σημαντική αεροπορική και ναυτική ισχύ.<br /><br />Θα απαιτούσε επίσης πυραύλους ακριβείας και συστήματα αεράμυνας την ώρα που οι αμερικανικές δυνάμεις είναι ήδη απασχολημένες στο μέτωπο με το Ιράν.<br /><br />Και υπάρχει ακόμη ένα πρόβλημα.<br /><br />Η νέα εμπλοκή θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα την προηγούμενη συμφωνία μέσω της οποίας σταμάτησαν οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί των Χούθι με αντάλλαγμα περιορισμό των επιθέσεων εναντίον αμερικανικών συμφερόντων στην Ερυθρά Θάλασσα.</div><div><br />Οι Χούθι στέλνουν μήνυμα στον Τραμπ<br /><br />Οι ίδιοι οι Χούθι έχουν προειδοποιήσει την αμερικανική κυβέρνηση να μη συμμετάσχει άμεσα στη νέα σύγκρουση.<br /><br />Παράλληλα υποστηρίζουν ότι η ναυσιπλοΐα στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ παραμένει ασφαλής για πλοία που δεν συνδέονται με τη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.<br /><br />Δείχνει ότι, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, οι Χούθι δεν χρειάζεται να κλείσουν ολοκληρωτικά το στενό για να αποκτήσουν στρατηγική επιρροή.<br /><br />Αρκεί η δυνατότητα να επιλέγουν ποιον μπορούν να απειλήσουν.</div><div><br />Το δίλημμα Τραμπ<br /><br />Για τον Αμερικανό πρόεδρο η εξίσωση γίνεται εξαιρετικά δύσκολη.<br /><br />Εάν παρέμβει στρατιωτικά, κινδυνεύει να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο σε έναν πόλεμο που ήδη απορροφά αμερικανικούς στρατιωτικούς πόρους.<br /><br />Εάν δεν παρέμβει, αφήνει τη Σαουδική Αραβία να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο που έχει αποδειχθεί ανθεκτικός και διαθέτει πλέον καλύτερη γεωγραφική θέση.<br /><br />Υπάρχει και η οικονομική διάσταση.<br /><br />Κάθε νέα διατάραξη των ενεργειακών ροών αυξάνει την πίεση στις τιμές του πετρελαίου και των καυσίμων στις ΗΠΑ — ένα εξαιρετικά επικίνδυνο πολιτικό πρόβλημα ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών.<br />Το Ιράν δεν χρειάζεται να «κλείσει» δύο στενά<br /><br />Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στρατηγικό συμπέρασμα.<br /><br />Η Τεχεράνη και οι σύμμαχοί της δεν χρειάζεται απαραίτητα να κλείσουν ολοκληρωτικά ούτε το Ορμούζ ούτε το Μπαμπ ελ Μαντέμπ.<br /><br />Αρκεί να κάνουν τη διέλευση ακριβότερη, πιο επικίνδυνη και λιγότερο προβλέψιμη.<br /><br />Κάθε tanker που αλλάζει πορεία, κάθε ασφαλιστική που αυξάνει το war-risk premium και κάθε πλοιοκτήτης που αποφασίζει ότι δεν αξίζει το ρίσκο μεταφράζεται σε οικονομικό κόστος.<br /><br />Αυτό μετατρέπει τη γεωγραφία σε όπλο.<br />Δύο στενά, ένας παγκόσμιος κίνδυνος<br /><br />Το Μπαμπ ελ Μαντέμπ και το Ορμούζ αποτελούν δύο διαφορετικές θαλάσσιες αρτηρίες.<br /><br />Στη σημερινή κρίση, όμως, αρχίζουν να λειτουργούν σαν ένα ενιαίο γεωπολιτικό σύστημα.<br /><br />Στα ανατολικά, το Ιράν πιέζει το Ορμούζ.<br /><br />Στα δυτικά, οι Χούθι αποκτούν στρατηγικό βάθος στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ.<br /><br />Και ανάμεσα στα δύο βρίσκεται η Σαουδική Αραβία.<br /><br />Αυτό είναι το νέο δίλημμα της Ουάσιγκτον: εάν οι ΗΠΑ θέλουν να προστατεύσουν την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και τις ενεργειακές ροές χωρίς να μπουν ξανά βαθιά στον πόλεμο της Υεμένης, πρέπει να βρουν τρόπο να αποτρέψουν τους Χούθι χωρίς να τους μετατρέψουν σε ακόμη μεγαλύτερο μέτωπο.<br /><br />Γιατί μετά το Ορμούζ, η παγκόσμια οικονομία δεν αντέχει εύκολα να χάσει και τη δεύτερη πόρτα της Αραβικής Χερσονήσου.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Χούθι στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ: Η «δεύτερη μέγγενη» του Ιράν στο πετρέλαιο.Το δίλημμα Τραμπ.

Βασιλης Διαμαντακος  Οι Χούθι πατούν πλέον στο στρατηγικό νησί Περίμ, στην καρδιά του Μπαμπ ελ Μαντέμπ, την ώρα που το Ορμούζ παραμένει υπό ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οπλισμένα F-16 και εμπλοκές αλλάζουν ξανά το σκηνικό στο Αιγαίο. Ο κίνδυνος ατυχήματος και τα αντανακλαστικά της Πολεμικής Αεροπορίας

<img height="99" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/09/F-16_TURKISH_MOD_2-scaled-1-1440x960.jpg" width="744" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Άγκυρα ανεβάζει σταδιακά τον «θερμοστάτη» της έντασης, χωρίς να περνά αυτομάτως σε μια γενικευμένη κρίση</span></h3><b>Κώστας Σαρικάς</b><br />Η επιστροφή οπλισμένων τουρκικών μαχητικών, οι ολοένα συχνότερες παραβιάσεις και οι εμπλοκές με ελληνικά F-16 δείχνουν σταδιακή μεταβολή της τουρκικής τακτικής. Η Άγκυρα δεν έχει επιστρέψει ακόμη στις ημέρες της ακραίας έντασης, όμως φαίνεται να ανεβάζει βήμα-βήμα τον «θερμοστάτη» στο Αιγαίο, δοκιμάζοντας αντιδράσεις και επαναφέροντας πρακτικές που είχαν ουσιαστικά εγκαταλειφθεί την περίοδο των «ήρεμων νερών».<br /><br />Μια διαφορετική εικόνα αρχίζει να διαμορφώνεται σταδιακά πάνω από το Αιγαίο. Χωρίς ακόμη να θυμίζει τις ημέρες κατά τις οποίες δεκάδες τουρκικά μαχητικά έμπαιναν καθημερινά στο FIR Αθηνών και οι εμπλοκές αποτελούσαν σχεδόν μέρος της καθημερινότητας για τους Έλληνες ιπτάμενους, η δραστηριότητα της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας παρουσιάζει το τελευταίο διάστημα σαφή ποιοτική μεταβολή.<br /><br />Το στοιχείο που προβληματίζει περισσότερο το ελληνικό επιτελείο δεν είναι τόσο ο απόλυτος αριθμός των παραβιάσεων όσο ο τρόπος με τον οποίο η Άγκυρα επαναφέρει σταδιακά τα επανδρωμένα μαχητικά στο Αρχιπέλαγος. Και κυρίως το γεγονός ότι πλέον εμφανίζονται όλο και συχνότερα οπλισμένα F-16, ενώ έχουν επιστρέψει και οι εμπλοκές κατά τη διαδικασία αναχαίτισης.<br /><br />Η εικόνα αυτή δεν διαμορφώθηκε από τη μία ημέρα στην άλλη. Αντίθετα, πρόκειται για μια προσεκτικά κλιμακούμενη δραστηριότητα, η οποία άρχισε με UAV και αεροσκάφη επιτήρησης, συνεχίστηκε με την επανεμφάνιση επανδρωμένων μαχητικών και πλέον περιλαμβάνει σχηματισμούς οπλισμένων F-16 που πραγματοποιούν παραβιάσεις και εμπλέκονται με ελληνικά μαχητικά.<br />Από τα «ήρεμα νερά» στην επιστροφή των οπλισμένων F-16<br /><br />Το περιστατικό της 11ης Σεπτεμβρίου είναι χαρακτηριστικό της αλλαγής. Έξι τουρκικά F-16, χωρισμένα σε τρεις σχηματισμούς, κινήθηκαν στο Βορειοανατολικό, Κεντρικό και Νοτιοανατολικό Αιγαίο. Τα τέσσερα από τα έξι ήταν οπλισμένα, ενώ καταγράφηκαν συνολικά δέκα παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου και δύο εμπλοκές με ελληνικά μαχητικά.<br /><br />Δεν ήταν όμως ένα απομονωμένο επεισόδιο. Λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 7 Σεπτεμβρίου, δύο οπλισμένα τουρκικά F-16 είχαν επίσης εισέλθει στο Αιγαίο, με τη διαδικασία αναχαίτισης να καταλήγει σε εμπλοκή. Αντίστοιχη δραστηριότητα είχε καταγραφεί τον Αύγουστο, αλλά και νωρίτερα μέσα στο καλοκαίρι.<br /><br />Η αλληλουχία αυτών των περιστατικών είναι ίσως σημαντικότερη από τους ίδιους τους αριθμούς. Δείχνει ότι η Τουρκία δεν περιορίζεται πλέον στην παρουσία μη επανδρωμένων αεροσκαφών ή μεμονωμένων μέσων επιτήρησης, αλλά επαναφέρει σταδιακά την «κλασική» δραστηριότητα της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας πάνω από το Αιγαίο.<br /><br />Και μάλιστα με τρόπο που φαίνεται να αφήνει στην Άγκυρα τη δυνατότητα να ελέγχει κάθε στιγμή το επίπεδο της έντασης.<div><br />Ο «θερμοστάτης» της έντασης<br /><br />Η τακτική που καταγράφεται δεν παραπέμπει, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, σε μια απότομη επιστροφή στις ακραίες καταστάσεις προηγούμενων ετών. Αντίθετα, η κλιμάκωση γίνεται σε διαδοχικά επίπεδα.<br /><br />Αρχικά, η παρουσία της Τουρκίας στο Αιγαίο διατηρήθηκε κυρίως μέσω UAV. Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη επέτρεψαν στην Άγκυρα να έχει συνεχή εικόνα και παρουσία χωρίς να εκθέτει επανδρωμένα μαχητικά σε καθημερινές αναχαιτίσεις.<br /><br />Στη συνέχεια άρχισαν να εμφανίζονται ξανά F-16. Ακολούθησαν οπλισμένα μαχητικά και πλέον καταγράφονται ξανά εμπλοκές. Με αυτόν τον τρόπο η Άγκυρα μπορεί να ανεβάζει σταδιακά τον «θερμοστάτη» της έντασης, χωρίς να περνά αυτομάτως σε μια γενικευμένη κρίση. Παράλληλα, έχει τη δυνατότητα να παρακολουθεί την ελληνική αντίδραση σε κάθε επίπεδο κλιμάκωσης και να προσαρμόζει ανάλογα την επόμενη κίνησή της.</div><div><br />Γιατί τα οπλισμένα μαχητικά αλλάζουν τα δεδομένα<br /><br />Η παρουσία οπλισμένων F-16 έχει ιδιαίτερη επιχειρησιακή σημασία. Δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη λεπτομέρεια στις καθημερινές καταγραφές παραβιάσεων και παραβάσεων. Όταν ένα οπλισμένο μαχητικό παραβιάζει τον Εθνικό Εναέριο Χώρο και απέναντί του απογειώνεται ελληνικό μαχητικό για να το αναγνωρίσει και να το αναχαιτίσει, το επιχειρησιακό περιβάλλον γίνεται σαφώς πιο απαιτητικό.<br /><br />Οι χειριστές γνωρίζουν ότι το απέναντι αεροσκάφος φέρει πραγματικό οπλισμό. Οι αποστάσεις, οι ελιγμοί, οι εγκλωβισμοί των ραντάρ και κάθε κίνηση μέσα σε μια εμπλοκή αποκτούν διαφορετική βαρύτητα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η επανεμφάνιση οπλισμένων τουρκικών μαχητικών παρακολουθείται ιδιαίτερα προσεκτικά από την Πολεμική Αεροπορία. Κάθε εμπλοκή μεταξύ οπλισμένων αεροσκαφών αυξάνει αντικειμενικά τον επιχειρησιακό κίνδυνο και περιορίζει σημαντικά τα περιθώρια ενός λάθους ή μιας λανθασμένης εκτίμησης.</div><div><br />Και εκπαίδευση σε πραγματικές συνθήκες<br /><br />Υπάρχει όμως και μία ακόμη παράμετρος. Με την επιστροφή των F-16 στο Αιγαίο, η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία επαναφέρει τα πληρώματά της σε ένα από τα πιο απαιτητικά επιχειρησιακά περιβάλλοντα της περιοχής. Μια αναχαίτιση ή μια εμπλοκή πάνω από το Αρχιπέλαγος δεν έχει τα χαρακτηριστικά μιας προκαθορισμένης άσκησης. Δεν υπάρχει γνωστό σενάριο ούτε προκαθορισμένη αντίδραση του αντιπάλου. Οι ιπτάμενοι καλούνται να λειτουργήσουν απέναντι σε πραγματικά μαχητικά της άλλης πλευράς, να αντιδράσουν στις κινήσεις τους και να εφαρμόσουν στην πράξη τακτικές αερομαχίας.<br /><br />Κατά συνέπεια, η επιστροφή των τουρκικών F-16 στις παραβιάσεις μπορεί να έχει και χαρακτήρα επιχειρησιακής εξοικείωσης των πληρωμάτων με ένα περιβάλλον από το οποίο είχαν σε μεγάλο βαθμό απομακρυνθεί κατά την περίοδο αποκλιμάκωσης.</div><div><br />Η Αθήνα παρακολουθεί τη συνέχεια<br /><br />Για την ελληνική πλευρά, το κρίσιμο δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά η τάση που σχηματίζεται. Κάθε τουρκικό αεροσκάφος που εισέρχεται στο FIR Αθηνών χωρίς σχέδιο πτήσης αναγνωρίζεται και κάθε παραβίαση του Εθνικού Εναέριου Χώρου αντιμετωπίζεται σύμφωνα με τις πάγιες διαδικασίες. Τα ελληνικά μαχητικά επιφυλακής απογειώνονται όταν απαιτείται και προχωρούν σε αναγνώριση και αναχαίτιση.<br /><br />Το ερώτημα πλέον είναι πού σκοπεύει να σταματήσει η Άγκυρα. Μέχρι στιγμής δεν έχει επιστρέψει στην εικόνα των προηγούμενων ετών, όταν μεγάλοι αριθμοί τουρκικών μαχητικών πραγματοποιούσαν δεκάδες παραβιάσεις μέσα σε μία ημέρα και οι εμπλοκές ήταν συνεχείς. Όμως η κατεύθυνση των τελευταίων εβδομάδων είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Από τα UAV περάσαμε στα επανδρωμένα μαχητικά. Από τα επανδρωμένα μαχητικά στα οπλισμένα F-16. Και από τις απλές αναχαιτίσεις στις εμπλοκές.<br /><br />Η Άγκυρα φαίνεται έτσι να επαναφέρει βήμα-βήμα και όχι απότομα στοιχεία της παλαιότερης τακτικής της στο Αιγαίο. Το επόμενο διάστημα θα δείξει εάν πρόκειται για μια ελεγχόμενη επίδειξη πίεσης ή εάν η Τουρκία προετοιμάζει το έδαφος για μια πιο μόνιμη επιστροφή στην έντονη αεροπορική δραστηριότητα. Σε κάθε περίπτωση, τα «ήρεμα νερά» στον αέρα δείχνουν πλέον σαφώς πιο ταραγμένα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οπλισμένα F-16 και εμπλοκές αλλάζουν ξανά το σκηνικό στο Αιγαίο. Ο κίνδυνος ατυχήματος και τα αντανακλαστικά της Πολεμικής Αεροπορίας

Η Άγκυρα ανεβάζει σταδιακά τον «θερμοστάτη» της έντασης, χωρίς να περνά αυτομάτως σε μια γενικευμένη κρίση Κώστας Σαρικάς Η επιστροφή οπλισμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σαουδική Αραβία: Ο αναξιόπιστος “γίγαντας” του Κόλπου που περιμένει πάντα τους Αμερικανούς

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/09/saoudiki-aravia-poso-ishiri.webp"><img height="109" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/09/saoudiki-aravia-poso-ishiri-1068x733.webp" width="744" /></a><br /><br /><div><b>Θοδωρής Καλούδης</b><br />Η πτώση της Μόκα και της Περίμ δεν αποκαλύπτει μόνο τη δύναμη των Χούθι. Φέρνει ξανά στην επιφάνεια τη στρατηγική αναξιοπιστία του Ριάντ: διαθέτει μία από τις ισχυρότερες αεροπορίες της περιοχής, δαπανά δεκάδες δισεκατομμύρια για την άμυνά του, αλλά στην κρίσιμη ώρα ζητά από την Ουάσιγκτον να «βγάλει το φίδι από την τρύπα».<br /><br />Η κατάληψη της Μόκα και της νήσου Περίμ από τους Χούθι, μέσα σε μόλις 36 ώρες, δεν αποτελεί μια ακόμη ανατροπή στον ατελείωτο πόλεμο της Υεμένης.Πρόκειται για στρατηγική ήττα της Σαουδική Αραβία και σοβαρό πλήγμα για την αξιοπιστία της ως περιφερειακής δύναμης.<br /><br />Το Ριάντ γνώριζε τι διακυβευόταν. Η Μόκα ελέγχει την πρόσβαση προς το Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Η Περίμ βρίσκεται μέσα στο ίδιο το Στενό. Και η Σαουδική Αραβία έχει πλέον αυξημένη ανάγκη να διατηρήσει ανοικτή αυτή τη δίοδο, καθώς μέρος των πετρελαϊκών εξαγωγών της διοχετεύεται προς την Ερυθρά Θάλασσα για να παρακάμπτει τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Παρά ταύτα, όταν οι κυβερνητικές δυνάμεις της Υεμένης ζήτησαν αεροπορική υποστήριξη, τα σαουδαραβικά αεροσκάφη δεν εμφανίστηκαν την κρίσιμη στιγμή. Σύμφωνα με το CNN, η Κεντρική Διοίκηση των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων (CENTCOM) διαβεβαίωνε τους Υεμενίτες ότι η σαουδαραβική αεροπορική υποστήριξη ερχόταν. Δεν ήρθε. Η άμυνα κατέρρευσε και η Μόκα πέρασε στους Χούθι.<br /><br />Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο προβληματική από την αποκάλυψη του <a href="https://www.axios.com/2026/09/11/houthis-yemen-saudi-trump-mbs-strikes?utm_source=chatgpt.com">Axios</a> ότι ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν τηλεφώνησε δύο φορές στον Ντόναλντ Τραμπ, ζητώντας αμερικανικά πλήγματα. Και αυτό όταν μόλις τον Ιούλιο το Ριάντ διαβεβαίωνε την Ουάσιγκτον ότι μπορούσε να αντιμετωπίσει μόνο του τους Χούθι…<br /><br />Αυτή η απόσταση ανάμεσα στη διακήρυξη και στην πράξη των Σαουδαράβων είναι το πραγματικό πρόβλημα.<br /><br />Μια πανάκριβη αεροπορία χωρίς στρατηγική αυτονομία<br /><br />Η Σαουδική Αραβία δεν είναι μια χώρα χωρίς στρατιωτικά μέσα. Διαθέτει υπερσύγχρονα F-15, Eurofighter Typhoon, αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού, εξελιγμένα όπλα και εκτεταμένη δυτική τεχνική υποστήριξη. Το 2025 δαπάνησε, σύμφωνα με το <a href="https://www.sipri.org/media/press-release/2026/global-military-spending-rise-continues-european-and-asian-expenditures-surge?utm_source=chatgpt.com">SIPRI</a>, 83,2 δισ. δολάρια για την άμυνά της και ήταν η όγδοη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη παγκοσμίως ως προς τις δαπάνες.<br /><br />Το ζήτημα, συνεπώς, δεν είναι η έλλειψη αεροσκαφών. Είναι η απουσία πολιτικής βούλησης, επιχειρησιακής συνοχής και καθαρής στρατηγικής.<br /><br />Το Ριάντ φοβάται ότι μια αποφασιστική επέμβαση θα προκαλέσει νέες επιθέσεις των Χούθι στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του. Ταυτόχρονα, όμως, δεν μπορεί να επιτρέψει στους Χούθι να εδραιωθούν στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Θέλει να περιορίσει το Ιράν, χωρίς να αναλάβει το κόστος της αναμέτρησης. Και επιδιώκει να εμφανίζεται ως αυτόνομη περιφερειακή δύναμη, ενώ στην πρώτη μεγάλη δοκιμασία επιστρέφει στην αμερικανική προστασία.<br /><br />Αυτή δεν είναι στρατηγική. Είναι μετάθεση ευθύνης. Ίσως και κλασσική Αραβική νοοτροπία.<br /><br />Το κόστος της σαουδαραβικής αναξιοπιστίας<br /><br />Η Σαουδική Αραβία παρενέβη στην Υεμένη το 2015 υποσχόμενη ότι θα εξουδετέρωνε γρήγορα τους Χούθι. Ύστερα από χρόνια βομβαρδισμών, τεράστιο οικονομικό κόστος και μια ανθρωπιστική καταστροφή, οι Χούθι όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά εμφανίζονται σήμερα ισχυρότεροι και καλύτερα εξοπλισμένοι.<br /><br />Παράλληλα, το Ριάντ απέτυχε να συγκροτήσει ένα συνεκτικό αντι-Χούθι μέτωπο. Οι κυβερνητικές δυνάμεις παραμένουν κατακερματισμένες, ενώ οι νότιες παρατάξεις που υποστηρίχθηκαν στο παρελθόν από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δεν προτίθενται να πολεμήσουν έξω από τις δικές τους περιοχές. Όπως επισήμανε σαουδάραβας αναλυτής στο Al Jazeera, η πτώση της Μόκα δεν οφείλεται μόνο στη δύναμη των Χούθι, αλλά κυρίως στην αποδιοργάνωση των αντιπάλων τους.<br /><br />Αυτή η αποδιοργάνωση βαρύνει πρωτίστως τη χώρα που επί μία δεκαετία διεκδικεί την ηγεσία του συνασπισμού.<br /><br />Η Ουάσιγκτον, ασφαλώς, δεν μπορεί να αδιαφορήσει για την ασφάλεια της Ερυθράς Θάλασσας. Το Μπαμπ ελ Μαντέμπ αποτελεί παγκόσμια εμπορική αρτηρία. Άλλο όμως η προστασία της διεθνούς ναυσιπλοΐας και άλλο η ανάληψη ενός ακόμη πολέμου επειδή ένας πανίσχυρος και πανάκριβος σύμμαχος διστάζει ή αρνείται να χρησιμοποιήσει τις δικές του δυνατότητες.<br /><br />Το στρατηγικό μήνυμα της Μόκα είναι καθαρό: η Σαουδική Αραβία θέλει να αναγνωρίζεται ως μεγάλη περιφερειακή δύναμη, αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί ως εξαρτημένος πελάτης της αμερικανικής ασφάλειας. Και ένας σύμμαχος που ζητά διαρκώς εγγυήσεις, ενώ αποφεύγει το δικό του μερίδιο του κινδύνου, δεν είναι απλώς αδύναμος. Είναι αναξιόπιστος.ΥΓ: Αυτή την αναξιοπιστία λογικά εξετάζουν σήμερα και οι αρμόδιες Ελληνικές αρχές που άλλα περίμεναν (και ακόμη περιμένουν) από τη στρατιωτική συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία και την αποστολή της μονάδας patriot για την ασφάλεια των πετρελαϊκών εγκαταστάσεών της.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Σαουδική Αραβία: Ο αναξιόπιστος “γίγαντας” του Κόλπου που περιμένει πάντα τους Αμερικανούς

Θοδωρής Καλούδης Η πτώση της Μόκα και της Περίμ δεν αποκαλύπτει μόνο τη δύναμη των Χούθι. Φέρνει ξανά στην επιφάνεια τη στρατηγική αναξιοπισ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Μητσοτάκης ζητά άλλη μια τετραετία για να λύσει τα προβλήματα του Καστελλόριζου. Επτά χρόνια δεν ήταν αρκετά.

<img height="95" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/09/w12-1413151-630x400.jpg" width="749" /><br /><br />Υπάρχουν πολιτικές δηλώσεις που προκαλούν απλώς ερωτήματα και υπάρχουν και εκείνες που, ύστερα από επτά και πλέον χρόνια διακυβέρνησης, αγγίζουν τα όρια της πρόκλησης.<br /><br />Η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη από το Καστελλόριζο ότι «μέσα στην επόμενη τετραετία πρέπει να έχουμε κλείσει όλα τα ανοιχτά μέτωπα» ανήκει μάλλον στη δεύτερη κατηγορία.<br /><br />Γιατί το ερώτημα είναι απλό: επτά και πλέον χρόνια δεν ήταν αρκετά για να κλείσουν αυτά τα μέτωπα;<br /><br />Ο πρωθυπουργός βρέθηκε στο ακριτικό νησί και παρουσίασε ένα κυβερνητικό σχέδιο 37 έργων, συνολικού προϋπολογισμού 27 εκατ. ευρώ.<br /><br />Λιμάνι, ύδρευση, αποχέτευση και βιολογικός καθαρισμός, ενέργεια, απορρίμματα, στέγαση, υγεία, ψηφιακός μετασχηματισμός και ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού περιλαμβάνονται στον σχεδιασμό.<br /><br />Ακόμη και η ίδια η περιγραφή των έργων, όμως, αποκαλύπτει το μέγεθος του προβλήματος.<br /><br />Η κυβέρνηση μιλά για οριστική αντιμετώπιση προβλημάτων ύδρευσης και βιολογικού καθαρισμού, για αποκατάσταση του λιμανιού, για νέες κατοικίες για γιατρούς, εκπαιδευτικούς και δημόσιους υπαλλήλους.<br /><br />Δηλαδή για βασικές υποδομές και στοιχειώδεις προϋποθέσεις που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητες σε ένα ευρωπαϊκό κράτος και, ακόμη περισσότερο, σε ένα νησί με την ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία του Καστελλόριζου.<br /><br />Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η πολιτική ουσία της επίσκεψης.<br /><br />Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυβερνά από τον Ιούλιο του 2019.<br /><br />Έχει ήδη διανύσει περισσότερα από επτά χρόνια στην εξουσία. Και αντί να παρουσιάσει έναν απολογισμό για όσα ολοκληρώθηκαν, ανακοινώνει ότι στην επόμενη τετραετία θα λύσει όσα παραμένουν ανοιχτά.<br /><br />Με άλλα λόγια, ζητά από τους πολίτες να αξιολογήσουν την κυβέρνηση όχι μόνο για αυτά που έκανε, αλλά και για αυτά που υπόσχεται ότι θα κάνει στο μέλλον.<br /><br />Μόνο που το Καστελλόριζο δεν είναι μια καινούργια κυβερνητική προτεραιότητα.<br /><br />Τα προβλήματα του νησιού είναι γνωστά εδώ και χρόνια.<br /><br />Και η αντιμετώπισή τους δεν μπορεί κάθε φορά να μετατίθεται στην επόμενη τετραετία.<br /><br />Το ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το στεγαστικό.<br /><br />Σήμερα κατασκευάζονται 12 κατοικίες από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, δρομολογούνται άλλες εννέα από το Λιμενικό και επισκευάζονται ακόμη τέσσερις.<br /><br />Παράλληλα, παραχωρούνται 19 στρέμματα με 30 παλιές και ακατάλληλες κατοικίες για την ανέγερση νέων.<br /><br />Πρόκειται για αναγκαίες παρεμβάσεις. Αλλά ταυτόχρονα αποτελούν και μια έμμεση παραδοχή ότι το κράτος εξακολουθεί να δυσκολεύεται να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη για να παραμείνουν στο νησί γιατροί, εκπαιδευτικοί και δημόσιοι λειτουργοί.<br /><br />Το ίδιο ισχύει και για την υγεία. Το Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο εξακολουθεί να χρειάζεται ενίσχυση, ενώ προχωρούν προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού και πραγματοποιούνται μετακινήσεις καρδιολόγου και παιδιάτρου από τη Ρόδο.<br /><br />Όλα αυτά είναι θετικά. Αλλά δεν μπορούν να μετατρέπονται σε προεκλογικό επίτευγμα χωρίς να τίθεται το αυτονόητο ερώτημα: γιατί χρειάστηκαν τόσα χρόνια για να φτάσουμε σήμερα να συζητάμε ακόμη για τις βασικές ανάγκες του νησιού;<br /><br />Ο πρωθυπουργός επικαλέστηκε και την ιστορία του Καστελλόριζου, θυμίζοντας ότι κάποτε το νησί είχε περισσότερους από 10.000 κατοίκους.<br /><br />Σήμερα ο στόχος, είπε, είναι να προσελκύσει περισσότερο μόνιμο πληθυσμό και να μπορούν οι νέοι Καστελλοριζιοί να ζήσουν και να προκόψουν στον τόπο τους.<br /><br />Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει με τον στόχο. Η πραγματική πρόκληση, όμως, είναι να δημιουργηθούν οι συνθήκες για να γίνει πράξη. Και αυτό απαιτεί αποτελέσματα, όχι άλλη μία παράταση υποσχέσεων.<br /><br />Το Καστελλόριζο δεν χρειάζεται μια ακόμη τετραετία για να ακούσει τι πρόκειται να γίνει. Χρειάζεται να δει τι έγινε ήδη.<br /><br />Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το πιο άβολο ερώτημα που άφησε πίσω της η επίσκεψη του πρωθυπουργού: ύστερα από επτά και πλέον χρόνια στο τιμόνι της χώρας, πόσο ακόμη πρέπει να περιμένει ένα ακριτικό νησί για να κλείσουν τα «ανοιχτά μέτωπα» που η ίδια κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι εξακολουθούν να το ταλανίζουν;<br /><br />Γιατί όταν η απάντηση είναι «στην επόμενη τετραετία», η ερώτηση που αναπόφευκτα ακολουθεί είναι μία: και τα προηγούμενα επτά χρόνια τι ήταν;<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Μητσοτάκης ζητά άλλη μια τετραετία για να λύσει τα προβλήματα του Καστελλόριζου. Επτά χρόνια δεν ήταν αρκετά.

Υπάρχουν πολιτικές δηλώσεις που προκαλούν απλώς ερωτήματα και υπάρχουν και εκείνες που, ύστερα από επτά και πλέον χρόνια διακυβέρνησης, αγγί...

Διαβάστε την συνέχεια

Κάτι δεν βγάζει νόημα στο “blietzkrieg” των Χούθι στο Μπαμπ ελ-Μαντέμπ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSZTulO9bLOAj99dPzxjoK2si5vZXBjvCO58_lG149TllDaoQgsLfGEUN0&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="452" data-original-width="678" height="99" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSZTulO9bLOAj99dPzxjoK2si5vZXBjvCO58_lG149TllDaoQgsLfGEUN0&s=10" width="745" /></a></div><div><br /></div>Ενδεχομένως να παραλογίζομαι. Όμως πρέπει να ομολογήσω ότι αυτή με αυτή την εξέλιξη στην Ερυθρά, κάτι δεν μου κολλάει. Εννοώ με το «blietzkrieg» των Χούθι, συμμάχων του Ιράν μην το ξεχνάμε, που έθεσαν ουσιαστικά το Στενό Μαμπ ελ-Μαντέμπ υπό τον έλεγχό τους, έχοντας εξασφαλίσει τον έλεγχο του παραλιακού μετώπου της Υεμένης και έχοντας καταλάβει στρατηγικής σημασίας νησάκι στην είσοδο…<br /><br />Σχολιάζει ο <b>Μιχαήλ Βασιλείου</b><br /><br />Παρότι πρόβλημα υπήρχε σαφέστατα και στην περιοχή εκείνη, στην προσοχή μας, μέχρι στιγμής, κυριαρχούσαν τα Στενά του Ορμούζ. Και τι δεν ακούγαμε καθημερινά. Όποτε διατυπωνόταν μια απειλή, με τον συνήθη άγαρμπο διπλωματικά τρόπο του Τραμπ, οι Ιρανοί φρόντιζαν να την αμφισβητούν στην πράξη. Παρόλο που ως απάντηση εισέπρατταν μερικά αεροπορικά πλήγματα. Κι ας έλεγε ο Τραμπ ότι ελέγχει τα Στενά. Όλοι αντιλαμβάνονταν τι συμβαίνει στην πράξη, καθώς η γεωγραφία δεν αλλάζει…<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος επαναλαμβάνει τελευταία, ότι ο πόλεμος με το Ιράν ίσως τελειώσει αμέσως μετά τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. Ίσως και να αντελήφθη ότι τη θηλιά στον λαιμό την έχει ο ίδιος, όσο η κατάσταση εκτροχιάζει τις τιμές των καυσίμων στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Άρα, οι Ιρανοί για να του έκαναν οποιαδήποτε χάρη, θα έπρεπε να εξασφαλίσουν το κατάλληλο αντάλλαγμα. Την αναγνώριση του κομβικού ρόλου τους για ξεκίνημα και εν συνεχεία να ακολουθήσει διαπραγμάτευση για το νέο καθεστώς.<br /><br />Φαίνεται όμως ότι η Τεχεράνη δεν ακολούθησε μια αμιγώς αμυντικής στρατηγική. Με τον βραχίονα που δεν κατόρθωσαν τα πλήγματα Αμερικανών και Ισραηλινών να… εξαρθρώσουν, τους αντάρτες Χούθι στην Υεμένη, εξαπέλυσε αιφνιδιαστική επίθεση και πλέον μπορεί να θεωρηθεί ότι έθεσε υπό τον έλεγχό της και το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ. Κάπου εδώ αρχίζουν όμως και οι υποψίες…<br /><br />Ενώ η επίθεση βρισκόταν σε εξέλιξη, οι Σαουδάραβες ζήτησαν από τον Τραμπ να βομβαρδίσει τις δυνάμεις των Χούθι για να αποτρέψει την υλοποίηση του εφιαλτικού σεναρίου. Ο Αμερικανός πρόεδρος φέρεται να αρνήθηκε. Για ποιον λόγο άραγε; Δεν ζημιώνει και τις ΗΠΑ αυτή η εξέλιξη; Τι συμβαίνει;<br /><br />Ένα ενδεχόμενο είναι οι Αμερικανοί να έβλεπαν ότι ο έλεγχος των Στενών θα περάσει νομοτελειακά στους Χούθι. Οπότε, εν όψει μιας αναπόφευκτης εξέλιξης δεν είχαν λόγο να εμπλακούν σε μια επιχείρηση, η οποία στο τέλος της ημέρας θα επιβεβαίωνε αυτό που καταλογίζεται στους Αμερικανούς στο Ορμούζ: Η συντριπτική στρατιωτική σας ισχύ, αδυνατεί να επιβάλλει πολιτικό αποτέλεσμα επί του εδάφους. Ή επί του… ύδατος.<br /><br />Άλλο ενδεχόμενο είναι να υπάρχουν, παρασκηνιακά, δυσκολίες ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και το Ριάντ. Θα μπορούσαν να έχουν τη μορφή μη τήρησης των υπεσχημένων για επενδύσεις εκατοντάδων δισεκατομμυρίων στην αμερικανική οικονομία. Εναλλακτικά, η Ουάσινγκτον να προσβλέπει στην αποστολή ενός μηνύματος για τα πραγματικά όρια της αμυντικής «Συμφωνίας της Μέκκας».<br /><br />Το άλλο ενδεχόμενο είναι να επιδιώκει την αποστολή μηνύματος στις μοναρχίες του Κόλπου. Ότι παρά την περιπέτεια στο Ορμούζ θα διέπραττε θανάσιμο λάθος όποιος θεωρεί ότι δύναται να αναζητήσει τη λύση για την ασφάλεια μόνος του! Δηλαδή, ότι εξακολουθούν να έχουν ανάγκη τις ΗΠΑ, καθότι τα προβλήματα μπορεί να κλιμακωθούν περαιτέρω.<br /><br />Διπλωματικό παρασκήνιο;<br /><br />Ίσως όμως να υπάρχει και διπλωματικό παρασκήνιο που να μην είναι γνωστό. Ίσως και να εντάσσεται στο πλαίσιο αναζήτησης διπλωματικής διεξόδου από τον πόλεμο με το Ιράν. Αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά με τέτοιον τρόπο που να επιτρέπει σε κάθε πλευρά να ισχυριστεί πως κάτι κέρδισε. Μπορεί να έχουν προεκλογική περίοδο και στο Ισραήλ, όμως η αφωνία της Ιερουσαλήμ για το θέμα προβληματίζει. Να οφείλεται… στη Μέκκα; Θα δούμε προσεχώς.<br /><br />Και η έκκληση του Κινέζου στους BRICS να παίξουν ρόλο ειρηνοποιού στη Μέση Ανατολή; Και ταυτόχρονα η… κωλοτούμπα Τραμπ που πλέον δεν έχει πρόβλημα να δει κινεζικά αυτοκίνητα στις ΗΠΑ, αρκεί να χτίσουν εργοστάσια και να προσλάβουν Αμερικανούς; Ενώ λίγες μέρες πριν μας προϊδέασε ότι θα δούμε ωραία πράγματα στις σχέσεις Ουάσινγκτον-Πεκίνου;<br /><br />Κι ο Ζελένσκι που θέλει να δει τον Πούτιν στους G20 στο Μαϊάμι; Αν και προς το παρόν τουλάχιστον, το Κρεμλίνο έβαλε πάγο. Σχετίζονται άραγε ως ψηφίδες, σε ένα υπό δημιουργία ψηφιδωτό; Καλλιτέχνημα θα είναι! Οι ΗΠΑ να αναλάβουν την Ουκρανία και οι Κινέζοι τη Μέση Ανατολή; Too good to be true! Συνήθως αποδεικνύονται σχέδια επί χάρτου…<br /><br />Παρεμπιπτόντως, η «ASPIDES» της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ελληνική συμμετοχή δεν έχουν βγάλει τσιμουδιά, παρότι η εξέλιξη ακυρώνει την παρουσία της στην περιοχή. Όχι πως θα μπορούσαν να κάνουν και πολλά για να λέμε και την αλήθεια. Πόσες φορές δεν κομπάζουν ακόμα και στην Ελλάδα οι… συνήθεις επίσημοι, ότι διασφαλίζει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας.<br /><br />Οι Χούθι θα αφήνουν τους πάντες να διαπλέουν, πλην Σαουδαράβων! Έτσι έχουν πει. Άρα, εκλείπει η ανάγκη συνοδείας εμπορικών πλοίων, που έτσι κι αλλιώς έχουν μειωθεί δραματικά. Λέτε να πλησιάζει η στιγμή του επαναπατρισμού της υπερπολύτιμης φρεγάτας του Πολεμικού Ναυτικού; Μας μένει η εμπειρία… και η δοκιμή του «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ»! Κάτι είναι και αυτό. Έστω κι έτσι όπως έγινε. Με την πυροβολαρχία Patriot στη Σαουδική Αραβία αποφασίσαμε;<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κάτι δεν βγάζει νόημα στο “blietzkrieg” των Χούθι στο Μπαμπ ελ-Μαντέμπ.

Ενδεχομένως να παραλογίζομαι. Όμως πρέπει να ομολογήσω ότι αυτή με αυτή την εξέλιξη στην Ερυθρά, κάτι δεν μου κολλάει. Εννοώ με το «blietzkr...

Διαβάστε την συνέχεια

Καθηγητής Λάβδας: Game Changer η συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ (vid.)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/JojerIAeepA" width="683" youtube-src-id="JojerIAeepA"></iframe></div><br /><div>O καθηγητής Ευρωπαϊκής και Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κωνσταντίνος Λάβδας ομιλεί για τις εξελίξεις στα ελληνουρκικά εν όψει κινήσεων από την Ελλάδα σε Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειο, στην σκιά του νέου γύρου απειλών από την άγκυρα και με φόντο την ενίσχυση της αμυντικής και ευρύτερης συνεργασίας με το Ισραήλ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Καθηγητής Λάβδας: Game Changer η συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ (vid.)

O καθηγητής Ευρωπαϊκής και Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κωνσταντίνος Λάβδας ομιλεί για τις εξελίξεις στα ελληνουρκικά εν ό...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο «τρομοκράτης» Φλωρίδης έβαλε φωτιά στο Μαξίμου. Προειδοποιεί τους Έλληνες... Θα γίνει «ντου από απέναντι» εάν δεν ψηφίσουν «σωστά».

<img height="105" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/f4cd95be16bdc299d726a2c2b38022a9_XL.jpg?v=3" width="758" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Όταν ένας υπουργός επιστρατεύει την Τουρκία και την εθνική ασφάλεια για να επιχειρηματολογήσει υπέρ της πολιτικής σταθερότητας, το πρόβλημα παύει να είναι προσωπικό – γίνεται κυβερνητικό</span></h3>Υπάρχουν πολιτικές αστοχίες. Υπάρχουν γκάφες. Και υπάρχει και η περίπτωση του Γιώργου Φλωρίδη, ο οποίος για ακόμη μία φορά καταφέρνει να φέρει σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση που τον έκανε υπουργό και να δημιουργήσει πονοκέφαλο στο Μέγαρο Μαξίμου.<br />Η περίφημη αναφορά του σε «ντου από απέναντι» σε περίπτωση ακυβερνησίας δεν είναι μια ατυχής ατάκα που μπορεί απλώς να ξεχαστεί.<br />Όταν αυτή η φράση προέρχεται από τον υπουργό Δικαιοσύνης, το πολιτικό της βάρος είναι πολύ μεγαλύτερο.<br />Και το ερώτημα είναι αμείλικτο:<br />Ποιος έδωσε στον Φλωρίδη το δικαίωμα να βάζει την Τουρκία στην προεκλογική εξίσωση και να χρησιμοποιεί έναν εθνικό κίνδυνο ως επιχείρημα για την ανάγκη κυβερνητικής σταθερότητας;<br /><br />Από την πολιτική σταθερότητα στην κινδυνολογία<br /><br />Προφανώς ο Φλωρίδης ήθελε να υπερασπιστεί την ανάγκη να υπάρχει ισχυρή και σταθερή κυβέρνηση.<br />Μόνο που στην προσπάθειά του αυτή έκανε ένα πολιτικά επικίνδυνο άλμα.<br />Έβαλε την εθνική ασφάλεια μέσα στην κάλπη.<br />Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σχεδόν ωμός εκβιασμός προς τον ψηφοφόρο.<br />Εάν η κάλπη δεν δώσει γρήγορα κυβέρνηση, τότε η χώρα μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με τουρκική επιθετικότητα.<br />Αυτό δεν είναι σοβαρή πολιτική επιχειρηματολογία.<br />Είναι κινδυνολογία.<br />Και μάλιστα κινδυνολογία που αφορά ένα από τα πιο ευαίσθητα ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας, την εθνική ασφάλεια και τις σχέσεις με την Τουρκία.<br /><br />Δεν μίλησε ένας απλός βουλευτής – μίλησε υπουργός<br /><br />Το ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ο Φλωρίδης δεν είναι ένας τυχαίος βουλευτής που παρασύρθηκε σε μια τηλεοπτική ή τοπική συζήτηση.<br />Είναι υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη.<br />Και μάλιστα έκανε τη συγκεκριμένη τοποθέτηση από την ΕΡΤ, σε πανελλαδική εμβέλεια.<br />Αναφερόμενος στις επόμενες εκλογές και στο ενδεχόμενο πολιτικής αστάθειας, υποστήριξε ότι το κρίσιμο δίλημμα θα είναι εάν η Ελλάδα «θα μείνει ακυβέρνητη ή θα κυβερνηθεί», σε μια περίοδο που, όπως είπε στην ΕΡΤ, χαρακτηρίζεται από «εθνική διακινδύνευση».<br />Και πρόσθεσε ο υπουργός: «Εάν θα μείνει ακυβέρνητη, μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα γίνει το ντου από απέναντι».<br />Ο υπουργός επικαλέστηκε, μεταξύ άλλων, τα γεγονότα στον Έβρο το 2020 αλλά και την κρίση των Ιμίων, επιχειρώντας να ενισχύσει το αφήγημά του.<br /><br />Ο Παύλος Μαρινάκης πήρε αποστάσεις<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι ο Παύλος Μαρινάκης χρειάστηκε να παρέμβει και να κρατήσει αποστάσεις από τη συγκεκριμένη λογική, ξεκαθαρίζοντας ότι η ανάγκη για σταθερή κυβέρνηση δεν μπορεί να τίθεται με τέτοιους όρους.<br />Με άλλα λόγια, το κυβερνητικό επιτελείο βρέθηκε να διαχειρίζεται μια δήλωση υπουργού του.<br />Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα για το Μέγαρο Μαξίμου.<br />Γιατί η κυβέρνηση δεν χρειάζεται να εξηγεί μόνο τις δικές της πολιτικές επιλογές.<br />Χρειάζεται πλέον να εξηγεί και τι ακριβώς εννοούν οι υπουργοί της όταν μιλούν δημόσια.<br />Ο Φλωρίδης ήθελε να βοηθήσει τον Μητσοτάκη... τελικά τον εξέθεσε<br />Εάν ο στόχος του Φλωρίδη ήταν να ενισχύσει το επιχείρημα υπέρ της πολιτικής σταθερότητας και να στηρίξει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το αντίθετο.<br />Τον εξέθεσε.<br />Γιατί η επίκληση της Τουρκίας, της εθνικής ασφάλειας και ενός υποτιθέμενου «ντου από απέναντι» ως επιχείρημα για το αποτέλεσμα μιας εκλογικής αναμέτρησης είναι μια εξαιρετικά βαριά πολιτική επιλογή.<br />Το ερώτημα πλέον είναι απλό:<br />Μέχρι πότε ένας υπουργός που διορίστηκε και απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης θα συνεχίζει να δημιουργεί προβλήματα στην κυβέρνηση που τον επέλεξε;<br />Γιατί αυτή τη φορά ο Φλωρίδης δεν έκανε απλώς μια πολιτική γκάφα.<br />Έδωσε στην αντιπολίτευση ένα έτοιμο πολιτικό όπλο και υποχρέωσε το Μέγαρο Μαξίμου να μαζεύει τα ασυμμάζευτα.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Ο «τρομοκράτης» Φλωρίδης έβαλε φωτιά στο Μαξίμου. Προειδοποιεί τους Έλληνες... Θα γίνει «ντου από απέναντι» εάν δεν ψηφίσουν «σωστά».

Όταν ένας υπουργός επιστρατεύει την Τουρκία και την εθνική ασφάλεια για να επιχειρηματολογήσει υπέρ της πολιτικής σταθερότητας, το πρόβλημα ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικά ΜΜΕ μιλούν ανοιχτά για σύγκρουση με την Ελλάδα.12 μίλια, Καστελόριζο–Κρήτη και «Ασπίδα του Αχιλλέα» στο στόχαστρο.

<img height="93" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/09/ChatGPT-Image-9-%CE%A3%CE%B5%CF%80-2026-04_17_31-%CE%BC.%CE%BC-1068x601.png" width="756" /><br /><br />Αλλάζει επικίνδυνα το λεξιλόγιο στον τουρκικό δημόσιο διάλογο για την Ελλάδα, καθώς δημοσιογράφοι, αρθρογράφοι και στρατιωτικοί αναλυτές δεν περιορίζονται πλέον στις γνώριμες αναφορές περί «ελληνοτουρκικής έντασης», αλλά περνούν σε πολύ πιο συγκεκριμένες περιγραφές για πιθανή στρατιωτική σύγκρουση, γεωγραφικά μέτωπα και επιχειρησιακά σενάρια.<br /><br />Στο επίκεντρο της νέας τουρκικής σεναριολογίας βρίσκονται τρία ζητήματα που η Άγκυρα αντιμετωπίζει ως κρίσιμα: η πιθανή επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, ο γεωγραφικός άξονας Καστελόριζο–Κρήτη και η ταχεία ενίσχυση της ελληνικής αεράμυνας μέσω της στρατηγικής συνεργασίας με το Ισραήλ.<br /><br />Το ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι μόνο η επανεμφάνιση των γνωστών τουρκικών θέσεων. Είναι ότι πλέον σε τουρκικά μέσα ενημέρωσης ακούγονται ανοιχτά όροι όπως «σύντομη σύγκρουση», «στρατιωτική διάσταση», «φθινοπωρινή κρίση» και «μαζική επίθεση drones».<br /><br />Πρέπει, βεβαίως, να υπογραμμιστεί ότι πρόκειται για αναλύσεις, εκτιμήσεις και υποθετικά σενάρια Τούρκων σχολιαστών και όχι για επίσημη ανακοίνωση στρατιωτικού σχεδίου από την κυβέρνηση ή τις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις. Ωστόσο, η συχνότητα με την οποία τέτοιες αναφορές εμφανίζονται πλέον στον δημόσιο διάλογο της γειτονικής χώρας έχει ιδιαίτερη πολιτική και επικοινωνιακή σημασία.<br />Στο επίκεντρο ο άξονας Καστελόριζο–Κρήτη<br /><br />Μία από τις πλέον συγκεκριμένες αναφορές προέρχεται από τον Τούρκο πολιτικό αναλυτή Μέτε Σοχτάογλου, ο οποίος τοποθετεί το πιθανό επίκεντρο μιας νέας μεγάλης ελληνοτουρκικής έντασης στη θαλάσσια ζώνη από το Καστελόριζο έως την Κρήτη.<br /><br />Η επιλογή της συγκεκριμένης περιοχής μόνο τυχαία δεν είναι.<br /><br />Πρόκειται για τον γεωγραφικό χώρο στον οποίο τέμνονται τα μεγάλα ζητήματα της Ανατολικής Μεσογείου: ελληνικές θαλάσσιες ζώνες, Καστελόριζο, Κρήτη, τουρκολιβυκό μνημόνιο, ενεργειακοί σχεδιασμοί και η συνολική τουρκική θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας».<br /><br />Σύμφωνα με την εκτίμηση του Σοχτάογλου, το θέμα των 12 ναυτικών μιλίων θα μπορούσε να επανέλθει με ιδιαίτερη ένταση στην πολιτική ατζέντα και να προκαλέσει αρχικά διπλωματική κρίση.<br /><br />Κατά τον ίδιο, εφόσον η κατάσταση κλιμακωνόταν, η αντιπαράθεση θα μπορούσε στη συνέχεια να αποκτήσει στρατιωτική διάσταση.<br /><br />Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί ότι ο Τούρκος αναλυτής προσδιορίζει ακόμη και πιθανό χρονικό παράθυρο, κάνοντας λόγο για αυξημένη ένταση κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου.<br /><br />Επαναλαμβάνεται ότι πρόκειται για προσωπική πρόβλεψη αναλυτή. Δεν υπάρχει δημόσια τεκμηριωμένο στοιχείο ότι έχει αποφασιστεί ή προγραμματιστεί ελληνοτουρκική στρατιωτική σύγκρουση.<br /><br />Η σημασία της δήλωσης βρίσκεται αλλού: στο γεγονός ότι η πιθανότητα στρατιωτικής κρίσης συζητείται πλέον στην Τουρκία όχι αφηρημένα, αλλά με συγκεκριμένη γεωγραφία, συγκεκριμένη αιτία και συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. <a href="https://directus.gr/tourkika-mme-miloun-anoichta-gia-sygkrousi-me-tin-ellada-12-milia-kastelorizo-kriti-kai-aspida-tou-achillea-sto-stochastro/"><b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</b></a><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικά ΜΜΕ μιλούν ανοιχτά για σύγκρουση με την Ελλάδα.12 μίλια, Καστελόριζο–Κρήτη και «Ασπίδα του Αχιλλέα» στο στόχαστρο.

Αλλάζει επικίνδυνα το λεξιλόγιο στον τουρκικό δημόσιο διάλογο για την Ελλάδα, καθώς δημοσιογράφοι, αρθρογράφοι και στρατιωτικοί αναλυτές δεν...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ελληνική αεράμυνα σε σενάριο τουρκικής πυραυλικής επίθεσης.

<img height="92" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-09/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-09-11_113940325.png?itok=hFm170d2" width="756" /><br /><br />Μια ελληνοτουρκική σύρραξη θα ήταν καταστροφική και για τις τουρκικές στρατιωτικές υποδομές σε υπερθετικό βαθμό και αυτό το γνωρίζουν οι Τούρκοι σε κάθε περίπτωση<br /><br />Ηελληνική αεράμυνα, σε ένα σενάριο μαζικής τουρκικής πυραυλικής επίθεσης (με βλήματα όπως οι βαλλιστικοί Tayfun, Bora και οι πύραυλοι Cruise SOM) εναντίον αεροδρομίων και βάσεων, βασίζεται σε μια κλιμακωτή δομή (layered defense).<br /><br />Αυτή συνδυάζει συστήματα μακρού, μέσου και βραχέως βεληνεκούς, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η υλοποίηση του εθνικού αντιπυραυλικού και αντιαεροπορικού σχεδίου («Ασπίδα του Αχιλλέα»).<br /><br />Η ελληνική αεράμυνα των ζωτικών εγκαταστάσεων δομείται σε βασικούς πυλώνες:<br /><br />Συστήματα Μακρού Βεληνεκούς & Αντιβαλλιστική Ομπρέλα<br /><br />Η πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι σε βαλλιστικούς πυραύλους αναλαμβάνει την αναχαίτιση σε μεγάλο ύψος και απόσταση.<br /><br />MIM-104 Patriot PAC-3 / PAC-2: Το κύριο όπλο της χώρας για αντιβαλλιστική προστασία. Οι ελληνικές πυροβολαρχίες Patriot προστατεύουν τα μεγάλα αστικά κέντρα και τις στρατηγικές αεροπορικές βάσεις της Πολεμικής Αεροπορίας (όπως η Τανάγρα, η Σούδα και η Λάρισα).<br /><br />S-300 PMU-1: Εγκατεστημένοι στην Κρήτη, καλύπτουν τον νότιο τομέα, και αν και έχουμε ζήτημα τεχνικής υποστήριξης λόγω εμπάργκο, οι πύραυλοι παρέχουν δυνατότητα προσβολής στόχων σε μεγάλες αποστάσεις. Τονίζεται ότι προωθείται η σταδιακή αντικατάστασή τους με δυτικά συστήματα.<br /><br />Συστήματα Μέσου & Μικρού Βεληνεκούς:<br /><br />Αν κάποια βλήματα ή πύραυλοι Cruise (χαμηλής πτήσης) διαπεράσουν την εξωτερική ομπρέλα, η προστασία των αεροδρομίων περνά στα τοπικά συστήματα.<br /><br />MIM-23B Improved HAWK: Καλύπτουν μέσες αποστάσεις γύρω από κρίσιμες υποδομές.<br /><br />Crotale NG & TOR-M1: Κινητά συστήματα μικρού βεληνεκούς (SHORAD). Έχουν εξαιρετικά γρήγορο χρόνο αντίδρασης και είναι ιδανικά για την καταστροφή πυραύλων Cruise και κατευθυνόμενων βομβών ακριβείας λίγο πριν πλήξουν το αεροδρόμιο.<br /><br />Σύστημα "ΒΕΛΟΣ": Σύστημα εγγύς προστασίας των αεροπορικών βάσεων, το οποίο συνδυάζει βλήματα Rim-7 Sea Sparrow και δίδυμα πυροβόλα Oerlikon 35mm.<br />Η Νέα «Ασπίδα του Αχιλλέα»<br /><br />Η χώρα μας υλοποιεί έναν ολοκληρωμένο εθνικό αντιπυραυλικό θόλο για την πλήρη εξουδετέρωση της απειλής των τουρκικών βαλλιστικών πυραύλων Tayfun και Bora.<br /><br />Ενσωμάτωση του Barak MX: Προωθείται η απόκτηση του ισραηλινού συστήματος, το οποίο προσφέρει πολυεπίπεδη άμυνα (360 μοιρών) ενάντια σε βαλλιστικούς πυραύλους, drones και μαχητικά αεροσκάφη.<br /><br />David's Sling (Σφενδόνη του Δαυίδ): Σχεδιασμένο ειδικά για την αναχαίτιση τακτικών βαλλιστικών πυραύλων (όπως ο Bora και ο Tayfun), βαρέων ρουκετών και πυραύλων Cruise μεγάλου βεληνεκούς. Χρησιμοποιεί τον προηγμένο αναχαιτιστή Stunner/SkyCeptor. <br /><br />SPYDER & Drone Dome: Συστήματα ταχείας αντίδρασης για την προστασία στρατηγικών σημείων (όπως τα αεροδρόμια) από επιθέσεις κορεσμού με drones (π.χ. Bayraktar, Anka) και περιφερόμενα πυρομαχικά (loitering munitions).<br /><br /><br />Anti-drone Σύστημα «Κένταυρος»: Εγχώριας ανάπτυξης σύστημα για την εξουδετέρωση UAVs (όπως τα Bayraktar και Anka) που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη στοχοποίηση των βάσεων ή για κορεσμό της ελληνικής αεράμυνας.<br /> Παθητική άμυνα και δίκτυο έγκαιρης προειδοποίησης:<br /><br />Βασίζεται στα επίγεια ραντάρ των νησιών και των βουνών, καθώς και στα ιπτάμενα ραντάρ E-3B Erieye, που εντοπίζουν άμεσα την εκτόξευση πυραύλων από το τουρκικό έδαφος.<br /><br />Τα ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη προστατεύονται μέσα σε ενισχυμένα υπόστεγα από μπετόν (Hardened Aircraft Shelters - HAS), ελαχιστοποιώντας τις απώλειες στο έδαφος σε περίπτωση πλήγματος στο αεροδρόμιο.<br /><br />Σε μια υποθετική σύρραξη, η πρώτη φάση περιλαμβάνει ένα «ανταγωνιστικό μπαράζ» πρώτου πλήγματος και αντιποίνων.<br /><br />Για την Τουρκία: Η πρόκληση είναι να διαπεράσει ένα από τα πιο πυκνά δίκτυα αεράμυνας στον κόσμο (το οποίο πλέον ενισχύεται με την Ασπίδα του Αχιλλέα), ενώ την ίδια στιγμή θα κινδυνεύουν σοβαρά οι δικές της πολεμικές εγκαταστάσεις από την ελληνική Πολεμική Αεροπορία με σοβαρότατα πλήγματα. <br /><br />Για την Ελλάδα: Η πρόκληση είναι η αντοχή των αεροδρομίων της. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της χρήσης των καταφυγίων HAS (Hardened Aircraft Shelters), των συστημάτων ταχείας επιδιόρθωσης διαδρόμων και της διασποράς των μαχητικών Rafale και F-16 Viper σε πολλαπλές δευτερεύουσες βάσεις, ώστε να μην μπορούν να εξουδετερωθούν μαζικά στο έδαφος. <br /><br />Υπάρχει δηλαδή μια «αμοιβαία τρωτότητα» η οποία αποτελεί τον πυρήνα της αποτροπής στο σύγχρονο ελληνοτουρκικό επιχειρησιακό περιβάλλον. Καμία πλευρά δεν μπορεί να ενεργήσει χωρίς να υπολογίσει το καταστροφικό κόστος των αντιποίνων στα δικά της αεροδρόμια, λιμάνια και κρίσιμες υποδομές.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η ελληνική αεράμυνα σε σενάριο τουρκικής πυραυλικής επίθεσης.

Μια ελληνοτουρκική σύρραξη θα ήταν καταστροφική και για τις τουρκικές στρατιωτικές υποδομές σε υπερθετικό βαθμό και αυτό το γνωρίζουν οι Τού...

Διαβάστε την συνέχεια

Η εναλλακτική λύση είναι εδώ και προκαλεί τις συγκρούσεις.

<img height="105" src="https://omegapress.gr/images/mitsotakis-tsipras.jpg" width="748" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />Αν δεν υπήρχε εναλλακτική λύση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα επανέφερε τις πελατειακού τύπου παροχές για να καλοπιάσει μια οργισμένη κοινωνία. Αν δεν υπήρχε εναλλακτική λύση στη ΝΔ, δεν θα υπήρχε ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά όπως αποδείχθηκε και στη ΔΕΘ και υπάρχει και απειλεί τον Μητσοτάκη. Αν επίσης, δεν υπήρχε εναλλακτική λύση στον Μητσοτάκη, δεν υπήρχε ούτε ο Σαμαράς. Η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκονται σε πορεία πτώσης και αυτό είναι γεγονός.<br /><br />Να προστεθεί επίσης, ότι τα σενάρια για την αντικατάσταση ή την παραίτηση του Μητσοτάκη πιθανόν μετά τις πρώτες εκλογές, εδραιώνονται πλέον στη δημόσια συζήτηση, ακριβώς γιατί η ΝΔ αδυνατεί να αναχαιτίσει την πορεία πτώσης της και ως κόμμα εξουσίας αναζητά διέξοδο σε ένα διάδοχο σχήμα χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τελικά η ΝΔ στερείται εναλλακτικής πολιτικής και υπό την πίεση του Τσίπρα από τη μια και του Σαμαρά από την άλλη, απλά ενισχύει τα σενάρια ήττας και αντικατάστασης του Κυριάκου Μητσοτάκη. <br />Εν κατακλείδι, η απήχηση που είχε το πρόγραμμα του Αλέξη Τσίπρα και της ΕΛ.Α.Σ την αναδεικνύει ως ισχυρό παράγοντα πολιτικής αλλαγής. Αλλά η πορεία δεν είναι εύκολη.<br />Θέσεις και αντιθέσεις<br /><br /> Το ΠΑΣΟΚ το οποίο βρίσκεται σε διαρκή τρικυμιώδη κατάσταση, συμπιέζεται μεταξύ ΝΔ και ΕΛ.Α.Σ ακριβώς γιατί ετεροκαθορίζεται. Παρά τις προσπάθειες, δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει μια αυτοδύναμη πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα και κάνει λάθος μπερδεύοντας τους οπαδούς του με τον πολυμέτωπο αγώνα και κατά της ΝΔ (με εξαίρεση το σύστημα Διαμαντοπούλου) και κατά του Αλέξη Τσίπρα και κατά του ΣΥΡΙΖΑ και κατά όλων...<br /><br />Από την άλλη όχθη, για μια ακόμη φορά, η ΝΔ και ο πρωθυπουργός επένδυσαν επί μήνες στις εξαγγελίες στο πλαίσιο της ΔΕΘ. Ακολούθησαν μια πολύμηνη και πολυπλόκαμη επικοινωνιακή τακτική, δημιουργώντας την εντύπωση ότι είχε καταληφθεί από άγχος για την επίδραση που θα έχουν οι εξαγγελίες.<br /><br />Οι ανακοινώσεις έγιναν, η προπαγάνδα οργίασε, αλλά το αποτέλεσμα , όπως ανέμεναν οι πιο λογικοί και συγκρατημένοι είναι πάλι απογοητευτικό. Αλλά τα μέτρα που κάθε χρόνο μετά τις εκλογές του 2023 ανακοινώνει ο Μητσοτάκης έχουν το ίδιο αποτέλεσμα. Η δυσφορία μεγαλώνει, τα μέτρα χάνονται στον ορυμαγδό μιας διαφορετικής καθημερινότητας, η πολιτική των επιδομάτων και των ελάχιστων παροχών έχει γίνει θεσμός , μόνο και μόνο επειδή η ΝΔ και ο πρωθυπουργός δεν αλλάζουν οικονομική πολιτική, που παραμένει αιχμάλωτη στην εξυπηρέτηση των μεγάλων συμφερόντων.<br /><br />Ο Αλέξης Τσίπρας απλοποίησε τα πράγματα και αυτό τον ωφέλησε. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει τις δυνατότητες να ανταγωνιστεί τη ΝΔ στην προπαγάνδα και επέλεξε να παρουσιάσει προγραμματικές θέσεις που θεωρεί ότι είναι αναγκαίες για την κοινωνία. Και πέτυχε σε σημαντικό βαθμό τους στόχους του.<br />Οι εξαγγελίες για την στέγη, την ενέργεια, το εκπαιδευτικό σύστημα, το κοινωνικό κράτος, τις αυξήσεις μισθών είχαν αντίκτυπο. Οι εξαγγελίες του Τσίπρα, έπρεπε να εναρμονίζονται με την ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα της ΕΛ.Α.Σ που ευαγγελίζεται την πολιτική αλλαγή. Οι εντυπώσεις είναι θετικές και φυσικά η πορεία είναι ακόμη μακριά και ανηφορική, προκειμένου να εδραιωθεί στην συνείδηση της κοινής γνώμης η ιδέα, ότι η ΕΛ.Α.Σ αποτελεί τον φορέα της πολιτικής αλλαγής.<br /><br />Στο πολιτικό επίπεδο είναι επίσης θετική η στάση του Τσίπρα να μην ανοίξει μέτωπα με άλλα κόμματα, όπως το ΠΑΣΟΚ, γιατί είναι προφανές ότι απευθύνεται στους ψηφοφόρους του κόμματος αυτού και δευτερευόντως στην ηγεσία. Το πρόβλημα πλέον είναι στο ΠΑΣΟΚ , το οποίο ναι μεν δεν διεκδικεί ούτε την εξουσία, ούτε τη δεύτερη θέση, είναι όμως μέσα στο πλαίσιο της πολιτικής αλλαγής και μπορεί να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Ωστόσο το γεγονός ότι όλα τα κόμματα θέλουν ένα καλό ποσοστό την πρώτη Κυριακή, προκαλεί έριδες που όμως δεν έχουν ισχυρή βάση, κυρίως μεταξύ των κομμάτων της προοδευτικής αντιπολίτευσης.<br /><br />Εκεί που ο Τσίπρας δυσκολεύεται είναι η διαχείριση των σχέσεων με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Ούτε κινητικότητα θέλει, ούτε αξιοποιεί βουλευτές και στελέχη που έχουν αποχωρήσει, ούτε έχει κάποια νέα ιδέα για το πως θα πορευθεί. Η τωρινή στάση, ούτε μαζί τους, ούτε εναντίον τους, του αφαιρεί δυναμική.<br />Τελικά όλα δείχνουν ότι η κεντρική επικοινωνιακή επιχείρηση της ΝΔ, πως δεν υπάρχει εναλλακτική, απονευρώνεται συστηματικά. Και όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, τόσο πιο εμφανής θα γίνει η ύπαρξη εναλλακτικής λύσης και οι όροι θα αντιστραφούν.<br /><br />Τελικά η ΝΔ στερείται εναλλακτικής πολιτικής και υπό την πίεση του Τσίπρα από τη μια και του Σαμαρά από την άλλη, απλά ενισχύει τα σενάρια ήττας και αντικατάστασης του Κυριάκου Μητσοτάκη.</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η εναλλακτική λύση είναι εδώ και προκαλεί τις συγκρούσεις.

Του Στράτου Βαλτινού Αν δεν υπήρχε εναλλακτική λύση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα επανέφερε τις πελατειακού τύπου παροχές για να καλοπιάσει...

Διαβάστε την συνέχεια

Pickaxe Mountain: Το «άτρωτο» βουνό του Ιράν που δοκιμάζει τα όρια της στρατιωτικής ισχύος του Τραμπ.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/09/xegkseth-1200x675.jpg" width="752" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Ο Τραμπ απειλεί ξανά με πλήγμα στο τελευταίο μεγάλο άθικτο κομμάτι της ιρανικής πυρηνικής υποδομής. Όμως το Pickaxe Mountain, θαμμένο βαθιά μέσα σε γρανίτη δίπλα στο Νατάνζ, δημιουργεί ένα δύσκολο ερώτημα για την Ουάσιγκτον: τι γίνεται όταν ακόμη και η ισχυρότερη συμβατική bunker-buster βόμβα μπορεί να μην είναι αρκετή; (CSIS)<br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ ανεβάζει ξανά την πίεση στην Τεχεράνη και αυτή τη φορά το επίκεντρο έχει ένα όνομα που μέχρι πρόσφατα ήταν γνωστό κυρίως στους ειδικούς της πυρηνικής ασφάλειας: Pickaxe Mountain.<br /><br />Μιλώντας στο Ρεπουμπλικανικό συνέδριο για τις ενδιάμεσες εκλογές στο Ντάλας, ο Αμερικανός πρόεδρος προειδοποίησε ότι η Ουάσιγκτον παρακολουθεί νέα δραστηριότητα στην εγκατάσταση και άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο νέου αμερικανικού πλήγματος.<br /><br />«Παρατηρούμε κάποια δραστηριότητα στο Pickaxe. Θα συμβούλευα το Ιράν να μην επιχειρήσει παιχνίδια, γιατί θα χρειαστεί να το χτυπήσουμε πολύ σκληρά», δήλωσε ο Τραμπ, σύμφωνα με το Al-Monitor.<br /><br />Η απειλή έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Το Pickaxe Mountain δεν είναι ακόμη ένας ιρανικός στόχος. Είναι ίσως το πιο δύσκολο τεχνικά πρόβλημα που έχει απομείνει στην αμερικανική εκστρατεία εναντίον της πυρηνικής υποδομής του Ιράν.<div><br />Τι κρύβεται μέσα στο Pickaxe Mountain<br /><br />Η εγκατάσταση, γνωστή στα φαρσί ως Kuh-e Kolang Gaz La, βρίσκεται περίπου δύο χιλιόμετρα από το πυρηνικό συγκρότημα του Νατάνζ και περίπου 220 χιλιόμετρα νότια της Τεχεράνης.<br /><br />Το κρίσιμο στοιχείο είναι το βάθος.<br /><br />Πρόκειται για ένα εκτεταμένο σύστημα σηράγγων κατασκευασμένο βαθιά μέσα σε ορεινό σχηματισμό από γρανίτη. Αναλυτές εκτιμούν ότι τμήματα της εγκατάστασης βρίσκονται τουλάχιστον 100 μέτρα κάτω από την επιφάνεια.<br /><br />Και αυτό είναι που αλλάζει εντελώς τη στρατιωτική εξίσωση.<br /><br />Το CSIS χαρακτηρίζει το Pickaxe μια βαθιά θαμμένη οχύρωση από γρανίτη και εκτιμά ότι η καταστροφή της θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη ακόμη και με τα βαρύτερα μη πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ. </div><div><br />Οι δορυφόροι βλέπουν κάτι να αλλάζει<br /><br />Το timing των απειλών Τραμπ δεν είναι τυχαίο.<br /><br />Νέα ανάλυση δορυφορικών εικόνων του CSIS, που δημοσιεύθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου, καταγράφει τη μεγαλύτερη κατασκευαστική δραστηριότητα στην περιοχή από τότε που άρχισε η παρακολούθηση του συγκροτήματος.<br /><br />Οι εικόνες δείχνουν ενίσχυση των εισόδων των σηράγγων, εργασίες στο εσωτερικό οδικό δίκτυο, παρεμβάσεις γύρω από τις προσβάσεις και γενικότερη επιτάχυνση των κατασκευών μέσα στο 2026.<br /><br />Υπάρχει όμως μία κρίσιμη διάκριση.<br /><br />Οι δορυφορικές εικόνες δεν αποδεικνύουν ότι το Ιράν έχει αρχίσει εμπλουτισμό ουρανίου εκεί ούτε επιβεβαιώνουν πληροφορίες ότι έχουν μεταφερθεί φυγοκεντρητές στο εσωτερικό.<br /><br />Μάλιστα, η εκτίμηση του CSIS είναι ότι η συνεχιζόμενη ένταση των κατασκευαστικών εργασιών δημιουργεί αμφιβολίες για το κατά πόσο η εγκατάσταση είναι ήδη επιχειρησιακά έτοιμη για εμπλουτισμό.<br />Το μεγάλο πρόβλημα της GBU-57<br /><br />Εδώ βρίσκεται το πραγματικό στρατιωτικό δίλημμα.<br /><br />Η GBU-57 Massive Ordnance Penetrator είναι το ισχυρότερο συμβατικό αμερικανικό όπλο για εξαιρετικά σκληρούς και βαθιά θαμμένους στόχους.<br /><br />Αλλά το Pickaxe ενδέχεται να βρίσκεται πέρα από τα όριά της.<br /><br />Ανοιχτές εκτιμήσεις τοποθετούν τη δυνατότητα διείσδυσης της GBU-57 περίπου στα 60 μέτρα εδάφους υπό συγκεκριμένες συνθήκες, ενώ οι υπόγειοι χώροι του Pickaxe εκτιμάται ότι μπορεί να βρίσκονται στα 100 μέτρα ή και βαθύτερα, μέσα σε συμπαγή γεωλογικό σχηματισμό.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν λύνεται απλώς με μια «μεγαλύτερη βόμβα». </div><div><br />Το Πεντάγωνο ψάχνει βαθύτερα<br /><br />Σύμφωνα με το Al-Monitor, μια μυστικοπαθής υπηρεσία καινοτομίας του Πενταγώνου έχει επιταχύνει δοκιμές πυρομαχικών που θα μπορούσαν να επιτύχουν μεγαλύτερη διείσδυση από τις GBU-57 που χρησιμοποιήθηκαν εναντίον των βασικών ιρανικών εγκαταστάσεων εμπλουτισμού.<br /><br />Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης.<br /><br />Το Pickaxe Mountain δεν δοκιμάζει μόνο την πολιτική βούληση του Λευκού Οίκου. Δοκιμάζει το ίδιο το τεχνολογικό όριο της αμερικανικής συμβατικής ισχύος.<br /><br />Και εάν ένα συμβατικό αεροπορικό πλήγμα δεν μπορεί να εγγυηθεί καταστροφή του εσωτερικού συγκροτήματος, η Ουάσιγκτον πρέπει να εξετάσει διαφορετικού τύπου επιλογές.<br />Αν δεν μπορείς να καταστρέψεις το βουνό, κλείνεις τις πόρτες<br /><br />Μία από τις εναλλακτικές είναι πολύ διαφορετική από το να επιχειρηθεί ολοκληρωτική καταστροφή.<br /><br />Αντί να πλήξουν τις βαθύτερες αίθουσες, οι αμερικανικές δυνάμεις θα μπορούσαν να στοχεύσουν τις εισόδους των σηράγγων και κρίσιμες υποδομές πρόσβασης, επιχειρώντας να απομονώσουν προσωρινά το εσωτερικό συγκρότημα.<br /><br />Το CSIS επισημαίνει ότι αντίστοιχη λογική χρησιμοποιήθηκε στην υπόγεια εγκατάσταση του Ισφαχάν, όπου οι είσοδοι των σηράγγων χτυπήθηκαν με πυραύλους Tomahawk.<br /><br />Αλλά αυτό δεν ισοδυναμεί με καταστροφή.<br /><br />Θα μπορούσε απλώς να αγοράσει χρόνο.<br /><br />Το Ιράν θα μπορούσε στη συνέχεια να επιχειρήσει να ανοίξει ξανά τις προσβάσεις και να αποκαταστήσει τις εγκαταστάσεις.<br />Το ιρανικό μάθημα: Πήγαινε βαθύτερα<br /><br />Υπάρχει εδώ και μια ευρύτερη στρατηγική διάσταση.<br /><br />Οι επανειλημμένες επιθέσεις στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν έχουν δημιουργήσει ένα ισχυρό κίνητρο για την Τεχεράνη: κάθε νέα γενιά υποδομών να κατασκευάζεται βαθύτερα και να προστατεύεται περισσότερο.<br /><br />Το ίδιο το Pickaxe ξεκίνησε να αναπτύσσεται μετά τη δολιοφθορά του 2020 σε υπέργεια εγκατάσταση κατασκευής φυγοκεντρητών στο Νατάνζ. Η τότε ιρανική ηγεσία ανακοίνωσε ότι η νέα μονάδα θα κατασκευαζόταν μέσα στο βουνό.<br /><br />Η λογική είναι σχεδόν εξελικτική.<br /><br />Κάθε επιτυχημένο αμερικανικό ή ισραηλινό πλήγμα ωθεί την επόμενη εγκατάσταση βαθύτερα στο έδαφος.<br /><br />Και κάθε επιπλέον μέτρο βράχου αυξάνει εκθετικά τη δυσκολία του επόμενου πλήγματος.<br />Και αν το Pickaxe δεν λειτουργεί ακόμη;<br /><br />Αυτό δημιουργεί και το μεγαλύτερο πολιτικό ερώτημα για τον Τραμπ.<br /><br />Η ανοικτή πληροφόρηση δεν αποδεικνύει σήμερα ότι στο Pickaxe πραγματοποιείται εμπλουτισμός ουρανίου.<br /><br />Το Ιράν αρνείται ότι υπάρχει πυρηνική δραστηριότητα στην εγκατάσταση, ενώ ανεξάρτητες αναλύσεις δορυφορικών εικόνων εκτιμούν ότι το συγκρότημα πιθανότατα παραμένει υπό κατασκευή.<br /><br />Άρα η Ουάσιγκτον δεν αντιμετωπίζει μόνο το ερώτημα «μπορούμε να το καταστρέψουμε;».<br /><br />Αντιμετωπίζει και το ερώτημα «τι ακριβώς καταστρέφουμε και με ποια βεβαιότητα;»<br />Η παγίδα του Pickaxe για τον Τραμπ<br /><br />Εδώ βρίσκεται το πραγματικό γεωπολιτικό πρόβλημα.<br /><br />Εάν οι ΗΠΑ δεν χτυπήσουν και το Ιράν μετατρέψει αργότερα το Pickaxe σε προστατευμένο κέντρο εμπλουτισμού, η Τεχεράνη θα έχει δημιουργήσει ένα είδος πυρηνικού καταφυγίου πολύ δυσκολότερο να εξουδετερωθεί.<br /><br />Εάν όμως η Ουάσιγκτον επιτεθεί χωρίς αδιάσειστη εικόνα για το τι βρίσκεται στο εσωτερικό, μπορεί να προκαλέσει νέα κλιμάκωση χωρίς να έχει εξαλείψει την πυρηνική δυνατότητα.<br /><br />Και ακόμη και ένα επιτυχημένο πλήγμα δεν λύνει το βασικό πρόβλημα.<br /><br />Το CSIS προειδοποιεί ότι η επαναλαμβανόμενη καταστροφή πυρηνικών εγκαταστάσεων δεν αποτελεί βιώσιμη μακροπρόθεσμη στρατηγική και ότι μια επαληθεύσιμη διπλωματική λύση παραμένει αναγκαία.<br /><br />Αυτό είναι τελικά το παράδοξο του Pickaxe Mountain.<br /><br />Όσο βαθύτερα σκάβει το Ιράν, τόσο περισσότερο η στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ μετατρέπεται από απάντηση σε ερώτημα.<br /><br />Και για τον Τραμπ, το πιο δύσκολο δίλημμα μπορεί να μην είναι εάν θα δώσει την εντολή για το επόμενο χτύπημα — αλλά εάν υπάρχει πλέον συμβατικό χτύπημα που μπορεί να εγγυηθεί το αποτέλεσμα που θέλει.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Pickaxe Mountain: Το «άτρωτο» βουνό του Ιράν που δοκιμάζει τα όρια της στρατιωτικής ισχύος του Τραμπ.

Βασιλης Διαμαντακος  Ο Τραμπ απειλεί ξανά με πλήγμα στο τελευταίο μεγάλο άθικτο κομμάτι της ιρανικής πυρηνικής υποδομής. Όμως το Pickaxe Mou...

Διαβάστε την συνέχεια

Τραμπ: «Make Germany Great Again».Το AfD στο 44% και το σύνθημα που πάγωσε το Βερολίνο.

<img height="97" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/09/1788963482772-1200x675.jpg" width="744" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Το «MGGA» του Ντόναλντ Τραμπ μετά τον εκλογικό θρίαμβο του AfD χτύπησε το πιο ευαίσθητο ιστορικό νεύρο της Γερμανίας. Ο Φρίντριχ Μερτς ακύρωσε προγραμματισμένη επικοινωνία με τον Αμερικανό πρόεδρο, ενώ η συζήτηση για το γερμανικό «τείχος προστασίας» απέναντι στην ακροδεξιά αποκτά πλέον και διατλαντική διάσταση.<br /><br />Μια ανάρτηση του Ντόναλντ Τραμπ ήταν αρκετή για να μετατρέψει την εκλογική έκρηξη του Alternative für Deutschland στη Σαξονία-Άνχαλτ από εσωτερική γερμανική κρίση σε υπόθεση με ευρωπαϊκές και διατλαντικές προεκτάσεις.<br /><br />Ο Αμερικανός πρόεδρος πανηγύρισε το ιστορικό 44% του AfD και έκλεισε το μήνυμά του με τρία γράμματα που προκάλεσαν ιδιαίτερη αίσθηση στο Βερολίνο:<br /><br />«MGGA!!!»<br /><br />Δηλαδή, «Make Germany Great Again».<br /><br />Η παραλλαγή του γνωστού «Make America Great Again» μπορεί να λειτουργεί ως ένα ακόμη trumpικό πολιτικό σύνθημα. Στη Γερμανία, όμως, η επίκληση της επιστροφής στην εθνική «μεγαλοσύνη» έχει ένα εντελώς διαφορετικό ιστορικό βάρος.<br /><br />Και αυτό ακριβώς μετατρέπει την παρέμβαση Τραμπ σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια δημόσια στήριξη προς ένα συγγενές πολιτικά κόμμα.<br />Τραμπ: «Κουράστηκαν από τους απολύτως φρικτούς κανόνες μετανάστευσης»<br /><br />Ο Τραμπ έγραψε στο Truth Social:<br /><br />«Wow! The Populist Party in Germany just had a really big night. They finally got tired of the absolutely horrible Immigration rules and regulations which have hurt Germany so badly. THEY ARE ON THE RISE, and not going to take it anymore! MGGA!!!»<br /><br />Ο πρόεδρος των ΗΠΑ απέδωσε δηλαδή ευθέως την άνοδο του AfD στη γερμανική μεταναστευτική πολιτική, παρουσιάζοντας το εκλογικό αποτέλεσμα ως εξέγερση των ψηφοφόρων απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο.<br /><br />Η παρέμβαση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή το AfD δεν βρίσκεται πλέον απλώς στα περιθώρια του γερμανικού κομματικού συστήματος.<br /><br />Με το 44% στη Σαξονία-Άνχαλτ, το κόμμα πέτυχε αποτέλεσμα που φέρνει τη Γερμανία αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο της πρώτης κυβέρνησης γερμανικού κρατιδίου υπό την ακροδεξιά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. <div><br />Το «MGGA» και η σκιά της γερμανικής Ιστορίας<br /><br />Εδώ βρίσκεται και το εκρηκτικότερο σημείο της παρέμβασης Τραμπ.<br /><br />Στις ΗΠΑ, η υπόσχεση ότι μια χώρα θα γίνει ξανά «great» αποτελεί εδώ και χρόνια βασικό στοιχείο της πολιτικής ταυτότητας του Τραμπ.<br /><br />Στη μεταπολεμική Γερμανία, όμως, η πολιτική νοσταλγία γύρω από μια χαμένη εθνική μεγαλοσύνη αντιμετωπίζεται μέσα από το ιστορικό τραύμα του ναζισμού.<br /><br />Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία οικοδόμησε μεγάλο μέρος της μεταπολεμικής πολιτικής της αρχιτεκτονικής ακριβώς πάνω στην ιδέα ότι η επιστροφή σε ακραίο εθνικισμό, φυλετικές θεωρίες και αυταρχικές μορφές πολιτικής πρέπει να εμποδίζεται θεσμικά.<br /><br />Γι’ αυτό το «Make Germany Great Again» δεν διαβάζεται στο Βερολίνο όπως ένα απλό επικοινωνιακό παιχνίδι πάνω στο MAGA.<br /><br />Διαβάζεται μέσα από 80 χρόνια γερμανικής Ιστορίας.<br />Ο Μερτς ακύρωσε την επικοινωνία με τον Τραμπ<br /><br />Η αντίδραση του Βερολίνου ήταν αξιοσημείωτη.<br /><br />Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς ακύρωσε προγραμματισμένη τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ντόναλντ Τραμπ λίγες ώρες μετά την ανάρτηση του Αμερικανού προέδρου.<br /><br />Η γερμανική κυβέρνηση δεν συνέδεσε επισήμως τις δύο εξελίξεις.<br /><br />Εκπρόσωπος του Μερτς, ωστόσο, διευκρίνισε ότι η αναβολή δεν οφειλόταν σε πρόβλημα προγράμματος, υπενθυμίζοντας παράλληλα τη σταθερή αντίθεση του καγκελαρίου σε παρεμβάσεις ξένων ηγετών στην εσωτερική πολιτική και ιδιαίτερα στις εκλογικές διαδικασίες της Γερμανίας.<br /><br />Η χρονική ακολουθία είναι δύσκολο να περάσει απαρατήρητη: θρίαμβος AfD, δημόσιος πανηγυρισμός Τραμπ, «MGGA» και στη συνέχεια ακύρωση της επικοινωνίας από τον Μερτς.<br />Μερτς εναντίον AfD: Η «remigration» και η βαριά κατηγορία<br /><br />Την ίδια στιγμή, ο Γερμανός καγκελάριος ανέβασε ακόμη περισσότερο τους τόνους απέναντι στο AfD.<br /><br />Ο Μερτς κατηγόρησε το κόμμα ότι η πολιτική της λεγόμενης «remigration» παραπέμπει σε σχέδιο εθνοτικών εκκαθαρίσεων, σε μια από τις σκληρότερες επιθέσεις που έχει εξαπολύσει εναντίον του.<br /><br />«Εθνοκάθαρση με βάση την καταγωγή και το χρώμα του δέρματος», ήταν η ουσία της κατηγορίας που διατύπωσε απέναντι στην πολιτική του AfD.<br /><br />Η αντιπαράθεση επομένως δεν αφορά πλέον μόνο το ποιος θα κυβερνήσει ένα ανατολικό γερμανικό κρατίδιο.<br /><br />Αφορά τα ίδια τα όρια του μεταπολεμικού γερμανικού πολιτικού συστήματος. </div><div><br />Το γερμανικό «τείχος προστασίας» δέχεται πίεση και από την Αμερική<br /><br />Για δεκαετίες, τα μεγάλα γερμανικά κόμματα διατήρησαν το λεγόμενο «firewall» απέναντι στην άκρα δεξιά: καμία συνεργασία που θα μπορούσε να τη νομιμοποιήσει ως κυβερνητικό εταίρο.<br /><br />Η εκλογική άνοδος του AfD κάνει αυτή τη στρατηγική όλο και δυσκολότερη.<br /><br />Υπάρχει όμως πλέον και ένας δεύτερος παράγοντας: η πολιτική πίεση από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.<br /><br />Ο Τραμπ δεν είναι ο πρώτος κορυφαίος παράγοντας του σημερινού αμερικανικού πολιτικού οικοσυστήματος που αμφισβητεί την απομόνωση του AfD.<br /><br />Ο Έλον Μασκ είχε υποστηρίξει ότι μόνο το AfD μπορεί να «σώσει τη Γερμανία», ενώ ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς είχε αμφισβητήσει δημόσια στο Μόναχο τη λογική των πολιτικών «firewalls» απέναντι σε κόμματα με ισχυρή εκλογική βάση.<br /><br />Η διαφορά τώρα είναι ότι ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ πανηγυρίζει δημόσια την εκλογική άνοδο του AfD.<br /><br />Και το κάνει χρησιμοποιώντας ένα σύνθημα που αγγίζει το πιο ευαίσθητο σημείο της γερμανικής ιστορικής μνήμης.<br />Το AfD αμφισβητεί και τη γερμανική κουλτούρα μνήμης<br /><br />Η σύγκρουση γίνεται ακόμη βαθύτερη επειδή στελέχη του AfD έχουν επανειλημμένα προκαλέσει αντιδράσεις με τοποθετήσεις τους γύρω από το ναζιστικό παρελθόν και τον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη Γερμανία το αντιμετωπίζει.<br /><br />Η ηγεσία του κόμματος έχει αμφισβητήσει στοιχεία της μεταπολεμικής γερμανικής «κουλτούρας μνήμης», ενώ ιστορικές δηλώσεις κορυφαίων στελεχών του έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στις εβραϊκές κοινότητες.<br /><br />Ο πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου Εβραίων στη Γερμανία, Josef Schuster, έχει εκφράσει ιδιαίτερη ανησυχία για το τι θα μπορούσαν να σημαίνουν οι προτάσεις του AfD στην εκπαίδευση για την αντιμετώπιση του αντισημιτισμού.<br /><br />Αυτό δημιουργεί και μια εμφανή πολιτική αντίφαση για τον Τραμπ: η κυβέρνησή του έχει παρουσιάσει την καταπολέμηση του αντισημιτισμού ως σημαντική πολιτική προτεραιότητα στις ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος προσφέρει πολιτική νομιμοποίηση σε ένα γερμανικό κόμμα που βρίσκεται στο επίκεντρο έντονων σχετικών επικρίσεων.<br />Η πραγματική σύγκρουση: Ποιος αποφασίζει τι είναι «αποδεκτό» στην ευρωπαϊκή δημοκρατία;<br /><br />Πίσω από το «MGGA» βρίσκεται μια πολύ μεγαλύτερη πολιτική μάχη.<br /><br />Η αμερικανική τραμπική δεξιά υποστηρίζει ουσιαστικά ότι εκατομμύρια Ευρωπαίοι ψηφοφόροι δεν μπορούν να αποκλείονται πολιτικά επειδή επιλέγουν κόμματα που το παραδοσιακό ευρωπαϊκό establishment θεωρεί ακραία.<br /><br />Το γερμανικό μοντέλο απαντά ότι η δημοκρατία, ακριβώς λόγω της ιστορικής εμπειρίας της χώρας, δεν μπορεί να είναι αδιάφορη απέναντι σε δυνάμεις που θεωρούνται ότι απειλούν τις συνταγματικές της βάσεις.<br /><br />Αυτές οι δύο αντιλήψεις συγκρούονται πλέον ανοιχτά.<br /><br />Και η Σαξονία-Άνχαλτ μπορεί να είναι μόνο η αρχή.<br /><br />Το 44% του AfD δείχνει ότι το παραδοσιακό «τείχος προστασίας» μπορεί να εξακολουθεί να λειτουργεί μεταξύ των κομματικών ηγεσιών, αλλά γίνεται πολύ δυσκολότερο να λειτουργήσει απέναντι στην κάλπη.<br /><br />Και τώρα στο παιχνίδι έχει μπει ανοιχτά και ο Λευκός Οίκος.<br /><br />Το «MGGA» του Τραμπ δεν είναι επομένως απλώς ακόμη ένα προκλητικό post.<br /><br />Είναι η συμπύκνωση μιας πολύ μεγαλύτερης σύγκρουσης για το μέλλον της γερμανικής —και ευρωπαϊκής— Δεξιάς, τη μεταπολεμική πολιτική ταυτότητα της Γερμανίας και τα όρια της αμερικανικής παρέμβασης στην ευρωπαϊκή πολιτική.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τραμπ: «Make Germany Great Again».Το AfD στο 44% και το σύνθημα που πάγωσε το Βερολίνο.

Βασιλης Διαμαντακος  Το «MGGA» του Ντόναλντ Τραμπ μετά τον εκλογικό θρίαμβο του AfD χτύπησε το πιο ευαίσθητο ιστορικό νεύρο της Γερμανίας. Ο...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι Χούθι κατέλαβαν το νησί Περίμ. Ελέγχουν το στενό Μπαμπ ελ Μάντεμπ που είναι η δίοδος προς Ερυθρά, Διώρυγα του Σουέζ και Μεσόγειο.

<img height="90" src="https://www.onalert.gr/app/uploads/2026/09/PERIM-ISLAND-2-1440x960.jpg" width="769" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Σε δεινή θέση η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα της περιοχής, η Σαουδική Αραβία</span></h3><b>Διονύσης Χατζημιχάλης</b><br />Oι σιίτες αντάρτες Χούθι έφτασαν σήμερα 11/9/2026 στην πόλη Ντουμπάμπ, που βρίσκεται στο Στενό Μπαμπ ελ Μάντεμπ, ακριβώς απέναντι από το νησί Περίμ, σύμφωνα με δύο πηγές από την κυβέρνηση της Υεμένης που μίλησαν στο Reuters, οι οποίες εξήγησαν ότι η πόλη αυτή όπως και το νησί αποτελούν κλειδί για τον έλεγχο του στενού.<br /><br />Σύμφωνα μάλιστα με το AFP, κυβερνητικός αξιωματούχος δήλωσε ότι οι Χούθι έχουν καταλάβει ήδη και το νησί Περίμ (Μαγιούν στα αραβικά) που χωρίζει στα δύο το στενό Μπαμπ ελ Μάντεμπ.<br /><br /> «Πλοία που μετέφεραν ένοπλους μαχητές Χούθι έφτασαν στο νησί Μαγιούν μετά την απόσυρση των κυβερνητικών δυνάμεων χθες», είπε ο αξιωματούχος που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, προσθέτοντας ότι «οι Χούθι ολοκλήρωσαν την κατάληψη της περιοχής του Μπαμπ ελ Μάντεμπ και του νησιού Μαγιούν».<br /><br /> Αυτόπτης μάρτυρας από την πλευρά του σχολίασε ότι ένοπλοι άνδρες «αναπτύσσονται κατά μήκος των ακτών του Μπαμπ ελ Μάντεμπ, κυκλοφορώντας με στρατιωτικά οχήματα».<br /><br />Υπενθυμίζεται ότι χθες οι Χούθι κατέλαβαν την πόλη Μούχα (ή Μόκα) που βρίσκεται σε αυτή ακριβώς την περιοχή, επεκτείνοντας έτσι τον έλεγχό τους στο μεγαλύτερο μέρος των παραλίων της Υεμένης στην Ερυθρά Θάλασσα.<br /><br />Έχοντας τον έλεγχο του στενού Μπαμπ ελ Μάντεμπ οι Χούθι μπορούν να ρυθμίζουν την κίνηση μέσω της Ερυθράς Θάλασσας προς την Διώρυγα του Σουέζ και συνεπώς τη Μεσόγειο και την Ευρώπη.<br /><br />Αν συνυπολογιστεί το μπλοκάρισμα των μεταφορών στα Στενά του Ορμούζ από το Ιράν, οι συνέπειες τουλάχιστον για το εμπόριο πετρελαίου μπορεί να είναι συνταρακτικές.<br /><br />Σημειώνεται ότι οι Χούθι έχουν ανακοινώσει τον ναυτικό αποκλεισμό της Σαουδικής Αραβίας, της μεγαλύτερης εξαγωγού πετρελαίου παγκοσμίως, και έχουν στοχοθετήσει δεξαμενόπλοια και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του βασιλείου, κυρίως διυλιστήρια.<div><br />Συνομιλίες της Σαουδικής Αραβίας με το Ιράν<br /><br />Ενώ οι εξελίξεις στην περιοχή είναι καταιγιστικές, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία, που υποστηρίζουν αντίπαλες πλευρές στον πόλεμο στην Υεμένη, είχαν συνομιλίες χθες Πέμπτη το βράδυ με θέμα «την κλιμάκωση της έντασης» στην περιοχή, ανακοίνωσε το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών.<br /><br />Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί συζήτησε με τον Σαουδάραβα ομόλογό του Φαϊσάλ μπιν Φαρχάν «την κλιμάκωση της έντασης και την αυξανόμενη ανασφάλεια στην περιοχή», σύμφωνα με ανακοίνωση του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο δεν αναφέρει συγκεκριμένα την Υεμένη.<br /><br />Με βάση την ανακοίνωση οι δύο άνδρες μίλησαν για «την ανάγκη να συνεχιστεί η συνεργασία και οι διπλωματικές προσπάθειες προκειμένου να προληφθεί η όξυνση της έντασης και να αποκατασταθεί η σταθερότητα και η ασφάλεια στην περιοχή».<br /><br />Υπενθυμίζεται πως σύμφωνα με δημοσίευμα του Axios η Σαουδική Αραβία ζήτησε από τον Τραμπ να χτυπήσουν οι ΗΠΑ τους Χούθι, εισπράττοντας όμως αρνητική απάντηση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι Χούθι κατέλαβαν το νησί Περίμ. Ελέγχουν το στενό Μπαμπ ελ Μάντεμπ που είναι η δίοδος προς Ερυθρά, Διώρυγα του Σουέζ και Μεσόγειο.

Σε δεινή θέση η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα της περιοχής, η Σαουδική Αραβία Διονύσης Χατζημιχάλης Oι σιίτες αντάρτες Χούθι έφτασαν σή...

Διαβάστε την συνέχεια

Κρίσιμη κλιμάκωση στην Ερυθρά Θάλασσα. Οι Χούθι «ζώνουν» τα κρίσιμα ενεργειακά περάσματα. Τι μέλλει γενέσθαι με το πετρέλαιο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/oil-bSbvc9.jpg"><img height="92" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/08/oil-bSbvc9-1068x716.jpg" width="748" /></a><br /><br />Σε μια εξέλιξη που απειλεί να ανατρέψει τις ισορροπίες στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, οι υποστηριζόμενοι από το Ιράν αντάρτες Χούθι απέκτησαν τον έλεγχο της στρατηγικής σημασίας παραθαλάσσιας πόλης Μόχα (Mokha), στην ακτή της Ερυθράς Θάλασσας. Η κίνηση αυτή φέρνει την Τεχεράνη πιο κοντά στην εξασφάλιση ενός ακόμη μοχλού πίεσης στο πλαίσιο της εξάμηνης, έως τώρα, σύγκρουσής της με τις Ηνωμένες Πολιτείες.<div><br />Η άλωση της Μόχα συνιστά σοβαρό πλήγμα για τη Σαουδική Αραβία και τις δυνάμεις που υποστηρίζει, εντείνοντας παράλληλα την πίεση γύρω από δύο ζωτικής σημασίας ενεργειακά κομβικά περάσματα και στις δύο πλευρές της Αραβικής Χερσονήσου: το Στενό Bab el-Mandeb και τα Στενό του Ορμούζ.<div><br />Σύμφωνα με πληροφορίες του Associated Press –τις οποίες επικαλούνται αξιωματούχοι της Υεμένης και των Χούθι, χωρίς πάντως να έχουν επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα από το CNBC– οι αντάρτες κατέλαβαν την πόλη την Πέμπτη. Η Μόχα, η οποία βρίσκεται περίπου 75 χιλιόμετρα βόρεια του Στενού Bab el-Mandeb (του θαλάσσιου διαδρόμου που συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Kόλπο του Άντεν και τις διεθνείς αγορές), απέκτησε παγκόσμια φήμη στο παρελθόν από το ομώνυμο καφέ μόκα.<br />Ωστόσο, η στρατηγική σημασία του Bab el-Mandeb έχει εκτοξευθεί από την έναρξη του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν στα τέλη Φεβρουαρίου, καθώς το στενό έχει αναδειχθεί σε εναλλακτική οδό για τη μεταφορά αργού πετρελαίου προς την Ασία. Ο φόβος πλέον είναι ότι τυχόν περαιτέρω προέλαση των Χούθι προς τη συγκεκριμένη θαλάσσια λωρίδα θα μπορούσε να έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις στο παγκόσμιο εμπόριο, ιδίως αν η οργάνωση κλιμακώσει τις απειλές ή τις επιθέσεις της στη ναυσιπλοΐα της Ερυθράς Θάλασσας.</div><div><br />Ο Hamish Kinnear, από τη Verisk Maplecroft, χαρακτήρισε την απώλεια της Μόχα «μείζονα πλήγμα» για το Ριάντ. Όπως επεσήμανε σε ερευνητικό σημείωμά του, «οι Χούθι απειλούσαν ήδη τη σαουδαραβική ναυσιπλοΐα από προηγούμενες θέσεις τους, αλλά η κατάληψη της Μόχα ανοίγει τον δρόμο για περαιτέρω προελάσεις προς τις ακτές του Bab el-Mandeb και έναν πιο σφιχτό κλοιό γύρω από το κρίσιμο αυτό πέρασμα». Καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται, τόσο η Τεχεράνη όσο και η Ουάσιγκτον εκτιμούν ότι ο χρόνος κυλάει υπέρ τους, καθιστώντας μια νέα εκεχειρία απίθανη επί του παρόντος. «Οι τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου –και ειδικότερα τα διυλισμένα προϊόντα, όπως το ντίζελ– θα συνεχίσουν να κινούνται ανοδικά, εφόσον ισχύει αυτό, ακόμα κι αν οι αμερικανικές νηοπομπές και οι εναλλακτικές οδοί εξαγωγής μέσω του Ορμούζ λειτουργούν ως μαξιλάρι για τις τιμές», πρόσθεσε ο Kinnear.<br /><br />Τι μέλλει γενέσθαι με τις τιμές του πετρελαίου;<br /><br />Παρά το γεγονός ότι οι τιμές του πετρελαίου σημείωσαν πτώση στις πρωινές συναλλαγές της Παρασκευής, και οι δύο βασικοί δείκτες αναφοράς παρέμειναν σε τροχιά ολοκλήρωσης της εβδομάδας πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι για πρώτη φορά από τα μέσα Μαΐου.<br />Ειδικότερα, τα futures για το διεθνές πετρέλαιο αναφοράς, τύπου Brent, με λήξη Νοεμβρίου, υποχώρησαν κατά 2,1% στα 105,37 δολάρια ανά βαρέλι, ενώ το αμερικανικό αργό (WTI) για συμβόλαια Οκτωβρίου κατέγραψε πτώση 1,7%, διαμορφούμενο στα 100,76 δολάρια.</div><div><br />Η ανθεκτικότητα της αγοράς πετρελαίου δοκιμάζεται από την ολοένα και σαφέστερη συνειδητοποίηση των αυξανόμενων απειλών κατά της περιφερειακής προσφοράς, σημειώνουν στρατηγικοί αναλυτές της ING, επισημαίνοντας ότι οι συμμετέχοντες στην αγορά ενέργειας τιμολογούν εκ νέου τόσο τη διάρκεια όσο και τη σοβαρότητα της σύγκρουσης. Παρά το γεγονός ότι η ροή πετρελαίου μέσω του Στενού του Ορμούζ συνεχίζεται, οι ίδιοι αναλυτές υπογραμμίζουν ότι οι ποσότητες παραμένουν αισθητά χαμηλότερα από τα επίπεδα προ του πολέμου, καταδεικνύοντας πόσο εύθραυστη έχει γίνει η κατάσταση.</div><div><br />«Η ενεργειακή υποδομή της Σαουδικής Αραβίας και οι εξαγωγές αργού πετρελαίου από την Ερυθρά Θάλασσα κινδυνεύουν όλο και περισσότερο, καθώς οι Χούθι στην Υεμένη βάζουν στο στόχαστρο το Ριάντ», τόνισαν χαρακτηριστικά οι Warren Patterson και Ewa Manthey της ING σε σχετικό ενημερωτικό σημείωμα που δημοσιεύθηκε την Παρασκευή. «Με τους Χούθι να έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους το λιμάνι της Μόχα στην Υεμένη, τα πρόσφατα γεγονότα οξύνουν περαιτέρω την απειλή για τη ναυτιλία γύρω από το Στενό Bab al-Mandeb», κατέληξαν</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Κρίσιμη κλιμάκωση στην Ερυθρά Θάλασσα. Οι Χούθι «ζώνουν» τα κρίσιμα ενεργειακά περάσματα. Τι μέλλει γενέσθαι με το πετρέλαιο.

Σε μια εξέλιξη που απειλεί να ανατρέψει τις ισορροπίες στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, οι υποστηριζόμενοι από το Ιράν αντάρτες Χούθι απέκτησαν τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικά ΜΜΕ: Σε έξαλλη κατάσταση για επίσκεψη Μητσοτάκη σε Καστελόριζο.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT_hTA_yXdugE7PjR7f7t06A3BRFHuA31o7SuHzPjjLFVw09gj59JimTL0Q&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="627" height="118" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcT_hTA_yXdugE7PjR7f7t06A3BRFHuA31o7SuHzPjjLFVw09gj59JimTL0Q&s=10" width="747" /></a></div><div><br /></div>Πριν ακόμη πατήσει ο Μητσοτάκης στο Καστελόριζο, η τουρκική πλευρά έχει ήδη διαβάσει την επίσκεψη ως πολιτικό μήνυμα προς την Άγκυρα.<br /><br />ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΖΑΧΑΡΑΚΗ<br /><br />Το ιδιαίτερο βάρος που της αποδίδεται προκύπτει όχι μόνο από την απόσταση των μόλις 2-2,8 χιλιομέτρων από τις τουρκικές ακτές, αλλά και από το γεγονός ότι πραγματοποιείται αμέσως μετά το νέο μήνυμα Ερντογάν από το Κας.<div><br />Νεφές: «Ίσως σύντομα ακούσει πιο καθαρά»<br /><br />Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η προσέγγιση της αντιπολιτευόμενης Νεφές, η οποία επιλέγει για το πρωτοσέλιδό της τον τίτλο «Ίσως σύντομα ακούσει πιο καθαρά». Το σχόλιο παραπέμπει ευθέως στην πρόσφατη τοποθέτηση Ερντογάν ότι, εάν η Τουρκία «υψώσει τη φωνή της από το Κας προς την Ελλάδα, θα μας ακούσουν».<br /><br />Η εφημερίδα παρουσιάζει έτσι την επίσκεψη ως κίνηση που έρχεται σε άμεση απάντηση με το μήνυμα της Άγκυρας. Στο πρωτοσέλιδο, μάλιστα, η Νεφές σχολιάζει ότι «η Αθήνα φοβάται την Τουρκία που θα επιτεθεί», υποστηρίζοντας ότι το σχετικό κλίμα φόβου έχει τελικά λειτουργήσει αντίστροφα, ενώ χαρακτηρίζει την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στο Καστελόριζο μέρος αυτής της πολιτικής αντιπαράθεσης.<br /><br />Παράλληλα, η εφημερίδα προβάλλει ιδιαίτερα την αναφορά στα 12 ναυτικά μίλια, σχολιάζοντας ότι ο Μητσοτάκης, αφού επανειλημμένα μιλά για επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, θα μεταβεί στο Καστελόριζο σε μία κίνηση συμβολικά φορτισμένη.<br /><br />Τουρκιγέ: «Η Αθήνα φοβάται ότι η Τουρκία θα επιτεθεί – η κυβέρνηση έκανε πίσω»<br /><br />Στο ίδιο κλίμα κινείται και η Τουρκιγέ, η οποία δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην εσωτερική πολιτική διάσταση της ελληνικής συζήτησης. Ο χαρακτηριστικός τίτλος της είναι «Ο φόβος “η Τουρκία θα επιτεθεί” στην Αθήνα γύρισε μπούμερανγκ! Η κυβέρνηση έκανε πίσω, ο Μητσοτάκης πηγαίνει στο Καστελόριζο».<br /><br />Η εφημερίδα σχολιάζει ότι η συζήτηση περί τουρκικής απειλής και «εθνικού κινδύνου» έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της, αλλά ταυτόχρονα υποστηρίζει ότι η ελληνική κυβέρνηση απομακρύνεται από σενάρια κρίσης με την Τουρκία. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα επικαλείται τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη: «Δεν υπάρχει τίποτα που να μας οδηγεί σε ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Ας μην προκαλούμε κλίμα πανικού στον λαό».<br /><br />Η Τουρκιγέ συνδέει (και αυτή), ωστόσο, την επίσκεψη στο Καστελόριζο με το κλίμα που έχει δημιουργηθεί μετά τις δηλώσεις Ερντογάν. Παραπέμποντας στην επίσκεψη του Μητσοτάκη «στην άλλη πλευρά», όπως χαρακτηριστικά γράφει, υπενθυμίζει τη φράση του Τούρκου προέδρου: «Αν υψώσουμε τη φωνή μας από το Κας προς την Ελλάδα, θα μας ακούσουν, έτσι δεν είναι;».<br /><br />Έτσι, η εφημερίδα δεν παρουσιάζει την κίνηση του Μητσοτάκη ως άσχετη με το πρόσφατο τουρκικό μήνυμα, αλλά ως μια συμβολική απάντηση που αποκτά ιδιαίτερο βάρος ακριβώς λόγω της γεωγραφικής εγγύτητας του Καστελόριζου με την τουρκική ακτή.</div><div><br />Haber Go: «Μήνυμα στην Τουρκία από απόσταση 2 χιλιομέτρων»<br /><br />Ακόμη πιο ευθέως ερμηνεύει την επίσκεψη το Χαμπέρ Γκο, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ο Μητσοτάκης το Σάββατο στο Καστελλόριζο: Μήνυμα στην Τουρκία από απόσταση 2 χιλιομέτρων». Το δημοσίευμα χαρακτηρίζει την επίσκεψη «συμβολική ενίσχυση της καθιερωμένης θέσης» της Αθήνας στις ελληνοτουρκικές διαφορές, παρά τη διαδικασία της «θετικής ατζέντας».<br /><br />Η επιλογή του Καστελόριζου, δηλαδή ενός νησιού που βρίσκεται μόλις δύο χιλιόμετρα από τις τουρκικές ακτές, παρουσιάζεται ως κίνηση με σαφή συμβολισμό απέναντι στην Άγκυρα. Το Χαμπέρ Γκο συνδέει μάλιστα την επίσκεψη με την προηγούμενη αντίστοιχη παρουσία του Μητσοτάκη στο νησί κατά την κρίση του Ορούτς Reis το 2020, υπενθυμίζοντας ότι τότε ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε στείλει το μήνυμα πως «Η κυριαρχία μας δεν υπόκειται σε διαπραγμάτευση».<br /><br />Το τουρκικό δημοσίευμα αφήνει, ωστόσο, να διαφανεί και μια πιο πολιτική ανάγνωση της κίνησης, υποστηρίζοντας ότι η επίσκεψη σχεδιάστηκε για να «κατευνάσει την εθνικιστική βάση στην εσωτερική πολιτική» και να χαράξει «κόκκινες γραμμές» στις συνομιλίες με την Τουρκία. Παράλληλα, υποστηρίζει ότι τέτοιες συμβολικές κινήσεις μπορούν να αντιμετωπίζονται από τις δύο πλευρές ως «εγχώρια κατανάλωση», χωρίς κατ’ ανάγκη να ανατρέπουν τη θετική δυναμική των ελληνοτουρκικών σχέσεων.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.sigmalive.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικά ΜΜΕ: Σε έξαλλη κατάσταση για επίσκεψη Μητσοτάκη σε Καστελόριζο.

Πριν ακόμη πατήσει ο Μητσοτάκης στο Καστελόριζο, η τουρκική πλευρά έχει ήδη διαβάσει την επίσκεψη ως πολιτικό μήνυμα προς την Άγκυρα. ΤΗΣ ΜΑ...

Διαβάστε την συνέχεια