Ο θάνατος της τουρκικής δημοκρατίας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsbPWhR07yGhRn98dEdmFDe9Dn_oxIKDz_8aP1lxM1Bmg1cP_Eoqrb2OrWDeRrBXt9dV-WGoWxv8Kp-ECyOwj9lVDvfBlzzyt4NMcxhOCSeTHejz5KKkIDTcR_rO37hu4SFE-_2NFVKB1l/s1600/%25CE%259F+%25CE%25B8%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2582+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE%25CF%2582+%25CE%25B4%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25BF%25CE%25BA%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="324" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsbPWhR07yGhRn98dEdmFDe9Dn_oxIKDz_8aP1lxM1Bmg1cP_Eoqrb2OrWDeRrBXt9dV-WGoWxv8Kp-ECyOwj9lVDvfBlzzyt4NMcxhOCSeTHejz5KKkIDTcR_rO37hu4SFE-_2NFVKB1l/s640/%25CE%259F+%25CE%25B8%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2582+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE%25CF%2582+%25CE%25B4%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25BF%25CE%25BA%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582.jpg" width="640" /></a></div> <h3> <span style="font-weight: normal;">Oι ανώτατες εισοδηματικές τάξεις εγκαταλείπουν την Τουρκία, με κυριότερους προορισμούς την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα, σημειώνοντας πως πέρυσι 6.000 εκατομμυριούχοι μετανάστευσαν σε άλλα κράτη – η εμπειρία του ΔΝΤ.</span></h3> .<b>Ανάλυση</b><br /> Η κοινοβουλευτική δημοκρατία στην Τουρκία, μετά από σχεδόν 100 χρόνια και αφού κατάφερε να επιζήσει από πολέμους και πραξικοπήματα, κατέρρευσε – έχοντας κηδευτεί από εκείνους τους Πολίτες της χώρας που ψήφισαν ΝΑΙ με πλειοψηφία 51,4%. Οι ελάχιστοι ψήφοι, με τους οποίους κέρδισε ο πρόεδρος της χώρας το δημοψήφισμα, του δίνουν τη δυνατότητα να κυβερνήσει απολυταρχικά – αφού η ψήφιση του προεδρικού συστήματος που θα ακολουθήσει, επικεντρώνει όλες τις εξουσίες στον ίδιο.<br /> <br /> Εν προκειμένω δεν πρόκειται για μία συνταγματική αναθεώρηση, όπως ισχυρίζεται η τουρκική κυβέρνηση – αλλά για μία επανάσταση, για ένα πραξικόπημα εκ των άνω, το οποίο καταργεί τη δημοκρατία στην Τουρκία, μετατρέποντας την σε ένα δικτατορικό κράτος του ενός ανδρός. Λογικά λοιπόν θεωρείται πως η 16η Απριλίου θα καταγραφεί στην ιστορία ως η ημερομηνία που καταλύθηκε η δημοκρατία του <a href="https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%BF%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%86%CE%AC_%CE%9A%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CE%BB_%CE%91%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BA">Ατατούρκ</a> – ενώ τα αποτελέσματα της θα γίνονται αντιληπτά ακόμη και όταν θα έχει πάψει να υπάρχει ο σημερινός της πρόεδρος.<br /> <br /> Συνεχίζοντας, οι Πολίτες υποχρεώθηκαν να αποφασίσουν για μία συνταγματική αλλαγή στις συνθήκες εκτάκτου ανάγκης που επικρατούν σήμερα στην Τουρκία, με 40.000 ανθρώπους κλεισμένους στις φυλακές – εκ των οποίων οι 150 είναι δημοσιογράφοι, ενώ οι δύο αρχηγοί της δεύτερης μεγαλύτερης αντιπολιτευτικής παράταξης που στηρίζει τους Κούρδους.<br /> <br /> Παράλληλα ο Τούρκος πρόεδρος χρησιμοποίησε ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό για να κερδίσει το δημοψήφισμα – την αστυνομία, τη Δικαιοσύνη και τη δημόσια διοίκηση, ενώ οι 17 μεγαλύτεροι τηλεοπτικοί σταθμοί της χώρας έδωσαν το 90% του τηλεοπτικού τους χρόνου στους οπαδούς του «ΝΑΙ», όταν στην αντιπολίτευση μόλις το 10%. Εν τούτοις κέρδισε με μία ελάχιστη διαφορά, κατηγορούμενος επί πλέον τεκμηριωμένα για εκλογική νοθεία – χάνοντας την πλειοψηφία στις τρεις σημαντικότερες πόλεις της Τουρκίας (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη και Άγκυρα).<br /> <br /> Όλα αυτά είναι φυσικά αδιάφορα για το δικτάτορα, ο οποίος θα χρησιμοποιήσει το αποτέλεσμα για να ενισχύσει ακόμη περισσότερο το αυταρχικό του καθεστώς – αφού θα του δίνεται η δυνατότητα να διαλύει όποτε θέλει τη Βουλή, να μη δεσμεύεται από την κομματική ουδετερότητα, καθώς επίσης να διορίζει τους 12 από τους 15 συνταγματικούς δικαστές, ενώ καταργείται ταυτόχρονα η θέση του πρωθυπουργού.<br /> <br /> Η αντιπολίτευση τώρα αναφέρεται σε μία εκλογική απάτη, λέγοντας πως θα αμφισβητήσει νομικά το αποτέλεσμα – κάτι που δεν πρόκειται να έχει επιτυχία αλλά, αντίθετα, θα δηλητηριάσει ακόμη περισσότερο το πολιτικό κλίμα στη διαιρεμένη σε δύο ισάριθμες ομάδες χώρα.<br /> <br /> <br /> <br /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEjqPOYC2ka9fEfWjoQ32AFza8SNrnuHL0IRx6JjTyQGF8ZqgjrKxQU9OUGXGEzBtf7aWz2AJJhMN5vZWx5htixO4pNdegOgt8JsoZy9-xbQeEs9qfDTSCx77y1jVqG8hb2skVDkgHPiRO5wvBfly4U82Arl3TtzZV8=" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.analyst.gr/wp-content/uploads/2017/04/252.jpg" /></a>Την ίδια στιγμή οι ανώτατες εισοδηματικές τάξεις συνεχίζουν να εγκαταλείπουν την Τουρκία, με κυριότερους προορισμούς την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα – σημειώνοντας πως το 2016 περίπου 6.000 εκατομμυριούχοι μετανάστευσαν σε άλλα κράτη, έναντι μόλις 1.000 το 2010. Σε κάθε περίπτωση η Τουρκία, από μία πολλά υποσχόμενη αναπτυσσόμενη χώρα, μετατρέπεται σταδιακά σε μια περιοχή υψηλού ρίσκου – ενώ, παρά το ότι αναμένεται η σταθεροποίηση ή η άνοδος της ισοτιμίας της τουρκικής λίρας, επειδή οι αγορές τάσσονται πάντοτε υπέρ της πολιτικής σταθερότητας, η οικονομία της Τουρκίας θα συνεχίσει την καθοδική της πορεία.<br /> <br /> Η ίδια η χώρα θα κινδυνεύσει να διαμελισθεί στις τρεις περιοχές που έδειξαν πόσο διαφέρουν μεταξύ τους, με βάση τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος (<a href="http://www.analyst.gr/2013/09/14/1491/">ανάλυση</a>) – όπου ο πρόεδρος κέρδισε σχεδόν μόνο τις υποανάπτυκτες. Η κατάρρευση της οικονομίας της πάντως ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν (<a href="http://www.analyst.gr/2013/08/28/983/">άρθρο</a>), ως επακόλουθο των μέτρων που επιβάλλει στις χώρες το ΔΝΤ (<a href="http://www.analyst.gr/2013/04/06/1367/">ανάλυση</a>) – υπενθυμίζοντας τα εξής:<br /> <b>Το ξεκίνημα της κρίσης</b><br /> <br /> Η μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση ξέσπασε ουσιαστικά στην Τουρκία το Φεβρουάριο του 2001 – με αφορμή τη στοχευμένη επίθεση του προέδρου της χώρας εναντίον του πρωθυπουργού της, στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (ένα κρατικό όργανο, στο οποίο υπερίσχυε το στρατιωτικό καθεστώς). Ο τότε πρόεδρος είχε κατηγορήσει τον πρωθυπουργό, ισχυριζόμενος ότι έχει αποτύχει παταγωδώς στην καταπολέμηση της διαφθοράς – με το «σκάνδαλο» να αναπαράγεται και να μεγαλοποιείται από όλα σχεδόν τα τουρκικά και διεθνή ΜΜΕ.<br /> <br /> Αμέσως μετά τη διαμάχη της ανώτατης ηγεσίας, κατέρρευσαν οι μετοχές στο χρηματιστήριο της χώρας ενώ αργότερα, μετά την «απελευθέρωση» της συναλλαγματικής ισοτιμίας της τουρκικής λίρας, ακολούθησε η υποτίμηση της κατά 40% – επομένως και η αντίστοιχη, θανατηφόρα ασφαλώς μείωση των πραγματικών αμοιβών των εργαζομένων.<br /> <br /> «Θυμάμαι ακριβώς τι συνέβη τότε», αναφέρει χαρακτηριστικά ένας ξένος παρατηρητής, συνεχίζοντας: «Ήταν η 21η Φεβρουαρίου του 2001. Από τη μία ημέρα στην άλλη, το δολάριο δεν κόστιζε πια 690.000 λίρες, αλλά 850.000 – πριν ακόμη ανακοινωθεί επίσημα από την κυβέρνηση η απελευθέρωση της τουρκικής λίρας. Μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου του 2001, την κύρια ημέρα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, την ημέρα μηδέν, η ισοτιμία αναρριχήθηκε σχεδόν στις 900.000 λίρες. Αργότερα, έφτασε στο 1.300.000 λίρες».<br /> <br /> Σαν επακόλουθο των παραπάνω, η οικονομία της χώρας κατέρρευσε με τη σειρά της – με την ύφεση να ξεπερνάει το 3% και τον πληθωρισμό να πλησιάζει το 50%, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης (κατά την Morgan Stanley τότε, η ύφεση ήταν της τάξης του 7,2% και ο πληθωρισμός 70%). Παράλληλα, τα επιτόκια δανεισμού για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, έφτασαν στο 110% – ένα μέγεθος με το οποίο ήταν αδύνατον να επιβιώσουν.<br /> <br /> Κατά τη διάρκεια των επομένων εβδομάδων η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε κατά 10%, αρκετές χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν, ολόκληροι βιομηχανικοί κλάδοι (υποδήματα, κλωστοϋφαντουργίες) έπαψαν να λειτουργούν, ενώ περίπου 500.000 εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους – παρά το ότι η ανεργία ήταν ήδη στο 18%, πριν ακόμη ξεσπάσει η κρίση. Εκτός αυτού, τα φάρμακα σε όλα τα νοσοκομεία της Τουρκίας εξαντλήθηκαν, αφού οι ξένες φαρμακοβιομηχανίες σταμάτησαν να προμηθεύουν τη χώρα – λόγω της αβέβαιης ισοτιμίας του νομίσματος της.<br /> Η κατάληψη της εξουσίας<br /> <br /> Στις αρχές Μαρτίου του 2001, οι υπευθυνότητες για το μεγαλύτερο μέρος της Οικονομίας και του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ανατέθηκαν στον K.Dervis – στον μέχρι τότε αντιπρόεδρο δηλαδή της Παγκόσμιας Τράπεζας, ο οποίος ήταν στο στελεχιακό δυναμικό της από τη δεκαετία του ’70. Ο K.Dervis, αρκετά χρόνια προηγουμένως, είχε διαχωρίσει το δρόμο του από τον σοσιαλιστή πρωθυπουργό της Τουρκίας, όταν αυτός (B. Ecevit) είχε πολύ σωστά εναντιωθεί στη δραστική ιδιωτικοποίηση της οικονομίας – ιδρύοντας μαζί με άλλους πολιτικούς, το 1994, τη «Νέα Δημοκρατική Κίνηση».<br /> <br /> Η οργάνωση αυτή, υπό τη ηγεσία του προέδρου των εργοδοτών, ήταν υπέρ ενός συμβιβασμού στο κουρδικό θέμα, «προωθούσε» τη συνεννόηση με το πολιτικό Ισλάμ και σχεδίαζε τη ριζική φιλελευθεροποίηση της Οικονομίας – στα πλαίσια των αρχών των «παιδιών του Σικάγου». Εν τούτοις, μετά τα αποτελέσματα των εκλογών του 1995 η «οργάνωση», στην οποία συμμετείχε ο K. Dervis, εξαφανίσθηκε εντελώς από την πολιτική σκηνή.<br /> <br /> Στις 19 Μαρτίου του 2001, η κυβέρνηση συμφώνησε με το ΔΝΤ σε ένα «μεσοπρόθεσμο» πρόγραμμα ριζικής «αναμόρφωσης» της τουρκικής οικονομίας – το οποίο προέβλεπε την αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα, τον δραστικό περιορισμό των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, μέσα από τη μεγάλη μείωση των δημοσίων δαπανών, καθώς επίσης τις ιδιωτικοποιήσεις όλων των κρατικών εταιρειών. Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, η τουρκική οικονομία είχε χαρακτηρισθεί ως «σοβιετικού τύπου» από τους ιθύνοντες του ΔΝΤ – οι οποίοι τοποθέτησαν αμέσως το δικό τους άνθρωπο, στην ισχυρότερη θέση της χώρας (Υπουργείο Οικονομικών).<br /> <br /> Συνεχίζοντας οι διεθνείς επενδυτές, οι τοκογλύφοι και το Καρτέλ δηλαδή, δεν εμπιστευόντουσαν ότι η τότε πολυκομματική κυβέρνηση, συναποτελούμενη από τη σοσιαλιστική, τη συντηρητική και την εθνικιστική παράταξη (Γκρίζοι Λύκοι), θα μπορούσε να επιβάλλει τις αλλαγές – πόσο μάλλον όταν τόσο οι κρατικές τράπεζες, όσο και οι δημόσιες επιχειρήσεις, ήταν οι βασικές «δεξαμενές» άντλησης πολιτικής δύναμης για τα κόμματα.<br /> <br /> Ακριβώς για το λόγο αυτό οι δυτικές κυβερνήσεις, το ΔΝΤ και οι τράπεζες (η πραγματική Τρόικα ουσιαστικά, σύμφωνα με την ευρηματική ονομασία που της έδωσαν πρώτοι οι Έλληνες), πίεζαν μαζικά και από κοινού την Τουρκία με απώτερο, κρυφό στόχο την «άλωση» και τη λεηλασία της. Έτσι λοιπόν, τα «παρακλητικά» γράμματα του τότε πρωθυπουργού για την παροχή οικονομικής βοήθειας στη χώρα του (δάνεια), είτε δεν γινόταν αποδεκτά, είτε συνδέονταν με απίστευτες απαιτήσεις ολοκληρωτικής αναδιάρθρωσης (ξεπουλήματος καλύτερα) της τουρκικής οικονομίας.<br /> <br /> Παράλληλα, τόσο τα διεθνή ή τοπικά ΜΜΕ, όσο και οι σύνδεσμοι των εργοδοτών, βιομηχάνων και επιχειρηματιών, ενισχυόμενοι σιωπηλά από τη στρατιωτική εξουσία (η οποία απειλούσε έμμεσα ακόμη και με πραξικόπημα), είχαν εξαπολύσει μία απίστευτη «γκεμπελική καμπάνια», κατηγορώντας με κάθε τρόπο την κυβέρνηση για ανικανότητα και διαφθορά. Ο δήθεν στόχος τους ήταν η μετατροπή της Τουρκίας σε μία σύγχρονη Δημοκρατία, μακριά από τον «κρατισμό» του παρελθόντος.<br /> <b>Το μνημόνιο</b><br /> <br /> Συνεχίζοντας, παρά το ότι η κυβέρνηση είχε αποδεχθεί το πρόγραμμα του ΔΝΤ, δεν έκανε απολύτως τίποτα για να επιβάλλει της διαρθρωτικές αλλαγές του – περιοριζόμενη στις συνεχείς αυξήσεις των φόρων στη βενζίνη, στον καπνό, στο οινόπνευμα, στη ζάχαρη και σε πολλά άλλα είδη. Όταν όμως η πιστοληπτική ικανότητα της Τουρκίας υποτιμήθηκε από τις διεθνείς τράπεζες και τις εταιρείες αξιολόγησης, παράλληλα με τη νέα υποτίμηση του νομίσματος της, η κυβέρνηση αναγκάσθηκε να συναντηθεί, κατά τη διάρκεια ενός Σαββατοκύριακου, με τους αντιπροσώπους του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, υπογράφοντας ένα δεσμευτικό «μνημόνιο» συνεργασίας – με βάση το οποίο ήταν πλέον αναγκασμένη να υποκύψει σε όλες τις απαιτήσεις τους.<br /> <br /> Σύμφωνα με τους Financial Times της Γερμανίας τότε (09.04.2001), «Οι δαπάνες του δημοσίου έπρεπε να μειωθούν άμεσα κατά 25%, ενώ τα έσοδα να αυξηθούν κατά 10%. Από τις αρχές του 2002 έπρεπε να καταργηθούν οι επιδοτήσεις των αγροτών, καθώς επίσης να πουληθούν όλα τα δημόσια αγροτικά εργοστάσια. Η ανάπτυξη όφειλε, μετά την ύφεση του 2001, να είναι 4,5% το 2002 και 5,5% το 2003».<br /> <br /> Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, οι (με απόσταση) δύο μεγαλύτεροι πελάτες της γερμανικής πολεμικής βιομηχανίας, η οποία είναι ένας από τους σημαντικότερους «διαφθορείς συνειδήσεων» διεθνώς, είναι η Ελλάδα και η Τουρκία – γεγονός που σημαίνει ότι δεν είναι εντελώς απίθανο να «υποδαυλίζει» η Γερμανία τις συνεχείς «αντιπαλότητες» μεταξύ τους, οι οποίες συμβάλλουν αφενός μεν στις εξαγωγές της Γερμανίας, αφετέρου δε στην υπερχρέωση της Ελλάδας και της Τουρκίας (εξοπλιστικά προγράμματα)<br /> <br /> Περαιτέρω, έπρεπε να καταργηθούν όλοι οι offshore-λογαριασμοί στις τράπεζες, ενώ οι ιδιοκτήτες των χρεοκοπημένων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων θα ήταν υπεύθυνοι για τα χρέη τους, με την ιδιωτική τους περιουσία (οι πιστωτικές απώλειες των κρατικών τραπεζών υπολογίσθηκαν στα 20 δις $ – αν και τελικά δεν έκλεισε καμία τράπεζα). Το πρόγραμμα λιτότητας απαιτούσε επίσης την απόρριψη τουλάχιστον 5.000 κοινωφελών επενδυτικών σχεδίων της κυβέρνησης. Εκτός αυτού, η πλειονότητα των 230.000 υπαλληλικών κατοικιών έπρεπε να πουληθεί, ενώ ένα μεγάλο μέρος των 2,5 εκ. δημοσίων υπαλλήλων όφειλαν να απολυθούν.<br /> <br /> Συνεχίζοντας στη μεγάλη λεηλασία της Τουρκίας, οι ιδιοκτήτες των αυθαιρέτων ήταν υποχρεωμένοι να νομιμοποιήσουν τα ακίνητα τους, πληρώνοντας ποσά, τα οποία θα απέφεραν συνολικά στα ταμεία του κράτους περί τα 5 δις $. Επίσης, οι δημόσιες επιχειρήσεις ήταν υποχρεωτικό να πουληθούν στις τότε εξευτελιστικές τιμές στο διεθνές κεφάλαιο – οι κρατικές τράπεζες δηλαδή, οι επιχειρήσεις ενέργειας, ύδρευσης και ηλεκτροδότησης, οι αεροπορικές εταιρείες, οι τηλεπικοινωνίες κλπ. Παράλληλα, η κεντρική τράπεζα της χώρας έπρεπε να ανεξαρτητοποιηθεί εντελώς από την Πολιτική.<br /> <br /> Μάλλον οφείλουμε να συμπληρώσουμε επίσης εδώ ότι, συνήθως αυξάνεται δυσανάλογα το δημόσιο χρέος με την είσοδο των συνδίκων του διαβόλου σε μία χώρα, επειδή τα αδύναμα κράτη υποχρεώνονται να συμπεριλάβουν τις εγγυήσεις προς τις τράπεζες, καθώς επίσης τις ζημίες των επιχειρήσεων του δημοσίου, όπως και αποζημιώσεις του προσωπικού που απολύουν – έτσι ώστε οι κρατικές επιχειρήσεις να πουληθούν στους ιδιώτες όχι μόνο σε εξευτελιστικές τιμές, αλλά και «ελεύθερες βαρών».<br /> <br /> Περαιτέρω το ΔΝΤ, μετά την υπογραφή του «μνημονίου υποτέλειας», αποφάσισε τελικά να δανείσει τα 6 δις $ στην Τουρκία, τα οποία είχε υποσχεθεί και δεν εκταμίευε (το σύνηθες τέχνασμα), ενώ η Παγκόσμια Τράπεζα υπολόγισε τις ανάγκες εξυγίανσης του τραπεζικού συστήματος στα 35 δις $ – καθώς επίσης τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα των επομένων τριών μηνών, τα οποία δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει η Τουρκία, στα 10,1 δις $ (το συνολικό δάνειο του ΔΝΤ προς την Τουρκία, μεταξύ των ετών 2002-2004, ήταν 31 δις $).<br /> <br /> Ολοκληρώνοντας, σύμφωνα με τις τότε δημοσκοπήσεις, κανένα από τα τρία κόμματα που συγκυβερνούσαν δεν ξεπερνούσε πλέον το ελάχιστο όριο εισαγωγής τους στη Βουλή (10%) – ενώ ο πρωθυπουργός δεν ήθελε (ίσως δεν του επιτρεπόταν από το ΔΝΤ) να παραιτηθεί, παρά το ότι είχε χαθεί εντελώς η εμπιστοσύνη τόσο των βουλευτών, όσο και των Πολιτών της χώρας απέναντι του.<br /> <br /> Όπως αποδείχθηκε δε στη συνέχεια, κανένα από τα παλαιότερα κόμματα δεν «επέζησε» ως είχε – χωρίς αυτό να σημαίνει δυστυχώς ότι, η νέα ηγεσία συμπεριφέρθηκε όπως μάλλον θα περίμεναν οι Πολίτες της χώρας. Αν μη τι άλλο, το κόμμα που διαδέχθηκε τα «συντρίμμια» που άφησε το ΔΝΤ, ήταν αυτό που τελικά «ξεπούλησε» τη δημόσια περιουσία της Τουρκίας, όσο και αν κάτι τέτοιο φαίνεται παράδοξο – κυρίως δε τις κερδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις, καθώς επίσης τις προσοδοφόρες, αποκλειστικές άδειες εκμετάλλευσης (τυχερών παιχνιδιών, τηλεοπτικών συχνοτήτων κλπ.).<br /> <b>Η εξαθλίωση</b><br /> <br /> Ανακεφαλαιώνοντας, σαν αποτέλεσμα των τρομακτικών πιέσεων που ασκήθηκαν τόσο από τις τράπεζες, όσο και από τα υπόλοιπα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της δύσης, η τουρκική κυβέρνηση αναγκάσθηκε, εκείνο το Σάββατο του Απριλίου του 2001, δύο μόλις μήνες μετά το ξέσπασμα της κρίσης και ενώ ο λαός ήταν ακόμη υπό την επήρεια του σοκ, να καταθέσει ένα αυστηρότατο πρόγραμμα μέτρων («μνημόνιο») – εν μέσω μαζικών διαδηλώσεων και διαμαρτυριών των εργαζομένων. Το πρόγραμμα αυτό προέβλεπε μία ευρύτατη αναδιάρθρωση της οικονομίας της χώρας, σε συνδυασμό με δραστικές μειώσεις του βιοτικού επιπέδου των Πολιτών της.<br /> <br /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhyiYTcN-D4eOeqRz2OrfXaogP6HJSp8qzH2scWGeNu4WOg0G0NQMZ7PpAmLLOoo2cL2P9g4OnHEH-61jHg0oNpiAGniSpnKPQXQifN0Cg3jhevphPxXE5FtG4wIWh_FyPQKygndp-QGvswNLN43f3W2XT07vrIbtp2Tm_1ij6HEw=" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.analyst.gr/wp-content/uploads/2017/04/253-300x166.jpg" /></a>Ο βασικός λόγος, ο οποίος ανάγκασε την κυβέρνηση να λάβει τις συγκεκριμένες, οδυνηρές αποφάσεις ήταν, όπως αναφέραμε, οι «επιθετικές κινήσεις» της ισχυρότατης τουρκικής στρατιωτικής ηγεσίας, καθώς επίσης του τότε προέδρου της χώρας – σε στενή συνεργασία με το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Όλοι μαζί οι παραπάνω είχαν σαν «επίσημο» στόχο, την ολοκληρωτική διάλυση του «εδραιωμένου δικτύου» των πολιτικών, των δημοσίων υπαλλήλων και των μεγάλων επιχειρηματιών, οι οποίοι κυριαρχούσαν για πολλές δεκαετίες στην τουρκική κοινωνία.<br /> <br /> Ο σύνδεσμος όμως των βιομηχάνων και επιχειρηματιών (Tusiad) ήταν επίσης μέλος της ομάδας που επεδίωκε την αλλαγή, με σύνθημα του την «κήρυξη του πολέμου εναντίον της διαφθοράς», καθώς επίσης τον «εκδημοκρατισμό της χώρας» – έτσι ώστε να ενισχυθούν, όπως τόνιζε, οι προσπάθειες του τόσο από το εσωτερικό, όσο και από το εξωτερικό. Επομένως, πως ήταν δυνατόν να απαιτούσε ο ίδιος την τιμωρία του;<br /> <br /> Κλείνοντας, σύμφωνα με ανεξάρτητους ξένους παρατηρητές της εποχής εκείνης, το αυστηρότατο πρόγραμμα μέτρων, το οποίο κατατέθηκε από την (σκιώδη) κυβέρνηση, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο εάν εξαθλιωνόταν εντελώς ο ήδη φτωχός πληθυσμός της χώρας – ενώ δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας. Αντίθετα, ήταν εντελώς ασυμβίβαστο με τους κανόνες της Δημοκρατίας, η οποία βέβαια δεν θα μπορούσε να επιβιώσει σε συνθήκες άκρατου νεοφιλελευθερισμού και βασιλείας των αγορών.<br /> <br /> Απλούστερα, οι νέοι καπετάνιοι του τουρκικού υπερωκεανίου θα πετούσαν έναν μεγάλο αριθμό ταξιδιωτών στη θάλασσα, για να μπορέσει το καράβι να συνεχίσει το δρόμο του με τους υπόλοιπους – οι οποίοι, αφενός μεν θα αποδέχονταν δουλικά, αφετέρου δε θα ισχυροποιούσαν και θα έτρεφαν πλουσιοπάροχα τους νέους ιδιοκτήτες.<br /> <b>Επίλογος</b><br /> <br /> Σε σχέση με το παραπάνω συμπέρασμα, υπενθυμίζοντας πως ο σημερινός πρόεδρος είναι αυτός που ξεπούλησε τη χώρα του μετά το 2004, είναι μάλλον χαρακτηριστική η παρακάτω διαπίστωση ενός ξένου δημοσιογράφου, όσον αφορά τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε στην Τουρκία:<br /> <br /> «Πως είναι δυνατόν να επιζήσει ένας φυσιολογικός άνθρωπος εδώ; Τα χαμηλά εισοδήματα είναι της τάξης των 175-250 €, ενώ τα μεσαία κυμαίνονται μεταξύ 350 € και 450 € μηνιαία. Ανάλογα με το εκάστοτε εισόδημα, το 35% πηγαίνει στο ενοίκιο, οπότε μένουν ελάχιστα χρήματα για τα υπόλοιπα έξοδα.<br /> <br /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEiK3DP6KaFql_M-BzSXtzpkB5PniZ0_oIovvZDxpvM8mxalSSuv-b3xkBiKcRMiaTVm0fhaFOCUP3lNnmhOSu2iID07JI5Ddmr1vZGpcgAppiqBroXsEA5iGmJOR8-aZf_4R3hneQv7O016-0bfap7wpyK6rIdDeBTODALclveF6g=" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.analyst.gr/wp-content/uploads/2017/04/254-225x145.jpg" /></a>Το κόστος διαβίωσης δεν είναι χαμηλό στην Τουρκία, όπως υποθέτουν πολλοί στην Ευρώπη – αντίθετα, είναι απερίγραπτα υψηλό. Ένα τηλεφώνημα κοστίζει τριπλάσια, από όσο στην Ευρώπη – δεκαπλάσια, εάν το μετρήσει κανείς με κριτήριο τα πραγματικά του εισοδήματα. Ένα ζευγάρι παπούτσια κοστίζει στην επαρχία περίπου 50 € – θα πρέπει δηλαδή να δουλέψει κανείς τουλάχιστον μία εβδομάδα για να τα αγοράσει. Το κρέας είναι ακριβότερο από τη Γερμανία, ενώ όλα τα υπόλοιπα τρόφιμα επίσης, με εξαίρεση μόνο τα φρούτα και τα λαχανικά.<br /> <br /> Για να μπορέσει μία τετραμελής οικογένεια να ζήσει με σχετική αξιοπρέπεια στην Τουρκία, χρειάζεται περίπου 900 € μηνιαία – ενώ συνήθως δεν διαθέτει ούτε τα μισά. Είναι πραγματικά μυστήριο το πως μπορεί και επιβιώνει ένας μέσος εργαζόμενος άνθρωπος εδώ – για τους άνεργους και τους συνταξιούχους, ένας άλυτος γρίφος.<br /> <br /> Πεθαίνουν στην κυριολεξία άνθρωποι στους σκουπιδότοπους και κανείς δεν τους δίνει την παραμικρή σημασία. Δεν είμαι πια σίγουρος εάν ο πόλεμος της φτώχειας είναι καλύτερος από το συμβατικό. Τουλάχιστον στον κανονικό πόλεμο, πεθαίνει κανείς με αξιοπρέπεια και με υπερηφάνεια για την πατρίδα του. Είναι πραγματικά οδυνηρή η εικόνα αυτού του κάποτε υπερήφανου, στρατιωτικού λαού, ο οποίος καθημερινά ζητιανεύει στους σκονισμένους, άθλιους δρόμους της λεηλατημένης χώρας του – δούλος μίας παγκόσμιας, αχόρταγης ολιγαρχίας που δεν πρόκειται ποτέ στη ζωή του να συναντήσει».<br /> <a href="http://www.analyst.gr/" target="_blank"><br /> </a> <a href="http://www.analyst.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. <!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fwww.analyst.gr%2Fwp-content%2Fuploads%2F2017%2F04%2F252.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEjqPOYC2ka9fEfWjoQ32AFza8SNrnuHL0IRx6JjTyQGF8ZqgjrKxQU9OUGXGEzBtf7aWz2AJJhMN5vZWx5htixO4pNdegOgt8JsoZy9-xbQeEs9qfDTSCx77y1jVqG8hb2skVDkgHPiRO5wvBfly4U82Arl3TtzZV8=" --><!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fwww.analyst.gr%2Fwp-content%2Fuploads%2F2017%2F04%2F253-300x166.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhyiYTcN-D4eOeqRz2OrfXaogP6HJSp8qzH2scWGeNu4WOg0G0NQMZ7PpAmLLOoo2cL2P9g4OnHEH-61jHg0oNpiAGniSpnKPQXQifN0Cg3jhevphPxXE5FtG4wIWh_FyPQKygndp-QGvswNLN43f3W2XT07vrIbtp2Tm_1ij6HEw=" --><!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fwww.analyst.gr%2Fwp-content%2Fuploads%2F2017%2F04%2F254-225x145.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEiK3DP6KaFql_M-BzSXtzpkB5PniZ0_oIovvZDxpvM8mxalSSuv-b3xkBiKcRMiaTVm0fhaFOCUP3lNnmhOSu2iID07JI5Ddmr1vZGpcgAppiqBroXsEA5iGmJOR8-aZf_4R3hneQv7O016-0bfap7wpyK6rIdDeBTODALclveF6g=" -->

Ο θάνατος της τουρκικής δημοκρατίας

Oι ανώτατες εισοδηματικές τάξεις εγκαταλείπουν την Τουρκία, με κυριότερους προορισμούς την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα, σημειώ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στην Ανατολία ψήφισαν ναι στον Ερντογάν εξ αιτίας την Ελληνικής απειλής !

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjX0LBdn9Wf5d5_gC_fsGGfRQznkPSweDDpZ5b5Gl_2zxfXRN0NQTHdU-lZ_eQfriwngUPOZO3ixXszNJzOTX_sp_8A-DXMNHYQHCc6U6Oe5La51tyD-qXd87XmYiEQ6tVMwHx7cdYAz3dT/s1600/%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%2591%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25BB%25CE%25AF%25CE%25B1+%25CF%2588%25CE%25AE%25CF%2586%25CE%25B9%25CF%2583%25CE%25B1%25CE%25BD+%25CE%25BD%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25BD+%25CE%2595%25CF%2581%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25AC%25CE%25BD+%25CE%25B5%25CE%25BE+%25CE%25B1%25CE%25B9%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582+%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%2595%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25B7%25CE%25BD%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE%25CF%2582+%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BB%25CE%25AE%25CF%2582+%2521.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjX0LBdn9Wf5d5_gC_fsGGfRQznkPSweDDpZ5b5Gl_2zxfXRN0NQTHdU-lZ_eQfriwngUPOZO3ixXszNJzOTX_sp_8A-DXMNHYQHCc6U6Oe5La51tyD-qXd87XmYiEQ6tVMwHx7cdYAz3dT/s640/%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%2591%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25BB%25CE%25AF%25CE%25B1+%25CF%2588%25CE%25AE%25CF%2586%25CE%25B9%25CF%2583%25CE%25B1%25CE%25BD+%25CE%25BD%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25BD+%25CE%2595%25CF%2581%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25AC%25CE%25BD+%25CE%25B5%25CE%25BE+%25CE%25B1%25CE%25B9%25CF%2584%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582+%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%2595%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25B7%25CE%25BD%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE%25CF%2582+%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BB%25CE%25AE%25CF%2582+%2521.jpg" width="640" /></a></div> <br />Όσο και αν αυτό ακούγεται πρωτοφανές, όπως αποκαλύπτει ένα αποκαλυπτικό άρθρο της τουρκικής εφημερίδας Hürriyet, σε πολλές περιοχές της Ανατολίας στην περίοδο πριν από το δημοψήφησμα καλλιεργήθηκε η εθνική ανάγκη να δημιουργηθεί ένα «Milli Duvar», δηλαδή ένα «Εθνικό Τείχος» ενάντια στην απειλή της… εισβολής των Ελλήνων από τα δυτικά και των Ρώσων από τα ανατολικά.<br /><br /><img height="491" src="https://nikosxeiladakis.gr/wp-content/uploads/2017/04/t6wIBrQ.jpg" width="640" /><br /><br />Σε ένα εντυπωσιακό άρθρο ο γνωστός παλαίμαχος Τούρκος αρθρογράφος, Ertuğrul Özkök, της εφημερίδας Χουριέτ, αποκαλύπτει ότι μετά από έρευνα που έγινε σε πολλές περιοχές της Ανατολίας, όπως Ερζερούμ, Ερζιντζάν, Τραπεζούντα, Σεβάστεια, Βαν και αλλού, έγινε μεγάλη προπαγάνδα υπέρ του Ναι στο δημοψήφισμα με το επιχείρημα κυρίως την… ελληνική απειλή εισβολής από τα δυτικά. Μάλιστα!!!<br /><br />Όπως αναφέρεται, η προπαγάνδα αυτή υπενθύμιζε στους κατοίκους των αγροτικών κυρίως περιοχών ότι το 1919 οι Έλληνες χωρίς να βρουν μεγάλη αντίσταση στις περιοχές του Αιγαίου, δηλαδή στις περιοχές όπου ψήφησαν το Όχι στο δημοψήφισμα, εισέβαλλαν στην Ανατολία και προχώρησαν μέχρι την Άγκυρα. Δηλαδή οι περιοχές που τώρα καταψήφισαν τον Ερντογάν, δεν αντισταθήκαν στους εισβολείς Έλληνες, γι’ αυτό και θα πρέπει να ψηφήσουν Ναι για να ορθωθεί ένα «εθνικό τείχος» στους εισβολείς.<br /><br />Παράλληλα τους υπενθύμισαν ότι και από τα ανατολικά, δηλαδή σε περιοχές όπου πάλι το Όχι πηρέ μεγάλα ποσοστά όπως στο Αρτβίν και στο Αντραχάν, αλλά και στο Καρς, οι Ρώσοι την ίδια περίπου περίοδο είδαν εισβάλλει χωρίς να συναντήσουν αντίσταση και προχώρησαν φτάνοντας μέχρι την Τραπεζούντα και Σεβάστεια.<br /><br />Με αυτά τα επιχειρήματα, όπως γράφει ο Τούρκος αρθρογράφος και με τέτοια μυαλά οι κάτοικοι των περιοχών αυτών ψήφησαν μαζικά το Ναι. Δηλαδή με μια εξωφρενική προπαγάνδα, σύμφωνα με τον Ertuğrul Özkök, το περιβάλλον του Ερντογάν εκμεταλλεύτηκε την φοβία των κατοίκων να μην αντιμετωπίσουν ξανά ξένους εισβολείς και τους έπεισαν να ψηφήσουν μαζικά Ναι<br /><br />Είναι χαρακτηριστικό πως ο τίτλος του άρθρου είναι : «Bak bak bak şu kafaya bak», δηλαδή, «Κοίτα κοίτα τέτοια κεφάλια», δηλαδή με τέτοια μυαλά ψήφησαν υπέρ του Ερντογάν.<br /><br />Πάντως… η «ελληνική εισβολή» παίζει… δυναμικά!!!<br /><b>Νίκος Χειλαδάκης</b><div> <br /><a href="http://nikosxeiladakis.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Στην Ανατολία ψήφισαν ναι στον Ερντογάν εξ αιτίας την Ελληνικής απειλής !

Όσο και αν αυτό ακούγεται πρωτοφανές, όπως αποκαλύπτει ένα αποκαλυπτικό άρθρο της τουρκικής εφημερίδας Hürriyet, σε πολλές περιοχές της Αν...

Διαβάστε την συνέχεια

«ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ» ο Καμένος και... άναυδοι οι Τούρκοι

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1iUFd1RHuEuauWYFBr7b24KehDrz9kk70OK4DPGK46EsIdhzY_36CBWTSMGAKKhiBd3LDx-u_UBYaZhzs1MaK4KbnQ2rBSaa1eW6BN24Mv9c_EQ1HPfDHTjf56rfow90YwUp1zhzj5xNA/s1600/%25C2%25AB%25CE%2591%25CE%2599+%25CE%25A3%25CE%2599%25CE%25A7%25CE%25A4%25CE%2599%25CE%25A1%25C2%25BB+%25CE%25BF+%25CE%259A%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AD%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9...+%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2585%25CE%25B4%25CE%25BF%25CE%25B9+%25CE%25BF%25CE%25B9+%25CE%25A4%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25BF%25CE%25B9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="330" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1iUFd1RHuEuauWYFBr7b24KehDrz9kk70OK4DPGK46EsIdhzY_36CBWTSMGAKKhiBd3LDx-u_UBYaZhzs1MaK4KbnQ2rBSaa1eW6BN24Mv9c_EQ1HPfDHTjf56rfow90YwUp1zhzj5xNA/s640/%25C2%25AB%25CE%2591%25CE%2599+%25CE%25A3%25CE%2599%25CE%25A7%25CE%25A4%25CE%2599%25CE%25A1%25C2%25BB+%25CE%25BF+%25CE%259A%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AD%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9...+%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2585%25CE%25B4%25CE%25BF%25CE%25B9+%25CE%25BF%25CE%25B9+%25CE%25A4%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25BF%25CE%25B9.jpg" width="640" /></a></div> <br />Γράφει ο <b>Νίκος Χειλαδάκης</b><br />Με έντονο το εκνευρισμό τους τα τουρκικά ΜΜΕ παρουσιάζουν σήμερα την είδηση ότι ο Έλληνας υπουργός Άμυνας εξύβρισε με χαρακτηριστικό τρόπο τα τουρκικά ραντάρ και το γεγονός αυτό το προβάλλουν σε μεγάλη έκταση.<br /><br />Όπως έγινε γνωστό, ο Πάνος Καμμένος επισκέφτηκε την Αγαθόνησο μαζί με τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων. Την ώρα που το ελικόπτερο που μετέφερε τον υπουργό πλησίαζε στην περιοχή δέχθηκε κλήση από τουρκικό ραντάρ το οποίο ενημέρωνε τον Έλληνα χειριστή ότι πετούσε σε τουρκικό εναέριο χώρο!<br /><br />Κατά πάγια τακτική των Τούρκων σε περιοχές κοντά στα σύνορα ή ακόμη και πάνω από ελληνικές νησίδες οι χειριστές των ραντάρ παρενοχλούν τα ελληνικά μέσα και οι χειριστές τους λένε στους πιλότους ότι έχουν εισέλθει σε τουρκικό εναέριο χώρο. Έτσι ο Τούρκος ελεγκτής ανακοίνωσε από τον ασύρματο ότι βρίσκεστε εντός τουρκικού εναέριου χώρου, παρακαλώ καταθέστε σχέδιο πτήσης.<br /><br />Τότε πήρε το μικρόφωνο του ασυρμάτου ο Πάνος Καμμένος και απάντησε: «Πετάω επί ελληνικού εναέριου χώρου, είμαι ο Έλληνας υπουργός Άμυνας».<br /><br />Ο Τούρκος όμως απτόητος επανέλαβε τη φράση του και τότε ο Έλληνας υπουργός Άμυνας του απάντησε χαρακτηριστικά με γνωστή τουρκική φράση : Βρε άι σιχτίρ!!!<br /><br />«Κόκαλο» οι Τούρκοι!<div> <br /><a href="http://nikosxeiladakis.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

«ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ» ο Καμένος και... άναυδοι οι Τούρκοι

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης Με έντονο το εκνευρισμό τους τα τουρκικά ΜΜΕ παρουσιάζουν σήμερα την είδηση ότι ο Έλληνας υπουργός Άμυνας εξύβρι...

Διαβάστε την συνέχεια

Κι όμως, ο Ερντογάν κινδυνεύει να μην εκλεγεί το 2019!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhAwBz_3X7lp1kqDxtv561spaCk-kwHiyTyMAs6Jj-7AijGcsTJrxjeUwDNJfn_2A71nvDxTXwKwx2jCEz5et0tXZx2b9BIENp4hQEBeyEHrHLglufjOq0r6ntIuO5rnLpQP0wN2mbxLstS/s1600/%25CE%259A%25CE%25B9+%25CF%258C%25CE%25BC%25CF%2589%25CF%2582%252C+%25CE%25BF+%25CE%2595%25CF%2581%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25AC%25CE%25BD+%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BD%25CE%25B4%25CF%2585%25CE%25BD%25CE%25B5%25CF%258D%25CE%25B5%25CE%25B9+%25CE%25BD%25CE%25B1+%25CE%25BC%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%25B5%25CE%25BA%25CE%25BB%25CE%25B5%25CE%25B3%25CE%25B5%25CE%25AF+%25CF%2584%25CE%25BF+2019%2521.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="328" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhAwBz_3X7lp1kqDxtv561spaCk-kwHiyTyMAs6Jj-7AijGcsTJrxjeUwDNJfn_2A71nvDxTXwKwx2jCEz5et0tXZx2b9BIENp4hQEBeyEHrHLglufjOq0r6ntIuO5rnLpQP0wN2mbxLstS/s640/%25CE%259A%25CE%25B9+%25CF%258C%25CE%25BC%25CF%2589%25CF%2582%252C+%25CE%25BF+%25CE%2595%25CF%2581%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25AC%25CE%25BD+%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BD%25CE%25B4%25CF%2585%25CE%25BD%25CE%25B5%25CF%258D%25CE%25B5%25CE%25B9+%25CE%25BD%25CE%25B1+%25CE%25BC%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%25B5%25CE%25BA%25CE%25BB%25CE%25B5%25CE%25B3%25CE%25B5%25CE%25AF+%25CF%2584%25CE%25BF+2019%2521.jpg" width="640" /></a></div> <i>Η φωτογραφία με τη σκιά του φόβου ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του Τούρκου προέδρου (φωτ.: Lefteris Pitarakis / Associated Press)</i><br /><br />Στην εφημερίδα Sözcü εντοπίσαμε ένα <a href="http://www.sozcu.com.tr/2017/yazarlar/can-atakli/sarayda-secilemeyiz-ki-panigi-1803195/">πολύ σημαντικό άρθρο</a> που περιγράφει το τι επικρατούσε το βράδυ του δημοψηφίσματος στους κόλπους της τουρκικής κυβέρνησης αλλά και στον κύκλο του Ερντογάν, στο «σαράι» όπως αποκαλούν χαρακτηριστικά το προεδρικό μέγαρο. Το άρθρο τα λέει όλα. <br /><br />Δεν χρειάζεται σχολιασμός.<br /><br />Του <b>Τζαν Ατακλί </b>(Can Ataklı), <b>εφ. Sözcü.</b><br /><br />Πανικός στο «σαράι» το βράδυ του δημοψηφίσματος: «Χάνουμε τις εκλογές»<br />Ο δημοσιογράφος-εκπρόσωπος της κυβέρνησης στη Hürriyet έγραψε ότι το βράδυ του δημοψηφίσματος υπήρχε πολύ βαρύ κλίμα στα κεντρικά γραφεία του AKP. Με βάση το άρθρο, τα ανώτατα στελέχη του κόμματος, που δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένα με τα αποτελέσματα, τα εμψύχωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ, λέγοντάς τους «Μην κάνετε έτσι σύντροφοι, εμείς κερδίσαμε».<br /><br /><img src="http://www.pontos-news.gr/sites/default/files/vol2/sy-can-atakli.jpg" /><br /><i>Ο Τούρκος αρθρογράφος της Sözcü</i><br /><br />Διαβάζοντας το συγκεκριμένο άρθρο, μου τηλεφώνησε μια «πηγή» μου από την Άγκυρα, η οποία πάντα μου δίνει σωστές πληροφορίες. Ενώ μιλούσαμε για τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, ήρθε η συζήτηση στο συγκεκριμένο άρθρο. Η πηγή μου μου είπε γι' αυτό: «Ο αρθρογράφος της Hürriyet έγραψε γι’ αυτά που συνέβησαν εκείνο το βράδυ στους κύκλους του κόμματος και της κυβέρνησης, αλλά, αν και γνώριζε, δεν έγραψε τι έγινε στο "σαράι", ποιες ήταν οι πρώτες αντιδράσεις». Ρώτησα την πηγή μου τι έγινε και μου είπε: «Θα είδες τη φωτογραφία του Ερντογάν, λίγο πριν βγει να μιλήσει στους δημοσιογράφους».<br /><br />Θα θυμάστε ότι σ’ εκείνη τη φωτογραφία το πρόσωπο του Ερντογάν ήταν κατάμαυρο, δεν γελούσε καθόλου, και στο βλέμμα του υπήρχε μια περίεργη ανησυχία.<br /><br />Το ίδιο και τα πρόσωπα του γαμπρού του, υπουργού Ενέργειας Αλμπαϊράκ, του εκπροσώπου του Ιμπραχίμ Καλίν και του συμβούλου του Γιγίτ Μπουλούτ.<br /><br /><img src="http://www.pontos-news.gr/sites/default/files/vol2/turkey_referendum_erdogan.jpg" /><br /><i>Στιγμιότυπο από το βράδυ του δημοψηφίσματος (φωτ.: EPA / Tumay Berkin)</i><br /><br />Η πηγή μου, που βρίσκεται κοντά στο AKP, άρχισε να μου περιγράφει: «Όταν άνοιξαν οι κάλπες, ο Ερντογάν και οι γύρω του ήταν πολύ εύθυμοι. Πίστευαν ότι θα νικήσουν και μάλιστα με διαφορά. Όμως όταν άρχισαν να έρχονται τα πρώτα αποτελέσματα, τα πρόσωπά τους σκοτείνιασαν γιατί πήγαινε μπροστά το "Όχι". Tότε άρχισαν να τηλεφωνούν δεξιά κι αριστερά».<br /><br />Τι τηλέφωνα ήταν αυτά, τον ρώτησα. <i>«Δεν μπορώ να σου πω με βεβαιότητα, όταν όμως είδα τις ανακοινώσεις της Ανώτατης Εκλογικής Επιτροπής, άρχισα να υποπτεύομαι. Μετά από μισή ώρα κατάλαβαν ότι αν βγει το "Ναι", αυτό θα είναι με πολύ μικρή διαφορά. Κάποια στιγμή, ένας από τους συμβούλους του Ερντογάν του ξέφυγε και είπε: "Αν είναι έτσι, τις χάνουμε τις εκλογές". Ο Ερντογάν εκνευρίστηκε και κοίταζε θυμωμένος γύρω του. Τότε όλοι έψαχναν τρόπο να εξαφανιστούν από το γραφείο, για να μην πέσει η μπόρα πάνω τους. Ο πανικός τους ήταν φυσιολογικός. </i><div> <br /></div> <div> Γιατί ακόμα κι όταν οριστικοποιήθηκε το αποτέλεσμα, άρχισαν να σκέφτονται ότι από τη στιγμή που χρησιμοποίησαν όλες τις δυνατότητες και τους μηχανισμούς του κράτους, κάνοντας μάλιστα και τόσες ενέργειες για την αλλοίωση του αποτελέσματος, και πέτυχαν ένα τέτοιο αποτέλεσμα, πώς ήταν δυνατόν να περιμένουν να κερδίσουν τις εκλογές του 2019, από τη στιγμή που υπάρχει αυτή φθορά, που ενδεχομένως θα συνεχιστεί; Έβλεπαν να έρχεται μια βαριά ήττα».<br /><br /><img src="http://www.pontos-news.gr/sites/default/files/vol2/turkey_referendum_erdogan_yildirim.jpg" /><br /><i>Ο Ερντογάν με τον Τούρκο πρωθυπουργό Μπιναλί Γιλντιρίμ (φωτ.: EPA / Sedat Suna)</i><br /><br />Τότε ρώτησα την πηγή μου: «Τι πιστεύετε ότι θα συμβεί αυτά τα δυο χρόνια;». Συνέχισε λέγοντας: <i>«Άκου, ο Ερντογάν ξόδεψε όλες του τις δυνάμεις σ’ αυτό το δημοψήφισμα. Έδωσε πολλές υποσχέσεις. Ένα μέρος του κόσμου πιστεύει ότι αν ο Ερντογάν γίνει πρόεδρος θα τελειώσει η τρομοκρατία, η οικονομία θα βελτιωθεί, η ανεργία θα μειωθεί, θα κερδίσουμε μεγάλες νίκες στο Ιράκ και τη Συρία, η Τουρκία θα γίνει ηγέτιδα δύναμη του κόσμου και θα κάνει ό,τι θέλει τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Όμως αυτά τα δύο χρόνια θα αποδειχτεί ότι δεν υπάρχει δυνατότητα να επιτευχθεί τίποτα από τα παραπάνω»</i>.<br /><br />Και τι πιστεύετε ότι θα γίνει, τον ρώτησα. Συνεχίζοντας είπε: «<i>Αυτά τα δύο χρόνια ο Ερντογάν θα χάνει πολιτική δύναμη γιατί δεν μπορεί να πετύχει τίποτε από αυτά που υποσχέθηκε, και φοβάται ότι το 2019 μπορεί να χάσει τις εκλογές και να εκλεγεί κάποιος άλλος. Εδώ είναι σημαντικός ο ρόλος του MHP, όμως φαίνεται ότι το κόμμα αυτό δεν έφερε πολλούς ψήφους στο στρατόπεδο του "Ναι". Άρα, όσες παραχωρήσεις και να κάνει στο MHP, δεν είναι σίγουρο ότι θα κερδίσει τις εκλογές του 2019. Τότε θα αναζητήσει αλλού στήριξη. Ποιοι του μένουν; Οι Κούρδοι. Όμως ο δρόμος αυτός είναι ανοιχτός αλλά επικίνδυνος. Όταν τους αποκαλείς όλους τρομοκράτες, τότε με ποιο κομμάτι των Κούρδων θα ζητήσεις να συνάψεις συμμαχία;»</i><br /><br /><a href="http://www.pontos-news.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Κι όμως, ο Ερντογάν κινδυνεύει να μην εκλεγεί το 2019!

Η φωτογραφία με τη σκιά του φόβου ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του Τούρκου προέδρου (φωτ.: Lefteris Pitarakis / Associated Press) Στην εφημερί...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Το πραγματικό πραξικόπημα ξεκίνησε την Κυριακή

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiqS1u44yyXJDckprT-9htZ6NselKrrhwGHlH3FCVsMmEWKcS7dmskKj_QsgFYrUz4iMREI4MmrNkFiFmhy_r-vgIKhoEwb7tQoBK6WmFf2V0tUzWFd__oyv4jdVcu09lH6cCtMOc5o5_Yp/s1600/%25CE%25A4%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25AF%25CE%25B1.+%25CE%25A4%25CE%25BF+%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25B1%25CE%25B3%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C+%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25B1%25CE%25BE%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C%25CF%2580%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25B1+%25CE%25BE%25CE%25B5%25CE%25BA%25CE%25AF%25CE%25BD%25CE%25B7%25CF%2583%25CE%25B5+%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%259A%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BA%25CE%25AE.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="330" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiqS1u44yyXJDckprT-9htZ6NselKrrhwGHlH3FCVsMmEWKcS7dmskKj_QsgFYrUz4iMREI4MmrNkFiFmhy_r-vgIKhoEwb7tQoBK6WmFf2V0tUzWFd__oyv4jdVcu09lH6cCtMOc5o5_Yp/s640/%25CE%25A4%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25AF%25CE%25B1.+%25CE%25A4%25CE%25BF+%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25B1%25CE%25B3%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C+%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25B1%25CE%25BE%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C%25CF%2580%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25B1+%25CE%25BE%25CE%25B5%25CE%25BA%25CE%25AF%25CE%25BD%25CE%25B7%25CF%2583%25CE%25B5+%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%259A%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BA%25CE%25AE.jpg" width="640" /></a></div> <br />Η ώρα για το κανονικό πραξικόπημα στην Τουρκία ήρθε με την ανακοίνωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, καθώς ο τουρκικός λαός μετά από την 14ετή διακυβέρνηση του Erdogan και τη σκληρή επιχείρηση καταστολής και εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων, αρνήθηκε να δώσει την εντυπωσιακή «νίκη» που περίμενε ο Erdogan.<br /><br />Το οριακό αποτέλεσμα που αμφισβητείται εκ των πραγμάτων, όχι μόνο λόγω των καταγγελιών για νοθεία, αλλά λόγω των συνθηκών μέσα στις οποίες εξελίχθηκε η προεκλογική εκστρατεία και πραγματοποιήθηκε το δημοψήφισμα, σε καμία περίπτωση δεν νομιμοποιεί την προσπάθεια του Erdogan να ανατρέψει το status quo της Τουρκίας και να επιβάλει ένα εντελώς νέο καθεστώς, προσαρμοσμένο στα δικά του μέτρα για την επόμενη τουλάχιστον 12ετία στην χώρα του. Οι κοινωνίες και οι χώρες δεν αντιμετωπίζονται με τους ποδοσφαιρικούς ορούς που χρησιμοποίησε ο κ. Erdogan, λέγοντας ότι είτε με 1-0 είτε με 5-0, μετράει μόνο η νίκη.<br /><br />Και αυτή ακριβώς η απουσία νομιμοποίησης θα αποτελεί διαρκώς το σαράκι που θα σιγοτρώει τα θεμέλια του νέου καθεστώτος, αλλά και της ίδιας της Τουρκίας... Και θα αποτελεί διαρκώς τη δαμόκλειο σπάθη πάνω από τον φαινομενικά πανίσχυρο Νεοσουλτάνο.<br /><br />Ακόμη κι αν όλες οι καταγγελίες περί νοθείας αποδειχθούν ψευδείς, ένα δημοψήφισμα το οποίο πραγματοποιήθηκε μετά από ένα οκτάμηνο, με την Τουρκία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, εκατοντάδες χιλιάδες απολυμένους δημοσίους υπαλλήλους και στρατιωτικούς, περισσότερες από 40.000 συλλήψεις, κλείσιμο ΜΜΕ συλλήψεις δημοσιογράφων, δαιμονοποίηση των αντιπάλων του Erdogan και ουσιαστική φίμωση κάθε αντίθετης φωνής, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό.<br /><br />Όμως η διεθνής κοινότητα, ακόμη και η Ευρώπη παρά τις φωνές που ακούγονται σήμερα, έχει δείξει «προσαρμοστικότητα» σε τέτοιου είδους διαδικασίες, όταν η στρατηγική σημασία της συγκεκριμένης χώρας γέρνει στη ζυγαριά περισσότερο, από τη Δημοκρατία, τις μειονοτικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα.<br /><br />Ο Tayyip Erdogan ο Νεοσουλτάνος πολιτικά πλέον είναι αντιμέτωπος μόνο με τον εαυτό του.<br /><br />Το μεγαλείο και η αλαζονεία των τελευταίων ετών τον εμποδίζουν ίσως να δει καθαρά το που οδηγεί το μονοπάτι που ο ίδιος χάραξε για την Τουρκία.<br /><br />Δεν κρύβει ο Tayyip Erdogan ότι θέλει να είναι αυτός που θα επωφεληθεί του δικαιώματος διπλής εκλογής στη θέση του πανίσχυρου πλέον προέδρου της χώρας από τις προεδρικές εκλογές του 2019.<br /><br />Το οριακό αποτέλεσμα της Κυριακής και μάλιστα υπό τις συνθήκες που περιγράψαμε και σε συμμαχία με το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ αποτελεί ένα ισχυρό μήνυμα στον Erdogan, που είχε συνηθίσει να κερδίζει όλες τις εκλογικές μάχες με μεγάλα και συχνά συντριπτικά ποσοστά…<br /><br />Για τον τούρκο ηγέτη δεν είναι όλα ρόδινα. Παρά τον πλήρη και ασφυκτικό έλεγχο στο εσωτερικό, το τουλάχιστον 50% του τουρκικού λαού είναι αντίθετο στις επιλογές του και κάθε άλλο παρά είναι διατεθειμένο να υπακούσει τυφλά στις διαταγές του.<br /><br />Το κουρδικό στοιχείο αποξενώνεται όλο και περισσότερο από το ΑΚΡ και ελάχιστη εμπιστοσύνη έχει στις «αγαθές προθέσεις» του Erdogan για επίλυση του κουρδικού ζητήματος.<br /><br />Οι εξωτερικές απειλές γίνονται όλο και πιο επικίνδυνες. Και κυρίως οι κλασσικοί πυλώνες του τουρκικού κράτους, Στρατός, Αστυνομία, Δικαιοσύνη, αποσαθρωμένες πια από την επιχείρηση εξόντωσης των αντιπάλων και επιβολής ασφυκτικού ελέγχου από την ομάδα που περιτριγυρίζει τον Tayyip Erdogan, δεν θα αφήσουν να χαθεί η όποια ευκαιρία παρουσιασθεί, για να σηκώσουν κεφάλι.<br /><br />Για να μπορέσει να αποσπάσει την νίκη στις Προεδρικές εκλογές το 2019, είτε θα πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, να ξανακερδίσει την κουρδική ψήφο, να εμπνεύσει και τα φιλελεύθερα στρώματα της τουρκικής κοινωνίας, είτε να συνεχίσει και να εντείνει τη σημερινή πολιτική περιορισμού των δημοκρατικών δικαιωμάτων, το κυνήγι μαγισσών εναντίον εσωτερικών εχθρών, την ανακάλυψη διαρκώς εξωτερικών εχθρών, καλλιεργώντας το αίσθημα του ανάδελφου και αμυνόμενου έθνους που χρειάζεται ένα στιβαρό ηγέτη όπως ο ίδιος.<br /><br />Πολύ φοβούμαι ότι ο Tayyip Erdogan έχει περάσει πια το όριο εκείνο που του επέτρεπε να ακολουθήσει τον πρώτο δρόμο. Έναν δρόμο που θα μπορούσε να μετατρέψει την Τουρκία σε μια ισχυρή χώρα με κοινωνική συνοχή, με ουσιαστικό περιφερειακό ρόλο, μια χώρα που θα εκσυγχρονίζεται και θα αποτελεί αυτό που είχε εκθειάσει στο πρώτο ταξίδι του ως πρόεδρος των ΗΠΑ στην Κωνσταντινούπολη ο Barack Obama: το μοντέλο μιας σύγχρονης δημοκρατίας για όλο τον μουσουλμανικό κόσμο. Μια προσδοκία, η οποία διαψεύσθηκε από τα πράγματα και υποχρέωσε τον τέως Αμερικανό πρόεδρο στην ψυχρότητα με την Erdogan.<br /><br />Ο άλλος δρόμος συνιστά πραγματικό πραξικόπημα, που θα επιχειρήσει να επιβάλλει εκ των προτέρων και χωρίς να χρειασθούν... νοθείες της τελευταίας στιγμής το αποτέλεσμα που θα καταστήσει τον Erdogan και τυπικά πανίσχυρο ηγεμόνα στις εκλογές του 2019.<br /><br />Και με αυτό το νέο ιδιότυπο πραξικόπημα φλερτάρει εδώ και καιρό ο Tayyip Erdogan...<br /><br />Η Ελλάδα απέναντι στην «Νέα Τουρκία»<br /><br />ΥΓ: Ο δρόμος που τραβάει η Τουρκία είναι ασύμβατος με την Ευρώπη και τις δυτικές αξίες και αρχές. Τα συγχαρητήρια που έλαβε από τον πρόεδρο V. Putin (που δεν ενοχλείται ιδιαίτερα από παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων και δημοκρατικών ελευθεριών) και τον αλλοπρόσαλλο D. Trump, ίσως έδωσαν μια ανάσα στον Tayyip Erdogan. Όμως γνωρίζει και ο ίδιος ποσό ευκαιριακές είναι αυτές οι φιλίες…<br /><br />Χωρίς να αναμένεται αλλαγή στάσης, πολύ σύντομα θα αποδεχθεί πως θα πολιτευθεί απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο… Πλέον δεν υπάρχουν τα άλλοθι της προηγούμενης δεκαετίας, ότι δεν είναι αρκετά ισχυρός, ότι τον υπονομεύει το κεμαλικό κατεστημένο και τον εμποδίζει να προβεί στα θετικά βήματα τα οποία υποτίθεται, ότι θα ήθελε να κάνει.<br /><br />Τα πρώτα δείγματα γραφής θα δοθούν το επόμενο δίμηνο στην Κυπριακή ΑΟΖ, καθώς η Άγκυρα έχει απειλήσει με «λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων» για την προστασία των «συμφερόντων της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων» ενώ ήδη έχει στείλει και κρατάει σε ετοιμότητα σε τουρκικό λιμάνι της Μεσογείου το ερευνητικό σκάφος Barbaros.<br /><br />Η Αθήνα δεν έχει άλλη επιλογή από αυτή της αναμονής, αλλά θα πρέπει να κινηθεί σε δυο επίπεδα:<br /><br />Προς την Ε.Ε. και τους συμμάχους, εξηγώντας ότι η αντιπαράθεση με την Τουρκία, δεν πρέπει να είναι η πρώτη επιλογή και σε κάθε περίπτωση εάν αυτό επιλέξει η Ευρώπη, οφείλει να σκεφθεί και πως θα ενισχύσει την ευρωπαϊκή χώρα που περισσότερο από όλες τις άλλες θα πληγεί, δηλαδή την Ελλάδα.<br /><br />Πιθανότατα και παρά το γεγονός ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι σχεδόν παγωμένες, μόλις καταλαγιάσει η πολιτική κρίση στην Τουρκία και παρά τη δεδομένη ψυχρότητα λόγω της υπόθεσής και των Οκτώ Αξιωματικών, θα πρέπει να επιχειρηθεί η διερεύνηση των προθέσεων είτε σε ανώτατο υπηρεσιακό είτε σε πολιτικό επίπεδο.<br /><br />Θα είναι δυο χρήσιμες κινήσεις, καθώς πρέπει βάσει πραγματικών γεγονότων και όχι βάσει ιδεοληψιών και επιθυμιών, να διαμορφωθεί μια μεσοπρόθεσμη στρατηγική,καθώς το καθεστώς αυτό που με τη μια ή την άλλη μορφή, θα καθιστά την Τουρκία απρόβλεπτη και συνεπώς επικίνδυνη θα είναι απέναντί μας για τουλάχιστον μια δεκαετία…<br /><br /><b>Νίκος Μελέτης</b><a href="http://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Τουρκία: Το πραγματικό πραξικόπημα ξεκίνησε την Κυριακή

Η ώρα για το κανονικό πραξικόπημα στην Τουρκία ήρθε με την ανακοίνωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, καθώς ο τουρκικός λαός μετά απ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στην σκιά του τουρκικού Δημοψηφίσματος η επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiKMh9zxP9AfSRsaUqan_KjTHi6y8hMz9hFRA4EmC6z9SSsBDu-hwLi6ksd9TG3J30GsBl86T08m2ecI7rtM-FXsjv58z7yex70w7w08PReetADogSrYMJrIrxLzDzSZdyfn8wgt5Lw9Pf9/s1600/%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CF%2583%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25AC+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%258D+%25CE%2594%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25BF%25CF%2588%25CE%25B7%25CF%2586%25CE%25AF%25CF%2583%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2582+%25CE%25B7+%25CE%25B5%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25AD%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25BE%25CE%25B7+%25CF%2584%25CF%2589%25CE%25BD+%25CF%2583%25CF%2585%25CE%25BD%25CE%25BF%25CE%25BC%25CE%25B9%25CE%25BB%25CE%25B9%25CF%258E%25CE%25BD+%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25BF+%25CE%259A%25CF%2585%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BA%25CF%258C.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="330" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiKMh9zxP9AfSRsaUqan_KjTHi6y8hMz9hFRA4EmC6z9SSsBDu-hwLi6ksd9TG3J30GsBl86T08m2ecI7rtM-FXsjv58z7yex70w7w08PReetADogSrYMJrIrxLzDzSZdyfn8wgt5Lw9Pf9/s640/%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CF%2583%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25AC+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%258D+%25CE%2594%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25BF%25CF%2588%25CE%25B7%25CF%2586%25CE%25AF%25CF%2583%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2582+%25CE%25B7+%25CE%25B5%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25AD%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25BE%25CE%25B7+%25CF%2584%25CF%2589%25CE%25BD+%25CF%2583%25CF%2585%25CE%25BD%25CE%25BF%25CE%25BC%25CE%25B9%25CE%25BB%25CE%25B9%25CF%258E%25CE%25BD+%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25BF+%25CE%259A%25CF%2585%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BA%25CF%258C.jpg" width="640" /></a></div> <div> <br /></div> Του <b>Ζήνωνα Τζιάρρα*</b><br />Το τουρκικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου θεωρήθηκε ορόσημο αναφορικά με την εξέλιξη των συνομιλιών για το Κυπριακό. Για αυτό το λόγο η πρώτη από τις τέσσερις συναντήσεις των δύο ηγετών που ακολουθούν ορίστηκε για τις 20 Απριλίου – οι υπόλοιπες θα λάβουν χώρα εντός Μαΐου. Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο το αποτέλεσμα του τουρκικού δημοψηφίσματος, στο οποίο ο Τούρκος πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan πήρε μια πύρρειο νίκη με 51,4% υπέρ του ΝΑΙ για τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, θα αλλάξει τα δεδομένα και την έκβαση των διαπραγματεύσεων.<br /><br /><b>Το Εσωτερικό Επίπεδο</b><br /><br />Το πρώτο που πρέπει να σημειωθεί είναι πως, πέρα από το τι συμβαίνει στην Τουρκία, η εικόνα στο εσωτερικό-διακοινοτικό επίπεδο είναι από μόνη της αποθαρρυντική. Μπορεί οι συνομιλίες να βρίσκονται σε τροχιά επανεκκίνησης αλλά υπάρχουν ακόμα εντάσεις και έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο πλευρών. Επιπλέον, σε επίπεδο κοινής γνώμης (τουλάχιστον στην Ελληνοκυπριακή πλευρά) υπάρχει απογοήτευση αλλά και ανασφάλεια λόγω των εξελίξεων στην Τουρκία. Η απότομη αντιστροφή του διετούς «μομέντουμ» κατά τους τελευταίους μήνες συνέτεινε τα μέγιστα.<br /><br />Τέλος, η πρόδηλη πλέον πραγματικότητα των αγεφύρωτων διαφορών (ή των συγκρουόμενων «κόκκινων γραμμών»), σε κάποια βασικά ζητήματα των διαπραγματευτικών κεφαλαίων δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο το εγχείρημα των συνομιλιών. Σίγουρα η στάση της Τουρκοκυπριακής πλευράς εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό, όχι όμως απόλυτα, από τις απαιτήσεις της Τουρκίας οι οποίες πολλές φορές αποκλίνουν κατά πολύ από αυτές της Κυπριακής Δημοκρατίας.<br /><br /><b>Η Τουρκία & το Δημοψήφισμα</b><br /><br />Σε κάθε περίπτωση, οι προσδοκίες για θετικότερη στάση από μέρους της Τουρκίας λόγω της νίκης του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Αυτό συμβαίνει διότι η επόμενη μέρα του δημοψηφίσματος βρίσκει τον πρόεδρο Erdogan να έχει ακόμα ανάγκη τους εθνικιστικούς-συντηρητικούς κύκλους, ιδιαίτερα το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ), οι οποίοι διατηρούν σκληρότερες θέσεις στο Κυπριακό, καθώς οι συνταγματικές μετατροπές θα προκύψουν μόνο μετά από μια μεταβατική περίοδο δύο χρόνων και αφού προηγηθούν προεδρικές εκλογές τον Νοέμβριο του 2019. Πράγματι, το Κυπριακό βρισκόταν αρκετά χαμηλά στις προ-δημοψηφίσματος συζητήσεις. Ωστόσο, το MHP, μολονότι διχασμένο, και ιδιαίτερα ο πρόεδρός του, Devlet Bahceli, θα θέλουν να εξαργυρώσουν τη στήριξη που παρείχαν στον πρόεδρο Erdogan για το δημοψήφισμα. Αυτό, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, συνεπάγεται κάποιο είδος συνύπαρξης του ΜΗΡ με το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ). Αν μη τι άλλο σημαίνει ότι ο Erdogan θα αναγκαστεί να υιοθετήσει κάποιες πολιτικές γραμμές του εθνικιστικού στρατοπέδου σε θέματα όπως το Κουρδικό, το Κυπριακό αλλά και οι σχέσεις της χώρας με τη Δύση.<br /><br />Αξίζει εξάλλου να αναφερθεί ότι τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος δείχνουν ότι πλέον το ΑΚΡ συσπειρώνει περισσότερες ψήφους στα εθνικιστικά-συντηρητικά κοινωνικά στρώματα σε αντίθεση με προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις όπου λάμβανε περισσότερες ψήφους και από τα πιο μορφωμένα και αστικά στρώματα. Αυτό είναι ενδεικτικό και για το ιδεολογικό «είδος» της κοινής γνώμης που ο Erdogan θα κληθεί να ικανοποιήσει στο αμέσως επόμενο διάστημα – κάποιου εδώ μπορούμε να τοποθετήσουμε και τη συζήτηση για επαναφορά της θανατικής καταδίκης. Επιπρόσθετα, σε ό,τι αφορά τις κινήσεις της Τουρκίας στο ζήτημα του Κυπριακού, είναι δεδομένο ότι η λύση που θα την ενδιέφερε έχει πολύ λίγα κοινά με τα ελάχιστα που μπορεί να δεχτεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Υπάρχει δηλαδή αντίφαση στρατηγικών συμφερόντων, μια διαχρονικά προβληματική διάσταση του Κυπριακού.<br /><br /><b>Εν Κατακλείδι</b><br /><br />Εν ολίγοις, η τοπική και διεθνής συγκυρία δεν είναι ευνοϊκή για μια ελπιδοφόρα συνέχιση των συνομιλιών στο Κυπριακό – χωρίς αυτό να μειώνει την ανάγκη για επανεκκίνηση των συνομιλιών ή για λύση του Κυπριακού γενικότερα. Σημαντικές επίσης μεταβλητές σε αυτή την εξίσωση αποτελούν τόσο η προεκλογική εκστρατεία που έχει ήδη ξεκινήσει για τις προεδρικές εκλογές του 2018 στην Κυπριακή Δημοκρατία, κάτι που ανέκαθεν έθετε εμπόδια στην εξέλιξη των εκάστοτε συνομιλιών, όσο και οι σημαντικές αντιδράσεις που αντιμετωπίζει ο Τουρκοκύπριος ηγέτης, Mustafa Akinci, από την Τουρκοκυπριακή κοινότητα/πολιτική σκηνή.<br /><br />Τα επόμενα βήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας θα πρέπει να εστιαστούν στην επανεξέταση της ακολουθούμενης μεθοδολογίας διαπραγμάτευσης καθώς και στην ανάλυση κάποιων πρόσφατων γεωπολιτικών και διεθνών εξελίξεων που δημιουργούν προκλήσεις αλλά ενδεχομένως και ευκαιρίες. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται οι σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ, οι συμπράξεις της Κυπριακής Δημοκρατίας με διεθνείς εταιρίες εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, και οι ραγδαία παρακμάζουσες σχέσεις Τουρκίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης.<br /><br /><b><i>*Ο κ. Ζήνωνας Τζιάρρας είναι συνεργάτης Λέκτορας Σπουδών Ασφάλειας & Διπλωματίας, Πανεπιστήμιο UCLan Cyprus. </i></b><a href="http://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Στην σκιά του τουρκικού Δημοψηφίσματος η επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό

Του Ζήνωνα Τζιάρρα* Το τουρκικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου θεωρήθηκε ορόσημο αναφορικά με την εξέλιξη των συνομιλιών για το Κυπριακό....

Διαβάστε την συνέχεια

Brexit, ΗΠΑ, Ερντογάν: Κι όμως μοιάζουν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgP_VxXo5b8QGN3-s69pi8vdxL8-ul96GWXeDF8S29y_KC34CwlulCHfBWpx2ha6gS_l1bs2on6xAf9E-tXPS42JpdBmYXSgERsSw2GuvnckyQxSRJVbJFgy8Smc_pqOgV4Fgk47cpaH7Pc/s1600/Brexit%252C+%25CE%2597%25CE%25A0%25CE%2591%252C+%25CE%2595%25CF%2581%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25AC%25CE%25BD.+%25CE%259A%25CE%25B9+%25CF%258C%25CE%25BC%25CF%2589%25CF%2582+%25CE%25BC%25CE%25BF%25CE%25B9%25CE%25AC%25CE%25B6%25CE%25BF%25CF%2585%25CE%25BD+.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgP_VxXo5b8QGN3-s69pi8vdxL8-ul96GWXeDF8S29y_KC34CwlulCHfBWpx2ha6gS_l1bs2on6xAf9E-tXPS42JpdBmYXSgERsSw2GuvnckyQxSRJVbJFgy8Smc_pqOgV4Fgk47cpaH7Pc/s640/Brexit%252C+%25CE%2597%25CE%25A0%25CE%2591%252C+%25CE%2595%25CF%2581%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25AC%25CE%25BD.+%25CE%259A%25CE%25B9+%25CF%258C%25CE%25BC%25CF%2589%25CF%2582+%25CE%25BC%25CE%25BF%25CE%25B9%25CE%25AC%25CE%25B6%25CE%25BF%25CF%2585%25CE%25BD+.jpg" width="640" /></a></div> <h3> <span style="font-weight: normal;">Ο διχασμός στην Τουρκία είναι μεταξύ πόλεων και επαρχίας. Συνέβη όμως κι αλλού.</span></h3> Γράφει ο <b>Στέλιος Μπαμιατζής </b><br /><br />Η Τουρκία εμφανίζει εικόνα διχασμένης κοινωνίας. Από τη μία πλευρά έχουμε τους φανατικούς οπαδούς του Ερντογάν, από την άλλη τους φιλοευρωπαίους που είναι, κατά την κοινή σκέψη, πιο "δημοκράτες". Άλλωστε το είδαμε και στις εικόνες από τα εκλογικά κέντρα (Reuters) την αντίθεση των "δύο κόσμων".<br /><br />Κι όμως, αυτή η αντίληψη μπορεί να οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα, καθώς ο τουρκικός διχασμός δεν είναι αυστηρά πολιτικός, αλλά και γεωγραφικός και δημογραφικός. Οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων, οι οποίοι έχουν ανώτερο εισόδημα και καλύτερη μόρφωση παραμένουν κεμαλικοί. Αντίθετα, οι κάτοικοι της επαρχίας είναι σαφώς φτωχότεροι, με λιγότερες παραστάσεις και με τεράστια κενά στην εκπαίδευση. Αυτοί είναι οι πολίτες οι οποίοι έλκονται από τις λαϊκίστικες και εθνικιστικές φωνές του Ερντογάν. <br /><br />Αντίστοιχο φαινόμενο υπήρξε πολύ πρόσφατα σε Βρετανία και ΗΠΑ, όπου όπως στην Τουρκία, οι κάτοικοι της περιφέρειας διαφοροποιούνται από τους αντίστοιχους των μεγάλων πόλεων και δη των μητροπόλεων. Το Λονδίνο για παράδειγμα, δεν ψήφισε Brexit.<br /><br />Η Χίλαρι Κλίντον ψηφίστηκε μαζικά στη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες και το Σαν Φραντσίσκο. Στον αντίποδα, τον Τραμπ υπερψήφισαν η περιφέρεια και ο μέσος ημιαστός, βλέπε Μίσιγκαν και Δυτική Βιρτζίνια.<br /><br />Σε έναν παράλληλο βίο, ο τούρκος πρόεδρος είδε όχι μόνο την πιο "ευρωπαϊκή" Κωνσταντινούπολη αλλά και την Άγκυρα να του γυρίζουν την πλάτη. Το ίδιο έγινε και στη Σμύρνη. Κέρδισε χάρη στην "οπισθοδρομική" επαρχία. <br /><br />Ο διχασμός των κατοίκων των πόλεων με εκείνους της περιφέρειας δεν είναι απλό πράγμα.<br /><br />Δείχνει ότι στην κοινωνία που ανατέλλει, αυτή του 21ου αιώνα, υπάρχει χάσμα. Γιατί; Διότι από πίσω κρύβεται ο αποκλεισμός. Τα τεράστια αστικά κέντρα - πρωτεύουσες έχουν μετατραπεί σε μητροπόλεις. Πολυπολιτισμικές και "προοδευτικές". Τα κέντρα λήψης αποφάσεων βρίσκονται εκεί, τα οικονομικά επιτελεία είναι εκεί και "φυσά" άνεμος νεωτερικότητας. Αυτό όμως ουδόλως ενδιαφέρει τον κάτοικο της περιφέρειας που το φοβάται. Το αστικό κέντρο καλοδέχεται το νέο, ενώ η ύπαιθρος κρατά περισσότερο τις αξίες του παρελθόντος. <br /><br />Τα γιγάντια άλματα των μεγάλων πόλεων και η μετατροπή τους σε μητροπόλεις αποξένωσαν τους κατοίκους τους, έσπασαν τους δεσμούς με τους "απέξω", μοιάζουν με απρόσωπα κτίρια χωρίς ταυτότητα. Αυτή είναι και η λέξη κλειδί. Οι κάτοικοι της περιφέρειας νιώθουν μόνοι και ότι διοικούνται από μη συμπολίτες τους, από ανθρώπους δίχως εθνική ταυτότητα.<br /><br />Καλύτερη απόδειξη γι αυτό δεν υπάρχει από την ιστορία του Brexit. Η ρητορεία περί ακροδεξιών, λαϊκιστών, ρατσιστών οπαδών του απέτυχε οικτρά. Γιατί; Πέρα από όσα έχουν αναφερθεί, υπάρχει και η κοινωνική εξήγηση. Το ότι ο Φάρατζ κατόρθωσε να μετατρέψει σε κεντρικό ζήτημα το μεταναστευτικό λέει πολλά. Φυσικά και δεν ήταν αποτέλεσμα της εισροής των μεταναστών όλο αυτό.<br /><br />Οι Βρετανοί ένιωθαν ένα "αόρατο" για αυτούς διευθυντήριο, ένα "διοικητήριο", αυτό των Βρυξελλών, να τους υποχρεώνει σε αποφάσεις για τις οποίες ούτε είχαν ερωτηθεί, ούτε συμφωνούσαν. Πέρα από τη λιτότητα βίωσαν ότι ευρωπαϊκό οίκημα τους έλεγε "σταματήστε να είστε Βρετανοί". <br /><br />Ο "συνεργάτης" αυτού του οικήματος ήταν το Λονδίνο. Η απομακρυσμένη μητρόπολη όπου κάποιοι "πρωτευουσιάνοι" τα χουν κάνει πλακάκια με τους απέξω, βγάζουν πολλά χρήματα και δεν έχουν καμία ιδέα πως ζουν οι υπόλοιποι. Τέθηκε πλέον επί τάπητος το καυτό ζήτημα της... σωτηρίας της εθνικής τους ταυτότητας αλλά και της πολιτιστικής!<br /><br />Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα από τις τεράστιες διαφορές στο δημοψήφισμα. Οι μεγαλύτερης ηλικίας και χαμηλότερου μορφωτικού επιπέδου ψήφισαν Brexit. Το Λονδίνο και τα αστικά - μητροπολιτικά κέντρα ψήφισαν Bremain.<br /><br />Στην Τουρκία ο Ερντογάν απώλεσε μέχρι και την παραδοσιακά δική του περιφέρεια όπου εκλέγονταν ο ίδιος και συνήθιζε να εκφωνεί το νικητήριο λόγο από εκεί. Τον "έσωσαν" οι λιγότερο μορφωμένοι και δη η επαρχία. Τον έσωσαν οι κοινωνικά αποκλεισμένοι, οι απομονωμένοι από τον αστό Τούρκο που "ευρωπαϊζει"<div> <br /><a href="http://www.geopolitics.com.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Brexit, ΗΠΑ, Ερντογάν: Κι όμως μοιάζουν

Ο διχασμός στην Τουρκία είναι μεταξύ πόλεων και επαρχίας. Συνέβη όμως κι αλλού. Γράφει ο Στέλιος Μπαμιατζής Η Τουρκία εμφανίζει εικόνα δ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ήττα του Ερντογάν νεκρανάστησε το χάρτη της Συνθήκης των Σεβρών

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiPRXQtGTPLpVy42oOkg8dpWmWbII6mXNuSwXhBsWCzDKl_D6V1tNDuKEMhCr0lpPP4sEegj0VYbu1dJtfEY1v2K2Jy-jTVeLZJ336U3YWmdKFcKFEv8jqMvnfqj6BAdHaaqxAgQR0W1OYg/s1600/%25CE%2597+%25CE%25AE%25CF%2584%25CF%2584%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%2595%25CF%2581%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25AC%25CE%25BD+%25CE%25BD%25CE%25B5%25CE%25BA%25CF%2581%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25AC%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2583%25CE%25B5+%25CF%2584%25CE%25BF+%25CF%2587%25CE%25AC%25CF%2581%25CF%2584%25CE%25B7+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%25A3%25CF%2585%25CE%25BD%25CE%25B8%25CE%25AE%25CE%25BA%25CE%25B7%25CF%2582+%25CF%2584%25CF%2589%25CE%25BD+%25CE%25A3%25CE%25B5%25CE%25B2%25CF%2581%25CF%258E%25CE%25BD.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="318" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiPRXQtGTPLpVy42oOkg8dpWmWbII6mXNuSwXhBsWCzDKl_D6V1tNDuKEMhCr0lpPP4sEegj0VYbu1dJtfEY1v2K2Jy-jTVeLZJ336U3YWmdKFcKFEv8jqMvnfqj6BAdHaaqxAgQR0W1OYg/s640/%25CE%2597+%25CE%25AE%25CF%2584%25CF%2584%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%2595%25CF%2581%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25AC%25CE%25BD+%25CE%25BD%25CE%25B5%25CE%25BA%25CF%2581%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25AC%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2583%25CE%25B5+%25CF%2584%25CE%25BF+%25CF%2587%25CE%25AC%25CF%2581%25CF%2584%25CE%25B7+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%25A3%25CF%2585%25CE%25BD%25CE%25B8%25CE%25AE%25CE%25BA%25CE%25B7%25CF%2582+%25CF%2584%25CF%2589%25CE%25BD+%25CE%25A3%25CE%25B5%25CE%25B2%25CF%2581%25CF%258E%25CE%25BD.jpg" width="640" /></a></div> <br />Του Σάββα Καλεντερίδη.<br /><br />Μπορεί να πέρασαν οι αλλαγές των 18 άρθρων του συντάγματος, όμως το αποτέλεσμα του τουρκικού δημοψηφίσματος αποτέλεσε την πρώτη και μάλιστα καθοριστικής σημασίας ήττα για τον Ερντογάν από τότε που συμμετέχει σε εκλογικές διαδικασίες, δηλαδή από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οπότε εξελέγη δήμαρχος Κωνσταντινούπολης. Χάνοντας τους μεγαλύτερους δήμους της Τουρκίας, ανάμεσα στους οποίους η πρωτεύουσα Άγκυρα, η εμβληματική Κωνσταντινούπολη, η επίσης εμβληματική Σμύρνη, η Αττάλεια, η Μερσίνα, τα Άδανα, το Βαν και η οιονεί πρωτεύουσα των Κούρδων, το Ντιγιάρμπακιρ, ο Ερντογάν κατόρθωσε να νεκραναστήσει το χάρτη της Συνθήκης των Σεβρών!<br /><br />Όσο και να έχουν αλλάξει οι συνθήκες, ο επανασχηματισμός του συγκεκριμένου χάρτη στη γεωγραφία της Ανατολίας έχει τη δική του σημασία.<br /><br />Ειδικά κάτω από τις γεωπολιτικές συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή αλλά και κάτω από το πολιτικό περιβάλλον που δημιουργείται στη διχασμένη ή μάλλον τριχοτομημένη τουρκική κοινωνία.<br /><br /><img height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEi_gswjsVA-4HllbKETDxj7NG-w3e4P3Ibp_DXnkVK2HuiI1Yiijywls1uRj19RZIDpuku-Y5a21tn2hwhH4ndWRoBXruVKwo8hXqD8K2KGyMAMYqfuPWef8I13PvI6JWUONM_eK7U7SenmIvVJYpML2r0FqBcFmKEE3nUWQ1GvphcUFLRbChk-wMqBvREpNkKv0hWZGX818WJL_Q=" width="640" /><br /><i>Υποστηρικτές του Ερντογάν πανηγυρίζουν για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος έξω από το προεδρικό μέγαρο στην Άγκυρα (φωτ.: EPA / Tumay Berkin)</i><br /><br />Συντηρητικοί μουσουλμάνοι της κεντρικής Ανατολίας και του Πόντου, προοδευτικοί πολίτες των μεγαλουπόλεων της Τουρκίας, μαζί με κεμαλιστές, και τέλος οι Κούρδοι, είναι οι τρεις βασικοί πόλοι που σχηματοποιήθηκαν και συγκροτήθηκαν μετά το δημοψήφισμα και θα παίξουν όλοι τους ρόλο τα επόμενα χρόνια στη διαμόρφωση της Τουρκίας.<br /><br />Ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και οι στόχοι του<br /><br />Θα έχουμε χρόνο να δούμε και να αναλύσουμε τα παραπάνω, προς το παρόν ας δούμε ποια θα είναι τα βήματα του Ερντογάν, μια που και θεσμικά πλέον αυτός θα είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.<br /><br />Η πλήρης εφαρμογή των προβλέψεων του νέου συντάγματος θα ολοκληρωθεί το 2019, και θα γίνει σε δύο φάσεις.<br /><br />Η πρώτη φάση θα αρχίσει με την άμεση εφαρμογή δύο άρθρων:<br />Το πρώτο άρθρο είναι εκείνο που θα επιτρέψει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να είναι μέλος κόμματος. Άρα, το ταχύτερο δυνατόν θα επιτραπεί στον Ερντογάν να υποβάλει αίτημα για να γίνει μέλος του AKP. Θα ακολουθήσει έκτακτο συνέδριο, όπου θα ξαναγίνει ο Ερντογάν πρόεδρος του κόμματος. <br /><br /><img height="376" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEgXJFSWBOnCQsberhyQUmQsmavpQx_-N98LjOrDxUO0Sc8N8a8pvXL1mowQJ4mtXN-IH8hOe2Y_Nc7b1HdwKs3D2MVfn8-bsX0qdKfEiC1NR6wDZ8c0xu34kVRzyZ-4WP-uUwt5vBr9CLgnezPfwfTwxr2JZ1YRA0V5npM_HT3JQlTU6axPHprzg3-zIexJp2dJSCTXGSM=" width="640" /><br /><i>Πολίτες στην Κωνσταντινούπολη διαμαρτύρονται για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Τουρκία (φωτ.: EPA / Sedat Suna)</i><div> <br /></div> <div> Το δεύτερο αφορά τη διοίκηση της Δικαιοσύνης. Το Ανώτατο Συμβούλιο Δικαστών και Εισαγγελέων (HSYK – Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu) θα αλλάξει. Θα απαληφθεί το «Ανώτατο» και θα αλλάξει η δομή και ο τρόπος εκλογής των μελών του. Με το παρόν σύστημα τα μέλη του HSYK εκλέγονταν από δικαστές και εισαγγελείς. Με το νέο σύστημα που θα ισχύσει, από τα 13 μέλη του νέου Δικαστικού Συμβουλίου, τα τέσσερα θα τα τοποθετεί ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και τα άλλα επτά θα τα εκλέγει η Βουλή. Τα εναπομείναντα δύο θα είναι ο υπουργός και ο υφυπουργός Δικαιοσύνης. Όμως επειδή τα δύο αυτά άτομα θα τοποθετούνται στη θέση τους από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στην ουσία εκείνος θα τοποθετεί τα 6 από 7 μέλη της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Επίσης, με την ισχύ του συγκεκριμένου άρθρου, θα διαλυθεί και η στρατιωτική δικαιοσύνη, που προστάτευε τους στρατιωτικούς και ελεγχόταν από την στρατιωτική ηγεσία. <br /><br />Η ανασφάλεια μπορεί να επιταχύνει την εφαρμογή πριν από το 2019<br /><br />Σε δεύτερη φάση, το 2019, θα εφαρμοστούν τα υπόλοιπα άρθρα με την ψήφιση των σχετικών νόμων. Τα άρθρα μεταξύ άλλων προβλέπουν την κατάργηση της θέσης του πρωθυπουργού και τη συγκέντρωση όλων των εξουσιών στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας.<br /><br />Τα δύο κοινοβουλευτικά κόμματα που στήριξαν το «Ναι», το AKP και το MHP, έχουν συμφωνήσει να τεθούν σε εφαρμογή οι αλλαγές τον Νοέμβριο του 2019. Όμως το κλίμα ανασφάλειας που δημιουργήθηκε από την απρόσμενα χαμηλή υποστήριξη του κόσμου στο εγχείρημα, το οποίο συγκέντρωσε μόλις το 51,41 % του συνόλου των ψήφων, με όλα τα «εργαλεία» στα χέρια της κυβέρνησης και ανοικτά αρκετά θέματα βίας και νοθείας, ίσως να οδηγήσει τους δύο συνεταίρους να επιταχύνουν την ψήφιση των νόμων και την εφαρμογή τους πριν από το 2019, για να μην τους προλάβουν δυσάρεστες εκπλήξεις.<br /><br />Αν επιλεγεί αυτός ο δρόμος, τότε θα ψηφιστούν οι νόμοι, θα προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές, ο Ερντογάν θα παραιτηθεί από το αξίωμά του και θα γίνουν μαζί εκλογές και για Πρόεδρο της Δημοκρατίας και για εκλογή βουλευτών.<br /><br />Έτσι, θα περάσουμε στην εφαρμογή του νέου συστήματος.<br /><br />Οι βασικές αλλαγές</div> <div> <br /><ul> <li>Κατάργηση της θέσης του πρωθυπουργού. </li> <li>Αύξηση των βουλευτών από 550 σε 600. </li> <li>Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα αποκτήσει την αρμοδιότητα να εγκρίνει τους νόμους που θα ψηφίζει το Κοινοβούλιο, να συντάσσει τον προϋπολογισμό και να διορίζει τους υπουργούς. </li> <li>Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα αποκτήσει την αρμοδιότητα να διορίζει όλους τους διοικητές οργανισμών και υπηρεσιών του κράτους και να παρεμβαίνει στο σύνολο της δομής του κράτους.</li> </ul> <ul> </ul> <a href="http://www.pontos-news.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div> <!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fwww.pontos-news.gr%2Fsites%2Fdefault%2Ffiles%2Fvol2%2Fturkey_referendum_erdogan_supporters.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEi_gswjsVA-4HllbKETDxj7NG-w3e4P3Ibp_DXnkVK2HuiI1Yiijywls1uRj19RZIDpuku-Y5a21tn2hwhH4ndWRoBXruVKwo8hXqD8K2KGyMAMYqfuPWef8I13PvI6JWUONM_eK7U7SenmIvVJYpML2r0FqBcFmKEE3nUWQ1GvphcUFLRbChk-wMqBvREpNkKv0hWZGX818WJL_Q=" --><!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fwww.pontos-news.gr%2Fsites%2Fdefault%2Ffiles%2Fvol2%2Fturkey_referendum_rally_against.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEgXJFSWBOnCQsberhyQUmQsmavpQx_-N98LjOrDxUO0Sc8N8a8pvXL1mowQJ4mtXN-IH8hOe2Y_Nc7b1HdwKs3D2MVfn8-bsX0qdKfEiC1NR6wDZ8c0xu34kVRzyZ-4WP-uUwt5vBr9CLgnezPfwfTwxr2JZ1YRA0V5npM_HT3JQlTU6axPHprzg3-zIexJp2dJSCTXGSM=" -->

Η ήττα του Ερντογάν νεκρανάστησε το χάρτη της Συνθήκης των Σεβρών

Του Σάββα Καλεντερίδη. Μπορεί να πέρασαν οι αλλαγές των 18 άρθρων του συντάγματος, όμως το αποτέλεσμα του τουρκικού δημοψηφίσματος αποτέλε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο “απρόβλεπτος” Ερντογάν και η φερόμενη ατζέντα του: Μόνο στην Κύπρο τον φοβούνται…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiG6c_XIv79926j0MfDx3YqViwkgvyQNZcEBQtYf1C_o-1qS4TR62HaMDQwSS-HnjB07r2PIonXdB4MHyOGyamBCiaNPSb4PFTnE8jSFkydXSdjq-HPa34PlMAHdJ_iPvxPU-q_QA_f6zlT/s1600/%25CE%259F+%25E2%2580%259C%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%2581%25CF%258C%25CE%25B2%25CE%25BB%25CE%25B5%25CF%2580%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2582%25E2%2580%259D+%25CE%2595%25CF%2581%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25AC%25CE%25BD%25C2%25A0%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B7+%25CF%2586%25CE%25B5%25CF%2581%25CF%258C%25CE%25BC%25CE%25B5%25CE%25BD%25CE%25B7+%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B6%25CE%25AD%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="346" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiG6c_XIv79926j0MfDx3YqViwkgvyQNZcEBQtYf1C_o-1qS4TR62HaMDQwSS-HnjB07r2PIonXdB4MHyOGyamBCiaNPSb4PFTnE8jSFkydXSdjq-HPa34PlMAHdJ_iPvxPU-q_QA_f6zlT/s640/%25CE%259F+%25E2%2580%259C%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%2581%25CF%258C%25CE%25B2%25CE%25BB%25CE%25B5%25CF%2580%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2582%25E2%2580%259D+%25CE%2595%25CF%2581%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25AC%25CE%25BD%25C2%25A0%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B7+%25CF%2586%25CE%25B5%25CF%2581%25CF%258C%25CE%25BC%25CE%25B5%25CE%25BD%25CE%25B7+%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B6%25CE%25AD%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585.jpg" width="640" /></a></div> <br />Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ<br /><br />Αναφορικά με τον Ερντογάν, ένας πολιτικός μύθος που έχει κυριαρχήσει παντού είναι πως ο ισλαμιστής ηγέτης είναι, τάχατες, “απρόβλεπτος” και πως όλοι μας πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας το γεγονός αυτό και να προσαρμόζουμε τη συμπεριφορά μας έναντι του ανάλογα, ώστε να αποφύγουμε τα “χειρότερα”.<br /><br />Ο πολιτικός αυτός μύθος είναι ευρύτερος και μας παραπέμπει σε “απρόβλεπτους” ηγέτες και “απρόβλεπτα” κράτη και συμπεριφορές. Σε ένα άλλο επίπεδο η θέση αυτή αποτελεί ένα από τα προσφιλή θεωρητικά ζητήματα συζήτησης σε ακαδημαϊκούς κύκλους, κυρίως στην Αμερική.<br /><br />Στην πράξη όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Και το όλο ζήτημα της “απροβελψιμότητας” είναι μια πολιτικά εσκεμμένη κατασκευή που βασίζεται στη μπλόφα για να φέρει αποτελέσματα που δεν μπορούν να κερδηθούν με άλλο τρόπο διότι αυτός που επιδιώκει το όφελος δεν έχει την δύναμη να το κερδίσει αλλιώς. Βασίζεται λοιπόν στο φόβο τρίτων που υποκύπτουν στην μπλόφα του, μην τυχόν και πάθουν χειρότερα από τον “απρόβλεπτο” ηγέτη.<br /><br />Υπάρχει ένα εξαιρετικό και διδακτικό προηγούμενο στο ζήτημα αυτό που δεν είναι και καθόλου τυχαίο. Κατά ακριβεία είναι το παράδειγμα αυτό που έχει πυροδοτήσει την όλη σύγχρονη συζήτηση γύρω από το ζήτημα της “απροβλεψιμότητας” ηγετών, ή αν θέλετε για να το θέσω και στα λαϊκά, στην “πελλάρα” δηλαδή την “τρέλλα” του ηγέτη.<br /><br />Η αναφορά εδώ είναι στη συμπεριφορά του αμερικανού Προέδρου Νίξον, όπως μας τη μεταφέρει από πρώτο χέρι ο Σύμβουλος Ασφαλείας του, ο Χένρι Κίσσινγκερ. Στη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, ο Νίξον άρχισε να χάνει τη υπομονή του και να εκνευρίζεται με το Βόρειο Βιετμάν σε τέτοιο βαθμό που το αποκαλούσε μια “σκατένια” χώρα (a shit country) και που απειλούσε να την “εξαφανίσει” από το χάρτη. Συμφώνησε λοιπόν με τον Κίσσινγκερ να αρχίσει ο τελευταίος να μεταφέρει διακριτικά σε διπλωματικούς κύκλους, σε δημοσιογράφους και στο Κονγκρέσο πως ο Πρόεδρος “τα έχει πάρει στο κρανίο”, πως έχει τάχα τρελαθεί και πως αν δεν αλλάξει η συμπεριφορά του Βορείου Βιετνάμ τότε μπορεί και να του ρίξει και καμια πυρηνική βόμβα.<br /><br />Βέβαια του Νίξον δεν του βγήκε διότι οι Βιετναμέζοι, που πολεμούσαν για τη ελευθερία τους από το 1925, δεν έτρωγαν κουτόχορτο κα δεν ήταν ούτε ευρωπαίοι, ούτε Ελλαδίτες ούτε και κύπριοι ώστε να τρομοκρατηθούν με τις ανοητολογίες του Νίξον. Το 1975 εξήλθαν νικητές ταπεινώνοντας τους Αμερικανούς όσο ποτέ στην ιστορία τους.<br /><br />Τα κράτη είναι ορθολογικοί δρώντες πάνω απ´όλα. Το ίδιο ισχύει και για τους ηγέτες τους. Κύριο μέλημα κρατών και ηγετών είναι η ασφάλεια τους και η διατήρηση της εξουσίας. Αν υπάρχει ένας απαράβατος κανόνας για κάθε θεσμό, οργανισμό και κυβέρνηση είναι η “αρπαγή” της εξουσίας, δημοκρατικά ή μή, και η διατήρησή της. Αυτό είναι το πρώτιστο μέλημά τους. Αφού “βουτήξουν” την εξουσία η μόνη τους έγνοια είναι πως να τη διατηρήσουν επ´όριστο, με τον σκοπό να αγιάζει τα μέσα.<br /><br />Κανένα κράτος ή ηγέτης δεν δρά ανορθολογιστικά στο ζήτημα αυτό στη διεθνή σκηνή. Κυρίως δεν λαμβάνονται ρίσκα που να αυξάνουν τις πιθανότητες ανατροπής τους. Όποιος πιστεύει το αντίθετο είναι βαθειά νυχτωμένος ως προς το πως δουλεύει το διακρατικό σύστημα και τα συστήματα εξουσίας παντού, ακόμη και σε ένα μικρό χωριουδάκι.<br /><br />Γιατί ο Νίξον δεν έριξε πυρηνική βόμβα στο “σκατόκρατος” του Βιετνάμ, αφού ήταν τρελλός και απρόβλεπτος; Διότι ούτε το ένα ήταν, ούτε το άλλο. Γι αυτό! Και διότι γνώριζε ως “ορθολογιστικός” ηγέτης, πως η χώρα του δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί τη ρίψη πυρηνικής βόμβας σε μια οποιαδήποτε χώρα. Το στίγμα και μόνο του πυρηνικού επιδρομέα στη μεταπολεμική εποχή θα τη συνόδευε για πάντα.<br /><br />Ο Νίξον απλά μπλόφαρε χωρίς ρίσκο μήπως και η άλλη πλευρά πανικοβάλλονταν και υποχωρούσε. Οι Βιετναμέζοι όμως δεν ήταν πολιτικά ψώνια για να τους πάει περίπατο ο όποιος Νίξον, όπως απέδειξαν και με το σύντομο πόλεμο του 1978-79 εναντίον της Κίνας και από τον οποίο εξήλθαν, μάλιστα, και νικητές.<br /><br />Έτσι και στην περίπτωση του νεο-σουλτάνου Ερντογάν. Ρίχνει άδεια για να πιάσει γεμάτα. Και έχει βρεί τα κατάλληλα ψώνια, αν παρακολουθήσει κανείς τις αντιδράσεις των επισήμων και των ΜΜΕ, κυρίως σε Ευρώπη, Ελλάδα και Κύπρο.<br /><br />Εγώ στοιχηματίζω, για παράδειγμα, πως ούτε το ζήτημα της θανατικής ποινής θα επαναφέρει ο ισλαμιστής ηγέτης, ούτε θα λάβει πρωτοβουλίες για να τερματίσει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην ΕΕ, και ούτε θα ανοίξει τα σύνορά του και να πλημμυρήσει την ΕΕ με πρόσφυγες, όπως απειλεί αν δεν δοθεί βίζα σε Τούρκους πολίτες. Και ούτε θα ρισκάρει σοβαρή κρίση με την Έλλαδα η οποία δεν είναι ούτε Συρία ούτε οι ξεβράκωτοι του Ισλαμικού κράτους. (Στη Κύπρο θα ρισκάρει κυρίως με το ζήτημα του αερίου διότι εκεί, δυστυχώς, η πολιτική ηγεσία-κυρίως των Δησύ και Ακέλ- έχει προ καιρό αυτοευνουχηστεί πολιτικά).<br /><br />Ο Ισλαμιστής ηγέτης γνωρίζει καλύτερα από τον οποιοδήποτε πως σε τέτοιας μορφής πολιτικών κινήσεων ενυπάρχουν μεγάλα πολιτικά ρίσκα -αρχίζοντας με την οικονομία- τις συνέπειες των οποίων δεν μπορεί να διαχειριστεί. Και λειτουργώντας ορθολογιστικά και με γνώμονα τη διατήρηση της εξουσίας θα πράξει ό,τι απαιτείται για να συνεχίσει να διαφεντεύει την Τουρκία.<a href="http://mignatiou.com/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Ο “απρόβλεπτος” Ερντογάν και η φερόμενη ατζέντα του: Μόνο στην Κύπρο τον φοβούνται…

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ Αναφορικά με τον Ερντογάν, ένας πολιτικός μύθος που έχει κυριαρχήσει παντού είναι πως ο ισλαμιστής ηγέτης είναι, τά...

Διαβάστε την συνέχεια

Το τηλεφώνημα Trump, ο Erdogan και η Realpolitik

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhAmiEwY5smKciFQyvwdOiAuoqE1QWj4qQNKwTrNKHB38HzXnARyxUbB-v1ZwV0MtX9QId0MWeGBCcSJz4yKLXpFkL8uzX5es082zs1NA4NRKXouEAwWmHfdH373yNu7QX651BGDrQTRGdz/s1600/%25CE%25A4%25CE%25BF+%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BB%25CE%25B5%25CF%2586%25CF%258E%25CE%25BD%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25B1+Trump%252C+%25CE%25BF+Erdogan+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B7+Realpolitik.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="332" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhAmiEwY5smKciFQyvwdOiAuoqE1QWj4qQNKwTrNKHB38HzXnARyxUbB-v1ZwV0MtX9QId0MWeGBCcSJz4yKLXpFkL8uzX5es082zs1NA4NRKXouEAwWmHfdH373yNu7QX651BGDrQTRGdz/s640/%25CE%25A4%25CE%25BF+%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BB%25CE%25B5%25CF%2586%25CF%258E%25CE%25BD%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25B1+Trump%252C+%25CE%25BF+Erdogan+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B7+Realpolitik.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Του <b>Δημήτρη Γ. Απόκη*</b> <br /><br /><b>Realpolitik</b>, η ορολογία για την ρεαλιστική πολιτική στα γερμανικά. Δηλαδή, η διπλωματία που βασίζεται πάνω από όλα σε εκτιμήσεις και δεδομένα και παράγοντες, παρά σε ρητές ιδεολογικές αντιλήψεις ή ηθικές προϋποθέσεις. Δεν είναι τυχαίο που χρησιμοποιώ τον όρο στα γερμανικά με δεδομένη τον σεβασμό που επικρατεί ευρύτερα στη χώρα για την γερμανική Ευρώπη.<br /><br />Καταθέτοντας αυτό τον κανόνα που αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες στις διεθνείς σχέσεις θα ήθελα να παραθέσω μια ψύχραιμη και καθόλα ρεαλιστική ανάλυση του τηλεφωνήματος συγχαρητηρίων του Αμερικανού Προέδρου, Donald Trump, στον Τούρκο Πρόεδρο, Tayyip Erdogan, για τη «νίκη» του στο δημοψήφισμα της Κυριακής.<br /><br />Ειλικρινά, δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπήρχε σοβαρός αναλυτής που περίμενε ότι το καθεστώς Erdogan στη γειτονική χώρα θα διεξήγαγε ένα δημοψήφισμα βασισμένο στους κανόνες, τις αρχές, και τις αξίες μιας western liberal democracy. Όποιος είχε τέτοια άποψη δυστυχώς έχει απολέσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και ζει σε έναν κόσμο virtual reality.<br /><br />Δεν κρύβω, επίσης, να παραδεχτώ, ότι με εξέπληξε και το γεγονός της οριακής νίκης του Erdogan, ενισχύοντας στην ουσία την άποψη ότι το πιθανότερο είναι ότι έστω και οριακά στην πραγματικότητα ηττήθηκε. Και εδώ είναι που τελειώνει ο ρομαντισμός.<br /><br />Πολλοί έτρεξαν να ασκήσουν κριτική στον Αμερικανό Πρόεδρο, Erdogan, για το γεγονός ότι ήταν ο πρώτος ηγέτης επικοινώνησε και συνεχάρη τον Erdogan, για τη «νίκη» του στο δημοψήφισμα.<br /><br />Για χάρη μιας ψυχρά ρεαλιστικής ανάλυσης, ας βάλουμε στην άκρη το όνομα Donald Trump, και ας τοποθετήσουμε στη θέση του, απόλυτα ουδέτερα, τον τίτλο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Μόλις λίγες ημέρες πριν ο Αμερικανός Πρόεδρος, προχώρησε, με αφορμή την επίθεση με χημικά όπλα εναντίον αμάχων από το καθεστώς Άσαντ, σε επίθεση εναντίον αεροπορικής βάσης του καθεστώτος στη Συρία. Μιας βάσης στην οποία στεγάζονταν και στρατιωτικό προσωπικό της Ρωσίας.<br /><br />Η Ουάσιγκτον με αυτή την ξαφνική και πολύ δυναμική επιχείρηση, έστειλε σαφές μήνυμα σε πολλαπλούς αποδέκτες. Στον Άσαντ, στον Putin και τη Ρωσία, στην Βόρεια Κορέα και το καθεστώς Kim, στον Ιράν, στην ευρύτερη περιοχή, ακόμη και στην Κίνα.<br /><br />Την ίδια στιγμή, στα αμέσως επόμενα, από την επίθεση εικοσιτετράωρα, και προς απόλυτη επιβεβαίωση της αναξιοπιστίας αυτών που προέβλεπαν, τρίτο παγκόσμιο πόλεμο και εμπλοκή των ΗΠΑ στη Συρία, η ιδιαίτερα οξυδερκής και μεγάλου ειδικού βάρους ομάδα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας του Προέδρου των ΗΠΑ, ξεκαθάρισε ότι δεν υφίσταται τέτοιο ενδεχόμενο και πρωταρχικός στρατηγικός στόχος της Ουάσιγκτον και της κυβέρνησης Trump, ήταν, είναι, και παραμένει η εξάλειψη του ISIS. Και εδώ είναι που έρχεται το συγχαρητήριο τηλεφώνημα.<br /><br />Ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν έχει την πολυτέλεια να ασχοληθεί με το δέντρο και να χάσει το δάσος. Εάν μάλιστα διαβάσει κανείς με προσοχή το readout του Λευκού Οίκου για την τηλεφωνική επικοινωνία, θα αντιληφθεί ότι τα συγχαρητήρια ήταν απλώς μια φράση. Σχεδόν το σύνολο της συνομιλίας καταναλώθηκε στο θέμα της στενής συνεργασίας για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους και της τρομοκρατίας.<br /><br />Με δεδομένο το ποιος είναι ο Tayyip Erdogan και το καθεστώς του, η Ουάσιγκτον δεν έχει αυταπάτες. Αυτή τη στιγμή το μόνο που δεν χρειάζεται η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, είναι μια αποσταθεροποιημένη Τουρκία. Και δυστυχώς, μια ακύρωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, το βέβαιο αποτέλεσμα θα ήταν η αποσταθεροποίηση από τον ίδιο τον Erdogan.<br /><br />Η Συρία είναι διαλυμένη, η Αίγυπτος στέκεται με το όπλο παραπόδα, το Ιράκ αντιμετωπίζει τρομερά προβλήματα σταθερότητας και στα βόρεια το πρόβλημα των Τζιχαντιστών, η Τεχεράνη είναι ένα πρόβλημα που βράζει και έρχεται, η Ιορδανία δέχεται πιέσεις, και στο Μεσανατολικό η αμερικανική κυβέρνηση είναι έτοιμη να δρομολογήσει σημαντικές εξελίξεις. Είναι δυνατόν με αυτό τον χάρτη να θέλει να δει ανάφλεξη στην Τουρκία;<br /><br />Βέβαια, αυτό σε καμία περίπτωση αυτό δεν σημαίνει λευκή επιταγής στον Erdogan. Εδώ είναι που έρχεται η αντίδραση του εκπροσώπου του State Department στο δημοψήφισμα. Το Foggy Bottom, ανέλαβε να δώσει το πικρό χάπι στον ηγέτη της Τουρκίας μέσω των σχολίων του εκπροσώπου, Mark Toner, σε μήνυμα προς τους δημοσιογράφους. Παραθέτοντας στην ουσία όλα αυτά που καταγράφουν παρατηρητές για το δημοψήφισμα, αναφερόμενος στην ελευθερία του τύπου, κα τις δημοκρατικές ελευθερίες, και επιφυλασσόμενος να εκφέρει συνολική γνώμη όταν θα ολοκληρωθεί και θα επιδοθεί επίσημα η έκθεση των παρατηρητών, έστειλε σαφές μήνυμα στον Τούρκο Πρόεδρο και το καθεστώς του.<br /><br />Είμαι από αυτούς που πιστεύω ότι στο μέλλον οι επιδιώξεις του Erdogan και της Ουάσιγκτον θα βρεθούν σε διαφορετικές πλευρές του ποταμού και τότε θα έρθει η ώρα αποδόμησης του Tayyip Erdogan. H παρούσα συγκυρία δεν είναι η κατάλληλη.<br /><br />Και για αυτούς που εδώ στην Ελλάδα σκίζουν τα ρούχα τους εναντίον του Αμερικανού Προέδρου και της Ουάσιγκτον, ας καθίσουν ψύχραιμα να σκεφθούν. Τι πραγματικά επιθυμούν; Μια αποσταθεροποιημένη Τουρκία ή τον Tayyip Erdogan Προέδρο με ενισχυμένες εξουσίες;<br /><br />Άλλωστε, για όσους δεν έχουν απώλεια ιστορικής μνήμης την κρίση των Ιμίων, όταν Ελλάδα και Τουρκία έφθασαν στα πρόθυρα του πολέμου την προκάλεσε η Κεμαλικής παράδοσης κυβέρνηση της Ciller. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε. Και ακόμη και σήμερα, γιατί κάποιοι ξεχνούν την υπερθεμάτιση της ηγεσίας της αντιπολίτευσης στην Τουρκία, σε σχέση με τις προκλητικές δηλώσεις του Erdogan έναντι της Ελλάδας.<br /><br />Όσο για αυτούς που ανέμεναν και αναμένουν αλλαγές στην πολιτική του Erdogan λόγω των εξελίξεων στο δημοψήφισμα, πλανώνται πλάνην οικτρά. Καμία αλλαγή δεν πρόκειται να υπάρξει.<br /><br />Οπότε καλύτερα ρεαλιστής παρά ρομαντικός ανόητος.<br /><b><i><br />Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος.</i></b><a href="http://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Το τηλεφώνημα Trump, ο Erdogan και η Realpolitik

Του Δημήτρη Γ. Απόκη* Realpolitik , η ορολογία για την ρεαλιστική πολιτική στα γερμανικά. Δηλαδή, η διπλωματία που βασίζεται πάνω από όλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Foreign Policy: «Αναπαύσου εν ειρήνη Τουρκία, 1921-2017»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhOCn7ToMrjuYoIwxHFiJ0b8nOI_32Nen53uIk9B9AGAT8_j279LWtwgp-4mcNUILehyQvdSXk2yRgspLYaCd-6UmIZi0m3aHKp3gbLrEcf2eOz0qludtbmZPUSKWk5LDMWzl5dslvcyhHv/s1600/Foreign+Policy.+%25C2%25AB%25CE%2591%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CF%258D%25CF%2583%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%25B5%25CE%25BD+%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2581%25CE%25AE%25CE%25BD%25CE%25B7+%25CE%25A4%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25AF%25CE%25B1%252C+1921-2017%25C2%25BB.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="322" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhOCn7ToMrjuYoIwxHFiJ0b8nOI_32Nen53uIk9B9AGAT8_j279LWtwgp-4mcNUILehyQvdSXk2yRgspLYaCd-6UmIZi0m3aHKp3gbLrEcf2eOz0qludtbmZPUSKWk5LDMWzl5dslvcyhHv/s640/Foreign+Policy.+%25C2%25AB%25CE%2591%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CF%258D%25CF%2583%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%25B5%25CE%25BD+%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2581%25CE%25AE%25CE%25BD%25CE%25B7+%25CE%25A4%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25AF%25CE%25B1%252C+1921-2017%25C2%25BB.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν κέρδισε μόνο το συνταγματικό δημοψήφισμα: έκλεισε οριστικά το κεφάλαιο της σύγχρονης ιστορίας της χώρας του, σχολιάζει ο Steven A. Cook.<br /><br />Στις 20 Ιανουαρίου 1921, η Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση πέρασε τον Teşkilât-ı Esasîye kanunu, ή το Νόμο για τη Θεμελιώδη Οργάνωση. Σχεδόν τρία χρόνια μετά ο Μουσταφά Κεμάλ - ευρύτερα γνωστός ως Ατατούρκ, ή "Πατέρας των Τούρκων"- διακήρυξε τη Δημοκρατία της Τουρκίας, αλλά η νομοθεσία ήταν ένας κρίσιμος δείκτης της νέας τάξης που διαμορφώνονταν στην Ανατολία.<br /><br /> Η νέα χώρα που ονομάστηκε Τουρκία, σε αντίθεση αρκετά με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ήταν διαρθρωμένη σε μοντέρνες γραμμές. Θα διοικούνταν από εκτελεστικούς και νομοθετικούς κλάδους, καθώς και το Υπουργικό Συμβούλιο που αποτελούνταν από εκλεγμένους εκπροσώπους του κοινοβουλίου. Αυτό που κάποτε ήταν η αρχή του σουλτάνου, ο οποίος κυβέρνησε μόνος του με την πολιτική και την εκκλησιαστική νομιμότητα, πέρασε στα χέρια των βουλευτών, οι οποίοι εκπροσωπούσαν την κυριαρχία του λαού.<br /><br /> Περισσότερο από κάθε άλλη μεταρρύθμιση, ο Νόμος για τη Θεμελιώδη Οργάνωση αντιπροσώπευε μια διαδρομή από τη δυναστική ηγεμονία στη σύγχρονη εποχή. Και ήταν αυτή η αλλαγή που διακυβεύθηκε στο δημοψήφισμα της Τουρκίας. Ένα μεγάλο μέρος της προσοχής στις εκλογές της Κυριακής επικεντρώθηκε στο γεγονός ότι ήταν ένα δημοψήφισμα σχετικά με την ισχύ της τουρκικής προεδρίας και τον πολωτικό πολιτικό που καταλαμβάνει αυτό το αξίωμα, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ωστόσο, ήταν στην πραγματικότητα πολύ περισσότερα.<br /> <br /> Είτε το κατάλαβαν είτε όχι, όταν οι Τούρκοι ψήφισαν "ναι" έδωσαν την εγγραφή αντίθεσή τους στον Νόμο για τη Θεμελιώδη Οργάνωση και την έκδοση της νεωτερικότητας που φαντάστηκε και εκπροσώπησε ο Ατατούρκ. Αν και η αντιπολίτευση συνεχίζει να αμφισβητεί την τελική ψηφοφορία, ο τουρκικός λαός φαίνεται να έδωσε στον Ερντογάν και το ΑΚΡ άδεια για να αναδιοργανώσει το τουρκικό κράτος και στη διαδικασία να ισοπεδώσει τις αξίες πάνω στις οποίες χτίστηκε. Παρότι η ήττα τους αποθάρρυνε, το έργο του Ερντογάν θα προκαλέσει σημαντική αντίσταση μεταξύ των διαφόρων στρατοπέδων του "όχι". Το προβλέψιμο αποτέλεσμα θα είναι η συνέχιση της κάθαρσης που έχει αρχίσει πολύ πριν το αποτυχημένο πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου, συμπεριλαμβανομένων περισσοτέρων συλλήψεων και της επιπλέον απονομιμοποίησης της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης του Ερντογάν. Όλα αυτά θα αποσταθεροποιήσουν περαιτέρω την τουρκική πολιτική.<br /> <br /> Οι Ισλαμιστές της Τουρκίας εδώ και καιρό τιμούσαν την οθωμανική περίοδο. Με αυτό τον τρόπο, εξέφρασαν σιωπηρά την ελαφρώς καλυμμένη περιφρόνηση για την Τουρκική Δημοκρατία. Για τον Νετσμετίν Ερμπακάν, ο οποίος ηγήθηκε του κινήματος από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ως την εμφάνιση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) τον Αύγουστο του 2001, η Δημοκρατία εκπροσωπεί την πολιτιστική αυταπάρνηση και την κατασταλτική εκκοσμίκευση στην υπηρεσία αυτού που πίστευε ότι ήταν κακοσχεδιασμένες ιδέες του Ατατούρκ, σχετικά με το ότι η χώρα θα μπορούσε να γίνει Δυτική και η Δύση να την αποδεχθεί. Αντίθετα, είδε τη φυσική θέση της Τουρκίας όχι στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, αλλά ως ηγέτιδα του μουσουλμανικού κόσμου, της οποίας οι εταίροι θα πρέπει να είναι το Πακιστάν, η Μαλαισία, η Αίγυπτος, το Ιράν και η Ινδονησία.<br /> Όταν οι προστατευόμενοι του Ερμπακάν -μεταξύ των οποίων ο Ερντογάν και ο πρώην πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ- μάλωσαν μαζί του και δημιούργησαν το ΑΚΡ, αποχωρίστηκαν την αντι-δυτική ρητορική της παλιάς φρουράς, δεσμεύτηκαν για την προώθηση της υποψηφιότητας της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και συνειδητά δημιούργησαν μια εικόνα του εαυτού τους ως το μουσουλμανικό ανάλογο των Χριστιανοδημοκρατών της Ευρώπης. Ακόμα κι έτσι, διατήρησαν τις παραδοσιακές ισλαμιστικές ιδέες για το ρόλο της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή και τον ευρύτερο μουσουλμανικό κόσμο.<br /> <br /> Οι στοχαστές εντός του ΑΚΡ - κυρίως ο πρώην πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου- έτρεφαν επιφυλάξεις σχετικά με τη συμβατότητα των δυτικών πολιτικών και κοινωνικών θεσμών με την κατά κύριο λόγο μουσουλμανική κοινωνία τους. Αλλά η ηγεσία του AKP ποτέ δεν ενήργησε βάσει αυτής της ιδέας, επιλέγοντας αντ' αυτού να υπονομεύσει τις πτυχές της κληρονομιάς του Ατατούρκ στο πλαίσιο της δημοκρατίας. Αυτό δεν ισχύει πλέον.<br /> Το ΑΚΡ και οι υποστηρικτές του "ναι" υποστηρίζουν ότι η κριτική στις συνταγματικές τροποποιήσεις ήταν άδικη. Επισημαίνουν ότι οι αλλαγές δεν υπονομεύουν το εκλεγμένο από το λαό κοινοβούλιο και τον πρόεδρο, καθώς και το ανεξάρτητο (τουλάχιστον επισήμως) δικαστικό σώμα. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά είναι επίσης μία εξαιρετικά περιορισμένη περιγραφή του πολιτικού συστήματος που οραματίζεται ο Ερντογάν. Αντίθετα, οι εξουσίες που θα προστεθούν στην εκτελεστική προεδρία είναι τεράστιες, όπως είναι η ικανότητα να διορίζει δικαστές χωρίς εμπλοκή του κοινοβουλίου, να επιβάλει διατάγματα με ισχύ νόμου, και να διαλύσει το κοινοβούλιο. Ο πρόεδρος θα έχει επίσης το αποκλειστικό δικαίωμα σε όλους τους διορισμούς της γραφειοκρατίας και θα ασκεί τον αποκλειστικό έλεγχο των ενόπλων δυνάμεων. Οι τροποποιήσεις καθιστούν περιττή την ανάγκη για τη θέση του πρωθυπουργού, η οποία θα πρέπει να καταργηθεί. Η Εθνοσυνέλευση δεν διατηρεί κάποια εποπτεία και νομοθετική εξουσία, αλλά αν ο πρόεδρος και η πλειοψηφία είναι από το ίδιο πολιτικό κόμμα, η δύναμη της Προεδρίας θα είναι χωρίς περιορισμούς.<br /> <br /> Με μαζικές ανισορροπίες και σχεδόν καθόλου ελέγχους στον αρχηγό του κράτους, ο οποίος θα πρέπει τώρα να είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης, οι συνταγματικές τροποποιήσεις καθιστούν το Νόμο για τη Θεμελιώδη Οργάνωση και όλες τις επόμενες προσπάθειες να μιμηθούν τις οργανωτικές αρχές ενός σύγχρονου κράτους αμφισβητήσιμες. Αποδεικνύεται ότι ο Ερντογάν, ο οποίος θα ασκεί εξουσία όπως κανένας άλλος τούρκος ηγέτης στο παρελθόν, από την εποχή των σουλτάνων, είναι στην πραγματικότητα νεο-οθωμανός.<br /> Η φιλοδοξία του Ερντογάν βοήθησε την Τουρκία να φτάσει σε αυτό το σημείο. Αλλά σε αντίθεση με την καρικατούρα ενός ανθρώπου που αναζητά εξουσία για χάρη της εξουσίας, ο Τούρκος ηγέτης έχει στην πραγματικότητα ένα όραμα για την μετατροπή της Τουρκίας στο οποίο η χώρα είναι πιο ευημερούσα, πιο ισχυρή και πιο μουσουλμανική, που σημαίνει συντηρητικές και θρησκευτικές αξίες θα διαμορφώσουν τη συμπεριφορά και τις προσδοκίες των Τούρκων, καθώς προχωρούν στην καθημερινότητά τους. Το πρόβλημα είναι ότι ο Ερντογάν είναι πεπεισμένος ότι αυτός είναι ο μόνος με τις πολιτικές ικανότητες, την ηθική πειθώ και το ανάστημα να το πραγματοποιήσει. Κατά συνέπεια, χρειάζεται να διοικήσει το κράτος και την πολιτική σκηνή με τρόπους που οι τούρκοι πρόεδροι, οι οποίοι υποτίθεται ότι είναι ουδέτεροι και παραδοσιακά αναμένεται να εκτελούν τις περιορισμένες αλλά σημαντικές εξουσίες τους, με εξουσίες που οι άλλοι ηγέτες δεν είχαν ποτέ. Επειδή όλες οι πολιτικές επιτυχίες του Ερντογάν, που σφυρηλατούσαν την "εκτελεστική προεδρία" που επιδιώκει, ήταν άχρηστες μέχρι τώρα.<br /> <br /> Τον Οκτώβριο του 2011, ανακοίνωσε ότι η Τουρκία θα έχει ένα νέο σύνταγμα μέσα σε ένα χρόνο. Μέχρι το 2013, η διακομματική κοινοβουλευτική επιτροπή που επιφορτίστηκε με την σύνταξη του νέου εγγράφου βρέθηκε σε αδιέξοδο, οπότε ο Ερντογάν παρουσίασε τις θέσεις του σε ένα Σύνταγμα που γράφτηκε από το ΑΚΡ. Για να το περάσει, ωστόσο, χρειαζόταν να ενισχυθεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του. Όταν, σε δύο γενικές εκλογές το 2015, δεν έλαβε τις 367 έδρες (από τις 550) που απαιτούνται για να γράψει και να επικυρώσει ένα σύνταγμα χωρίς τη συμβολή του λαού, ο πρόεδρος της Τουρκίας αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με τις συνταγματικές τροποποιήσεις και το δημοψήφισμα της Κυριακής.<br /> Για να ενισχύσει την υποστήριξη στην εκτελεστική προεδρία, ο Ερντογάν έθεσε το φάσμα της πολιτικής και οικονομικής αστάθειας της δεκαετίας του 1990 και των αρχών της δεκαετίας του 2000, όταν μια σειρά από κυβερνήσεις συνασπισμού αποδείχθηκαν αρκετά ανίκανες και διεφθαρμένες για να διαχειριστούν τις προκλήσεις της Τουρκίας. Πολλοί Τούρκοι δικαίως θεωρούν εκείνη την εποχή, μια εποχή χαμένων ευκαιριών και θα προτιμούσαν να μην επαναληφθεί. Το κύμα των τρομοκρατικών επιθέσεων από Κούρδους αντάρτες που σκότωσαν πολλούς μεταξύ του καλοκαιριού του 2015 και του τέλους του 2016 πρόσθεσαν έναν επείγοντα χαρακτήρα στο μήνυμα του Ερντογάν σχετικά με τη σοφία ενός αμιγώς προεδρικού συστήματος.<br /> <br /> Ο αυταρχικός πρόεδρος της Τουρκίας προσπάθησε επίσης να καθαρίσει το πεδίο από πραγματικούς και θεωρητικούς αντιπάλους, με την καθοδήγηση και την εμβάθυνση του αυταρχισμού της Τουρκίας. Το σύστημα γραφειοκρατίας έχει εκκαθαριστεί, μια διαδικασία που ξεκίνησε πριν ακόμα από το αποτυχημένο πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου, το κίνημα του Γκιουλέν έχει διαλυθεί, οι δημοσιογράφοι έχουν σιωπήσει περνώντας χρόνο στη φυλακή και δεχόμενοι απειλές για τη ζωή τους και οι υπερασπιστές της εκστρατείας του "όχι" έχουν διωχθεί. Για να χτίσει την υποστήριξη στο "ναι", ο Ερντογάν εκμεταλλεύθηκε το εθνικιστικό συναίσθημα και κατασκεύασε κρίσεις με τις ολλανδικές και γερμανικές κυβερνήσεις σχετικά με τις φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις στις χώρες τους.<br /> Δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Ερντογάν αφαίρεσε όλα τα εμπόδια για την άσκηση των συνταγματικών τροποποιήσεων. Εξάλλου, αλλάζουν την οργάνωση του τουρκικού κράτους με θεμελιώδεις τρόπους και στη διαδικασία καταργούν τους ελέγχους και τις ισορροπίες στο σύστημα. Κατ' αρχάς, οι εν λόγω περιορισμοί στην εκτελεστική εξουσία δεν ήταν ποτέ ισχυροί και ο Ερντογάν ήδη τους απείλησε στην πράξη. Τώρα, ο ίδιος επιδιώκει να νομιμοποιήσει αυτή την αλλαγή με συνταγματικές αρχές. Γιατί;<br /> Εκτός από το γεγονός ότι οι αυταρχικοί θέλουν να τοποθετούν τις μη δημοκρατικές πρακτικές τους σε νομικά συστήματα, έτσι ώστε να μπορούν να διεκδικήσουν ένα "κράτος δικαίου", ο Ερντογάν χρειάζεται και την νομική κάλυψη για να ακολουθήσει την ευρύτερη μετασχηματιστική ατζέντα του. Και ο μόνος τρόπος που φαίνεται ότι μπορεί να το επιτύχει αυτό είναι κάνοντας τον εαυτό του κάτι που μοιάζει με σουλτάνο.<br /> <br /> Ο Ερντογάν είναι ένας αυταρχικός, όπως εκείνοι που συναντάμε σε όλο τον κόσμο. Αλλά εμπνέεται επίσης από την οθωμανική ιστορία, και υπάρχουν πτυχές της διακυβέρνησής του που θυμίζουν αυτή την εποχή. Καθώς ο πρόεδρος της Τουρκίας έχει φτάσει να βασίζεται σε μία ολοένα και μικρότερη ομάδα συμβούλων, συμπεριλαμβανομένων και των μελών της οικογένειάς του, το Λευκό Παλάτι - το προεδρικό μέγαρο στην Άγκυρα το οποίο έχτισε σε γη που κάποτε ανήκε στον Ατατούρκ- κατέληξε να μοιάζει, όχι μόνο σε μεγαλείο, στα παλάτια των Οθωμανών σουλτάνων.<br /> <br /> Ωστόσο, η προσπάθειά του να εξασφαλίσει την εκτελεστική προεδρία πηγαίνει πολύ βαθύτερα. Ο Ερντογάν θέλει να γκρεμίσει την δημοκρατία, επειδή τόσο ο ίδιος όσο και οι άνθρωποι που εκπροσωπεί έχουν υποφέρει στα χέρια εκείνων που την οδήγησαν σε αυτή και την υπερασπίστηκαν. Θα ήταν ανέφικτο και αδύνατο να δημιουργήσει εκ νέου τις διοικητικές δομές του οθωμανικού κράτους, αλλά στην τουρκικο-ισλαμική φαντασία, η εποχή των Οθωμανών δεν ήταν μόνο η αποθέωση του τουρκικού πολιτισμού και η δύναμη, αλλά και μια ανεκτική και προοδευτική εποχή. Για τη βάση των ψηφοφόρων του Ερντογάν, ιδίως, η εποχή του ΑΚΡ ήταν μια χρυσή εποχή, μια σύγχρονη εποχή ανάλογη με αυτή του κατασκευασμένου παρελθόντος. Αυτοί οι κυρίως ευσεβείς Τούρκοι της μεσαίας τάξης απολαμβάνουν προσωπικές και πολιτικές ελευθερίες που κάποτε τους τις αρνήθηκαν. Απολαμβάνουν, επίσης, ανοδική οικονομική και κοινωνική κινητικότητα. Χορηγώντας στον Ερντογάν την πολυπόθητη εκτελεστική προεδρία, προσβλέπουν σε ακόμη μεγαλύτερα επιτεύγματα. Φυσικά, υπάρχουν και τα εκατομμύρια των Τούρκων που ψήφισαν "όχι" και φοβούνται την εδραίωση του αυταρχισμού και που θεωρούν ότι το κράτος και οι κεμαλικές ιδέες που αντιπροσωπεύει είναι ιερές και απαραβίαστες.<br /><br /> Η Τουρκική Δημοκρατία έχει αναμφισβήτητα μια περίπλοκη ιστορία. Πρόκειται για ένα τεράστιο επίτευγμα. Σε διάστημα σχεδόν ενός αιώνα, ένα μεγάλο μέρος της αγροτικής κοινωνίας που είχε καταστραφεί από τον πόλεμο μετατράπηκε σε μια ευημερούσα δύναμη που ασκεί επιρροή στη δική της περιοχή και όχι μόνο. Την ίδια στιγμή, η ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας υπήρξε επίσης αντιδημοκρατική, κατασταλτική και μερικές φορές βίαιη. Έτσι, είναι απολύτως κατανοητό πολιτικά ο Ερντογάν να θέλει να αλλάξει την Τουρκία ενδυναμώνοντας την προεδρία και με αυτόν τον τρόπο να κλείνει το ενδεχόμενο μια για πάντα ότι άνθρωποι σαν αυτόν θα είναι θύματα της δημοκρατίας.<br /> <br /> Τελικά, ο Ερντογάν απλά αντικαθιστά μία μορφή αυταρχισμού με μία άλλη. Ο Νόμος για τη Θεμελιώδη Οργάνωση και η δημοκρατία που ακολούθησε ήταν εκφράσεις της νεωτερικότητας. Η Τουρκική Δημοκρατία υπήρξε πάντα ατελής, αλλά περιείχε πάντα την προσδοκία ότι -ενάντια στο σκηνικό των αρχών στις οποίες διαδοχικά συντάγματα απαίτησαν πίστη- θα μπορούσε να γίνει μια δημοκρατία. Η νέα Τουρκία του Ερντογάν έδωσε τέλος σε αυτήν την προοπτική.<div> <br /><a href="http://www.geopolitics.com.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Foreign Policy: «Αναπαύσου εν ειρήνη Τουρκία, 1921-2017»

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν κέρδισε μόνο το συνταγματικό δημοψήφισμα: έκλεισε οριστικά το κεφάλαιο της σύγχρονης ιστορίας της χώρας του, ...

Διαβάστε την συνέχεια

Επιβεβαιώνεται η λυκοφιλία στις ρωσοτουρκικές σχέσεις

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhYcXGv1LspKSYjMz1kA58p8mZBUxn5ZLGEJ1qcPGs-K3972PFyMAymwkKDq9YNoW099Z5aayGQ-xmne5tZuav7O1aU5YRaJEVtxiohOEt0vP-MoAXK-FbBFyRPl52leifq0qDTEVa6LkkR/s1600/%25CE%2595%25CF%2580%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25B5%25CE%25B2%25CE%25B1%25CE%25B9%25CF%258E%25CE%25BD%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B7+%25CE%25BB%25CF%2585%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2586%25CE%25B9%25CE%25BB%25CE%25AF%25CE%25B1+%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B9%25CF%2582+%25CF%2581%25CF%2589%25CF%2583%25CE%25BF%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AD%25CF%2582+%25CF%2583%25CF%2587%25CE%25AD%25CF%2583%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2582.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="330" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhYcXGv1LspKSYjMz1kA58p8mZBUxn5ZLGEJ1qcPGs-K3972PFyMAymwkKDq9YNoW099Z5aayGQ-xmne5tZuav7O1aU5YRaJEVtxiohOEt0vP-MoAXK-FbBFyRPl52leifq0qDTEVa6LkkR/s640/%25CE%2595%25CF%2580%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25B5%25CE%25B2%25CE%25B1%25CE%25B9%25CF%258E%25CE%25BD%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B7+%25CE%25BB%25CF%2585%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2586%25CE%25B9%25CE%25BB%25CE%25AF%25CE%25B1+%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B9%25CF%2582+%25CF%2581%25CF%2589%25CF%2583%25CE%25BF%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AD%25CF%2582+%25CF%2583%25CF%2587%25CE%25AD%25CF%2583%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2582.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Είναι σαφές πώς ούτε οι Ρώσοι ούτε οι Τούρκοι σχεδιάζουν για μακρόχρονη φιλία, καθώς οι σφαίρες επιρροής βρίσκονται πάντα σε ισχύ.<br /><br /> Είναι βέβαιο πως ο κάθε θεατής των μεταβολών στις ρωσοτουρκικές σχέσεις δεν προφταίνει να μετρά τις μεταβολές τους, οι οποίες σημειώνονται με ταχύτατους ρυθμούς. Τις διακηρύξεις φιλίας και συνεργασίας διαδέχονται η αμφιβολία και η ψυχρότητα.<br /><br />Η μόνη διαφορά στις εναλλαγές θέρμης και ψύχους είναι μόνον ως προς την ταχύτητα των μεταβολών. Ως προς την ουσία, είναι σαφές πως ούτε οι Ρώσοι ούτε οι Τούρκοι σχεδιάζουν για μακρόχρονη, φιλία, όχι μόνον επειδή δεν εμπιστεύεται ο ένας τον άλλον, αλλά φαίνεται πως οι σφαίρες επιρροής βρίσκονται πάντα σε ισχύ, με τις ΗΠΑ φυσικά να έχουν τον πρώτο λόγο.<br /><br />Όπως συμβαίνει και με την Ελλάδα, η Τουρκία και να θέλει δεν θα αφεθεί έξω από το δυτικό στρατόπεδο. Η γεωστρατηγική της θέση, είναι τόσο χρήσιμη για την Δύση, ώστε αν όντως επιθυμεί να διαρρήξει οριστικώς την σχέση της με τους Δυτικούς, υπάρχουν πολλοί τρόποι -τους οποίους γνωρίσαμε καλά κατά τα τελευταία χρόνια- που δεν θα της το επιτρέψουν.<br /><br />Βεβαίως, η Ρωσία δεν το αγνοεί αυτό, αλλά και την παραμικρή ψύχρανση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων θα την εκμεταλλευτεί. Τα οικονομικά συμφέροντα -αποκλειομένων των γεωπολιτικών- είναι μεγάλα, και για τις δύο χώρες, μόνον που ο Ερντογάν ελάχιστα ενδιαφέρεται για την οικονομική ζημία που υφίσταται η χώρα του.<br /><br />Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές -κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί σε λίγες ώρες- οι ρωσοτουρκικές σχέσεις είναι πάλι τεταμένες, με την Τουρκία να σπεύδει να υποστηρίξει τον αμερικανικό βομβαρδισμό του συριακού αεροδρομίου, θεωρώντας πως πρέπει να υπάρξει ενεργότερη συμμετοχή των ΗΠΑ στην αντιμετώπιση του Άσαντ (για τζιχαντιστές, ούτε λέξη). Γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις όποιες συνεννοήσεις με τους Ρώσους, μόλις διέρρευσε ότι οι ΗΠΑ εξετάζουν στρατιωτικές επιλογές για το μέτωπο της Συρίας, λόγω της επίθεσης με χημικά την οποία καταλογίζουν στις δυνάμεις του Άσαντ, ο Ερντογάν έσπευσε να δηλώσει ότι η χώρα του θα τις στηρίξει, αναφέροντας μάλιστα ότι ελπίζει οι Αμερικανοί να μη μείνουν ξανά στα λόγια.<br /><br />Είναι βέβαιο ότι οι αναφορές αυτές έχουν προκαλέσει οργή στη Μόσχα και πρόκειται για ένα περιστατικό που έρχεται να προστεθεί στους δασμούς σε κομβικά ρωσικά προϊόντα στην τουρκική αγορά και τη σύγκρουση των δυο μερών με αντικείμενο τους Κούρδους στη βόρεια Συρία. Φαίνεται πως ξεκίνησαν και έμμεσα αντίποινα της Ρωσίας κατά της Τουρκίας.<br /><br />Οι ρωσικές αεροπορικές εταιρείες έλαβαν έγγραφη προειδοποίηση από την Ρωσική Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας για το ενδεχόμενο να ανασταλούν οι πτήσεις τσάρτερ που πραγματοποιούν ρωσικές αεροπορικές με προορισμό την Τουρκία, μεταδίδει το ρωσικό πρακτορείο Tass επικαλούμενο πηγή προσκείμενη στην διοίκηση αεροπορικής εταιρείας. Οι τουριστικοί πράκτορες, αξιολογούν την επιστολή της ρωσικής Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, ως προειδοποίηση για αποφυγή προβλημάτων με τις ταραχές στο εσωτερικό της Τουρκίας.<br /><br />Θυμίζω, πως η Τουρκία προηγουμένως, είχε εφαρμόσει κι αυτή αντίποινα στην συνεχιζόμενη υποστήριξη των Ρώσων της Συρίας, τους οποίους όμως υποστηρίζουν και οι Αμερικανοί, αλλά προς αυτούς δεν χωρούν αντίποινα παρά μόνον φραστικές πομφόλυγες. Απέκλεισε τα σιτηρά των Ρώσων από την τουρκική αγορά. Η Τουρκία, απρόσμενα, αποφάσισε να εξαιρέσει τα ρωσικά σιτηρά από τον κατάλογο των εισαγωγών άνευ δασμών, γεγονός που δημιούργησε προβλήματα στις ρωσικές εξαγωγές σιτηρών, καθώς η Τουρκία είναι ο δεύτερος μετά την Αίγυπτο μεγαλύτερος εισαγωγέας ρωσικών σιτηρών.<br /><br />Αξίζει να σημειώσω την ύπαρξη μιας ρωσικής αφίσας που ειρωνεύεται τους Τούρκους, αναρτημένη στην Πρεσβεία της Άγκυρας, αλλά και σε tweet της ρωσικής Πρεσβείας. Όλως τυχαίως, η αφίσα απεικονίζει έναν Ρώσο στρατιώτη να γελά ενώ κάθεται πάνω σε ένα τύμπανο, που πήρε από έναν μικροσκοπικό Τούρκο στρατιώτη. Εμφανής αφορμή για να υπενθυμίσει η ρωσική Πρεσβεία αυτή τη στιγμή τα 100 χρόνια από τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.<br /> <br /> <a href="http://voria.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Επιβεβαιώνεται η λυκοφιλία στις ρωσοτουρκικές σχέσεις

Είναι σαφές πώς ούτε οι Ρώσοι ούτε οι Τούρκοι σχεδιάζουν για μακρόχρονη φιλία, καθώς οι σφαίρες επιρροής βρίσκονται πάντα σε ισχύ. ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα πρέπει να παίξει ρόλο σήμερα στην ΠΓΔΜ…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgyq59eP0dhteLpkQGooSdj1l4F5qtzkInwag35qlMaocmweIaCy-1xyEanHgyROPkTa4PguXQQHFlr19hRbRdk7Grwnd8z6UhWBq_tXj-wMwnBApzXlFA_71H0DOKU0jTyE_gOB0ejyd1K/s1600/%25CE%2597+%25CE%2595%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25AC%25CE%25B4%25CE%25B1+%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25AD%25CF%2580%25CE%25B5%25CE%25B9+%25CE%25BD%25CE%25B1+%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25AF%25CE%25BE%25CE%25B5%25CE%25B9+%25CF%2581%25CF%258C%25CE%25BB%25CE%25BF+%25CF%2583%25CE%25AE%25CE%25BC%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B1+%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%25A0%25CE%2593%25CE%2594%25CE%259C%25E2%2580%25A6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="334" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgyq59eP0dhteLpkQGooSdj1l4F5qtzkInwag35qlMaocmweIaCy-1xyEanHgyROPkTa4PguXQQHFlr19hRbRdk7Grwnd8z6UhWBq_tXj-wMwnBApzXlFA_71H0DOKU0jTyE_gOB0ejyd1K/s640/%25CE%2597+%25CE%2595%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25AC%25CE%25B4%25CE%25B1+%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25AD%25CF%2580%25CE%25B5%25CE%25B9+%25CE%25BD%25CE%25B1+%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25AF%25CE%25BE%25CE%25B5%25CE%25B9+%25CF%2581%25CF%258C%25CE%25BB%25CE%25BF+%25CF%2583%25CE%25AE%25CE%25BC%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B1+%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%25A0%25CE%2593%25CE%2594%25CE%259C%25E2%2580%25A6.jpg" width="640" /></a></div> <br />Στην Τουρκία υπάρχει ο όρος «ο φίλος της μαύρης ημέρας». Πρόκειται για εκείνον που την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής σου (τη μαύρη σου ημέρα) θα σου συμπαρασταθεί και θα σε στηρίξει. Η ΠΓΔΜ, το γειτονικό μας κράτος, περνά αυτή την περίοδο τη δική της μαύρη ημέρα.<br /><br />Γράφει ο <b>Άγγελος Μ. Συρίγος*</b><br />ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ<br /><br />Οι σχέσεις Ελλάδος-ΠΓΔΜ ξεκίνησαν άσχημα από την αρχή. Από τη φύση του το νέο κράτος έφερε μέσα του τον αλυτρωτισμό που στόχευε στα εδάφη της ιστορικής Μακεδονίας. Ο συμβιβασμός που επετεύχθη διά της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995, αποκατέστησε τις διμερείς σχέσεις και περιόρισε την επίσημη έκφραση του αλυτρωτισμού. Στην πράξη, όμως, λειτούργησε ως οριστική συμφωνία, καθότι η Ελλάδα είχε παραδώσει όλα τα όπλα που διέθετε για να πιέσει τα Σκόπια να αποδεχθούν λύση στο θέμα του ονόματος.<br /><br />Ακολούθησε μια περίοδος ανθηρών οικονομικών σχέσεων. Έκτοτε η Ελλάδα είναι ο κορυφαίος εμπορικός εταίρος της γειτονικής χώρας. Η οικονομική εξάρτηση της ΠΓΔΜ από την Ελλάδα δεν επέτρεψε στην τελευταία να πείσει (πολλώ δε μάλλον να πειθαναγκάσει) την ηγεσία των Σκοπίων να αλλάξει τη στάση της στο θέμα της ονομασίας. Αντιθέτως, επί πρωθυπουργίας Γκρούεφσκι (2006-2016) η χώρα διολίσθησε στην παράνοια του σφετερισμού περιόδων της ελληνικής Ιστορίας για τη δημιουργία ενός τεχνητού ένδοξου παρελθόντος.<br /><br />Εδώ και τρία χρόνια η χώρα βρίσκεται σε περιδίνηση. Ξεκίνησε ως πολιτική κρίση με τον αυταρχισμό της περιόδου Γκρούεφσκι. Τείνει να εξελιχθεί σε υπαρξιακή κρίση του κράτους λόγω της αρνήσεως του Σλαβομακεδόνα προέδρου Ιβανόφ να επιτρέψει στην αντιπολίτευση να σχηματίσει κυβέρνηση.<br /><br />Ο λόγος είναι ότι στον υπό εκκόλαψη κυβερνητικό σχηματισμό γύρω από την αντιπολίτευση, συμμετέχουν και τα αλβανικά κόμματα της χώρας. Με την καθοδήγηση του Αλβανού πρωθυπουργού Εντι Ράμα, έχουν υιοθετήσει από τον Δεκέμβριο του 2016 τη λεγόμενη «αλβανική πλατφόρμα» που στοχεύει, μεταξύ άλλων, να καταστήσει την αλβανική δεύτερη επίσημη γλώσσα της χώρας.<br /><br />Αυτό φέρνει στην επιφάνεια το μακροπρόθεσμο πρόβλημα των δυτικών Βαλκανίων: τον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό. Από την επέμβαση του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο το 1999 και εντεύθεν οι Αλβανοί ζουν τον θρίαμβο του εθνικισμού τους. Τείνουν να πραγματώσουν το όνειρο των δυόμισι Αλβανιών (Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο και οι δυτικές περιοχές της ΠΓΔΜ).<br /><br />Ο επιθετικός τρόπος που το επιδιώκουν και η παράλληλη σύγκρουσή τους με τον επίσης επιθετικό (αλλά ταπεινωμένο) σερβικό εθνικισμό, δυναμιτίζουν τη σταθερότητα στην περιοχή. Το σημείο αποσταθεροποιήσεως δείχνει πλέον ότι θα είναι η ΠΓΔΜ. Το χειρότερο είναι ότι στη διαμάχη εμπλέκονται ευθέως Ρωσία και Ε.Ε. με εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις.<br /><br />Έως σήμερα το θέμα των σχέσεων Ελλάδος-ΠΓΔΜ είχε δύο διαστάσεις. Σε πρώτο επίπεδο είναι ένα κράτος που μας δυσκόλεψε πολύ στις διεθνείς σχέσεις και μας στέρησε πολύτιμες δυνάμεις από άλλα διπλωματικά μέτωπα, με κύριο αυτό των ελληνοτουρκικών. Σε ένα δεύτερο επίπεδο όλη αυτή η ιστορία κατέστησε την Ελλάδα μέρος της βαλκανικής κρίσεως.<br /><br />Τα πράγματα τώρα αλλάζουν. Περαιτέρω αποσταθεροποίηση των Σκοπίων οδηγεί στη διάλυσή τους και σε αποσταθεροποίηση όλων των Βαλκανίων. Κάτι τέτοιο θα φέρει τις ταραχές και τον πόλεμο στην πόρτα μας. Επιπλέον, η Ελλάδα ενδιαφέρεται για την ύπαρξη της ΠΓΔΜ διότι με αυτό τον τρόπο εμποδίζεται η δημιουργία μεγάλης Βουλγαρίας και μεγάλης Αλβανίας, που θα σπεύσουν να καλύψουν το κενό που θα δημιουργηθεί σε περίπτωση διαλύσεως της ΠΓΔΜ.<br /><br />Ειδικώς με τη Βουλγαρία έχουμε εδώ και 40 χρόνια εξαιρετικές σχέσεις παρά την επί αιώνες αιματοχυσία των δύο λαών μας. Ας μη θεωρούμε βέβαιον ότι θα συνεχιστούν οι καλές σχέσεις εάν η Βουλγαρία βρεθεί να γειτνιάζει με τις ευαίσθητες εθνικά περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας.<br /><br />Η ΠΓΔΜ βιώνει τη δική της «μαύρη ημέρα». Η Ελλάδα πρέπει να φερθεί ως ο φίλος που θα τη στηρίξει για τη συνέχιση της αυτόνομης υπάρξεώς της. Άλλωστε, είμαστε το μοναδικό κράτος με το οποίο συνορεύει που δεν έχουμε εδαφικές βλέψεις. Πρέπει να μεσολαβήσουμε για να βρεθεί πολιτική λύση. <br /><br />Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, ως η πλέον σταθερή χώρα της περιοχής, οφείλουμε να έχουμε και επιχειρήματα και ιδέες για την εικόνα των νέων Βαλκανίων. Μόνον έτσι μπορούμε να διατηρήσουμε την ειρήνη στα Βαλκάνια και να ξαναχτίσουμε σε βάθος χρόνου την αξιοπιστία μας.<br /><br /><b><i>* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.</i></b><div> <b><i><br /></i></b><a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή </a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Η Ελλάδα πρέπει να παίξει ρόλο σήμερα στην ΠΓΔΜ…

Στην Τουρκία υπάρχει ο όρος «ο φίλος της μαύρης ημέρας». Πρόκειται για εκείνον που την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής σου (τη μαύρη σου ημέρα...

Διαβάστε την συνέχεια