Υπάρχει άραγε αθέατη αιτία στην αναβολή του ΚΥΣΕΑ για τον “Θόλο”;

«Αλλαγή πλάνων» σας γράφαμε αγαπημένοι μας αναγνώστες σε χθεσινή ανάρτηση, με την οποία επικαιροποιούσαμε το ρεπορτάζ, που αρχικά ήθελε τη σύγκληση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ) στις 6 Ιουλίου για να δοθεί το πράσινο φως για τη συμβασιοποίηση του περιβόητου «θόλου», αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής προστασίας! Όπως αναφέραμε η νέα ημερομηνία είναι η 23η Ιουλίου, με δυνατότητα όμως επίσπευσης.

Τι συνέβη λοιπόν ξανά, εντός ελάχιστων ωρών και μάλλον αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι ίσως συναντηθούν νωρίτερα οι συμμετέχοντες στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (ΚΥΣΕΑ), να αποφασίσουν και εν συνεχεία να ακολουθήσουν οι υπογραφές εντός 15θημέρου; Με τις υπογραφές να… συμπίπτουν με τα «μπάνια του λαού», όπως χαρακτηριστικά γράψαμε χθες;

Με βεβαιότητα δεν μπορεί πλέον να εκφράζεται κανείς, πέραν όσων συμμετέχουν άμεσα στη διαδικασία. Όμως, τις τελευταίες ώρες ψιθυρίζεται, πως ούτε οι νομικής φύσεως διαδικασίες, ούτε το έργο που θα αναληφθεί από την εγχώρια βιομηχανία, αποτελούν την αιτία του ετεροχρονισμού της συνεδρίασης του ΚΥΣΕΑ. Το εμπόδιο είναι το… διπλωματικό δαιμόνιο των Ελλήνων. Δε γνωρίζουμε εάν η αρχική σκέψη προέκυψε από Κυριάκο, από Γεώργιο, από Νικόλαο-Γεώργιο, από Αθανάσιο (Θάνο), ή από Αλεξάνδρα, όμως η σχετική φημολογία θέλει να εγέρθηκε θέμα «timing» (χρονικής συγκυρίας) των υπογραφών!

Προφανώς και θα έχουν «ξινίσει» πολλά μούτρα στη χώρα του αντισυμβαλλόμενου που δε μασάει και πολύ τέτοια «χαϊδέματα», καθότι θεωρεί πως στέλνουν λάθος μηνύματα στην απέναντι πλευρά… Μιλούν βλέπετε καλύτερα από άλλους τη γλώσσα της αποτροπής (deterrence). Αναφορά στον αντισυμβαλλόμενο γίνεται, καθότι «διακρατική» -έστω αλά Γκρέκα- η συνεργασία που θα μας εξασφαλίσει «Θόλο». Ένας θόλος που για να δουλέψει αποτελεσματικά, δεν μπορεί να μη στηρίζεται και στη λογική της αποτροπής.

Όμως εμείς εδώ στην Ελλάδα, έχουμε ευαισθησίες και δεν θέλουμε να ερεθίζουμε τα αντανακλαστικά του αγαπημένου μας Τούρκου γείτονα. Άλλοι ισχυρίζονται ότι η ευαισθησία αφορά κυρίως τον μεγάλο υπερατλαντικό φίλο και σύμμαχο, ιδίως την εποχή Τραμπ. Μικρή σημασία έχει.

Αυτό που έχει όμως σημασία, είναι ότι φέρονται να επικράτησαν σκέψεις που ανησύχησαν στο πώς θα φαινόταν μια Ελλάδα που αποφασίζει για τον «θόλο» (σ.σ. καλά, οι ίδιοι δεν τα αποκαλούν αυτά τα οπλικά συστήματα ως «αμυντικά»;), ενώ στην Άγκυρα θα διεξάγεται η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ, παρουσία του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος κατά δήλωση θα μεταβεί για να τιμήσει τον Τούρκο φίλο του. Αλλιώς δεν θα πήγαινε. Ο ίδιος το είπε.

Εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες

Ή μήπως κάποιος, κατά τα άλλα αντρειωμένος στο εσωτερικό, σκέφτηκε ότι καλύτερα να μη βρει μπροστά του τίποτε κακοτοπιές που ίσως δημιουργήσουν απρόβλεπτες καταστάσεις. Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Όπως και ο Τούρκος «πουλάει» στο πόπολο την επιρροή του στα παγκόσμια κέντρα λήψης αποφάσεων, καθώς επίκεινται διαδικασίες επανεκλογής της… δικτατορίας του, έτσι και ο Έλληνας, που επίσης έχει μπροστά του εκλογές, δεν είναι κορόιδο!

Άσε που πολλοί βλέπουν ήδη το πρώτο βήμα που θα δώσει την εντύπωση πως φέρνει Ελλάδα και Τουρκία πιο κοντά. Με τον Τραμπ στη μέση να αποθεώνει τους δυο, εκ δεξιών κι εξ ευωνύμων να παρακολουθούν, αποκαλώντας τους «great leaders», στην προσπάθεια να πείσει τους Αμερικανούς πολίτες, ότι καταγάγει άλλη μια περιφανή νίκη στο παγκόσμιο στερέωμα. Καθότι κι αυτός δύσκολες εκλογές έχει μπροστά του.

Τούτων λεχθέντων, τι άλλο να πει κανείς, πέραν της υπογράμμισης της ανάγκης ταχύτατης θεσμοθέτησης βραβείου που θα αφορά τις επιδόσεις μας στη διπλωματία; Και για να γίνει κατανοητό το επιχείρημα, προτείνουμε να ονομαστεί είτε «Βραβείον Μέτερνιχ» είτε «Βραβείον Ταλεϊράνδου». ΟΚ, υπάρχουν κι ένα δυο ακόμα προτάσεις. Μην τις καταθέσουμε όμως όλες εμείς…

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.