Σε μια συγκυρία όπου οι γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο παραμένουν ρευστές, η Αθήνα φιλοξενεί σήμερα Δευτέρα τον τρίτο γύρο των τεχνικών συνομιλιών μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης. Αντικείμενο παραμένει, θεωρητικά τουλάχιστον, η οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και της υφαλοκρηπίδας.
Από πλευράς της ελληνικής κυβέρνησης, η διαδικασία προβάλλεται ως μια διπλωματική κίνηση υψηλής στρατηγικής σημασίας για τη θωράκιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ωστόσο, αναλύοντας τις τοποθετήσεις διπλωματικών κύκλων, αντιλαμβάνεται κανείς πως ο πήχης έχει τεθεί με άκρως ρεαλιστικούς όρους. Το γεγονός ότι, μετά τις συναντήσεις σε Αθήνα και Τρίπολη, οι δύο πλευρές εξακολουθούν απλώς να συζητούν, μεταφράζεται ήδη ως «σημαντική εθνική επιτυχία». Στη διεθνή διπλωματία, βέβαια, όταν η τελική συμφωνία φαντάζει μακρινή, η ίδια η διατήρηση του διαλόγου συχνά βαφτίζεται αυτοσκοπός.
Το Διεθνές Δίκαιο και ο «ελέφαντας» του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου
Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, η ελληνική στάση περιγράφεται ως αταλάντευτη, με αποκλειστικό γνώμονα τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) και την πλήρη επήρεια των νησιών. Πρόκειται για μια νομικά άρτια και αναμενόμενη εθνική γραμμή.
Την ίδια στιγμή, όμως, η πραγματικότητα επιβάλλει τις δικές της συνθήκες. Η ελληνική διπλωματία μπορεί να υπογραμμίζει σε κάθε τόνο πως το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 είναι νομικά ανυπόστατο, ωστόσο η παρουσία του ρίχνει βαριά σκιά στις συνομιλίες. Η λιβυκή αντιπροσωπεία προέρχεται από ένα περιβάλλον μακροχρόνιας ζύμωσης με την τουρκική εξωτερική πολιτική. Η Τρίπολη επιχειρεί να ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στις απαιτήσεις της Αθήνας και τις δεσμεύσεις της προς την Άγκυρα, καθιστώντας την αποσύνδεση των δύο ζητημάτων μια εξαιρετικά αισιόδοξη ελληνική επιδίωξη.
Αναζητώντας συνομιλητή σε ένα κατακερματισμένο κράτος
Το πιο δυσεπίλυτο πρόβλημα, ωστόσο, δεν εδράζεται στους χάρτες των τεχνοκρατών, αλλά στο εσωτερικό της ίδιας της Λιβύης. Οποιαδήποτε τεχνική πρόοδος και αν επιτευχθεί στα γραφεία της Αθήνας, προσκρούει στη σκληρή γεωπολιτική πραγματικότητα. Η Λιβύη στερείται ενιαίας κρατικής οντότητας.
Το ρήγμα ανάμεσα στη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Τρίπολης και την ισχυρή παράταξη της Ανατολικής Λιβύης υπό τον στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ παραμένει αγεφύρωτο. Ακόμα και αν οι επιτροπές καταλήξουν αύριο σε κοινό κείμενο, το ερώτημα του ποιος διαθέτει τη νομιμοποίηση και την πολιτική ισχύ να το επικυρώσει μένει αναπάντητο. Υπό αυτό το πρίσμα, οι τρέχουσες συνομιλίες μοιάζουν περισσότερο με μια απαραίτητη προπαρασκευαστική άσκηση επί χάρτου, παρά με το προοίμιο μιας άμεσης γεωπολιτικής ανατροπής.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου