Βασιλης Διαμαντακος
Μετά το Ιράν, ο Λευκός Οίκος αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων επεμβάσεων σε Κούβα και Λατινική Αμερική, ενώ η τεχνητή νοημοσύνη εισέρχεται στο πεδίο της εθνικής ασφάλειας.
Η συνέντευξη του Ντόναλντ Τραμπ στο «The Axios Show» δεν ήταν απλώς μία ακόμη προεδρική παρέμβαση. Ήταν μια επίδειξη πολιτικής αυτοπεποίθησης, στρατηγικής ισχύος και γεωπολιτικής φιλοδοξίας που αποκαλύπτει πώς αντιλαμβάνεται ο ίδιος τον ρόλο του στον μεταπολεμικό κόσμο που διαμορφώνεται μετά την κρίση με το Ιράν.
Το πλέον χαρακτηριστικό σημείο ήταν η φράση του:
«Δεν υπάρχουν όρια» («There are no limits»).
Μια δήλωση που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην Ουάσιγκτον, καθώς ερμηνεύεται από αναλυτές ως η πιο ξεκάθαρη έκφραση της θεωρίας του «ισχυρού ηγέτη» που κυριαρχεί πάνω σε θεσμούς, συμμαχίες και παραδοσιακούς περιορισμούς της αμερικανικής εξουσίας.
Το Ιράν και ο φόβος μιας παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης
Ο Αμερικανός πρόεδρος υποστήριξε ότι η συμφωνία που οδήγησε στον τερματισμό του πολέμου με το Ιράν απέτρεψε ένα σενάριο παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η συνέχιση της σύγκρουσης θα μπορούσε να εκτοξεύσει τις τιμές της ενέργειας, να παραλύσει το παγκόσμιο εμπόριο και να προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις στις χρηματοπιστωτικές αγορές.
«Αυτό είναι το είδος της κρίσης που θα μπορούσε να προκαλέσει παγκόσμια ύφεση», δήλωσε, επιχειρώντας να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον ηγέτη που απέτρεψε μια νέα διεθνή οικονομική καταστροφή.
Η αφήγηση αυτή ενισχύει το προφίλ του ως «διαπραγματευτή της ειρήνης», παρότι πολλοί επικριτές επισημαίνουν ότι ο ίδιος είχε προηγουμένως υιοθετήσει ιδιαίτερα επιθετική στάση απέναντι στην Τεχεράνη.
Κούβα: Το επόμενο γεωπολιτικό μέτωπο;
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον προκάλεσαν οι αναφορές του στην Κούβα.
Ερωτηθείς αν ένα μοντέλο παρέμβασης παρόμοιο με αυτό που εφαρμόστηκε στη Βενεζουέλα θα μπορούσε να επαναληφθεί στην Αβάνα, ο Τραμπ απάντησε:
«Είναι πιθανό. Αυτά τα μέρη είναι πολύ κοντά. Η Βενεζουέλα είναι σχετικά κοντά και η Κούβα είναι ένα άλμα πιο πέρα.»
Η δήλωση ερμηνεύεται ως έμμεση προειδοποίηση προς το καθεστώς της Κούβας, αλλά και ως μήνυμα προς τη Λατινική Αμερική ότι η Ουάσιγκτον επαναφέρει δυναμικά το δόγμα επιρροής της στην περιοχή.
Διπλωματικές πηγές εκτιμούν ότι η αναφορά δεν ήταν τυχαία. Αντιθέτως, εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική ανάκτησης αμερικανικού ελέγχου στο δυτικό ημισφαίριο, σε μια περίοδο όπου η Κίνα και η Ρωσία έχουν ενισχύσει σημαντικά την παρουσία τους στην περιοχή.
Το Ισραήλ και η προσωπική σφραγίδα Τραμπ
Ο Τραμπ επανέλαβε ότι θεωρεί πως η δική του πολιτική υπήρξε καθοριστική για την επιβίωση του Ισραήλ.
Αναφερόμενος στην απόφασή του να αποσύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες από τη συμφωνία JCPOA για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, υποστήριξε:
«Αν δεν ήμουν εγώ, το Ισραήλ δεν θα υπήρχε σήμερα.»
Η τοποθέτηση αυτή εντάσσεται στη διαρκή προσπάθειά του να εμφανιστεί ως ο ηγέτης που ανέτρεψε τη στρατηγική Ομπάμα στη Μέση Ανατολή και αναδιαμόρφωσε πλήρως τις ισορροπίες ασφαλείας στην περιοχή.
Η νέα απειλή λέγεται Τεχνητή Νοημοσύνη
Ίσως η πιο απροσδόκητη αποκάλυψη της συνέντευξης αφορούσε την εταιρεία τεχνητής νοημοσύνης Anthropic.
Ο Τραμπ παραδέχθηκε ότι πριν από λίγες ημέρες θεωρούσε την εταιρεία πιθανή απειλή εθνικής ασφάλειας.
«Όχι τώρα, αλλά ίσως πριν από μία εβδομάδα.»
Το σχόλιο έρχεται σε μια περίοδο όπου η Ουάσιγκτον εξετάζει αυστηρότερους περιορισμούς στη διάθεση προηγμένων μοντέλων AI σε ξένους χρήστες και οργανισμούς.
Η υπόθεση αποκαλύπτει ότι ο ανταγωνισμός ΗΠΑ – Κίνας δεν διεξάγεται πλέον μόνο σε στρατιωτικό ή οικονομικό επίπεδο, αλλά και στον έλεγχο των πιο προηγμένων τεχνολογιών τεχνητής νοημοσύνης.
Η θεωρία του “Μεγάλου Ηγέτη” επιστρέφει
Πίσω από όλες τις επιμέρους δηλώσεις διακρίνεται ένα ενιαίο πολιτικό αφήγημα.
Ο Τραμπ παρουσιάζει τον εαυτό του όχι απλώς ως Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά ως τον κεντρικό παράγοντα που καθορίζει την πορεία των διεθνών εξελίξεων.
Από το Ιράν και το Ισραήλ έως την Κούβα και την τεχνητή νοημοσύνη, το μήνυμα είναι ότι οι κρίσιμες αποφάσεις περνούν από το Οβάλ Γραφείο και προσωπικά από τον ίδιο.
Για τους υποστηρικτές του, αυτή η εικόνα αντιπροσωπεύει αποφασιστικότητα και ηγεσία.
Για τους επικριτές του, αποτελεί ένδειξη μιας επικίνδυνης συγκέντρωσης εξουσίας που αμφισβητεί τα παραδοσιακά θεσμικά αντίβαρα της αμερικανικής δημοκρατίας.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η μεταπολεμική εποχή μετά την κρίση με το Ιράν διαμορφώνεται πλέον γύρω από ένα νέο ερώτημα:
Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η προσωπική ισχύς ενός Αμερικανού προέδρου όταν ο ίδιος πιστεύει ότι «δεν υπάρχουν όρια»;
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου