Η Ρωσία σε ευθεία “σύγκρουση” με Τουρκία-Ισραήλ μετά την ενεργειακή συμφωνία με την Συρία

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-04/erdogan_putin.jpeg?itok=FYyuD984" width="640" /><br />Πως η Μόσχα άλλαξε το παιχνίδι στην Μεσόγειο ερχόμενη σε ευθεία αντιπαράθεση με Άγκυρα και Τελ-Αβίβ με αφορμή την συριακή ΑΟΖ<br />Γιώργος Μοτσάκος<br />Χθες αναφέραμε ότι ρωσικές εταιρείες φέρονται να έχουν ξεκινήσει τρισδιάστατες σεισμικές έρευνες σε μια περιοχή 2190 τετραγωνικών χιλιομέτρων σε Ταρτούς και Μπάνια στην Συρία, τοποθετώντας πλέον την Ρωσία στην άγρια διαμάχη εξουσίας για τα ενεργειακά κοιτάσματα στην Α.Μεσόγειο, κάτι που επιβεβαιώνει πλήρως και ο <a href="https://thearabweekly.com/russian-east-med-ambitions-anger-lebanese-confuse-turks"><b>αραβικός τύπος</b>.</a><br /><br />Αραβικό πρακτορείο ειδήσεων αναφέρει ότι μετά την συμφωνία ρωσικών εταιρειών με την Δαμασκό για εξερεύνηση και εξόρυξη υδρογονανθράκων στην συριακή ΑΟΖ, η Μόσχα έρχεται εναντίον των σχεδίων της Τουρκίας, των χωρών του Φόρουμ για το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου ( Ελλάδα-Κύπρο-κά), και ιδίως κατά του Ισραήλ, το οποίο εξακολουθεί να διαπραγματεύεται την οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων του με τον Λίβανο χωρίς να έχει σημειωθεί πρόοδος.<br /><br />Η ξαφνική ανάμειξη της Ρωσίας στη διαμάχη για το φυσικό αέριο στην Ανατολική Μεσόγειο, δημιουργεί ένα νέο δίλημμα παρόμοιο με αυτό που δημιουργήθηκε από την τουρκική συμφωνία του περασμένου Νοεμβρίου με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης (GNA) στην Τρίπολη.<br /><br />“Η Κυβέρνηση της Εθνικής Ενότητας (GNU) που αντικατέστησε τον GNA, δεν έχει ακόμη αποσαφηνίσει επίσημα τη θέση της σχετικά με τις αμφιλεγόμενες θαλάσσιες οριοθετήσεις των προκατόχων της και τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες με την Άγκυρα, οι οποίες έχουν ήδη καταστήσει τεταμένες τις σχέσεις της Λιβύης με την Αίγυπτο, το Ισραήλ, την Ελλάδα, την Κύπρο και την ΕΕ”, αναφέρει Άραβας ειδικός.<br /><br />Ξένοι αναλυτές αναφέρουν ότι η Ρωσία με την συμφωνία στην συριακή ΑΟΖ, έκανε μια καλά υπολογιζόμενη κίνηση με στόχο να εξασφαλίσει την επιστροφή της σε μια άκρως στρατηγική περιοχή του πλανήτη.<br /><br />Μετά τη στρατιωτική επέμβασή στη Συρία το 2015 και αργότερα στη Λιβύη, τώρα η Ρωσία παρεμβαίνει κανονικά και στη σύγκρουση για το φυσικό αέριο, μετατρέποντας την χώρα αυτή σε βασικό παράγοντα σε όλες τις διαπραγματεύσεις που στοχεύουν στη χάραξη του μελλοντικού χάρτη της περιοχής της Μεσογείου.<br /><br />Η Ρωσία προσχώρησε στην συμφωνία για το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου, εκμεταλλευόμενη προηγούμενη συμφωνία με το συριακό καθεστώς.<br /><br />Αυτή η εννιάχρονη συμφωνία επιτρέπει σε ρωσικές εταιρείες να εξερευνήσουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο στα χωρικά ύδατα της Συρίας, με αντάλλαγμα την άμεση στρατιωτική επέμβαση της Μόσχας στο καθεστώς του προέδρου Μπασάρ Άσαντ.<br /><br />“Η ρωσική ενεργοποίηση της ενεργειακής συμφωνίας του 2013 στην Ανατολική Μεσόγειο όμως, άσκησε πίεση στην Τουρκία και στα σχέδια του Ερντογάν, ενώ προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις και στο Λίβανο.<br /><div>Αυτή η νέα εξέλιξη στην περιφερειακή αντιπαράθεση για τα κοιτάσματα στην Α.Μεσόγειο προκλήθηκε από την συμφωνία που υπεγράφη από Ρώσους και Σύριους αξιωματούχους, με την οποία επιτρέπεται η εξερεύνηση σε αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ Λιβάνου και Συρίας”, αναφέρουν αραβικές δημοσιογραφικές πηγές.<br /><br />Η ένταξη της Ρωσίας στην προσπάθεια αξιοποίησης των τεραστίων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που πιστεύεται ότι υπάρχουν κάτω από τον βυθό της Ανατολικής Μεσογείου, είναι πιθανό να προκαλέσουν σημαντικό κλυδωνισμό των σχέσεων με τις χώρες της περιοχής, κυρίως επειδή η παρουσία ρωσικών εταιρειών αμφισβητείται από πολλούς.<br /><br />Η Τουρκία, η οποία είχε συντονίσει έως τώρα τις ενέργειές της με τη Ρωσία, σε Συρία και Λιβύη, θα βρεθεί και η ίδια σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, καθώς ο Ρώσος πρόεδρος θα είναι ένας πολύ σκληρός ανταγωνιστής σε θαλάσσιες περιοχές που αποβλέπουν και οι Τούρκοι.<br /><br />Όλοι αυτοί οι παράγοντες θα μπορούσαν να αναστατώσουν τα σχέδια της Τουρκίας για την αναμόρφωση του μέλλοντος της περιοχής.<br /><br />Η Τουρκία αντιμετωπίζει δύο επιλογές, είτε να αποδεχθεί τη νέα πραγματικότητα απρόθυμα, είτε να προχωρήσει σε ματαίωση της ρωσος-συριακής συμφωνίας εξερεύνησης, πράγμα που σημαίνει ευθεία σύγκρουση Ρώσων και Τούρκων. Τα κοιτάσμαστα στην Α.Μεσόγειο έχουν την δυνατότητα να προκαλέσουν σοβαρές εξελίξεις το επόμενο διάστημα, κάτι που αποδεικνύεται και από τα εξοπλιστικά προγράμματα των χωρών της περιοχής. <br /><br /><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Ρωσία σε ευθεία “σύγκρουση” με Τουρκία-Ισραήλ μετά την ενεργειακή συμφωνία με την Συρία

Πως η Μόσχα άλλαξε το παιχνίδι στην Μεσόγειο ερχόμενη σε ευθεία αντιπαράθεση με Άγκυρα και Τελ-Αβίβ με αφορμή την συριακή ΑΟΖ Γιώργος Μοτσάκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Όταν το περιοδικό Forbes αναλύει τις σχέσεις της Ελλάδας με τις χώρες του Περσικού Κόλπου: Κάτι σοβαρό γίνεται…

<img height="311" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/04/210402153255_EMIRATA-ELLADA-ENOPLES09-1024x498.jpg" width="640" /><br /><br />Άρθρο γνώμης που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του έγκριτου Αμερικανικού περιοδικού <a href="https://www.forbes.com/sites/pauliddon/2021/03/31/how-significant-is-greeces-growing-military-cooperation-with-the-uae-and-saudi-arabia/?sh=5c42ca4c19ef"><b>Forbes</b></a> (του Paul Iddon) καταγράφει την ολοένα αυξανόμενη στρατιωτική συνεργασία της Ελλάδας με τις χώρες του Περσικού Κόλπου, τα Ηνωμένα Αραβικά ΕΜιράτα (ΗΑΕ) και τη Σαουδική Αραβία.<br /><br />Επιχειρείται επίσης η ανάλυση της σημασίας αυτών των σχέσεων. Αναφορά στην κοινή αεροπορική άσκηση Eye of the Falcon 1 πάνω από τη Μεσόγειο μεταξύ της Ελλάδας και της Σαουδικής Αραβίας, η οποία έφερε τα F-15 μαχητικά τζετ της μαζί με το πλήρωμα και τους τεχνικούς τους.<br /><br />Η άσκηση έλαβε χώρα τον Μάρτιο στην Κρήτη και αποτελεί το πιο πρόσφατο παράδειγμα της αυξανόμενης συνεργασίας σε αμυντικά ζητήματα και της ενδυνάμωσης των δεσμών μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />Η Ελλάδα σχεδιάζει, επίσης, την αποστολή μερικών αεροπορικών αμυντικών πυραυλικών συστημάτων της –MIM-104 Patriot– στη Σαουδική Αραβία με περίπου 130 άτομα προσωπικό για να υπερασπιστεί την ενεργειακή υποδομή της χώρας, η οποία στοχοποιείται συχνά με επιθέσεις από βαλλιστικούς πυραύλους και drones από τους Χούθι της Υεμένης. Στις 19 Μαρτίου η Ελλάδα καταδίκασε απερίφραστα ένα τέτοιο χτύπημα με drone κατά των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων της Σαουδικής Αραβίας.<br /><br />Οι δεσμοί Ελλάδας και ΗΑΕ έχουν επίσης ενισχυθεί. Τον Αύγουστο του 2020 τα ΗΑΕ απέστειλαν 4 μαχητικά τζετ F-16 στην Κρήτη εν μέσω των αυξανόμενων εντάσεων Ελλάδας και Τουρκίας σχετικά με τα ενεργειακά δικαιώματα στα διαφιλονικούμενα νερά της Ανατολικής Μεσογείου. Επρόκειτο για μία ξεκάθαρη ένδειξη αλληλεγγύης των ΗΑΕ προς τις επιδιώξεις της Ελλάδας, καθώς και αντίδρασης κατά της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Τον Νοέμβριο του 2020 η Ελλάδα και τα ΗΑΕ υπέγραψαν στρατηγική συμφωνία αμυντικής συμμαχίας σε περίπτωση απειλής της εδαφικής ακεραιότητας των δύο χωρών, με την Ελλάδα να χαιρετίζει τη σπουδαιότητα της συμφωνίας αυτής.<br /><br />Τον Φεβρουάριο του 2021, έλαβε χώρα το Philia Forum στην Αθήνα, στο οποίο συμμετείχαν η Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν, η Κύπρος και η Αίγυπτος, δηλώνοντας την υποστήριξή τους στις ελληνικές επιδιώξεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Σύμφωνα με αναλυτές, η ανάπτυξη αυτών των περιφερειακών συμμαχιών αποτελεί έναν κρίσιμο πυλώνα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Η Ελλάδα έχει παραδοσιακά επιδιώξει μία ισορροπημένη προσέγγιση στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, στα πλαίσια της οποίας -για παράδειγμα- διατηρεί τους δεσμούς της με τους Παλαιστίνιους, ενώ παράλληλα αναπτύσσει τη συμμαχία της με το Ισραήλ. Ομοίως, καλλιεργεί τις σχέσεις της με τη Σαουδική Αραβία με τρόπο που δεν είναι επιβλαβής για τις σχέσεις της με το Ιράν. <br /><br />Επισημαίνεται, ωστόσο, ότι είναι δύσκολη η επίτευξη της διπλωματικής ισορροπίας. Αναφορά στην αντίδραση του Ιράν για την αποστολή των πυραύλων Patriot από την Ελλάδα στη Σαουδική Αραβία και καταγραφή δήλωσης του ΥΠΕΞ Ν. Δένδια τον Φεβρουάριο του 2021, κατά την οποία τόνισε την αμυντική φύση της αποστολής των πυραύλων Patriot, οι οποίοι δεν θα χρησιμοποιηθούν ως μέσα επίθεσης εναντίον κάποιας άλλης χώρας, παρά μόνο ως αμυντικά μέσα του εναέριου χώρου της Σαουδικής Αραβίας.<br /><br />Οι συνεχείς γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μ. Ανατολή καθιστούν ολοένα και πιο δύσκολη την επίτευξη της ισορροπίας στις διπλωματικές σχέσεις της Ελλάδας με τις περιφερειακές δυνάμεις, η οποία επιδιώκει παράλληλα τη σύσφιξη των δεσμών με τις ΗΠΑ.<br /><br />Ωστόσο, θεωρείται απίθανο να εμπλακεί η Ελλάδα σε στρατιωτικές συγκρούσεις που δεν αφορούν στα εθνικά της συμφέροντα. Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρεται πληθώρα συμφωνιών μεταξύ του Ελληνικού Υπουργείου Αμύνης και του Γενικού Επιτελείου Στρατού των ΗΑΕ, ενώ προβλέπονται αρκετές κοινές στρατιωτικές και ναυτικές ασκήσεις, καθώς και προοπτική πώλησης αμυντικού εξοπλισμού μεταξύ Ελλάδας και ΗΑΕ.<br /><br />Παρόλα αυτά, η συμμαχία Ελλάδας και ΗΑΕ περιλαμβάνει δικλίδα ασφαλείας σε περίπτωση σύγκρουσης συμφερόντων των δύο χωρών, παρά την κοινή τους αντίθεση προς την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας.<br /><br />Ομοίως, υπάρχουν ξεκάθαρα όρια στην αυξανόμενη στρατιωτική συνεργασίας τους, η οποία χαρακτηρίζεται περισσότερο ως μία συνεργασία βάσει κοινών στόχων και συμφερόντων παρά ως μία επίσημη συμμαχία.<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Όταν το περιοδικό Forbes αναλύει τις σχέσεις της Ελλάδας με τις χώρες του Περσικού Κόλπου: Κάτι σοβαρό γίνεται…

Άρθρο γνώμης που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του έγκριτου Αμερικανικού περιοδικού Forbes (του Paul Iddon) καταγράφει την ολοένα αυξανόμενη σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι σχέσεις Κίνας-Ιράν και στο βάθος ο Αραβικός Κόλπος και οι στρατηγικοί εταίροι

<img height="427" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=kinairan.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Μάριος Παναγιώτης Ευθυμιόπουλος*</b><br />Η στρατηγική συμμαχία Ιράν - Κίνας είναι πλέον μια ακόμα πολιτική πραγματικότητα σε ένα πολυ-πολικό κόσμο. Έναν κόσμο, που έχει τάσεις διπολικότητας, δια μέσου ωστόσο «αναγκαίων υβριδικών» συμμαχιών. Οι διαμορφούμενες συμμαχίες είναι αυτές που πρόκειται να ορίσουν τα επόμενα χρόνια τα πλαίσια διεθνούς στρατηγικής πολιτικής.Έτσι το πρώτο και εύλογο ερώτημα που διαμορφώνεται είναι ποιοι θα είναι οι ηγέτες και ποιες οι ηγέτιδες χώρες που θα διαμορφώσουν τις εκατέρωθεν πλευρές;<br /><br />Προς το παρόν η συμφωνία Πεκίνου-Τεχεράνης αυτό δείχνει.Είναι μια στρατηγική πραγματικότητα και μια συμμαχία μακροχρόνια. Αποτελεί μια εκατέρωθεν πολιτική απόφαση, που ωστόσο δεν θα έπρεπε να προκαλεί αίσθηση σε κανένα. Οι δύο, είναι σύμμαχες χώρες. Και το αποδεικνύουν και σε καίρια διεθνή ζητήματα. Ζητήματα τα οποία προκαλούν σοβαρές αντιδράσεις μεταξύ των εταίρων σε επίπεδο ΟΗΕ και σε επίπεδο Συμβουλίου Ασφαλείας, σε θέματα μεταξύ άλλων και Εθνικής Ασφάλειας.<br /><br />Με την πρόσφατη στρατηγική πολυ-επίπεδη συμφωνία, έρχεται αφενός να ολοκληρωθεί ο κύκλος διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο που κρατάει χρόνια τώρα, αλλά εξίσου, να οριοθετήσει οριστικά τη νέα γεωπολιτική γραμμή πολιτικής και δράσης του μέλλοντος των δύο χωρών με αφορμή τα γεγονότα στην Αραβική Χερσόνησο όσο και τη Μέση Ανατολή και γιατί τη νοτιο-ανατολική Μεσόγειο δια μέσου Τουρκίας που ας μην ξεχνάμε έχει και αυτή ιδιαίτερη συνεργασία με την Κίνα, ωστόσο όχι ακόμα στρατηγική συνεργασία.<br /><br />Έτσι διαμορφώνεται μια νέα νοητή γραμμή. Μια γραμμή που θα σημάνει τα νέα «σύνορα του υπαρξιακού δυτικού άξονα» που θα συνορεύει με τον νέο ανατολικό. Θα είναι πολυδιάστατος, οικονομικά, τεχνολογικά, εκπαιδευτικά και κοινωνικά, πολιτισμικά, κυριαρχικά και σε επίπεδα εξωτερικής πολιτικής, άμυνας και κυβερνοπολιτικής μεταξύ άλλων. Αυτά είναι θέματα κυρίως γεωστρατηγικής και γεωπολιτικής φύσεως που θα έχουν αντίκτυπο τα επερχόμενα χρόνια.<br /><br />Επιστρέφοντας στο θέμα μας, θα αναρωτιόταν κανείς τι κάνει αυτή τη συμφωνία σημαντική σε βαθμό που να συζητάμε και τα στοιχεία ευρύτερης διεθνούς πολιτικής: Πρώτον την παρουσία 5000 κινεζικών στρατευμάτων εντός του Ιράν. Που αυτό συνεπάγεται μια μόνιμη δύναμη κρούσης και δράσης που φαντάζομαι δεν θα αργήσει να διαφαίνεται και στα νερά του Αραβικού αλλά και Ινδικού Κόλπου και στα πέριξ της Σομαλίας και του Τζιμπουτί και στα στενά του Άντεν (και ας σημειωθεί εδώ η σημαντικότητα στη διέλευση διεθνούς εμπορίου και ναυσιπλοΐας).<br /><br />Η σύναψη οικονομικής στρατηγικής συμφωνίας σε επίπεδο μικρομεσαίων και μεγάλων επενδύσεων είναι βαρυσήμαντη. Επικεντρώνεται σε τομείς που το Ιράν έχει ανάγκη σήμερα λόγω του οικονομικού εμπάργκο τόσο της ΕΕ όσο και των ΗΠΑ με βάθος περαιτέρω κυρώσεις που επέρχονται. Σε βαθμό που ακόμα και οι NewYorktimesσε πρόσφατο άρθρο τους, εμμέσως επικαλούνται πως η συμφωνία αυτή, δίνει σαφές προβάδισμα στην Κίνα και ταυτόχρονα χτύπημα στις ΗΠΑ για το μέλλον του Ιράν, αν πίστευε κανείς πως θα υπήρχε (που υπήρχε, αντίδραση για επανάσταση εντός της χώρας.<br /><br />Και μετά επέρχεται η συμφωνία αυτή: Η 18σελίδη συμφωνία περιέχει μεταξύ άλλων τραπεζικό κλάδο, αμυντικό κλάδο, υπηρεσίες, τεχνογνωσία, άμεσες επενδύσεις και επενδυτικά κεφάλαια, ανακατασκευή βασικών υποδομών και υποδομών κατασκευαστικού κλάδου, μεταξύ άλλων και το στρατιωτικό. Υπάρχει συμφωνία για το ενεργειακό μέλλον αλλά και την εντατικοποίηση άμεσου εμπορίου και εξαγωγών. Εξαγοράς προϊόντων, υπηρεσιών και εταιριών αλλά και αναδόμηση και αναβάθμιση του δημοσίου τομέα των υπηρεσιών και του γνωστικού αντικειμένου των Ιρανών. Αναβάθμιση πόλεων και υποδομών αυτών. Εντατικοποίηση, αναβάθμισης έρευνας και τεχνολογίας. Και το επόμενο ερώτημα που δημιουργείται. Με τι ωστόσο αντάλλαγμα;<br /><br />Όποιο και να είναι το αντάλλαγμα, οι γεωστρατηγικές ανάγκες των δύο χωρών δεν συγκρούονται. Είναι ζωτικής σημασίας, αλλά δεν είναι ταυτόσημες.<br /><br />Η διαπραγμάτευση αυτή όπως προανέφερα δεν είναι νέα. Είναι ωστόσο εν μέρει και ζωτικής και ιστορικής σημασίας γιατί μας προϊδέαζαν για κάτι τέτοιο. Αν και πιστεύω μόνο ειδικοί περί Κίνας πιθανώς να το αναζητούσαν ως μια εξέλιξη κατά την περίοδο του 90. Όχι τώρα.<br /><br />Ωστόσο, αν ανατρέξει κανείς στην πρόσφατη ιστορία του 20αιώνα, θα παρατηρήσει πως η Κίνα είχε και έχει μια ιδιαίτερη συνεργασία με το Ιράν. Κυρίως, με το καθεστώς αλλαγής και έκτοτε, η Κίνα στηρίζει σθεναρά το Ιράν σε διεθνή ζητήματα. Προσφάτως, τα γεγονότα στην Συρία και το Αφγανιστάν αλλά και το Ιράκ από το 2012, ώθησαν, Ρωσία, Ιράν, Κίνα αλλά και Τουρκία να στηρίξουν η μια την άλλη ,έχοντας ταυτόχρονα διαφορετικά αλλά και πολλά κοινά συμφέροντα.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο εξάλλου, πως με τις πρόσφατες μάχες στην Αρμενία, που κατά τα άλλα σύμμαχος της Ρωσίας και του Ιράν, η Κίνα δεν στήριξε κανένα. Αρκέστηκε σε πολιτικές προτάσεις για διαβουλεύσεις, όταν η Τουρκία στήριξε σθεναρά και στρατιωτικά το Αζερμπαιτζάν και η άλλοτε σύμμαχος της Αρμενίας Ρωσία, απλά τερμάτισε το πόλεμο με όσα κερδισμένα πήρε. Ενώ το Ιράν ενώ είπε πως θα στηρίξει την Αρμενία, ποτέ δεν το έπραξε. Έπαιξαν ένα πολυ-επίπεδο στρατιωτικό και πολυ-επίπεδο διπλωματικό παιχνίδι που δείχνει πως θα πάνε τα πράγματα. Κυρίως περί και επί συμφέροντος Κίνας.<br /><br />Τα γεγονότα λοιπόν όσο και το JCPOA που ερμηνεύτηκε ως κακό για το Ιράν μέχρι τα τέλη του 2020 (μεταξύ 2015-2020) για την αποφυγή νέας συγκρουσιακής πορείας Ιράν-ΗΠΑ (Δύση) σε σχέση με πυρηνικό στρατιωτικής σημασίας πρόγραμμα, με τη μη ανανέωσή του ήρθε να προτάξει την ανάγκη για το Ιράν να επιδιώξει όποιες λύσεις. Σε γεωστρατηγικό επίπεδο, τα γεγονότα μεταξύ του 2015 και 2020 καθώς και ο πόλεμος Συρία αλλά και Υεμένη όπου οι Χούτι υποστηρίζονται από καθεστώς του Ιράν, ώθησαν περαιτέρω, οι σχέσεις Ιράν-Κίνας να ενισχυθούν και να γίνουν πιθανώς μονόδρομος. Ώθησαν να αρχίσει διπλωματικός διάλογος από το 2016 μέχρι σήμερα καθώς το Ιράν «παίζει με την δύση» (όπως και η Τουρκία άλλωστε).<br /><br />Με επίσκεψη του Προέδρου της Κίνας XiJinping το 2016, στην Τεχεράνη, όπου προτάθηκε και άνοιξε ένας εκ του συνόλου κυριολεκτικά τιτάνιος διάλογος και διαπραγμάτευση προτάχθηκε ένα πιθανό παράλληλο μέλλον, με Ιράν αναδυόμενο, ενώ την Κίνα «διαμεσολαβητή», του νέου πολυ-επίπεδου πολυδιάστατου πολυ-πολικού νέου πλαισίου γεωπολιτικής. Διαπραγματεύσεις που διευκολύνθηκαν εν μέσω πολιτικών απειλών, οικονομικού ενισχυμένου εμπάργκο των ΗΠΑ προς τα συμφέροντα Ιράν τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως και περιφερειακώς, αλλά και με τα στρατηγικά, στρατιωτικά και πολιτικά δεδομένα της περιοχής του Αραβικού Κόλπου είτε μέσω του πολέμου της Υεμένης και τις ομάδες προσκείμενες στο Ιράν είτε με τα γεγονότα στο κόλπο του Άντεν. Δεν είναι τυχαίο πως η νέα πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ, επιδιώκει διαφοροποίηση τακτικής σε σχέση με το τι θεωρεί πρώτη απειλή ως υπάρχουσα κατάσταση.<br /><br />Και πλέον διερωτάται κανείς ποια τα επόμενα βήματα: Η Κίνα συνεχίζει την προσέγγιση: το «belt and road initiative». Η Κίνα είναι από τις παλαιότερες κοινωνίες. Πολυπληθείς και πολλοί πιστεύουν ικανοί να ορίσουν μελλοντικές συνθήκες. Είναι γνώστες της γεωγραφίας καλά. Των πολιτισμών καλά. Δεν είναι τυχαίο πως μερικές μέρες μετά πολλοί πολιτικοί και απεσταλμένοι της Κίνας στη Δύση έσπευσαν να προτάξουν πολλά για το μέλλον. Να δείξουν πολλά. Όπως ο πρόσφατος απεσταλμένος στην Ελλάδα που μεταξύ άλλων βρέθηκε με τον Υπουργό μας Άμυνας προκειμένου να αναδείξει τη σημασία της γεωπολιτικής ανάγκης για συνεργασίας.<br /><br />Ας μην έχουμε αυταπάτες. Είναι μεγάλη χώρα η Κίνα. Έχει πολλές προοπτικές. Τώρα και στο μέλλον. Ωστόσο. Δεν παράγουμε κάτι σημαντικό. Έχουμε γεωστρατηγικής σημασίας χώρα. Είμαστε η πρώτα χώρα εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχουμε πολλές προοπτικές. Άλλα όχι στον βαθμό που χρειαζόμαστε να είμαστε ίσοι συνέταιροι. Ότι κάνει η Κίνα το κάνει για τη δική της ανάδειξη και υπεροχή. Θέλει να είναι εταίρος με τα δικά της μέτρα και σταθμά.<br /><br />Στον Αραβικό Κόλπο και την περιοχή χρειάζεται προσοχή. Είναι στρατηγικός εταίρος στην Αραβική χερσόνησο και επενδυτικός. Όσο και στην Ήπειρο της Αφρικής. Αλλά κάνει καλά μια τακτική πολιτική που έκανε χρόνια οι ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική: προτάσσει συμβόλαια επενδύσεις και δάνεια που δεν ξεπληρώνονται και μπαίνουν στην κυριαρχία της Κίνας. Γιατί μπορεί όταν έχει δυναμική 1 δις ανθρώπων και παραγωγή που τείνει να γίνει μεγαλύτερη της Αμερικής. Δεν ήταν τυχαίο ότι τα έβαλε ο Πρώην Πρόεδρος Τραμπ με την Κίνα για το παγκόσμιο εμπόριο, συμφωνίας της οποία συμφώνησε και ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάιντεν. Τα γεωπολιτικά δεδομένα αλλάζουν. Αν το Ιράν δεν καταφέρει να ορθοποδήσει για το δικό της καλό, ίσως τότε μακροχρόνια να είναι χειρότερο το μέλλον κάτω από την Κίνα. Ωστόσο, προς το παρόν δεν υπάρχουν λύσεις για το Ιράν το ίδιο.<br /><br />Ενώ ταυτοχρόνως, συνεχίζει αλυτρωτικές πολιτικές εναντίον των Αραβικών κρατών της χερσονήσου, του Ισραήλ αλλά και φίλων αυτών. Τα πράγματα εξελίσσονται. Οι παίχτες πολλαπλασιάζονται. Αυτό που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι πως όσοι θα χτίσουν σήμερα ίσως κερδίσουν πολλά, αλλά εν’ τέλει και ίσως χάσουν. Ως Ελλάδα θα ήταν καλό να τα γνωρίζουμε αυτά. Να έχουμε επιλογές και προοπτικές πως θα σταθούμε σε αντίστοιχε περιπτώσεις. Είμαστε σταθερός παράγοντας αλλά ίσως είναι καλό να αποδείξουμε εμπράκτως την προοπτική στρατηγικών μας συμμαχιών σε πολλαπλά επίπεδα. Στο μεταξύ να αναδείξουμε τον δικό μας πόλο με τους νέους μας στρατηγικούς εταίρους σε μια περίοδο που το χρειαζόμαστε.<br /><br /><b><i>* O Δρ. Μάριος Παναγιώτης Ευθυμιόπουλος είναι Κοσμήτορας Σχολής Διεθνούς Ασφάλειας και Παγκόσμιας Πολιτικής, Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Ασφάλειας και Στρατηγικής Αμερικανικό Πανεπιστήμιο των Εμιράτων και μέλος του ΔΣ του Παρατηρητηρίου Ευρωμεσογειακής Ασφάλειας και Συνεργασίας.</i></b><div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Οι σχέσεις Κίνας-Ιράν και στο βάθος ο Αραβικός Κόλπος και οι στρατηγικοί εταίροι

Μάριος Παναγιώτης Ευθυμιόπουλος* Η στρατηγική συμμαχία Ιράν - Κίνας είναι πλέον μια ακόμα πολιτική πραγματικότητα σε ένα πολυ-πολικό κόσμο. ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα «μυστικά» της Τρίπολης και η εσπευσμένη επίσκεψη Μητσοτάκη στη Λιβύη

<img height="427" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=lib_14.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Νίκος Μελέτης</b><br />Στην αποκατάσταση των παγωμένων και εχθρικών για τουλάχιστον 19 μήνες σχέσεων με τη Λιβύη, στην αποκατάσταση απευθείας διαύλου επικοινωνίας Αθήνας-Τρίπολης και στην αποσαφήνιση της ελληνικής θέσης ότι θεωρεί ανοικτό το θέμα της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών, παρά την ύπαρξη του αμφισβητούμενου και αίωλου Τουρκολιβυικού Μνημονίου, στοχεύει η επίσκεψη του Κυρ. Μητσοτάκη και του Ν. Δένδια στη Λιβύη την επόμενη Τρίτη.<br /><br />Είναι μια από τις πρώτες επισκέψεις ξένου ηγέτη στη Λιβύη από τη στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντα της η προσωπική κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μ. Ντιμπειντά και του επικεφαλής του Προεδρικού Συμβουλίου Μ. Αλ Μένφι, η οποία έχει αναλάβει τη δύσκολη αποστολή την ενοποίησης των θεσμών της Ανατολικής και Δυτικής Λιβύης, την εκδίωξη των ξένων στρατευμάτων και των μισθοφόρων και τη διεξαγωγή εκλογών τον Δεκέμβριο.<br /><br />Η Λιβύη είναι χώρα ιδιαίτερης σημασίας για την Ελλάδα καθώς πολλοί ξεχνούν ότι είναι μια από τις 8 χώρες με τις οποίες έχει σύνορα η Ελλάδα και έχει κρίσιμο ρόλο στη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών από την Υποσαχάρια Αφρική.<br /><br />Όπως αποδείχθηκε όμως με οδυνηρό τρόπο τον Νοέμβριο του 2019 η Λιβύη πλέον έχει καθοριστική σημασία για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και για την αποκατάσταση της νομιμότητας την οποία επιχειρεί να ανατρέψει με κάθε τρόπο η Τουρκία.<br /><br />Η επίσκεψη Μητσοτάκη ακριβώς αναδεικνύει την προτεραιότητα που έχει για την Αθήνα η ομαλοποίηση των σχέσεων ώστε σε επόμενη φάση και πάντως μετά τις εκλογές, καθώς η νυν κυβέρνηση δεν έχει την εντολή ούτε νομιμοποιείται να χειριστεί τέτοια θέματα, να τεθεί σε νέα βάση η διαπραγμάτευση για οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών μεταξύ των δυο χωρών. Με τρόπο που θα ακολουθεί τις προβλέψεις του Δικαίου της Θάλασσας και θα επιλύει τα προβλήματα που έχουν ανακύψει στα ανατολικά όρια των θαλασσίων συνόρων με το έωλο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο ενώ θα μπορούσαν να εξετασθούν και οι Λιβυκές ανησυχίες στη δυτική πλευρά των θαλασσίων συνόρων.<br /><br />Εξάλλου συνήγορος των ελληνικών θέσεων δεν είναι μόνο η γενική αποδοκιμασία από όλες τις γειτονικές χώρες και από την ΕΕ του Τουρκολιβυκού Μνημονίου που είναι περισσότερο «εργαλείο» άσκησης της επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας, αλλά και τα πρακτικά και οι χάρτες που είχαν κατατεθεί από τη λιβυκή πλευρά στους τελευταίους γύρους διαπραγματεύσεων το φθινόπωρο 2010, που είναι σε πλήρη αντίθεση με το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο και που θα μπορούσαν υπό όρους να τεθούν στο τραπέζι ενός νέου γύρου διαπραγματεύσεων.<br /><br />Στην ατζέντα είναι η πορεία της Λιβύης προς τις εκλογές όπου η Ελλάδα θα προβάλει τη θέση της διεθνούς κοινότητας για την ανάγκη αποχώρησης των ξένων στρατευμάτων και μη εμπλοκής ξένων δυνάμεων, στο πλαίσιο και της αποστολής IRINI στην οποία η χώρα μας έχει κεντρικό ρόλο. Η Αθήνα θα προβάλει την ανάγκη η πορεία σταθεροποίησης της Λιβύης να συνδεθεί με τη συνολική προσπάθεια διαμόρφωσης ενός πλαισίου ασφάλειας και συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο με τις χώρες της περιοχής, αν και το θέμα της συμμετοχής της Λιβύης σε Τριμερείς Συνεργασίας είναι πρόωρο, μια και θα πρέπει οι αποφάσεις να ληφθούν από τη νέα κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές.<br /><br />Είναι θετικό πάντως ότι δεν έχει επιχειρηθεί να εφαρμοστεί το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο από τη Λιβύη και παραμένουν παγωμένες οι αιτήσεις της τουρκικής κρατικής εταιρίας πετρελαίου ΤΡΑΟ προς τη Λιβυκή Εταιρία Πετρελαίου NCO για άδειες ερευνών στην υποτιθέμενη λιβυκή υφαλοκρηπίδα νοτίως της Κρήτης σε περιοχές που επικαλύπτουν την ελληνική υφαλοκρηπίδα.<br /><br />Ο πρωθυπουργός Ντιμπεϊντά είναι γνωστός για τη φιλοτουρκική στάση του και για τα επιχειρηματικά συμφέροντα που τον συνδέουν με την Άγκυρα, ενώ ο κ. Μένφι είναι ο πρώην πρεσβευτής της Λιβύης στην Αθήνα, ο οποίος απελάθηκε μετά την κρίση που ξέσπασε με το Τουρκολυβικό Μνημόνιο ο οποίος όμως διατήρησε διαύλους επικοινωνίας με την Αθήνα η οποία διευκόλυνε με κάθε τρόπο τις επισκέψεις του στην Ελλάδα όπου συνέχισε να παραμένει η οικογένεια του. Όμως η νέα προσωρινή κυβέρνηση δέχεται ασφυκτική πίεση και από την Άγκυρα την οποία οφείλει η Αθήνα να επιχειρήσει αν όχι να εξουδετερώσει, τουλάχιστον να την εξισορροπήσει.<br /><br />Η Ελλάδα διαθέτει σημαντικά πλεονεκτήματα για να δώσει ώθηση στις σχέσεις με τη Λιβύη: ο ρόλος της χώρας μας στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής πολιτικής είναι κρίσιμος για τη Λιβύη. Η χώρα μας μπορεί και πάλι να ανοίξει ξεχασμένα Κεφάλαια στις διμερείς σχέσεις.Τη συνεργασία στον ναυτιλιακό τομέα, την ενίσχυση και εκπαίδευση του Λιμενικού της Λιβύης, τις υποτροφίες όχι μόνο σε φοιτητές της ιατρικής και άλλων σχολών θετικών επιστημών, αλλά και αξιωματικών του Λιβυκού Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας, η συνεργασία στον Ιατρικό τομέα (στη διάρκεια του εμφυλίου πολλοί Λίβυοι νοσηλεύτηκαν σε ελληνικά νοσοκομεία.<br /><br />Επίσης η Ελλάδα με εξειδικευμένες και πολύπειρες Οργανώσεις και φορείς μπορεί να συνδράμει στη δύσκολη πορεία για τη διαμόρφωση νέου συντάγματος και του νέου θεσμικού πλαισίου που θα οδηγήσει τη χώρα στην ομαλότητα. Σημαντικό κεφάλαιο είναι και η διερεύνηση των δυνατοτήτων για επιστροφή ελληνικών εταιριών σε μια παραδοσιακή αγορά για ελληνικές επιχειρήσεις κυρίως του κατασκευαστικού και ενεργειακού τομέα, πολύ περισσότερο όταν ήδη στην Τρίπολη γίνεται διαγκωνισμός εταιριών από την Ευρώπη αλλά και την Τουρκία για τη σύναψη συμβολαίων σε κρίσιμους τομείς.<br /><br />Ξεχωριστή στιγμή της επίσκεψης θα είναι η επίσημη ανακοίνωση επαναλειτουργίας της Ελληνικής Πρεσβείας στην Τρίπολη μετά από επτά χρόνια, έχοντας επικεφαλής ένα έμπειρο και ικανό διπλωμάτη τον Γιάννη Σταματέκο, ο οποίος έχει υπηρετήσει ξανά στη Λιβύη ως νέος διπλωμάτης.<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τα «μυστικά» της Τρίπολης και η εσπευσμένη επίσκεψη Μητσοτάκη στη Λιβύη

Νίκος Μελέτης Στην αποκατάσταση των παγωμένων και εχθρικών για τουλάχιστον 19 μήνες σχέσεων με τη Λιβύη, στην αποκατάσταση απευθείας διαύλου...

Διαβάστε την συνέχεια

Βαθαίνει το ρήγμα ανάμεσα σε Τουρκία και Σαουδική Αραβία

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/03/saydiki-arabia-tourkia.jpg" /><br /><br />Λυκοκάπης Γιώργος<br />Η Τουρκία ετοιμάζει προσφυγή στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, έναντι της Σαουδικής Αραβίας, σύμφωνα με τον ιστότοπο Middle East Eye, για το “ανεπίσημο” μποϋκοτάζ που έχει κηρύξει η τελευταία έναντι των τουρκικών προϊόντων. Αν και δημοσίως η Σαουδική Αραβία αρνείται ότι προβαίνει σε εμπορικό αποκλεισμό των τουρκικών προϊόντων, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.<br /><br />Τα στοιχεία της Τουρκικής Ένωσης Εξαγωγέων, τα οποίο επικαλείται ο ιστότοπος, δείχνουν πως οι τουρκικές εξαγωγές προς την Σαουδική Αραβία μειώθηκαν κατά 90%, κόστος που μεταφράζεται σε περίπου 20 εκατομμύρια δολάρια. Ακόμα πιο περίεργο μοιάζει πως ο ίδιος ο Ερντογάν έχει αποφύγει ευθέως τις επιθέσεις κατά του Ριάντ για το ζήτημα, αρκούμενος σε γενικόλογες δηλώσεις για την «αποσταθεροποιητική συμπεριφορά χωρών του Κόλπου».<br /><br />Ο λόγος φυσικά δεν είναι άλλος από το γεγονός πως ο Τούρκος πρόεδρος επιδίδεται το τελευταίο διάστημα σε μία εκστρατεία για να κλείσει τα ανοιχτά μέτωπα με τρεις σημαίνουσες χώρες της Μέσης Ανατολής: το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Σαουδική Αραβία. Τον περασμένο Νοέμβριο είχαν τηλεφωνική επικοινωνία ο πρόεδρος Ερντογάν και ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας, την πρώτη μετά την υπόθεση της δολοφονίας του Τζαμάλ Κασόγκι, που επισκίασε τις σχέσεις των δύο χωρών.<br /><br />Ο Σαουδάραβας αντικαθεστωτικός δημοσιογράφος είχε βασανιστεί και δολοφονηθεί το 2018 στο προξενείο του Ριάντ στην Κωνσταντινούπολη, μία φρικτή υπόθεση που η Τουρκία είχε σπεύσει να αξιοποιήσει προπαγανδιστικά, αφήνοντας υπόνοιες πως διαθέτει ηχητικό υλικό από τον βασανισμό του δημοσιογράφου, προφανώς μέσω των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών που παρακολουθούσαν το προξενείο. Ήταν κοινό μυστικό πως ο βασικός εμπλεκόμενος στην υπόθεση ήταν ο ίδιος ο πρίγκηπας διάδοχος του θρόνου, Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν.<div><br />Οι προσδοκίες Ερντογάν<br /><br />Κατά την τελευταία τηλεφωνική τους συνομιλία, ο Τούρκος πρόεδρος και ο Σαουδάραβας βασιλιάς συμφώνησαν να κρατήσουν ανοιχτούς του διαύλους επικοινωνίας και να λύσουν τα «προβλήματα» στις σχέσεις των δύο χωρών. Ένα από αυτά ήταν και το άτυπο μποϋκοτάζ στα τουρκικά προϊόντα που είχε κηρύξει το βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας, παρόλο που οι ίδιοι οι διπλωμάτες του Ριάντ δημοσίως αρνούνταν ότι αυτό ίσχυε! Λίγους μήνες μετά ήρθε η είδηση για την εξομάλυνση των σχέσεων Σαουδικής Αραβίας και Κατάρ, την οποία πανηγύρισε ο Ερντογάν. Ένας από τους λόγους που το εμιράτο είχε τεθεί σε αποκλεισμό από τα μεγαλύτερα αραβικά κράτη, ήταν ακριβώς οι σχέσεις που διατηρεί με την Τουρκία.<br /><br />Γνωρίζοντας τις ανασφάλειες του σουνιτικού βασιλείου από την εκλογή του Τζο Μπάιντεν, κυρίως λόγω της πρόθεσης εγκατάλειψης από πλευράς του Δημοκρατικού προέδρου της πολιτικής “μέγιστης πίεσης” έναντι του Ιράν, ο Τούρκος πρόεδρος ήταν πεπεισμένος πως είχε έρθει η στιγμή της πλήρους αποκατάστασης των σχέσεων Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας, που δεν θα οδηγούσε μόνο στον αποκλεισμό του άτυπου μποϋκοτάζ στα τουρκικά προϊόντα, αλλά θα λειτουργούσε και ως ένα έναυσμα για να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, δύο συμμάχους της Σαουδικής Αραβίας, που ο Ερντογάν τελευταία επιθυμεί διακαώς.<br /><br />Είναι χαρακτηριστικό πως ο Τούρκος πρόεδρος σιώπησε έναντι της αποκαλυπτικής έκθεσης των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που έδωσε στην δημοσιότητα ο Μπάιντεν, που κατονόμαζε τον Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν ως ενορχηστρωτή της δολοφονίας Κασόγκι, την στιγμή που ο Ερντογάν το 2018 σήκωνε υψηλά τους τόνους για το ζήτημα, στάση που το βασίλειο είχε εκλάβει ως έναν ωμό εκβιασμό της βασιλικής οικογένειας.</div><div><br /> Τα “σύννεφα” παραμένουν<br /><br />Όμως οι εξελίξεις που ακολούθησαν δεν φάνηκαν να δικαιώνουν τις προσδοκίες του Ερντογάν για αναθέρμανση των σχέσεων του με την Σαουδική Αραβία, εξελίξεις που συσχετίζονται και με το ελληνοτουρκικό μέτωπο. Η αρχή έγινε με το “Φόρουμ Φιλίας” που οργανώθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο στην Αθήνα, στο οποίο μετείχαν η Γαλλία και τέσσερις αραβικές χώρες (μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία). Στο κοινό ανακοινωθέν που είχαν συνυπογράψει οι χώρες που συμμετείχαν στο Φόρουμ, γίνονταν ιδιαίτερη αναφορά στο Δίκαιο της Θάλασσας, αναφορά που είχε εκνευρίσει ιδιαίτερα την Άγκυρα.<br /><br />Στις αρχές Μαρτίου ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος είχε αισθανθεί ιδιαίτερα «ενοχλημένος», από την προγραμματισμένη συμμετοχή της Σαουδικής Αραβίας σε στρατιωτική άσκηση, από κοινού με την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία. Ήταν τότε που ο Ερντογάν δήλωνε πως δεν «είναι δυνατόν να θεωρείται ο αιγυπτιακός λαός, παρόμοιος με την ελληνικό», ομολογώντας πως μία από τις άμεσες προτεραιότητες του είναι και η αναθέρμανση των σχέσεων της Τουρκίας με την μεγαλύτερη χώρα του αραβικού κόσμου.<br /><br />Αντί των προωθημένων διαύλων επικοινωνίας που προσδοκούσε ο Ερντογάν, ήρθε στα μέσα Μαρτίου η είδηση πως η Σαουδική Αραβία αποφάσισε το κλείσιμο των τουρκικών σχολείων που λειτουργούσαν στην Μέκκα και στην Μεδίνα, με τον Τούρκο Γενικό Διευθυντή Ανώτατης Εκπαίδευσης Αποδήμων, να χαρακτηρίζει την απόφαση του Ριάντ ως «απαράδεκτη», σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως «το τίμημα πληρώνουν οι απλοί πολίτες», κάνοντας μάλιστα και αναφορά στο μποϋκοτάζ των τουρκικών προϊόντων.<br /><br />Ασχέτως αν τελικώς η Τουρκία προσφύγει στον Παγκόσμιο Οργανισμό κατά των εμπορικών πρακτικών της Σαουδικής Αραβίας, οι προσδοκίες Ερντογάν για αναθέρμανση των σχέσεων του με την Σαουδική Αραβία δεν επιβεβαιώνονται. Παρά την ανασφάλεια που συνεχίζει να νιώθει το Ριάντ από την κυβέρνηση Μπάιντεν και φυσικά από την επιρροή του Ιράν στην Μέση Ανατολή, δεν δείχνει να βιάζεται να τα βρει με τον Ερντογάν.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Βαθαίνει το ρήγμα ανάμεσα σε Τουρκία και Σαουδική Αραβία

Λυκοκάπης Γιώργος Η Τουρκία ετοιμάζει προσφυγή στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, έναντι της Σαουδικής Αραβίας, σύμφωνα με τον ιστότοπο Midd...

Διαβάστε την συνέχεια

Κοιμήθηκα δικαστής και ξύπνησα τρομοκράτης. Ο Ερντογάν θα πάει φυλακή!

<img src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/04/YAVUZ-AIDIN-TURKISH-JUDGE-790x400.jpg" /><br /><br />Για τον αυταρχισμό του καθεστώτος Ερντογάν, αλλά και για όσα λέει ο ακραίος κυβερνητικός του εταίρος, Μπαχτσελί, μίλησε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΟΡΕΝ, ο αυτοεξόριστος Tούρκος δικαστής Γιαβούζ Αϊντίν, ένας από τους χιλιάδες πολίτες που -μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία- έχασαν τα πάντα μέσα σε μια νύχτα.<br /><br />«Έπεσα για ύπνο ως δικαστής και ξύπνησα σαν τρομοκράτης», λέει ο ίδιος χαρακτηριστικά, εκτιμώντας παράλληλα ότι «αν ο Τούρκος πρόεδρος χάσει την εξουσία, θα καταλήξει στη φυλακή». Για τον Γιαβούζ Αϊντίν, ο Ερντογάν δεν είναι απειλή μόνο για τη δημοκρατία στην Τουρκία, αλλά για την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο.<br /><br />«Αυτοί που έγραψαν το κατηγορητήριο του Ανώτατου Δικαστηρίου συμπεριέλαβαν στο κείμενο δύο άτομα που έχουν πεθάνει στην απαγόρευση ενασχόλησης με την πολιτική. Οπότε για να διορθωθούν αυτά τα λάθη, το Συνταγματικό Δικαστήριο έστειλε πίσω το κατηγορητήριο στο Ανώτατο Δικαστήριο. Ακόμα και αυτό ήταν ικανό για να ενοχλήσει τον Μπαχτσέλι και να κάνει λόγο για κλείσιμο του Συνταγματικού Δικαστηρίου».<br /><br />Αναφερόμενος στον Ερντογάν, ο Γιαβούζ Αϊντίν τόνισε: «Αν έρθει η μέρα που θα χάσει την εξουσία, αυτή θα είναι και η μέρα του τέλους του και αυτό το ξέρει πολύ καλά. Θα καταλήξει στη φυλακή. Ακόμα και αν υπάρχει η παρούσα νομοθεσία και ακόμα και αν υπάρχουν αυτοί οι δικαστές και εισαγγελείς. Δεν θα έχει καμία έξοδο διαφυγής. Για τον εαυτό του και τον θρόνο του είναι ικανός να κάψει όλη την χώρα».<div><br /><center><iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="345" src="https://www.youtube.com/embed/9vQcYVJxvEU" title="YouTube video player" width="680"></iframe></center><br /><div>Για να συνεχίσει: «Αληθινοί τρομοκράτες έγιναν συνέταιροί του, άρχισε να υποστηρίζει το ISIS, ξόδεψε πάρα πολλά χρήματα για να οργανώσει τζιχαντιστικές ομάδες σε όλο τον κόσμο. Είναι μια πραγματική απειλή για την Ευρώπη και για τον κόσμο».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Κοιμήθηκα δικαστής και ξύπνησα τρομοκράτης. Ο Ερντογάν θα πάει φυλακή!

Για τον αυταρχισμό του καθεστώτος Ερντογάν, αλλά και για όσα λέει ο ακραίος κυβερνητικός του εταίρος, Μπαχτσελί, μίλησε στο κεντρικό δελτίο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Κυπριακό και η διχοτόμηση της… Τουρκίας

<a href="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/04/turkey-kurdistan-kurds-700x400.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="700" height="366" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/04/turkey-kurdistan-kurds-700x400.jpg" width="640" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ισως να ήρθε η ώρα η Κύπρος και άλλα κράτη να αναγνωρίσουν τον Κουρδιστάν ως μια οντότητα με το Ντιγιάρμπακιρ ως πρωτεύουσα.</span></h3><b>Μάικλ Ρούμπιν*</b><br />Στις 15 Νοεμβρίου 2020, στην 37η επέτειο της ανακήρυξης της «ανεξαρτησίας» της Βόρειας Κύπρου, ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επισκέφτηκε την κατεχόμενη ζώνη στην οποία τα τουρκικά στρατεύματα έχουν προβεί σε εθνοκάθαρση και κάλεσε επισήμως σε μόνιμη διχοτόμηση του νησιού: «Υπάρχουν δύο διακριτοί λαοί, δύο διακριτά δημοκρατικά συστήματα και δύο χωριστά κράτη στην Κύπρο σήμερα» είπε ο τούρκος ηγέτης. Τον περασμένο μήνα επανέλαβε το αίτημα. «Δεν υπάρχει πλέον άλλη λύση πέραν της λύσης των δύο κρατών» είπε ενώπιον τούρκων βουλευτών στις 10 Φεβρουαρίου 2021.<br /><br />Με όρους διεθνούς δικαίου, ο Ερντογάν κάνει λάθος. Αλλες χώρες έχουν δημιουργήσει κράτη-αντιπροσώπους (proxy states): η αυτοκρατορική Ιαπωνία «έκοψε» ένα κομμάτι από την Κίνα για να δημιουργήσει το κράτος Μαντσούκουο (τη γνωστή και ως Μαντζουρία), η Νότια Αφρική δημιούργησε έναν αριθμό από Μπαντουστάν κατά την περίοδο του απαρτχάιντ. Η Ρωσία «επιχορηγεί» τις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ στην Ουκρανία, καθώς επίσης την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία στη Γεωργία. Κανένα από αυτά τα κράτη δεν πέτυχε πραγματική διεθνή αναγνώριση. Αντιθέτως, η διεθνής κοινότητα αναγνώρισε κάθε τέτοια περίπτωση ως ένα κυνικό παιχνίδι ισχύος από διεφθαρμένους, ρατσιστές ή άπληστους για τον ένεργο ενεργειακών πόρων δικτάτορες. Ο Ερσίν Τατάρ μπορεί να αρέσκεται να αποκαλείται «πρόεδρος», αλλά ακόμη και οι Τούρκοι καταλαβαίνουν ότι ελάχιστα διαφέρει από τον Βίντκουν Κουίσλιγκ της Νορβηγίας ή τον Φιλίπ Πετέν της Γαλλίας.<br /><br />Τούτου λεχθέντος, η πίεση του Ερντογάν για μια μόνιμη διχοτόμηση, που βασίζεται τόσο στη διάρκεια της σύγκρουσης όσο και στις εθνοτικές και θρησκευτικές διαφορές, αποτελεί μια ενδιαφέρουσα έννοια, ειδικά όταν εφαρμόζεται στην Τουρκία. Υπήρχε ελάχιστη διακοινοτική βία στην Κύπρο πριν από το 1955. Κατά την ίδια περίοδο, οι Τούρκοι πολέμησαν σε εκστρατείες με εθνοτικά και θρησκευτικά κίνητρα εναντίον των Κούρδων στην εξέγερση του Κοτσγκιρί το 1921, στη Δημοκρατία του Αραρλατ το 1927-1930 και στην εξέγερση του Ντερσίμ το 1937-1938. Η Κύπρος έζησε την κοινοτική βία στα ματωμένα Χριστούγεννα του 1963, αλλά η διεθνής ειρηνευτική παρέμβαση και μεσολάβηση μετρίασαν τη βία που ακολούθησε, τουλάχιστον μέχρι την κρίση που μία δεκαετία αργότερα οδήγησε στην τουρκική εισβολή. Ενώ οι Τούρκοι μπορεί να θεωρούν την εισβολή τους αναγκαία για την αποτροπή της Ενωσης, η κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας τρεις ημέρες αργότερα στην Αθήνα αφαίρεσε κάθε λόγο για την επιθετικότητα της Τουρκίας.<br /><br />Ωστόσο, εντός της Τουρκίας, το χάος συνεχίστηκε. Ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν ίδρυσε το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (ΡΚΚ) το 1977. Επειτα από αρκετά χρόνια που δαπανήθηκαν για να παγιώσει τον έλεγχο επί του ευρύτερου κουρδικού κινήματος, το ΡΚΚ εξαπέλυσε έναν αντάρτικο πόλεμο στην Τουρκία που τελικά στοίχισε τη ζωή σε 40.000 ανθρώπους. Η κατάσταση έχει καταστεί ακόμη πιο δύσκολη για συμβιβασμό υπό τον Ερντογάν, καθώς έχει μετασχηματίσει την τουρκο-κουρδική σύγκρουση από εθνοτική σε σεχταριστική. Εχει ουσιαστικά κηρύξει τζιχάντ εναντίον της κουρδικής αλεβίτικης κοινότητας που πιστεύει σε μια μορφή Ισλάμ εγγύτερη στο σιιτικό Ισλάμ και εξακολουθεί να θυματοποιεί την κοινότητα των Γεζίντι της Τουρκίας, οι περισσότεροι των οποίων είναι επίσης, εθνοτικά, Κούρδοι. Τα τελευταία χρόνια ο Ερντογάν έχει στρέψει το πυροβολικό, τα τεθωρακισμένα και τα όπλα εναντίον μεγάλων κουρδικών πόλεων. Οι πρόσφατες προσπάθειές του να απαγορεύσει το κατά βάση κουρδικό Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (HDP) επιβεβαιώνουν τη διάκριση που κάνει τους Κούρδους ανίκανους να συμμετάσχουν δίκαια στην τουρκική πολιτική.<br /><br />Εν συντομία, με βάση την προσωπική δοκιμασία του Ερντογάν, η Τουρκία αξίζει περισσότερο μια διχοτόμηση, παρά η Κύπρος. Ισως να ήρθε η ώρα η Κύπρος και άλλα κράτη να αναγνωρίσουν τον Κουρδιστάν ως μια οντότητα με το Ντιγιάρμπακιρ ως πρωτεύουσα. Σε αντίθεση με τη Βόρεια Κύπρο, αυτό δεν θα είναι αποικιοκρατική προσάρτηση. Η Ευρωπαϊκή Ενωση ίσως να άνοιγε γραφεία εκπροσώπησης και να αποδεχόταν τα διαβατήρια του Κουρδιστάν, όπως πράττουν ορισμένα κράτη για την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Η ΕΕ και το μετριοπαθές αραβικό μπλοκ ίσως να εισήγαν και ψηφίσματα στα Ηνωμένα Εθνη διεκδικώντας μια μόνιμη ειρηνευτική δύναμη εντός Τουρκίας. Η χρηματοδότηση για μια τέτοια δύναμη θα μπορούσε να έρθει από κονδύλια που θα προέρχονταν από τη διάλυση της Ειρηνευτικής Δύναμης του ΟΗΕ στην Κύπρο. Οσο για την κουρδική οικονομία, θα έπρεπε να απολαύσουν το μερίδιό της από τα τέλη διέλευσης του αγωγού Μπακού – Τζεϊχάν.<br /><br />Πραγματικά, εδώ και καιρό, ο Οτσαλάν και το ΡΚΚ εγκατέλειψαν την αυτονομιστική τους δράση προς όφελος της «δημοκρατικής συνομοσπονδίας», αλλά αυτό συνέβη πριν ο Ερντογάν αλλάξει και υιοθετήσει τη διχοτόμηση και τη λύση των δύο κρατών. Ισως έχει έρθει η στιγμή κάποιος να αποκαλύψει την μπλόφα του Ερντογάν και να αρχίσει να ομιλεί ανοιχτά για διχοτόμηση όχι της Κύπρου αλλά της Τουρκίας.<br /><br />Είναι πλέον η στιγμή ο Ερντογάν και όλοι οι αναθεωρητές και επεκτατιστές Τούρκοι να ζήσουν με τις συνέπειες των πράξεών τους.<br /><br /><b><i>*Ο κ. Μάικλ Ρούμπιν είναι resident scholar στο American Enterprise Institute.</i></b><div><br /></div><div><a href="https://www.tovima.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div>

Το Κυπριακό και η διχοτόμηση της… Τουρκίας

Ισως να ήρθε η ώρα η Κύπρος και άλλα κράτη να αναγνωρίσουν τον Κουρδιστάν ως μια οντότητα με το Ντιγιάρμπακιρ ως πρωτεύουσα. Μάικλ Ρούμπιν* ...

Διαβάστε την συνέχεια

Έριξαν ''βόμβα'' οι Γάλλοι: ''Η Τρίπολη ζήτησε απόσυρση τουρκικών στρατευμάτων'

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-04/rsz_ertr.jpg?itok=Y4mc65WN" width="640" /><br /><b><br />'Παναγιώτης Νάστος</b><br />Ο σοφός λαός μας λέει "όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά". Στην προκειμένη μάλιστα περίπτωση της είδησης υπάρχει και καπνός και φωτιά, αφού ΗΠΑ-ΕΕ σίγουρα ασκούν πιέσεις για την εφαρμογή της πρόβλεψης της συμφωνίας για κατάπαυση του πυρός στη Λιβύη, για απόσυρση ξένων στρατευμάτων και μισθοφόρων από την χώρα<br /><br />ΗΤουρκία αρνήθηκε τις αναφορές των ΜΜΕ που ισχυρίζονται ότι η Λιβύη της ζήτησε να ακυρώσει τη συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας και να αποσύρει στρατιωτικές δυνάμεις και όλους τους συριακούς μισθοφόρους από τη χώρα.<br /><br />Ο Γιασίν Ακτάι, σύμβουλος του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατηγόρησε τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης ότι «κατασκεύασαν την ιστορία», ανέφερε η Middle east Monitor.<br /><br />Την Κυριακή, το γαλλικό ραδιόφωνο μετέδιδε ότι κατά τη διάρκεια επίσκεψης στην Τουρκία την περασμένη εβδομάδα, ο Μοχάμεντ Αλ Μενίφι, επικεφαλής του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης, είχε υποβάλει επίσημο αίτημα στον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σχετικά με το ζήτημα, ανέφερε η Libya Review τη Δευτέρα.<br /><div>Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τη δυνατότητα τροποποίησης της συμφωνίας θαλάσσιας οριοθέτησης με τη χώρα της Βόρειας Αφρικής, ο Aktay είπε ότι δεν είχε καμία πληροφορία σχετικά με το αν μια τέτοια πρόταση περιλαμβάνεται στην ημερήσια διάταξη, αλλά ήταν μια πιθανότητα, ανέφερε η Middle east Monitor, επικαλούμενη τον ιστότοπο ειδήσεων Sputnik.<br /><br />Ο Αλ-Μένφι πραγματοποίησε συνομιλίες με τον Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη την Παρασκευή κατά την πρώτη επίσκεψη του επικεφαλής του Προεδρικού Συμβουλίου του Λίβυου στην Τουρκία από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του νωρίτερα αυτό το μήνα.<br /><br />Στη Λιβύη, η Τουρκία είναι ο κύριος υποστηρικτής της διεθνώς αναγνωρισμένης Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας (GNA) κατά του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (LNA) του Khalifa Haftar, ο οποίος υποστηρίζεται από τη Ρωσία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Αίγυπτο.<br /><br />Η Τουρκία ανέπτυξε στρατιωτικές δυνάμεις στη Λιβύη τον περασμένο Ιανουάριο αφού το GNA ζήτησε βοήθεια βάσει αμυντικού συμφώνου. Η Άγκυρα έχει επίσης αναπτύξει Σύριους μισθοφόρους.<br /><br />Η Τουρκία και το GNA με έδρα την Τρίπολη υπέγραψαν συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας και το γνωστό σε όλους μας εντελώς παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο οριοθέτησης των ΑΟΖ τους τον Νοέμβριο του 2019, το οποίο είχε επικριθεί έντονα από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο.<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες ζήτησαν την απόσυρση ξένων στρατευμάτων και μισθοφόρων από τη Λιβύη, ύστερα από τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός που υπεγράφη τον περασμένο Οκτώβριο μεταξύ του GNA και του LNA, για τον τερματισμό του συνεχιζόμενου εμφυλίου πολέμου στη χώρα.<br /><br />Αν μάλιστα προσέξουμε καλά την δήλωση του Aktay, θα διαπιστώσουμε ότι αν και δηλώνει άγνοια για το θέμα εντούτοις δεν αποκλείει η Λιβύη να ζήτησε ακύρωση της συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας και του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου για την ΑΟΖ.<br /><br />Τέλος τα ΜΜΕ τα οποία μετέδωσαν την συγκεκριμένη είδηση.<br />Τα παραπάνω συνηγορούν ότι η πιθανότητα η είδηση να ευσταθεί είναι πάρα πολύ μεγάλη</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Έριξαν ''βόμβα'' οι Γάλλοι: ''Η Τρίπολη ζήτησε απόσυρση τουρκικών στρατευμάτων'

'Παναγιώτης Νάστος Ο σοφός λαός μας λέει "όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά". Στην προκειμένη μάλιστα περίπτωση της είδηση...

Διαβάστε την συνέχεια

Στην αγκαλιά του Ερντογάν έχει ρίξει την Αλβανία ο Ράμα

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/03/erdogan-rama.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Ο Ερντογάν λατρεύει να παίζει το νεοοθωμανό “σουλτάνο” στην ευρύτερη περιοχή. Αυτός είναι ο λόγος που στοχεύει και τις βαλκανικές χώρες, ειδικά αυτές που έχουν μουσουλμανικό πληθυσμό. Γι’ αυτό και η Αλβανία ήταν βασικός στόχος και αποτέλεσε εύκολο θήραμα της τουρκικής διπλωματίας, ειδικά επί πρωθυπουργίας του Έντι Ράμα.<br /><br />Με το πρόσχημα της πολιτισμικής συνεργασίας, προσπαθεί και σε σημαντικό βαθμό έχει καταφέρει να εντάξει την Αλβανία στην τουρκική σφαίρα επιρροής, διαδίδοντας παράλληλα και την ισλαμική ατζέντα του. Για τον σκοπό αυτό, η Τουρκία έχει επενδύσει στις υποδομές και στους θρησκευτικούς θεσμούς, ενώ βέβαια δεν παραλείπει να “πουλάει” στρατιωτική συνεργασία και προστασία.<br /><br />Πριν από ένα χρόνο, ο Ερντογάν είχε δηλώσει με υπερηφάνεια σε συνέντευξή του στο αλβανικό κανάλι “Top Channel” ότι η Τουρκία έχει επενδύσει τρία δισ. ευρώ στην Αλβανία. «Δεν ξέρω πόσες επενδύσεις έχουν φτάσει από την ΕΕ, αλλά οι δικές μας δεν θα σταματήσουν», είχε πει χαρακτηριστικά. Οι επενδύσεις της Τουρκίας στην Αλβανία είναι στοχευμένες και στρατηγικού χαρακτήρα. Η δεύτερη μεγαλύτερη αλβανική τράπεζα, υδροηλεκτρικοί σταθμοί, μια χαλυβουργία, ο πρώην κρατικός φορέας τηλεπικοινωνιών Albtelecom και φορέα κινητής τηλεφωνίας Eagle Mobile έχουν περιέλθει υπό τουρκικό έλεγχο.<br /><br />Ο Ερντογάν προσφέρει στην Αλβανία διεισδύει οικονομικά με σκοπό να εδραιώσει και πολιτικό έλεγχο στη γειτονική μας χώρα. Επειδή, όμως, η Αλβανία κοιτάζει προς την ΕΕ, πρέπει να είναι προσεκτική, ειδικά αυτή την περίοδο που η εικόνα της Τουρκίας στην Ευρώπη δεν είναι και η καλύτερη. Με άλλα λόγια, ο Ράμα δεν έχει περιθώρια να επιτρέψει στην Άγκυρα να δορυφοροποιήσει την χώρα του. Ας σημειωθεί ότι η Τουρκία είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος και ο έκτος σε μέγεθος ξένος επενδυτής στην Αλβανία.<div><br />Επενδύσεις και πολιτική επιρροή <br /><br />Η Αλβανία, όπως και τα άλλα κράτη των Δυτικών Βαλκανίων πρέπει να συνειδητοποιήσουν τα διακυβεύματα. Οι προοπτικές για οικονομική ανάπτυξη, ευημερία, ελευθερία και βιώσιμη δημοκρατία βασίζεται στη στενή συνεργασία με την ΕΕ και όχι με την εξάρτηση από ένα αδίστακτο καθεστώς που εμφανίζεται σαν σωτήρας. Οι χώρες των Δυτικών Βαλκανίων έχουν τεθεί σε τροχιά ένταξης στην ΕΕ. Στη νέα διεύρυνση η Αλβανία είναι η πρώτη που θα ξεκινήσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, όμως, η Τουρκία ενισχύει τις προσπάθειές της να δορυφοροποιήσει ειδικά την Αλβανία, το Κόσοβο, αλλά και τη Βόρεια Μακεδονία. Όπως προαναφέρθηκε, εκτός από τα οικονομικά, τους “πουλάει προστασία”, αλλά και παίζει δυνατά το χαρτί του Ισλάμ. Επιοπρόσθετα, επιχειρεί να χρησιμοποιήσει και την αλβανική κοινότητα που ζει στην Τουρκία.<br /><br />Ενώ οι τουρκικές επενδύσεις στην Αλβανία γίνονται με οικονομικά κριτήρια, παράλληλα χρησιμοποιούνται και για την καλλιέργεια προσωπικών σχέσεων, αλλά και σαν εργαλείο για απόκτηση πολιτικής επιρροής μέσω πελατειακού συστήματος. Το καθεστώς Ερντογάν, εξάλλου, έχει τη δυνατότητα να επηρεάζει τις αποφάσεις των μεγάλων τουρκικών εταιρειών. Για την ακρίβεια να μπολιάζει τις επενδυτικές και άλλες επιλογές τους με τις δικές του πολιτικές και γεωπολιτικές σκοπιμότητες.</div><div><br />Ο εναγκαλισμός Ράμα-Ερντογάν<br /><br />Η ώσμωση του τουρκικού επιχειρηματικού κόσμου με το καθεστώς Ερντογάν είναι αμοιβαία επωφελής και έχει προσλάβει τέτοια διάσταση που ορισμένοι κάνουν λόγο για “νέο είδος πολιτικής επιχειρηματικής τάξης”. Η αλληλοδιείσδυση επιχειρηματικότητας και πολιτικής επέτρεψε στον Ερντογάν να μεταπηδήσει από τις επενδύσεις μέσω διακρατικών θεσμικών σχέσεων σε επενδύσεις μέσω προσωπικών σχέσεων με ηγέτες άλλων χωρών.<br /><br />Αυτού του είδους οι σχέσεις στην περίπτωση της Αλβανίας εμποδίζουν την προοπτική εκδημοκρατισμού, επιβολής του Κράτους Δικαίου και επικράτησης μίας δυτικού τύπου κανονικότητας. Έτσι εμμέσως πλην σαφώς υπονομεύονται οι όποιες μεταρρυθμιστικές προσπάθειες, τροφοδοτώντας ad hoc πρακτικές σε δημόσιες συμβάσεις που διευκολύνουν τη διαφθορά. Το πολιτικό σύστημα στην Αλβανία, άλλωστε, χαρακτηρίζεται από αδύναμη δημοκρατική λειτουργία και οξύτατη πόλωση.<br /><br />Στην πραγματικότητα, η Αλβανία βιώνει μια οπισθοδρόμηση στο επίπεδο των δημοκρατικών προτύπων. Οι δεσμοί Ερντογάν-Ράμα τα διαβρώνουν περαιτέρω, ενισχύοντας την τουρκική επιρροή. Αυτό που φαίνεται να αγνοεί, ή να υποτιμά ο Ράμα, είναι ότι η ΕΕ δεν θα δεχθεί να εντάξει χώρα, που είναι “παντρεμένη” με τον Ερντογάν. Ο Αλβανός πρωθυπουργός έχει στραφεί εδώ και χρόνια προς την Άγκυρα, θεωρώντας ότι από εκεί αντλεί δύναμη και στις σχέσεις του με την Ελλάδα και τη Σερβία (τις βλέπει ανταγωνιστικά) και στο εσωτερικό. Δεν είναι τυχαίο ότι ήταν ο μόνος ηγέτης από την Ευρώπη που παρευρέθηκε στο γάμο της κόρης του “σουλτάνου”. Τώρα διαπραγματεύεται την κατασκευή ενός αεροδρομίου στον Αυλώνα, βορειότερα από τα ελληνοαλβανικά σύνορα με σκοπό την ανάπτυξη του τουρισμού.</div><div><br />Τουρκική στρατιωτική παρουσία<br /><br />Στις 29 Ιουλίου 1992 υπεγράφη συμφωνία Αλβανίας-Τουρκίας για στρατιωτική συνεργασία. Η συμφωνία περιλάμβανε εκπαίδευση και κατάρτιση προσωπικού, συνεργασία στην παραγωγή όπλων, κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, ανταλλαγή αντιπροσωπειών και κοινές επιτροπές για την επέκταση των στρατιωτικών δεσμών. Ένα μήνα μετά την υπογραφή της συμφωνίας, τουρκικό πολεμικό πλοίο κατέπλευσε στο Δυρράχιο για να υποδηλώσει την τουρκική δέσμευση ότι θα “προστατεύσει” την Αλβανία. Οι δύο χώρες έχουν πραγματοποιήσει κοινές ναυτικές ασκήσεις στην Αδριατική, στα ελληνικά νώτα.<br /><br />Η Τουρκία είχε ρόλο στην αναδιάρθρωση του αλβανικού στρατού και με παροχή στρατιωτικής βοήθειας. Επίσης, έχει εκπαιδεύσει Αλβανούς αξιωματικούς και καταδρομείς. Η διμερής συμφωνία περιλάμβανε επίσης την ανοικοδόμηση από τους Τούρκους της ναυτικής βάσης Pasha Liman στην Αυλώνα, με αντάλλαγμα την παραχώρηση πρόσβασης και χρήσης από το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό. Η Τουρκία διατηρεί εκεί μόνιμα 20 άτομα προσωπικό, οι οποίοι κατά καιρούς αυξάνονται μέχρι και 250 άτομα. Κατά καιρούς έχουν ελλιμενιστεί ταυτόχρονα στη βάση δύο τουρκικές φρεγάτες.<br /><br />Η άλωση της κοσμικότητας<br /><br />Ιστορικά το Ισλάμ είναι σχετικά πρόσφατη προσθήκη στην αλβανική κουλτούρα. Η πλειονότητα του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, αλλά παρά τις πολιτικές αλλαγές, η Αλβανία υπήρξε κοσμικό κράτος από την ίδρυσή του το 1912. Όλα τα καθεστώτα ακολούθησαν πολιτική συστηματικής εκκοσμίκευσης, δεδομένου ότι πάνω από το 35% του πληθυσμού είναι χριστιανοί.<br /><br />Ο Ερντογάν επιχειρεί εδώ και πολλά χρόνια να προωθήσει στην Αλβανία το Ισλάμ. Έτσι, το 2015 εγκαινίασε το Μεγάλο Τζαμί Namazgja, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από την τουρκική υπηρεσία Diyanet. Ο υπουργός Εξωτερικών της Αλβανίας ισχυρίστηκε, όμως, στη Νέα Υόρκη ότι «δεν είναι αλήθεια ότι η Τουρκία έχει κατασκευάσει το μεγαλύτερο τζαμί στην Αλβανία, αλλά ότι το τζαμί χτίστηκε για τις ανάγκες των μουσουλμάνων». Αρνήθηκε επίσης ότι δεκάδες νέα τζαμιά στην Αλβανία χρηματοδοτήθηκαν από την Τουρκία.<br /><br />Ο Χέμαλ Αχμέτι, ιστορικός και φιλόσοφος που έγραψε την πραγματεία “Σώζοντας τον αλβανικό πολιτισμό από τις τουρκικές τάσεις”, υποστηρίζει ότι, αμέσως μετά την αλβανική κυβέρνηση, τον ισχυρότερο ρόλο στην Αλβανία παίζει ο Ερντογάν. Ανησυχεί επίσης για την έλλειψη κριτικής της Τουρκίας στα αλβανικά Μίντια. Όπως χαρακτηριστικά γράφει «με αυτήν την πολιτική, η Αλβανία κλείνει κάθε πύλη προς τη Δύση». Προτείνει, μάλιστα, να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα για να προστατευθεί η Αλβανία από τον Σαλαφισμό και τον Ερντογανισμό.<br /><br />Οι απεσταλμένοι του Ερντογάν (ιμάμηδες, εκπαιδευτικοί κ.α.) διεισδύουν σε πολιτικά κόμματα, ακαδημαϊκούς συλλόγους και τζαμιά στην Αλβανία, στο Κοσσυφοπέδιο, στη Βόρεια Μακεδονία και σε άλλα βαλκανικά κράτη. Μιλώντας κατά τη διάρκεια της επίσκεψης Ράμα στην Άγκυρα, ο Ερντογάν είπε ότι οι δύο χώρες «σκέφτονται με ένα μυαλό» και για την απειλή των γκιουλενιστών!</div><div><br />Το δίλημμα του Ράμα<br /><br />Η δουλικότητα του Ράμα προς τον Ερντογάν φτάνει σε απίθανα επίπεδα, τα οποία παραπέμπουν σε υποτελείς της Υψηλής Πύλης επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τούρκοι πολίτες παραδίδονται στη ΜΙΤ σε επιχειρήσεις που θυμίζουν τις αρπαγές τζιχαντιστών από την CIA. Σχολεία, τα οποία χτίστηκαν και χρηματοδοτήθηκαν από το κίνημα Γκιουλέν, έκλεισαν και παραδόθηκαν στην τουρκική κρατική υπηρεσία Diyanet. Ένας πρώην Αλβανός αξιωματούχος είπε στους Financial Times ότι η Άγκυρα έστειλε λίστα με εκατοντάδες ονόματα φερόμενων υποστηρικτών του Γκιουλέν προς απέλαση.<br /><br />Ο Ερντογάν βρίσκει έδαφος και τα κάνει. Δεν περνάει μήνας χωρίς να προκύψει σκάνδαλο που συνδέει στελέχη της κυβέρνησης Ράμα με το οργανωμένο έγκλημα. Πρώην υπουργός Εσωτερικών αναμένεται να δικαστεί για διακίνηση ναρκωτικών. Η γερμανική Bild δημοσίευσε διαρροές συνομιλιών, στις οποίες ακούγεται διαβόητη προσωπικότητα του υποκόσμου που συζητά για τις εκλογές του 2017 με δύο δήμαρχους από το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Ράμα. Ο Ράμα ισχυρίστηκε ότι οι δήμαρχοι ίσως δεν γνώριζαν ότι ο συνομιλητής τους ήταν εγκληματίας.<br /><br />Ο Ράμα παραδέχεται ότι η Αλβανία έχει προβλήματα με τη διαφθορά και το έγκλημα, αλλά επιμένει ότι λαμβάνει μέτρα για την καταπολέμησή τους και θέλει βοήθεια από την ΕΕ για να το επιτύχει. Βέβαια, δεν παραδέχεται ότι ο ίδιος είναι μέρος του προβλήματος. Η διεθνής υποστήριξη προς τον Ράμα, πάντως, έχει μειωθεί, καθώς έγινε αντιληπτό στη Δύση ότι κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεών του η καταπολέμηση της διαφθοράς είναι προσχηματική.<br /><br />Είναι κοινός τόπος πλέον ότι το κόμμα του Ράμα έχει μολυνθεί στο έπακρο από σκάνδαλα εξαγοράς ψήφων και από οργανικούς δεσμούς με το έγκλημα. Όσο ο Ράμα απομονώνεται τόσο οξύτερο γίνεται το δίλημμά του: ή να αποκολληθεί από τον Ερντογάν ή να προσκολληθεί περισσότερο σ’ αυτόν, που σημαίνει περαιτέρω δορυφοροποίηση της Αλβανίας με ό,τι αυτό σημαίνει για την ασφάλεια της Ελλάδας.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Στην αγκαλιά του Ερντογάν έχει ρίξει την Αλβανία ο Ράμα

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Ο Ερντογάν λατρεύει να παίζει το νεοοθωμανό “σουλτάνο” στην ευρύτερη περιοχή. Αυτός είναι ο λόγος που στοχεύει και τις...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόσο σημαντική είναι η ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας της Ελλάδας με ΗΑΕ και Σαουδική Αραβία;

<img height="360" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/1000x563/crop/both/9b/9b0fb75c3ef14503abd1d917d7270284.jpg?quality=80&404=default&v=8" width="640" /><br /><br />Του<b> Paul Iddon</b><br />Οι στρατιωτικές σχέσεις της Ελλάδας με τις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Σαουδικής Αραβίας, έχουν ενισχυθεί σημαντικά κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους, ενώ οι δύο χώρες εντείνουν ακόμη περισσότερο τη μεταξύ τους συνεργασία. Όμως, πόσο σημαντικές είναι αυτές οι σχέσεις;<br /><br />Τον Μάρτιο, μαχητικά αεροσκάφη F-15 της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας της Σαουδικής Αραβίας με τα πληρώματά τους και τους τεχνικούς υποστήριξης έφτασαν στο νησί της Κρήτης στο πλαίσιο της κοινής άσκηση το "Μάτι του Γερακιού 1” στη Μεσόγειο.<br /><br />Η συγκεκριμένη άσκηση αποτελεί την τελευταία πράξη στην αυξανόμενη αμυντική συνεργασία και στη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Η Αθήνα έχει προγραμματίσει επίσης, ήδη από τις αρχές του 2020, την ανάπτυξη μέρους των αμυντικών πυραυλικών της συστημάτων MIM-104 Patriot στη Σαουδική Αραβία καθώς και "προσωπικού περίπου 130 ατόμων” με στόχο την προστασία των ενεργειακών υποδομών του βασιλείου, που έχουν γίνει επανειλημμένως στόχος επιθέσεων βαλλιστικών πυραύλων και drones των Χούθι της Υεμένης. Στις 19 Μαρτίου, η Ελλάδα καταδίκασε "κατηγορηματικά” μία τέτοια επίθεση που είχε στόχο τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στη σαουδαραβική πρωτεύουσα, Ριάντ.<br /><br />Οι αμυντικές σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έχουν ενισχυθεί ακόμη περισσότερο. Τον Αύγουστο του 2020, αποστολή τεσσάρων αεροσκαφών F-16 της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΑΕ βρέθηκε επίσης στην Κρήτη, εν μέσω της αυξανόμενης έντασης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας με αφορμή τις διαφορές τους για τα θαλάσσια σύνορα και τα υπεράκτια δικαιώματα εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων στην Ανατολική Μεσόγειο. Επρόκειτο για μια σαφή κίνηση επίδειξης αλληλεγγύης μεταξύ των δύο χωρών, οι οποίες αμφότερες έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας.<br /><br />Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, οι δύο χώρες προχώρησαν στη σύναψη στρατηγικής εταιρικής σχέσης η οποία, μεταξύ άλλων, προβλέπει ότι κάθε χώρα θα βοηθήσει την άλλη σε περίπτωση απειλής της εδαφικής της ακεραιότητας. Η Ελλάδα χαιρέτησε τη συμφωνία, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να την χαρακτηρίσει ως τη σημαντικότερη συναφθείσα συμφωνία μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.<br /><br />Εν τω μεταξύ, τον Φεβρουάριο του 2021, αξιωματούχοι της Σαουδικής Αραβίας, των ΗΑΕ και του Μπαχρέιν βρέθηκαν στην Αθήνα προκειμένου να συμμετάσχουν στο Φόρουμ Φιλίας, στο οποίο συμμετείχαν επίσης αξιωματούχοι της Κύπρου και της Αιγύπτου, σε μια ακόμη, μεταξύ άλλων, ένδειξη υποστήριξης της Ελλάδας όσον αφορά την διαμάχη της στην Ανατολική Μεσόγειο. <br /><br />"Η ανάπτυξη περιφερειακών εταιρικών σχέσεων αποτελεί βασικό πυλώνα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής”, μου είπε ο Γιώργος Τζογόπουλος, συνεργάτης του Centre International de Formation Européenne και επιστημονικός συνεργάτης στο Begin Sadat Centre for Strategic Studies (BESA). "Υπό αυτό το πρίσμα μπορεί να γίνει πιο κατανοητή η βελτίωση των σχέσεων μεταξύ της Ελλάδας και των ΗΑΕ ή μεταξύ της Ελλάδας και της Σαουδικής Αραβίας."<br /><br />"Το Φόρουμ Φιλίας της Αθήνας, τον Φεβρουάριο του 2021, για παράδειγμα, όπου συμμετείχαν η Ελλάδα, η Κύπρος, τα ΗΑΕ, η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και το Μπαχρέιν, τοποθετείται σε αυτό το πλαίσιο”.<br /><br />Η Ελλάδα παραδοσιακά έχει υιοθετήσει μια ισορροπημένη προσέγγιση σε ό,τι αφορά τις διεθνείς σχέσεις της. Στο πλαίσιο αυτής της προσέγγισης, επιδιώκει να διατηρεί θερμές σχέσεις με τους Παλαιστινίους, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τη συνεργασία της με το Ισραήλ. Ομοίως, στοχεύει να συνεργαστεί με τη Σαουδική Αραβία με τρόπο που δεν βλάπτει τις εγκάρδιες σχέσεις της με το Ιράν.<br /><br />"Είναι δύσκολη εξίσωση”, σημειώνει ο Τζογόπουλος. "Η Τεχεράνη, για παράδειγμα, έκανε αναφορά στην απόφαση της Ελλάδας να στείλει πυραύλους Patriot στη Σαουδική Αραβία και προέβη σε προφορική διαμαρτυρία”.<br /><br />Σε ομιλία του, τον Φεβρουάριο του 2021, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας επεσήμανε για μια ακόμη φορά τον αμυντικό χαρακτήρα της προγραμματισμένης ανάπτυξης αμυντικών συστημάτων Patriot στο βασίλειο.<br /><br />"Η κυβέρνηση θα υπογράψει συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία για τους πυραύλους Patriot”, τόνισε, προσθέτοντας: "Αλλά οι πύραυλοι Patriot δεν είναι επιθετικά όπλα· είναι αμυντικά. Δεν στρέφονται εναντίον κανενός. Υπερασπίζονται τον εναέριο χώρο κάποιου”.<br /><br />"Για να είμαι σαφής”, πρόσθεσε, "η Ελλάδα δεν επιδεικνύει επιθετική ισχύ”.<br /><br />Οι νέες γεωπολιτικές εξελίξεις, ωστόσο, ειδικότερα στη Μέση Ανατολή, καθιστούν δυσκολότερο για την Ελλάδα να διατηρήσει τις ισορροπίες στις διεθνείς σχέσεις της.<br /><br />"Στην προσπάθειά της να ενισχύσει τη θέση της σε ένα νέο περιφερειακό περιβάλλον -όπως διαμορφώνεται με τις Συμφωνίες του Αβραάμ [οι συμφωνίες ειρήνης και σταθεροποίησης του 2020 μεταξύ του Ισραήλ, των ΗΑΕ, και άλλων αραβικών κρατών] - και να ενδυναμώσει την αμυντική συνεργασία της με τις ΗΠΑ, η Ελλάδα ανέλαβε ορισμένες πρωτοβουλίες που δεν μπορούν πάντοτε να ικανοποιούν όλες τις χώρες της Μέσης Ανατολής”, σημειώνει ο Τζογόπουλος.<br /><br />Παρ 'όλα αυτά, η Ελλάδα είναι απίθανο να εμπλακεί σε μεγάλο βαθμό σε "αμφίβολες στρατιωτικές συγκρούσεις” που υπερβαίνουν κατά πολύ τα εθνικά της συμφέροντα.<br /><br />"Όσον αφορά τη σχέση Ελλάδας και ΗΑΕ, οι δεσμοί στον στρατιωτικό τομέα είναι ισχυροί και μπορούν να ενισχυθούν περαιτέρω”, αναφέρει ο Τζογόπουλος.<br /><br />Πολλές συμφωνίες που υπογράφηκαν μεταξύ του υπουργείου Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας και της Γενικής Διοίκησης των ενόπλων δυνάμεων των ΗΑΕ δείχνουν προς αυτήν την κατεύθυνση.<br /><br />Άλλωστε, η ατζέντα της Ελλάδας περιλαμβάνει και περαιτέρω κοινές ασκήσεις. Η φρεγάτα του Ελληνικού Ναυτικού "Ύδρα” πρόσφατα έδεσε στο λιμάνι Zayed των ΗΑΕ. Υπάρχει επίσης η προοπτική πώλησης όπλων μεταξύ των δύο συμμάχων στο προσεχές μέλλον.<br /><br />Παρά τις αναμφισβήτητα σημαντικές αυτές εξελίξεις, ο Τζογόπουλος αμφισβητεί ότι "το σχήμα συνεργασίας Ελλάδας - ΗΑΕ περιλαμβάνει ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής βοήθειας, λόγω των διαφορετικών συμφερόντων”.<br /><br />"Παρότι και οι δύο χώρες επικρίνουν τη συμπεριφορά της Τουρκίας, η Ελλάδα θα ήταν αφελής αν πιστεύει ότι άλλοι παίκτες θα έρθουν προς υποστήριξή της σε περίπτωση που ξεσπάσει νέα κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο”, σημειώνει.<br /><br />Κατά συνέπεια, υπάρχουν σαφή όρια σε αυτήν την ενισχυόμενη στρατιωτική συνεργασία, η οποία αποτελεί περισσότερο μια εταιρική σχέση που υποκινείται από αμοιβαία συμφέροντα και στόχους και λιγότερο μια τυπική συμμαχία.<div><br /></div><div><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πόσο σημαντική είναι η ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας της Ελλάδας με ΗΑΕ και Σαουδική Αραβία;

Του Paul Iddon Οι στρατιωτικές σχέσεις της Ελλάδας με τις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Σαουδικής Α...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/03/symvoulio_ethnikis_asfaleias2-scaled.jpeg"><img height="398" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/03/symvoulio_ethnikis_asfaleias2-696x433.jpeg" width="640" /></a><br /><br />Tης <b>Κύρας Αδάμ </b><br />Μια εβδομάδα μετά το πράσινο φως από την ΕΕ και λίγο πριν την έναρξη του διμερούς πολιτικού διαλόγου με τη συνάντηση των ΥΠΕΞ Ελλάδας- Τουρκίας στην Άγκυρα, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας συνεδρίασε υπό τον Τ. Ερντογάν, στις 30 Μαρτίου 2021 υιοθετώντας τις πιο σκληρές άκαμπτες και άκρως επικίνδυνες θέσεις σε βάρος της Ελλάδας.<br /><br />Το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας μεταξύ των άλλων συζήτησε ότι οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι έτοιμες να προασπίσουν την τουρκική κυριαρχία σε νησιά και ηπειρωτικά εδάφη, ενώ<br /><br />Δηλώνει ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να αναστείλει όλες τις Συνθήκες και Συμβάσεις που αφορούν στην Τουρκία, αν η Ελλάδα δεν δεσμευθεί εγγράφως ότι θα σεβαστεί την εφαρμογή τους κατά τις προσεχείς διμερείς διαπραγματεύσεις.<br /><br />Επιπλέον, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας αναφέρεται ευθέως πλέον στους « Τούρκους πατριώτες « στην Θράκη, στη Ρόδο και στο Καστελόριζο οποίοι κατακερματίζονται.<br /><br />Τα κύρια σημεία των αποφάσεων του Εθνικού Συμβουλίου της Τουρκίας:<br /><ul style="text-align: left;"><li>Η 23η Ιουλίου 1923 είναι η ημέρα τουρκικής παλιγγενεσίας και μέχρι τότε θα είμαστε έτοιμοι να ικανοποιήσουμε το εθνικό αίσθημα του τουρκικού λαού.</li><li>Οι Τούρκοι πατριώτες της Θράκης κατακερματίζονται από τις ελληνικές κυβερνήσεις κατά παράβαση των Συνθηκών και της Διεθνούς νομιμότητας.</li><li>Τα θαλάσσια νησιά ανήκουν στην Τουρκία, όλα όσα βρίσκονται μέχρι τον 25ο μεσημβρινό. Η πολιτική Ντεμιρέλ, Οζάλ, Ετζεβίτ για τα νησιά της θάλασσας ισχύει, συνεχίζεται και δεν θα αλλάξει ποτέ, ανεξάρτητα από τις όποιες κυβερνήσεις στην Τουρκία.</li><li>Η προστασία των νήσων αυτών, στην καλύτερη περίπτωση, θα μπορούσε να αναληφθεί μετά από έγκριση της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης από την Τουρκία και την Ελλάδα από κοινού, με συνδρομή δυνάμεων των Ηνωμένων Εθνών.</li><li>Οι Συνθήκες που αφορούν στην Τουρκία και οι Συμβάσεις είναι σε ισχύ. Η Τουρκία τις εφαρμόζει στο ακέραιο, πλην όμως η Ελλάδα τις παραβιάζει προκαλώντας μόνιμη ένταση. Ως εκ τούτου η τουρκική κυβέρνηση, με βάση τη διεθνή νομιμότητα μπορεί να τις αναστείλει ανά πάσα στιγμή, εκτός της περίπτωσης που η Ελλάδα δηλώσει κατά τις προσεχείς διαπραγματεύσεις εγγράφως ότι θα σεβαστεί την εφαρμογή τους.</li><li>Ελληνική ΑΟΖ δεν υφίσταται δεδομένου ότι ουδέποτε έχει διεκδικήσει τα όρια της, είτε σε διμερές είτε σε διεθνές πλαίσιο. Ως εκ τούτου η τουρκική περιοχή SAR ( θαλάσσια περιοχή έρευνας και διάσωσης) είναι νόμιμη διότι δεν υφίσταται ελληνική ΑΟΖ για να την επικαλύπτει η τουρκική ΑΟΖ. Η τουρκική υφαλοκρηπίδα εκτείνεται πέραν του 25ου μεσημβρινού κι αποτελεί προέκταση των ακτών της Ανατολίας. Αυτό αποδεικνύεται νομικά, εθνικά και επιστημονικά, με αποτέλεσμα η όποια οριοθέτηση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας θα αφορά στις ακτές των ηπειρωτικών ακτών. Η Τουρκία θα μπορούσε από το 1992 να υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Όμως δεν το έπραξε καθόσον η ελληνική πλευρά προσπαθεί να σφετεριστεί τα ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας.</li><li>Ο υπαινιγμός της Ελλάδας για δήθεν τουρκικές παραβιάσεις των νήσων αγνώστου ιδιοκτησίας στερείται σοβαρότητας, αξιοπιστίας και κυρίως νομικής βάσης. Και τούτο διότι η ελληνική Πολεμική Αεροπορία προβαίνει καθημερινώς σε υπερ -πολλαπλάσιες παραβιάσεις στα δύστυχα νησιά από αυτές της Τουρκίας.</li></ul>Μετά από όλα αυτά οι ελληνικοί εξοπλισμοί φέρνουν σε εξόχως δύσκολη θέση την υπόσταση του τουρκικού κράτους. Για το λόγιο αυτό οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις θα πρέπει ανεξάρτητα πολιτικών πεποιθήσεων να είναι έτοιμες να προασπίσουν την τουρκική κυριαρχία, όπου αυτή εκτείνεται, είτε αφορά νησιά είτε την ηπειρωτική Τουρκία.<div><br />Όσον αφορά και σχετικά με τις ενέργειες σε εθνικό και διεθνές πλαίσιο της ελληνο/κυπριακής διοίκησης της Νότιας Κύπρου είναι επικίνδυνα παράνομες και τούτο διότι η διοίκηση αυτή δεν αποτελεί εγγυήτρια δύναμη σύμφωνα με τη Σύμβαση 1960. Ως εκ τούτου οποιεσδήποτε αγγελίες αέρος η θαλάσσης εκδίδονται από τη διοίκηση αυτή είναι παράνομες καταχρηστικές και άκυρες και δεν έχουν καμμία εφαρμογή. Η αλήθεια αυτή θα ισχύσει στο διηνεκές μέχρι να βρεθεί λύση στο Κυπριακό, την οποία σκόπιμα και σε βάρος της Τουρκίας δεν θέλει η ελληνική κυβέρνηση και η κυπριακή διοίκηση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Οι αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας

Tης Κύρας Αδάμ Μια εβδομάδα μετά το πράσινο φως από την ΕΕ και λίγο πριν την έναρξη του διμερούς πολιτικού διαλόγου με τη συνάντηση των ΥΠΕΞ...

Διαβάστε την συνέχεια

''Εικονική επίθεση'' ρωσικών υποβρυχίων κατά τουρκικών φρεγατών

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-04/26509396598_c286c74185_b.jpeg?itok=Q-QwQNHW" width="640" /><br /><br /><b>Γιώργος Μοτσάκος<br /></b>Έξι υποβρύχια κάτω από το νερό μαζί με πυραύλους BASTION από τις ακτές "κλείδωσαν" τις τουρκικές φρεγάτες.<br />Δεν “χαρίζουν σε κανένα” οι ρωσικές δυνάμεις, ειδικά σε Τούρκους σε ότι αφορά την Κριμαία, για την οποία θυμίζουμε ιστορικά, ότι η χερσόνησος αυτή ήταν η κύρια αφορμή ενός “άγριου” ρωσοτουρκικού πολέμου από την Τσαρίνα Αικατερίνη την Μεγάλη. <br /><br />Οι ρωσικές παράκτιες δυνάμεις προχωρώντας σε επίδειξη δύναμης, υλοποίησαν<a href="https://avia.pro/news/rossiya-otrabotala-unichtozhenie-tureckogo-voennogo-flota-u-beregov-kryma"> “εικονική επίθεση σε τουρκικά πολεμικά πλοία </a>που εμφανίστηκαν στα ανοικτά των ακτών της Κριμαίας. <br />Έτσι η Μόσχα πήρε μία άτυπη εκδίκηση, καθώς πριν δύο ημέρες, τουρκικά F-16 περενόχλησαν ρωσικά μαχητικά στη Μ. Θάλασσα.<br /><br />Οι Τουρκικές φρεγάτες που εμφανίστηκαν στα ανοικτά των ακτών της Κριμαίας “υπέστησαν εικονική επίθεση” τόσο από πολεμικά πλοία και υποβρύχια του ρωσικού ναυτικού, όσο και από παράκτια πυραυλικά συστήματα που προστατεύουν τη χερσόνησο της Κριμαίας ταυτόχρονα, προκαλώντας πολλά προβλήματα στα τουρκικά πληρώματα.<br /><br />“Στην πραγματικότητα, η ρωσική πλευρά επέδειξε μόνο μια πτυχή των στρατιωτικών δυνατοτήτων των ενόπλων δυνάμεών της, στις σαφώς επιθετικές ενέργειες της τουρκικής πλευράς, ενώ η Ρωσία χρησιμοποίησε για την ''εικονική επίθεση'' στη Μαύρη Θάλασσα έξι υποβρύχια κλάσης Varshavyanka ταυτόχρονα.<br /><br />Πρέπει να σημειωθεί ότι το ρωσικό υπουργείο Άμυνας δεν σχολίασε την απόσυρση έξι υποβρυχίων από την Aζοφική θάλασσα στην οποία βρισκόντουσαν πριν τα ρωσικά υποβρύχια.”<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, τέτοιες ενέργειες από τη Ρωσία αποτελούν σαφή προειδοποίηση ότι κατά αυτόν τον τρόπο θα αντιμετωπίζονται οι ενέργειες της Άγκυρας κατά της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένων των δηλώσεων Τούρκων αξιωματούχων, που δηλώνουν την πολεμική ετοιμότητα της χώρας τους κατά της Ρωσίας, στηρίζοντας την πλευρά της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένης επίθεσης στην Κριμαία.<br /><br />Ρωσικές πηγές αναφέρουν πως περιστατικό να έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της άσκησης του ΝΑΤΟ με την ονομασία “SeaShield 2021”, στην οποία, μεταξύ άλλων, συμμετείχε και η Τουρκία, με φρεγάτες και υποβρύχια.<br /><br />Είχαμε αναφέρει πριν μερικές ημέρες ότι η ουκρανική κυβέρνηση είχε ενημερώσει την Τουρκία “για την τρέχουσα κατάσταση στη χερσόνησο της Κριμαίας, ιδίως για την παράνομη στρατιωτικοποίηση εδαφών, τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη δημογραφική κατάσταση”, σύμφωνα με τον διευθυντή του ΥΠΕΞ της Ουκρανίας Vasyl Zvarych, μετά τις διαβουλεύσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Άγκυρα στις 24 Μαρτίου.<br /><br />Στην συνάντηση αυτή, Τούρκοι και Ουκρανοί αξιωματούχοι συζήτησαν όχι μόνο την ασφάλεια της Ουκρανίας, αλλά και την ασφάλεια ολόκληρης της περιοχής του Εύξεινου Πόντου.<br /><br />«Οι εκτιμήσεις μας για την ασφάλεια συμπίπτουν πραγματικά. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για εμάς ως στρατηγικούς εταίρους, καθώς η ασφάλεια στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου είναι κοινή ευθύνη μας ως δύο μεγάλα θαλάσσια κράτη», σημείωσε ο Ζβάρυχ.<br /><br />Σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία είναι έτοιμη να συμμετάσχει ενεργά στην ''Πλατφόρμα της Κριμαίας'', συμπεριλαμβανομένης της προετοιμασίας των τελικών εγγράφων της συνόδου κορυφής που έχει προγραμματιστεί για τις 23 Αυγούστου, αλλά και στην προώθηση της πρωτοβουλίας για την παγίωση των διεθνών προσπαθειών για την ανακατάληψη της Κριμαίας.<br /><br />Αυτές οι κινήσεις εξόργισαν το Κρεμλίνο, που έδωσε εντολή στην διοίκηση των ρωσικών δυνάμεων στην Νότια περιοχή να προβεί σε κινήσεις προειδοποιήσεως των νεο-οθωμανών Τούρκων.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

''Εικονική επίθεση'' ρωσικών υποβρυχίων κατά τουρκικών φρεγατών

Γιώργος Μοτσάκος Έξι υποβρύχια κάτω από το νερό μαζί με πυραύλους BASTION από τις ακτές "κλείδωσαν" τις τουρκικές φρεγάτες. Δεν “χ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί το αμερικανικό κατεστημένο ξανανοίγει μέτωπο με τη Ρωσία

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/03/russia-usa.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Ο πτέραρχος Γκλεν Βαν Χερκ διοικητής της Βόρειας Διοίκησης που είναι επιφορτισμένη με την υπεράσπιση των ΗΠΑ από επίθεση, ανέφερε πριν μερικές ημέρες ότι η Ρωσία παραμένει η πιο «οξεία πρόκληση για την άμυνα της πατρίδα μας», ακόμη και όταν η προσοχή της Ουάσιγκτον επικεντρώνεται στην Κίνα ως τη μεγαλύτερη αναδυόμενη απειλή.<br /><br />«Οι Ρώσοι ηγέτες επιδιώκουν να διαβρώσουν την επιρροή μας, να διεκδικήσουν την περιφερειακή τους κυριαρχία και να ανακτήσουν το καθεστώς τους ως παγκόσμιας δύναμης μέσω μιας συνολικής στρατηγικής που περιλαμβάνει επιχειρήσεις πληροφοριών, εξαπάτηση, οικονομικό εξαναγκασμό και απειλή στρατιωτικής ισχύος», ανέφερε ο πτέραρχος στην Επιτροπή Ένοπλων Δυνάμεων της Γερουσίας.<br /><br />Οι συνεχιζόμενες στρατιωτικές προκλήσεις που θέτει η Ρωσία μπήκαν “στο ψυγείο” κατά τη διάρκεια της προεδρίας Τραμπ. Η δε Κίνα συνεχίζει να χαρακτηρίζεται από τον νυν υπουργό Άμυνας Λόιντ Όστιν ως “απειλή βηματοδότησης”, δηλαδή είναι ο αντίπαλος βάσει του οποίου καθορίζονται οι επόμενες κινήσεις των ΗΠΑ και ο οποίος θα καθορίσει τις δυνατότητες που χρειάζονται οι Αμερικανοί για να την αντιμετωπίσουν.<br /><br />Αυτή δεν είναι μια ρητορική η οποία εξέλειπε την προηγούμενη τετραετία. Απλά, ο Τραμπ είχε διαφορετική άποψη από το αμερικανικό κατεστημένο της εθνικής ασφάλειας. Η πεποίθηση ότι η Ρωσία αποτελεί τη μεγαλύτερη άμεση απειλή για την γεωστρατηγική υπόσταση των ΗΠΑ είναι διάχυτη στις ΗΠΑ. Μια δημοσκόπηση στα τέλη του 2020 από το περιοδικό Economist κατέδειξε ότι 51% των Αμερικανών πιστεύουν ότι η Ρωσία ενεπλάκη στις εκλογές του 2016, ενώ πάνω από 30% θεωρούν τη Μόσχα ως το νούμερο 1 αντίπαλο.<br /><br />Μια μελέτη της δεξαμενής σκέψης RAND εξετάζει διεξοδικά τις μη βίαιες επιλογές που οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έχουν μπροστά τους σε οικονομικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς τομείς για να περιορίσουν την «υπερβολική επέκταση και ανισορροπία» της Ρωσίας, πλήττοντας την οικονομία, τις ένοπλες δυνάμεις της και την πολιτική ισχύ του καθεστώτος εντός της ρωσικής επικράτειας και στο εξωτερικό.<br /><br />Ψυχροπολεμικές αντιλήψεις<br /><br />Αναγνωρίζοντας ότι κάποιο επίπεδο ανταγωνισμού με τη Ρωσία είναι αναπόφευκτο, οι ερευνητές της RAND διεξήγαγαν μια ποιοτική αξιολόγηση των «επιλογών επιβολής κόστους» που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν υπεροχή έναντι της Ρωσίας. Τέτοιες επιλογές που επιβάλλουν κόστος θα μπορούσαν να φέρουν νέα βάρη στη Ρωσία, κατά το δυνατόν μεγαλύτερα βάρη από όσα θα υποστούν οι ΗΠΑ με την εφαρμογή αυτών των επιλογών.<br /><br />Η μελέτη βασίζεται στην έννοια του μακροπρόθεσμου στρατηγικού ανταγωνισμού που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και η οποία είχε προταθεί τότε από την RAND. Μια έκθεσή της του 1972 πρότεινε ότι οι ΗΠΑ έπρεπε να μετατοπίσουν τη στρατηγική τους σκέψη από την προσπάθεια να παραμείνουν μπροστά από τη Σοβιετική Ένωση σε όλους τους τομείς.<br /><br />Αντ’ αυτού να προσπαθήσουν να ελέγξουν τον ανταγωνισμό και να τον διοχετεύσουν σε τομείς που οι ΗΠΑ είχαν πλεονέκτημα. Εάν αυτή η μετατόπιση μπορούσε να γίνει επιτυχώς, κατέληγε η έκθεση, οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να ωθήσουν την τότε Σοβιετική Ένωση να στρέψει τους περιορισμένους οικονομικούς και άλλους πόρους της σε τομείς που αποτελούσαν μικρότερες απειλές για τις ΗΠΑ.<br /><br />Ο φόβος της “αρκούδας”<br /><br />Αυτή η προσέγγιση διαπότισε βαθειά την αμερικανική στρατηγική σκέψη, με αποτέλεσμα να επανέλθει εύκολα στην μετά-Γέλτσιν εποχή, επί προεδρία Πούτιν. Το χάος στο οποίο βυθίστηκε η Ρωσία μετά την κατάρρευση του “υπαρκτού σοσιαλισμού” προκάλεσε κρυφή ικανοποίηση στην Ουάσιγκτον. Η ανάδυση ενός ισχυρού καθεστώτος υπό τον Πούτιν έφερε ξανά στην επιφάνεια την αμερικανική φοβία για τη “ρωσική αρκούδα”. Η φοβία αυτή, την οποία ο Τραμπ είχε εν μέρει καταστείλει, τέμνει την αμερικανική κοινωνία, αλλά είναι ιδιαίτερα διάχυτη στους κόλπους των Δημοκρατικών, οι οποίοι έχουν και ένα ιστορικό πιο δυναμικών παρεμβάσεων στην εξωτερική πολιτική και εμπλοκών σε υπερπόντιες πολεμικές περιπέτειες.<br /><br />Η ιδέα “περικύκλωσης” της Ρωσίας ποτέ δεν έφυγε από το μυαλό του αμερικανικού βαθέως κράτους. Ακόμη και όταν ο Τραμπ διέταζε την CIA να βρει ένα modus vivendi με την Ρωσία, τμήματα της αμερικανικής γραφειοκρατίας, όπως το Πεντάγωνο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ακόμα και ο διορισμένος από τον ίδιο Μάικ Πομπέο συνέχιζαν να καταγγέλλουν τη Ρωσία και τον ρόλο που παίζει παγκοσμίως. Το ίδιο και το Κογκρέσο.<br /><br />Το αμερικανικό κατεστημένο ποτέ δεν εγκατέλειψε την ιδέα της περαιτέρω επέκτασης της κυριαρχίας των ΗΠΑ είτε ευθέως, είτε μέσω αντιπροσώπων (π.χ. ΝΑΤΟ). Με τον τρόπο αυτό η Πολωνία και χώρες των Βαλκανίων μπήκαν στην Συμμαχία, ενώ με μια σειρά από “βελούδινα” πραξικοπήματα ή “πορτοκαλί επαναστάσεις” οι ΗΠΑ προσεταιρίστηκαν την Ουκρανία και αποσταθεροποίησαν το μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας σε χώρες του Καυκάσου. Αυτό συνεχίστηκε ακόμη και υπό την προεδρία Τραμπ, παρόλη την ρητορική του τελευταίου που για δικούς του λόγους έβγαζε τον Πούτιν από το κάδρο.<div><br />Γεωπολιτική από τον 19ο αιώνα<br /><br />Δεν θα ήταν άδικο να πούμε ότι το αμερικανικό κατεστημένο δεν έχει απογαλακτιστεί από τις γεωπολιτικές θεωρίες του ναυάρχου Alfred Thayer Mahan και του Sir Halford John Mackinder. Θέτοντάς το απλουστευτικά, από τη μια θεωρούν ότι η παγκόσμια κυριαρχία μπορεί να επιτευχθεί μέσω της θαλάσσιας ισχύος και της εφαρμογής αποκλεισμών για τον πειθαναγκασμό όσων αμφισβητούν την αμερικανική ισχύ κι από την άλλη ότι η ευρασιατική ήπειρος αποτελεί την “καρδιά” του παγκοσμίου συστήματος.<br /><br />Στη βάση αυτών των θεωριών στηρίζεται η θεώρηση ότι εφόσον η Ρωσία κατέχει το μεγάλο μέρος της Ευρασίας, κάπως πρέπει να ποδηγετηθεί από τις ΗΠΑ. Ο Πούτιν αποτελεί φραγμό στα αμερικανικά αυτά σχέδια. Αντίθετα με το τι λένε οι Αμερικανοί ιθύνοντες, στην προκειμένη περίπτωση, δεν εφαρμόζουν φιλελεύθερη πολιτική εμπορικών-οικονομικών σχέσεων, με την οποία να συνδέσουν τα συμφέροντα της Ρωσίας με εκείνα της Δύσης, κάτι που η Γερμανία, έχει καταλάβει καλύτερα μετά από δύο αποτυχημένες εκστρατείες εναντίον της Ρωσίας.<br /><br />Προφανώς, οι ΗΠΑ θέλουν να αποκόψουν την Ρωσία από τις αγορές και να οδηγήσουν το καθεστώς Πούτιν (και όποιο το διαδεχθεί) σε αδιέξοδο, μέσω του οικονομικού μαρασμού. Όπως έχει με επανειλημμένα άρθρα καταδείξει το Slpress.gr αυτή η στρατηγική το μόνο που θα επιτύχει είναι να σπρώξει τη Ρωσία προς την Κίνα, παρά τις μεταξύ τους σημαντικές διαφορές.</div><div><br />Το αμερικανικό κατεστημένο<br /><br />Το αμερικανικό κατεστημένο είναι ένα γραφειοκρατικό τέρας με πλοκάμια σε όλη την δημόσια και ιδιωτική ζωή. Οι πολυεθνικές πλέον εταιρείες χρηματοδοτούν και τα δύο κόμματα εξουσίας για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Από την πλευρά τους, και τα δύο κόμματα βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία με τα συμφέροντα αυτά και οι επαγγελματίες λομπίστες κρατούν όλες τις πλευρές σε επαφή, ώστε το δούναι και λαβείν να μην διακόπτεται ασχέτως του ποιος βρίσκεται στον Λευκό Οίκο.<br /><br />Οι κυβερνητικές θέσεις χρησιμοποιούνται σαν περιστρεφόμενη πόρτα από την οποία μπαινοβγαίνουν στελέχη από τον ιδιωτικό τομέα στο κράτος και επιστρέφουν σ’ αυτόν άμα τη λήξει της θητείας τους. Πρόκειται για κοινή δεξαμενή, η οποία τροφοδοτεί κράτος και ιδιωτικό τομέα, μεταφέροντας πληροφορίες προς τις δύο κατευθύνσεις. Σίγουρα δεν λείπουν οι μεμονωμένες φωνές μέσα στο σύστημα, οι οποίες καλούν για κοινωνική δικαιοσύνη και ικανοποίηση λαϊκών αιτημάτων. Αυτές, όμως, είναι μειοψηφικές και τελικώς δίνουν μια επίφαση ότι το “αμερικανικό όνειρο” δεν έχει πεθάνει.<br /><br />Η ιδέα, ή ψευδαίσθηση, ότι με σκληρή δουλειά και αφοσίωση ο κάθε πολίτης μπορεί να προοδεύσει, χρησιμοποιείται κατά κόρον για να δικαιολογήσει τις κατά τα άλλα αντιλαϊκές πολιτικές που εφαρμόζουν και τα δύο κόμματα. Αυτό το αίσθημα πρόθυμα καλλιεργεί η τεράστια βιομηχανία του θεάματος που με τεράστια κέρδη υπηρετεί στο ιδεολογικό επίπεδο το αφήγημα του αμερικανικού κατεστημένου.</div><div><br />Ο ρόλος του Μπάιντεν<br /><br />Ο Μπάιντεν έχει ένα παρελθόν ψήφισης νομοσχεδίων κατά των παροχών προς τις χαμηλότερες τάξεις, εναντίον της αύξησης των μισθών, εναντίον των δικαιωμάτων των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ, κατά της δημόσιας δωρεάν υγείας, κλπ. Σήμερα προβάλλεται σαν προστάτης των αδυνάτων. Δίνει μαθήματα δημοκρατίας στο εξωτερικό πλαισιωμένος από τις προτομές αγωνιστών για τα δικαιώματα του αμερικανικού λαού.<br /><br />Το Δημοκρατικό Κόμμα είναι κόμμα-ομπρέλα, που έχει υπό την σκέπη του οργανώσεις εθνοτικών ομάδων που έχουν καταπιεστεί από την Ρωσία (κυρίως Πολωνοί, Ουκρανοί και Ασκεναζί Εβραίοι). Επίσης, οργανώσεις που δραστηριοποιούνται πολιτικά με “δικαιωματικές” πλατφόρμες. Όλες αυτές οι οργανώσεις δεν είναι σχεδιαστές πολιτικής, αλλά η κοινωνική βάση, στην οποία “πουλιέται” εύκολα το αφήγημα της “κακής Ρωσίας” που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.<br /><br />Οι δεξαμενές σκέψης, οι οποίες ζουν από δωρεές και αναθέσεις εκ μέρους μεγάλων εταιρειών και του κράτους προτείνουν τρόπους για την προώθηση των αμερικανικών στόχων, αλλά σπανίως ασκούν δημοσίως κριτική για τη στρατηγική, για τους αντικειμενικούς σκοπούς. Έτσι, δεν εξετάζεται εάν π.χ. είναι σωστή ή όχι η δαιμονοποίηση της Ρωσίας, αλλά πως αυτή επιτυγχάνεται.<br /><br />Υπό αυτό το πρίσμα, πρέπει να επανεξεταστεί η προσπάθεια της Ουάσινγκτον να χρησιμοποιήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα σαν όχημα για την προώθηση της αμερικανικής στρατηγικής. Η Ρωσία του Πούτιν, όμως, είναι ένα συμπαγές και στιβαρό καθεστώς, το οποίο δεν κλονίζεται από τροφοδοτούμενη “πορτοκαλί” επανάσταση. Το αμερικανικό κατεστημένο, όμως, δεν πτοείται. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση Μπάιντεν θα συνεχίσει να ερεθίζει τη “ρωσική αρκούδα”, ελπίζοντας ότι έτσι θα την υποχρεώσει να σπαταλήσει τους περιορισμένους πόρους της.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γιατί το αμερικανικό κατεστημένο ξανανοίγει μέτωπο με τη Ρωσία

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Ο πτέραρχος Γκλεν Βαν Χερκ διοικητής της Βόρειας Διοίκησης που είναι επιφορτισμένη με την υπεράσπιση των ΗΠΑ από επίθε...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα στη νέα γεωπολιτική σκακιέρα

<a href="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/04/ab08a1ed1bbc17dd83c6f7f523892b26_XL.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="420" data-original-width="630" height="427" src="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/04/ab08a1ed1bbc17dd83c6f7f523892b26_XL.jpg" width="640" /></a><br /><br /><b>Αλέξης Παπαχελάς<br /></b>Το πράγμα έχει αγριέψει. Δεν είναι πλέον τόσο εύκολο να είσαι μια «πολύφερνη νύφη» στη γεωπολιτική σκακιέρα. Η Ελλάδα έχει παίξει καλά αυτό το παιχνίδι στην Ιστορία της. Εκανε πάντοτε μια θεμελιώδη γεωπολιτική επιλογή, αλλά κατόπιν δεν έκοβε ποτέ τις γέφυρες με τις υπόλοιπες Μεγάλες Δυνάμεις. Ηταν μια λεπτή ισορροπία, μια σύνθετη και εύθραυστη χορογραφία, η οποία έφερνε συνήθως αποτελέσματα. Ακόμη και μέσα στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου η Αθήνα έκανε ανοίγματα και διατηρούσε σχέσεις με χώρες του αντίπαλου μπλοκ.<br /><br />Τώρα, όμως, οι βασικοί πρωταγωνιστές μιλούν άλλη, πιο σκληρή γλώσσα. Τα διλήμματα που τίθενται είναι σκληρά, ενδεχομένως και αδυσώπητα. Ακόμη και η δημόσια ρητορική έχει αλλάξει και είναι σχεδόν άγρια, θα έλεγε κάποιος. Το διαπιστώνει κανείς στο Τwitter, αλλά και πίσω από κλειστές πόρτες στη διπλωματική τριβή μαζί τους.<br /><br />Η Κίνα και η Ρωσία δεν νιώθουν πια δέος απέναντι στις ΗΠΑ, ούτε πιστεύουν ότι πρέπει να ακολουθήσουν κάποιους κανόνες που επιβάλλει η «διεθνής τάξη πραγμάτων». Πίσω τους βρίσκονται και άλλες χώρες, όπως π.χ. η Τουρκία και το Ιράν.<br /><br />Η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί σε δύσκολη θέση. Αν το δίλημμα γίνει «ή μαζί μας ή απέναντι», οι αποφάσεις και οι απαντήσεις δεν θα είναι εύκολες ή αυτονόητες. Στο ζύγι μπαίνουν τα γεωπολιτικά και τα οικονομικά μας συμφέροντα. Και βέβαια, τα τελευταία 47 χρόνια στο ζύγι μπαίνει και το ποιος συνεισφέρει περισσότερο στην άμυνα και στην προστασία της χώρας μας απέναντι σε… οιαδήποτε απειλή.<br /><br />Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία. Το αδιανόητο, όπως π.χ. ο κινεζικός στόλος να έχει αισθητή παρουσία στην περιοχή μας, μπορεί να γίνει ρουτίνα τα επόμενα χρόνια. Τα εργαλεία ανάλυσης σκουριάζουν γρήγορα και ασφαλής χάρτης πλοήγησης στο νέο σκηνικό δεν υπάρχει.<br /><br />Τα δόγματα εξωτερικής πολιτικής αργούν, ορθώς, να αλλάξουν. Αλλά είναι και άχρηστα εάν δεν προσαρμοστούν στις τεκτονικές αλλαγές που σημειώνονται κάθε 50-60 χρόνια. Αυτό ακριβώς ζούμε σήμερα.<div><br /></div><div><a href="https://www.kathimerini.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Η Ελλάδα στη νέα γεωπολιτική σκακιέρα

Αλέξης Παπαχελάς Το πράγμα έχει αγριέψει. Δεν είναι πλέον τόσο εύκολο να είσαι μια «πολύφερνη νύφη» στη γεωπολιτική σκακιέρα. Η Ελλάδα έχει ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα – RAFALE: Ξεκίνησαν πτήσεις “solo” Ελλήνων πιλότων με τα γαλλικά μαχητικά

<img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/10/Rafale-B-Tchad-790x400.jpg" width="640" /><br /><br />Ταχύτατοι οι ρυθμοί εκπαίδευσης των Ελλήνων ιπταμένων και μηχανικών στο μαχητικό αεροσκάφος Rafale στη Γαλλία. Οι Έλληνες ιπτάμενοι και μηχανικοί βρίσκονται στην Γαλλία από τις αρχές Φεβρουαρίου. Η θεωρητική εκπαίδευση στα συστήματα του μαχητικού βρίσκεται σε εξέλιξη από τότε, ενώ εντός του πρώτου δεκαημέρου του Μαρτίου ξεκίνησε παράλληλα και η πτητική εκπαίδευση σε διθέσια Rafale B με εκπαιδευτές της Γαλλικής Αεροπορίας (Armée de l’air et de l’espace). Πληροφορίες αναφέρουν ότι πριν από μία εβδομάδα ξεκίνησαν και πτήσεις “solo”, δηλαδή κάποιοι από τους τέσσερις Έλληνες πιλότους (σ.σ. τρεις προερχόμενοι από τα Mirage και ένας από τα F-16), πετάνε πλέον μόνοι τους στο μαχητικό…<br /><br />Πολύ “χονδρικά”, η διαδικασία εκπαίδευσης ξεκινά από τα θεωρητικά μαθήματα, όπου ένας Ιπτάμενος πρέπει να γνωρίζει το αεροσκάφος, σχεδόν όπως το γνωρίζει ένας μηχανικός. Κι αυτό, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί με επιτυχία σε -περίπτωση που κληθεί να αντιμετωπίσει μια έκτακτη κατάσταση κατά τη διάρκεια της πτήσης.<br /><br />Ο Ιπτάμενος οφείλει να μπορεί δηλαδή να διαγνώσει επιτυχώς τη φύση του προβλήματος που μπορεί να κληθεί να αντιμετωπίσει επιτυχούς και να εξαντλήσει τα περιθώρια ολοκλήρωσης της πτήσης, υπό την έννοια της ασφαλούς επιστροφής στην αεροπορική βάση, του ιδίου και του αεροσκάφους.<br /><br />Στη συνέχεια και αφού περάσει τις σχετικές εξετάσεις, έρχεται η ώρα για τον προσομοιωτή πτήσης (simulator). Εκεί μαθαίνει να πετά το αεροσκάφος σε συνθήκες πολύ κοντά σε αυτές που θα έχει να αντιμετωπίσει όταν αναλάβει την επιχειρησιακή του αξιοποίηση. Όταν ολοκληρωθεί και αυτό το στάδιο με επιτυχία, οι Ιπτάμενοι πετούν με διθέσια εκπαιδευτική έκδοση, υπό την ασφάλεια δηλαδή της παρουσίας ενός χειριστή-εκπαιδευτή.<br /><br />Η ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας οδηγεί στο τελικό στάδιο. Στην πτήση του Ιπταμένου “solo”. Η πρώτη επιμέρους φάση αυτής της εκπαίδευσης περιλαμβάνει την πτήση του αεροσκάφους ως αεροπορικής πλατφόρμας. Να αποκτήσει δηλαδή συναίσθηση των ορίων του αεροσκάφους, της δυνατότητας ελιγμών με σημαντικές φορτίσεις (“G”: Gravity / Βαρύτητα / π.χ. όταν λέγεται “ελιγμός με 7G, σημαίνει ότι ο πιλότος δέχεται φόρτιση που ισούται με το εφταπλάσιο του βάρους του)…<br /><br />Το τελικό στάδιο που οδηγεί στην επίσημη διαθεσιμότητα του Ιπταμένου στον τύπο του αεροσκάφους, είναι η πτήση με συγκεκριμένα σενάρια εναέριας μάχης. Να κληθεί να αντιμετωπίσει την “απειλή” μαχόμενος ένας προς έναν, αλλά και εναντίον δύο απειλών, καθώς επίσης και σειρά άλλων επιχειρησιακών σεναρίων.<br /><br />ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΔΑΦΟΥΣ<br />Για τους μηχανικούς αντίστοιχα, ξεκίνησε παράλληλα με τη θεωρητική εκπαίδευση και η “On The Job Training” (OJT) διαδικασία. Η πρακτική δηλαδή εκμάθηση μέσω της εργασίας σε συγκεκριμένα αντικείμενα. Ασφαλώς δεν είναι η πρώτη φορά που ομάδα ιπταμένων και τεχνικών της Πολεμικής Αεροπορίας μεταβαίνει στη Γαλλία και εκπαιδεύεται από το προσωπικό της Αεροπορίας της χώρας αυτής σε ένα νέο τύπο μαχητικού.<br /><br />Η πρώτη ήταν την περίοδο 1975-1976, όταν τα πρώτα Mirage F 1CG είχαν ήδη προσγειωθεί στην Τανάγρα. Οι διαφορές σε σχέση με την εποχή εκείνη, με βάση μαρτυρίες ιπταμένων και μηχανικών που την έζησαν ως μέλη των αποστολών που είχαν γίνει, είναι τεράστιες.<br /><br />Αυτό συμβαίνει γιατί η Πολεμική Αεροπορία έχει πλέον συσσωρευμένη εμπειρία στην υποστήριξη και την επιχειρησιακή εκμετάλλευση γαλλικών μαχητικών, η οποία αγγίζει πλέον αισίως τον μισό αιώνα!<br /><br />Από την άλλη πλευρά σε αντίθεση με ότι συνέβη στην περίπτωση των Mirage F 1CG, τόσο οι συμβάσεις των Mirage 2000E/-5Mk.2, όσο και των 18 Rafale περιλαμβάνουν και την προμήθεια διθέσιων εκπαιδευτικών εκδόσεων. Κάτι που διευκολύνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τη διαδικασία μετάβασης ιπταμένων διαφορετικού επιπέδου εμπειρίας σε κάθε νέο τύποι μαχητικού.<br /><br />Επιπρόσθετα δε, πολύ σημαντικό ρόλο στην ταχύτητα και την ποιότητα της διαδικασίας εκπαίδευσης των ιπταμένων, έχει και ο προσομοιωτής πτήσης που θα πάρει τη θέση του αντίστοιχου συστήματος που εδώ και δεκαετίες αξιοποιείται για την εκπαίδευση των ιπταμένων των Μirage 2000E.<br /><br />Είναι απαραίτητο εδώ να διευκρινιστεί ότι η σύμβαση των Rafale έχει υπογραφεί μεταξύ του ελληνικού κράτους και τριών αντισυμβαλλόμενων γαλλικών εταιρειών (Dassault Aviation, Thales και Safran Group). Η Γαλλική Αεροπορία λειτουργεί επομένως ως συνεργάτης των τελευταίων, που πληρώνεται από αυτές για την παροχή των εγκαταστάσεων και του εξοπλισμού της και των υπηρεσιών εκπαίδευσης από το προσωπικό της.<br /><br />Μέσω της σύμβασης η ελληνική πλευρά καλείται να καταβάλει 730 εκατ. ευρώ για την κάλυψη της προμήθειας ολοκληρωμένου συστήματος προσομοιωτή πτήσης, εξοπλισμού αποστολής, εκπαίδευση ιπταμένων και τεχνικού προσωπικού, βιβλιογραφία, υπηρεσίες κ.λ.π.<br /><br />Επιστρέφουμε στην πορεία του εκπαιδευτικού προγράμματος που εξελίσσεται τόσο καλά ώστε πριν από μία εβδομάδα οι Έλληνες ιπτάμενοι ξεκίνησαν να πετούν μόνοι τους (solo) συμμετέχοντας κανονικά σε εκπαιδευτικές εξόδους, επιβεβαιώνοντας το υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης. Οι δε μηχανικοί θα παρακολουθήσουν, ανάλογα με την ειδικότητά τους, σχολεία και στις εγκαταστάσεις των τριών κατασκευαστριών εταιρειών που προαναφέραμε.<br /><br />Είναι κοινό μυστικό ότι οι τέσσερις ιπτάμενοι και οι 12 μηχανικοί που επελέγησαν από την Πολεμική Αεροπορία για αυτή την αποστολή, έχουν μπροστά τους μια τεράστια πρόκληση. Αυτή της προετοιμασίας και της εκπαίδευσης των ανθρώπινου δυναμικού της Πολεμικής Αεροπορίας, που θα υποστηρίξει την επιχειρησιακή αξιοποίηση των μαχητικών όταν αυτά έρθουν στην Ελλάδα.<br /><br />Καλούνται με άλλα λόγια, να απορροφήσουν μέσα σε ένα περίπου χρόνο όλες τις αναγκαίες γνώσεις και μυστικά του νέου μαχητικού και να τις μεταλαμπαδεύσουν στους συναδέλφους τους πίσω στην πατρίδα.<br /><br />Η ταχύτατη εξοικείωση των Ελλήνων ιπταμένων στο νέο μαχητικό, σύμφωνα με πηγές εντός της Πολεμικής Αεροπορίας, οφείλεται εκτός από τις ικανότητες και την εμπειρία τους και στο γεγονός ότι το Rafale είναι ένα φιλικό στη χρήση αεροσκάφος που επιτρέπει την γρήγορη αξιοποίηση του από τους νέους χειριστές.<br /><br />Χάρη στην ταχύτατη πρόοδο του εκπαιδευτικού προγράμματος των στελεχών της Πολεμικής Αεροπορίας στη Γαλλία, εκτιμάται ότι σύντομα θα ξεκινήσει και η εκπαίδευση του προσωπικού της Μοίρας (332 ΜΠΚ) στην οποία θα ενταχτούν τα νέα μαχητικά ώστε μέχρι το τέλος του έτους η Πολεμική Αεροπορία να διαθέτει μια ετοιμοπόλεμη δύναμη μαχητικών Rafale πάνω στα οποία θα χτιστεί μια νέα αεροπορική δύναμη αποτροπής στο Αιγαίο και όχι μόνο…<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ελλάδα – RAFALE: Ξεκίνησαν πτήσεις “solo” Ελλήνων πιλότων με τα γαλλικά μαχητικά

Ταχύτατοι οι ρυθμοί εκπαίδευσης των Ελλήνων ιπταμένων και μηχανικών στο μαχητικό αεροσκάφος Rafale στη Γαλλία. Οι Έλληνες ιπτάμενοι και μηχα...

Διαβάστε την συνέχεια

O «πάγος» από τον Μπάιντεν φέρνει πολιτική κρίση στην Τουρκία: Σενάρια αντικατάστασης του Τσαβούσογλου από την Τανσού Τσιλέρ – Τι επιδιώκει ο Ερντογάν

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2021/03/%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%AD%CF%81.jpg"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2021/03/%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%AD%CF%81-696x363.jpg" /></a><br /><br />Η νέα κατάρευση της λίρας, το μπαράζ απολύσεων από τον Ταγίπ Ερντογάν στην κεντρική τράπεζα της χώρας, αλλά και ο «πάγος» στον οποίο εξακολουθεί να έχει τις σχέσεις με την Αγκυρα ο νέος αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν απειλούν την Τουρκία με πολιτική κρίση.<br /><br />Πιθανός ανσχηματισμός τα επόμενα 24ωρα<br /><br />Οι τελευταίες πληροφορίες επαναφέρουν στο προσκήνιο τα σενάρια για ανασχηματισμό, με τα τουρκικά media να δείχνουν ραγδαίες εξελίξεις και κυβερνητικό ανασχηματισμό πιθανώς και μέσα στα επόμενα 24ωρα.<br /><br />Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο ανασχηματισμός θα αγγίξει και το υπουργείο Εξωτερικών, καθώς ο Ταγίπ Ερντογάν αναζητά διακαώς διαύλους επικοινωνίας με το Στέητ Ντιπάρτμεντ και τον Λευκό Οίκο.<div><br />Σενάριο αντικατάστασης του Τσαβούσογλου από την Τσιλέρ<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, σε σημερινό άρθρο του ο γνωστός δημοσιογράφο της εφημερίδας Sogu , Ραχμί Τουράν, γράφει ότι «κυκλοφορούν παράξενες ειδήσεις» στο παρασκήνιο του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ, σύμφωνα με τις οποίες, στον πιθανό ανασχηματισμό, ο υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, θα αντικατασταθεί από την Τανσού Τσιλέρ.<br /><br />Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η πρώην πρωθυπουργός έχει καλές σχέσεις με τα λόμπι στις ΗΠΑ και στόχος του Ερντογάν είναι να λιώσει ο «πάγος» στις σχέσεις της Τουρκίας με τον πρόεδρο Μπάιντεν και να δημιουργηθεί γέφυρα επικοινωνίας με την νέα αμερικανική διοίκηση.<br /><br />Οι ίδιες διαρροές αναφέρουν ότι οι αλλαγές στην κυβέρνηση δεν θα επηρεάσουν τα υπουργεία Αμυνας και Εσωτερικών.<br /><br />«Ο πρόεδρος θα αναδιατάξει το κυβερνητικό σχήμα» είχε προαναγγείλει την προηγούμενη εβδομάδα στον τηλεοπτικό σταθμό ΝΤV o αντιπρόεδρος του κυβερνώντος ΑΚΡ, Μαχίρ Ουνάλ. «Αυτό θα το δούμε τις επόμενες ημέρες».<br /><br />Τότε, τις δηλώσεις Ουνάλ είχαν ακολουθήσει πληροφορίες για επιστροφή στην κυβέρνηση και του γαμπρού του Ερντογάν, του Μπεράτ Αλμπαϊράκ, πιθανώς στην θέση του υπουργού Ενέργειας.</div><div><br />Στο τραπέζι και το όνομα του Ιμπραίμ Καλίν<br /><br />Τώρα όμως, μετά τις καρτατομήσεις της ηγεσίας της κεντρικής τράπεζας, της νέας βουτιάς της λίρας και της απειλής των capital controls, η προσοχή στρέφεται στο διπλωματικό και οικονομικό πεδίο καθώς η Τουρκία έχει ανάγκη άμεσης στήριξης από τους ισχυρούς παίκτες της Δύσης.<br /><br />Πάντως, στα ονόματα που κυκλοφορούν για τη θέση του νέου υπουργού Εξωτερικών στην Τουρκία- εφόσον ο Ερντογάν αποφασίσει να αντικαταστήσει τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου- εκτός από εκείνο της Τανσού Τσιλέρ, ακούγεται και αυτό του εκιπροσώπου του τούρκου προέδρου Ιμπραίμ Καλίν.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

O «πάγος» από τον Μπάιντεν φέρνει πολιτική κρίση στην Τουρκία: Σενάρια αντικατάστασης του Τσαβούσογλου από την Τανσού Τσιλέρ – Τι επιδιώκει ο Ερντογάν

Η νέα κατάρευση της λίρας, το μπαράζ απολύσεων από τον Ταγίπ Ερντογάν στην κεντρική τράπεζα της χώρας, αλλά και ο «πάγος» στον οποίο εξακολο...

Διαβάστε την συνέχεια

Συρία: Δέκα χρόνια για το τίποτα

<img height="428" src="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/03/deminage_russe_alep.jpg" width="640" /><br /><br /><div><b>Caroline Galactéros*</b><br />Μετάφραση: Κριστιάν Ακκυριά</div><div><br />Έρχεται η 10η επέτειος μιας μαρτυρικής χώρας και ενός μαρτυρικού λαού. Η περίπτωση της Συρίας είναι ένα τριπλό μάθημα για τα σχολικά βιβλία. Για τον πλήρη κυνισμό της Δύσης, τον ανεξέλεγκτο οπορτουνισμό των άλλων περιφερειακών δυνάμεων, τη απόλυτη αδιαφορία όλων των πλευρών για τον αμέτρητο ανθρώπινο πόνο που έχει επιφέρει η επιδίωξη των στόχων τους από το 2011. Ο απολογισμός είναι βαρύς: 500.000 νεκροί, ένα εκατομμύριο τραυματίες τουλάχιστον, περισσότεροι από 10 εκατομμύρια πρόσφυγες μέσα και γύρω από τη χώρα, μια καταστραμμένη οικονομία, τεράστια πεδία ερειπίων και πόνου. Πολύ ωραίος απολογισμός του ηθικολογικού δογματισμού των «πλήρων» δημοκρατιών μας. Τα καλά συναισθήματα και τα μεγάλα καθολικά ιδανικά γεμίζουν παντού καρότσα με νεκρούς. Αλλά δεν βλέπουμε το πρόβλημα, ή μάλλον, η βαθιά μας ενοχή δεν μπορεί να κρύβεται πάρα μόνο με μαζική άρνηση και ξεροκεφαλιά στο δυσνόητο. <br /><br />Το ζήτημα είναι λοιπόν να «τελειώσει η δουλειά» που ξεκίνησε τόσο άσχημα, δουλειά η οποία κατέστρεψε αυτήν την υπέροχη χώρα με πολύ επιρροή, αλλά ούτε την νίκησε ούτε έδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Επειδή στρατιωτικά, το φιάσκο είναι ξεκάθαρο για τη δυτική φατρία. Δέκα χρόνια με βόμβες, κυρώσεις, τζιχαντιστική υπερ-βία, ψέματα, προπαγάνδα… και η νόμιμη συριακή κυβέρνηση εξακολουθεί να είναι στη θέση της, με τον πρόεδρο Άσαντ, ο οποίος έχει ανακτήσει μεγάλο μέρος των εδαφών του. Το Ντάες και οι αναρίθμητες παραλλαγές της Αλ Κάιντα που ενθαρρυνθήκαν, ​​εκπαιδεύτηκαν, οπλίστηκαν, υπό την καλή φροντίδα του Συνασπισμού των εχθρών της Συρίας που ισχυρίζονταν ότι είναι φυσικοί «φίλοι» της, δεν κατάφεραν να διαλύσουν τη χώρα. Το Ιράν υποστήριξε τον δικό του «άξονα αντίστασης», του οποίου η Δαμασκός παραμένει κεντρικό πιόνι, η Ρωσία ήρθε και έσωσε την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας και σκοπεύει να αποκομίσει οικονομικά και πολιτικά οφέλη από τη στρατιωτική της υποστήριξη, η Τουρκία αισθάνθηκε την αλλαγή της παλίρροιας το 2015, και έλπιζε επίσης την καταστροφή της χώρας για να αυξήσει εκεί την επιρροή των Αδελφών Μουσουλμάνων. Εγκαταστάθηκε στη θέση μιας χώρας- άρθρωσης χρήσιμης τόσο στην Ουάσινγκτον όσο και στη Μόσχα και κατάφερε να επέμβει στρατιωτικά από το 2016, με το πρόσχημα του αγώνα ενάντια στο PKK, και στη συνέχεια να εδραιωθεί μαζικά στρατιωτικά στην Ιντλίμπ, προμαχώνα του ριζοσπαστικού ισλαμιστικού αντι-Άσαντ γένους. που εμποδίζει την ειρήνευση να γίνει. Η Άγκυρα κρατά αυτήν την περιοχή μολυσμένη με τζιχαντιστές υπό τον έλεγχό της ως ενέχυρο για πολιτικές διαπραγματεύσεις ενώπιο της Μόσχας, της Τεχεράνης… και της Ουάσιγκτον. <br /><br />Εν ολίγοις, δεν έλαβε χώρα η προγραμματισμένη καταστροφή μιας πλούσιας χώρας, σημαντικού ενεργειακού κόμβου και η οποία δεν υπάκουε στην τάξη του κόσμου που ονειρευόταν στην Ουάσιγκτον. Ο πόλεμος με τα χρώματα του Ντάες, της Al-Qaeda και των αμέτρητων ειδώλων της απέτυχε. Αλλά αντί να το παραδεχτούμε, έχοντας καταπιεί όλη τη ντροπή, και τελικά να προωθήσουμε επιτέλους μια ρεαλιστική πολιτική ομαλοποίηση, μέσω της διαδικασίας της Αστανά, κάνουμε τα πάντα για να την τορπιλίσουμε και επιδιώκουμε τον αρχικό στόχο – να ανατρέψουμε αυτό το αφόρητα ανθεκτικό και δημοφιλές καθεστώς -αφήνοντάς το συριακός λαό να λιμοκτονήσει, εκεί που απετύχαμε να τον τρομοκρατήσουμε. Και έτσι καίμε τις συγκομιδές , επιβάλλουμε απαγόρευση, μέσω του νόμου Caesar Act, σε όλους τους Σύρους που θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν ακόμη την οικονομική ανοικοδόμηση. Θέλουμε τους Σύρους, έτσι πεινασμένους και σπασμένους, να μην αντέχουν πλέον, να χάσουν το μυαλό τους και να στραφούν ενάντια σε αυτό το καθεστώς που τους προστατεύει. Όπως και στο Ιράν, όπως και στη Ρωσία, όλα αυτά μου φαίνονται άσχημα αλλά προπαντός ένας κακός υπολογισμός. Περνάμε τους ανθρώπους για ηλιθίους. Ξέρουν από πού προέρχεται η δυστυχία τους και, σε αυτήν την περίπτωση, παρά τη σκληρότητα, την αδικία και τα λάθη του καθεστώτος, ξέρουν ότι δεν προέρχεται από τη Δαμασκό.<br /><br />Σε αυτή τη λεία της τελευταίας ευκαιρίας, η Αμερική δεν παραδέχεται ποτέ ότι ηττήθηκε. Βάζει τον Τούρκο πληρεξούσιο της να δράσει, προσπαθεί πάλι, μέσω της σύναψης και της επέκτασης των Συμφωνιών του Αβραάμ, να συσσωρεύσει ενάντια στην Τεχεράνη τις δυσαρέσκειες όλων των αραβικών κρατών που μισούν τους Άσαντ εδώ και δεκαετίες. Το θέμα είναι να καθησυχάσουν τον Ισραηλινό σύμμαχο για τον οποίο η Συρία είναι ο θανατηφόρος σύνδεσμος μεταξύ του Ιράν και της Λιβανέζικης Χεζμπολάχ. Και για τις ανάγκες του σκοπού, δεν διστάζουν να αποσταθεροποιήσουν πολύ άσχημα τον εύθραυστο Λίβανο. Ο σκοπός αδειάζει τα μέσα . Η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, η Τουρκία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όλοι, λίγο πολύ και για διάφορους λόγους, ήθελαν να γδάρουν το δέρμα της Συρίας. Όλοι κατάλαβαν ότι η Ρωσία και το Ιράν (που συγκλίνουν τακτικά για τη διαφύλαξη της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας, αλλά ο καθένας έχει τις δικές του φιλοδοξίες και λύσεις) δεν θα τους άφηναν. Υποχωρούν, αλλά δεν αφοπλίζονται, και σκοπεύουν, ο καθένας χωριστά, να αποκομίσουν κάποιο καλό κομμάτι αυτού του λυσσώδους διαμελισμού που διακόπηκε ενοχλητικά το φθινόπωρο του 2015 από την είσοδο στο χορό της Μόσχας.<br /><br />Σε αυτή τη μπερδεμένη υπόθεση όπου δεν είχε άλλο συμφέρον παρά να κρατηθεί μακριά από οποιαδήποτε τιμωριτική εκστρατεία, να υποστηρίξει τη σταθερότητα των κρατικών δομών για να σώσει το υπόλοιπο της επιρροής της στο Λίβανο και τη Συρία και έναν πιθανό ρόλο νομιμοποιητή μεσίτη τιμής όταν θα έφτανε η ώρα, η Γαλλία, όπως και σε πολλά άλλα θέματα, χάθηκε, ηθικά, πολιτικά, στρατηγικά. Υποστηρίξαμε τον προγραμματισμένο διαμελισμό που προωθούσαν οι λεγόμενοι εναλλακτικοί Σύροι πολιτικοί χωρίς καμία αντιπροσωπευτικότητα, και στη συνέχεια ενθαρρύναμε και οπλίσαμε τις ορδές μεταμορφωμένων τζιχαντιστών σε «συμπαθητικούς επαναστάτες που κάνουν καλή δουλειά». Έχουμε βυθιστεί ντροπιαστικά στην αμερικανική λογική του κατακερματισμού της Μέσης Ανατολής κάτω από αφόρητα ηθικολογικά κουρέλια που απογύμνωσαν τον κυνισμό μας και τη στρατηγική μας ηλιθιότητα σε αυτό το θέατρο, και εκμηδένισαν την αξιοπιστία μας. Είναι πάντα ο ίδιος κύκλος του σφετερισμού ζωγραφισμένου με αρετή και καλά συναισθήματα: διακριτική ενθάρρυνση των συχνά νομιμοποιημένων κοινωνικών και πολιτικών διεκδικήσεων, καταγγελία της κυβερνητικής καταστολής, δαιμονοποίηση του καθεστώτος και εξατομίκευση των αδικιών του, ενεργή υποστήριξη για τη πολιτική αποσταθεροποίηση και λίγο μετά ένοπλη, εισαγωγή κοόρτών τζιχαντιστών που προφανώς κάνουν ό, τι τους ζήτησαν να κάνουν – ήτοι να σπείρουν το θάνατο και το τρόμο -, στρατιωτική ανάμιξη χωρίς οποιασδήποτε εντολή του ΟΗΕ στο όνομα του «καθήκοντος της προστασίας των πληθυσμών» … που εμείς οι ίδιοι βάλαμε σε κίνδυνο… Τέλος, ανάμιξη σε μια πολιτική διαδικασία που θα θέλαμε να ήταν στο χέρι μας και που μας ξεφεύγει, γιατί ακόμη και η ειρήνη δεν μπορεί παρά μόνο να οικοδομηθεί με βάση τις πραγματικότητες του εδάφους και της ισορροπίας των δυνάμεων.<br /><br />Η ειρήνη δεν είναι για αύριο καθώς η δυτική οργή απέναντι στην αποτυχία είναι εντονότατη. Ωστόσο, για το Παρίσι, που κανείς δεν θέλει πλέον να ακούσει, καθώς ο λόγος μας σύρθηκε εκτός κυκλοφορίας λόγω αυτού του βλακώδους μιμητισμού, ο συριακός φάκελος θα μπορούσε να είναι αυτός της στρατηγικής σωτηρίας. Αλλά για αυτό, χρειαζόμαστε ταπεινότητα και ρεαλισμό. Πρέπει να δείξουμε ότι τελικά συνειδητοποιήσαμε το αιματηρό αδιέξοδο στο οποίο μας οδήγησε η τύφλωση μας. Δέκα χρόνια μαρτυρίου είναι πολλά και αναμφίβολα είναι ασυγχώρητο για μερικούς. Όχι όμως για όλους. Ποτέ δεν είναι αργά. Μπορούμε να αποσυνδεθούμε από όλες τις στρατιωτικές ενέργειες του «Συνασπισμού» καθώς και από όλες τις εξωεδαφικές κυρώσεις του αμερικανικού νόμου Caesar Act. Μπορούμε ιδιαίτερα να πιάσουμε το σκοινί της Μόσχας για να δούμε πώς να ήμαστε χρήσιμοι στο πλευρό του ρωσο-ιρανο-τουρκικού τρίο στη διαδικασία της Αστανά, παρά τις αντιξοότητες της Συριακής Συνταγματικής Επιτροπής. Μπορούμε να σταματήσουμε να θέσουμε πολιτικούς όρους για τη βοήθειά μας στην ανοικοδόμηση της χώρας. Μπορούμε να σταματήσουμε να ουρλιάζουμε με τους λύκους. Πρέπει επίσης να τολμήσουμε κάποιες δυνατές χειρονομίες: να ανοίξουμε ξανά την πρεσβεία και τα προξενεία μας, να αποκαταστήσουμε τη συνεργασία μας σε θέματα πληροφοριών. Φαίνεται αδύνατο, απατηλό, διαβόητο; Ωστόσο, αυτό που είναι διαβόητο είναι το πείσμα στο λάθος και η λεηλασία της σχέσης σεβασμού, φιλίας και αγάπης που συνέδεε τους Γάλλους με τους Σύρους, πολύ πέρα ​​από τις πολιτικές αντιξοότητες, ένας σύνδεσμος που μας έκανε να αγαπηθούμε, να εκτιμηθούμε και να υπολογιστούμε σε αυτήν τη χώρα και στην περιοχή. <br /><br /><b><i>*Η Caroline Galactéros-Luchtenberg έχει διδακτορικό στην Πολιτική Επιστήμη, είναι ελεγκτής του Ινστιτούτου Ανώτερων Εθνικών Αμυντικών Σπουδών (AA59) και ειδική σε θέματα Βαλκανίων. Εργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη στρατηγική αξιολόγηση και στον προγραμματισμό των κρατικών υπηρεσιών. Σήμερα είναι διευθύντρια των σεμιναρίων στη Σχολή Πολέμου της Γαλλίας, είναι Συνταγματάρχης στην επιχειρησιακή εφεδρεία των στρατών της Γαλλίας, είναι επικεφαλής της ιδιωτικής εταιρείας συμβούλων και στρατηγικής κατάρτισης πληροφοριών PLANETING. Είναι η δημιουργός και διαχειρίστρια της δεξαμενής σκέψης GéoPragma, αφιερωμένης στη ρεαλιστική γεωπολιτική.</i></b><br /><br /><a href="https://infognomonpolitics.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.<div><br /></div></div>

Συρία: Δέκα χρόνια για το τίποτα

Caroline Galactéros* Μετάφραση: Κριστιάν Ακκυριά Έρχεται η 10η επέτειος μιας μαρτυρικής χώρας και ενός μαρτυρικού λαού. Η περίπτωση της Συρί...

Διαβάστε την συνέχεια