Ι. Μάζης για σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας, EastMed, Χοκστάιν και δηλώσεις Ροζάκη.

<iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="363" src="https://www.youtube.com/embed/8k1CP0h1PSI" width="688" youtube-src-id="8k1CP0h1PSI"></iframe><br /><br />Ιωάννης Μάζης: Σε κίνδυνο η παγκόσμια η ειρήνη! Δεν πρέπει να εξυπηρετούμε αλλότρια συμφέροντα<br />Την περίοδο του ψυχρού πολέμου υπήρχαν σημαντικές διαφορές μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Διαφορές ιδεολογίας, φιλοσοφία διακυβέρνησης. Στην εποχή μας, κακά τα ψέματα, δεν υπάρχουν. Η αντιπαράθεση γίνεται για να εδραιώσουν οι ΗΠΑ και οι Αγγλοσάξονες γενικότερα την ηγεμονία του. Ο κ. Μάζης υποστήριξε ότι μπαίνει σε κίνδυνο η παγκόσμια ειρήνη με τον τρόπο που πιέζουν την Ρωσία.<br /><br />Όσον αφορά το non paper του Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών τόνισε, ότι στρέφεται εναντίον νόμου του Αμερικανικού Κράτους. Έτσι κατά τον κ. Μάζη η κυβέρνηση των ΗΠΑ πρέπει να αποδείξει αν είναι αξιόπιστη, που έχει έναν νόμο του κράτους και στέλνει κείμενα αντίθετα με τον νόμο. Δεν πρέπει να εξυπηρετούμε αλλότρια συμφέροντα. Τέτοιες συμπεριφορές θα προκαλέσουν νέο κύμα αντιαμερικανισμού.<br /><br />Ο κ. Μάζης στάθηκε στην τελευταία δήλωση του καθηγητή και πρώην υφυπουργού εξωτερικών Χρήστου Ροζάκη, πως η Ελλάδα δέχεται την οριοθέτηση αιγιαλίτιδας ζώνης στα 10 ναυτικά μίλια. “Δηλώσεις σαν αυτή του κυρίου Ροζάκη λαμβάνουν επαίνους από την Τουρκία” και αυτό πρέπει να τον προβληματίσει.<br /><br />Παράλληλα ο κ.καθηγητής υποστήριξε, ότι πίσω από τον Άμος Χόκσταϊν υπάρχουν τουρκικό λόμπι.<br /><br /><div><a href=" infognomonpolitics.gr ">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Ι. Μάζης για σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας, EastMed, Χοκστάιν και δηλώσεις Ροζάκη.

Ιωάννης Μάζης: Σε κίνδυνο η παγκόσμια η ειρήνη! Δεν πρέπει να εξυπηρετούμε αλλότρια συμφέροντα Την περίοδο του ψυχρού πολέμου υπήρχαν σημαντ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: O Eρντογάν από «πολέμαρχος» γίνεται διπλωμάτης - Οι λόγοι που τον κάνουν να φοβάται τα Rafale.

<img height="340" src="https://newpost.gr/photo/master/202201/u5yv671642589201133.jpg" width="729" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">H πρώτη εικόνα των ελληνικών Rafale φορτωμένων με Meteor, σίγουρα εκνευρισμό στη Άγκυρα και ακόμα μεγαλύτερο στον... σουλτάνο.</span></h3>Σε επίδειξη πυγμής με τα μη επανδρωμένα τουρκικά αεροσκάφη που είναι πολύ φθηνότερα και τα κατασκευάζει ο γαμπρός του, προχώρησε ο Ταγίπ Ερντογάν ως απάντηση στην παραλαβή των πρώτων έξι Rafale από την ελληνική κυβέρνηση την Τετάρτη στην Τανάγρα. Το νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα της Ελλάδας έχει προκαλέσει εκνευρισμό στην γειτονική χώρα καθώς επένδυε πάντα στην στρατηγική των κανονιών και αυτή είναι η γλώσσα που καταλαβαίνει περισσότερο, όπως φαίνεται. Δεν είναι τυχαία η απόπειρα απαξίωσης των Rafale από τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ αν και η τουρκική ηγεσία αποφεύγει να εκτεθεί με τέτοιου είδους επίσημες «αξιολογήσεις» των μαχητικών που βρίσκονται ψηλά στην παγκόσμια κατάταξη.<div><br />Ονειρεύεται... διπλωματικές επιτυχίες<br /><br />Σε άλλα χθεσινά... επεισόδια,ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι πρόκειται να ταξιδέψει στην Ουκρανία στις αρχές Φεβρουαρίου και ελπίζει να καταφέρει να πείσει τους ηγέτες Ρωσίας και Ουκρανίας να βρεθούν «τετ α τετ» το συντομότερο δυνατόν, εν μέσω της κλιμάκωσης της έντασης στην περιοχή.<br /><br />«Στις αρχές του επόμενου μήνα, έχω μία επίσκεψη στην Ουκρανία», δήλωσε ο Ερντογάν σε συνέντευξη Τύπου με τον πρόεδρο του Ελ Σαλβαδόρ, στην Άγκυρα. «Ελπίζουμε να κυριαρχήσει η ειρήνη στην περιοχή», ανέφερε σε φιλειρηνικό τόνο.<br />Νωρίτερα, ο εκπρόσωπος του τούρκου προέδρου, Ιμπραήμ Καλίν, ανέφερε πως ο Ερντογάν προσκάλεσε τους ηγέτες Ρωσίας και Ουκρανίας στην Τουρκία για να συζητήσουν και να επιλύσουν τις διαφορές τους.</div><div><br />Τα Rafale είναι εδώ (και αποτελούν φόβητρο<br /><br />Πίσω ακριβώς από το σημείο όπου ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης με φόντο ένα από τα έξι Rafale αλλά και το «δίλιτρο» Mirage MK2 τόνιζε εμφατικά ότι είμαστε ακόμη στην αρχή του εξοπλιστικού προγράμματος των Ενόπλων Δυνάμεων έχει ήδη κατασκευαστεί το πρώτο μεταλλικό υπόστεγο το όποιο θα «στεγάσει» μια από τις «ριπές». Κατασκευάστηκε σε χρόνο ρεκόρ από τα Στελέχη της ΠΑ υπό την καθοδήγηση των Γάλλων που εδώ και αρκετές εβδομάδες έχουν ήδη «στρατοπεδεύσει» στην 114 Πτέρυγα Μάχης. Θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες η κατασκευή και άλλων τέτοιων υποστέγων στα πρότυπα της Armee D'el Air τα οποία θα αποτελέσουν τις «φωλιές» των καινούργιων αποκτημάτων της HAF.<br /><br />Στα πρότυπα όμως της Γαλλικής Αεροπορίας, ίδιες με των ιπτάμενων που πετούν δύο δεκαετίες τώρα τα Rafale ήταν και οι εντυπωσιακές αντί-G καινούργιες φόρμες με τις οποίες εμφανίστηκαν τα Ελληνικά «γεράκια» που επέστρεψαν φέρνοντας τα πρώτα έξι Rafale.<br /><br />Η δουλειά στην Τανάγρα όπως συνεχώς αναφέρουν τα Στελέχη της Πολεμικής Αεροπορίας μόλις άρχισε με την προσπάθεια να εστιάζεται ταυτόχρονα σε δύο άξονες. Από τη μια οι υποδομές και το «χτίσιμο» σχεδόν από το μηδέν μιας καινούργιας Μοίρας και από την άλλη η εντατική εκπαίδευση σε αέρα και έδαφος με τη φιλοδοξία η 332 ΜΠΚ «Γεράκι» να μετατραπεί τα επόμενα χρόνια στην «ατσάλινη γροθιά» της HAF. Ώστε τα λόγια του αρχηγού σχηματισμού χθες το μεσημέρι με τον ιπτάμενο να δίνει υπόσχεση ότι θα φανούν αντάξιοι των προσδοκιών να γίνουν πράξη.<br /><br />Εκτός από τα υπόστεγα η νο1 προτεραιότητα αυτή τη στιγμή στην 332 είναι να φτάσει στην Τανάγρα ο εξομοιωτής πτήσης του Rafale κάτι που αναμένεται να γίνει μέσα στις επόμενες ημέρες. «Εργαλείο» ίσως ακόμα και πιο χρήσιμο και από τα μαχητικά στη δεδομένη χρονική συγκυρία αφού σε αυτόν στηρίζεται η εκπαίδευση των ιπτάμενων στο έδαφος. Το καθημερινό «φροντιστήριο» στον εξομοιωτή όπως και το briefing έπειτα από κάθε πτήση θα είναι για τους αεροπόρους ο δίαυλος για να βελτιώνονται συνεχώς σε ένα μαχητικό πολύ υψηλών απαιτήσεων όπως το χαρακτηρίζουν. «Ένα αεροσκάφος το οποίο μπορεί να κάνει πράγματα τα οποία ακόμη ανακαλύπτουμε» όπως λένε χαρακτηριστικά. Το όποιο πλέον βάζουν στο περιβάλλον του Αιγαίου και συνολικά στο «τερέν» στο οποίο θα κληθούν να επιχειρήσουν αν απαιτηθεί. Και ταυτόχρονα να το «συνδέσουν» με τα υπόλοιπα οπλικά συστήματα των Ενόπλων Δυνεων κυρίως με τα υπάρχοντα εναέρια μέσα τα οποία διαθέτει η HAF.<br /><br /><img src="https://newpost.gr/photo/medium/202201/c5gc4t1642702035562.jpg" /><br /><br />Αναλώσιμα των Rafale έχουν ήδη φτάσει στην Τανάγρα ενώ η μεγάλη παραλαβή που αναμένεται δεν είναι άλλη από αυτή των «φονικών» αντιαεροπορικών πυραύλων Meteor. Μια μεγάλη παραγγελία που φαίνεται ότι ξεπερνά κατά πολύ έναν φόρτο και βάζει την Πολεμική Αεροπορία στο κλειστό club όσων διαθέτουν το ισχυρότερο ίσως Α/Α βλήμα στον κόσμο.<br /><br />Με την πρώτη εικόνα των Ελληνικών Rafale φορτωμένων με Meteor να προκαλεί σίγουρα εκνευρισμό στη Άγκυρα και «κρύο ιδρώτα» στον Τούρκο Αρχηγό Αεροπορίας, καθώς και τον Τούρκο Πρόεδρο.</div><div><br /></div><div><a href="https://newpost.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τουρκία: O Eρντογάν από «πολέμαρχος» γίνεται διπλωμάτης - Οι λόγοι που τον κάνουν να φοβάται τα Rafale.

H πρώτη εικόνα των ελληνικών Rafale φορτωμένων με Meteor, σίγουρα εκνευρισμό στη Άγκυρα και ακόμα μεγαλύτερο στον... σουλτάνο. Σε επίδειξη π...

Διαβάστε την συνέχεια

Αγγλοτουρκικό μέτωπο κατά Μακρόν με φόντο την Αφρική-Πως εμπλέκεται η Λιβύη και τι επιπλοκές έχει για την Ελλάδα

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2022-01/1719524.jpg?itok=uc3DProL" width="755" /><br /><br /><b>Παναγιώτης Νάστος</b><br />Προπαγανδιστικό άρθρο σε Ερντογανικό ΜΜΕ στοχοποιεί τον Μακρόν για υποτιθέμενη λάθος επιλογή με τη στήριξη του στον Χαφτάρ, την ώρα που οι Τούρκοι τρέχουν πίσω από τον Λίβυο Στρατάρχη<br />Τουρκικό και δη Ερντογανικό ΜΜΕ κάνει εκτενή αναφορά σε ανάλυση στον βρετανικό τύπο με τίτλο, "Η Γαλλία έχασε την Αφρική εξαιτίας του Μακρόν"<br /><br />Στην εν λόγω ανάλυση γίνεται αναφορά στα "λάθος βήματα της Γαλλίας στην Αφρική και τις κινήσεις του Εμανουέλ Μακρόν που κατέληξαν σε φιάσκο".<br /><br />Ο βρετανικός ειδησεογραφικός ιστότοπος Middle East Eye, ανέφερε ότι για τον ρόλο της στην ανατροπή του Μουάμαρ Καντάφι και την περίοδο που ακολούθησε αυτήν στη Λιβύη, η Γαλλία δεν μπόρεσε να βρει υποστήριξη από ευρωπαϊκές χώρες και ότι ο Μακρόν, ο οποίος στη συνέχεια "επωμίστηκε" τον πραξικοπηματία Χάφταρ, "πόνταρε λάθος άλογο", καταλήγηοντας στο συμπέρασμα ότι Τουρκία-Ρωσία και Κίνα "εισήλθαν" στη Μαύρη Ήπειρο. <br /><br />Συγκεκριμένα το άρθρο αναφέρει:<br />"Μεγάλο λάθος η υποστήριξη του Χαφτάρ"<br />"Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν έχασε την επιρροή του σε πρώην αποικίες στην Αφρική. Δύο παράγοντες συνετέλεσαν σε αυτό:<br />Ο πρώτος είναι ότι οι ΗΠΑ αποχώρησαν εν μέρει από την περιοχή και ο δεύτερος είναι ότι οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν στη Βόρεια Αφρική και την περιοχή του Σαχέλ οδήγησαν σε διαίρεση την Ευρώπη.<br /><br />Ο ρόλος της Γαλλίας στην υποστηριζόμενη από το ΝΑΤΟ στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη το 2011 είχε διχάσει τη Δυτική Ευρώπη. Η πρώην αποικιακή δύναμη, η Ιταλία, ήταν δυσαρεστημένη με τον ρόλο της Γαλλίας στην ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι. Αργότερα, η διοίκηση του Παρισιού στήριξε τον πολέμαρχο Χαλίφα Χάφταρ, τροφοδότησε τις συγκρούσεις στη Λιβύη και ενθάρρυνε αυτόν τον Στρατηγό να καταλάβει την Τρίπολη.<br /><br />Η στάση αυτή της Γαλλίας έκανε τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Ρωσία να συμμετάσχουν στο παιχνίδι στο πλευρό του Χάφταρ.<br /><br />Αυτές οι εξελίξεις πυροδότησαν την άμεση επέμβαση της Τουρκίας στη Λιβύη τον Ιανουάριο του 2020, σταματώντας τη στρατιωτική προέλαση του Χαφτάρ στα δυτικά, με αποτέλεσμα το σχέδιο της Γαλλίας να φέρει τον εν λόγω Στρατηγό στην εξουσία να αποτυγχάνει.<br /><br />Οι σχέσεις Γαλλίας-Αλγερίας και η άνοδος της Τουρκίας και Ρωσίας στην περιοχή<br /><br />Τα βήματα του Μακρόν εξόργισαν την Αλγερία, ιδιαίτερα, σε όλη τη διαδικασία. Το λάθος του Μακρόν να συγκρίνει τη γαλλική κυριαρχία στη χώρα αυτή από το 1830-1962 με την οθωμανική κυριαρχία χειροτέρευσε τα πράγματα.<br />Η προσπάθεια του Μακρόν να ξαναγράψει την ιστορία εξόργισε τόσο τον Αλγερινό Πρόεδρο όσο και την αντιπολίτευση σε αυτή τη χώρα.<br /><br />Αποτέλεσμα η Αλγερία να ανέχεται πλέον την παρουσία Ρώσων μισθοφόρων στο Μάλι, ενώ πολλοί ηγέτες της Δυτικής Αφρικής πιστεύουν σήμερα ότι η Γαλλία τροφοδοτεί συγκρούσεις και υπονομεύει τη σταθερότητα στην ήπειρο.<br /><br />Η Γαλλία, η οποία επαναλαμβάνει συχνά τα αποικιοκρατικά στερεότυπα σε μια γεωγραφία όπου η Τουρκία, η Κίνα και η Ρωσία επιδιώκουν ενεργά το εμπόριο, πρέπει να επανεξετάσει σοβαρά τη στρατηγική της στην περιοχή.<br /><br />Περισσότερο από ποτέ, οι γαλλικοί αλγόριθμοι πρέπει να προσαρμοστούν στον 21ο αιώνα.<br />Η Γαλλία έχει πλέον λιγότερα χαρτιά από το 2011 και δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη επιρροή της Τουρκίας και της Ρωσίας."<div><br />Διαπιστώσεις-Συμπεράσματα<br /><br />Από τα παραπάνω διαφαίνεται η προσπάθεια της Τουρκίας-Μ. Βρετανίας να αποδομήσουν την εξωτερική πολιτική της Γαλλίας στην Λιβύη και την Αλγερία, στοχοποιώντας τον Γάλλο Πρόεδρο.<br /><br />Ιδιαίτερα για τη Λιβύη επιχειρείται διαχωρισμός του άξονα Γαλλίας-Ιταλίας και άρση της υποστήριξης του Μακρόν προς τον Στρατάρχη Χαφτάρ , τον οποίο χαρακτηρίζουν ως το "λάθος άλογο".<br /><br />Ωστόσο, τόσο η Τουρκία όσο και η Μ. Βρετανία έχουν κάθε λόγο όπως θα δούμε στη συνέχεια να επιθυμουν την άρση της στήριξης του Γάλλου Προέδρου προς τον Χαφτάρ , ο οποίος μάλλον είναι το "καλό και δυνατό άλογο" για την Προεδρία της Λιβύης.<br /><br />Ο Στρατάρχης Χαφτάρ αναδεικνύεται μέχρι στιγμής ο ισχυρότερος πόλος εξουσίας στη Λιβύη και ο πιθανότερος Πρόεδρός της όταν γίνουν εκλογές στη χώρα.<br /><br />Η τουρκική αντίφαση για τον Χαφτάρ<br /><br />Οι Τούρκοι προσπάθησαν πρόσφατα να "πλευρίσουν" τον Χαφτάρ, χωρίς ανταπόκριση από αυτόν , και παράλληλα όπως έγραψα σε πρόσφατο άρθρο μου επιχειρούν προσέγγιση του φίλου του Στρατάρχη Χαφτάρ, Προέδρου του Κοινοβουλίου της Λιβύης Aguila Saleh , διαβλέποντας ότι οι δύο άνδρες θα παίξουν σημαντικότατο ρόλο στην αναγνώριση ή όχι του παράνομου τουρκολιβυκού συμφώνου Ερντογάν-Σάρατζ για τις ΑΟΖ, μελλοντικά.<br />Η Τουρκία δεν αλλάζει ρότα στη Λιβύη, επιδιώκοντας να συνεχίσει την στρατιωτική παραμονή της στη Λιβύη, επιχειρώντας προσέγγιση του φίλου του Στρατάρχη Χαφτάρ, του Προέδρου του κοινοβουλίου της Λιβύης Aguila Saleh. <br /><br />Η ανατολική Λιβύη είναι ζωτικότατης σημασίας για το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο Σάρατζ-Ερντογάν που αφορά την οριοθέτηση της ΑΟΖ των δύο χωρών, αφού η μέτρηση αυτών ξεκινάει από τα ανατολικά παράλια της Λιβύης , όπου δεσπόζει το δίδυμο Στρατάρχη Χαφτάρ και του Προέδρου του κοινοβουλίου της Λιβύης Aguila Saleh και καταλήγει περνώντας μέσα από την ΑΟΖ μας νοτίως της Κρήτης στα παράλια της Ατάλειας στην Τουρκία. <br /><br />Αυτός είναι και ο λόγος που η Τουρκία ρίχνει "γέφυρες φιλίας" προς τον Χαφτάρ ,ανεπιτυχώς μέχρι στιγμής, αλλά και προς τον Saleh, σε μια προσπάθεια να τους προσαιτεριστεί, διαβλέποντας ότι οι δύο άνδρες είναι πάρα πολύ πιθανό να είναι οι ηγέτες σε Προεδρία και κυβέρνηση στη Λιβύη μετά τις εκλογές. <br /><br />Η Ελλάδα με την παρουσία της στην "Πρωτοβουλία σταθεροποίησης της Λιβύης", δηλώνει παρούσα στις εξελίξεις στην εν λόγω χώρα, γεγονός το οποίο θα την βοηθήσει σημαντικά στον διπλωματικό αγώνα της για κατάργηση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, αφού θα έχει φωνή σε όλες τις πολιτικές διαβουλεύσεις για τη Λιβύη εφεξής. <br />Επιπλέον η Γαλλία είναι σύμμαχος με την Ελλάδα και δεν επιθυμεί με κανένα τρόπο την επικύρωση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου Σάρατζ-Ερντογάν, όπως άλλωστε και ο ίδιος ο Χαφτάρ.<br /><br />Ο δρόμος πάντως για την κατάργηση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου από πλευράς Ελλάδας αναμένεται μακρύς και δύσκολος, αφού η εμπειρία μας δείχνει ότι όταν "γαντζωθεί" κάπου ο Τούρκος, δεν φεύγει με την πένα (διπλωματία) , αλλά με την λόγχη.<br /><br />Η Μ. Βρετανία η οποία επιθυμεί να ανακάμψει στην παγκόσμια γεωπολιτική σκηνή, αντιλαμβάνεται ότι σε περίπτωση επικράτησης του Χαφτάρ στις εκλογές για την Προεδρία στη Λιβύη, η Γαλλία θα έχει σημαντικότατο ρόλο στη Λιβύη και αυτό δεν το επιθυμεί.<br /><br />Τέλος, η μερική αποχώρηση των ΗΠΑ από την Αφρική και οι εξελίξεις στη Λιβύη, έδωσαν τον απαιτούμενο χώρο σε Κίνα και Ρωσία να διεισδύσουν στη Μαύρη ήπειρο και όχι οι πολιτικές του Γάλλου Προέδρου κατά την εκτίμησή μας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αγγλοτουρκικό μέτωπο κατά Μακρόν με φόντο την Αφρική-Πως εμπλέκεται η Λιβύη και τι επιπλοκές έχει για την Ελλάδα

Παναγιώτης Νάστος Προπαγανδιστικό άρθρο σε Ερντογανικό ΜΜΕ στοχοποιεί τον Μακρόν για υποτιθέμενη λάθος επιλογή με τη στήριξη του στον Χαφτάρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Independent: Βαθιές οι ρίζες μας στην ανατολή - Απομονωμένη κοινότητα μιλά ακόμα τα Romeyka στα βάθη της Τουρκίας

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2022-01/romeyka-tourkia1.jpg?itok=N5-EdDuw" width="762" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Οι γλωσσολόγοι διαπίστωσαν πως πρόκειται για ποικιλία από ποντιακά, με δομικές ομοιότητες ως προς την αρχαία ελληνική γλώσσα, οι οποίες όμως δεν παρατηρούνται στα νέα ελληνικά.</span></h3>Στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, στην Τουρκία, μία απομονωμένη κοινότητα μιλάει μέχρι και σήμερα τη διάλεκτο Romeyka (Ρωμέϊκα), που θυμίζει τα αρχαία ελληνικά.<br /><br />Ποικιλία από ποντιακά<br /><br />Οι γλωσσολόγοι διαπίστωσαν πως πρόκειται για ποικιλία από ποντιακά, με δομικές ομοιότητες ως προς την αρχαία ελληνική γλώσσα, οι οποίες όμως δεν παρατηρούνται στα νέα ελληνικά.<br /><br />Τα παραπάνω στοιχεία δημοσιεύτηκαν στη βρετανική εφημερίδα Independent.<br /><br />Η κοινότητα των 5000 ατόμων ζει σε σύμπλεγμα χωριών κοντά στην Τραπεζούντα, όπου κάποτε βρισκόταν η περιοχή του αρχαίου Πόντου.<br /><br />Μιας ελληνικής αποικίας όπου ο Ιάσωνας και οι Αργοναύτες, σύμφωνα με τον μύθο, επισκέφθηκαν κατά τη διάρκεια του επικού ταξιδιού τους από τη Θεσσαλία για την ανεύρεση του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Κολχίδα (τη σημερινή Γεωργία).<br /><br />Η κοντινότερη στα αρχαία ελληνικά<br /><br />Στην κοινότητα αυτή οι άνθρωποι μιλούν τα «Ρωμέϊκα», διάλεκτο που οι γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι είναι η κοντινότερη ζωντανή γλώσσα στα αρχαία ελληνικά, η οποία μπορεί να προσφέρει πρωτοφανή οπτική γωνία της γλώσσας του Σωκράτη και του Πλάτωνα και πως αυτή εξελίχθηκε.<br /><br />Η Δρ. Ιωάννα Σιταρίδου, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, σημειώνει:<br /><br />«Τα Ρωμέϊκα διατηρούν έναν εντυπωσιακό αριθμό γραμματικών γνωρισμάτων, τα οποία προσθέτουν ένα αρχαίο ελληνικό άρωμα στη δομή της διαλέκτου.<br />»Τα χαρακτηριστικά αυτά έχουν εξαφανισθεί τελείως από άλλες μοντέρνες παραλλαγές της σύγχρονης ελληνικής γλώσσας.<br />«Η χρήση του απαρεμφάτου έχει χαθεί σε όλες τις άλλες γνωστές ελληνικές διαλέκτους σήμερα. Π.χ. οι ομιλητές των νέων ελληνικών θα έλεγαν “Δεν μπορούσα να πάω” αντί “Δεν μπορούσα πηγαίνειν”.<br /><br />»Αλλά στα Romeyka, όχι μόνο διατηρείται το απαρέμφατο, αλλά συναντάμε ιδιόρρυθμες απαρεμφατικές δομές, οι οποίες δεν έχουν παρατηρηθεί ποτέ, παρά μόνο στις λατινικές γλώσσες».<br /><br />Γλώσσα κληρονομιάς<br /><br />Μελέτες της γραμματικής της Romeyka έδειξαν ότι μοιράζεται εντυπωσιακό αριθμό ομοιοτήτων με τη δημώδη κοινή των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων, η οποία ομιλούνταν κατά την ελληνική επιρροή σε όλη τη Μικρά Ασία μεταξύ του 4ου αιώνα. π.Χ. και του 4ου αιώνα μ.Χ..<br />Το λεξιλόγιο της Romeyka έχει επίσης πολλούς παραλληλισμούς με την αρχαία γλώσσα. Τα Ρωμέϊκα θεωρούνται περισσότερο γλώσσα κληρονομιάς παρά ομιλούμενη γλώσσα.<br /><br />Τα επαναλαμβανόμενα κύματα μετανάστευσης, η κυρίαρχη επιρροή της πλειονότητας στην Τουρκία και η απόλυτη απουσία της Romeyka από την κοινή γνώμη της χώρας, την έχουν τοποθετήσει στην παγκόσμια λίστα των υπό εξαφάνιση γλωσσών.<br /><br />Η Δρ. Σιταρίδου επισημαίνει:<br /><br />«Με μόλις 5000 άτομα να παραμένουν στη περιοχή, τα Ρωμέϊκα θεωρούνται περισσότερο μια γλώσσα κληρονομιάς, παρά μια ομιλούμενη γλώσσα. Με την εξαφάνισή της θα χαθεί μια μοναδική ευκαιρία να ξεκλειδώσουμε την εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας».<div><br />Οι ομιλητές της Romeyka<br /><br />Οι χωρικοί που μιλούν Ρωμέϊκα, η οποία δεν έχει γραπτή μορφή, παρουσιάζουν άλλα σημάδια γεωγραφικής και πολιτισμικής απομόνωσης.<br /><br />Σπανίως παντρεύονται εκτός της κοινότητάς τους και παίζουν την παραδοσιακή τους μουσική με ειδικό όργανο, τη λύρα.<br /><br />Οι ομιλητές της Romeyka σήμερα είναι ευσεβείς μουσουλμάνοι, που τους επιτράπηκε να παραμείνουν στην Τουρκία το 1923, με τη συνθήκη της Λωζάνης και την ανταλλαγή χριστιανικών και μουσουλμανικών πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.<br /><br />Η μουσική τους είναι χαρακτηριστική και δεν μπορεί να μπερδευτεί με τίποτα άλλο. Είναι πραγματικά μοναδική για τους ομιλητές της Romeyka.<br /><br />Δύο ερμηνείες<br /><br />Μια πιθανότητα είναι ότι οι σημερινοί ομιλητές της Romeyka είναι οι άμεσοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων που έζησαν στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας για χιλιάδες χρόνια.<br /><br />Ισως από τον 6ο ή 7ο αιώνα π.Χ. όταν η περιοχή κατοικήθηκε για πρώτη φορά.<br /><br />Αλλά είναι επίσης πιθανό, να πρόκειται για απογόνους γηγενών πληθυσμών ή φυλής μεταναστών, οι οποίοι ενθαρρύνθηκαν ή αναγκάστηκαν να μιλήσουν τη γλώσσα των αρχαίων ελλήνων εποίκων.<br /><br />Μάθετε για το ερευνητικό πρόγραμμα «The Romeyka Project»:<br /><br /><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="368" src="https://www.youtube.com/embed/UcAYP4irSyQ" width="742" youtube-src-id="UcAYP4irSyQ"></iframe><br /><br /><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Independent: Βαθιές οι ρίζες μας στην ανατολή - Απομονωμένη κοινότητα μιλά ακόμα τα Romeyka στα βάθη της Τουρκίας

Οι γλωσσολόγοι διαπίστωσαν πως πρόκειται για ποικιλία από ποντιακά, με δομικές ομοιότητες ως προς την αρχαία ελληνική γλώσσα, οι οποίες όμως...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόσο μπορούν να γονατίσουν τη Ρωσία οι δυτικές κυρώσεις.

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/01/poutin_putin_rwsia_rwsiki_oikonomia_SLpress.gr_.jpg" width="794" /><br /><br /><b>Βαλασσάς Αποστόλης</b><br />Ενώ ο διπλωματικός μαραθώνιος για την αποφυγή μίας πολεμικής ανάφλεξης στην Ουκρανία συνεχίζεται, Ουάσινγκτον, Βερολίνο και Βρυξέλλες προειδοποιούν με κάθε ευκαιρία τη Μόσχα πώς εάν εισβάλει στην Ουκρανία, οι κυρώσεις που θα έχει να αντιμετωπίσει θα είναι σαρωτικές, ιρανικού ή και βορειοκορεατικού τύπου. Οι κυρώσεις που είναι στο τραπέζι περιλαμβάνουν την αποπομπή της Ρωσίας από το σύστημα SWIFT, στο οποίο βασίζεται η παγκόσμια υποδομή διατραπεζικών συναλλαγών, αλλά και ένα μερικό ή και γενικευμένο εμπάργκο στις εξαγωγές ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου.<br /><br />O καθένας μπορεί να υποθέσει πως αυτό από μόνο του αυτό θα αρκούσε για να κάνει τον Βλαντίμιρ Πούτιν να το σκεφτεί δύο και τρεις φορές πριν πατήσει την σκανδάλη. Είναι όμως πράγματι η Ρωσία τόσο ευάλωτη απέναντι σε ενδεχόμενες νέες δυτικές κυρώσεις; Μια σύντομη αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν δείχνει πως η Ρωσία έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά “οικονομικού οχυρού” και μάλλον θα εξέπληττε δυσάρεστα όσους πιστεύουν ότι θα μπορούσε να γονατίσει εύκολα.<br /><br />Πάμε πίσω στο 2008. Έχει προηγηθεί η πρώτη οκταετία Πούτιν με τους αλματώδεις ρυθμούς ανάπτυξης χάρη στην έκρηξη της τιμής του πετρελαίου σε συνδυασμό με τη σφιχτή πρόσδεση της Ρωσίας στο παγκοσμιοποιημένο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ο Ρώσος πρόεδρος είχε θέσει εξαρχής τη γεωπολιτική αυτονομία της χώρας του και την επανασύσταση του πρώην σοβιετικού χώρου ως βασικούς μακροπρόθεσμους στόχους.<div><br />Το διπλό σοκ της Ρωσίας<br /><br />Πολλοί στην Δύση σήμερα όμως έχουν ξεχάσει ότι ταυτόχρονα θεωρούσε την πρόσβαση των μεγάλων ρωσικών τραπεζών και επιχειρήσεων στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές (όπου οι ΗΠΑ παρέμεναν ο αδιαφιλονίκητος ηγεμόνας), ως αναγκαία προϋπόθεση ώστε η Μόσχα να μεγεθύνει το οικονομικό και γεωπολιτικό της αποτύπωμα. Με λίγα λόγια, είχε αποδεχθεί την πραγματικότητα της δυτικοκεντρικής παγκοσμιοποίησης.<br /><br />Ένα διπλό σοκ στα τέλη του καλοκαιριού του 2008 άλλαξε ανεπιστρεπτί αυτήν την προσέγγιση. Το πρώτο ήταν η επίθεση της Γεωργίας στα αυτόνομα κρατίδια της Αμπχαζίας και Νότιας Οσετίας, με την ανοχή (ή και ανοιχτή παρότρυνση) της τότε διοίκησης Μπους. Η κόκκινη γραμμή είχε ξεπεραστεί και η Ρωσία αναγκάστηκε να επέμβει, οδηγώντας στον πρώτο ευρωπαϊκό πόλεμο του 21ου αιώνα. Η Μόσχα είχε λάβει το μήνυμα: όσο και να προσπαθούσε να προσαρμοστεί στην παγκοσμιοποίηση, η Δύση δεν θα την έβλεπε ποτέ πια ξανά ως ισότιμο γεωπολιτικό παίκτη.<br /><br />Στόχος ήταν η πλήρης στρατηγική αδρανοποίηση της Ρωσίας – με αιχμή τη νατοϊκή επέκταση σε Γεωργία και Ουκρανία. Το δεύτερο σοκ, λίγες εβδομάδες μετά, ήταν η κατάρρευση της Lehman Brothers – ή μάλλον η ταχύτητα και η βιαιότητα με την οποία η κατάρρευση αυτή χτύπησε την Ρωσία. Οι μεγάλες ρωσικές τράπεζες και επιχειρήσεις βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα λόγω της μεγάλης έκθεσής στους στην αμερικανική φούσκα και των βραχυπρόθεσμων χρεών τους σε δολάρια.<br /><br />Η Μόσχα αναγκάστηκε να επέμβει με υπέρογκες ανακεφαλοποιήσεις και μαζική χρήση των αποθεματικών της κεντρικής τράπεζας. Τελικά η παρτίδα σώθηκε, η Μόσχα όμως είχε λάβει και ένα δεύτερο, σκληρότερο μήνυμα: όχι απλά η Δύση επεδίωκε τον γεωπολιτικό ακρωτηριασμό της Ρωσίας, αλλά επιπλέον η χρηματοπιστωτική σύνδεση μαζί της απειλούσε την οικονομική αυτονομία της χώρας και ως εκ τούτου τον σκληρό πυρήνα της κρατικής κυριαρχίας.<br />Το δίδυμο σοκ του 2008 λοιπόν αποτέλεσε σταθμό για τη ρωσική πολιτική οικονομία.</div><div><br />Οι κυρώσεις τρομάζουν τη Μόσχα(;)<br /><br />Η ουκρανική κρίση του 2014 και οι δυτικές κυρώσεις που ακολούθησαν επιτάχυναν δραματικά αυτήν την στροφή. Ο Πούτιν σε συνεργασία με την κεντρική τράπεζα ακολούθησε την πολιτική της απο-δολαριοποίησης (de-dollarization). Σταδιακά η Ρωσία άρχισε να “ξεφορτώνεται” αμερικανικά ομόλογα, μειώνοντας θεαματικά το μερίδιο του δολαρίου επί των συναλλαγματικών απόθεμάτων της. Οι κρατικές τράπεζες εξυγιάνθηκαν και η έκθεσή τους σε εξωτερικό χρέος περιορίστηκε κατά πολύ.<br /><br />Παράλληλα, η κατοχή ρωσικού χρέους από ξένους επενδυτές μειώθηκε δραματικά. Κατά τα τέλη του 2021, μόλις το 20% των ρωσικών κρατικών ομολόγων βρίσκονταν σε ξένα χέρια. Και όλα αυτά όσο η Ευρώπη παραμένει εξαρτημένη από το ρωσικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο. Φυσικά η πολιτική της οικονομικής οχύρωσης έφερε πόνο στους Ρώσους πολίτες. Η αγοραστική τους δύναμη έχει εξανεμιστεί λόγω της υποτίμησης του ρουβλίου.</div><div><br />Οι κοινωνικές παροχές έχουν υποστεί σημαντικό πλήγμα. Όμως το κοινωνικό συμβόλαιο που αποτελεί τη νομιμοποιητική βάση τoυ καθεστώτος Πούτιν έχει αντέξει. Όπως άντεξε και η ρωσική οικονομία την καταιγίδα των κυρώσεων που ακολούθησε την προσάρτηση της Κριμαίας. Τίποτα δεν έχει αλλάξει που να συνηγορεί στο ότι δεν θα αντέξει και αυτή την φορά.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a></div><div><br /></div><div><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πόσο μπορούν να γονατίσουν τη Ρωσία οι δυτικές κυρώσεις.

Βαλασσάς Αποστόλης Ενώ ο διπλωματικός μαραθώνιος για την αποφυγή μίας πολεμικής ανάφλεξης στην Ουκρανία συνεχίζεται, Ουάσινγκτον, Βερολίνο κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί το Αιγαίο είναι αμυντικά ενιαίος “θαλασσοχερσαίος” χώρος

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/07/pyrovoliko_slpress.gr_.png" width="723" /><br /><b><br />Γρίβας Κώστας</b><br />Είναι ορατή η διεθνής τάσης σήμερα για την de facto μετατροπή της εγγύς θαλάσσιας έκτασης (πέρα των χωρικών υδάτων) σε χώρο άτυπης εθνικής κυριαρχίας. Αυτό ταιριάζει απόλυτα στο Αιγαίο. Το Δίκαιο της Θάλασσας δεν είναι κάτι στατικό και αναλλοίωτο, ωσάν να είχε παραδοθεί από τον Θεό στους ανθρώπους, σαν τις δέκα εντολές και έκτοτε δεν αλλάζει. Το Δίκαιο της Θάλασσας είναι δυναμικό μέγεθος που λαμβάνει υπόσταση ανάλογα με την ευρύτερη γεωπολιτική πραγματικότητα μέσα στην οποία λειτουργεί.<br /><br />Πρέπει να θυμηθούμε ότι η νομική βάση της ίδιας της έννοιας των χωρικών υδάτων είναι η στρατιωτική ισχύς. Συγκεκριμένα, η αντίληψη των χωρικών υδάτων διαμορφώθηκε με βάση τον λεγόμενο “κανόνα βολής του πυροβόλου” (cannon shot rule) και στην αρχή ήταν τρία ναυτικά μίλια. Το συγκεκριμένο νούμερο προέκυψε από το γεγονός πως εκείνη την εποχή θεωρείτο ότι αυτό ήταν το αποτελεσματικό βεληνεκές του χερσαίου πυροβολικού εναντίον θαλάσσιων στόχων.<br /><br />Σε πολύ γενικές γραμμές θα λέγαμε ότι το εύρος των χωρικών υδάτων διαμορφώθηκε με βάση το κατά πόσον χερσαία οπλικά συστήματα μπορούσαν να ασκήσουν αποφασιστική προβολή ισχύος στη θάλασσα. Εν συνεχεία, οι ικανότητες των πυροβόλων βελτιώθηκαν και τα όρια των χωρικών υδάτων αυξήθηκαν στα έξι και αργότερα στα δώδεκα ναυτικά μίλια. Όμως, αυτό το νούμερο βρίσκεται πλέον σε δυσαρμονία με τη σύγχρονη στρατιωτική πραγματικότητα.<br /><br />Αναλυτικότερα, τα τελευταία χρόνια οι μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις, με προεξάρχουσα την Κίνα, έχουν προχωρήσει στην ανάπτυξη χερσαίων πλεγμάτων αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2/AD). Αυτά χρησιμοποιούν εξελιγμένα έκδοχα όπλων πυροβολικού (βαλλιστικούς πυραύλους ή ρουκέτες μεγάλου βεληνεκούς) ικανών να εντοπίζουν και να προσβάλλουν πολεμικά πλοία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ασκούν αποφασιστική προβολή ισχύος σε βάθος πολλών εκατοντάδων (αν όχι χιλιάδων) χλμ από τις ακτές.<div><br />Το εύρος των χωρικών υδάτων<br /><br />Παρόμοιες ικανότητες αποκτούν και οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες με την αντίληψη των διαχωρικών πυρών (το Cross Domain Fires αποτελεί μέρος της ευρύτερης πολεμικής μεθοδολογίας της πολυχωρικής μάχης Multi Domain Battle/MDB) αναπτύσσει συστήματα πυροβολικού ικανά να ασκήσουν αποφασιστική προβολή ισχύος από τη στεριά προς τη θάλασσα σε εύρος πολλών εκατοντάδων χλμ.<br /><br />Με άλλα λόγια, η νομική βάση των χωρικών υδάτων, δηλαδή οι ικανότητες των χερσαίων οπλικών συστημάτων να ασκούν προβολή ισχύος στη θάλασσα, έχει μεταβληθεί κατά πολύ τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, η αλλαγή αυτή δεν είναι μόνον ποσοτική αλλά και ποιοτική. Δηλαδή, δεν έχει μόνον αυξηθεί δραματικά το βεληνεκές των χερσαίων συστημάτων πυροβολικού, αλλά και η αποτελεσματικότητά τους.<br /><br />Στο παρελθόν τα πολεμικά πλοία μπορούσαν να μονομαχήσουν με το χερσαίο πυροβολικό ακόμη και πολύ κοντά στις ακτές. Ωστόσο, σήμερα ακόμη και οι πιο ισχυρές ναυτικές δυνάμεις, όπως είναι οι ομάδες μάχης των αμερικανικών αεροπλανοφόρων (CCG), μειονεκτούν εμφανώς έναντι ισχυρών πλεγμάτων αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής σε αποστάσεις πολλών εκατοντάδων χλμ από τις ακτές. Αυτά ισχύουν πολύ περισσότερο στο Αιγαίο.</div><div><br />Ενιαίος χώρος το Αιγαίο<br /><br />Άρα, ο “κανόνας βολής πυροβόλου” θέτει νέα δεδομένα όχι μόνον ως προς το εύρος των χωρικών υδάτων, αλλά και ως προς την ενίσχυση της εθνικής κυριαρχίας επί αυτών. Με άλλα λόγια, αν η υπεροχή του χερσαίου πυροβολικού επί της ναυτικής ισχύος είναι αναντίρρητη, τότε τα χωρικά ύδατα μετατρέπονται σε προέκταση της στεριάς προς τη θάλασσα, σε “γαλάζιο εθνικό έδαφος”. Το εύρος τους πλέον δεν είναι τα δώδεκα ναυτικά μίλια αλλά πολύ περισσότερο. Αυτή η δυνάμει αλλαγή προκύπτει με βάση τον “υπαρξιακό πυρήνα” της ίδιας της νομικής υπόστασης των χωρικών υδάτων, τον “κανόνα βολής του πυροβόλου”.<br /><br />Αυτή είναι, καταρχάς, μια άκρως θετική προοπτική για την Ελλάδα. Συγκεκριμένα, το Αιγαίο, λόγω της αρχιπελαγικής δομής του, προσφέρει στη χώρα μας μια αδιαίρετη ενότητα στεριάς και θάλασσας, η οποία το μετατρέπει σε ελληνική λίμνη. Όμως, αυτό θα συμβεί μόνο όταν η Ελλάδα αποδεχθεί να λειτουργήσει με βάση αυτήν τη νέα προοπτική, αν όχι πραγματικότητα. Αντιθέτως, αν επιμείνει στη σημερινή της πρακτική να μην ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο για να μην “ενοχλήσει” την Τουρκία, τότε, εμμέσως πλην σαφώς, κινδυνεύει να εμφανιστεί ότι αποδέχεται “ασαφή” κυριαρχία και επί των νησιών της.<br /><br />Η Τουρκία δείχνει πολύ πιο εναρμονισμένη από ό,τι η Ελλάδα με τις διεθνείς εξελίξεις, εξ ου και το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας. Όμως, η Άγκυρα γνωρίζει ότι η πολιτική γεωγραφία στο Αιγαίο δεν την βολεύει και γι’ αυτό επιθυμεί να την αλλάξει. Δεν θέλει να βρεθεί “εγκλωβισμένη” μέσα σε χώρο ενοποιημένης “θαλασσοχερσαίας” ελληνικής εθνικής κυριαρχίας. Γι’ αυτό και να αμφισβητεί ολοκληρωτικά την ελληνική εθνική υπόσταση.</div><div><br />Δεν θέλει συμβιβασμό η Τουρκία<br /><br />Η συγκεκριμένη εξέλιξη, φυσικά, καθιστά επικίνδυνα ανεδαφικές τις όποιες αντιλήψεις περί “συμβιβασμού” με τον τουρκικό επεκτατισμό. Ο λόγος είναι πως η Τουρκία δεν θέλει συμβιβασμό, αφού στρατηγικός της στόχος είναι η μετατροπή του Αιγαίου και μεγάλου μέρους της Ανατολικής Μεσογείου σε γεωπολιτική “επιχωμάτωση”, σε προέκταση της τουρκικής στεριάς προς τη θάλασσα.<br /><br />Στην πορεία του αυτή ο τουρκικός οδοστρωτήρας βρίσκει το εμπόδιο των ελληνικών νησιών, τα οποία μετατρέπονται σε πυρήνα μιας αδιαίρετης θαλασσοχερσαίας ενότητας. Άρα, η Άγκυρα πρέπει να τα μετατρέψει σε χώρο ασαφούς κυριαρχίας, αν όχι να τα απορροφήσει πλήρως, για να επιτύχει τις γεωπολιτικές της στοχεύσεις. Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να αντιληφθεί ότι η χώρα μας λειτουργεί μέσα σε ένα ενιαίο και αδιαίρετο διεθνές σύστημα, το οποίο βρίσκεται σε φάση βίαιης μετεξέλιξης.<br /><br />Παράλληλα, είναι ανάγκη να αντιληφθεί ότι το Δίκαιο της Θάλασσας είναι –όπως ήδη αναφέραμε– δυναμικό όχι στατικό μέγεθος. Ένα μέγεθος που εξελίσσεται και μεταλλάσσεται ανάλογα με τα διεθνή γεωπολιτικά δρώμενα, έστω και αν αυτά συμβαίνουν σε τόπους μακρινούς και δεν αποτυπώνονται (ακόμη) στο γράμμα του νόμου. Ωστόσο, τα δρώμενα αυτά προκύπτουν από ζυμώσεις στην υπαρξιακή βάση του Δικαίου της Θάλασσας, που είναι ο ανταγωνισμός της χερσαίας στρατιωτικής ισχύος με τη θαλάσσια.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γιατί το Αιγαίο είναι αμυντικά ενιαίος “θαλασσοχερσαίος” χώρος

Γρίβας Κώστας Είναι ορατή η διεθνής τάσης σήμερα για την de facto μετατροπή της εγγύς θαλάσσιας έκτασης (πέρα των χωρικών υδάτων) σε χώρο άτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ρωσική παρουσία στα σύνορα με την Ουκρανία και η αμερικανική σ΄ όλο τον πλανήτη!

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/01/usa_world.png"><img height="538" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/01/usa_world-696x677.png" width="737" /></a><br /><br /><b>Karine Bechet-Golovko.Reseau International<br /></b>Mετάφραση:<b> Μ. Στυλιανού</b><br /><br />Ενώ τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, υιοθετούν όλα εν χορώ την αμερικανική κραυγή: “Κοιτάξτε αυτούς τους 100.000 Ρώσους στρατιώτες στα σύνορα με την Ουκρανία, τι κίνδυνος! Τι κρίμα! », δεν είναι περίεργο να βλέπουμε τόσους πολλούς αγανακτισμένους για την παρουσία του ρωσικού στρατού στη Ρωσία, που να μην έχουν απολύτως καμιά απορία για την παρουσία του αμερικανικού στρατού στην Ευρώπη και στην Ιαπωνία, για παράδειγμα;<br /><br /> Ο πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και καιρό, και τα αμερικανικά στρατεύματα είναι πάντα εκεί. Φαίνεται ότι οι ευρωπαϊκές χώρες είναι απόλυτα βολεμένες με τη νοοτροπία των αποικιοκρατούμενων χωρών. Για ποια κυριαρχία μπορούμε ακόμα να μιλούμε! <br /><br /> Σε αυτό το πλαίσιο, είναι καλύτερο, στην πραγματικότητα, να επικεντρωθούμε σε κάτι άλλο, όπως η ρωσική στρατιωτική παρουσία … στη Ρωσία. Και ας αφήσουμε αυτές τις 750 αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις κατανεμημένες σε τουλάχιστον 80 χώρες.<br /><br />Κάθε μέρα, τα μέσα ενημέρωσης μας σφυροκοπούν με τον κίνδυνο της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στα ουκρανικά σύνορα. Ναι, η Ρωσία έχει σύνορα με την Ουκρανία και τα στρατεύματα της βρίσκονται στη ρωσική πλευρά των συνόρων, οπότε σε εθνικό έδαφος. Ναι, υπάρχει σύγκρουση στο ουκρανικό έδαφος, στα σύνορα με τη Ρωσία, και η Ρωσία έχει καθήκον να προστατεύσει το έδαφός της και τον πληθυσμό της.<br /><br />Από την άλλη, η στρατιωτική <a href="https://thepressfree.com/infographie-presence-militaire-americaine-dans-le-monde-infographie-actualites/">παρουσία </a>μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα από το σπίτι σου δεν είναι πρόβλημα. Τουλάχιστον 75 στρατιωτικές βάσεις και σχεδόν 200.000 στρατεύματα αναπτυγμένα σε όλο τον κόσμο:<br /><br /> Υπενθυμίζεται ότι σήμερα υπάρχουν ακόμα περίπου 72.000 Αμερικανοί στρατιώτες και πολίτες παρόντες στις ευρωπαϊκές χώρες μέλη του ΝΑΤΟ. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και καιρό, και ο Ψυχρός Πόλεμος επίσης, αλλά ο αμερικανικός στρατός δεν έχει εγκαταλείψει το ευρωπαϊκό έδαφος, παρόλο που υπήρχαν 400.000 Αμερικανοί στρατιώτες το 1953. Τώρα μεταξύ της ρωσικής απειλής και της απειλής του Covid, όλα τα προσχήματα είναι καλά. Παραθέτω την επίσημη πηγή του ΝΑΤΟ: <br /><br />« Σχεδόν 72.000 στρατιωτικοί και πολίτες άνδρες και γυναίκες που ζουν και εργάζονται στο ευρωπαϊκό θέατρο διατηρούν την αποτρεπτική ικανότητα και την ικανότητα μάχης, λαμβάνοντας παράλληλα τα απαραίτητα μέτρα για να αποτρέψουν την περαιτέρω εξάπλωση του ιού. ».<br /><br />Δεν το είχαμε σκεφτεί… ΝΑΤΟ και Covid … Αυτός ο Covid, σίγουρα, εξυπηρετεί πραγματικά τα πάντα.<br /><br />Μόνο στη Γερμανία, δηλαδή στα σύνορα με τη Γαλλία, υπάρχουν σήμερα 34.500.Αμερικανοί στρατιωτικοί.<br /><br />Ενώ ο Τραμπ, ο μεγάλος κακός , ήθελε να μειώσει τη στρατιωτική παρουσία στην Ευρώπη(πραγματικά, τι κάθαρμα !),ο Μπάιντεν πάγωσε τη διαδικασία και εξετάζει το ενδεχόμενο αύξησης. Αντί να αγανακτεί, η Γερμανία ανακουφίζεται, ο αφέντης της κρατάει γερά το λουρί, επαναλαμβάνει την αιώνια υποταγή της:<br /><br />΄Ετσι η αλλαγή του τόνου της νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ έγινε δεκτή με ενθουσιασμό στο Βερολίνο. “Ήμασταν πάντα πεπεισμένοι ότι τα αμερικανικά στρατεύματα που σταθμεύουν εδώ στη Γερμανία εξυπηρετούν την ευρωπαϊκή και διατλαντική ασφάλεια”, δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Μέρκελ, προσθέτοντας ότι η διατήρησή τους θα “εξυπηρετήσει τα συμφέροντα και των δύο πλευρών”. Για πολλές γερμανικές περιοχές η αποχώρηση των Αμερικανών «αγοριών»θα σήμαινε την ξήρανση μιας σημαντικής πηγής εισοδήματος.<br /><br />Επιπλέον, η Διοίκηση Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ευρώπη εξακολουθεί να ασκείται από … έναν Αμερικανό, τον στρατηγό Τοντ Ουόλτερς, τον ίδιο που διοικεί τις αμερικανικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Τουλάχιστον τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. <br /><br />Και η σημερινή Γαλλία είναι ευγνώμων στο ΝΑΤΟ και στις Ηνωμένες Πολιτείες, και παραθέτω: « Σε ένα υποβαθμισμένο και απρόβλεπτο πλαίσιο ασφάλειας, ο στρατηγός François Lecointre υπενθύμισε στον SACEUR τη σημασία του ρόλου του ΝΑΤΟ,ως τον ακρογωνιαίο λίθο της άμυνας της Ευρώπης. ».<br /><br />Στην Ιαπωνία,αντιθέτως, η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ γίνεται όλο και λιγότερο ανεκτή από τον πληθυσμό. Ευτυχώς, στην Ιαπωνία, όπως και αλλού, οι άρχουσα ελίτ είναι εκεί για να ηρεμεί τον κυρίαρχο πατριωτικό ζήλο του καλού λαού. Είναι αλήθεια ότι 54.000 αμερικανοί στρατιώτες σε αυτή τη μικρή χώρα δεν περνούν απαρατήρητοι. Ειδικά όταν μόνο η βάση της Οκινάβας καταλαμβάνει … 20% της επικράτειας του αρχιπελάγους. <br /><br />Στην Νότιο Κορέα σταθμεύουν 24.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί. Και όπως λέει η BFM,γκρινιάζουν λίγο, αλλά θεωρώντας το γεγονός που δεν μπορεί να συζητηθεί: δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά, “είναι το δόγμα τους να είναι παρόντες παντού, ανεξάρτητα από το τίμημα”. <br /><br />Αλλά για την κυριαρχία και την ασφάλεια στην Ευρώπη, είναι πράγματι θεμελιώδες να είμαστε αγανακτισμένοι για την παρουσία του ρωσικού στρατού στη Ρωσία. ΄Ετσι, τουλάχιστον, δεν μιλάμε για τα πράγματα που πράγματι μας ενοχλούν.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/i">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η ρωσική παρουσία στα σύνορα με την Ουκρανία και η αμερικανική σ΄ όλο τον πλανήτη!

Karine Bechet-Golovko.Reseau International Mετάφραση: Μ. Στυλιανού Ενώ τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, υιοθετούν όλα εν χορώ την αμερικανική κρ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Πέφτουμε από τα σύννεφα» για την «επαφή» Ισραήλ-Τουρκίας; Δεν θα ΄πρεπε…

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/12/strategy_chess-6490816_1280.png"><img height="360" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/12/strategy_chess-6490816_1280-696x392.png" width="729" /></a><br /><br />Η χθεσινή τηλεφωνική επικοινωνία των ΥΠΕΞ Τουρκίας και Ισραήλ μετά από 13 ολόκληρα χρόνια, την ίδια ώρα που ο Έλληνας ΥΕΘΑ βρίσκεται στο Ισραήλ, δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει. Όμως πως να μην αιφνιδιάζονται οι Έλληνες πολίτες, όταν εδώ και πολλούς μήνες κάθε μέρα ακούνε από συγκεκριμένα πρόσωπα που έχουν αναλάβει να μεταδίδουν την κυβερνητική προπαγάνδα ότι «οι συμμαχίες και οι συμφωνίες που υπογράψαμε» έχουν αλλάξει τα πάντα στη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής μας.<br /><br />Το αφήγημα της «απομονωμένης Τουρκίας» και του «αδύναμου Ερντογάν» ,πέρασε με επιμονή σ΄ ένα μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης που είχε κι έχει ανάγκη να ακούσει κάτι θετικό και αρνείται να πιστέψει ότι τα νέα δεν είναι τόσο ευχάριστα…<br /><br />Κάπως έτσι φθάσαμε στο ναυάγιο του EastMed και ακόμη χειρότερα στην προώθηση σχεδίου από τις ΗΠΑ για αγωγό Κύπρου-Ισραήλ-Τουρκίας…<br /><br />Κάπως έτσι περιμέναμε βοήθεια από τα ΗΑΕ, αλλά αυτά «ρίχνουν» 10 δις επενδύσεις στην Τουρκία…<br /><br />Η Ιταλία στην οποία δώσαμε πάρα πολλά με τη συμφωνία που υπογράψαμε για τις θαλάσσιες ζώνες, πρωτοστατεί για να μην επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία.<br /><br />Η Άγκυρα μιλά με όλους, ο Ερντογάν ετοιμάζεται να «τα φτιάξει» με τη Σαουδική Αραβία και η μόνη χώρα που μένει για να εξομαλύνει τις σχέσεις της Τουρκίας είναι η Αίγυπτος.<br /><br />Τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν πρέπει να μας ρίξει σε κατάσταση πανικού και κατάθλιψης. Αν έχουμε σχέδιο για το τι πρέπει και τι μπορούμε να κερδίσουμε από το γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζεται τότε δεν υπάρχει λόγος να ανησυχούμε.<br /><br />Δυστυχώς όμως δε μπορεί να αγνοήσει κανείς ότι και σ΄ αυτά τα ζητήματα η διαχείριση τους γίνεται πρωτίστως με κριτήρια επικοινωνίας και με το βλέμμα στραμμένο…στις δημοσκοπήσεις και στην ευκαιρία των πρόωρων εκλογών. Το να δημιουργείς ψευδαισθήσεις στους πολίτες είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Κι αυτό ακριβώς συμβαίνει εδώ και πολλούς μήνες στα θέματα Άμυνας και Εξωτερικής πολιτικής. Η ελληνική κυβέρνηση «φούσκωσε» τις θετικές κινήσεις που έκανε και στα δύο αυτά πεδία δημιουργώντας ένα κλίμα εφησυχασμού που δεν είναι σύμμαχος σ΄ όσα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και σ΄ όσα φαίνεται να έρχονται , ειδικά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

«Πέφτουμε από τα σύννεφα» για την «επαφή» Ισραήλ-Τουρκίας; Δεν θα ΄πρεπε…

Η χθεσινή τηλεφωνική επικοινωνία των ΥΠΕΞ Τουρκίας και Ισραήλ μετά από 13 ολόκληρα χρόνια, την ίδια ώρα που ο Έλληνας ΥΕΘΑ βρίσκεται στο Ισρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Rafale: Παρανοϊκές συζητήσεις… για να μην ελπίζεις ότι θα αλλάξει κάτι ουσιαστικό στην άμυνα και τη χώρα

<img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2022/01/RAFALE-114-WING-FIRST-790x400.jpg" width="795" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η στάση που τήρησε ο πολιτικός και δημοσιογραφικός κόσμος, στη συντριπτική του πλειονότητα, στο ζήτημα της προμήθειας των γαλλικών μαχητικών Rafale F3R, “σκοτώνει” κάθε ελπίδα σταδιακής προσαρμογής της χώρας στην πραγματικότητα. Πιο συγκεκριμένα, την ελπίδα για ψύχραιμη και όσο το δυνατόν πολιτικά αποφορτισμένη συζήτηση για τα θέματα εθνικής ασφάλειας.</span></h3>Του <b>ΖΑΧΑΡΙΑ Β. ΜΙΧΑ*</b><br />Ο εθισμός στις “οπαδικές” συζητήσεις που διεξάγονται σε τηλεοπτικά παράθυρα και στην πολιτική “κλωτσοπατινάδα” αποδεικνύει του λόγου το αληθές: Επιβεβαιώνεται για μία ακόμα φορά ότι “για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ”. Το ζητούμενο είναι εάν υπάρχει αρκετός χρόνος, όταν μάλιστα, είναι αμφίβολη η διάθεση του πολιτικού συστήματος να εργαστεί προς αυτή την κατεύθυνση. Η νοοτροπία στις συζητήσεις των τηλεοπτικών παραθύρων κατά κανόνα ταιριάζει με την επιλογή των προσκεκλημένων. Τα Rafale έδωσαν άλλη μια ευκαιρία για πολιτικό καυγά, με αφορμή αυτό που θεωρήθηκε –όχι αβάσιμα– προσπάθεια πολιτικής αξιοποίησης του θέματος από τη σημερινή κυβέρνηση.<br /><br />«Δεν καλέσατε τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης για να το καπηλευτείτε κομματικά, φαίνεται από το σποτ με κομματική υπογραφή από κάτω» «Ναι, αλλά εμείς τα πήραμε, επανεξοπλίζουμε τη χώρα». «Ναι αλλά εμείς που αναβαθμίσαμε τα F-16 δεν κάναμε τα ίδια». «Καταστρέφετε τη χώρα, δεν κάνετε τίποτα να προστατέψετε τη χώρα από την ενεργειακή κρίση».<br /><br />Τέτοιες ατάκες γέμισαν τα τηλεοπτικά παράθυρα. Τι να τους πεις! Ότι εάν είχαν ακολουθήσει εδώ και 15 χρόνια τον δρόμο της Κύπρου με την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων ίσως να είχαμε γλιτώσει από την κρίση, ή τουλάχιστον να ήταν ηπιότερη; Να τους πεις για τη συλλογική τους ανοησία που έβλεπαν αστάθεια μερικών μηνών στις τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου για να επιστρέψουμε μετά “ευτυχισμένοι στο κυνήγι της… πράσινης πεταλούδας”;<br /><img src="" /><br /><br /><img src="" /><br />Ή μήπως να τους πεις ότι εάν είχαμε εκμεταλλευθεί τους ενεργειακούς πόρους που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις διαθέτει η Ελλάδα, θα είχαμε τη δυνατότητα να αγοράσουμε τον αριθμό μαχητικών που χρειαζόμαστε. Τα 24 Rafale ενισχύουν ποιοτικά την Πολεμική Αεροπορία, αλλά δεν λύνουν από μόνα τους το αμυντικό πρόβλημα της χώρας. Εκτός αυτού, αργεί η πλήρης επιχειρησιακή τους ένταξη. Υπενθυμίζουμε ότι αυτά που είναι σήμερα του συρμού ήταν κάποτε λόγος να χαρακτηριστεί όποιος τα έλεγε υπερεθνικιστής και πολεμοκάπηλος!<br /><br />Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι τα ίδια πρόσωπα που εξέφραζαν βεβαιότητα για τις δυνατότητες συνεννόησης με την Τουρκία, σήμερα εξανίστανται και επιπλήττουν τους προσκεκλημένους τους εάν τύχει και εκφράσουν κάποια αντίρρηση για τη σύγχρονη συμβατική σοφία περί τα αμυντικά. Και δεν ξεχνούν να καλούν σαν “ειδικούς” εκπροσώπους της σχολής που ειρωνευόταν όσους προειδοποιούσαν ότι οι ολιγωρίες πληρώνονται και ότι θα τρέχουμε… Εκτός φυσικά εξαιρέσεων.<br /><br />Συχνά πυκνά, οι ίδιοι και οι ίδιοι “αστέρες” βαφτίζονται “ειδικοί” επί παντός του επιστητού. Δεν έχει πολύ σημασία να αναφέρουμε τις ανακρίβειες που ακούγονται. Θα πιάναμε πολύ χώρο. Όταν δε καλούνται επιστήμονες καταξιωμένοι στο αντικείμενό τους, είναι σύνηθες οι οικοδεσπότες δημοσιογράφοι να τους διακόπτουν προτού καταφέρουν να δώσουν μια ολοκληρωμένη απάντηση για το θέμα που έχουν ερωτηθεί!<br /><br />Αναρωτιέται ο τηλεθεατής εάν οι οικοδεσπότες ενδιαφέρονται πραγματικά να ακούσουν την απάντηση, ή απλώς παίζουν τον ρόλο τους σε μία στιχομυθία που περιέχει μόνο ατάκες, κατά κανόνα πομφόλυγες. Θα ήμασταν άδικοι εάν δεν τονίζαμε ότι υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις. Αλλά ο κανόνας είναι οι “παντογνώστες” τηλεοπτικοί “μαϊντανοί” που ρητορεύουν για πολιτικά, διεθνολογικά, στρατηγικά και στρατιωτικά θέματα σαν κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας!<br /><br />Η απουσία θεσμών για την παραγωγή στρατηγικής σκέψης τόσο για την εξωτερική πολιτική όσο και για την άμυνα, αλλά και η απέχθεια του πολιτικού συστήματος στην επεξεργασία ενός δόγματος εθνικής ασφαλείας, το οποίο να επικαθορίζει, ή τουλάχιστον να επηρεάζει τον σχετικό δημόσιο διάλογο έχει οδηγήσει στη σημερινή θλιβερή πολιτικάντικη “κλωτσοπατινάδα”.<br /><br />Κάθε κόμμα που αναλαμβάνει την εξουσία κουβαλάει μαζί του πρόσωπα, συνήθως “παιδιά του κομματικού σωλήνα”, τα οποία, αν και δεν διαθέτουν τα αναγκαία ουσιαστικά προσόντα, αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης με τις γνωστές συνέπειες. Κατά κανόνα, για να επιβιώσουν αποκλείουν τους ικανούς, θεωρώντας τους δυνάμει ανταγωνιστές. Αλλά έχουν την τάση να “τακιμιάζουν” με υπηρεσιακούς παράγοντες που έχουν ιδιοτελή ατζέντα.<br /><br />Λίγο πολύ παντού στον κόσμο υπάρχουν τέτοια φαινόμενα. Στην Ελλάδα, όμως, το φαινόμενο είναι κανόνας, όχι εξαίρεση, άρα συστημικό. Τόσο οι πολιτικοί φορείς, όσο και οι παντός είδους γραφειοκρατίες έχουν τον χώρο και αναπτύσσουν συμπεριφορές για την εξυπηρέτηση ιδιοτελών συμφερόντων, πολλά εκ των οποίων είναι αντίθετα με το καλώς εννοούμενο εθνικό και δημόσιο συμφέρον. Κι αυτό μπορεί να ισχύει από το απλούστερο θέμα, μέχρι τους ζωτικής σημασίας εξοπλισμούς της χώρας…<div><br /></div><div><b><i>*Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ΙΑΑΑ/ISDA<br /></i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Rafale: Παρανοϊκές συζητήσεις… για να μην ελπίζεις ότι θα αλλάξει κάτι ουσιαστικό στην άμυνα και τη χώρα

Η στάση που τήρησε ο πολιτικός και δημοσιογραφικός κόσμος, στη συντριπτική του πλειονότητα, στο ζήτημα της προμήθειας των γαλλικών μαχητικών...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Θάνατος της ΑΟΖ: Τι ακολουθεί; Η πρόταση για «συνδιαχείριση» της Ανατολικής Μεσογείου;

<a href="https://fonirodopis.gr/press/wp-content/uploads/2020/08/%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%91%CE%94%CE%91-%CE%A5%CE%A6%CE%91%CE%9B%CE%9F%CE%9A%CE%A1%CE%97%CE%A0%CE%99%CE%94%CE%91.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="505" data-original-width="800" height="404" src="https://fonirodopis.gr/press/wp-content/uploads/2020/08/%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%91%CE%94%CE%91-%CE%A5%CE%A6%CE%91%CE%9B%CE%9F%CE%9A%CE%A1%CE%97%CE%A0%CE%99%CE%94%CE%91.jpg" width="716" /></a><br /><br />Του <b>ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ </b><br />Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ήταν η πρώτη κυβέρνηση που ασχολήθηκε σοβαρά με την ΑΟΖ, προχωρώντας σε πρακτικά βήματα. Οριοθέτησε ΑΟΖ με την Ιταλία και μετά προέβη σε μια προβληματική, τμηματική οριοθέτηση με την Αίγυπτο.<br /><br />Όλα έδειχναν ότι, επιτέλους, η ΑΟΖ ετοιμαζόταν να παίξει ένα σημαντικό ρόλο στο γεωπολιτικό τοπίο της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Αλλά ξαφνικά όλα άλλαξαν. Ο Νίκος Δένδιας αποφάσισε ότι πρέπει να σταματήσουμε τις έρευνες στις θάλασσές μας για τους υδρογονάνθρακες της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Μέσα στην τραγωδία της πανδημίας και των πυρκαγιών, η ελληνική κοινωνία δεν έχει συνειδητοποιήσει την τραγωδία της ΑΟΖ.<br /><br />Ποιος ήταν ο λόγος που οριοθετήσαμε ΑΟΖ με την Αίγυπτο; Ποιος είναι ο λόγος που θέλουμε να οριοθετήσουμε ΑΟΖ με την Λιβύη και την Αλβανία; Μόνο για να υπονομεύσουμε του Τουρκολιβυκό μνημόνιο;<br /><br />Σε συνέντευξή του πέρυσι στο Arab News ο Έλληνας ΥΠΕΞ τόνισε με στόμφο:<br /><br /><i>«Το Αιγαίο είναι ένας παράδεισος στη γη. Η Ελλάδα δεν σχεδιάζει στο άμεσο μέλλον να γίνει χώρα παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου. Δεν σκοπεύουμε να το μετατρέψουμε σε Κόλπο του Μεξικού.»</i><br /><br />Ανακηρύσσεις και οριοθετείς ΑΟΖ για να προστατέψεις και εκμεταλλευτείς τον πλούτο της, αλλά όλα αυτά ανατράπηκαν με τη δήλωση του Έλληνα ΥΠΕΞ, ότι η Ελλάδα δεν σκοπεύει στο άμεσο μέλλον να γίνει παραγωγός πετρελαίου και φυσικού αερίου.<br /><br />Όπως έγραψε ο Κώστας Βενιζέλος:<br /><br /><i>«Έπεσε η αυλαία για το έργο κατασκευής του αγωγού EastMed με την κίνηση που έκαναν οι Αμερικανοί με το γνωστό non paper (ούτε καν paper δεν έστειλαν). Το αποτελείωσαν. Είναι σαφές πως ο σχεδιασμός θα υλοποιείτο εάν και εφόσον ήταν το έργο βιώσιμο, που φαίνεται πως δεν είναι. Ο σχεδιασμός θα υλοποιείτο εάν και εφόσον οι εμπλεκόμενες χώρες θεωρούσαν πως τις εξυπηρετούσε πολιτικά, γεωστρατηγικά.»</i><br /><br />Η συμφωνία EastMed υπογράφηκε από την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ τον Ιανουάριο του 2020 στην Αθήνα και υποτίθεται ότι θα μετέφερε υδρογονάνθρακες από τα κοιτάσματα Ισραήλ και Κύπρου στην ηπειρωτική Ελλάδα μέσω Κύπρου και Κρήτης και μακροπρόθεσμα πιθανώς ακόμη και στην Ιταλία.<br /><br />Έτσι μέσα σε αυτή την τραγική εξέλιξη, δεν αποτελεί έκπληξη η απόφαση της ExxonMobil, της TOTAL και των ΕΛΠΕ να εγκαταλείψουν το πιο σημαντικό οικόπεδο της ΑΟΖ νοτιοδυτικά της Κρήτης όπου, όπως έχουν επισημάνει επί πολλά χρόνια οι ειδικοί για τους υδρογονάνθρακες, βρίσκεται το μεγαλύτερο κοίτασμα υδρογονανθράκων στην ελληνική επικράτεια.<br /><br />Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι μόνο ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος όρθωσε το ανάστημά του δηλώνοντας ουσιαστικά «εμείς ομιλούμε για ΑΟΖ και τίποτε άλλο», χωρίς ο Ερντογάν να αντιληφθεί τη σημασία της ιδιοφυούς κίνησης της Κύπρου το 2004.<br />Μέχρι σήμερα, 138 χώρες έχουν ανακηρύξει ΑΟΖ 200 ν.μ. μιλίων ή έχουν δημιουργήσει μια Αποκλειστική Αλιευτική Ζώνη (ΑΑΖ) 200 ν.μ. Μόνο δύο κράτη παραβιάζουν την ΑΟΖ άλλων κρατών: η Κίνα και η Τουρκία!<br /><br />Οι Κινέζοι παραβιάζουν τις ΑΟΖ πέντε κρατών στην Νότια Σινική Θάλασσα και οι Αμερικανοί δυσανασχετούν και στέλνουν την Αντιπρόεδρό τους και το πολεμικό τους στόλο στην περιοχή.<br /><br />Αλλά όταν οι Τούρκοι συμπεριφέρονται σαν τους Κινέζους στην Ανατολική Μεσόγειο παραβιάζοντας τις ΑΟΖ των κρατών της περιοχής, οι Αμερικανοί σφυρίζουν αδιάφορα.<br /><br />Η μεγάλη και μοναδική ευκαιρία της ΑΟΖ<br /><br />Ο Ανδρέας Παπανδρέου, κατά την γνώμη μου ο κορυφαίος πολιτικός της μεταπολίτευσης, έχασε μια μεγάλη ευκαιρία ανάδειξης της γεωστρατηγικής αξίας της ΑΟΖ την δεκαετία του 1980, όταν δεν ζήτησε από την Αίγυπτο και την Λιβύη να οριοθετήσουν τις ΑΟΖ τους.<br /><br />Τότε είχε άριστες σχέσεις με τον Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης και τον Χόσνι Μουμπάρακ της Αιγύπτου.<br /><br />Δεν θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο για τον ιδιοφυή Ανδρέα να πείσει τους άλλους δύο φίλους του να οριοθετήσουν τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες τους βάσει της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).<br /><br />Δυστυχώς δεν το έπραξε.Ο επόμενος χάρτης δείχνει την οριοθετημένη μέση γραμμή ανάμεσα στα τρία κράτη και φυσικά θα ήταν πολύ εύκολο στη συνέχεια να προκύψει οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου. Η Τουρκία θα είχε χάσει από τότε το παιχνίδι.<br /><br />ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΑΟΖ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ<br /><br /><img height="468" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2022/01/220120040943_AOZ-ANATOLIKH-MESOGEIOS09.jpg" width="640" /><br /><br />Επίλογος<br /><br />Η προτεραιότητα των Ηνωμένων Πολιτειών, τα τελευταία 70 χρόνια στην Ανατολική Μεσόγειο, ήταν και παραμένει πρώτα το Ισραήλ, μετά η Τουρκία και μετά η Ελλάδα.<br /><br />Οι πολεμικές βάσεις που μας γέμισαν οι Αμερικανοί στην ελληνική επικράτεια δεν αποσκοπούν στην προστασία μας από τους Τούρκους, αλλά κυρίως στην εξυπηρέτηση των αμερικανικών συμφερόντων ασφαλείας με την προστασία του Ισραήλ.<br /><br />Αυτό μάλιστα επιβεβαίωσε, πρόσφατα, το Εβραϊκό Ινστιτούτο Εθνικής Ασφάλειας της Αμερικής (JINSA) που ζήτησε μεγαλύτερη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην Ελλάδα ως λύση για την κάλυψη των αμερικανικών κενών στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Ο γράφων δεν περίμενε αυτή την εξέλιξη, διότι σε μια συζήτηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πριν πολλά χρόνια, στην Νέα Υόρκη μου έδωσε την εντύπωση ότι είχε κατανοήσει την αξία της ΑΟΖ και δεν απορούσε εάν η Ελλάδα έχει θαλάσσια σύνορα, όπως ο προκάτοχός του.<br /><br />Έτσι φτάσαμε σήμερα ουσιαστικά στον θάνατο της ΑΟΖ από ένα πρωθυπουργό που μας έδωσε την εντύπωση ότι ήξερε που βάδιζε στα θέματα εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Ως εκ τούτου μην εκπλαγείτε αν οι Αμερικανοί προωθήσουν για άλλη μια φορά την πρόταση για «συνδιαχείριση» της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Βέβαια, πέρασε αρκετός καιρός για να αντιληφθούμε ότι οι Αμερικανοί δεν μιλούσαν για συνεκμετάλλευση αλλά για συνδιαχείριση! Συνδιαχείριση σημαίνει η συνεκμετάλλευση μιας περιοχής ανεξάρτητα σε τίνος κράτους ΑΟΖ ανήκει αυτή η περιοχή.<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div>

Ο Θάνατος της ΑΟΖ: Τι ακολουθεί; Η πρόταση για «συνδιαχείριση» της Ανατολικής Μεσογείου;

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ήταν η πρώτη κυβέρνηση που ασχολήθηκε σοβαρά με την ΑΟΖ, προχωρώντας σε πρακτικά βήματ...

Διαβάστε την συνέχεια

Νερό το νέο "λάφυρο"! Υδροπολιτικός "πυρετός" Αιγύπτου & Αιθιοπίας-Στα "σκαριά" περιφερειακή σύγκρουση

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2022-01/Nile%20Dispute.jpg?itok=0blfK-iq" width="739" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Μπορεί η υδροπολιτική σύγκρουση Αιθιοπίας-Αιγύπτου για το Νείλο να μετατραπεί σε πολεμική σύγκρουση;</span></h3><b>Ευάγγελος Δ. Κόκκινος</b><br />Οι εντάσεις ανάμεσα σε Αίγυπτο και Αιθιοπία οδεύουν προς κορύφωση το τελευταίο διάστημα, καθώς το πρόγραμμα για το νερό της Αιθιοπίας εξακολουθεί να θεωρείται από το Κάιρο ως απειλή για την εθνική του ασφάλεια. Η διαμάχη περιλαμβάνει μέρος των υδάτων του Νείλου, και απέχει πολύ από το να είναι η μόνη υδροπολιτική διαμάχη στον κόσμο.<br /><br />Ο υπουργός Άρδευσης της Αιγύπτου Mohamed Abdel-Aty κατήγγειλε αυτή την εβδομάδα ότι οι αρχές της Αιθιοπίας στην Αντίς Αμπέμπα αρνούνται να δεχτούν μηχανισμό συντονισμού για το Μεγάλο Αιθιοπικό Φράγμα Αναγέννησης (GERD) που σχετίζεται με επιχειρήσεις με το Αιγυπτιακό Υψηλό Φράγμα του Καΐρου. Ο Abdel-Aty ισχυρίζεται ότι η χώρα του δεν έχει αντίρρηση για την GERD αυτή καθεαυτή (τη μεγαλύτερη παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας στην ήπειρο) και έχει συμφωνήσει σε άλλα έργα φράγματος από χώρες της λεκάνης του Νείλου, όπως η Ουγκάντα, ωστόσο απαιτείται συμφωνία. Σε κάθε περίπτωση, οι συνομιλίες έχουν σταματήσει και η Αιθιοπία αρνείται να καταλήξει σε συμβιβασμό με την Αίγυπτο.<br /><br />Το GERD ήταν στόχος της Αιθιοπίας από τη δεκαετία του 1950. Έχει γίνει θέμα τιμής και εθνικής υπερηφάνειας για την Αιθιοπία (ακόμα και εθνικής επιβίωσης), που φιλοδοξεί να γίνει ο μεγαλύτερος παραγωγός ηλεκτρικής ενέργειας στην Αφρική.<br /><br />Το έργο αναμένεται να βελτιώσει τρομερά την πρόσβαση σε ηλεκτρική ενέργεια, παράγοντας πάνω από 6.000 μεγαβάτ ισχύος, διπλασιάζοντας έτσι την ηλεκτρική παραγωγή της χώρας και αυξάνοντας το βιοτικό επίπεδο. Για να γίνει αυτό, ωστόσο, θα διατηρήσει, όπως όλα τα φράγματα, τεράστιους όγκους νερού που δεν θα ρέουν πλέον, προκαλώντας έτσι πιθανή μείωση της στάθμης του νερού του ποταμού.<br /><br />Ενώ η Αίγυπτος ανησυχεί για τις ξηρασίες (ήδη υποφέρει από λειψυδρία), το Σουδάν, με τη σειρά του, ανησυχεί για την πιθανότητα υπερχείλισης του φράγματος της Αιθιοπίας, με αποτέλεσμα να πλημμυρίσουν οι δικές του πεδιάδες. Επιπλέον, η πρωτοβουλία της Αιθιοπίας μπορεί να ενθαρρύνει άλλες χώρες της λεκάνης του Νείλου να κατασκευάσουν ακόμη περισσότερα φράγματα σε ένα είδος θαλάσσιου "μαραθωνίου".<br /><br />Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η διπλωματία του νερού ήταν ο πυρήνας της εξωτερικής πολιτικής της Αιγύπτου. Ο Ηρόδοτος περιέγραψε την ίδια την Αίγυπτο ως «δώρο του Νείλου» τον 4ο αιώνα π.Χ. και πράγματι ο ποταμός ήταν ο ίδιος ο αέρας που αναπνέει ο αιγυπτιακός πολιτισμός, με περίπου το 90% του πληθυσμού του να ζει στις εύφορες ζώνες που τον περιβάλλουν. Η Αίγυπτος υπήρξε ο περιφερειακός υδροηγεμόνας στη λεκάνη του Νείλου για μεγάλο χρονικό διάστημα, μέσω μιας σειράς καταναγκαστικών μέτρων και στρατηγικών περιορισμού, αλλά αυτή η ηγεμονία αμφισβητείται τώρα. Η λεκάνη του ποταμού Νείλου εκτείνεται σε όλη την Ερυθραία, την Κένυα, το Κονγκό, το Μπουρούντι, τη Ρουάντα, την Τανζανία και την Ουγκάντα, εκτός από την Αίγυπτο, το Σουδάν, το Νότιο Σουδάν και την Αιθιοπία.<br /><br />Για το Κάιρο, ωστόσο, η υδρολογική του στρατηγική είναι θέμα εθνικής επιβίωσης, αφού το 97 τοις εκατό των αιγυπτιακών αναγκών σε νερό καλύπτονται από την πρόσβαση στον ποταμό Νείλο. Η Έκθεση Ανθρώπινης Ανάπτυξης του Καΐρου για το 2021, η οποία εκπονήθηκε σε συνεργασία με το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών, εκτιμά ότι η λειτουργία του GERD θα μπορούσε να επηρεάσει σοβαρά τη διαθεσιμότητα νερού στην Αίγυπτο, μειώνοντας έτσι το κατά κεφαλήν μερίδιο νερού και επηρεάζοντας αρκετές οικονομικές δραστηριότητες.<br /><br />Σε αυτή την περίπτωση, η διαφάνεια είναι το κλειδί για την αποκλιμάκωση των εντάσεων και εναπόκειται στην Αντίς Αμπέμπα να επιτρέψει τη διεξαγωγή ανεξάρτητων μελετών για τον αντίκτυπο του φράγματος. Επιπλέον, απαιτείται μια αναθεωρημένη Συμφωνία Πλαισίου Συνεργασίας.<br /><br />Εν τω μεταξύ, η Αιθιοπία αντιμετωπίζει τις δικές της εσωτερικές εντάσεις σχετικά με τη σύγκρουση στην περιοχή Τιγκράι. Τον Δεκέμβριο του 2021 το κυβερνητικό ραδιοφωνικό πρακτορείο της Αιθιοπίας Fana Broadcasting ανέφερε ότι το Σουδάν υποστήριζε ενεργά το Απελευθερωτικό Μέτωπο του Τιγκράι, μια κατηγορία που η κυβέρνηση του Χαρτούμ αρνήθηκε. Ωστόσο, νωρίτερα το 2021, το Σουδάν είχε αφήσει να εννοηθεί πολλές φορές ότι μπορούσε να παράσχει την υλικοτεχνική και στρατιωτική υποστήριξή του στους Αιθίοπες αντάρτες ως ένα είδος αντεκδίκησης κατά των πολιτικών της Αντίς Αμπέμπα για το νερό.<br /><br />Αξίζει να θυμηθούμε ότι ο ίδιος ο εμφύλιος πόλεμος των Σουδανών ξέσπασε λόγω της απόφασης της κυβέρνησης να χτίσει το φράγμα Kajbar στο Νείλο. Πολλές υδροπολιτικές συγκρούσεις σχετίζονται επίσης με τον Τίγρη και τον Ευφράτη ποταμό (και τους δευτερεύοντες παραποτάμους τους). Η ιδέα ότι οι μελλοντικοί πόλεμοι μπορεί να είναι για το νερό (και όχι το πετρέλαιο) αποτελεί πλέον πάγια σκέψη των αναλυτών. Οι συγκρούσεις για το νερό αυξάνονται παγκοσμίως και κυρίως σε ενδοεθνικό τοπικό επίπεδο αλλά συχνά και σε διεθνές επίπεδο.<br /><br />Από το 1950 έως το 2000 υπήρξαν 1831 συγκρούσεις για το νερό, σύμφωνα με άρθρο του Διεθνούς Υδρολογικού Προγράμματος της UNESCO το 2003.<br /><br />Στο Ιράκ, για παράδειγμα, υπάρχουν έντονες συγκρούσεις που σχετίζονται με το νερό μεταξύ φυλετικών ομάδων στις επαρχίες, ενώ η Βαγδάτη ανησυχεί πάντα για τις κατασκευές φραγμάτων τόσο από το Ιράν όσο και από την Τουρκία.<br /><br />Στην Κεντρική Ασία, υπάρχουν συνεχείς εντάσεις σχετικά με τη λεκάνη της Θάλασσας της Αράλης που περιλαμβάνει το Κιργιστάν, το Τατζικιστάν, το Ιράν, το Αφγανιστάν, το Καζακστάν, το Τουρκμενιστάν και το Ουζμπεκιστάν, ενώ τον Απρίλιο του 2021, έλαβε χώρα η χειρότερη συνοριακή σύγκρουση από την ανεξαρτησία του 1991 μεταξύ Κιργιστάν και Τατζικιστάν για τη διαμάχη τους για το νερό.<br /><br />Ωστόσο, οι υδάτινοι πόλεμοι δεν περιορίζονται στη Βόρεια Αφρική, την Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή... Στο πλαίσιο της ρωσο-ουκρανικής σύγκρουσης, το 2020, το Κίεβο απέκλεισε τη Διώρυγα της Βόρειας Κριμαίας, προκαλώντας έτσι σοβαρά ανθρωπιστικά προβλήματα και κρίση νερού, καθώς το κανάλι παρέχει περίπου το 85% του πόσιμου νερού της Κριμαίας.<br /><br />Υπάρχει μια πολύ προφανής σχέση μεταξύ του νερού, της ενέργειας, ακόμη και των τροφίμων. Η βιωσιμότητα του νερού από την άποψη των εμπορικών πόρων περιλαμβάνει την αλιεία, τη γεωργία, τον τουρισμό, τη ναυσιπλοΐα και μια σειρά από άλλες δραστηριότητες – στην πραγματικότητα μπορεί να θεωρηθεί τόσο πολύτιμο όσο το πετρέλαιο (ή ακόμα περισσότερο), αφού το χρειάζεται σχεδόν κάθε κλάδος.<br /><br />Αντί για την πυκνότητα του πληθυσμού, ή ακόμα και για τεχνικές πτυχές που σχετίζονται με το επίπεδο ανάπτυξης, το κλειδί για την αποφυγή των συγκρούσεων για το νερό μπορεί να βρεθεί σε θεσμικό επίπεδο, όσον αφορά τις συνθήκες, τους φορείς συνεργασίας και διαχείρισης, και φυσικά την καλή διπλωματία – εκτός αυτού διαφάνεια.<br /><br />Η διαχείριση της ισότητας πρόσβασης στο νερό είναι επομένως μία από τις μεγάλες προκλήσεις του εικοστού πρώτου αιώνα, και θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε πολλές περισσότερες διαμάχες και συγκρούσεις, τόσο εθνοεσωτερικές όσο και διεθνείς, να αναδύονται σχετικά με αυτόν τον πόρο.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Νερό το νέο "λάφυρο"! Υδροπολιτικός "πυρετός" Αιγύπτου & Αιθιοπίας-Στα "σκαριά" περιφερειακή σύγκρουση

Μπορεί η υδροπολιτική σύγκρουση Αιθιοπίας-Αιγύπτου για το Νείλο να μετατραπεί σε πολεμική σύγκρουση; Ευάγγελος Δ. Κόκκινος Οι εντάσεις ανάμε...

Διαβάστε την συνέχεια

Γέφυρα Χαφτάρ με Τουρκία – Χάνει έδαφος η Ελλάδα στη Λιβύη

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/01/xaftar_tourkia_slpress.jpg" width="758" /><br /><br /><b>Τάρκας Αλέξανδρος</b><br />Τις τελευταίες ημέρες πυκνώνουν οι πληροφορίες ότι ο κύριος σύμμαχος της Ελλάδας στη Λιβύη Χαλίφα Χαφτάρ εδραιώνει δίαυλο επικοινωνίας με την Τουρκία. Ο απολογισμός της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής για το 2021 είναι θετικός, λόγω της Συμφωνίας Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης με τη Γαλλία και της αναθεώρησης της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) με τις ΗΠΑ, αλλά οι πρώτοι οιωνοί του 2022 δείχνουν αρνητική πορεία, απαιτώντας άμεση κυβερνητική δράση.<br /><br />Με την αλλαγή του χρόνου, η Ελλάδα υπέστη μεγάλη στρατηγική ήττα ως προς τον αγωγό φυσικού αερίου EastMed, μετά την απόσυρση της υποστήριξης των ΗΠΑ –μέσω του γνωστού non paper– που είχε και την ανεπίσημη στήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Δυστυχώς, η υποβάθμιση του θέματος από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη (στη συνέντευξή του στον Αντέννα), με την εκτίμηση ότι η αμερικανική απόφαση θα εξισορροπηθεί με την καλωδιακή ηλεκτρική διασύνδεση EuroAsia Interconnector και τη μεταφορά υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), είναι εξωπραγματική.<br /><br />Πρώτον, επειδή ο ίδιος δήλωνε στις 2 Ιανουαρίου 2020 ότι ο EastMed «έχει οικονομική, αναπτυξιακή, διπλωματική και γεωστρατηγική διάσταση, αναβαθμίζοντας τη γεωστρατηγική υπεραξία και τον περιφερειακό ρόλο Ελλάδας και Κύπρου και δίνοντας στρατηγικό βάθος στην πολυεπίπεδη συνεργασία με το Ισραήλ». Προσέθετε ο Κυριάκος Μητσοτάκης πως ο αγωγός «συμβάλλει στη διαμόρφωση νέου ενεργειακού τοπίου, που σέβεται το Διεθνές Δίκαιο και γι’ αυτό υποστηρίζεται σθεναρά από τις ΗΠΑ». Απολύτως κατανοητή και επιβεβλημένη η διαφύλαξη, εκ μέρους του πρωθυπουργού, των σχέσεων Αθήνας-Ουάσινγκτον, αλλά δεν είναι δυνατόν να φτάνει στο άλλο άκρο, ισχυριζόμενος ότι «δεν θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό» το non paper. Πότε έλεγε αλήθεια ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Με τις δηλώσεις του 2020 ή με τις φετινές;<br /><br />Δεύτερον, το non paper θα μπορούσε ενδεχομένως να παραβλεφθεί, αν περιοριζόταν στο σκέλος της αμερικανικής πολιτικής για το περιβάλλον και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αντί του αγωγού. Από τη στιγμή, όμως, που η Ουάσινγκτον έκρινε σκόπιμη την ένταξη του δίδυμου σκέλους, περί αποφυγής εντάσεων με την Τουρκία και επικίνδυνων συνεπειών των ερευνών του πλοίου “Nautical Geo”, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα.<br /><br />Γιατί πολύ απλά, όπως ακριβώς συνέβη με τον EastMed, η Άγκυρα σύντομα θα επικαλεστεί βλάβη των δικαιωμάτων και συμφερόντων της στη Μεσόγειο από τον –ίδιας όδευσης– EuroAsia Interconnector και τη μεταφορά LNG. Θα επιδιώξει πάλι να αδρανοποιήσει τα ελληνικά δικαιώματα στις θαλάσσιες ζώνες της Ανατολικής Μεσογείου μέσω αεροναυτικών παρενοχλήσεων και τεχνητών εντάσεων, ωθώντας για πολλοστή φορά τις ΗΠΑ να παρέμβουν, τονίζοντας την ανάγκη αποφυγής κλιμάκωσης. Η διακομματική αμφισβήτηση, εκ μέρους του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και της τουρκικής αντιπολίτευσης, δεν αφορά το είδος της ενέργειας (φυσικό αέριο, LNG ή ηλεκτρισμός), αλλά τα ελληνικά δικαιώματα σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές.<br /><br />Δίαυλος επικοινωνίας Χαφτάρ με Τουρκία<br /><br />Παράλληλα, πυκνώνουν τις τελευταίες ημέρες οι πληροφορίες (ειδικά από ξένες διπλωματικές πηγές) ότι ο κύριος σύμμαχος της Ελλάδας στη Λιβύη, ο στρατάρχης Χαλίφα Χαφτάρ, που ελέγχει τον Λιβυκό Εθνικό Στρατό (LNA) και το ανατολικό τμήμα της χώρας, εδραιώνει δίαυλο επικοινωνίας και –στενές ή μη– σχέσεις με την Τουρκία. Προηγήθηκε η απόφαση ενός άλλου σημαντικού παράγοντα της Λιβύης (επίσης προσκείμενου στην Αθήνα), του προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων Αγκίλα Σαλέχ, να αναστείλει την άσκηση μέρους των καθηκόντων του εν όψει της διεκδίκησης της προεδρίας της χώρας στις εκλογές της 24ης Δεκεμβρίου 2021.<br /><br />Όπως είναι γνωστό, οι εκλογές αναβλήθηκαν μέχρι τις 24 Ιανουαρίου 2022 και θα ξανααναβληθούν για άγνωστο χρονικό διάστημα. Ο εθελοντικός παραμερισμός του Αγκίλα Σαλέχ, σε συνδυασμό με τη διαφοροποίηση του Χαλίφα Χαφτάρ, οδήγησε πρόσφατα στην επίσκεψη λιβυκής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπίας στην Τουρκία, αρχίζοντας την υπονόμευση της ελληνικής θέσης περί μη κύρωσης του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου του Νοεμβρίου 2019.<br /><br />Όσο διαρκεί η ρευστή προεκλογική κατάσταση στη Λιβύη, η Ελλάδα μάλλον δεν θα υποστεί την ήττα ξαφνικής κύρωσης του μνημονίου, καθώς όλες οι ανάλογες κοινοβουλευτικές διαδικασίες παραμένουν παγωμένες, αλλά οι συσχετισμοί αρχίζουν να μεταβάλλονται επικίνδυνα. Επιπλέον, ο φιλότουρκος πρωθυπουργός Αμπντέλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά ενισχύεται και καταπάτησε τη δέσμευση περί μη υποψηφιότητάς του για το προεδρικό αξίωμα (χωρίς αντίδραση των ΗΠΑ, Ρωσίας, Γαλλίας, Γερμανίας και Ιταλίας), ενώ ο –προσκείμενος στην Ελλάδα– επικεφαλής του Προεδρικού Συμβουλίου Mοχάμεντ Μένφι δεν δείχνει ικανότητες αύξησης της επιρροής του.<br /><br />Μένει να δούμε αν, όπως στην περίπτωση του EastMed, o Κυριάκος Μητσοτάκης θα υποβαθμίσει τη σημασία και του προβλήματος της Λιβύης. Άλλωστε, αν δίναμε βάση στις διαρροές του Μαξίμου μετά την πρωθυπουργική επίσκεψη στην Τρίπολη στις 6 Απριλίου πέρυσι, o Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ήδη πετύχει την αναβίωση των τεχνικών διαβουλεύσεων Ελλάδας-Λιβύης για την ΑΟΖ και ήταν θέμα λίγου χρόνου να εξουδετερώσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο!<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γέφυρα Χαφτάρ με Τουρκία – Χάνει έδαφος η Ελλάδα στη Λιβύη

Τάρκας Αλέξανδρος Τις τελευταίες ημέρες πυκνώνουν οι πληροφορίες ότι ο κύριος σύμμαχος της Ελλάδας στη Λιβύη Χαλίφα Χαφτάρ εδραιώνει δίαυλο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μπορούμε να νιώθουμε ασφαλείς ως σύμμαχοι των ΗΠΑ;

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/01/aleriki_syrioi_kourdoi_.jpg" width="739" /><br /><br /><b>Καλογερίδου Κρινιώ</b><br />Γνώριζα ανέκαθεν ότι οι λαϊκές παροιμίες (αποφθέγματα αλληγορικά ή ειρωνικά που διαιωνίζουν τη σοφία των λαών και απεικονίζουν τις διαπροσωπικές ή διακρατικές συμπεριφορές τους) εκφράζουν απόλυτες αλήθειες σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Στο επίπεδο ειδικά της εξωτερικής πολιτικής τα γεγονότα επιβεβαιώνουν ”φωτογραφικά” την αλήθεια των παροιμιών στη σύγχρονη ιστορία, σε ό,τι αφορά κυρίως τις σχέσεις των ισχυρών με τους ανίσχυρους, των Αμερικανών φερ’ ειπείν με τους Κούρδους.<br /><br />Τους Κούρδους τους οποίους λογάριαζαν οι Αμερικανοί (ως τον Οκτώβριο του 2019) για εξαίρετους συμμάχους στη Μέση Ανατολή και γι’ αυτό τους παρείχαν εξοπλιστικά την πλήρη υποστήριξή τους. Ας μην ξεχνάμε ότι το 2014 οι Κούρδοι της Συρίας μαζί με 400 Άραβες μαχητές υπερασπίστηκαν με αυταπάρνηση το Κομπάνι. Χάρη στην αμερικανική αεροπορική κάλυψη αντεπιτέθηκαν κατά των τζιχαντιστών του ISIS με στόχο την ανακατάληψη των βορειοανατολικών επαρχιών της Συρίας.<br /><br />Αλλά, φευ!.. Πάνω που η αμερικανική υποστήριξη και φερεγγυότητα πήγαν να ακυρώσουν την ελληνική παροιμία ”Ο λύκος κι αν εγέρασε…” (σ.σ. οι Κούρδοι είχαν εξαπατηθεί απ’ τους Αμερικανούς το 1920, το 1923, το 1963, το 1970, τη δεκαετία του 1980, το 1990-91 και το 2007) και την κουρδική ”Να μην έχεις κανένα φίλο πέρα από τα βουνά”, αυτές επιβεβαιώθηκαν δραματικά το 2019 με την εισβολή των Τούρκων στη Συρία.<br /><br />Και επιβεβαιώθηκαν με τον πλέον αδίστακτο τρόπο, αφού ο ”θείος Σαμ” έκοψε κάθε παροχή βοήθειας στους βαλλόμενους από τουρκικά πυρά Κούρδους. Τους έπεισε μάλιστα να παραδώσουν αμυντικά φυλάκια κοντά στις συριακές πόλεις Τελ Αμπιάντ και Ρας αλ Άϊν (σύνορα Τουρκίας-Συρίας), έστω κι αν χάρη σ’ αυτούς (στο αίμα χιλιάδων Κούρδων μαχητών) οι σύμμαχοι γονάτισαν τους μαινόμενους τζιχαντιστές.<br /><br />Τώρα θα μου πείτε ότι τότε ήταν πρόεδρος ο Τραμπ. Εγώ θα σας έλεγα ότι καλό είναι να αποβάλλουμε την ψευδαίσθηση ότι τα πρόσωπα αλλάζουν την πολιτική στην Αμερική, αφού έχουμε ιδίαν αντίληψη. Τα συμφέροντα των ΗΠΑ τροχοδρομούν στις ίδιες ράγες της ασύμμετρης αβεβαιότητας με τις ανθρώπινες σχέσεις. Στο πλαίσιο αυτής κάποιοι δίνουν μονίμως και κάποιοι άλλοι λαμβάνουν μονίμως, χωρίς να αναπτύσσουν κανένα συναίσθημα που να τους δεσμεύει.<br /><br />Σχέσεις ΗΠΑ και Τουρκίας<br /><br />Εξάλλου, όπως είπε κι ο Άγγλος λόρδος Πάλμερστον «Τα έθνη δεν έχουν σταθερούς φίλους ή εχθρούς». Έχουν μόνο σταθερά συμφέροντα”. Κι αυτό το τηρούν απαρέγκλιτα οι μεγάλες δυνάμεις όσο αποδυναμωμένες κι αν είναι. Ας το θυμόμαστε αυτό, διότι σβήσαμε ως δια μαγείας ό,τι μας κρατούσε σε ψυχική απόσταση απ’ τους Αμερικανούς. Κι ας ήταν το ”ό,τι” βαρύ κι ασήκωτο σαν ιστορία, συνδεδεμένο με την προδοσία της Κύπρου και την τουρκική εισβολή. Αρκούσε η “στοργή” του Αμερικανού προέδρου, για να γίνουμε… “Αμερικανάκια” δεξιοί και αριστεροί.<br /><br />Αυτήν την αφελή οπτική μας περί φιλελληνικής πολιτικής της αμερικανικής ηγεσίας (έκρυβε τεχνηέντως πρακτικές ιδιοτέλειας, όπως φάνηκε αργότερα) ανέτρεψαν φιλοτουρκικές κινήσεις της Ουάσινγκτον που μας προσγείωσαν στην ωμή πραγματικότητα. Μετά την αφερέγγυα στάση της έναντι των Κούρδων και μετά τους υποστηρικτικούς χειρισμούς της προς τουρκικά συμφέροντα, αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε φωναχτά: «Μπορεί, πλέον, να εμπιστευτεί κανείς την Αμερική και να νιώθει ασφαλής ως σύμμαχός της;»<br /><br />Η Αμερική αποφεύγει σε κάθε περίπτωση να αντιμετωπίσει δυναμικά την Τουρκία, η οποία εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του δερβέναγα της Ανατολικής Μεσογείου, εκφοβίζοντας ή δελεάζοντας τα γύρω κράτη, όπως ο καθένας που αισθάνεται πανίσχυρος όταν μένει ατιμώρητος. Κάτι οι προτροπές του Πομπέο το 2020, που επί Μπάιντεν συνεχίζονται, περί μείωσης του στρατιωτικού αποτυπώματος στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, κάτι η ακμάζουσα διάθεση του Ταγίπ Ερντογάν για δημιουργία τετελεσμένων σε Ελλάδα και Κύπρο, κάτι τα τύμπανα του πολέμου που ηχούν στην Ουκρανία, το σκηνικό γύρω μας (και το σκηνικό των ελληνοαμερικανικών σχέσεων) έχει μετατραπεί σε κινούμενη άμμο.<br /><br />Έτσι εξηγείται γιατί πρόσφατα σε ραδιοφωνική του συνέντευξη ο διεθνολόγος υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων Άγγελος Συρίγος υποστήριξε υπαινικτικά ότι «η Ελλάδα σε κάθε ιστορική περίοδο επιλέγει πάντα με ποιον να θερμάνει τις σχέσεις της στο συμμαχικό πλαίσιο του ΝΑΤΟ». Έτσι εξηγείται και το “καρφί” του Κυριάκου Μητσοτάκη («έχει σημασία ότι αποφασίσαμε να αγοράσουμε ευρωπαϊκά όπλα, σε αυτή την περίπτωση φρεγάτες, αντί να κοιτάξουμε πέρα από τον Ατλαντικό για σημαντικές αμυντικές προμήθειες»).<div><br />Ελληνογαλλικό σύμφωνο<br /><br />Εξ ου και η στροφή προς τη Γαλλία, αφού αυτή αποδεικνύει εμπράκτως την αξιοπιστία της ως συμμάχου αποφασισμένης να σταθεί στο πλευρό μας στα δύσκολα, κάτι που δεν συμβαίνει με τις ΗΠΑ. Η απόσυρση της στήριξής τους στον αγωγό EastMed είναι άλλη μια ένδειξη ότι η Τουρκία εξακολουθεί να αποτελεί για τους Αμερικανούς προτεραιότητα στους στρατηγικούς σχεδιασμούς τους.<br /><br />Και τα δύσκολα που μας φέρνουν στο πλευρό της Γαλλίας είναι οι συνεχιζόμενες προκλήσεις εκ μέρους της Τουρκίας σε βάρος μας και σε βάρος της Κύπρου, τις οποίες δείχνουν να κατανοούν χωρίς “ναι μεν αλλά”, τόσο ο Εμμανουέλ Μακρόν, όσο και η βασική αντίπαλός του στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του Απριλίου (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) Valérie Pécresse. Η ηγέτιδα του γαλλικού συντηρητικού κόμματος δήλωσε δυόμισι μήνες πριν από τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών (κατά την επίσκεψή της στην Ελλάδα) ότι η Γαλλία θα είναι πάντα στο πλευρό της Ελλάδας.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Μπορούμε να νιώθουμε ασφαλείς ως σύμμαχοι των ΗΠΑ;

Καλογερίδου Κρινιώ Γνώριζα ανέκαθεν ότι οι λαϊκές παροιμίες (αποφθέγματα αλληγορικά ή ειρωνικά που διαιωνίζουν τη σοφία των λαών και απεικον...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί το ΕΛΙΑΜΕΠ εμμένει στο συμβιβασμό με τον τουρκικό επεκτατισμό

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/01/eliamep_-ellinotourkika_-slpress.jpg" width="753" /><br /><br /><b>Μελετόπουλος Μελέτης</b><br />Παρακολουθώ με προσοχή την γενικευμένη απαξίωση του ΕΛΙΑΜΕΠ στην κοινή γνώμη, στα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης. Τα μέλη του θεωρούνται φορείς εθνομηδενιστικών απόψεων, καταγγέλλονται ως προπομποί και εισηγητές εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας κλπ.<br /><br />Μένω μακρυά από ακραίους χαρακτηρισμούς και αστήρικτες προσωπικές επιθέσεις αυτού του είδους που δεν υιοθετώ. Άλλωστε, η σύνθεση του ΕΛΙΑΜΕΠ δεν είναι ιδεολογικά ομοιογενής, αφού έχουν συμμετάσχει προσωπικότητες με αποδεδειγμένο πατριωτισμό και προσήλωση στην έννοια του εθνικού συμφέροντος, όπως για παράδειγμα ο καθηγητής κ. Θεόδωρος Κουλουμπής. Δέχομαι, όμως, ότι ο Κουλουμπής και άλλοι επιστήμονες με αντίστοιχα χαρακτηριστικά δεν έδωσαν τελικά τον τόνο, διότι άλλοι συνεργάτες του ΕΛΙΑΜΕΠ εξέπεμψαν απόψεις που δημιούργησαν μία εικόνα σχολής σκέψης αδιάφορης ή και αντίθετης προς το ελληνικό εθνικό συμφέρον. Σε αυτό συνέβαλε καθοριστικά ο δημόσιος λόγος ακόμα και το ύφος τους.<br /><br />Εδώ επικεντρώνομαι στο κατά πόσον σήμερα μία προσέγγιση με την αναθεωρητική και επεκτατική Τουρκία, όπως αυτή που προτείνει το ΕΛΙΑΜΕΠ, είναι ρεαλιστική. Και κατά πόσον αυτή είναι πλέον αποδεκτή από την ίδια την Δύση. Θεωρώ ότι η απάντηση και στα δύο αυτά ερωτήματα είναι αρνητική και εξηγούμαι. Το ΕΛΙΑΜΕΠ, από συστάσεώς του, λειτούργησε όχι τόσο ως μηχανισμός χάραξης μίας ελληνικής εθνικής στρατηγικής, όσο ως forum συζητήσεων και χώρος αναζήτησης συγκλίσεων μεταξύ της ελληνικής, της τουρκικής και της υπερκείμενης δυτικής πολιτικής, με σκοπό την αποφυγή ρήξεων στο εσωτερικό της δυτικής συμμαχίας, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.<br /><br />Αυτό είχε αξία κατά τον Ψυχρό Πόλεμο και όσο η Τουρκία αποτελούσε ένα έστω και ιδιόρρυθμο μέλος του δυτικού συστήματος ασφαλείας. Αλλά έπαψε να έχει έννοια από την στιγμή που το τουρκικό πολιτικό σύστημα αυτονομήθηκε από το δυτικό πλαίσιο. Η επιχείρηση ανασύστασης μίας νεο-οθωμανικής περιφερειακής υπερδύναμης είναι εντελώς αντίθετη με τα συμφέροντα του δυτικού κόσμου και ανατρέπει τις παγκόσμιες ισορροπίες, πολύ περισσότερο που η Τουρκία προσεγγίζει καιροσκοπικά την Ρωσία ή άλλες αντιδυτικές δυνάμεις.<div><br />Η εμμονή του ΕΛΙΑΜΕΠ<br /><br />Οπότε η εμμονή στην συνεργασία-συνεννόηση-εξεύρεση συμβιβασμού με την Τουρκία δεν υπηρετεί πλέον την αμερικανική και ευρωπαϊκή πολιτική, η οποία προφανώς δεν εμπιστεύεται την καιροσκοπική, αυτονομημένη και υπερφιλόδοξη Τουρκία, που δεν διστάζει να καταστεί γεωστρατηγικός εταίρος της Ρωσίας, να λειτουργεί αποσταθεροποιητικά στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Εγγύς Ανατολή.<br /><br />Επίσης δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι ΗΠΑ ή η Γαλλία π.χ. θα έβλεπαν με καλό μάτι μία υποχώρηση της Ελλάδας, που θα έδινε στην Τουρκία μεγαλύτερη επιρροή στο Αιγαίο ή στην Θράκη. Και φυσικά δεν είναι η Ελλάδα εκείνη που πρέπει να πασχίσει να αποκαταστήσει τις σχέσεις μεταξύ της Τουρκίας και της Δύσης. Ελπίζει κανείς να μην υπάρχουν παρόμοιες άρρωστες σκέψεις στις κεφαλές ορισμένων προθύμων.<br /><br />Η Ελλάδα καλείται, λοιπόν, σήμερα να αναλάβει τον ρόλο του σταθερού και αξιόπιστου πυλώνα της δυτικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο και όχι να φινλανδοποιηθεί ή να συρρικνωθεί γεωπολιτικά από την Τουρκία. Αίφνης, η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, που επιδιώκει για προφανείς λόγους η Τουρκία, ακυρώνει ολόκληρο το αμυντικό πλέγμα του ΝΑΤΟ.</div><div><br />Τα 12 ναυτικά μίλια<br /><br />Η επέκταση της τουρκικής επιρροής στην Δυτική Θράκη περιπλέκει την εκεί ήδη υφιστάμενη αμερικανική στρατιωτική παρουσία. Η δε “διζωνική-δικοινοτική” ψευδο-λύση στην Κύπρο επεκτείνει την ανεπιθύμητη τουρκική παρουσία σε ολόκληρη την Μεγαλόνησο και την Ανατολική Μεσόγειο, διασπώντας το γεωστρατηγικό άνυσμα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, αναγκαία προέκταση του δυτικού μηχανισμού ασφαλείας στο μαλακό υπογάστριο της Ευρασίας.<br /><br />Όσον αφορά τα 12 μίλια, η εκούσια παραίτηση της ελληνικής πλευράς και ο αυτοπεριορισμός στα έξι (Γεραπετρίτης) ή στα οκτώ (Ροζάκης) μίλια, ακυρώνει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο και για άλλα κράτη. Είναι εξ άλλου απολύτως βέβαιο ότι οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ επ’ ουδενί λόγω δεν θα ήθελαν το Αιγαίο να καταστεί τουρκική θάλασσα, με προφανές αποτέλεσμα η Τουρκία να ελέγχει πλήρως την διέλευση από τον Εύξεινο Πόντο στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Οι θεωρητικοί των διεθνών σχέσεων που εργάζονται ή συνεργάζονται με το ΕΛΙΑΜΕΠ γνωρίζουν ασφαλώς ότι όλο το σύστημα των διεθνών σχέσεων βασίζεται στην έννοια της αμυντικής ισχύος, χωρίς την οποία κανένα κράτος στον κόσμο δεν έχει πιθανότητες επιβίωσης. Επίσης ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να διατηρηθεί ακέραιο εάν δεν είναι έτοιμο να συγκρουσθεί, προκειμένου να υπερασπιστεί ενόπλως τα συμφέροντά του.<br /><br />Κορυφαίο παράδειγμα αποτελεί το Ισραήλ, το οποίο έχει επιβιώσει με επιτυχία εν μέσω πολύ μεγαλύτερων εδαφικά και πολυπληθέστερων δημογραφικά εχθρικών κρατών και μάλιστα έχει υπερισχύσει σε αλλεπάλληλες στρατιωτικές αναμετρήσεις. Πολλοί αναλυτές της σχολής σκέψης του ΕΛΙΑΜΕΠ αποκλείουν εκ των προτέρων την σύγκρουση ως ύστατο μέσον προάσπισης της εθνικής ακεραιότητας, ή θεωρούν δεδομένη την δυνατότητα της Τουρκίας να επιβάλει τους στόχους της. Αυτή η πεποίθηση είναι όχι μόνον ηττοπαθής αλλά ανιστόρητη και λανθασμένη.</div><div><br />Έλλειψη γεωπολιτικού δόγματος<br /><br />Το μέγεθος ή το θράσος ενός κράτους ουδόλως εγγυώνται την στρατιωτική του επιτυχία, όπως γνωρίζουν όσοι μελετούν την στρατιωτική ιστορία. Σημασία έχει ο σωστός σχεδιασμός, οι εξοπλισμοί, η εκπαίδευση, η προετοιμασία και κυρίως το φρόνημα. Το οποίο δεν προάγεται με φοβικά σύνδρομα, ούτε με προσπάθεια κατευνασμού και εξευμενισμού του εχθρού, ούτε με ιδεολογική απέχθεια προς τον πατριωτισμό.<br /><br />Το ΕΛΙΑΜΕΠ, παρά την συμβολή του στην γεωπολιτική ανάλυση, έχει αποτύχει να διαμορφώσει μία συνολική και συνεκτική εθνική στρατηγική, με συγκεκριμένους στόχους και επεξεργασμένους τρόπους επίτευξής τους. Ουδέποτε διατύπωσε ένα ολοκληρωμένο γεωπολιτικό δόγμα που να συμπεριλαμβάνει νόμιμες ελληνικές απαιτήσεις, πχ την εφαρμογή των προβλέψεων της Συνθήκης της Λωζάννης για την Ίμβρο και την Τένεδο (προ ετών, μάλιστα, σε τηλεοπτική εκπομπή κορυφαίο στέλεχος του ΕΛΙΑΜΕΠ εξέφρασε δημοσίως την άποψη ότι θα ήταν “γραφικό” η Ελλάδα να θέσει θέμα Ίμβρου και Τενέδου).<br /><br />Επίσης το ΕΛΙΑΜΕΠ θα μπορούσε να σχεδιάσει μία διεθνή εκστρατεία για την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και εποίκων από την Κύπρο, αντί να υπερασπίζεται το Σχέδιο Ανάν, που θα κατέληγε στην νομιμοποίηση της τουρκικής κατοχής. Τέλος, θα ήταν καλύτερα το ΕΛΙΑΜΕΠ, να παύσει να υπερασπίζεται μία ατέρμονη και αδιέξοδη διαδικασία “διαλόγου” με την Τουρκία για το Αιγαίο για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Ήμουν αυτόπτης σε ημερίδα όπου άλλο κορυφαίο στέλεχος του ΕΛΙΑΜΕΠ πρότεινε επί λέξει «να διαπραγματευθούμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα». Και αντ’ αυτού να εισηγηθεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο διπλωματικής και στρατιωτικής αντιμετώπισης της τουρκικής απειλής ή και αντιστροφής της σε γεωπολιτικό πλεονέκτημα για την Ελλάδα.</div><div><br />Απαιτείται νέος προσανατολισμός<br /><br />Οι αναλύσεις του ΕΛΙΑΜΕΠ έχουν ξεπεραστεί από τις εξελίξεις. Εμπνέονται από τις ισορροπίες και τους συσχετισμούς του 20ού αιώνα και του Ψυχρού Πολέμου. Σήμερα, η εικόνα έχει αλλάξει δραματικά, έχει διαμορφωθεί ένας πολυπολικός, ασταθής και συγκρουσιακός κόσμος, στον οποίον η Τουρκία επιχειρεί ένα νεο-οθωμανικό come-back απειλητικό όχι μόνον για την Ελλάδα, αλλά και για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.<br /><br />Ένας ουσιώδης ρόλος του ΕΛΙΑΜΕΠ θα ήταν να διαπλάσει για την Ελλάδα έναν γεωστρατηγικό ρόλο πυλώνα του δυτικού συστήματος ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο στην θέση του τουρκομογγολικής εμπνεύσεως νεο-οθωμανικού χαλιφάτου που επιχειρεί να ξαναστήσει η τουρκική ιθύνουσα τάξη. Η Ελλάδα, μέλος της ΕΕ, πατρίδα σημαντικού μέρους της αμερικανικής ακαδημαϊκής και επιχειρηματικής ελίτ και πολυάριθμου στελεχιακού δυναμικού των ευρωπαϊκών κρατών πλήρως εντεταγμένου στις κοινωνίες υποδοχής του, ασφαλώς θα είναι πιο αξιόμαχος σύμμαχος από την τριτοκοσμική, ασιατική Τουρκία.<br /><br />Αντί να επιμένει στην αναγκαιότητα «να τα βρούμε με την Τουρκία», πιο εύστοχο θα ήταν το ΕΛΙΑΜΕΠ να προσανατολιστεί στην διπλωματική και γεωστρατηγική αναβάθμιση της Ελλάδας ως εναλλακτικού πόλου έναντι της ασταθούς και αβέβαιης Τουρκίας. Ο μόνος ουσιώδης ρόλος που θα είχε σήμερα ένα ινστιτούτο γεωπολιτικής ανάλυσης θα ήταν ένα μεγα-σχέδιο αντιμετώπισης της υπαρξιακής τουρκικής απειλής και ταυτόχρονα ριζικής εθνικής ανασυγκρότησης και γεωστρατηγικής αναβάθμισης της Ελλάδας σε στρατηγικό πυλώνα της Δύσης στην θέση της υπερφιλόδοξης αλλά χαοτικής Τουρκίας. Αυτόν τον ρόλο καλείται να αναλάβει μεταλλασσόμενο το ΕΛΙΑΜΕΠ ή ένα νέο ΕΛΙΑΜΕΠ.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γιατί το ΕΛΙΑΜΕΠ εμμένει στο συμβιβασμό με τον τουρκικό επεκτατισμό

Μελετόπουλος Μελέτης Παρακολουθώ με προσοχή την γενικευμένη απαξίωση του ΕΛΙΑΜΕΠ στην κοινή γνώμη, στα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύω...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: «Πωλούνται όλα …μία λίρα»

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2018/05/tourkiki_lira1.jpg"><img height="400" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2018/05/tourkiki_lira1-696x435.jpg" width="734" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Εκλεψε την παράσταση στα social media στην Τουρκία, το σκίτσο στο εξώφυλλο του εβδομαδιαίου σατιρικού περιοδικού Uykusuz (Αγρυπνος): Ένα ζευγάρι είναι στο σούπερ μάρκετ , έχοντας στο καροτσάκι μόνο μία …φρατζόλα ψωμί! Στη λεζάντα: «Δόξα τω Θεώ τα ράφια είναι γεμάτα! ».</span></h3>Του <b>Μιχάλη Ψύλου</b><br />Το περιοδικό χλευάζει με αυτόν τον τρόπο, δήλωση του προέδρου Ερντογάν για τον πληθωρισμό: «Κοιτάξτε την Αμερική, καταστροφή, το ίδιο και η Ευρώπη. Εκεί, οι άνθρωποι δεν βρίσκουν φαγητό στα ράφια. Δόξα τω Θεώ, η Τουρκία δεν έχει τέτοιο πρόβλημα», ισχυρίστηκε ο Τούρκος Προέδρος, προκαλώντας τεράστια αντίδραση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.<br /><br />Με τον πληθωρισμό στο υψηλότερο ποσοστό εδώ και 20 χρόνια, το κυρίαρχο θέμα στη Γείτονα είναι πλέον η κατάρρευση της οικονομίας και η μαζική φτωχοποίηση του πληθυσμού. Οι φυσιολογικές αγορές προϊόντων της καθημερινότητας, έχουν γίνει πλέον πολυτέλεια. Οι τιμές των βασικών τροφίμων όπως το ηλιέλαιο, τα αυγά και το βούτυρο έχουν σχεδόν διπλασιαστεί σε ένα χρόνο. Σύμφωνα με το σωματείο Αρτοποιών, η τιμή του αλευριού εκτινάχθηκε κατά 85% μεταξύ Απριλίου και Νοεμβρίου και το ψωμί έγινε επίσης ακριβότερο. Στην Κωνσταντινούπολη και την Αγκυρα, σχηματίζονται καθημερινά τεράστιες ουρές στα ειδικά, δημοτικά κιόσκια, που πωλούν το λεγόμενο halk ekmek (λαϊκό ψωμί). Η «λαική» φρατζόλα των 250 γραμμαρίων κοστίζει 1,25 τουρκικές λίρες (περίπου έξι λεπτά του ευρώ), ενώ τα κανονικά αρτοποιεία την πωλούν στη διπλάσια τιμή- 2,50 λίρες και πάνω.<br /><br /><br />Με τη λίρα σε ελεύθερη πτώση έναντι των ξένων νομισμάτων, μπορεί να επωφελούνται οι εξαγωγείς, καθώς τα προϊόντα τους γίνονται φθηνότερα στην παγκόσμια αγορά, αλλά ταυτόχρονα, οι εισαγωγές από τις οποίες εξαρτάται η τουρκική βιομηχανία, γίνονται πιο ακριβές. Και οι τιμές στα ύψη…<br /><br />Βασική αιτία της εξέλιξης αυτής, είναι η ανορθόδοξη χρηματοπιστωτική και οικονομική πολιτική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο Τούρκος Πρόεδρος ασκεί συνεχώς τεράστιες πιέσεις στην Κεντρική Τράπεζα για να μειώνει συνεχώς τα επιτόκια. Ο λόγος για την αποστροφή του Ερντογάν για τα υψηλά επιτόκια είναι ότι, κατά την άποψή του, όχι μόνο επιβραδύνουν την ανάπτυξη, αλλά λειτουργούν και ως επιταχυντές του πληθωρισμού. Επιπλέον, ο Τούρκος Πρόεδρος, επικαλείται συνεχώς το Κοράνι, διακηρύσσοντας ότι τα επιτόκια είναι «ανήθικα εργαλεία εκμετάλλευσης». Όποιος αψηφά τις δοξασίες και τις εντολές Ερντογάν, διώκεται. Μόνο τα τελευταία δύο χρόνια, απέλυσε τρεις διοικητές κεντρικών τραπεζών. Το γεγονός ότι ο σημερινός Διοικητής ,Σαχάπ Καβτσιόγλου εξακολουθεί να είναι στη θέση του μετά από περίπου ένα χρόνο, οφείλεται στο ότι συμμορφώνεται πλήρως με τις επιθυμίες του Ερντογάν.<br /><br />Τον “αγοράζουν” τα Εμιράτα<div><br />Με τα συναλλαγματικά αποθέματα να μειώνονται μήνα με το μήνα και τη λίρα να έχει χάσει το 44% της αξίας της, η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας έσπευσε να υπογράψει συμφωνία με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για την ανταλλαγή νομισμάτων αξίας σχεδόν 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων.<br />Η συμφωνία ανταλλαγής, η οποία συνήφθη σε τοπικά νομίσματα, θα διαρκέσει για τρία χρόνια. Τα συναλλαγματικά αποθέματα της Τουρκίας μειώθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια κατά 57 δισεκατομμύρια δολάρια, μετά τις συνεχείς παρεμβάσεις της κεντρικής τράπεζας -με τη βοήθεια κρατικών τραπεζών- στις αγορές συναλλάγματος για να ενισχύσει την αξία της λίρας Η Τουρκική κεντρική τράπεζα είχε υπογράψει προηγουμένως συμφωνίες ανταλλαγής νομισμάτων με την Κίνα, τη Νότια Κορέα και το Κατάρ αξίας περίπου 23 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οπως δήλωσε στους «Financial Times» ο Μοχάμεντ Χασάν αλ Σουβάιντι, διευθύνων σύμβουλος του κρατικού επενδυτικού ταμείου (ADQ) των Εμιράτων, η συγκυρία είναι ιδανική για αγορές και επενδύσεις στην τουρκική αγορά και σε διάφορους κλάδους. </div><div><br /></div><div>Ετσι, εκτός των άλλων, φαίνεται να δικαιώνει τις κατηγορίες που έχει εξαπολύσει η τουρκική αντιπολίτευση σε βάρος του Ερντογάν, ότι για να επιβιώσει πολιτικά έχει βγάλει στο… σφυρί τα «διαμάντια» των κρατικών επιχειρήσεων, μην εξαιρώντας και στρατηγικούς κλάδους, όπως είναι η πολεμική βιομηχανία.Ο Σουβάιντι πρόσθεσε ότι η ADQ βρισκόταν ήδη σε «συζητήσεις με το τουρκικό κρατικό ταμείο (TWF) για μερικές εξαιρετικές ευκαιρίες, όπως επιχειρήσεις τροφίμων ,που σίγουρα μας ενδιαφέρουν». Τόνισε ακόμη οτι το Ταμείο των Εμιράτων ενδιαφέρεται επίσης «πολύ» για τις τουρκικές χρηματοοικονομικές υπηρεσίες. «Αυτό που μου αρέσει στην Τουρκία είναι ότι λόγω της γεωγραφικής της θέσης, η παράδοση των προϊόντων μας θα γίνει ,για παράδειγμα, στη Γερμανία σε 12 ώρες,ενώ η χώρα έχει 84 εκατομμύρια κατοίκους», τόνισε. Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψης την Τουρκία του Σεΐχη Μοχάμεντ, η ADQ υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης με το TWF, το οποίο έχει συμμετοχές σε 28 εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων τραπεζών που ελέγχονται από το κράτος, εταιρειών εξόρυξης, μεταφορών και ενέργειας.</div><div><br />Ραγδαία πτώση<br /><br />Όλα αυτά ελάχιστα επηρεάζουν τον πληθυσμό, με αποτέλεσμα η δημοτικότητά του Τούρκου Προέδρου να πέφτει ραγδαία και πολλοί πλέον να τον θεωρούν προσωπικά υπεύθυνο για την κρίση. Επιπλέον, πολλοί Τούρκοι πιστεύουν επίσης ότι η σημερινή ηγεσία είναι ανίκανη να ξεπεράσει την κρίση. Για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια, στις δημοσκοπήσεις το κόμμα AKP του Ερντογάν έχει υποχωρήσει στο 24% και βρίσκεται πλέον πίσω από το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης , το Κεμαλικό CHP,που προηγείται με 26,4%.<br /><br />Σύμφωνα με το ινστιτούτο έρευνας κοινής γνώμης Metropoll, ο Ερντογάν είναι στην… τέταρτη θέση ,μεταξύ των πιο δημοφιλών πολιτικών στη Γείτονα. Προηγείται ο δήμαρχος της Αγκυρας, Μανσούρ Γιαβάς με 60% και ακολουθούν: ο δήμαρχος Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλου με 51% και η επικεφαλής του συντηρητικού κόμματος İyi, Μεράλ Ακσενερ με 38,5% και πιο πίσω ο Ερντογάν με 37,9%.<br /><br />Ο πρώην υπουργός Οικονομίας και νυν επικεφαλής του αντιπολιτευόμενου κόμματος Deva,Αλί Μπαμπατζάν , προειδοποιεί ότι η χώρα βρίσκεται «στη μέση της χειρότερης κρίσης ,στην πρόσφατη ιστορία. Η Τουρκία έχει γίνει σχεδόν σαν τα καταστήματα των γειτονικών χωρών που πωλούν «τα πάντα για ένα ευρώ-εδώ είναι τα πάντα για μία λίρα», λέει ο Μπαμπατζάν.<br /><br />Δεκαοκτώ μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές στην Τουρκία τον Ιούνιο του 2023, ο Ερντογάν βρίσκεται σε ένα δύσκολο δίλημμα: πρέπει να λύσει πάρα πολλά προβλήματα ταυτόχρονα, σε όλο και λιγότερο χρόνο. Ξαφνικά η εκλογική του ήττα δεν αποτελεί πλέον έκπληξη. Το αντίθετο. Αυτή τη στιγμή είναι πιο αποδυναμωμένος από ποτέ και επιπλέον –για πρώτη φορά –έχει να ανταγωνιστεί μια ενωμένη αντιπολίτευση. Τούρκοι δημοσιογράφοι επισημαίνουν μάλιστα ότι «ο Ερντογάν έχει αρχίσει να γίνεται βάρος για το ίδιο του το κόμμα, το AKP, το οποίο, στις δημοσκοπήσεις αποσπά μεγαλύτερα ποσοστά δημοτικότητας από τον Πρόεδρο”.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τουρκία: «Πωλούνται όλα …μία λίρα»

Εκλεψε την παράσταση στα social media στην Τουρκία, το σκίτσο στο εξώφυλλο του εβδομαδιαίου σατιρικού περιοδικού Uykusuz (Αγρυπνος): Ένα ζευ...

Διαβάστε την συνέχεια

Να ανησυχήσει η Ελλάδα από τις κινήσεις Ερντογάν με ΗΑΕ, Ισραήλ, Σερβία & Αίγυπτο;

<img height="356" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2018/12/Greece_US_EU_flags_YPEKS-720x400.jpg" width="755" /><br /><br />Του ΖΑΧΑΡΙΑ Β. ΜΙΧΑ*<br />Η είδηση ότι οι κεντρικές τράπεζες της Τουρκίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων προχώρησαν σε συμφωνία ανταλλαγής νομισμάτων ύψους 5 δισ. δολαρίων, ήρθε να ταράξει την ελληνική επικαιρότητα, σπέρνοντας αμφιβολίες για τη δέσμευση της πλούσιας χώρας του Κόλπου στη στρατηγική συνεργασία με την Ελλάδα. Η ίδια ανησυχία διατυπώνεται από πολλές πλευρές για τη συνολικότερη προσπάθεια του καθεστώτος Ερντογάν να εξομαλύνει τις σχέσεις με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, αλλά και την ευδιάκριτη κινητικότητα των τελευταίων ετών στις σχέσεις Τουρκίας-Σερβίας. Έχει λόγους η Ελλάδα για να ανησυχεί;<br /><br />Η απάντηση είναι η ίδια με αυτή της εποχής που όσοι σήμερα ανησυχούν κόμπαζαν για τις στρατηγικές σχέσεις που είχε δημιουργήσει η Ελλάδα με τις ίδιες χώρες: Και ναι και όχι! Διότι στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν στρατηγικές συνεργασίες που αναπτύσσονται εξαιτίας αγάπης και εκτίμησης. Αυτές είναι αιτίες δημιουργίας δεσμών σε διαπροσωπικό επίπεδο. Αυτό που καθορίζει τις σχέσεις ανάμεσα στα σύγχρονα κράτη, όπως συμβαίνει από την εποχή της Συνθήκης της Βεσταφαλίας (1648), είναι τα συμφέροντα.<br /><br />Αυτά είναι, που σε συνδυασμό με τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά ενός λαού και τις παραστάσεις της εκάστοτε ηγεσίας, καθορίζουν το ύφος και το βάθος της προσέγγισης ανάμεσα στις χώρες. Όσο “στρατηγικού χαρακτήρα” και να είναι οι διακρατικές σχέσεις, υπόκεινται σε διαρκείς μεταλλάξεις με βάση την αλλαγή του διεθνούς περιβάλλοντος, το οποίο καθορίζει τις τακτικές κινήσεις στο γεωστρατηγικό καμβά. Στη μεγάλη εικόνα δηλαδή που περιγράφει για κάθε κράτος τα εθνικά συμφέροντα.<br /><br />Ελληνική επιτυχία<br /><img src="" /><br /><br /><img src="" /><br />Τούτων λεχθέντων εισαγωγικά ας υπεισέλθουμε στην ουσία με μια θεμελιακή παρατήρηση: Προτού απογοητευθούμε και μας καταλάβει ο πανικός, καλό θα ήταν να κατανοήσουμε ότι οι κινήσεις Ερντογάν προς χώρες που διάκεινται φιλικά προς την Ελλάδα, επιβεβαιώνει την ορθότητα του γενικού πλαισίου της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής την τελευταία πενταετία τουλάχιστον. Η προσέγγιση με τις χώρες αυτές έδειξε ότι η Αθήνα κατανόησε την κομβική σημασία τους για την ελληνική ασφάλεια. Εξ ου και η σταθερότητα και συνέπεια με την οποία επιδιώχθηκε η ανάπτυξη σχέσεων.<br /><br />Με τη διεθνή συμπεριφορά της, η Ελλάδα κατόρθωσε να επηρεάσει τη συμπεριφορά και την πολιτική της Τουρκίας. Ο Ερντογάναν αναγκάστηκε από την πραγματικότητα να “ρίξει τα μούτρα του” και να αλλάξει ρότα. Αυτό συνιστά επιτυχία και δείχνει ότι η ελληνική διπλωματία πρέπει να συνεχίσει στο ίδιο πνεύμα.<br /><br />Ο Ερντογάν αναφέρθηκε πολλές φορές στις συμμαχίες που δημιούργησε η Ελλάδα, ως αντίδραση στην παρόξυνση του τουρκικού αναθεωρητισμού που είχε και στρατιωτικό περιεχόμενο. Η απρόσμενη –με βάση την παρελθούσα εμπειρία– ελληνική στάση αιφνιδίασε την Τουρκία και υποχρέωσε τον ηγέτη της να προσαρμόσει τη στρατηγική του. Πλέον, προσπαθεί εμφανώς να σπάσει τα διπλωματικά ερείσματα που οικοδόμησε ο Ελληνισμός. Μόνο με τη Γαλλία δεν έχει καταφέρει να βρει προς το παρόν πρόσχημα επαναπροσέγγισης. Για την ακρίβεια το επιχείρησε κάποια στιγμή, αλλά η σύγκρουση συμφερόντων κυρίως στη Λιβύη, αλλά και στη Συρία, οδήγησε την προσπάθεια σε ναυάγιο.<br /><br />Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την εποχή που ο Ερντογάν απευθυνόταν με βαρύτατες εκφράσεις εναντίον των ηγεσιών της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων. Δεν σταμάτησε να υποστηρίζει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα όταν επιχειρεί επαναπροσέγγιση με την Αίγυπτο. Δεν έπαψε να είναι φορέας αντισημιτικών θέσεων ή να υποστηρίζει τη Χαμάς στη Γάζα και ενίοτε την Χεζμπολάχ στον Λίβανο, όταν επιχειρεί να σπάσει τον πάγο με το Ισραήλ.<br /><br />Απλά, ο ίδιος και ο κύκλος των συμβούλων του κατανόησαν ότι η Ελλάδα χρησιμοποίησε την αμετροεπή τουρκική πολιτική για να οικοδομήσει την απαντητική δική της. Όλες οι χώρες αυτά τα γνωρίζουν. Πιο κραυγαλέο παράδειγμα η Αίγυπτος, που επιμένει στη στάση της και θέτει όρους για την επαναπροσέγγιση, παρότι η Τουρκία της υπόσχεται διαμοιρασμό της Ανατολικής Μεσογείου και των πλουτοπαραγωγικών της πόρων! Κατά συνέπεια, το φαινόμενο που καταγράφεται δεν συνιστά εγκατάλειψη της Ελλάδας.<br /><br />Η ελληνική πλευρά που ανέπτυξε όλες αυτές τις πρωτοβουλίες, άλλωστε, δεν έχει πάψει να καλεί την Τουρκία να λογικευθεί και να συναινέσει στην από κοινού αναζήτηση διεξόδου εντός του γενικού πλαισίου που ορίζει το διεθνές δίκαιο. Θα έπρεπε δηλαδή, όλοι όσοι είχαν σοβαρά προβλήματα με το καθεστώς Ερντογάν να συμπεράνουν ότι η απόπειρα προσέγγισης της Αθήνας με την Άγκυρα συνιστά υπαναχώρηση από τις δικές τους σχέσεις με την Αθήνα;<br /><br />Προσαρμογή στις νέες συνθήκες<br /><br />Άρα, το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Η Ελλάδα οφείλει να ακολουθήσει την ίδια στρατηγική και να προσαρμόσει την τακτική της στη νέα πραγματικότητα. Η Τουρκία προσπαθεί να μειώσει τον αρνητικό αντίκτυπο των ελληνικών κινήσεων στα συμφέροντά της. Με την ίδια ακριβώς λογική, οι χώρες τις οποίες προσεγγίζει ο Ερντογάν, εξακολουθούν να γνωρίζουν ότι δεν εξέλειπαν αιφνιδίως οι συνθήκες που υπαγόρευσαν την προσέγγισή τους με την Αθήνα.<br /><br />Απλώς, επιχειρούν να αξιοποιήσουν την τουρκική στροφή για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Επί της ουσίας επιχειρούν να ελέγξουν τη διεθνή συμπεριφορά της Τουρκίας, ώστε να μην λαμβάνει τουλάχιστον προδήλως εχθρικά χαρακτηριστικά, κρατώντας χαμηλά τη θερμοκρασία στις μεταξύ τους σχέσεις. Υπάρχει, όμως, ένα κοινό χαρακτηριστικό ανάμεσα στις χώρες-στόχους του Ερντογάν. Υιοθετούν μια στάση όσο το δυνατόν ανεξάρτητη, διατηρώντας περιθώρια κινήσεων ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις. Άρα αποφεύγουν τη μονοσήμαντη εξάρτησή τους από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία ή την Κίνα.<br /><br />Οι μοναρχίες του Κόλπου, παρότι έχουν διαφορές μεταξύ τους, παρότι η ασφάλειά τους έχει ιστορικά στηριχθεί στην αμερικανική στρατιωτική ισχύ, την οποία έχουν χρυσοπληρώσει, παίρνουν αποστάσεις από τις ΗΠΑ και δεν αποδέχονται χωρίς ενστάσεις την αμερικανική “κηδεμονία”. Τα Εμιράτα δεν δίστασαν να προβούν σε κολοσσιαία προμήθεια μαχητικών Rafale όταν οι ΗΠΑ έθεσαν πλήθος ζητημάτων (αφορούσαν και τις σχέσεις των Εμιράτων με Ρωσία και Κίνα) για να αποδεσμεύσουν τα F-35 Lightning II.<br /><br />Η Σαουδική Αραβία προσπαθεί να ευθυγραμμίσει την ενεργειακή της πολιτική με τη Ρωσία, ενώ όταν υπάρχει ψύχρανση των σχέσεων με την Ουάσινγκτον, εμφανίζονται δημοσιεύματα περί διαβουλεύσεων με τη Μόσχα για την απόκτηση του γνωστού συστήματος αντιαεροπορικής και αντιβληματικής προστασίας S-400 Triumf.<br /><br />Η Αίγυπτος του προέδρου Σίσι, είναι ίσως ο πιο χαρακτηριστικός εκπρόσωπος χώρας που αρνείται να ταυτιστεί με την πολιτική των ΗΠΑ ή της Ρωσίας. Έχει προχωρήσει σε προμήθειες μαχητικών και άλλων οπλικών συστημάτων από τη Ρωσία, διαθέτει κύρια οπλικά συστήματα αμερικανικής προέλευσης (μαχητικά F-16, άρματα μάχης M1 Abrams) και δημιουργεί ένα πανίσχυρο Ναυτικό, στηριζόμενο σε γαλλικές και γερμανικές σχεδιάσεις.<br /><br />Στην ιστορία θα μείνει η ρήση του Σίσι στον τότε Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, Τζον Κέρι, ο οποίος επιχειρώντας να τον πιέσει, τον απείλησε με διακοπή της ετήσιας δωρεάν στρατιωτικής βοήθειας ύψους περίπου δύο δισ. δολαρίων, για να εισπράξει την απάντηση: «Εσείς θέλετε περισσότερο να μας δώσετε αυτά τα χρήματα από όσο θέλουμε εμείς». Ο ορισμός του ελληνικού “υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές“…<br /><br />Το βαλκανικό “σκάκι”<br /><br />Στο ίδιο μήκος κύματος και η ορθόδοξη Σερβία, που δεν δίστασε να επιχειρήσει να βρει σημείο ισορροπίας με το ισλαμικό καθεστώς Ερντογάν. Κι αυτό, επειδή η Τουρκία είναι χώρα που ασκεί επιρροή στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς στα Βαλκάνια, συνιστώντας σημαντική δυνητική απειλή. Η Σερβία, ενώ διατηρεί προνομιακές σχέσεις με τη Ρωσία, συζητά παράλληλα σε προωθημένο επίπεδο με ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, βασικούς σπόνσορες του αλβανικού αναθεωρητισμού, ο οποίος δεν έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του.<br /><br />Με τις ανακατατάξεις στα Βαλκάνια να μην έχουν τελειώσει, το Βελιγράδι επιχειρεί να επηρεάσει τη συμπεριφορά των βασικών πρωταγωνιστών, ώστε την κρίσιμη στιγμή να κερδίσει όσο το δυνατόν περισσότερα, επηρεάζοντας τη σκέψη πάλαι ποτέ εχθρών του και δημιουργώντας προσδοκίες για ένα διαφορετικό μέλλον. Κι αυτό, χωρίς να εγκαταλείπει τη Μόσχα και τη σλαβική πολιτισμική κοιτίδα.<br /><br />Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τα Εμιράτα που συμφώνησαν για επενδύσεις στην Τουρκία ύψους 10 δισ. δολαρίων. Έτσι, μεταξύ άλλων, παρεμβάλλονται και στην προνομιακή σχέση της Τουρκίας με το Κατάρ, σε ένα πολύπλοκο διεθνοπολιτικό “τρίγωνο” που χρήζει ξεχωριστής ανάλυσης. Το ίδιο θα έκαναν και οι Σαουδάραβες εάν τα προβλήματα ήταν λιγότερα.<br /><br />Υπενθυμίζουμε πως το ίδιο ποσό έχουν οι Εμιρατινοί δεσμεύσει και για επενδύσεις στην Ελλάδα. Δίνουν δε προφορικές διαβεβαιώσεις στην Αθήνα ότι η διμερής σχέση όχι μόνο δεν θα επηρεαστεί, αλλά θα αναπτυχθεί περαιτέρω. Η Τουρκία, εξάλλου, αποτελεί πλέον επενδυτική ευκαιρία. Και η καθοριστική οικονομική παρουσία δημιουργεί προϋποθέσεις ελέγχου της τουρκικής συμπεριφοράς στη διεθνή σκηνή.<br /><br />Αυτό θα μπορούσε δυνητικά να είναι ενδιαφέρον για την ελληνική εξωτερική πολιτική, στο μέτρο που διακηρυγμένα είναι φιλειρηνική και δεν επιχειρεί τον αποκλεισμό οποιουδήποτε. Την ίδια ή παρεμφερή ευκαιρία οφείλει να αναζητήσει η ελληνική διπλωματία στην πολιτική των άλλων χωρών.<br /><br />Προϋπόθεση επιτυχούς έκβασης του εγχειρήματος, το να μην δίνει η Αθήνα την εντύπωση ότι η πολιτική της αποτελεί παρακολούθημα των γεωπολιτικών επιλογών του οποιουδήποτε. Τέτοιες ταυτίσεις δεν επιτρέπουν την προάσπιση και προώθηση των εθνικών συμφερόντων. Ο αντισυμβαλλόμενος λαμβάνει ατύπως το μήνυμα ότι η σχέση του με την Ελλάδα ρυθμίζεται αυτόματα διά της δικής του σχέσης με το “αφεντικό” της.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Να ανησυχήσει η Ελλάδα από τις κινήσεις Ερντογάν με ΗΑΕ, Ισραήλ, Σερβία & Αίγυπτο;

Του ΖΑΧΑΡΙΑ Β. ΜΙΧΑ* Η είδηση ότι οι κεντρικές τράπεζες της Τουρκίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων προχώρησαν σε συμφωνία ανταλλαγής νο...

Διαβάστε την συνέχεια

5+1 λόγοι για ένα «θερμό» ελληνοτουρκικό το 2022.

<div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/06/ekpaideush_nautikou-aeroporias-karpathos-geetha_6-790x400.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="790" height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2020/06/ekpaideush_nautikou-aeroporias-karpathos-geetha_6-790x400.jpg" width="814" /></a></div></div><div><br /></div><b>ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΤΣΑΚΟΣ*</b><br />Οι τελευταίες ημέρες προαναγγέλλουν μια δύσκολη χρονιά για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Στην εκτίμηση αυτή συνηγορούν:<br /><br />1. Η εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία. Καθώς η τουρκική οικονομία βρίσκεται σε δίνη χωρίς ορατή διέξοδο, ο πρόεδρος Ερντογάν δύσκολα θα αναστηλώσει την έντονα τραυματισμένη εικόνα του με κινήσεις στο εσωτερικό. Ωθούμενος και από τον εθνικιστή συνοδοιπόρο του, Μπαχτσελί, θα την αναζητήσει στην τόνωση της τουρκικής περηφάνιας. Το Κουρδικό, το Κυπριακό και οι σχέσεις με την Ελλάδα, λόγω της φόρτισης που εμπεριέχουν, ήταν ανέκαθεν θέματα δεκτικά πολιτικής και ψηφοθηρικής εκμετάλλευσης στην Τουρκία.<br /><br />2. Η σκλήρυνση των τουρκικών θέσεων έναντι Ελλάδας και Κύπρου. Τον περασμένο Ιούλιο η τουρκική διπλωματία προχώρησε σε διεύρυνση της «διαπραγματευτικής ύλης» έναντι της Ελλάδας. Με επιστολές του Τούρκου Αντιπροσώπου στον ΟΗΕ, κ. Σινιρλίογλου, προστέθηκε σε αυτήν και η νομικά απολύτως έωλη και πολιτικά απαράδεκτη θέση ότι η αποστρατιωτικοποίηση ελληνικών νησιών είναι προϋπόθεση για την αναγνώριση της ελληνικής κυριαρχίας επ’ αυτών. Συνδέθηκε έτσι το τουρκικό αίτημα για αποστρατιωτικοποίηση με την αμφισβήτηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος ελληνικών νησιών, όπως της Λέσβου, Σάμου, Χίου, Λήμνου και Σαμοθράκης! Πρόκειται για πρωτοφανή παραμόρφωση των διατάξεων της Συνθήκης της Λωζάννης. Την τακτική της μετατόπισης σε ακραίες θέσεις, που συνειδητά υποσκάπτουν τις προοπτικές ουσιαστικού διαλόγου, έχει υιοθετήσει η Αγκυρα και στο Κυπριακό, με την προβολή της «λύσης των δύο κρατών».<br /><br />3. Ο εκλογικός χρονισµός σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία. Το 2023 είναι και για τις τρεις χώρες εκλογικό έτος. Η συγκυρία αυτή θα δυσχεράνει κατά το προεκλογικό 2022 τη δυνατότητα μετριοπαθών κινήσεων στην πολιτικοδιπλωματική σκακιέρα. Την ευθύνη έχει η τουρκική πλευρά. Το επιβεβαιώνουν η σκλήρυνση των θέσεων, οι συνεχιζόμενες υπερπτήσεις με αεροσκάφη και drones σε ελληνικά νησιά και η οξύτητα δηλώσεων ακόμα και ευθέως κατά του πρωθυπουργού κ. Κ. Μητσοτάκη, του υπουργού Εξωτερικών κ. Ν. Δένδια και, πρόσφατα, της Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κ. Σακελλαροπούλου. Η προσωποποίηση των πολιτικών διαφορών και η «δαιμονοποίηση» του αντιπάλου είναι πρόσθετη επιβάρυνση στο ήδη βαρύ κλίμα.<br /><br />4. Η ένταση στη δηµόσια ρητορική και διπλωματία. Η ήδη οξεία δημόσια ρητορική στις ελληνοτουρκικές σχέσεις αναμένεται να ενταθεί με αφορμή την εκατοστή επέτειο από την Καταστροφή της Σμύρνης και τη βίαιη εκδίωξη των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, που η άλλη πλευρά βλέπει ως νίκη επί «σκληρών εισβολέων». Θα πρέπει επίσης να συνεκτιμηθεί ότι το 2023 θα είναι διπλή επέτειος εκατό χρόνων, αφενός από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφετέρου από τη Συνθήκη της Λωζάννης· του θεσμικού θεμελίου του status quo στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο που αμφισβητεί η Τουρκία. Η σημειολογία είναι σοβαρό συστατικό στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής. Ακόμα περισσότερο σε αυτή την περιοχή του κόσμου και για ηγέτες με τα χαρακτηριστικά του προέδρου Ερντογάν, που επίμονα διεκδικεί μια υψηλότερη θέση από τον Κεμάλ Ατατούρκ «στας δέλτους» της τουρκικής Ιστορίας.<br /><br />5. Η τουρκική θεώρηση για την αμυντική θωράκιση της Ελλάδας. Η Ελλάδα, ως όφειλε μετά την επικίνδυνη μεταναστευτική κρίση που προκάλεσε η Τουρκία τον Μάρτιο του 2020 στα σύνορα του Εβρου και την παρατεταμένη ένταση το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, προχώρησε σ’ ένα εξελισσόμενο στιβαρό πρόγραμμα ενίσχυσης των αμυντικών της δυνατοτήτων. Ουδείς γνωρίζει πώς θα μπορούσαν να αξιολογήσουν το γεγονός αυτό ορισμένοι θερμοκέφαλοι στην Αγκυρα.<br /><br />6. Το μεταναστευτικό. Το τελευταίο διάστημα, πέραν των επαναλαμβανόμενων τουρκικών συκοφαντιών κατά της Ελλάδας περί επαναπροωθήσεων, παρατηρείται επανεκκίνηση παράνομων μεταναστευτικών ροών που ενδέχεται να αυξηθούν, ιδίως εάν υπάρξει ύφεση της πανδημίας.<br /><br />Ο συνδυασμός όλων αυτών υποχρεώνει την Ελλάδα σε διαρκή ψύχραιμη εγρήγορση. Απέναντι σε μια πολιτική αντίληψη που στον πυρήνα της έχει το «casus belli», η ενεργός διπλωματική και επιχειρησιακή ανάσχεση που συστηματικά εφαρμόζει η κυβέρνηση γίνεται η μόνη επιλογή. Μόνον έτσι μπορεί να διαμορφωθούν ουσιαστικές συνθήκες ενός αυστηρά οριοθετημένου διαλόγου με την Τουρκία. Εως τότε, ψυχραιμία και αποφασιστικότητα. <br /><br /><b><i>* Ο κ. Γ. Κουμουτσάκος είναι βουλευτής Β1 Βόρειου Τομέα Αθηνών με τη Ν.Δ.</i></b><div><br /></div><div><a href="https://www.kathimerini.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

5+1 λόγοι για ένα «θερμό» ελληνοτουρκικό το 2022.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΤΣΑΚΟΣ* Οι τελευταίες ημέρες προαναγγέλλουν μια δύσκολη χρονιά για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Στην εκτίμηση αυτή συνηγορούν:...

Διαβάστε την συνέχεια