Η μεγάλη τουρκική επιτυχία. Η παγιωμένη ελληνική αδράνεια.

Η ΑΟΖ, το Αιγαίο και το “σύνδρομο του φόβου” που γίνεται στρατηγική

 Σαχίνης Γιώργος
Η Ελλάδα κοιτάζει τον χάρτη και πολλές φορές δεν αξιοποιεί καν αυτούς που τη δικαιώνουν, την ώρα που η Τουρκία χαράζει τετελεσμένα. Κι όμως, υπάρχει κάτι βαθύτερο από τις τουρκικές προκλήσεις, τις NAVTEX, τα θαλάσσια πάρκα, τους χάρτες νησιωτικής χωροταξίας και τους χάρτες της “Γαλάζιας Πατρίδας”. Υπάρχει η ελληνική αδράνεια απέναντι σε όλα αυτά. Και ίσως αυτή να είναι τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία της Άγκυρας.

Γιατί η Τουρκία δε χρειάζεται πάντοτε να κερδίζει κάτι με μια κρίση. Της αρκεί να δημιουργεί ένα νέο δεδομένο, να το επαναλαμβάνει, να το εντάσσει σταδιακά στην πολιτική της και να περιμένει την ελληνική αντίδραση. Η οποία, συνήθως, έρχεται.

Με ανακοίνωση, με διάβημα, με τη διαβεβαίωση ότι «δεν παράγει έννομα αποτελέσματα». Και μετά; Με την επόμενη τουρκική κίνηση, βλέπουμε... Αυτό είναι το πρόβλημα. Όχι μόνο τι κάνει η Άγκυρα, αλλά τι αφήνει η Αθήνα να γίνει πριν αποφασίσει να αντιδράσει.
Το Αιγαίο δεν περιμένει την Αθήνα

Η Ελλάδα έχει ένα παράδοξο πρόβλημα: διαθέτει δικαιώματα, διαθέτει νομικά επιχειρήματα, διαθέτει συμμαχίες και διαθέτει μια γεωγραφική πραγματικότητα που δεν μπορεί να αλλάξει κανένας χάρτης. Κι όμως, συχνά συμπεριφέρεται σαν να χρειάζεται πρώτα να πάρει άδεια για να τα ασκήσει.

Η συζήτηση για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη είναι χαρακτηριστική. Εδώ και δεκαετίες γνωρίζουμε τη σημασία της. Γνωρίζουμε τη γεωπολιτική αξία της Ανατολικής Μεσογείου. Γνωρίζουμε τη σημασία του Καστελόριζου. Γνωρίζουμε ότι η Κύπρος αποτελεί κρίσιμο παράγοντα στον ενεργειακό και γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής. Κι όμως, η Αθήνα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την οριοθέτηση Ελλάδας-Κύπρου σαν ένα θέμα που μπορεί να περιμένει. Και εδώ αξίζει να σταθούμε σε έναν άνθρωπο που εδώ και δεκαετίες επιμένει ακριβώς στο αντίθετο.

 
Ο Καρυώτης προειδοποιεί από τη δεκαετία του ’80

Ο ομότιμος καθηγητής στις ΗΠΑ, Θεόδωρος Καρυώτης, είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές φωνές στην ελληνική συζήτηση για την ΑΟΖ. Μέλος της ελληνικής αντιπροσωπίας στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1982, έχει επιμείνει επί χρόνια στη στρατηγική σημασία της ελληνικής ΑΟΖ και ειδικά του συμπλέγματος του Καστελόριζου.

Ο ίδιος έχει περιγράψει την περιοχή Κρήτης-Καστελόριζου-Κύπρου ως κρίσιμο γεωπολιτικό χώρο και έχει υποστηρίξει ότι το Καστελόριζο δεν αποτελεί μια απομονωμένη κουκκίδα στον χάρτη, αλλά κρίσιμο σημείο για την επαφή των ελληνικών και κυπριακών θαλάσσιων ζωνών.

Και εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της άποψής του. Ο Καρυώτης δεν αντιμετωπίζει το Καστελόριζο απλώς ως ένα σύμβολο εθνικής κυριαρχίας. Το αντιμετωπίζει ως γεωπολιτικό κλειδί. Η θέση του είναι ότι η σημασία του συμπλέγματος βρίσκεται ακριβώς στη δυνατότητά του να λειτουργήσει ως σημείο επαφής της ελληνικής και της κυπριακής ΑΟΖ. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδει και στη Στρογγύλη, την οποία θεωρεί κρίσιμο σημείο γι’ αυτή τη θαλάσσια συνέχεια. Και εδώ η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο πολιτική.

Γιατί ο καθηγητής έχει επανειλημμένα ασκήσει κριτική στις ελληνικές κυβερνήσεις για την καθυστέρηση στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Κύπρο.

Σε παλαιότερη δημόσια παρέμβασή του στην “ΚΡΗΤΗ TV”, και όχι μία μόνο φορά, είχε υποστηρίξει ότι η άρνηση της Αθήνας να προχωρήσει σε οριοθέτηση Ελλάδας-Κύπρου αποτελεί σοβαρό λάθος ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Με απλά λόγια: η Κύπρος έκανε βήματα. Η Ελλάδα περίμενε. Και αυτή η διαφορά στάσης δεν είναι μια λεπτομέρεια. Είναι ολόκληρη στρατηγική. Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή

πηγή

 
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.