Του Στράτου Βαλτινού
Είναι θεωρητικός του ραγιαδισμού ή απλά ένας κενός πολιτικός; είναι ένας υποτελής στον Κυριάκο Μητσοτάκη ή απλά ένας άνευ σημασίας πολιτικός που “διέπρεψε” χωρίς να κάνει τίποτα στην ζωή του; Κάποιοι μιλούν για πολιτικό λάθος του πρωθυπουργού που ήθελε έναν εικονικό Πρόεδρο και επέλεξε τον Κωνσταντίνο Τασούλα. Άλλοι τον θεωρούν έναν συνηθισμένο αερολόγο που δεν αξίζει την προσοχή κανενός. Άλλοι όμως του καταλογίζουν ακροδεξιές τάσεις και ουσιαστικά, είναι ίσως ο μόνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας που στην πράξη δεν αναγνωρίζεται από πολιτικά κόμματα και ταυτόχρονα απασχολεί τα ΜΜΕ και την κοινή γνώμη με τις γκάφες του.
Πέραν όλων αυτών που έχουν βάση, γεγονός είναι ότι ο Κωνσταντίνος Τασούλας επιβεβαιώνει και συμπυκνώνει την επταετία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι θέλει γύρω του πειθήνιους, κενούς, ανθρώπους -δεκανίκια στα σχέδιά του, πρόθυμους συνεργάτες. Τους οποίους, δεν αξιολογεί με βάση τις ικανότητές τους, αλλά με βάση τα δικά του ιδιοτελή πολιτικά, κομματικά και οικογενειακά συμφέροντα.
Είναι επιλογή του Μητσοτάκη
Ο πρωθυπουργός είχε τους λόγους του για να κάνει Πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Τασούλα. Ένα πολιτικά άβουλο στέλεχος της ΝΔ, απωθητικός, χωρίς ειδικό πολιτικό βάρος, αλλόκοτος και δεδομένος . Αλλά, ήταν ό,τι πρέπει για τον ανασφαλή Μητσοτάκη, ώστε να έχει ήσυχο το κεφάλι του από το ενδεχόμενο , ένας άλλος, σοβαρός πρόεδρος, να κάνει δημόσιες παρεμβάσεις με κοινωνικές ή και πολιτικές ευαισθησίες. Έτσι, υποβάθμισε συνειδητά τον κορυφαίο πολιτειακό θεσμό της ελληνικής δημοκρατίας, προκαλώντας την οργή της αντιπολίτευσης για την επιλογή του Τασούλα, αλλά ο Μητσοτάκης έχει αποδείξει την αναισθησία του στην κριτική. Αλλά ο Τασούλας, είτε μας αρέσει , είτε όχι , είναι ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας, άρα έχει και ευθύνες έναντι του Συντάγματος και της κοινωνίας.
Η άρνηση πολιτικών αρχηγών , Τσίπρας, Δούρου, Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου, Σακελλαρίδης, να παραστούν στην δεξίωση και τα ευτράπελα του προεδρικού μεγάρου κατά την επέτειο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, προκάλεσαν κύμα έντονης αμφισβήτησης του Κ. Τασούλα. Αλλά αυτό ήταν ένα από τα ζητήματα, όπως θα δούμε στην συνέχεια.
Στη δήλωση που έκανε στην πλατεία Συντάγματος , αμέσως μετά την καθιερωμένη παρέλαση ο Τασούλας μπερδεύει την επανάσταση του 1821 με το 1981 που παραπέμπει στην ιστορική νίκη του ΠΑΣΟΚ. Εκτίθεται, αλλά … η ζωή συνεχίζεται.
Στις 17 Ιουλίου στα Γιάννενα αφήνει εμβρόντητο τον ελληνικό λαό με την προκλητικά ντροπιαστική δήλωσή του ότι η πρωτεύουσα της Ηπείρου, “πέρασε αναίμακτα το φθινόπωρο του 1430 στα χέρια των Οθωμανών, γιατί διδαχθήκαμε από την άλωση της Θεσσαλονίκης, που είχε σφαγές και εξανδραποδισμούς και οι Γιαννιώτες φρόντισαν, αυτά, να τα αποφύγουν και τα απέφυγαν και πήραν προνόμια…”
Αν και στην συνέχεια παραδέχθηκε ότι τα προνόμια καταργήθηκαν, το νόημα της δήλωσης στερείται πατριωτισμού από τον ανώτατο πολιτειακό άρχοντα της χώρας. Η μη αντίσταση στον κατακτητή , σε κάθε κατακτητή, είναι η νοοτροπία των δουλόφρονων και φυσικά ιστορικά έχει αποδεχθεί καταστροφική για τους υποστηρικτές της όπως ήταν η κυβέρνηση των δωσίλογων στην Αθήνα υπό τους ναζί ή η Γαλλία του Βισύ . Αν πάμε πιο πίσω στην ιστορία , ο πρόεδρος όφειλε να γνωρίζει , μιας και εμφανίζεται συχνά ως αρχαιολάτρης την άρνηση των Αθηναίων και των Σπαρτιατών να προσφέρουν “γην και ύδωρ” στους Πέρσες με την γνωστή εποποιία να έχει κυρίαρχη θέση στην ιστορία μας. Αλλά να λέγονται τα ακριβώς αντίθετα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σε έναν λαό που έχει υποφέρει από σφαγές , κατοχές και εγκλήματα κατακτητών, είναι δουλοπρέπεια. .
Ο Κωνσταντίνος Τασούλας είναι όμως απτόητος. Στην ομιλία του για την επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας προκάλεσε και πάλι αλγεινή εντύπωση τοποθετούμενος με την πλευρά της παράταξης που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Είπε μεταξύ άλλων ότι «ο οξύτατος διχασμός που χαρακτήρισε την εποχή της κρίσης προκάλεσε συνέπειες, από τις οποίες δεν έχουμε ακόμη οριστικά και εντελώς ανακάμψει», ανέφερε ο κ. Τασούλας και πρόσθεσε: «Η προηγούμενη δεκαετία πρέπει να γίνει μάθημα για την πολιτική τάξη, αλλά και για τον λαό: Και το κυριότερο μάθημα είναι ότι η αντιπαράθεση πρέπει να υποχωρεί εκεί που αρχίζει ο σκληρός πυρήνας του εθνικού συμφέροντος» .
Ποια ήταν η παράταξη που προκάλεσε διχασμό και ποιος θέτει τα όρια της αντιπαράθεσης; για την ιστορική αλήθεια να σημειωθεί ότι το εθνικό συμφέρον δηλαδή η κοινωνική ηρεμία, η συνοχή και η δημοκρατία υπονομεύτηκαν δραματικά από τη ΝΔ και οδήγησαν στην χρεοκοπία και όχι από τα άλλα κόμματα. Επομένως που απευθύνεται; στην Αριστερά προφανώς με λογική Άδωνη Γεωργιάδη. Είπε και άλλα εξίσου εκτός ορίων και μάλιστα από τη θέση του προέδρου που οφείλει να ενώνει και όχι να προκαλεί . Και ο Τασούλας ως γνήσιος ακροδεξιός, προφανώς είναι κατώτερος των όποιων περιστάσεων . Υπό αυτή την οπτική, ήταν σωστή η επιλογή των κομμάτων της Αριστεράς να μην παραστούν στην δεξίωση της 24ης Ιουλίου, με παρόντες τους υπουργούς -υμνητές της Χούντας….
Είναι θεωρητικός του ραγιαδισμού ή απλά ένας κενός πολιτικός; είναι ένας υποτελής στον Κυριάκο Μητσοτάκη ή απλά ένας άνευ σημασίας πολιτικός που “διέπρεψε” χωρίς να κάνει τίποτα στην ζωή του; Κάποιοι μιλούν για πολιτικό λάθος του πρωθυπουργού που ήθελε έναν εικονικό Πρόεδρο και επέλεξε τον Κωνσταντίνο Τασούλα. Άλλοι τον θεωρούν έναν συνηθισμένο αερολόγο που δεν αξίζει την προσοχή κανενός. Άλλοι όμως του καταλογίζουν ακροδεξιές τάσεις και ουσιαστικά, είναι ίσως ο μόνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας που στην πράξη δεν αναγνωρίζεται από πολιτικά κόμματα και ταυτόχρονα απασχολεί τα ΜΜΕ και την κοινή γνώμη με τις γκάφες του.
Πέραν όλων αυτών που έχουν βάση, γεγονός είναι ότι ο Κωνσταντίνος Τασούλας επιβεβαιώνει και συμπυκνώνει την επταετία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι θέλει γύρω του πειθήνιους, κενούς, ανθρώπους -δεκανίκια στα σχέδιά του, πρόθυμους συνεργάτες. Τους οποίους, δεν αξιολογεί με βάση τις ικανότητές τους, αλλά με βάση τα δικά του ιδιοτελή πολιτικά, κομματικά και οικογενειακά συμφέροντα.
Είναι επιλογή του Μητσοτάκη
Ο πρωθυπουργός είχε τους λόγους του για να κάνει Πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Τασούλα. Ένα πολιτικά άβουλο στέλεχος της ΝΔ, απωθητικός, χωρίς ειδικό πολιτικό βάρος, αλλόκοτος και δεδομένος . Αλλά, ήταν ό,τι πρέπει για τον ανασφαλή Μητσοτάκη, ώστε να έχει ήσυχο το κεφάλι του από το ενδεχόμενο , ένας άλλος, σοβαρός πρόεδρος, να κάνει δημόσιες παρεμβάσεις με κοινωνικές ή και πολιτικές ευαισθησίες. Έτσι, υποβάθμισε συνειδητά τον κορυφαίο πολιτειακό θεσμό της ελληνικής δημοκρατίας, προκαλώντας την οργή της αντιπολίτευσης για την επιλογή του Τασούλα, αλλά ο Μητσοτάκης έχει αποδείξει την αναισθησία του στην κριτική. Αλλά ο Τασούλας, είτε μας αρέσει , είτε όχι , είναι ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας, άρα έχει και ευθύνες έναντι του Συντάγματος και της κοινωνίας.
Η άρνηση πολιτικών αρχηγών , Τσίπρας, Δούρου, Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου, Σακελλαρίδης, να παραστούν στην δεξίωση και τα ευτράπελα του προεδρικού μεγάρου κατά την επέτειο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, προκάλεσαν κύμα έντονης αμφισβήτησης του Κ. Τασούλα. Αλλά αυτό ήταν ένα από τα ζητήματα, όπως θα δούμε στην συνέχεια.
Στη δήλωση που έκανε στην πλατεία Συντάγματος , αμέσως μετά την καθιερωμένη παρέλαση ο Τασούλας μπερδεύει την επανάσταση του 1821 με το 1981 που παραπέμπει στην ιστορική νίκη του ΠΑΣΟΚ. Εκτίθεται, αλλά … η ζωή συνεχίζεται.
Στις 17 Ιουλίου στα Γιάννενα αφήνει εμβρόντητο τον ελληνικό λαό με την προκλητικά ντροπιαστική δήλωσή του ότι η πρωτεύουσα της Ηπείρου, “πέρασε αναίμακτα το φθινόπωρο του 1430 στα χέρια των Οθωμανών, γιατί διδαχθήκαμε από την άλωση της Θεσσαλονίκης, που είχε σφαγές και εξανδραποδισμούς και οι Γιαννιώτες φρόντισαν, αυτά, να τα αποφύγουν και τα απέφυγαν και πήραν προνόμια…”
Αν και στην συνέχεια παραδέχθηκε ότι τα προνόμια καταργήθηκαν, το νόημα της δήλωσης στερείται πατριωτισμού από τον ανώτατο πολιτειακό άρχοντα της χώρας. Η μη αντίσταση στον κατακτητή , σε κάθε κατακτητή, είναι η νοοτροπία των δουλόφρονων και φυσικά ιστορικά έχει αποδεχθεί καταστροφική για τους υποστηρικτές της όπως ήταν η κυβέρνηση των δωσίλογων στην Αθήνα υπό τους ναζί ή η Γαλλία του Βισύ . Αν πάμε πιο πίσω στην ιστορία , ο πρόεδρος όφειλε να γνωρίζει , μιας και εμφανίζεται συχνά ως αρχαιολάτρης την άρνηση των Αθηναίων και των Σπαρτιατών να προσφέρουν “γην και ύδωρ” στους Πέρσες με την γνωστή εποποιία να έχει κυρίαρχη θέση στην ιστορία μας. Αλλά να λέγονται τα ακριβώς αντίθετα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σε έναν λαό που έχει υποφέρει από σφαγές , κατοχές και εγκλήματα κατακτητών, είναι δουλοπρέπεια. .
Ο Κωνσταντίνος Τασούλας είναι όμως απτόητος. Στην ομιλία του για την επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας προκάλεσε και πάλι αλγεινή εντύπωση τοποθετούμενος με την πλευρά της παράταξης που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Είπε μεταξύ άλλων ότι «ο οξύτατος διχασμός που χαρακτήρισε την εποχή της κρίσης προκάλεσε συνέπειες, από τις οποίες δεν έχουμε ακόμη οριστικά και εντελώς ανακάμψει», ανέφερε ο κ. Τασούλας και πρόσθεσε: «Η προηγούμενη δεκαετία πρέπει να γίνει μάθημα για την πολιτική τάξη, αλλά και για τον λαό: Και το κυριότερο μάθημα είναι ότι η αντιπαράθεση πρέπει να υποχωρεί εκεί που αρχίζει ο σκληρός πυρήνας του εθνικού συμφέροντος» .
Ποια ήταν η παράταξη που προκάλεσε διχασμό και ποιος θέτει τα όρια της αντιπαράθεσης; για την ιστορική αλήθεια να σημειωθεί ότι το εθνικό συμφέρον δηλαδή η κοινωνική ηρεμία, η συνοχή και η δημοκρατία υπονομεύτηκαν δραματικά από τη ΝΔ και οδήγησαν στην χρεοκοπία και όχι από τα άλλα κόμματα. Επομένως που απευθύνεται; στην Αριστερά προφανώς με λογική Άδωνη Γεωργιάδη. Είπε και άλλα εξίσου εκτός ορίων και μάλιστα από τη θέση του προέδρου που οφείλει να ενώνει και όχι να προκαλεί . Και ο Τασούλας ως γνήσιος ακροδεξιός, προφανώς είναι κατώτερος των όποιων περιστάσεων . Υπό αυτή την οπτική, ήταν σωστή η επιλογή των κομμάτων της Αριστεράς να μην παραστούν στην δεξίωση της 24ης Ιουλίου, με παρόντες τους υπουργούς -υμνητές της Χούντας….
Πρόεδρος σε ρόλο επιτετραμμένου
Η χώρα διανύει δύσκολη περίοδο. Στην ευρύτερη περιοχή μας επικρατεί αταξία. Το διεθνές δίκαιο καταρρακώνεται. Οι πόλεμοι, οι απειλές για πόλεμο, η υποβάθμιση της διπλωματίας και η φρενίτιδα των εξοπλισμών, οδηγεί σε αποσταθεροποίηση, νέους κύκλους εντάσεων και προκαλεί φόβους για το μέλλον. Οι ανισότητες τσακίζουν κοινωνίες. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει να αφήσει στο συρτάρι του σπιτιού του την κομματική του ταυτότητα και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ο ρόλος του είναι να ενώνει, να υπερβαίνει τις κομματικές διαχωριστικές γραμμές και να συμβάλλει στην ομαλότητα. Οφείλει επίσης να κινείται με βάση τους κανόνες της κοινωνικής δικαιοσύνης, με σεβασμό στην διαφορετικότητα και κυρίως να είναι στο πλευρό των αδύναμων και αδικημένων από το πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Αυτός είναι ο ενωτικός ρόλος του.
Με απλά λόγια, να κατανοήσει ότι ο ρόλος του είναι εθνικός και όχι κομματικός. Το ταλέντο του δεν βοηθά ιδιαίτερα, δεν έχει ικανότητες διανοητή, ούτε διαθέτει πολιτικό κύρος. Όλα αυτά είναι παραπάνω λόγοι να είναι προσεκτικός και να κάνει τα στοιχειώδη σύμφωνα με το σύνταγμα και τους νόμους. Και κυρίως τους άγραφους, ηθικούς νόμους που απαγορεύουν στον εκάστοτε πρόεδρο να συμπεριφέρεται ως επιτετραμμένος του πρωθυπουργού...
Με απλά λόγια, να κατανοήσει ότι ο ρόλος του είναι εθνικός και όχι κομματικός. Το ταλέντο του δεν βοηθά ιδιαίτερα, δεν έχει ικανότητες διανοητή, ούτε διαθέτει πολιτικό κύρος. Όλα αυτά είναι παραπάνω λόγοι να είναι προσεκτικός και να κάνει τα στοιχειώδη σύμφωνα με το σύνταγμα και τους νόμους. Και κυρίως τους άγραφους, ηθικούς νόμους που απαγορεύουν στον εκάστοτε πρόεδρο να συμπεριφέρεται ως επιτετραμμένος του πρωθυπουργού...
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου