Από τη «στρατηγική νίκη» του Ερντογάν στον αποκλεισμό από τα F-35 και στη σημερινή προσπάθεια επιστροφής. Το χρονικό μιας απόφασης που άλλαξε τις ισορροπίες στο Αιγαίο.
Κώστας Σαρικάς
Η απόφαση της Τουρκίας να αποκτήσει το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400 Triumf παρουσιάστηκε το 2017 από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως μια ιστορική κίνηση στρατηγικής ανεξαρτησίας. Η Άγκυρα ήθελε να αποδείξει ότι μπορεί να ακολουθεί αυτόνομη εξωτερική και αμυντική πολιτική, χωρίς να υπακούει στις επιθυμίες της Ουάσιγκτον ή των υπολοίπων συμμάχων του ΝΑΤΟ.
Σχεδόν μία δεκαετία αργότερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.
Οι S-400, οι οποίοι υποτίθεται ότι θα ενίσχυαν την αποτρεπτική ισχύ της Τουρκίας, εξελίχθηκαν ίσως στο μεγαλύτερο στρατηγικό λάθος της τουρκικής αμυντικής πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών. Αντί να αυξήσουν την ισχύ της Τουρκίας, την οδήγησαν εκτός του προγράμματος των F-35, της επέβαλαν κυρώσεις, πάγωσαν κρίσιμα εξοπλιστικά προγράμματα και τελικά δημιούργησαν ένα σημαντικό πλεονέκτημα για την Ελλάδα.
Σήμερα, η Άγκυρα εμφανίζεται έτοιμη ακόμη και να εξετάσει τρόπους απομάκρυνσης των S-400 από το έδαφός της, εφόσον αυτό αποτελέσει προϋπόθεση για την επιστροφή της στο πρόγραμμα των F-35. Πρόκειται για μια θεαματική πολιτική αναδίπλωση, η οποία αποδεικνύει ότι το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα μετατράπηκε σε ένα τεράστιο γεωπολιτικό και επιχειρησιακό boomerang.
Για την Ελλάδα, όμως, η εξέλιξη αυτή αποδείχθηκε καθοριστική. Ο αποκλεισμός της Τουρκίας από το πρόγραμμα των stealth μαχητικών έδωσε στην Πολεμική Αεροπορία τον χρόνο που χρειαζόταν για να πραγματοποιήσει τη μεγαλύτερη αναβάθμιση στην ιστορία της.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η Τουρκία αναζητούσε νέο αντιαεροπορικό σύστημα
Η ιστορία ξεκινά αρκετά χρόνια πριν την υπογραφή της συμφωνίας με τη Ρωσία.
Η Τουρκία ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2010 επιδίωκε την απόκτηση ενός αντιαεροπορικού συστήματος μεγάλου βεληνεκούς. Στο τραπέζι βρέθηκαν:
Η απόφαση της Τουρκίας να αποκτήσει το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400 Triumf παρουσιάστηκε το 2017 από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως μια ιστορική κίνηση στρατηγικής ανεξαρτησίας. Η Άγκυρα ήθελε να αποδείξει ότι μπορεί να ακολουθεί αυτόνομη εξωτερική και αμυντική πολιτική, χωρίς να υπακούει στις επιθυμίες της Ουάσιγκτον ή των υπολοίπων συμμάχων του ΝΑΤΟ.
Σχεδόν μία δεκαετία αργότερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.
Οι S-400, οι οποίοι υποτίθεται ότι θα ενίσχυαν την αποτρεπτική ισχύ της Τουρκίας, εξελίχθηκαν ίσως στο μεγαλύτερο στρατηγικό λάθος της τουρκικής αμυντικής πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών. Αντί να αυξήσουν την ισχύ της Τουρκίας, την οδήγησαν εκτός του προγράμματος των F-35, της επέβαλαν κυρώσεις, πάγωσαν κρίσιμα εξοπλιστικά προγράμματα και τελικά δημιούργησαν ένα σημαντικό πλεονέκτημα για την Ελλάδα.
Σήμερα, η Άγκυρα εμφανίζεται έτοιμη ακόμη και να εξετάσει τρόπους απομάκρυνσης των S-400 από το έδαφός της, εφόσον αυτό αποτελέσει προϋπόθεση για την επιστροφή της στο πρόγραμμα των F-35. Πρόκειται για μια θεαματική πολιτική αναδίπλωση, η οποία αποδεικνύει ότι το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα μετατράπηκε σε ένα τεράστιο γεωπολιτικό και επιχειρησιακό boomerang.
Για την Ελλάδα, όμως, η εξέλιξη αυτή αποδείχθηκε καθοριστική. Ο αποκλεισμός της Τουρκίας από το πρόγραμμα των stealth μαχητικών έδωσε στην Πολεμική Αεροπορία τον χρόνο που χρειαζόταν για να πραγματοποιήσει τη μεγαλύτερη αναβάθμιση στην ιστορία της.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η Τουρκία αναζητούσε νέο αντιαεροπορικό σύστημα
Η ιστορία ξεκινά αρκετά χρόνια πριν την υπογραφή της συμφωνίας με τη Ρωσία.
Η Τουρκία ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2010 επιδίωκε την απόκτηση ενός αντιαεροπορικού συστήματος μεγάλου βεληνεκούς. Στο τραπέζι βρέθηκαν:
Patriot PAC-3
SAMP/T Aster 30
HQ-9 από την Κίνα
S-400 από τη Ρωσία
Η Άγκυρα επιθυμούσε όχι μόνο την αγορά του συστήματος, αλλά και σημαντική μεταφορά τεχνολογίας ώστε να αποκτήσει εγχώρια βιομηχανική δυνατότητα. Οι διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ δεν προχώρησαν όπως επιθυμούσε η Τουρκία. Ακολούθησε η προσέγγιση με τη Μόσχα.
SAMP/T Aster 30
HQ-9 από την Κίνα
S-400 από τη Ρωσία
Η Άγκυρα επιθυμούσε όχι μόνο την αγορά του συστήματος, αλλά και σημαντική μεταφορά τεχνολογίας ώστε να αποκτήσει εγχώρια βιομηχανική δυνατότητα. Οι διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ δεν προχώρησαν όπως επιθυμούσε η Τουρκία. Ακολούθησε η προσέγγιση με τη Μόσχα.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου