Η πατρίς εν κινδύνω* από το «εκσυγχρονιστικό» δίκτυο.

Στέφανος Μυτιληναίος
Τόσο στην προβοκάτσια Μπίστη πριν μερικές ημέρες όσο και στην ηλιθιότητα Ντόκου εχτές τι διαπιστώνουμε;

Οι ήττες Νίκου Μπίστη και Θάνου Ντόκου δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά συμπτώματα μιας βαθύτερης ιδεολογικής και πολιτικής παθογένειας.

Στην πραγματικότητα, αποδεικνύουν πώς η εθνική ανεξαρτησία, η λαϊκή κυριαρχία και η γεωπολιτική ισχύς της Ελλάδας -τόσο η σκληρή όσο και η ήπια- στην κρίσιμη περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, υπονομεύονται συστηματικά από τους πολιτικούς επιγόνους του «σημιτικού εκσυγχρονισμού».

Το κοινό σημείο αναφοράς των δύο αυτών προσώπων είναι η κοινή ιδεολογική τους μήτρα, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι κινούνται σε διαφορετικούς κομματικούς χώρους.

Ο μεν πρώτος «γλείφει» στον χώρο της Κεντροαριστεράς, ο δε δεύτερος βρίσκεται τοποθετημένος στον σκληρό πυρήνα της Κεντροδεξιάς, κατέχοντας την κρίσιμη θέση του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας.

Η παρουσία τους αυτή επιβεβαιώνει την ανάγκη για μια ριζική και σε βάθος εξυγίανση του κρατικού μηχανισμού και των κέντρων λήψης αποφάσεων από τα «ορφανά» του Σημίτη, ως μοναδική δικλείδα ασφαλείας για την προάσπιση των συμφερόντων του ελληνικού λαού και της πατρίδας.

Σημείωση: Εάν το «εκσυγχρονιστικό» αυτό δίκτυο θεωρεί ότι λειτουργεί ως ένα απρόσβλητο «υπερσύστημα» εξουσίας, οφείλει να αντιληφθεί ότι απέναντί του ορθώνεται ένα ανώτερο, συμπαγές και αυθεντικά πατριωτικό υπερσύστημα, έτοιμο να υπερασπιστεί την εθνική κυριαρχία.
*Η ιστορική φράση «Η πατρίς εν κινδύνω» (La patrie en danger) ανάγεται στην περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, όταν τον Ιούλιο του 1792 η Νομοθετική Συνέλευση κήρυξε τη Γαλλία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.