Το πιο επικίνδυνο σενάριο δεν είναι να ζητήσει επίσημα το Ισραήλ από την Ελλάδα να πολεμήσει την Τουρκία - Είναι να χρησιμοποιηθούν ελληνικές υποδομές, βάσεις, συστήματα επιτήρησης ή πληροφορίες στο πλαίσιο μιας ισραηλινοτουρκικής σύγκρουσης και η Άγκυρα να θεωρήσει την Ελλάδα συμμέτοχο
Η στρατηγική προσέγγιση Ελλάδας και Ισραήλ παρουσιάζεται συστηματικά στην ελληνική δημόσια συζήτηση ως αυτονόητη επιτυχία της εξωτερικής πολιτικής και της ελληνικής κυβέρνησης παρά την αντίθετη άποψη τόσο του πολιτικού συστήματος όσο και της ελληνικής κοινής γνώμης.
Η συνεργασία στους εξοπλισμούς, στις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, στην ενεργειακή ασφάλεια και στις υπηρεσίες πληροφοριών εμφανίζεται ως παράγοντας σταθερότητας και ως έμμεσο αντίβαρο απέναντι στην Τουρκία.
Η εικόνα αυτή είναι, όμως, εντελώς εσφαλμένη.
Η εμβάθυνση της ελληνοϊσραηλινής σχέσης πραγματοποιείται σε μια περίοδο κατά την οποία ολόκληρη η Μέση Ανατολή αναδιατάσσεται, η αντιπαράθεση Ισραήλ -Τουρκίας διευρύνεται και η Ουάσιγκτον προσπαθεί να διατηρήσει υπό τον έλεγχό της δύο περιφερειακές δυνάμεις οι οποίες – για τα συμφέροντά της - είναι ταυτόχρονα χρήσιμες και ανταγωνιστικές.
Το στρατηγικό προγεφύρωμα του Ισραήλ
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα κινδυνεύει να μετατραπεί από σχετικά αυτόνομο περιφερειακό δρώντα σε στρατηγικό προγεφύρωμα του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος είναι άμεσος ή αναπόφευκτος.
Σημαίνει, όμως, ότι η Αθήνα συνδέει όλο και περισσότερο την ασφάλειά της με τις επιλογές μιας δύναμης της οποίας οι πολεμικές συγκρούσεις, οι περιφερειακές φιλοδοξίες και οι αντιπαραθέσεις εκτείνονται πολύ πέρα από τα ελληνικά συμφέροντα.
Η αντιπαράθεση Ισραήλ - Τουρκίας (δεν) είναι (ακόμη) υπαρξιακή
Παρά τη σκληρή ρητορική των τελευταίων ετών, ούτε η Τουρκία ούτε το Ισραήλ αποτελούν σήμερα άμεση υπαρξιακή απειλή το ένα για το άλλο.
Οι σχέσεις τους είναι πολύ παλαιότερες και βαθύτερες από όσο υποδηλώνει η δημόσια αντιπαράθεση.
Η Τουρκία αναγνώρισε το Ισραήλ το 1949 και υπήρξε το πρώτο κράτος με μουσουλμανική πλειοψηφία που το έπραξε.
Για δεκαετίες, οι δύο χώρες ανέπτυξαν στενή στρατιωτική, εμπορική και κατασκοπευτική συνεργασία.
Ακόμη και κατά την περίοδο Erdogan, όταν οι διπλωματικές σχέσεις κατέρρεαν επανειλημμένα, οι οικονομικοί και στρατηγικοί δεσμοί αποδείχθηκαν ανθεκτικότεροι από τη ρητορική.
Η Άγκυρα διέκοψε επισήμως το άμεσο εμπόριο με το Ισραήλ τον Μάιο του 2024, όμως η ενεργειακή και περιφερειακή αλληλεξάρτηση δεν εξαφανίστηκε.
Η σημερινή ισραηλινοτουρκική σύγκρουση δεν αφορά μόνο τη Γάζα ή την ιδεολογική αντιπαλότητα ανάμεσα στις κυβερνήσεις Netanyahu και Erdogan.
Η στρατηγική προσέγγιση Ελλάδας και Ισραήλ παρουσιάζεται συστηματικά στην ελληνική δημόσια συζήτηση ως αυτονόητη επιτυχία της εξωτερικής πολιτικής και της ελληνικής κυβέρνησης παρά την αντίθετη άποψη τόσο του πολιτικού συστήματος όσο και της ελληνικής κοινής γνώμης.
Η συνεργασία στους εξοπλισμούς, στις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, στην ενεργειακή ασφάλεια και στις υπηρεσίες πληροφοριών εμφανίζεται ως παράγοντας σταθερότητας και ως έμμεσο αντίβαρο απέναντι στην Τουρκία.
Η εικόνα αυτή είναι, όμως, εντελώς εσφαλμένη.
Η εμβάθυνση της ελληνοϊσραηλινής σχέσης πραγματοποιείται σε μια περίοδο κατά την οποία ολόκληρη η Μέση Ανατολή αναδιατάσσεται, η αντιπαράθεση Ισραήλ -Τουρκίας διευρύνεται και η Ουάσιγκτον προσπαθεί να διατηρήσει υπό τον έλεγχό της δύο περιφερειακές δυνάμεις οι οποίες – για τα συμφέροντά της - είναι ταυτόχρονα χρήσιμες και ανταγωνιστικές.
Το στρατηγικό προγεφύρωμα του Ισραήλ
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα κινδυνεύει να μετατραπεί από σχετικά αυτόνομο περιφερειακό δρώντα σε στρατηγικό προγεφύρωμα του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος είναι άμεσος ή αναπόφευκτος.
Σημαίνει, όμως, ότι η Αθήνα συνδέει όλο και περισσότερο την ασφάλειά της με τις επιλογές μιας δύναμης της οποίας οι πολεμικές συγκρούσεις, οι περιφερειακές φιλοδοξίες και οι αντιπαραθέσεις εκτείνονται πολύ πέρα από τα ελληνικά συμφέροντα.
Η αντιπαράθεση Ισραήλ - Τουρκίας (δεν) είναι (ακόμη) υπαρξιακή
Παρά τη σκληρή ρητορική των τελευταίων ετών, ούτε η Τουρκία ούτε το Ισραήλ αποτελούν σήμερα άμεση υπαρξιακή απειλή το ένα για το άλλο.
Οι σχέσεις τους είναι πολύ παλαιότερες και βαθύτερες από όσο υποδηλώνει η δημόσια αντιπαράθεση.
Η Τουρκία αναγνώρισε το Ισραήλ το 1949 και υπήρξε το πρώτο κράτος με μουσουλμανική πλειοψηφία που το έπραξε.
Για δεκαετίες, οι δύο χώρες ανέπτυξαν στενή στρατιωτική, εμπορική και κατασκοπευτική συνεργασία.
Ακόμη και κατά την περίοδο Erdogan, όταν οι διπλωματικές σχέσεις κατέρρεαν επανειλημμένα, οι οικονομικοί και στρατηγικοί δεσμοί αποδείχθηκαν ανθεκτικότεροι από τη ρητορική.
Η Άγκυρα διέκοψε επισήμως το άμεσο εμπόριο με το Ισραήλ τον Μάιο του 2024, όμως η ενεργειακή και περιφερειακή αλληλεξάρτηση δεν εξαφανίστηκε.
Η σημερινή ισραηλινοτουρκική σύγκρουση δεν αφορά μόνο τη Γάζα ή την ιδεολογική αντιπαλότητα ανάμεσα στις κυβερνήσεις Netanyahu και Erdogan.
Αφορά κυρίως τη μεταβολή της ισορροπίας ισχύος στη Συρία, στην Ανατολική Μεσόγειο, στον Καύκασο και στη Δυτική Ασία.
Η Τουρκία διαθέτει μεγάλη πολεμική μηχανή, αναπτυσσόμενη αμυντική βιομηχανία, γεωγραφικό βάθος, πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα και επιρροή στον Καύκασο, στην Κεντρική Ασία, στη Συρία, στη Λιβύη και στα Βαλκάνια.
Η αξία της για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν μειώνεται - αντιθέτως, αυξάνεται.
Αυτό αποτελεί το βαθύτερο πρόβλημα για το Ισραήλ.
Η ισραηλινή ηγεσία δεν ανησυχεί μόνο για μια πιθανή στρατιωτική σύγκρουση με την Τουρκία.
Ανησυχεί ότι η αύξηση της τουρκικής επιρροής θα περιορίσει τη δική της περιφερειακή ελευθερία κινήσεων.
Τον Ιούνιο του 2026, ο Tayyip Erdogan δήλωσε ότι οι ισραηλινές επιχειρήσεις στη Συρία και στον Λίβανο είχαν φτάσει σε σημείο να απειλούν και την ασφάλεια της Τουρκίας.
Συνέδεσε μάλιστα την ισραηλινή δραστηριότητα με την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο, προειδοποιώντας για ισχυρή τουρκική απάντηση σε περίπτωση παραβίασης των τουρκικών και τουρκοκυπριακών συμφερόντων.
Η αναφορά αυτή αφορά άμεσα την Ελλάδα.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου