.jpg)
Το τελευταίο διάστημα, η δημόσια συζήτηση στην Αθήνα αναλώνεται γύρω από τον επικοινωνιακό ενθουσιασμό για τη δημιουργία της «Ασπίδας του Αχιλλέα», ενός αντιπυραυλικού θόλου που φιλοδοξεί να θωρακίσει οριστικά τον εναέριο χώρο μας. Ωστόσο, όπως ρεαλιστικά και διεισδυτικά αναλύει ο Αντιπτέραρχος ε.α. Δημήτρης Παντελάτος στο άρθρο του με τίτλο «Ασπίδα ή Αχίλλειος Πτέρνα;» που δημοσιεύτηκε στο militaire.gr, η πραγματικότητα της γεωπολιτικής σκακιέρας είναι πολύ πιο σύνθετη, πολυπαραγοντική και, κυρίως, κυνική.
Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Στον σύγχρονο πόλεμο, η τεχνολογική υπεροχή συχνά συνθλίβεται από τον όγκο ή/και κορεσμό. Το Ιράν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα...
Σύμφωνα με την ανάλυση του Αντιπτέραρχου ε.α., η κάλυψη της αντιαεροπορικής άμυνας αποκλειστικά μέσω των συγκεκριμένων συστημάτων πάσχει από μια στρατηγική παγίδα που αφορά τους αριθμούς και το κόστος: η Τουρκία διαθέτει ένα διαρκώς αναπτυσσόμενο απόθεμα βαλλιστικών πυραύλων (όπως οι Bora και Tayfun) και παράγει μαζικά χιλιάδες drones ετησίως. Απέναντι σε αυτό το ασύμμετρο οπλοστάσιο, η πιθανή χρήση πανάκριβων ισραηλινών αντιπυραυλικών συστημάτων (όπως τα Barak MX, το SPYDER ή το David’s Sling) κινδυνεύει με ταχύτατη εξάντληση. Όπως ακριβώς καταγράφηκε πρόσφατα με την εξαΰλωση των αποθεμάτων των αμερικανικών Patriot και THAAD στη Μέση Ανατολή. Ένα τεράστιο μέρος του πανάκριβου αποθέματος αναχαιτιστικών μέσων μπορεί να καταναλωθεί μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες, αν όχι ημέρες...
Το πραγματικό υπαρξιακό ρίσκο όμως κρύβεται και κάπου αλλού. Εκεί που η αμυντική τεχνολογία συναντά τη realpolitik.
Το βαθύτερο πρόβλημα βρίσκεται στη διαχείριση της πληροφορίας και των δεδομένων επιτήρησης. Όπως εύστοχα επισημαίνει η ανάλυση, η προμήθεια και λειτουργία του ισραηλινού δικτύου σημαίνει ότι, ενώ η Αθήνα (και η Λευκωσία) θα έχουν μια ικανοποιητική εικόνα του θεάτρου επιχειρήσεων, το Ισραήλ θα αποκτήσει κάτι πολύ πιο κρίσιμο: την πλήρη, συνθετική εικόνα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου —σας θυμίζει μήπως κάτι από τις προειδοποιήσεις από το 2019 γύρω από την επιτήρηση της Ανατολικής Μεσογείου και τα ισραηλινά σχέδια για ραντάρ σε ελληνικά νησιά;—. Γιατί το Ισραήλ επέλεξε την Ελλάδα και την Κύπρο για να εξάγει τα συγκεκριμένα συστήματα; Μήπως αυτό σχετίζεται με πολύ συγκεκριμένους στρατηγικούς σχεδιασμούς, αλλά και τον ρόλο που θα κληθούν Ελλάδα-Κύπρος να παίξουν;
Αυτή η λεπτομέρεια αλλάζει την εικόνα εφορίας που τεχνηέντως δημιουργήθηκε με την υπογραφή της ελληνοϊσραηλινής συμφωνίας. Η πλήρης ενσωμάτωση των συγκεκριμένων συστημάτων στην εθνική αεράμυνα ισοδυναμεί με τη συνεχή, real-time τροφοδότηση της ισραηλινής πλευράς με τα πιο ευαίσθητα δεδομένα εθνικής ασφαλείας. Κάθε ίχνος ραντάρ, κάθε πτήση, κάθε γεωμετρία εμπλοκής και κάθε ψηφιακό αποτύπωμα αντίδρασης του εθνικού μας συστήματος θα διαμοιράζεται και θα αναλύεται από τον κατασκευαστή.
Η εξίσωση όμως περιπλέκεται ακόμη περισσότερο, αν σηκώσουμε το βλέμμα μας από τα ραντάρ και κοιτάξουμε στον περιφερειακό ορίζοντα. Τι θα συμβεί όταν οι ισορροπίες στην περιοχή αλλάξουν; Η Ελλάδα δεν πρέπει να οικοδομήσει τη στρατηγική της βασισμένη στην υπόθεση ότι η σημερινή ισραηλινοτουρκική αντιπαράθεση θα είναι μόνιμη.
Η παρούσα ένταση Άγκυρας-Τελ Αβίβ μπορεί να ευνοεί την Αθήνα. Τι γίνεται, όμως, σε μια μετα-Νετανιάχου εποχή; Εάν μια πολιτική αλλαγή στο Ισραήλ —ή αντίστοιχα στην Τουρκία— ανοίξει τον δρόμο για μια νέα, πραγματιστική συνεννόηση μεταξύ τους, τα δεδομένα ανατρέπονται άρδην.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, εάν η εθνική μας «Ασπίδα» δεν είναι στεγανή, εάν το Ισραήλ, ως δυνητικός συνομιλητής της Τουρκίας, έχει πλήρη εικόνα των τυφλών μας σημείων και των δυνατοτήτων αντίδρασής μας, τότε η Ελλάδα εισέρχεται σε καθεστώς στρατηγικής ομηρίας. Το όντως το «ελληνικό πλεονέκτημα» ακυρώνεται εν τη γενέσει του και μετατρέπεται σε «Αχίλλειο Πτέρνα»!
Η Ελλάδα πρέπει να είναι απαραίτητη στους εταίρους της για όσα η ίδια προσφέρει, όχι επειδή εκείνοι βρίσκονται σε σύγκρουση με την Τουρκία. Η τεχνολογία δεν υποκαθιστά την εθνική στρατηγική, ούτε οι πρόσκαιρες συμμαχίες καλύπτουν την έλλειψη πολιτικής βούλησης.
Όπως έχουμε ήδη επισημάνει, ο Ελληνισμός: «εξακολουθεί να επενδύει σε άτυπες συνεργασίες χωρίς θεσμικές εγγυήσεις, συμπεριφερόμενη ως ο αδύναμος κρίκος που κινδυνεύει να γίνει το θύμα σε έναν νέο περιφερειακό πόλεμο». Και εξηγήσαμε ότι «το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος κινδυνεύουν άμεσα να μετατραπούν σε πολεμικό θέατρο για αλλότρια συμφέροντα. Όταν εγχώριοι και ξένοι μανδαρίνοι μας αντιμετωπίζουν απλώς ως ένα «λειτουργικό αντίβαρο» —ένα βολικό ανάχωμα που εξοπλίζεται κυρίως για να πιέζεται η Άγκυρα όποτε παρεκτρέπεται— τότε το να παραμένεις το πειθήνιο εξάρτημα της Δύσης ισοδυναμεί με αυτοκτονία».
Η Αθήνα οφείλει να κατανοήσει ότι ο σκληρός πυρήνας της εθνικής κυριαρχίας δεν εκχωρείται, ούτε εναποτίθεται αποκλειστικά σε «έξυπνα» όπλα ή σε τρίτους. Όταν μια υπαρξιακή δέσμευση όπως αυτή της «Ασπίδας» προχωρά δίχως στεγανές δικλείδες ασφαλείας, και χωρίς ταυτόχρονη προετοιμασία για τη μετα-Νετανιάχου εποχή, τότε μιλάμε για τον απόλυτο ορισμό της αυτοπαγίδευσης. Η αξιοπιστία της χώρας, δεν εξαρτάται μόνο από το τι αγοράζει, αλλά και από την αποφασιστικότητα με την οποία είναι διατεθειμένη να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Πότε ήταν η τελευταία φορά όπου οι άρχουσες ελίτ επέδειξαν αποφασιστικότητα; Η Ιστορία θα είναι αμείλικτη με εκείνους που εκλιπαρούν για προστασία πουλώντας τα κλειδιά του σπιτιού τους...
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου