Το θέατρο του παραλόγου στη Μέση Ανατολή συνεχίζεται. Όπως άλλωστε και η κατανάλωση των στρατηγικών αποθεμάτων πετρελαίου και αερίου σε όλη την υφήλιο. Μπορεί η προσδοκία μιας συμφωνίας τερματισμού της σύγκρουσης να αποτρέπει τη δραματική αύξηση των τιμών που είναι ήδη υψηλές, όμως η συνέχιση αυτής της κατάστασης ενισχύει πλέον τις πιθανότητες σοβαρής εκτροπής. Κι εκεί που λες “έρχεται λύση”, κάτι συμβαίνει και αυτή δεν έρχεται, σαν κάποιος να μη βιάζεται κιόλας… Ποιος;
Δεν είναι υπερβολή ο ισχυρισμός ότι η σημερινή κατάσταση φέρει την υπογραφή του Αμερικανού προέδρου. Μόνον που αυτή τη φορά η αγαπημένη του στρατηγική έχει γυρίσει μπούμερανγκ. Το μήνυμα “δε σηκώνω μύγα στο σπαθί μου” έδειξε τα όριά του. Στόχος πάντα ήταν να κερδίσει την παρτίδα μέσω της τρομοκράτησης του αντιπάλου για τις δυνητικές συνέπειες. Μέχρι που έπεσε σε ένα οργανωμένο και ανθεκτικό -όπως αποδείχθηκε στην πράξη- καθεστώς, όπως το θεοκρατικό ιρανικό.
Πολλοί είχαν καταλάβει τη στρατηγική Τραμπ. Όμως η απόφαση να επιχειρήσουν να εκθέσουν τη μπλόφα (call the bluff) μόνο εύκολη δεν είναι. Διότι μεγαλύτερος φόβος και συνάμα αποτροπή, δεν ήταν η έστω μικρή πιθανότητα να υλοποιήσει ο Τραμπ τις ακραίες απειλές του. Ήταν η δυνητική του αντίδραση στην προσπάθεια αποκατάστασης της αποτροπής, όταν αυτή θα είχε καταρρεύσει επειδή ο αντίπαλος δεν θα είχε “τσιμπήσει” στις ρητορικές του απειλές. Αντίδραση που θα μπορούσε να οφείλεται και στον πληγωμένο του εγωισμό…
Το ιρανικό καθεστώς όμως αποδείχθηκε ότι δε σκόπευε να υποχωρήσει, καθώς γι’ αυτό διακυβεύονταν πολλά περισσότερα και πιο ιδιοτελή, από την εθνική αξιοπρέπεια. Δεν θα μπορούσε να σταθεί και αυτό όφειλε να έχει κατανοήσει καλύτερα και εκ των προτέρων, ένας ηγέτης που αυτοαποθεώνεται για τις ικανότητες που δηλώνει πως διαθέτει στις διαπραγματεύσεις.
Όταν οι Ισραηλινοί αδιαφόρησαν για τη συμπερίληψη της κατάστασης στο Λίβανο στη συνολική διαπραγμάτευση με το Ιράν και συνέχισαν το σφυροκόπημα της Χεζμπολάχ, ο Τραμπ αντέδρασε. Συνομίλησε με τον “φίλο του”, κυριολεκτικά, Μπενιαμίν Νετανιάχου και σύμφωνα με τα ρεπορτάζ ανταλλάχθηκαν βαριές κουβέντες. Ή μάλλον, ο Νετανιάχου ψύχραιμα κάθισε και άκουγε τον Τραμπ να παραληρεί.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός προφανώς του εξήγησε ότι με το να συνδέει τα δύο μέτωπα, νομιμοποιεί την ιρανική εμπλοκή στη χώρα των κέδρων! Κι αυτό είναι (αδι)ανόητο! Διότι ένα από τα βασικά ζητούμενα αυτής της σύγκρουσης, τουλάχιστον για το Ισραήλ, αν και θα έπρεπε να το επιδιώκει και η Ουάσινγκτον, είναι η καταστροφή του άτυπου σιιτικού διαδρόμου, με τον οποίο η Τεχεράνη προέβαλλε την ισχύ της επί πολλά χρόνια στην ανατολική Μεσόγειο!
Επίσης, ότι θα, συνιστούσε “άδειασμα” του Λιβανέζου προέδρου Αούν, που ανέλαβε το κόστος να ζητήσει από το Ιράν να αφήσει τη χώρα του στην ησυχία τής. Θα έπρεπε να έχει αξιολογήσει καλύτερα η Ουάσινγκτον, το ότι τέτοια δήλωση στο παρελθόν θα ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη. Θα ήταν μόνο θέμα χρόνου προ μιας επιτυχούς δολοφονικής ενέργειας εναντίον του. Ο Νετανιάχου “κατάπιε” τις προσβολές, αλλά πίσω δεν έκανε, συνεχίζοντας να σφυροκοπά το σιιτικό βραχίονα της ιρανικής πολιτικής στο Λίβανο. Λίγες ώρες αργότερα ερχόταν άλλη μια στιγμή που ο Τραμπ θα αποδεικνυόταν ανακόλουθος.
Το Ιράν, βλέποντας ότι έπρεπε πάση θυσία να κάνει κάτι για να επιβεβαιώσει και τη βούληση και την ικανότητα υποστήριξης της Χεζμπολάχ, εξαπέλυσε επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον του Ισραήλ. Ταυτόχρονα, οι Χούθι εξαπέλυσαν και αυτοί βαλλιστικό πύραυλο, δηλώνοντας ότι κλείνουν τα Στενά Μπαμπ ελ Μαντέμπ και την Ερυθρά για τα “εβραϊκών συμφερόντων” πλοία.
Ο Τραμπ παρενέβη ζητώντας από τον Νετανιάχου να μην απαντήσει στην ιρανική επίθεση, φοβούμενος ότι η κατάσταση τίθεται εκτός ελέγχου. Προφανώς του εξηγήθηκε ότι αυτό θα παραβίαζε το Ισραηλινό στρατηγικό δόγμα, καθιστώντας το αναξιόπιστο. Βέβαια, ο Τραμπ είχε παίξει το ρόλο του. Είχε πει αυτό που ήθελαν να ακούσουν οι Ιρανοί. Σε τακτικό διαπραγματευτικό επίπεδο, μπορεί μεν να πλήττει τον εγωισμό του, όμως μάλλον τον ευνοεί η καλλιέργεια της εντύπωσης στην Τεχεράνη, ότι η επιρροή του στην Ιερουσαλήμ έχει όρια.
Λίγο αργότερα οι Ιρανοί κατέρριπταν επιθετικό ελικόπτερο Apache των Αμερικανών στα Στενά του Ορμούζ. Λέγεται ότι επετεύχθη με μη επανδρωμένο “αυτοκτονίας” τύπου Shaheed. Αυτό κι αν είναι αποτροπή… η εξουδετέρωση οπλικού συστήματος – πλατφόρμας κόστους πολλών δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων, χωρίς τα όπλα του, από ένα άλλο με κόστος ασύγκριτα χαμηλότερο.
Τότε ο Τραμπ που ζητούσε από τον Νετανιάχου να μην απαντήσει σε μια ασύγκριτα μεγαλύτερου μεγέθους επίθεση, με δεκάδες βαλλιστικούς που στόχευαν τα αστικά κέντρα του εβραϊκού κράτους, ανακάλυψε και προέβη σε σχετικές δηλώσεις, ότι δεν είναι δυνατόν να μην απαντηθεί τέτοια πρόκληση… για την κατάρριψη ενός επιθετικού ελικοπτέρου!
Πόσους άραγε να συμπεριλάμβανε η απάντηση του Αμερικανού ΥΠΕΞ Ρούμπιο, ότι… μόνο ανόητες χώρες δεν απαντούν όταν δέχονται επίθεση (Only stupid countries don’t shoot back when you’re shot at) με την αφορμή αμερικανικής απάντησης σε ιρανικά πλήγμα, παρότι υπήρχαν εν εξελίξει ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις; Βέβαια, η ερώτηση δεν αφορούσε την απόκρουση της επίθεσης, αλλά το εκδικητικό πλήγμα που ακολούθησε. Το ίδιο περίπου έγινε και με το Ισραήλ. Δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να αναζητήσουμε την κατανόηση της αποστροφής του λόγου του Ρούμπιο στην Αθήνα...
Και το παιχνίδι συνεχίζεται. Δεν είναι όμως οι Ιρανοί σε απελπιστική θέση. Ο Τραμπ είναι. Οι Ιρανοί έχουν καταγράψει το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό στις ΗΠΑ και την αντίδραση στην πολιτική Τραμπ και δεν επείγονται για συμφωνία. Όσο πιέζεται ο Τραμπ, τόσα περισσότερα ανταλλάγματα θα αποσπάσουν. Ή απλά, η επόμενη ημέρα θα τους βρει ισχυρότερους διπλωματικά, παρότι με μεγάλες ζημιές στο στρατιωτικό πεδίο. Το ρίσκο βέβαια που αναλαμβάνουν, είναι να επιδιωχθεί πολύ πιο άμεσα, “τελική λύση”…
Έκπληξη; Όλη η μόχλευση της κατάστασης θα έχει οδηγήσει στην πρόκριση του επιθυμητού σεναρίου για τους Ισραηλινούς! Αυτό θέλει ικανότητα και τόλμη… Θέλει στρατηγική. θέλει υπομονή. Συνέχεια και συνέπεια. Ασχέτως ποιος συμφωνεί ή διαφωνεί από την οπτική γωνία των “ηθικών επιχειρημάτων”, στην πράξη, επί του πεδίου, αποδεικνύονται όσα πραγματικά έχουν σημασία για την έκβαση μιας υπόθεσης. Δηλαδή αυτά που καθορίζουν την πορεία των εξελίξεων… Τα υπόλοιπα, δυστυχώς, είναι απλά για να συζητάμε.
Πολλοί είχαν καταλάβει τη στρατηγική Τραμπ. Όμως η απόφαση να επιχειρήσουν να εκθέσουν τη μπλόφα (call the bluff) μόνο εύκολη δεν είναι. Διότι μεγαλύτερος φόβος και συνάμα αποτροπή, δεν ήταν η έστω μικρή πιθανότητα να υλοποιήσει ο Τραμπ τις ακραίες απειλές του. Ήταν η δυνητική του αντίδραση στην προσπάθεια αποκατάστασης της αποτροπής, όταν αυτή θα είχε καταρρεύσει επειδή ο αντίπαλος δεν θα είχε “τσιμπήσει” στις ρητορικές του απειλές. Αντίδραση που θα μπορούσε να οφείλεται και στον πληγωμένο του εγωισμό…
Το ιρανικό καθεστώς όμως αποδείχθηκε ότι δε σκόπευε να υποχωρήσει, καθώς γι’ αυτό διακυβεύονταν πολλά περισσότερα και πιο ιδιοτελή, από την εθνική αξιοπρέπεια. Δεν θα μπορούσε να σταθεί και αυτό όφειλε να έχει κατανοήσει καλύτερα και εκ των προτέρων, ένας ηγέτης που αυτοαποθεώνεται για τις ικανότητες που δηλώνει πως διαθέτει στις διαπραγματεύσεις.
Όταν οι Ισραηλινοί αδιαφόρησαν για τη συμπερίληψη της κατάστασης στο Λίβανο στη συνολική διαπραγμάτευση με το Ιράν και συνέχισαν το σφυροκόπημα της Χεζμπολάχ, ο Τραμπ αντέδρασε. Συνομίλησε με τον “φίλο του”, κυριολεκτικά, Μπενιαμίν Νετανιάχου και σύμφωνα με τα ρεπορτάζ ανταλλάχθηκαν βαριές κουβέντες. Ή μάλλον, ο Νετανιάχου ψύχραιμα κάθισε και άκουγε τον Τραμπ να παραληρεί.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός προφανώς του εξήγησε ότι με το να συνδέει τα δύο μέτωπα, νομιμοποιεί την ιρανική εμπλοκή στη χώρα των κέδρων! Κι αυτό είναι (αδι)ανόητο! Διότι ένα από τα βασικά ζητούμενα αυτής της σύγκρουσης, τουλάχιστον για το Ισραήλ, αν και θα έπρεπε να το επιδιώκει και η Ουάσινγκτον, είναι η καταστροφή του άτυπου σιιτικού διαδρόμου, με τον οποίο η Τεχεράνη προέβαλλε την ισχύ της επί πολλά χρόνια στην ανατολική Μεσόγειο!
Επίσης, ότι θα, συνιστούσε “άδειασμα” του Λιβανέζου προέδρου Αούν, που ανέλαβε το κόστος να ζητήσει από το Ιράν να αφήσει τη χώρα του στην ησυχία τής. Θα έπρεπε να έχει αξιολογήσει καλύτερα η Ουάσινγκτον, το ότι τέτοια δήλωση στο παρελθόν θα ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη. Θα ήταν μόνο θέμα χρόνου προ μιας επιτυχούς δολοφονικής ενέργειας εναντίον του. Ο Νετανιάχου “κατάπιε” τις προσβολές, αλλά πίσω δεν έκανε, συνεχίζοντας να σφυροκοπά το σιιτικό βραχίονα της ιρανικής πολιτικής στο Λίβανο. Λίγες ώρες αργότερα ερχόταν άλλη μια στιγμή που ο Τραμπ θα αποδεικνυόταν ανακόλουθος.
Το Ιράν, βλέποντας ότι έπρεπε πάση θυσία να κάνει κάτι για να επιβεβαιώσει και τη βούληση και την ικανότητα υποστήριξης της Χεζμπολάχ, εξαπέλυσε επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον του Ισραήλ. Ταυτόχρονα, οι Χούθι εξαπέλυσαν και αυτοί βαλλιστικό πύραυλο, δηλώνοντας ότι κλείνουν τα Στενά Μπαμπ ελ Μαντέμπ και την Ερυθρά για τα “εβραϊκών συμφερόντων” πλοία.
Ο Τραμπ παρενέβη ζητώντας από τον Νετανιάχου να μην απαντήσει στην ιρανική επίθεση, φοβούμενος ότι η κατάσταση τίθεται εκτός ελέγχου. Προφανώς του εξηγήθηκε ότι αυτό θα παραβίαζε το Ισραηλινό στρατηγικό δόγμα, καθιστώντας το αναξιόπιστο. Βέβαια, ο Τραμπ είχε παίξει το ρόλο του. Είχε πει αυτό που ήθελαν να ακούσουν οι Ιρανοί. Σε τακτικό διαπραγματευτικό επίπεδο, μπορεί μεν να πλήττει τον εγωισμό του, όμως μάλλον τον ευνοεί η καλλιέργεια της εντύπωσης στην Τεχεράνη, ότι η επιρροή του στην Ιερουσαλήμ έχει όρια.
Λίγο αργότερα οι Ιρανοί κατέρριπταν επιθετικό ελικόπτερο Apache των Αμερικανών στα Στενά του Ορμούζ. Λέγεται ότι επετεύχθη με μη επανδρωμένο “αυτοκτονίας” τύπου Shaheed. Αυτό κι αν είναι αποτροπή… η εξουδετέρωση οπλικού συστήματος – πλατφόρμας κόστους πολλών δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων, χωρίς τα όπλα του, από ένα άλλο με κόστος ασύγκριτα χαμηλότερο.
Τότε ο Τραμπ που ζητούσε από τον Νετανιάχου να μην απαντήσει σε μια ασύγκριτα μεγαλύτερου μεγέθους επίθεση, με δεκάδες βαλλιστικούς που στόχευαν τα αστικά κέντρα του εβραϊκού κράτους, ανακάλυψε και προέβη σε σχετικές δηλώσεις, ότι δεν είναι δυνατόν να μην απαντηθεί τέτοια πρόκληση… για την κατάρριψη ενός επιθετικού ελικοπτέρου!
Πόσους άραγε να συμπεριλάμβανε η απάντηση του Αμερικανού ΥΠΕΞ Ρούμπιο, ότι… μόνο ανόητες χώρες δεν απαντούν όταν δέχονται επίθεση (Only stupid countries don’t shoot back when you’re shot at) με την αφορμή αμερικανικής απάντησης σε ιρανικά πλήγμα, παρότι υπήρχαν εν εξελίξει ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις; Βέβαια, η ερώτηση δεν αφορούσε την απόκρουση της επίθεσης, αλλά το εκδικητικό πλήγμα που ακολούθησε. Το ίδιο περίπου έγινε και με το Ισραήλ. Δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να αναζητήσουμε την κατανόηση της αποστροφής του λόγου του Ρούμπιο στην Αθήνα...
Και το παιχνίδι συνεχίζεται. Δεν είναι όμως οι Ιρανοί σε απελπιστική θέση. Ο Τραμπ είναι. Οι Ιρανοί έχουν καταγράψει το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό στις ΗΠΑ και την αντίδραση στην πολιτική Τραμπ και δεν επείγονται για συμφωνία. Όσο πιέζεται ο Τραμπ, τόσα περισσότερα ανταλλάγματα θα αποσπάσουν. Ή απλά, η επόμενη ημέρα θα τους βρει ισχυρότερους διπλωματικά, παρότι με μεγάλες ζημιές στο στρατιωτικό πεδίο. Το ρίσκο βέβαια που αναλαμβάνουν, είναι να επιδιωχθεί πολύ πιο άμεσα, “τελική λύση”…
Έκπληξη; Όλη η μόχλευση της κατάστασης θα έχει οδηγήσει στην πρόκριση του επιθυμητού σεναρίου για τους Ισραηλινούς! Αυτό θέλει ικανότητα και τόλμη… Θέλει στρατηγική. θέλει υπομονή. Συνέχεια και συνέπεια. Ασχέτως ποιος συμφωνεί ή διαφωνεί από την οπτική γωνία των “ηθικών επιχειρημάτων”, στην πράξη, επί του πεδίου, αποδεικνύονται όσα πραγματικά έχουν σημασία για την έκβαση μιας υπόθεσης. Δηλαδή αυτά που καθορίζουν την πορεία των εξελίξεων… Τα υπόλοιπα, δυστυχώς, είναι απλά για να συζητάμε.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου