Αφροδιτη Πανου
Η εκρηκτική είσοδος της ΕΛ.Α.Σ. αναδιατάσσει τον χώρο της Κεντροαριστεράς, ενώ η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δείχνει να χάνει την αρχική της ορμή. Το νέο πολιτικό σκηνικό προκαλεί τριγμούς σε ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και ευρύτερη αντιπολίτευση.
Η ταυτόχρονη εμφάνιση δύο νέων πολιτικών σχηματισμών, της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.) του Αλέξη Τσίπρα και της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού, θεωρήθηκε από πολλούς η αρχή μιας νέας εποχής για την ελληνική αντιπολίτευση.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, οι πρώτες δημοσκοπικές ενδείξεις δείχνουν ότι τα δύο εγχειρήματα ακολουθούν εντελώς διαφορετικές τροχιές.
Η ΕΛ.Α.Σ. εμφανίζεται να καταγράφει σταθερή άνοδο, διεκδικώντας πλέον ρόλο βασικού αντιπάλου της Νέας Δημοκρατίας.
Αντίθετα, η δυναμική της Μαρίας Καρυστιανού φαίνεται να υποχωρεί μετά το αρχικό κύμα δημοσιότητας που συνόδευσε την ίδρυση του κόμματός της.
Η δημοσκοπική πραγματικότητα μετά τον θόρυβο
Για μήνες, η Μαρία Καρυστιανού αποτελούσε το πιο συζητημένο πολιτικό φαινόμενο εκτός κομματικού συστήματος.
Οι μετρήσεις πρόθεσης ψήφου που πραγματοποιούνταν πριν από την επίσημη ίδρυση του κόμματός της κατέγραφαν εντυπωσιακές επιδόσεις.
Σε ορισμένες περιπτώσεις το εγχείρημά της φερόταν να αγγίζει ακόμη και το 30% σε υποθετικά σενάρια.
Η πραγματικότητα μετά την επίσημη κάθοδο αποδείχθηκε διαφορετική.
Η μετάβαση από την κοινωνική απήχηση στην κομματική επιλογή αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη από όσο έδειχναν οι αρχικές μετρήσεις.
Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» εξακολουθεί να διατηρεί σημαντική παρουσία, όμως οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν ότι δεν μετατρέπει αυτόματα τη δημοφιλία της ιδρύτριάς της σε αντίστοιχη εκλογική δυναμική.
Το πλεονέκτημα της κυβερνησιμότητας
Αντίθετα, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται να αξιοποιεί ένα πλεονέκτημα που κανείς άλλος στον χώρο της αντιπολίτευσης δεν διαθέτει.
Την εμπειρία της διακυβέρνησης.
Για τους υποστηρικτές του αποτελεί πρώην πρωθυπουργό με αποδεδειγμένη ικανότητα άσκησης εξουσίας.
Για τους επικριτές του παραμένει το πρόσωπο που συνδέθηκε με τις πιο δραματικές στιγμές της περιόδου των μνημονίων.
Και στις δύο περιπτώσεις όμως, παραμένει πολιτικός με κυβερνητικό αποτύπωμα.
Αυτό ακριβώς φαίνεται να του δίνει προβάδισμα απέναντι σε νεότερα πολιτικά εγχειρήματα που καλούνται να αποδείξουν ότι μπορούν να μετατραπούν από κινήσεις διαμαρτυρίας σε εναλλακτικές προτάσεις εξουσίας.
Το κενό που βρήκε ο Τσίπρας
Στελέχη της ΕΛ.Α.Σ. υποστηρίζουν ότι η άνοδος του κόμματος δεν οφείλεται μόνο στη δυναμική του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα.
Οφείλεται κυρίως στο πολιτικό κενό που έχει δημιουργηθεί στον χώρο της αντιπολίτευσης.
Η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να μετατραπεί σε πειστικό αντίπαλο της κυβέρνησης, η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ και η αδυναμία συγκρότησης ενιαίου αντιπολιτευτικού μετώπου δημιούργησαν έναν πολιτικό χώρο που περίμενε να καλυφθεί.
Η ΕΛ.Α.Σ. εμφανίζεται σήμερα ως ο βασικός διεκδικητής αυτού του χώρου.
Το μεγάλο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ
Οι μεγαλύτεροι κραδασμοί καταγράφονται στη Χαριλάου Τρικούπη.
Για μήνες το ΠΑΣΟΚ θεωρούσε ότι η φυσική φθορά της κυβέρνησης θα το οδηγούσε σταδιακά στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Η είσοδος του Αλέξη Τσίπρα άλλαξε τα δεδομένα.
Οι δημοσκοπήσεις που φέρνουν την ΕΛ.Α.Σ. μπροστά από το ΠΑΣΟΚ δημιουργούν κλίμα εσωτερικής πίεσης.
Παράλληλα, επανέρχονται στην επιφάνεια στρατηγικές διαφωνίες που προϋπήρχαν αλλά καλύπτονταν από την προοπτική ανόδου του κόμματος.
Οι δημόσιες διαφοροποιήσεις κορυφαίων στελεχών δεν θεωρούνται πλέον μεμονωμένα περιστατικά.
Αντιθέτως, πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι αντανακλούν διαφορετικές αντιλήψεις για το μέλλον της παράταξης.
Η Καρυστιανού και το όριο της διαμαρτυρίας
Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού παραμένει πολιτικά ενδιαφέρουσα.
Ωστόσο, η μετάβαση από τον ρόλο του κοινωνικού συμβόλου στον ρόλο του πολιτικού αρχηγού αποδεικνύεται δύσκολη.
Οι πολιτικοί αντίπαλοί της υποστηρίζουν ότι το κόμμα της δεν έχει ακόμη παρουσιάσει ολοκληρωμένο πρόγραμμα, σαφή στελεχιακή δομή και συνεκτική πρόταση διακυβέρνησης.
Παράλληλα, ορισμένες δημόσιες τοποθετήσεις της έχουν προκαλέσει αντιδράσεις σε τμήματα του προοδευτικού ακροατηρίου, περιορίζοντας την ικανότητά της να διευρύνει την επιρροή της.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το φαινόμενο Καρυστιανού έχει τελειώσει.
Σημαίνει όμως ότι η πολιτική αγορά αρχίζει να αντιμετωπίζει το κόμμα της με πιο συμβατικούς εκλογικούς όρους και όχι ως έκτακτο κοινωνικό γεγονός.
Ένα νέο δίπολο διαμορφώνεται
Το πιο σημαντικό στοιχείο των τελευταίων εβδομάδων είναι ότι η πολιτική συζήτηση μετατοπίζεται.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η αντιπαράθεση δεν αφορά μόνο τη Νέα Δημοκρατία και τους παραδοσιακούς αντιπάλους της.
Η άνοδος της ΕΛ.Α.Σ. δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ένα νέο πολιτικό δίπολο.
Από τη μία ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Από την άλλη ο Αλέξης Τσίπρας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εκλογικές ισορροπίες έχουν ήδη κριθεί.
Σημαίνει όμως ότι η επιστροφή του πρώην πρωθυπουργού έχει ήδη αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται ο πολιτικός ανταγωνισμός.
Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός των τελευταίων μηνών.
Η ουσία των εξελίξεων
Η πολιτική επιτυχία του Αλέξη Τσίπρα δεν οφείλεται μόνο στη δική του επανεμφάνιση.
Οφείλεται κυρίως στην αδυναμία των υπόλοιπων δυνάμεων της αντιπολίτευσης να καλύψουν το κενό που δημιουργήθηκε απέναντι στην κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας.
Αν η τάση αυτή συνεχιστεί, το ερώτημα των επόμενων μηνών δεν θα είναι αν η ΕΛ.Α.Σ. θα εδραιωθεί.
Θα είναι αν μπορεί να μετατρέψει τη δημοσκοπική δυναμική σε πραγματική προοπτική εξουσίας και να αναδιαμορφώσει συνολικά τον πολιτικό χάρτη της χώρας.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου