Πόσο “κρίσιμα” είναι τα ρωσικά συστήματα για την ελληνική άμυνα;

<img height="386" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2022/03/25-3-04-053-780x470.jpg" width="758" /> <br />Από <b>Σάββας Δ. Βλάσσης</b><br />Στις 4 Μαρτίου, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ (Αντώνης Σρόιτερ) απάντησε σε ερώτηση για το αν επικρατεί προβληματισμός στην στρατιωτική ηγεσία για την μελλοντική υποστήριξη των ρωσικής προελεύσεως οπλικών συστημάτων σε ελληνική υπηρεσία: “Αποτελούν επιλογές άλλων δεκαετιών, περασμένων δεκαετιών. Η χώρα δεν προτίθεται να αγοράσει κανένα αμυντικό σύστημα από τη Ρωσία. Θα διαχειριστούμε την πραγματικότητα όσο καλύτερα μπορούμε. Δεν είναι όμως αμυντικά συστήματα τα οποία είναι κρίσιμα για την εθνική άμυνα”.<br /><br />Το κατά πόσο είναι “κρίσιμα” για την εθνική άμυνα, δηλαδή για το αξιόμαχο των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, είναι σε κάθε περίπτωση σχετικό. Για πολιτικούς λόγους, ο πρωθυπουργός προτίμησε να υποβαθμίσει το ζήτημα, που όμως έχει μια αρκετά σημαντική διάσταση ως προς την επίδραση που μπορούν να έχουν στην ελληνική άμυνα τα μείζονα οπλικά συστήματα ρωσικής προελεύσεως.<br /><br />Η επίδραση όμως κάθε οπλικού συστήματος, στηρίζεται πάντα σε δύο παράγοντες. Στον δείκτη επιχειρησιακής διαθεσιμότητος και στο τεχνολογικό επίπεδο – επιδόσεις. Πρόκειται για δύο μεταβλητούς παράγοντες. Όπως είναι αυτονόητο, εάν τα οπλικά συστήματα υποστηρίζονται κανονικά, τότε είναι μια μετρήσιμη κι όχι θεωρητική δύναμη στον συσχετισμό ισχύος. Εάν είναι παλαιάς τεχνολογίας, επίσης έχουν μια συμβολική παρουσία και η απόδοσή τους μπορεί να είναι περιορισμένη, στην περίπτωση όμως που έχουν υποβληθεί σε κάποιο πρόγραμμα αναβαθμίσεως, σίγουρα έχουν να προσφέρουν.<br /><br />Τους δείκτες επιχειρησιακής διαθεσιμότητος μειζόνων οπλικών συστημάτων όπως τα αντιαεροπορικά S-300PMU1, TOR-M1 και OSA-AK, γνωρίζει η στρατιωτική ηγεσία. Επειδή αυτή η ενημέρωση είναι βέβαιο ότι έχει μεταβιβασθεί στον πρωθυπουργό, η παραπάνω τοποθέτησή του, παραπέμπει σε αρνητικούς δείκτες. Ωστόσο, επειδή η απάντηση που έδωσε ο πρωθυπουργός πρέπει να αξιολογείται κατά βάση ως πολιτική, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η κατάσταση βρίσκεται κάπου στην μέση.<br /><br />Το βέβαιο όμως είναι, ότι ενώ οι επιχειρησιακοί χρήστες έχουν μελετήσει κι έχουν εισηγηθεί όλα αυτά τα χρόνια προγράμματα για εκσυγχρονισμό αυτών των συστημάτων, δεν έχει ανακοινωθεί επισήμως κάτι συγκεκριμένο. Καθώς προτάσεις αναβαθμίσεως μπορούσαν να αναζητηθούν και σε συμμαχικές χώρες, όπως επί παραδείγματι για τα συστήματα OSA-AK πρόταση από την Πολωνία, είναι αυτονόητο ότι η αδράνεια επήλθε ως αποτέλεσμα των μειωμένων επενδύσεων στις Ένοπλες Δυνάμεις επί σειρά ετών.<br /><br />Η σύρραξη στην Ουκρανία, αλλά και οι προηγούμενες στο πρόσφατο παρελθόν, έχουν δείξει ότι παλαιά συστήματα ρωσικής προελεύσεως, εξακολουθούν να είναι επικίνδυνα. Στις 7 Μαρτίου, οι Ουκρανοί υποστήριξαν ότι ένα μαχητικό υψηλών επιδόσεων Su-30SM καταρρίφθηκε από σύστημα OSA-AKM, χωρίς όμως να έχουν υπάρξει επιβεβαιωτικά στοιχεία. Ακόμη και αν δεν ευσταθεί η είδηση, το TOR-M1 του Ελληνικού Στρατού έχει αυξημένες ικανότητες ενώ από κάθε άποψη και το παλαιότερο OSA-AK μπορεί να αντιμετωπίσει εναέριους στόχους χαμηλοτέρων επιδόσεων, όπως ελικόπτερα ή UAV. Το τελευταίο, απεδείχθη και στην πρόσφατη αναμέτρηση των Αρμενίων με τους Αζέρους.<br /><br />Επομένως, τα ρωσικής προελεύσεως οπλικά συστήματα, μπορούν να αποδώσουν ικανοποιητικώς και θα είχαν ακόμη μεγαλύτερες ικανότητες εφόσον είχαν υποβληθεί σε κάποια προγράμματα εκσυγχρονισμού τα προηγούμενα έτη. Εάν είχε συμβεί αυτό, δεν θα αποτελούσε σήμερα ιδιαιτέρως επιτακτική ανάγκη η αντικατάστασή τους, όπως υπονόησε ο πρωθυπουργός, απαιτώντας όμως μια διόλου ευκαταφρόνητη αφιέρωση χρημάτων για την προμήθεια αντικαταστατών.<div><br /></div><div><a href="https://doureios.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πόσο “κρίσιμα” είναι τα ρωσικά συστήματα για την ελληνική άμυνα;

  Από Σάββας Δ. Βλάσσης Στις 4 Μαρτίου, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ (Αντώνη...

Διαβάστε την συνέχεια

Χρησμός Μητσοτάκη για εκλογές. Ο πολιτικός χρόνος πυκνώνει.

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEgv4zunmA3V7Hru6aM8R4n7mf0rEmSiCdTnTTA-YEaNBWSbIwL_mIhcu-q0X0ctqcJIyO--_ozHiGuupB14FyGwkWJWDj75JEa__dn4CJ9sb7KaXRs_JSWMVor9UAio7vRQjNX10w1IfwB-Nkj3QRrSRIm-URKbrYGtx9XXeY6pc_D3w06vSAGbEOeY=s350"><img border="0" height="387" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEgv4zunmA3V7Hru6aM8R4n7mf0rEmSiCdTnTTA-YEaNBWSbIwL_mIhcu-q0X0ctqcJIyO--_ozHiGuupB14FyGwkWJWDj75JEa__dn4CJ9sb7KaXRs_JSWMVor9UAio7vRQjNX10w1IfwB-Nkj3QRrSRIm-URKbrYGtx9XXeY6pc_D3w06vSAGbEOeY=w739-h387" width="739" /></a><br /><br /><b>Μανώλης Κοττάκης </b><br />ΕΚΤΟΣ από τόν Πρόεδρο Ζελένσκυ ο οποίος καλείται στίς αμέσως προσεχείς μέρες νά λάβει δραματικές αποφάσεις καί νά απαντήσει στά τελεσίγραφα τού Βλαντιμήρ Πούτιν, σέ κρίσιμο σταυροδρόμι αποφάσεων βρίσκεται γιά πρώτη φορά κατά τή διάρκεια τής τριετούς θητείας του στήν διακυβέρνηση τής χώρας καί ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. <div><br /></div><div>Αίφνης χθές, γιά πρώτη φορά, ο πρόεδρος τής Νέας Δημοκρατίας τόνισε στά μέλη τού υπουργικού συμβουλίου κατά τή διάρκεια τής συνεδρίασής του ότι ο πολιτικός χρόνος πυκνώνει. Αίφνης, επίσης, άρχισαν οι διαρροές γιά φερόμενα ευρήματα μυστικών δημοσκοπήσεων από τά οποία προκύπτει άνοδος μετά από πολύ καιρό τών ποσοστών τής Νέας Δημοκρατίας αλλά καί τού ρωσσόφιλου κόμματος τού Κυριάκου Βελόπουλου. Αίφνης επίσης επανήλθαν στό προσκήνιο οι διαρροές γιά τήν αλλαγή τού εκλογικού νόμου, καθώς αυτός πού εκπόνησε ο υπουργός επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης δυσκολεύει πολύ σέ δύσκολους καιρούς τήν αυτοδυναμία τής Νέας Δημοκρατίας. Τί χρείαν άλλων μαρτύρων έχουμε λοιπόν γιά νά καταλήξουμε στό συμπέρασμα, ότι είναι πολύ πιθανό αμέσως μετά τό Πάσχα νά οδηγηθούμε σέ πρόωρες εκλογές ένα χρόνο πρίν από τήν τυπική λήξη τής συνταγματικής θητείας τής Κυβέρνησης;<br /><br />Όλοι οι έκτακτοι λόγοι πού θά μπορούσε νά ονειρευτεί ένας πρωθυπουργός προκειμένου νά δικαιολογήσει μία έκτακτη προσφυγή στή λαϊκή ετυμηγορία συντρέχουν: πόλεμος, ενεργειακή κρίση, επισιτιστική κρίση, πανδημία. Τό θεωρητικό ερώτημα πού προκύπτει μέ αφορμή τόν προβληματισμό πού αναπτύσσεται είναι τό εξής: μπορεί κανείς νά αποφασίσει εκλογές όταν ο ορίζοντας είναι θολός καί συννεφιασμένος, καί δέν υπάρχουν επαρκή δεδομένα γιά νά προβλέψει ποιά γεγονότα θά μεσολαβήσουν από τήν κήρυξη τών εκλογών έως τήν συγκρότηση τής νέας κυβέρνησης; Ασφαλώς καί θά πρόκειται γιά προεκλογική εκστρατεία μέσα στήν ομίχλη! Στήν ομίχλη τής απλής αναλογικής, γιά νά μήν ξεχνιόμαστε.<br /><br />Ένα άλλο ερώτημα επίσης πού τίθεται είναι ποιό θά είναι τό διακύβευμα τής εκλογής. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι μέ φόντο τόν πόλεμο τό ερώτημα πού ανήκει η Ελλάς είναι τό ιδεώδες γιά τήν Νέα Δημοκρατία. Όπως επίσης καί τό δίλημμα, σταθερότητα ή περιπέτεια. Δύο σκέψεις εδώ: καί άν η έκβαση τού πολέμου, οι συνθήκες στήν αγορά όπου αυτή τή στιγμή υπάρχει στάση εμπορίου οι ελλείψεις τροφίμων καί η παγκόσμια επισιτιστική κρίση σέ συνδυασμό μέ τήν εκτίναξη τών τιμών τής ενέργειας αλλάξουν τή σκέψη τών Ελλήνων καί από κεί πού ήθελαν μονοκομματικές κυβερνήσεις τώρα θελήσουν πολυκομματικές κυβερνήσεις συνεργασίας, τότε τί γίνεται; Σέ ό,τι αφορά δέ τό ερώτημα πού ανήκει η Ελλάς, τό οποίο κάποιοι έχουν μπεί στόν πειρασμό νά θέσουν στόν ελληνικό λαό οι δημοσκοπήσεις Κάπα Research, interview δείχνουν ότι οι Έλληνες είναι βαθιά διχασμένοι απέναντι σέ αυτό τό ερώτημα, καθώς στόν πόλεμο τής Ουκρανίας πάνω από τούς μισούς ζητούν ουδετερότητα!<br /><br />Εάν ανοίξει προεκλογικά συζήτηση καί χωριστούμε σέ ρωσσόφιλους καί ουκρανόφιλους, Δυτικούς καί Ανατολικούς, άς μήν υπάρχει αμφιβολία: θά αυξηθεί η συσπείρωση τής Νέας Δημοκρατίας, αλλά θά αυξηθεί καί η συσπείρωση τού ΣΥΡΙΖΑ μέ ό,τι αυτό σημαίνει στίς πρώτες κάλπες τής απλής αναλογικής. Από τήν άλλη όμως στά επιχειρήματα αυτά γιά τόν συννεφιασμένο ορίζοντα τού 2022 ο Πρωθυπουργός προκειμένου νά αποφασίσει πότε θά προχωρήσει σέ πρόωρες εκλογές μπορεί νά προτάξει τό εξής επιχείρημα: όπως φαίνεται, τόσο τό 2022 όσο καί τά επόμενα χρόνια ο ορίζοντας δέν θά είναι ποτέ καθαρός. Τό ξέφωτο πού ονειρεύονται πολλοί δέν θά υπάρξει ποτέ, καθώς ζούμε πλέον σέ έναν κόσμο αβέβαιο. Μόλις έληξε η πανδημία, ήρθε ο πόλεμος! Τό περίμενε κανείς; Ένας ακόμη λόγος γιά νά επισπεύσει τίς αποφάσεις του ο κύριος Μητσοτάκης είναι η επισιτιστική κρίση.</div><div><br />Είναι πολύ πιθανόν από τόν Σεπτέμβριο καί μετά, ίσως ίσως ακόμη καί μέσα στό καλοκαίρι, οι Έλληνες όπως καί υπόλοιποι Ευρωπαίοι νά αναζητούν στά ράφια τών σούπερ μάρκετ αγαθά πρώτης ανάγκης όπως τό ψωμί η τά ζυμαρικά, καί είτε νά είναι πανάκριβα είτε νά παρατηρείται έλλειψή τους. Ποιός πρωθυπουργός θά ήθελε νά κάνει εκλογές μέσα σέ τέτοιες συνθήκες; Όπου φύγει, φύγει. Φυγή πρός τά εμπρός, εννοείται. Καί αυτό σημαίνει εκλογές τό συντομώτερο πρίν έρθει ο Αρμαγεδδών. </div><div><br /></div><div>Υπό αυτές τίς περιστάσεις ίσως οι εκλογές νά είναι μία κάποια λύσις. Ειδικά όταν τό εκλογικό σώμα λέγεται ότι συσπειρώνεται γύρω από τίς κυβερνήσεις όταν αυτές προχωρούν σέ εκλογές σέ συνθήκες κρίσης. Καί αυτός όμως είναι ένας κανόνας πού χρειάζεται επιβεβαίωση στίς τελευταίες πολιτικές καί κοινωνικές συνθήκες πού ζούμε. Σέ κάθε περίπτωση εφ όσον ο Πρωθυπουργός τό αποφασίσει, αυτές θά είναι οι πιό αβέβαιες εκλογές πού έχουμε ζήσει ποτέ, καθώς ουδείς μπορεί νά προβλέψει πώς θά συμπεριφερθεί τό εκλογικό σώμα σέ αυτή τή νέα κατάσταση καί τί γεγονότα μικρά ή μεγάλα θά μεσολαβήσουν καί θά επηρεάσουν τούς συσχετισμούς από τίς εκλογές μέ απλή αναλογική έως τίς δεύτερες εκλογές μέ ενισχυμένη αναλογική. Επισημαίνεται ότι ο μίνιμουμ χρόνος πού θά μεσολαβήσει μεταξύ τής πρώτης καί τής δεύτερης κάλπης ανέρχεται σέ 67 ολόκληρες μέρες. Ολόκληρος πολιτικός αιών δηλαδή.<br /><br /></div><div><a href="https://www.estianews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Χρησμός Μητσοτάκη για εκλογές. Ο πολιτικός χρόνος πυκνώνει.

Μανώλης Κοττάκης ΕΚΤΟΣ από τόν Πρόεδρο Ζελένσκυ ο οποίος καλείται στίς αμέσως προσεχείς μέρες νά λάβει δραματικές αποφάσεις καί νά απαντήσει...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι γεωστρατηγικοί στόχοι στην Ουκρανία και ο ελληνικός παραλογισμός.

<a href="https://imageio.forbes.com/specials-images/imageserve/61e81a303b74c444ac49c5e3/20220118-Forbes-NATOExpansion/960x0.jpg?fit=bounds&format=jpg&width=960"><img border="0" height="505" src="https://imageio.forbes.com/specials-images/imageserve/61e81a303b74c444ac49c5e3/20220118-Forbes-NATOExpansion/960x0.jpg?fit=bounds&format=jpg&width=960" width="748" /></a><div><br /></div><div>Του<b> Νίκου Ιγγλέση</b><br />Η ρωσική εισβολή, στις 24-2-22, στην Ουκρανία προκάλεσε ένα παγκόσμιο σοκ, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες και ιδιαίτερα η ελληνική, λόγω εγγύτητας, διχάστηκαν σε φιλονατοϊκούς και φιλορώσους. Η προπαγάνδα και τα fake news οργιάζουν, ιδίως από την πλευρά των Δυτικών και επιχειρούν να επηρεάσουν το συναίσθημα παρά τη λογική των ανθρώπων. Σ’ έναν πόλεμο πρώτη πεθαίνει η αλήθεια! Δημοσιογράφοι και κάθε είδους ειδικοί καθημερινά αναλύουν το θέμα χωρίς, πολλοί, να κατανοούν τι πραγματικά συμβαίνει και γιατί αυτό συμβαίνει.</div><div><br />Ουδείς αγαπάει τον πόλεμο γιατί αφήνει πίσω του νεκρούς, τραυματίες, ακρωτηριασμένους, καταστρέφει τα σπίτια, το βιός των ανθρώπων και τις υποδομές της χώρας ενώ στους επιζώντες αφήνει ανεξίτηλα ψυχολογικά τραύματα. Ο πόλεμος όμως κυριαρχεί στις ανθρώπινες κοινωνίες από την προϊστορική εποχή. «Ο πόλεμος είναι πατέρας των πάντων και ο βασιλεύς των πάντων και μερικούς τους έκανε θεούς, άλλους ανθρώπους, μερικούς τους έκανε δούλους, άλλους ελεύθερους». Ηράκλειτος.<br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία εμφανίζεται ως ένας πόλεμος του καλού ενάντια στο κακό, ως σύγκρουση του δίκαιου με το άδικο. Μια μανιχαϊστική αντίληψη επιχειρεί να ερμηνεύσει τα γεγονότα. Είναι όμως έτσι ή τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα; Καταγράφουμε, εν συντομία, μερικά μόνο στοιχεία για να ερμηνεύσουμε γιατί ξέσπασε αυτός ο πόλεμος και ποιοι είναι οι στόχοι όσων εμπλέκονται σ’ αυτόν.</div><div><br />Η Ρωσία με την εισβολή επιδιώκει δύο στόχους:<br />1ον. Να αποτρέψει την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και την εν συνεχεία εγκατάσταση σ’ αυτήν επιθετικών-πυραυλικών όπλων της Συμμαχίας, που θα έχουν μέσα στο βεληνεκές τους τα διοικητικά, στρατιωτικά και βιομηχανικά κέντρα της ρωσικής ενδοχώρας. Βέβαια το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει και με τις Βαλτικές Χώρες (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία) που όμως έχουν ήδη ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.<br />2ον. Να ενσωματώσει τους ρωσικούς πληθυσμούς, που μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και τη δημιουργία 15 ανεξάρτητων κρατών, βρέθηκαν εκτός των συνόρων της μητέρας πατρίδας (βλέπε διάγγελμα Β. Πούτιν την ημέρα της εισβολής). Για τη Ρωσία η ήττα και η αδικία που υπέστη το 1991 πρέπει, έστω και εν μέρει, να ανατραπούν.<br />Με βάση τα ανωτέρω η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία μπορεί να χαρακτηριστεί ως προληπτικός και ταυτόχρονα ως εθνικοαπελευθερωτικός πόλεμος.</div><div><br />Η Μόσχα θεωρεί τους Ουκρανούς αδελφό σλαβικό λαό (όχι διαφορετικό έθνος). Εξάλλου η Ουκρανία ήταν ανέκαθεν τμήμα της Τσαρικής Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια της Σοβιετικής Ένωσης. Κάποια τμήματά της, στα βορειοδυτικά, ανήκαν σε παλαιότερους καιρούς στους Πολωνούς, στους Λιθουανούς και στην Αυστροουγγαρία. Ανεξάρτητο κράτος έγινε για πρώτη φορά το 1991 και στη συνέχεια επιχείρησε να δημιουργήσει ενιαία εθνική ουκρανική συνείδηση (π.χ. με απαγόρευση χρήσης της ρωσικής γλώσσας).</div><div><br />Η Ουκρανία είναι η μεγαλύτερη σε έκταση, μετά τη Ρωσία, χώρα της Ευρώπης (603.000 τ.χ.) με περίπου 44 εκατομμύρια κατοίκους. Μεγάλο τμήμα αυτού του πληθυσμού, στα ανατολικά και νότια, είναι Ρώσοι και όχι απλώς Ρωσόφωνοι. Η Ουκρανία αποτελεί σημαντικό γεωοικονομικό μέγεθος. Διαθέτει τη μεγαλύτερη καλλιεργήσιμη γη στην Ευρώπη. Κατέχει την 1η θέση παγκοσμίως στην εξαγωγή ηλιελαίου, την 4η θέση στις εξαγωγές καλαμποκιού και κριθαριού, την 8η θέση στην εξαγωγή σιταριού, ενώ είναι ο 4ος μεγαλύτερος παραγωγός πατάτας και ο 5ος μεγαλύτερος παραγωγός σίκαλης στον κόσμο.</div><div><br />Επίσης η Ουκρανία διαθέτει αξιόλογη βιομηχανία και πλούσια μεταλλεύματα. Κατέχει την 3η θέση παγκοσμίως στις εξαγωγές σιδήρου, την 4η θέση στις εξαγωγές αργίλου και τιτανίου, την 8η θέση στις εξαγωγές μεταλλευμάτων και συμπυκνωμάτων, τη 10η θέση παγκοσμίως στην παραγωγή χάλυβα και την 1η θέση στην Ευρώπη στην παραγωγή αμμωνίας. Διαθέτει ακόμη κοιτάσματα σχιστόλιθου ικανά να παράγουν σχιστολιθικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο, όπως αυτό που εξάγουν σήμερα οι ΗΠΑ στην Ευρώπη. Τέλος, διαθέτει βιομηχανία για παραγωγή στροβίλων πυρηνικών εργοστασίων (4ος μεγαλύτερος εξαγωγέας), ντιζελοκινητήρων και σημαντική αμυντική βιομηχανία που συνεργάζεται με την αντίστοιχη τουρκική σε διάφορους τομείς.</div><div><br />Ο πρώην Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ Ζ. Μπρζεζίνσκι, είχε πει: «Η Ρωσία με την Ουκρανία είναι μια αυτοκρατορία, χωρίς την Ουκρανία είναι ένα φυσιολογικό κράτος».</div><div><br />Οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ επιδιώκουν:<br />Να μην ενσωματωθεί η Ουκρανία στη Ρωσία ή να μην περιέλθει στη ρωσική σφαίρα επιρροής. Για το σκοπό αυτό ενθάρρυναν την ένταξή της στο ΝΑΤΟ (σχετική πρόβλεψη υπάρχει στο ουκρανικό Σύνταγμα) και στη συνέχεια στην ΕΕ, όπως έγινε με όλες τις άλλες ανατολικοευρωπαϊκές και βαλτικές χώρες. Ο τωρινός πόλεμος έχει ξεκινήσει από το 2014 όταν ανατράπηκε με πραξικόπημα η τότε φιλορωσική κυβέρνηση στο Κίεβο και σε απάντηση η Ρωσία ενσωμάτωσε την Κριμαία και ενθάρρυνε τις ανατολικές επαρχίες του Ντονέτσκ και του Λουχάντς να αυτοανακηρυχθούν ανεξάρτητες δημοκρατίες.</div><div><br />Η Ρωσία με οχτώ χρόνια καθυστέρηση κάνει σήμερα αυτό που θα έπρεπε να είχε κάνει το 2014, όταν οι συνθήκες ήταν πολύ πιο ευνοϊκές γι’ αυτήν. Ο ουκρανικός στρατός ήταν πολύ πιο αδύναμος και τα φιλορωσικά αισθήματα μεγάλου μέρους του πληθυσμού πιο έντονα. Ο Β. Πούτιν πίστεψε ότι ελέγχοντας την Κριμαία και τις δύο αποσχισθείσες δημοκρατίες θα ασκούσε πλήρη γεωπολιτικό έλεγχο σ’ όλη την Ουκρανία. Έκανε λάθος.</div><div><br /></div><div><a href="http://i.cdn.turner.com/cnn/interactive/2014/02/world/ukraine-divided/media/ukraine_map_region_language.jpg"><img border="0" height="360" src="http://i.cdn.turner.com/cnn/interactive/2014/02/world/ukraine-divided/media/ukraine_map_region_language.jpg" width="640" /></a></div><div><br /></div><div>Μετά τη ρωσική εισβολή και την ορθολογική απόφαση να μην εμπλακούν νατοϊκές δυνάμεις στις πολεμικές επιχειρήσεις, γιατί κάτι τέτοιο θα προκαλούσε σύγκρουση των δύο μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων του Πλανήτη, ο στόχος των Δυτικών αναπροσαρμόστηκε. Η Ουκρανία έμεινε μόνη να πολεμήσει τη Ρωσία με όση στρατιωτική βοήθεια μπορούσε να της δοθεί και όση είναι ικανή να αξιοποιήσει. Στόχος να φθείρει για μεγάλο χρονικό διάστημα τη Ρωσία και να της προκαλέσει τις μεγαλύτερες δυνατές απώλειες.</div><div><br />Παράλληλα, πρωτοφανείς πολιτικές και οικονομικές κυρώσεις επιβλήθηκαν στη Ρωσία απ’ όλους τους Δυτικούς (ΗΠΑ, ΕΕ, Καναδάς, Ιαπωνία, Αυστραλία κλπ) με στόχο να γονατίσουν την οικονομία της και να προκαλέσουν εσωτερική κοινωνική αναταραχή. Ένας πόλεμος διεξάγεται σ’ όλα τα επίπεδα. Η Ρωσία είναι στρατιωτική υπερδύναμη αλλά η οικονομία της είναι αδύναμη. Το ρωσικό ΑΕΠ είναι περίπου στο ύψος του ΑΕΠ της Ιταλίας, μιας χώρας που έχει περίπου το 45% του πληθυσμού της Ρωσίας. Η ρωσική οικονομία βασίζεται στη «μονοκαλλιέργεια» της εξόρυξης υδρογονανθράκων, κάποιων πρώτων υλών και στην αμυντική βιομηχανία. Είναι αξιοσημείωτο ότι η υψηλή τεχνολογία που έχει αναπτύξει η ρωσική αμυντική βιομηχανία δε διαχέεται σε άλλους παραγωγικούς κλάδους. Ένα πρόβλημα από τη σοβιετική εποχή.</div><div><br />Οι κυρώσεις θα δημιουργήσουν μεσοπρόθεσμα σημαντικά προβλήματα στη Ρωσία, αλλά, δε θα σταματήσουν τις τωρινές στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία πριν επιτευχθούν οι αντικειμενικοί στόχοι. Οι Ρώσοι δεν μπορούν πλέον να κάνουν πίσω γιατί οποιαδήποτε υποχώρηση θα εκληφθεί, απ’ όλους τους διεθνείς παίκτες, ως αδυναμία. Δεν μπορούν ούτε να διχοτομήσουν την Ουκρανία, γιατί αν μείνει το δυτικό κομμάτι εκτός του ελέγχου τους θα αποτελέσει μόνιμη «χαίνουσα πληγή».<br />Οι Δυτικοί επιδιώκουν να καταστήσουν τη Μόσχα διεθνή παρία και να την αποκλείσουν από το παγκόσμιο πολιτικό, οικονομικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι. Κάτι αρκετά δύσκολο για μια, τόσο μεγάλη και πλούσια σε πρώτες ύλες, χώρα. Η περαιτέρω άνοδος στις τιμές των υδρογονανθράκων, των σιτηρών και των πρώτων υλών δείχνει ότι οι κυρώσεις θα πλήξουν επίσης και την οικονομική ανάπτυξη της Δύσης, μετά την μεγάλη ύφεση που σημειώθηκε λόγω της πανδημίας.</div><div><br />Η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου</div><div><br />Η ρωσική εισβολή αναμφισβήτητα παραβιάζει τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και το Διεθνές Δίκαιο. Μόνο που στο σημερινό κρατο-κεντρικό κόσμο το Διεθνές Δίκαιο εφαρμόζεται a la carte ανάλογα με την ισχύ των εμπλεκομένων. Δεν υπάρχει «διεθνής αστυνομία» που να φροντίζει για την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου, όπως γίνεται στο εσωτερικό ενός κράτους όπου η Αστυνομία επιβάλει την εφαρμογή των νόμων και συλλαμβάνει τους παραβάτες. Οι Μεγάλες Δυνάμεις και άλλα ισχυρά κράτη επικαλούνται το Διεθνές Δίκαιο μόνο αν αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Όταν δεν συμβαίνει αυτό, επικαλούνται διάφορους λόγους για να το παραβιάσουν.</div><div><br />Το ΝΑΤΟ διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία, βομβάρδισε τη Σερβία και απέσπασε το Κοσσυφοπέδιο απ’ αυτήν για ανθρωπιστικούς λόγους. Οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους εισέβαλαν στο Αφγανιστάν για να εξαλείψουν την τρομοκρατία, στο Ιράκ γιατί δήθεν διέθετε τα όπλα μαζικής καταστροφής. Επίσης αναμίχθηκαν στη Συρία και τη Λιβύη για να επιβάλλουν το δυτικό πρότυπο δημοκρατίας. Το 1974 η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο για να προστατεύσει την τουρκοκυπριακή μειονότητα. Σήμερα η Ρωσία εισβάλλει στην Ουκρανία για να προστατεύσει τους ομοεθνείς της από νεοναζιστικές οργανώσεις.</div><div><br /></div><div> Θυμίζουμε ότι παλαιότερα, ως Σοβιετική Ένωση, είχε εισβάλλει στην Ουγγαρία και την Τσεχοσλοβακία στο όνομα της υπεράσπισης του Σοσιαλισμού. Πίσω απ’ όλα αυτά, πάντα βρίσκονται τα συμφέροντα της ισχυρότερης κρατικής οντότητας που εφαρμόζει το Διεθνές Δίκαιο ανάλογα με τη στρατιωτική, ναυτική και αεροπορική ισχύ της. Αυτά για τους κάθε είδους αιθεροβάμονες.</div><div><br />Η ελληνική κυβέρνηση καταδίκασε τη ρωσική εισβολή, συντάχθηκε με τους συμμάχους της στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ επιβάλλοντας τις κοινές κυρώσεις και απέστειλε στην Ουκρανία ανθρωπιστική, αλλά και στρατιωτική (συμβολική) βοήθεια. Η τελευταία, παρ’ ότι δε θα προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό στους Ουκρανούς, πλήττει μεσοπρόθεσμα τις σχέσεις της χώρας μας με μια Μεγάλη Δύναμη. Κάτι καθόλου σοφό. Η Ελλάδα εμφανιζόμενη ως δεδομένη και πιστή στις επιλογές της Δύσης δεν πρόκειται να κερδίσει τίποτα. Θα καταγράψει μάλιστα «παράπλευρες απώλειες» αφού τα παλαιότερα ρωσικά οπλικά συστήματα που διαθέτει και χρησιμοποιεί σε λίγο δε θα έχουν ανταλλακτικά. Η Τουρκία αντίθετα, παρ’ ότι μέλος του ΝΑΤΟ, καταδίκασε μεν τη ρωσική εισβολή, αλλά, δεν επέβαλλε κυρώσεις (όπως είχε κάνει και το 2014) και παρουσιάζεται ως μεσολαβητής μεταξύ των αντιμαχόμενων. Προσώρας αναβαθμίζει το γεωπολιτικό αποτύπωμά της και προς τη Δύση και προς τη Ρωσία.</div><div><br />Η κυβέρνηση και το κυρίαρχο ελληνικό πολιτικό σύστημα εξαρτημένοι και ετερο-προσδιορισμένοι δε διαθέτουν εθνοκεντρική υψηλή στρατηγική. Αλήθεια, υπάρχουν αφελείς που να πιστεύουν ότι οι Δυτικοί μετά τη λήξη του πολέμου στην Ουκρανία θα ζητήσουν από την Τουρκία να συμμορφωθεί με το Διεθνές Δίκαιο και αν δεν το πράξει θα της επιβάλλουν κυρώσεις; Δεν κατανοούν ότι δεν υπάρχει ευγνωμοσύνη στις διεθνείς σχέσεις, παρά μόνο συμφέροντα;</div><div><br />Αν παρατηρήσει κανείς ποιοι είναι αυτοί που σήμερα από τα μέσα ενημέρωσης κραυγάζουν « Είμαστε όλοι Ουκρανοί» θα διαπιστώσει ότι, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, είναι όσοι στήριξαν το «Σχέδιο Ανάν» το 2004, όσοι υποστηρίζουν την κατευναστική πολιτική απέναντι στην Τουρκία, όσοι αποδέχτηκαν τα μνημόνια, όσοι δεν αμφισβήτησαν το ευρώ, όσοι είδαν τη Συμφωνία των Πρεσπών ως πρόσφορη λύση, όσοι βλέπουν μόνο ανθρωπιστικά την πληθυσμιακή αλλοίωση της πατρίδας μας από τους λαθρομετανάστες. Είναι, δηλαδή, οι κάθε είδους εθνομηδενιστές, οπαδοί της παγκοσμιοποίησης.</div><div><br />Ο πόλεμος σήμερα στην Ουκρανία γίνεται για να καθοριστεί σε ποιο μπλοκ δυνάμεων θα υπαχθεί η χώρα. Θα είναι αυτό της παγκοσμιοποίησης, που εκπροσωπεί η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, ή αυτό της εθνοκεντρικής Ρωσίας. Η θερμή σύγκρουση υπερβαίνει τη χώρα, που υφίσταται μόνο τις τραγικές συνέπειες και φέρνει σε αντιπαράθεση δύο διαφορετικές ιδεολογικές – πολιτισμικές θεωρήσεις: Παγκοσμιοποίηση ή έθνος-κράτος. Γι’ αυτό ακριβώς η σύγκρουση είναι σφοδρότατη σε πολιτικό, διπλωματικό, οικονομικό, στρατιωτικό και επικοινωνιακό επίπεδο. Δεν απαιτείται να είμαστε ούτε φιλονατοϊκοί, ούτε φιλορώσοι, αλλά, να αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει στον κόσμο, πώς ενεργούν διαχρονικά οι Μεγάλες Δυνάμεις και ποιό είναι σε τελική ανάλυση το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας.<br /><br /></div><div><a href="http://ellinikiantistasi.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Οι γεωστρατηγικοί στόχοι στην Ουκρανία και ο ελληνικός παραλογισμός.

Του Νίκου Ιγγλέση Η ρωσική εισβολή, στις 24-2-22, στην Ουκρανία προκάλεσε ένα παγκόσμιο σοκ, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες και ιδιαίτερα η ελληνι...

Διαβάστε την συνέχεια

Ασκήσεις ισορροπίας από το Πεκίνο... Που ξαφνικά έγινε λαλίστατο.

<img height="427" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=AP212772688033272.jpg" width="720" /><br /><br /><b>Ηλίας Τασόπουλος</b><br />Η θέση της Κίνας στην ουκρανική κρίση έχει αναδειχθεί στο διεθνές προσκήνιο ως βασικό ζήτημα. Η απομόνωση της Ρωσίας, που επιχειρεί η Δύση, είναι μάλλον αδύνατη να συμβεί δίχως τη συνδρομή του Πεκίνου, το οποίο είχε μάλλον βρεθεί εγγύτερα της Μόσχας πριν τη ρωσική εισβολή. Ωστόσο, η υπέρογκη αύξηση του κόστους της ενέργειας και η ανθρωπιστική κρίση θέτει νέα δεδομένα για το κινεζικό καθεστώς.<br /><br />Λίγο πριν ξεκινήσει η ρωσική εισβολή, Μόσχα και Πεκίνο είχαν βρεθεί πιο κοντά από ποτέ. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είχε επισκεφθεί τον ομόλογο Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπινγκ με την αφορμή των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου και είχαν συνυπογράψει ένα κοινό κείμενο αρχών, που στρεφόταν ουσιαστικά εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, κατηγορώντας την Ουάσιγκτον για επιθετικές ενέργειες.<br /><br />Το κινέζικο καθεστώς κατανοούσε πλήρως τις ρωσικές ανησυχίες για την ανατολική Ευρώπη και χαρακτήριζε επιθετικές τις κινήσεις της Ουάσιγκτον στην περιοχή.<br /><br />Σύμφωνα με τους New York Times, εκεί ο Πούτιν ενημέρωσε το κινεζικό καθεστώς για την επικείμενη ρωσική εισβολή, η οποία φαίνεται να καθυστέρησε μέχρι τη λήξη των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, τους οποίους το Πεκίνο ήθελε να εκμεταλλευτεί, για την ανάδειξη του κινεζικού μεγαλείου. Ωστόσο, η Κίνα διέψευσε άμεσα αυτό το σενάριο. Παρά τη σύγκλιση με τις θέσεις της Μόσχας, το Πεκίνο, κατά πάγια αρχή του στις διεθνείς διενέξεις, διατήρησε μία ενδιάμεση στάση<br /><br />Βέβαια, η Κίνα δεν έχει αποκαλέσει τις ρωσικές στρατιωτικές επιχειρήσεις ως εισβολή, ενώ μέχρι και σήμερα φαίνεται να ενστερνίζεται τη ρωσική θεώρηση για το ζήτημα. Οι δηλώσεις του κινέζικου υπουργείου Εξωτερικών, μετά από δύο εβδομάδες πολεμικών επιχειρήσεων, όπου ανέφεραν πως κινήσεις του NATO ώθησαν την ένταση ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία στα άκρα αποδεικνύει του λόγου το αληθές.<br /><br />Παράλληλα, ενώ η ρωσίδα εκπρόσωπος Μαρία Ζαχάροβα έκανε συγκεχυμένες αναφορές της για την επικινδυνότητα των βιολογικών προγραμμάτων της Ουκρανίας, το κινεζικό ΥΠΕΞ ζητούσε εξηγήσεις από τις ΗΠΑ για 26 στρατιωτικά βιολογικά εργαστήρια στο ουκρανικό έδαφος.<br /><br />Ωστόσο, η Κίνα δεν επιλέγει να ταχθεί ανοιχτά στο πλευρό της Ρωσίας, διακινδυνεύοντας να διαταράξει τις σχέσεις της με τα ευρωπαϊκά κράτη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση άλλωστε αποτελεί ένα προορισμό για την κινεζική παραγωγή, όπου το Πεκίνο προσπαθεί να διεισδύσει και να αναπτύξει ευρύτερους δεσμούς, παρά την αντίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Πάντως, προς το παρών ο Σι Τζινπίνγκ, αρνήθηκε να δεσμευθεί στις εκκλήσεις του Βερολίνου και του Παρισιού για παρέμβαση στη διπλωματική επίλυση της ουκρανικής κρίσης, καλώντας απλώς για κατάπαυση του πυρός.<br /><br />Οι υπέρογκες αυξήσεις στο κόστος της ενέργειας επηρεάζουν άμεσα την Κίνα, καθώς πιέζουν έμμεσα την οικονομία της. Ταυτόχρονα, όσο συνεχίζονται και επεκτείνονται οι ρωσικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία μετά την εισβολή, η ανθρωπιστική κρίση θα κλιμακώνεται, πιέζοντας όποιον βρίσκεται στο πλευρό της Ρωσίας.<br /><br />Κατά πόσο όμως η Κίνα θα οδηγηθεί στην υιοθέτηση μέτρων ή κυρώσεων απέναντι στη Ρωσία είναι βέβαια αμφίβολο, αλλά ακόμα και σε ενδιάμεσες κινήσεις άμεσης εμπλοκής στην ουκρανική κρίση.<div><br /><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ασκήσεις ισορροπίας από το Πεκίνο... Που ξαφνικά έγινε λαλίστατο.

Ηλίας Τασόπουλος Η θέση της Κίνας στην ουκρανική κρίση έχει αναδειχθεί στο διεθνές προσκήνιο ως βασικό ζήτημα. Η απομόνωση της Ρωσίας, που ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Για τον Ερντογάν, η κρίση στην Ουκρανία είναι εξίσου επικίνδυνη όσο και ευκαιρία: Θα ωφεληθεί η Τουρκία από τον πόλεμο;

<img height="431" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2022/03/220310042552_ERDOGAN3792-1024x690.jpg" width="733" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Αν υπάρχει ένας παίκτης που έχει καταλάβει όλο το κέρδος που θα μπορούσε να αποκομίσει από την παγκόσμια αταξία, αυτός είναι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν», γράφει η γαλλική Le Figaro.</span></h3>Του <b>ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ</b><br />Αναμφίβολα, η διεξαγωγή- εκτός απροόπτου- της αυριανής συνάντησης στην Αττάλεια ανάμεσα στους υπουργούς Εξωτερικών της Ρωσίας και της Ουκρανίας, Σεργκέι Λαβρόφ και Ντμίτρο Κουλέμπα, αποτελεί διπλωματική επιτυχία του Τούρκου προέδρου.<br /><br />Αν και είναι ακόμη νωρίς να ειπωθεί, αν αυτή η συνάντηση θα παράξει συγκεκριμένα αποτελέσματα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αντιπροσωπεύει την πρώτη υψηλού επιπέδου επαφή μεταξύ Μόσχας και Κιέβου από την έναρξη της ρωσικής εισβολής, στις 24 Φεβρουαρίου.<br /><br /><div>Ο Τούρκος πρόεδρος, βασιζόμενος στις άριστες σχέσεις με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν και με τον Ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκι, κατάφερε να χαράξει έναν χώρο ανεξάρτητο από το ΝΑΤΟ και από τις κυρώσεις της Ευρώπης και της Αμερικής, για τις διπλωματικές του πρωτοβουλίες. Κατάφερε να πλασαριστεί και στις δύο εμπόλεμες πλευρές ως ο «επιτήδειος ουδέτερος».<br /><br />Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου είπε ότι τις τελευταίες ημέρες ο Ερντογάν είχε 19 τηλεφωνικές επικοινωνίες σε επίπεδο αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων. Μεταξύ αυτών και με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν.<br /><br />Το φαινομενικά παράδοξο είναι ότι, για παράδειγμα, στους εμφυλίους πολέμους στη Συρία και τη Λιβύη, η Τουρκία και η Ρωσία υποστηρίζουν εδώ και χρόνια, αντίπαλες πλευρές, με όπλα, στρατεύματα ή μισθοφόρους.<br /><br />Μετά τη Συρία, τη Λιβύη, τη σύγκρουση Αζερμπαϊτζάν-Αρμενίας, η ρωσο-ουκρανική κρίση αξιοποιείται όμως από τον Ερντογάν ως νέα ευκαιρία. Ειδικά έναντι της Ρωσίας, καθώς παρά τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο Τούρκος πρόεδρος απέφυγε να επιτεθεί κατά του επικεφαλής του Κρεμλίνου. Η Άγκυρα δεν εντάχθηκε στο κύμα κυρώσεων από τις δυτικές χώρες. Ως απόδειξη ενός ισχυρού ομφάλιου λώρου μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας, είναι οι αεροπορικές μεταφορές:<br /><br />Μετά την έναρξη του πολέμου, σχεδόν 40 χώρες απαγόρευσαν τις ρωσικές αεροπορικές εταιρείες από τον εναέριο χώρο τους. Αυτό «διορθώθηκε» από την Τουρκία, η οποία έχει γίνει πλέον η πιο συνδεδεμένη αεροπορική γραμμή εντός και εκτός Ρωσίας, αφού η Turkish Airlines αποφάσισε να αυξήσει τον αριθμό των πτήσεων προς τη Ρωσία και τον αριθμό των διαθέσιμων θέσεων.<br /><br />Ο Τούρκος απόστρατος στρατηγός Αχμέτ Γιαβούζ περιγράφει τη σχέση Ρωσίας –Τουρκίας ως εξής: «Τα συμφέροντα της Τουρκίας και της Ρωσίας δεν συμπίπτουν ποτέ εντελώς. Πρέπει να τα φανταστείτε ως δύο κύκλους που εν μέρει αλληλοκαλύπτονται. Τα κοινά συμφέροντα είναι άλλοτε μεγαλύτερα, άλλοτε μικρότερα».<br /><br />Οικονομικά, η Τουρκία εξαρτάται άλλωστε, από τη Ρωσία. Η Μόσχα είναι σημαντικός προμηθευτής πετρελαίου, φυσικού αερίου και σιτηρών για την Αγκυρα. Η Ρωσία κατασκευάζει επίσης τον πρώτο πυρηνικό σταθμό της Τουρκίας στο Ακούγιου. Να μην ξεχνάμε ακόμη, ότι οι Ρώσοι παραθεριστές είναι –όπως και οι Ουκρανοί– σημαντικός παράγοντας για την τουρκική τουριστική βιομηχανία.<br /><br />Ο Πούτιν πληροφορήθηκε μάλιστα μετά από τηλεφώνημα του Ερντογάν στις 6 Μαρτίου, ότι επετράπη να ταξιδέψουν 30 πλοία που κρατούνταν στην Αζοφική Θάλασσα για να φέρουν σιτηρά στην Τουρκία.<br /><br />Ευκαιρία η κρίση;<br /><br />Για τον Ερντογάν, η κρίση στην Ουκρανία είναι εξίσου επικίνδυνη όσο και ευκαιρία. Η Τουρκία θα υποφέρει οικονομικά από έναν μακροχρόνιο πόλεμο. Προσπαθεί λοιπόν να λειτουργήσει εξισορροπητικά.<br /><br />Η σχέση της Τουρκίας με τη Ρωσία γενικά δεν είναι εύκολη, αλλά φάνηκε να λειτουργεί ακόμα και σε κρίσεις, παρά τα αντικρουόμενα συμφέροντα, που δεν μπαίνουν εμπόδιο, από στρατιωτική άποψη. Παρά το γεγονός ότι είναι χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία, αγόρασε επίσης το ρωσικό σύστημα αεράμυνας S-400, προκαλώντας σκληρές αντιδράσεις μεταξύ των δυτικών συμμάχων της. Ταυτόχρονα, η Τουρκία εξάγει από το 2014 μη επανδρωμένα αεροσκάφη TB2 στην Ουκρανία.<br /><br />Τα τουρκικά drone, αργότερα χρησιμοποιήθηκαν μάλιστα από τον στρατό του Κιέβου στην κρίση του Ντονμπάς τα τελευταία χρόνια, και τα οποία συνεχίζουν να προκαλούν σοβαρές απώλειες στον ρωσικό στρατό ακόμη και αυτές τις μέρες. Τα τουρκικά drones TB2 κατασκευάζονται τώρα απευθείας στην Ουκρανία.<br /><br />Αυτή η στάση έχει εκπλήξει πολλούς στη Δύση. «Ο Ερντογάν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτή την εξέλιξη για να επιστρέψει στο παιχνίδι, και μάλιστα σε μια περίοδο που εθεωρείτο «παρίας» της διεθνούς κοινότητας λόγω της στρατιωτικής εμπλοκής της Τουρκίας στη Λιβύη, τη Συρία, το Ιράκ, αλλά και των συνεχών προκλήσεων και εδαφικών διεκδικήσεων κατά της Ελλάδας και της Κύπρου».<br /><br />Ουδείς μάλιστα στην Ευρώπη σκέφτεται πλέον το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων στην Τουρκία για τις συνεχείς απειλές εναντίον δύο χωρών μελών της ΕΕ, όπως είναι η Ελλάδα και η Κύπρος. Όχι βέβαια ότι στο παρελθόν υπήρχαν καν τέτοιες σκέψεις να γίνουν πράξη! Αλλά τώρα πλέον ελλοχεύει ο κίνδυνος να αντιμετωπίζονται η Ελλάδα και η Κύπρος ακόμη πιο αδιάφορα, όταν θα καταγγέλλουν στις συνόδους κορυφής τις προκλήσεις της Αγκυρας. Προκλήσεις και ανιστόρητες διεκδικήσεις, που δεν πρόκειται φυσικά να σταματήσουν από την Αγκυρα.</div><div><br />Το εσωτερικό διακύβευμα<br /><br />Η αυτοπροβολή του Ερντογάν ως «ειρηνοποιού», έχει βέβαια και εσωτερική του στόχευση, ενόψει και των προεδρικών εκλογών που θα διεξαχθούν στην Τουρκία τον Ιούνιο του 2023.<br /><br />Με την τουρκική οικονομία σε όλο και πιο δεινή θέση, ο Ερντογάν θα κάνει ότι μπορεί για να αποκτήσει ξανά πλεονεκτική θέση, καθώς η αντιπολίτευση έχει πάρει κεφάλι στις δημοσκοπήσεις.<br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος ελπίζει ότι το ξένο κεφάλαιο που εγκαταλείπει τη Ρωσία λόγω της εισβολής, θα εισρεύσει στην Τουρκία. Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν συμβάλει φυσικά στο να αντιμετωπιστούν τα δεινά της τουρκικής λίρας, ο καλπάζων πληθωρισμός.<br /><br />Αλλά η παγκόσμια σύγκρουση μπορεί να είναι αξιοποιηθεί ως ρόπαλο στα χέρια του Ερντογάν για να αναστατώσει άλλες περίπλοκες περιοχές, όπως το Ιράν και η ανατολική Μεσόγειος.</div><div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Για τον Ερντογάν, η κρίση στην Ουκρανία είναι εξίσου επικίνδυνη όσο και ευκαιρία: Θα ωφεληθεί η Τουρκία από τον πόλεμο;

«Αν υπάρχει ένας παίκτης που έχει καταλάβει όλο το κέρδος που θα μπορούσε να αποκομίσει από την παγκόσμια αταξία, αυτός είναι ο Ρετζέπ Ταγίπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ποια Τουρκία; Αυτός είναι ο διαμεσολαβητής-''Σχέδιο Μπένετ'' τελειώνει τον πόλεμο-Ποιες οι προϋποθέσεις.

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2022-03/benett-putin.jpg?itok=IPWWIJ3w" width="768" /><br /><br />Το ταξίδι του Ισραηλινού πρωθυπουργού Ναφτάλι Μπένετ στη Μόσχα το Σάββατο 5 Μαρτίου-Ο ρόλος τη Μοσάντ<br /><br />Ο Ρώσος πολιτικός επιστήμονας και δημοσιογράφος της αντιπολίτευσης Αντρέι Πιοντόφσκι ανακοίνωσε την ύπαρξη ενός συγκεκριμένου «σχεδίου Μπένετ» (βασισμένο στις προτάσεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπένετ) για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία .<br /><br />Ο Ποντιόφκι έγραψε σχετικά στη στήλη του για την ουκρανική ιστοσελίδα Novoye Vremya.<br /><br />Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, η Μόσχα αρνείται να καταλάβει ολόκληρη την Ουκρανία (ταυτόχρονα διατηρεί τις περιοχές Ντόνιετσκ, Λουγκάνσκ και Κριμαία) και η Ουκρανία αρνείται να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, δηλώνοντας την ουδετερότητά της<br /><br />Σημειώνει ότι η Ουκρανία βρίσκεται τώρα αντιμέτωπη με μια πολύ δύσκολη επιλογή - αφενός, η Ρωσία εκβιάζει με την επανέναρξη των ενεργών εχθροπραξιών, αφετέρου, η Δύση «επιδεικνύει κυριολεκτικά την ανικανότητα και την απροθυμία της να υπερασπιστεί την Ουκρανία τουλάχιστον ελάχιστα».<br /><br />Ο Πιοντόφσκι γράφει ότι το σχέδιο του Μπένετ είναι εξαιρετικά δυσάρεστο για την Ουκρανία, αλλά δείχνει ότι, αντιμέτωπος με την αντίσταση, ο Πούτιν αναγκάζεται να εγκαταλείψει τους μέγιστους στόχους του. Δεν θα υπάρξει κατοχή και η Ουκρανία θα διατηρήσει τα υπάρχοντα όρια και την ισχύ της.<br />Εάν υπογραφεί μια τέτοια συμφωνία, η αποστρατιωτικοποίηση θα ισχύει μόνο για το Ντονμπάς και η λέξη αποναζιστικοποιηση δεν θα αναφέρεται πλέον.<br /><br />«Και υπό αυτές τις συνθήκες, η Ουκρανία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πολύ δύσκολη επιλογή - είτε να προχωρήσει σε αυτό το σχέδιο Μπένετ, που είναι δύσκολο για αυτήν, αλλά να σώσει το ουκρανικό κράτος, είτε να συνεχίσει τον αγώνα, χωρίς αεροπορική υποστήριξη», γράφει.<br /><br />Ο Ποντιόφσκι έγραψε αυτή τη στήλη την παραμονή της συνάντησης μεταξύ Λαβρόφ και Κουλέμπα, πιστεύοντας ότι αυτό ακριβώς το σχέδιο θα συζητηθεί στη συνάντηση.<br /><br />Μέχρι στιγμής, ούτε η ουκρανική, ούτε η ρωσική, ούτε η ισραηλινή πλευρά ανακοίνωσαν επίσημα την ύπαρξη του «σχεδίου Μπένετ».<br /><br />Το ταξίδι του Ισραηλινού πρωθυπουργού Ναφτάλι Μπένετ στη Μόσχα το Σάββατο 5 Μαρτίου στη Δύση ονομάστηκε «μυστικό» και παρατηρήθηκε ότι ο αρχηγός του εβραϊκού κράτους πέταξε στη ρωσική πρωτεύουσα με αεροπλάνο της Μοσάντ το Σαμπάτ. Σημαίνει ότι συζητήθηκε κάτι πολύ σημαντικό, αφού παραβιάστηκε ο Shulchan Aruch (εβραϊκός κώδικας).<br /><br />Με τη σειρά της, η υπηρεσία Τύπου του Κρεμλίνου είπε: «Συνεχίστηκε μια διεξοδική ανταλλαγή απόψεων για την κατάσταση σε σχέση με την ειδική στρατιωτική επιχείρηση που διεξήγαγε η Ρωσία για την προστασία του Ντονμπάς, λαμβάνοντας υπόψη τις πιο πρόσφατες επαφές του Ναφτάλι Μπένετ με τους ηγέτες ενός αριθμού κρατών».<br /><br />Ουκρανικά κανάλια Τelegram ανέφεραν πως, «οι ειρηνευτικές διαβουλεύσεις πραγματοποιούνται μέσω των εβραϊκών ελίτ της Ντνίπρο, που μεσολάβησαν στις διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία. Χθες, η Ουκρανία έλαβε σχέδια ειρηνευτικής συμφωνίας, η οποία πρέπει να εγκριθεί στο κοινοβούλιο, μετά την οποία θα συναφθεί εκεχειρία και θα ξεκινήσει η αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων. Η χώρα μας πρέπει να περάσει όλα τα σημεία στη Βουλή μέχρι τη Δευτέρα για να γίνει ο τρίτος γύρος διαπραγματεύσεων».<br /><br />Σίγουρα, ο Πούτιν και ο Μπένετ συζήτησαν το θέμα της «αποναζικοποίησης» ως ένα από τα βασικά. Εξάλλου, σύμφωνα με την εφημερίδα του Τελ Αβίβ Israel National News, το ταξίδι του αρχηγού του Ισραήλ στη Μόσχα συντονίστηκε με την Ουάσιγκτον. Επιπλέον, μετά από συνομιλία με τον VVP, ο Εβραίος πρωθυπουργός τηλεφώνησε στον Ζελένσκι.<br /><br />Μισθωτοί από τον ισραηλινό διαδικτυακό πόρο DEBKAfile, πίσω από τον οποίο σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες βρίσκεται η Μοσάντ, γράφουν ότι ο Μπένετ βρέθηκε σε ρόλο μεσάζοντα όχι μόνο στον δρόμο Πούτιν-Ζελένσκι, αλλά και μεταξύ Μόσχας, Ουάσιγκτον και Ευρώπης για τη μεταπολεμική μοίρα της Ουκρανίας και το σχετικό πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ποια Τουρκία; Αυτός είναι ο διαμεσολαβητής-''Σχέδιο Μπένετ'' τελειώνει τον πόλεμο-Ποιες οι προϋποθέσεις.

Το ταξίδι του Ισραηλινού πρωθυπουργού Ναφτάλι Μπένετ στη Μόσχα το Σάββατο 5 Μαρτίου-Ο ρόλος τη Μοσάντ Ο Ρώσος πολιτικός επιστήμονας και δημο...

Διαβάστε την συνέχεια

Από τί μας γλύτωσε ο Έβρος το Μάρτιο 2020

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/03/erdgoan-evros-slpress.gr_.jpg" width="743" /><br /><br /><b>Λυγερός Σταύρος</b><br />Τώρα που ο Έλληνας πρωθυπουργός ετοιμάζει τις βαλίτσες του για να συναντήσει τον Τούρκο πρόεδρο στην Πόλη, είναι χρήσιμο να θυμηθούμε τι συνέβαινε τέτοιες ημέρες πριν δύο ακριβώς χρόνια. Όταν η Ελλάδα δέχθηκε μία πρωτοφανή υβριδική επίθεση με τουρκικό όπλο επίδοξους παράνομους μετανάστες. Και έχει σημασία αυτή η αναφορά στο Μάρτιο 2020, επειδή έχει να μας διδάξει πολλά για το σήμερα, ειδικά εν όψει της ελληνοτουρκικής συνάντησης κορυφής.<br /><br />Με το εάν έπρεπε ο Μητσοτάκης να έχει πάρει αυτή την πρωτοβουλία είναι ένα άλλο ζήτημα, με το οποίο θα ασχοληθούμε σε επόμενο άρθρο. Μέχρι την πριν από δύο χρόνια οργανωμένη από το τουρκικό κράτος μαζική έφοδο μεταναστών στον Έβρο, η Ελλάδα διολίσθαινε σ’ ένα σχεδόν υπαρξιακό εθνικό αδιέξοδο. Για την ακρίβεια, είχε αφεθεί να εγκλωβισθεί σε μία πληθυσμιακή μηχανική, η οποία αργά αλλά σταθερά διάβρωνε τα θεμέλια του εθνικού κράτους.<br /><br />Η διόγκωση των μεταναστευτικών ροών στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου (κι όχι μόνο) αφενός επιδείνωνε δραματικά τις ήδη πολύ δύσκολες συνθήκες στα εκεί κέντρα φιλοξενίας, αφετέρου πυροδοτούσε ολοένα και πιο έντονες αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών που έβλεπαν την καθημερινότητά τους να ανατρέπεται και μάλιστα κατά τρόπο που με την πάροδο του χρόνου θα γινόταν μη αντιστρέψιμος.<br /><br />Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για φαύλο κύκλο με προδιαγεγραμμένη κατάληξη. Φαύλος κύκλος για την ελληνική Πολιτεία, αφού πριν προλάβει να αποσυμφορήσει τα νησιά, οι νέες αφίξεις ανακύκλωναν τη συμφόρηση που υπήρχε στις εκεί δομές φιλοξενίας. Η κατάσταση αυτή, ωστόσο, δεν ήταν καθόλου φαύλος κύκλος για τον Ερντογάν. Αντιθέτως, ήταν ένα σχέδιο που αποδεδειγμένα έφερνε αποτελέσματα.<br /><br />Ανοίγοντας τη στρόφιγγα επιτύγχανε “με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια”: εκβίαζε την ΕΕ με σκοπό να αποσπάσει περισσότερα χρήματα και ταυτοχρόνως όχι μόνο καταπονούσε την Ελλάδα, αλλά και την υπέβαλε σε μία διαδικασία σταδιακής αλλά σταθερής αλλοίωσης της σύνθεσης του πληθυσμού για πρώτη φορά από το 1830 στην παλαιά Ελλάδα και από το 1923 στη βόρεια Ελλάδα. Τα γεγονότα, μάλιστα, έδειχναν ότι τα κατάφερνε μια χαρά μέχρι να χάσει το μέτρο και να διαπράξει το λάθος, οργανώνοντας την απόπειρα μαζικής εισβολής στον Έβρο, η οποία υποχρέωσε την Ελλάδα να ξυπνήσει και να αντιδράσει.<br /><br />Απέραντο hot spot<br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος, άλλωστε, είχε και πριν τον Έβρο επανειλημμένως εκτοξεύσει απειλές, ομολογώντας ότι εργαλειοποιεί τους πρόσφυγες-μετανάστες. Μπορεί με την τουρκική επιχείρηση στον Έβρο να παραβίασε κατάφωρα την ευρωτουρκική συμφωνία του 2016, αλλά και πριν την παραβίαζε συστηματικά, έστω κι αν εν μέρει τηρούσε κάποια προσχήματα. Προσχήματα που διευκόλυναν την ΕΕ να κάνει πως δεν βλέπει αυτό που συνέβαινε, αφού ο “λογαριασμός” πήγαινε στην Ελλάδα κι όχι στις Βρυξέλλες ή στο Βερολίνο.<br /><br />Το δράμα ήταν ότι τα προσχήματα τα “αγόραζε” και το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Με λογική σχεδόν “υπηρέτη”, και πάντως όχι άμεσα θιγόμενου εταίρου, ακολουθούσε τις άτυπες συστάσεις του ευρωιερατείου. Αυτό συνέβη επί κυβέρνησης Τσίπρα και συνεχίσθηκε επί κυβέρνησης Μητσοτάκη μέχρι τα επεισόδια στα νησιά και την έφοδο στον Έβρο. Αφού το πρόβλημα δεν έφθανε στους βορειοευρωπαίους και η Ελλάδα μετατρεπόταν σταδιακά σε απέραντο hot spot, η ΕΕ περιοριζόταν σε μία μίζερη διαχείριση, αποφεύγοντας να αναλάβει στρατηγικού χαρακτήρα δράσεις για να λύσει το πρόβλημα.<br /><br />Όταν το 2017 ήταν ακόμα αντικαγκελάριος, ο σοσιαλδημοκράτης Γκάμπριελ είχε δηλώσει με δόση αυτοκριτικής: «Πήγαμε στον κ. Ερντογάν, επειδή εμείς οι ίδιοι στην ΕΕ ήμασταν ανίκανοι να κάνουμε μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική για πρόσφυγες». Το ευρωιερατείο φοβόταν (και συνεχίζει να φοβάται) ότι εάν αυτοί που φθάνουν από τα μικρασιατικά παράλια στα ελληνικά νησιά, μεταφερθούν στην ηπειρωτική Ελλάδα, θα βρουν τρόπο να φθάσουν παράνομα στη βορειοδυτική Ευρώπη.<br /><br />Γι’ αυτό και υιοθέτησε την αυθαίρετη ερμηνεία της ευρωτουρκικής συμφωνίας του 2016 ότι όσοι μετανάστες μεταφερθούν από τα νησιά στην ηπειρωτική Ελλάδα δεν θα μπορούν να επαναπροωθηθούν στην Τουρκία. Τα γεγονότα απέδειξαν ότι η Τουρκία ελάχιστους δέχθηκε πίσω κι από αυτούς που παρέμειναν στα νησιά. Και δυστυχώς, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δια του αρμόδιου υπουργού Μηταράκη, επιμένει να κατασκευάσει στα μεγάλα ακριτικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου ουσιαστικά μουσουλμανικές πόλεις με τη μορφή γιγαντιαίων κέντρων υποδοχής προσφύγων-μεταναστών.<div><br />Η αδιέξοδη διαχείριση<br /><br />Όσο ο Ερντογάν έσπρωχνε μετανάστες στα νησιά και στον Έβρο σε μικρότερες ή μεγαλύτερες δόσεις, το θύμα (η Ελλάδα) περιοριζόταν σε μία αδιέξοδη διαχείριση. Κι αυτό, παρότι οι τοπικές κοινωνίες είχαν αρχίσει να αντιδρούν έντονα, δημιουργώντας στην κυβέρνηση Μητσοτάκη πολιτικό πρόβλημα. Ο εγκλωβισμός ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού μεταναστών (και λιγότερων προσφύγων) στην Ελλάδα προκαλούσε παρενέργειες σε μία κοινωνία, η οποία πιέζεται αφόρητα από οξύτατη πολυετή οικονομική κρίση. Σ’ αυτήν τα τελευταία δύο χρόνια προστέθηκε η πανδημία και τώρα η οξύτατη ενεργειακή κρίση, που προκαλεί τσουνάμι ακρίβειας.<br /><br />Οι μετανάστες που επιδιώκουν να φθάσουν στη βορειοδυτική Ευρώπη γνωρίζουν βεβαίως πως ο βαλκανικός διάδρομος έχει προ πολλού κλείσει κι ότι κινδυνεύουν να εγκλωβισθούν στην Ελλάδα. Από την άλλη πλευρά, όμως, ζουν με την ελπίδα ότι εάν φθάσουν στην Ελλάδα θα βρεθούν πιο κοντά στον προορισμό τους. Αυτό, ωστόσο, δεν επαρκεί ως εξήγηση για την ιδιότυπη πολυήμερη πολιορκία στον Έβρο.<br /><br />Μέχρι τότε, όμως, είχαν κι άλλο κίνητρο να έλθουν στην Ελλάδα. Γνώριζαν ότι όσους υποβάλουν αίτηση για άσυλο, δηλαδή σχεδόν όλους, τους περιμένει μία στέγη, συχνά σε κακές συνθήκες, αλλά και ένα επίδομα μερικών εκατοντάδων ευρώ. Ο συνδυασμός της ελπίδας και του επιδόματος ήταν ένα κίνητρο για να κάνουν το άλμα, εξ ου και η διόγκωση των ροών όλο εκείνο το διάστημα. Είναι αφελές να πιστεύει κάποιος ότι όσοι έφθαναν στα νησιά δεν γνώριζαν τις συνθήκες που επικρατούν στη Μόρια και αλλού. Παρ’ όλα αυτά επιχειρούσαν το άλμα.<br /><br />Η πληθυσμιακή μηχανική<br /><br />Ο Ερντογάν επανειλημμένως χρησιμοποιεί ως επιχείρημα το γεγονός ότι η Τουρκία φιλοξενεί περισσότερα από τρία εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες. Προφανώς πρόκειται για ένα μεγάλο βάρος και για τα μέτρα της Τουρκίας. Στο σημείο αυτό, ωστόσο, εγείρεται ένα κρίσιμο ερώτημα: Αφού σηκώνει τέτοιο βάρος, γιατί η Άγκυρα κατάργησε τη βίζα για πολίτες μουσουλμανικών χωρών της Ασίας και της Αφρικής, οι οποίες είναι γνωστό ότι εξάγουν μαζικά μετανάστες; Γιατί επιπροσθέτως καθιέρωσε απευθείας πτήσεις της Turkish Airlines με πολύ φθηνό εισιτήριο;<br /><br />Στην πραγματικότητα, το καθεστώς Ερντογάν έλαβε μέτρα, τα οποία ισοδυναμούν με ένα έμμεσο κάλεσμα προς υποψήφιους οικονομικούς μετανάστες. Επειδή οι Τούρκοι δεν είναι βλάκες να μην καταλαβαίνουν τι κάνουν, προφανώς έχουν τον σκοπό τους. Κι αυτός ο σκοπός έχει να κάνει αφενός με τη διοχέτευση παράνομων μουσουλμάνων μεταναστών στην Ελλάδα, αφετέρου με τους τουρκικούς σχεδιασμούς για εποικισμό κουρδικών περιοχών.<br /><br />Δεν είναι πλέον μυστικό ότι το καθεστώς Ερντογάν αξιοποιεί την παρουσία τόσο μεγάλου αριθμού σουνιτών μεταναστών για να αλλοιώσει την σύνθεση του πληθυσμού και στη νοτιοανατολική Τουρκία και στη βόρειο Συρία, που αμφότερες κατοικούνται από Κούρδους. Παραχωρούν τουρκική ιθαγένεια σε μεγάλο αριθμό επιλεγμένων σουνιτών και τους εγκαθιστούν στις κουρδικές περιοχές. Με άλλα λόγια, επιχειρούν, επίσης, με “πληθυσμιακή μηχανική” να μετατρέψουν το πρόβλημα σε ευκαιρία.</div><div><br />Ας θυμηθεί τον Μάρτιο 2020<br /><br />Ευτυχώς για την Ελλάδα, η προ διετίας τουρκική υβριδική επίθεση στον Έβρο αποκρούστηκε επιτυχώς, προκαλώντας μία σπάνια εθνική ανάταση. Εάν δεν είχε αποκρουστεί, η βόρεια Ελλάδα θα είχε πλημμυρίσει με μουσουλμάνους μετανάστες, ο έλεγχος των οποίων, λόγω των μεγάλων αριθμών, θα ήταν πρακτικά αδύνατος. Αυτό θα αποσταθεροποιούσε τη δημόσια τάξη και δυνητικά την εθνική ασφάλεια. Εάν έσπαγε το φράγμα και το πρώτο κύμα “πολιορκητών” εισερχόταν στην ελληνική επικράτεια, αναπόφευκτα θα ακολουθούσαν και νέα κύματα με ό,τι αυτό συνεπάγεται.<br /><br />Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πιστώθηκε πολιτικά την απόφασή της να αντισταθεί και είναι αυτός ένας βασικός λόγος που η ΝΔ διατηρεί σημαντικό προβάδισμα έναντι του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι σήμερα. Επίσης, πιστώνεται το γεγονός ότι έλαβε μέτρα για την συρρίκνωση των μεταναστευτικών ροών. Χρεώνεται, ωστόσο, την εμμονή να κατασκευάσει τις υπερδομές φιλοξενίας σε Λέσβο, Χίο και Σάμο, οι οποίες, εκτός των άλλων, συνιστούν και απειλή για την εθνική ασφάλεια. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα.<br /><br />Ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι χρήσιμο να θυμηθεί εκείνες τις ημέρες του 2020 τώρα που θα συναντήσει τον Ερντογάν. Κι αυτό, επειδή η Άγκυρα, παρά την αποτυχία της τότε, δεν έπαψε να χρησιμοποιεί τους μετανάστες σαν όπλο. Μπορεί να μην οργάνωσε μία νέα υβριδική επίθεση, η οποία άλλωστε δεν θα είχε το στοιχείο του αιφνιδιασμού, όπως είχε το 2020. Συνεχίζει, ωστόσο, να κατηγορεί σε κάθε ευκαιρία την Ελλάδα ότι “πυροβολεί”, “πνίγει”, “κακομεταχειρίζεται” και δεν ξέρω εγώ τι άλλο τους “κακόμοιρους πρόσφυγες”. Αυτό ως υπενθύμιση για να μην ξεχνιόμαστε και να μην βυθιζόμαστε σε αυταπάτες για τα ελληνοτουρκικά. Αυταπάτες που βρίσκουν εύφορο έδαφος στο Μαξίμου…</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Από τί μας γλύτωσε ο Έβρος το Μάρτιο 2020

Λυγερός Σταύρος Τώρα που ο Έλληνας πρωθυπουργός ετοιμάζει τις βαλίτσες του για να συναντήσει τον Τούρκο πρόεδρο στην Πόλη, είναι χρήσιμο να ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η νέα εποχή αβεβαιότητας, Οι προκλήσεις για Ελλάδα και Κύπρο.

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/06/kypriako_slpress.jpg" width="736" /><br /><br /><b>Οικονόμου Παντελής</b><br />Το δράμα της Κύπρου συνεχίζεται σε μία νέα εποχή αβεβαιότητας. Λύση χωρίς θεραπεία των συνεπειών των εγκλημάτων αυτών, δεν είναι λύση. Και τέτοιες μη λύσεις έχουν προταθεί και απορρίφθηκαν. Απόρριψη μη λύσεων, όμως, δεν σημαίνει ότι η σημερινή απαράδεκτη κατάσταση μπορεί να συνεχίζεται. Ο Ελληνισμός και η διεθνής κοινότητα οφείλουμε μια διαφορετική τοποθέτηση του Κυπριακού. Ως ύστατη ευκαιρία, πριν συμβιβαστούμε με την θλιβερή διαπίστωση ότι μόνον “δια των όπλων μπορεί να βρεθεί λύση”.<br /><br />Έχω στη σκέψη μου ένα διακοινοτικό διάλογο, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, χωρίς παρεμβάσεις τρίτων, με σκοπό να αποφανθούν οι δυο κοινότητες αν και με ποιες προϋποθέσεις θέλουν να συμβιώσουν σε ένα ανεξάρτητο κράτος, μέλος του ΟΗΕ και της ΕΕ. Με σκοπό να συνομολογήσουν “Κοινή Πράξη προς την Ομοσπονδιακή Κυπριακή Δημοκρατία” την οποία να επικυρώσουν με δημοψήφισμα.<br /><br />Για να γίνει ένα βήμα θετικό στην Κύπρο, είναι απαραίτητο να συνειδητοποιήσουμε ότι η θωράκιση της Μεγαλονήσου δεν επιβαρύνει, αλλά ενισχύει την εθνική μας ασφάλεια. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι εκ των πραγμάτων ένα προχωρημένο φυλάκιο, αποσοβεί τις απειλές κατά της Θράκης και αποκρούει τις τουρκικές αξιώσεις στο Αιγαίο. Συγκρατεί σε τελική ανάλυση τις ήδη υπέρογκες δαπάνες μας για εξοπλισμούς.<div><br />Συναίνεση στα μείζονα<br /><br />Για να υιοθετηθεί αυτή η γραμμή πλεύσης, με γνώμονα ό,τι “η Κύπρος σώζει την Ελλάδα”, χρειαζόμαστε ηγεσία αποφασιστική, λαϊκή βάση που να το πιστεύει και επάρκεια δυνάμεων, ώστε, όποτε “φίλοι” και “σύμμαχοι” βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα “Τουρκία ή Ελλάδα και Κύπρος”, τα συμφέροντα τους να υπαγορεύουν την δική μας στήριξη. Αυτές οι κινήσεις αποκατάστασης, καλό θα ήταν να εμπεριέχονται στη βάση μιας ευρύτατης συναίνεσης στη χώρα μας. Ενός κοινού τόπου, ως προϋπόθεσης υπόστασης ενός ανεξάρτητου κυρίαρχου εθνικού κράτους.<br /><br />Βεβαίως, η συναίνεση αυτή δεν ενδιαφέρει όσους έχουν συμβιβαστεί με την ιδέα μιας Ελλάδας προτεκτοράτου, με το Ηνωμένο Βασίλειο πολύ παλιότερα σαν “Λόρδο Προστάτη”, να μας μεταβιβάζει στις ΗΠΑ μετά τον εμφύλιο και οι ΗΠΑ στην Γερμανία, μετά το 2015. Η “γερμανική προστασία” είναι βέβαια, πέρα για πέρα, ψευδώνυμη. Διότι ναι μεν προβλέπει οικειοποίηση δημόσιων περιουσιακών μας στοιχείων (με νομιμοποιητική βάση ύστερες μνημονιακές προβλέψεις), όμως όχι μόνο δεν μας προστατεύει από την Τουρκία, αλλά πιέζει για παραχωρήσεις μας προς αυτή.<br /><br />Η συναίνεση, λοιπόν, δεν μπορεί να αφορά όσους έχουν συμβιβαστεί ή και εκθειάζουν την, υπό “γερμανική προστασία”, εξαρτημένη Ελλάδα του σήμερα. Η συναίνεση για υπέρβαση της εξάρτησης και ο κοινός μας τόπος, δυστυχώς, δεν περιλαμβάνονται στον δημόσιο διάλογο. Σε μεγάλο βαθμό, η πολιτική αντιπαράθεση αναφέρεται στο παρελθόν, όχι με σκοπό να δούμε τι κάνουμε σήμερα διαφορετικά ή καλύτερα, αλλά για να φορτώσει ο κάθε ένας στους άλλους τις ευθύνες για τα χάλια που ζούμε. Η κυβερνητική προπαγανδιστική ευφορία και η γενικευμένη αντιπολιτευτική καταγγελία είναι οι δύο όψεις ενός ταυτόσημου, στυγνά ψηφοθηρικού αιτήματος, “μην ψηφίζεις άλλους, είναι χειρότεροι”.</div><div><br />Εποχή αβεβαιότητας<br /><br />Ζούμε μια ζοφερή πραγματικότητα την οποία θεωρούσαμε πως είχαμε ξεπεράσει με το “ξόρκι” της παγκοσμιοποίησης. Έχουμε ξανά πληθωρισμό και ακρίβεια, ανεργία, φτώχεια και ανισότητες στην καρδιά της Δύσης. Έχουμε ξανά πόλεμο στην Ευρώπη, νέες εστίες έντασης γύρω από το Ιράν και την Ταϊβάν. Και ποικίλες ανακατατάξεις (από το Brexit μέχρι την Ουκρανία) για την αποκρυστάλλωση των νέων συσχετισμών δυνάμεων στο “παγκόσμιο χωριό”. Νέες σφαίρες επιρροής διαμορφώνονται όχι όμως με πολιτικές διαπραγματεύσεις, αλλά με αντιδικίες για τον καταλογισμό ζημιών.<br /><br />Η Ελλάδα, έχει μπει σε μια εποχή με αβεβαιότητες, κινδύνους, αλλά και ευκαιρίες. Όλα όσα γνωρίσαμε και θεωρούσαμε δεδομένα για χρόνια, είναι πάλι υπό συζήτηση. Τα δημοκρατικά, οικονομικά και κοινωνικά κεκτημένα αμφισβητούνται περαιτέρω, παρά τη συρρίκνωση που υπέστησαν την τελευταία δεκαετία. Η σιωπή, η αποχή, η εναπόθεση της προάσπισης των συμφερόντων μας σε άλλους, έχουν αναπόφευκτη κατάληξη την οριστική περιθωριοποίηση της χώρας μας. Η πορεία αυτή οδηγεί σε εθνική καταστροφή. Αντιθέτως, μια, μετά λόγου γνώσεως, διεθνής παρουσία της χώρας μας, είναι ικανή να διαγράψει χρέη και να παραγράψει δουλείες από το παρελθόν.<br /><br />Η χώρα μας με την κυριαρχία της υπό περιορισμό, συρόμενη σε υποχωρήσεις προς την επιθετική γείτονά της, με το εμπορικό της ισοζύγιο μονίμως ελλειμματικό, τα δημόσια παραγωγικά της στοιχεία διαρκώς μειούμενα και μακροχρόνια δεσμευμένα, το δημόσιο χρέος στα ύψη, με υψηλά ποσοστά ανεργίας (ιδιαιτέρως στους νέους) και έναν στους τρεις πολίτες κάτω από το όριο της φτώχειας, με μετανάστευση των νέων υψηλής εξειδίκευσης (brain drain) και σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα, οφείλει να κάνει την υπέρβαση και να αντιμετωπίσει με θάρρος και ειλικρίνεια όλες τις προκλήσεις.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η νέα εποχή αβεβαιότητας, Οι προκλήσεις για Ελλάδα και Κύπρο.

Οικονόμου Παντελής Το δράμα της Κύπρου συνεχίζεται σε μία νέα εποχή αβεβαιότητας. Λύση χωρίς θεραπεία των συνεπειών των εγκλημάτων αυτών, δε...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι ΗΠΑ κερδίζουν σε πόλεμο που δεν πολέμησαν… η ουκρανική πληγή ίσως εξελιχθεί σε ρωσική γάγγραινα

<img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2022/03/RUSSIAN-TROOPS-ROSTOV-AREA-BBC-EPA-790x400.jpg" width="766" /><br /><br />Ο Πούτιν ζυγίζοντας τα κέρδη και τις ζημίες από μια περιορισμένη εισβολή στην περιοχή του Ντονμπάς έναντι μιας γενικευμένη θεώρησε ότι στην πρώτη περίπτωση ενώ θα είχε το κόστος των κυρώσεων δεν θα απέτρεπε την ΝΑΤΟποίηση της Ουκρανίας. Αντιθέτως με την γενικευμένη εισβολή θα το απέτρεπε δημιουργώντας ταυτόχρονα νέες ισορροπίες, που στο βάθος του χρόνου η δύση με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα αναγκαζόταν να αποδεχθεί.<br /><br />Του ΣΩΤΗΡΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ*<br />Ωστόσο, διαπιστώνουμε εκ των υστέρων κάποια καίρια λάθη στα οποία υπέπεσαν η Ρωσία και ο πρόεδρός της.<br />1. Πρώτον, υποτίμησε το επίπεδο αντίστασης που ανέμενε να προτάξουν οι Ουκρανοί. Ίσως πίστεψε ότι σύντομα υποχωρήσουν ή θα διαλυθούν. Σε συνδυασμό μάλλον με μια επιχείρηση σύλληψης ή δολοφονίας του Ζελένσκι και της ουκρανικής ηγεσίας στο Κίεβο. Αυτό δεν συνέβη. Αντιθέτως, απεδείχθη ότι υπάρχει ένα ισχυρό εθνικό αίσθημα στους Ουκρανούς. Είναι φανερό ότι στα χρόνια ύπαρξης του ουκρανικού κράτους, αυτό το αίσθημα ενδυναμώθηκε ακόμη και σε περιοχές, που δεν το είχαν προηγουμένως στον ίδιο βαθμό, στον νότο και στα ανατολικά.<br /><br />Βεβαίως το συμπέρασμα αυτό βγαίνει από τις εικόνες που λαμβάνουμε. Δεν γνωρίζουμε πόσοι είναι αυτοί που βλέπουν διαφορετικά τα πράγματα. Γιατί εμείς βλέπουμε αυτούς που πολεμούν και αυτούς που αντιδρούν. Όμως εντύπωση κάνει το γεγονός ότι σε συγκεντρώσεις πολιτών κατά της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας, βλέπουμε τους πολίτες που διαμαρτύρονται να κρατούν ουκρανικές σημαίες και να μιλούν ρωσικά. Άρα εκδηλώνεται μια αντίθεση στον συγκεντρωτισμό της Μόσχας, που συσπειρώνει τον ουκρανικό πατριωτισμό. Σε αυτό να προσθέσουμε την έκπληξη από την θετική εικόνα που εκπέμπει ο πρόεδρος Ζελένσκι.<br /><br /><div>2. Δεύτερον, υπερτίμησε τις δυνατότητες της ρωσικής στρατιωτικής μηχανής. Φάνηκε όμως ότι αυτή έχει σοβαρές ελλείψεις, αν και, να σημειωθεί, ότι έχει να αντιμετωπίσει μια έξυπνη τακτική εκ μέρους των Ουκρανών, δηλαδή την άμυνα στις πόλεις, όπου υπάρχει και ο άμαχος πληθυσμός, οπότε περιορίζονται εκ των πραγμάτων οι επιθετικές κινήσεις.<br /><br />3. Τρίτον, δεν είχε αξιολογήσει στο πραγματικό τους μέγεθος την ικανότητα των ΗΠΑ να επιβληθούν στην Ευρώπη, κυρίως για το εύρος των κυρώσεων. Το οποίο είναι πρωτοφανές, και οπωσδήποτε προκαλεί σοβαρά προβλήματα εντός της Ρωσίας.<br /><br />Αυτήν την στιγμή η Ρωσία δεν μπορεί να κάνει πίσω. Βέβαια, έχει βάλει κάποιους όρους που εκ πρώτης όψεως δεν φαίνονται υπερβολικοί για να τους αποδεχθεί το Κίεβο και να σταματήσει η αιματοχυσία. Η Κριμαία είναι οριστικά χαμένη. Όπως επίσης το Λουγκάνσκ και το Ντονιέτσκ. Ακόμη και η ουδετερότητα της χώρας είναι κάτι που έχει ήδη ανακοινωθεί.<br /><br />Υπάρχουν ωστόσο ακόμη κάποια ανοιχτά ζητήματα, που εμπόδισαν και τη συμφωνία Λαβρόφ-Κουλέμπα<br />1. Το ένα είναι τα διοικητικά όρια των περιοχών αυτών στο Ντονμπάς, αλλά και το στάτους που θα έχουν. Αυτονομία εντός της Ουκρανίας ή ανεξάρτητα κράτη; Τα όρια επίσης, για την Ρωσία είναι τα προσδιορισμένα συνταγματικά. Όπερ σημαίνει και, μεταξύ άλλων, την Μαριούπολη και όλη την βόρεια ακτή της Αζοφικής. Εξ ου και οι σκληρές μάχες για την κατάληψη της πόλης.<br /><br />2. Το δεύτερο είναι ο βαθμός αποστρατιωτικοποίησης που θα συνοδεύει την ουδετερότητα. Για παράδειγμα. Άλλο να μην τοποθετηθούν συστήματα Patriot κι άλλο η Ουκρανία να μην διαθέτει καθόλου αντιαεροπορική άμυνα.<br /><br />3. Και τελευταίο είναι ο στόχος της αποναζιστικοποίησης, που σημαίνει την σύλληψη και την διενέργεια δίκης σε πρόσωπα που η Ρωσία θεωρεί ότι ανήκουν στην άκρα δεξιά και έχουν κάνει εγκλήματα κατά Ρωσόφωνων ή Ρώσων ή άλλων. Πρόσωπα που σήμερα μπορεί να ανήκουν στο σύστημα εξουσίας του Κιέβου. Φαντάζομαι είναι δύσκολο όλα αυτά να συμφωνηθούν.<br /><br />Γι’ αυτό φοβάμαι ότι η επιχείρηση θα συνεχιστεί με βασικούς στόχους εκ μέρους του ρωσικού στρατού<br />1. Κατάληψη της Μαριούπολης.<br />2. Απενεργοποίηση του βασικού όγκου του ουκρανικού στρατού στα ανατολικά – 30 με 40 χιλ. ένοπλοι.<br />3. Πολιορκία του Κιέβου, ώστε να προκαλέσει την συνθηκολόγηση με τους ρωσικούς όρους.<br /><br />Μένουν κάποια βασικά ερωτηματικά:<br />1. Ποια θα είναι η τύχη της Οδησσού, που θα αποκλείσει την Ουκρανία από την Μαύρη Θάλασσα και αν θα υπάρξει ρωσικός διάδρομος που θα προχωρήσει μέχρι την Υπερδνειστερία.<br /><br />2. Και το κυριότερο είναι πώς θα είναι η επόμενη ημέρα. Μετά την συμφωνία. Τι θα κάνει ο ρωσικός στρατός; Θα μείνει ως δύναμη κατοχής στο νότο και στην ανατολή; Αντιμετωπίζοντας λαϊκές διαμαρτυρίες, δολιοφθορές, ακόμη και αντάρτικο. Και επίσης πώς θα κυβερνηθεί η χώρα; Μια χώρα που μετά από όσα έχουν συμβεί ο αντιρωσισμός θα είναι κυρίαρχος. Μια μόνιμη πληγή στην Ουκρανία θα γινόταν σίγουρα γάγγραινα για την ίδια την Ρωσία. Που θα οδηγούσε ίσως σε μια ελέγξιμες καταστάσεις.<br /><br />Όπως έγινε και στο παρελθόν στη ρωσική Ιστορία (Ιβάν ο τρομερός, Στάλιν) είναι πολύ πιθανόν για να διατηρηθεί ο έλεγχος της κατάστασης να δούμε την ένταση του αυταρχισμού. Αυτό θα εξαρτηθεί από τον τρόπο διαχείρισης του Ουκρανικού, από την διάρκεια και την ένταση των κυρώσεων από την Ευρώπη, την διαδικασία αποκατάστασης των ισορροπιών από τις ζημίες μέσω της ανάπτυξης των σχέσεων της Ρωσίας με την περιφέρεια. Εκεί η πλειοψηφία των κρατών δεν συντάσσονται με την Δύση αλλά είναι αποστασιοποιημένοι, προσβλέποντας ίσως και σε δικά τους κέρδη από την σύγκρουση, την οποία θεωρούν ότι είναι βασικά σύγκρουση ΗΠΑ-Ρωσίας.<br /><br />Για την ώρα ο νικητής αυτής της εισβολής είναι πρωτίστως είναι οι ΗΠΑ. Η εισβολή κατάφερε να πραγματοποιήσει μια σειρά από σημαντικούς στόχους της Ουάσιγκτον.<br />1. Πρώτον, απέκοψε την Ρωσία από την Ευρώπη. Δεν μιλούμε πια μόνον για τον Nord Stream 2, αλλά για σχεδόν καθολική ρήξη των σχέσεων, που αποκόπτει την Ρωσία από την ευρωπαϊκή ήπειρο. Την σπρώχνει ακόμη πιο αποφασιστικά σε μια ευρασιατική επιλογή, η οποία ωστόσο από μόνη της χωρίς την ευρωπαϊκή πτυχή είναι πολύ προβληματική για να την αντέξει, χωρίς εσωτερικούς κραδασμούς.<br /><br />2. Δεύτερον, συντάσσει την Ευρώπη με την πολιτική της, περιορίζει τις όποιες διαφοροποιήσεις, παρεκκλίσεις, διαθέσεις για αυτόνομη πορεία. Η εξαγγελία της επανεξοπλισμού της Γερμανίας δεν πρέπει να μας ξεγελάσει. 100 δις ευρώ είναι σίγουρα ένα κολοσσιαίο ποσό. Το ζήτημα είναι όμως αν αυτά τα όπλα δίνουν κάποια αυτοτέλεια στην εξωτερική πολιτική της Γερμανίας, ή ακόμη περισσότερο αν διευκολύνουν την ανάδειξη μιας χειραφετημένης Ευρώπης. Γιατί αν τα όπλα είναι στην υπηρεσία της βορειοατλαντικής ατζέντας, τότε δεν βλέπω σε τι θα προσφέρουν. Ή ακόμη ακόμη σε ότι μας αφορά, αν το Βερολίνο συνεχίζει να χαϊδεύει τον Ερντογάν και εν γένει την Άγκυρα, σε τι θα μας ωφελήσει ο εξοπλισμός του.<br /><br />3. Τρίτον, είναι ολοφάνερο ότι οι εξελίξεις ωφελούν την αμερικανική οικονομία, η οποία κατορθώνει να εκμεταλλευτεί την ενεργειακή ανασφάλεια της Ευρώπης, και να προωθήσει τις δικές της ενεργειακές προμήθειες.<br /><br />4. Τέταρτον, ο ατλαντισμός κερδίζει ανέλπιστα εύκολα την ιδεολογική μάχη στην Δύση. Αποκαθαίρεται από τις προηγούμενες αμαρτίες του, ακόμη και τις πλέον πρόσφατες, και εμφανίζεται ως δύναμη ελευθερίας, δημοκρατίας, και ανθρωπισμού. Κάτι που είχε λαβωθεί δεκαετίες πριν. Μπροστά στα βομβαρδισμένα νοσοκομεία, στις στρατιές των προσφύγων, στο δράμα των καταφυγίων, στο κέντρο της Ευρώπης, είναι λογικό να ξεθωριάσουν οι εντυπώσεις από την Συρία, το Ιράκ, η Λιβύη, η Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν.<br /><br />5. Πέμπτον, προκαλεί τεράστιο οικονομικό πρόβλημα στην Ρωσία, που παρά τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις του Πούτιν και του Λαβρόφ, εφόσον έχει διάρκεια, αναμφίβολα θα προκαλέσει κοινωνική δυσαρέσκεια, ίσως και πολιτική αναστάτωση.<br /><br />6. Έκτον, δίνεται η δυνατότητα να ξετυλιχτεί μια ατζέντα στόχων σε διάφορα επίπεδα και περιφέρειες που δεν μπορούσαν ίσως να πραγματοποιηθούν στο παρελθόν, για παράδειγμα την ένταξη στο ΝΑΤΟ της Σουηδίας, της Φινλανδίας, του Κοσσυφοπεδίου.<br /><br />7. Έβδομον και στο ανωτέρω πλαίσιο, θα πρέπει ίσως να αναμένουμε και εξελίξεις και σε σχέση με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις καθώς και στο Κυπριακό. Η διευθέτηση των εκκρεμών προβλημάτων στην νοτιοανατολικό σκέλος του ΝΑΤΟ, στην ανατολική Μεσόγειο, που θα στοχεύει στην αναχαίτιση της ρωσικής επιρροής είναι κάτι που θα πρέπει να μας προβληματίζει. Και σε αυτήν την απόπειρα διευθέτησης εντάσσεται νομίζω και η συνάντηση Μητσοτάκη -Ερντογάν.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Οι ΗΠΑ κερδίζουν σε πόλεμο που δεν πολέμησαν… η ουκρανική πληγή ίσως εξελιχθεί σε ρωσική γάγγραινα

Ο Πούτιν ζυγίζοντας τα κέρδη και τις ζημίες από μια περιορισμένη εισβολή στην περιοχή του Ντονμπάς έναντι μιας γενικευμένη θεώρησε ότι στην ...

Διαβάστε την συνέχεια

4 εκλογικές αναμετρήσεις στη σκιά του πολέμου

<img border="0" height="400" src="https://www.naftemporiki.gr/fu/p/1241107/638/399/0x0000000001224b71/2/makron-poutin.jpg" width="758" /><br /><br />Ο πόλεμος είναι μία ακραία συνθήκη, υπό την οποία βρίσκεται αντιμέτωπη τις τελευταίες δύο εβδομάδες η Ευρώπη. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και οι πολιτικές και οικονομικές της επιπτώσεις, αλλάζουν το πολιτικό πεδίο σε κάθε μεγάλη χώρα στον κόσμο.<br /><br />Όμως αξίζουν προσοχής τέσσερις χώρες οι οποίες φέτος προσέρχονται στις κάλπες, με τον Βλαντιμίρ Πούτιν να κινεί κατά κάποιο τρόπο τα νήματα καθώς η στάση των υποψηφίων απέναντι στον ρωσικό πόλεμο αναδεικνύεται σε σημαντικό εκλογικό κριτήριο. <br /><br />1. Ουγγαρία: Βουλευτικές εκλογές στις 3 Απριλίου<br /><br />Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν, είναι ο πιο φιλικός στον Πούτιν ηγέτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως η εισβολή της Ρωσίας, λέει ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού γραφείου του Eurasia Group, Μουτζτάμπα Ραχμάν «είναι πολιτικά προβληματική για τον Ορμπαν επειδή αναζωπυρώνει τις μνήμες της σοβιετικής εισβολής του 1956 τόσο για τους ψηφοφόρους υπέρ όσο και για τους ψηφοφόρους κατά του Ορμπαν».<br /><br />Οι εκλογές όμως πλησιάζουν, γι αυτό και ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας θα έπρεπε να βρει μια λεπτή ισορροπία αναφορικά με την στάση του απέναντι στον πόλεμο. Από τη μία πλευρά, παρά την ενεργειακή εξάρτηση της Ουγγαρίας από τη Ρωσία, ο Όρμπαν αποφάσισε γρήγορα μετά την εισβολή να στηρίξει τις κυρώσεις της ΕΕ στη Ρωσία. Από την άλλη, ο φόβος της απώλειας σημαντικών φιλορώσων ψηφοφόρων από ακροδεξιούς εκλογικούς αντιπάλους τον ενθάρρυνε να αντιταχθεί σε ορισμένα σχέδια της ΕΕ, όπως η αποστολή όπλων στον στρατό της Ουκρανίας. Στο τέλος, η επιδεξιότητα του Όρμπαν στη διαχείριση αυτής της κρίσης μπορεί να ενισχύσει τις πιθανότητες του κόμματός του τον επόμενο μήνα.<br /><br />2. Γαλλία: Προεδρικές εκλογές στις 10 Απριλίου και στις 24 Απριλίου (δεύτερος γύρος)<br /><br />Αν ευνοείται από τον πόλεμο κάποιος υποψήφιος στη Γαλλία, δεν είναι άλλος από τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν. Για την ακρίβεια, λέει το gzeromedia, ο Πούτιν του έκανε μεγάλη χάρη.<br /><br />Ξεκινώντας έναν πόλεμο κατά τη διάρκεια της εξάμηνης προεδρίας της Γαλλίας στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έδωσε στον Μακρόν την ευκαιρία να υποδυθεί ένα κρίσιμο ρόλο που αναζητάει λύσεις και όχι ψήφους.<br /><br />Ο πόλεμος έχει επίσης απορροφήσει «οξυγόνο» από την εκστρατεία της αντιπάλου του, της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν, η οποία έχει «μια ντροπιαστική ιστορία θαυμασμού για τον Βλαντιμίρ Πούτιν», σύμφωνα με τον Ραχμάν. Στην πραγματικότητα, το κόμμα της προκάλεσε διαμάχες δανειζόμενο χρήματα από τράπεζα ρωσικής ιδιοκτησίας το 2014, όταν το Κόμμα Εθνική Συσπείρωση αντιτάχθηκε στις δυτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας για την προσάρτηση της Κριμαίας.<br /><br />Ο Μακρόν έχει γίνει πλέον το μεγάλο φαβορί για να κερδίσει τη νίκη στον δεύτερο γύρο. <br />3. Βραζιλία: Γενικές εκλογές στις 2 Οκτωβρίου<br /><br />Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν επηρεάζει όμως μόνο τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Πρώτος πρώτος μακρινός ηγέτης που στήριξε τον Πούτιν και καλείται να αναμετρηθεί με την επιλογή του είναι ο πρόεδρος της Βραζιλίας, Ζαΐρ Μπολσονάρο.<br /><br />Το πρώτο πρόβλημα που δημιουργείται είναι ότι επισκέφτηκε τον Πούτιν στη Μόσχα λίγες μέρες πριν την εισβολή για να εκφράσει την «αλληλεγγύη στη Ρωσία». Για ορισμένους Βραζιλιάνους ψηφοφόρους, αυτό είναι μια ενοχλητική υπενθύμιση του αμφιλεγόμενου στρατιωτικού παρελθόντος του Μπολσονάρου και της υπερ-φαλλοκρατικής πολιτικής ρητορικής του. Μετά την εισβολή, ο πρόεδρος επέμεινε ότι η Βραζιλία θα παραμείνει «ουδέτερη», αποξενώνοντας ορισμένους ψηφοφόρους και στις δύο πλευρές.<br /><br />Ωστόσο, ο μεγαλύτερος αντίκτυπος της ρωσικής εισβολής στην πολιτική της Βραζιλίας φέτος θα αφορά την οικονομία. Στις δημοσκοπήσεις, ο Μπολσονάρο ακολουθεί πλέον τον κύριο αντίπαλό του, τον πρώην πρόεδρο Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, εν μέρει επειδή ο υψηλός πληθωρισμός (10% το 2021) έχει επηρεάσει την αγοραστική δύναμη εκατομμυρίων ψηφοφόρων. Έτσι το διαρκές παγκόσμιο σοκ πληθωρισμού, που επιδεινώθηκε από τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, θα υπονομεύσει τις πιθανότητές του να καλύψει τη διαφορά.<div><br />ΗΠΑ: Ενδιάμεσες εκλογές στις 6 Νοεμβρίου και προεδρικές εκλογές το 2024<br /><br />Πρόσφατη δημοσκόπηση διαπίστωσε ότι το 74% των Αμερικανών χαρακτήρισε αδικαιολόγητη την εισβολή της Ρωσίας και το 76% εξέφρασε αρνητική προσωπική άποψη για τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα, οι Δημοκρατικοί εμφανίζονται πιο ενωμένοι συγκριτικά με τους Ρεπουμπλικανούς, αυξάνοντας τις πιθανότητας για νίκη τον Νοέμβριο.<br /><br />Αυτή η διαδικασία απέχει ακόμη οκτώ μήνες και η σχετική αντιδημοφιλία του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν πιθανότατα θα παραδώσει το Κογκρέσο στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Μέχρι το καλοκαίρι, ο ρόλος της Ρωσίας στις υψηλές τιμές της βενζίνης θα είναι λιγότερο σημαντικός από ό,τι σήμερα για τους απογοητευμένους καταναλωτές.<br /><br />Τι γίνεται όμως με τις προεδρικές εκλογές του 2024; Μόλις το 3% των ερωτηθέντων της δημοσκόπησης που ψήφισαν τον Ντόναλντ Τραμπ το 2020 ήταν πρόθυμοι να πουν ότι ο Μπάιντεν κάνει καλύτερη δουλειά από τον Πούτιν στη διακυβέρνηση της χώρας του. Εάν ο Τραμπ είναι ξανά υποψήφιος, ο δημόσιος θαυμασμός του για τον Πούτιν, ο οποίος αποκάλεσε την εισβολή στην Ουκρανία «ιδιοφυή», θα μπορούσε να του κοστίσει σημαντική υποστήριξη. Άλλωστε, το 58% των Ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων υποστηρίζει την Ουκρανία αυτή τη στιγμή. Μόλις το 24% ευνοεί τη Ρωσία.<br /><br />Επίσης, ακόμα κι αν ο Τραμπ συμβιβαστεί με τον ρόλο του βασιλιά του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, η υποστήριξή του στον Πούτιν θα μπορούσε να διχάσει τόσο τους Ρεπουμπλικανούς ηγέτες όσο και τους ψηφοφόρους - και να αποξενώσει ορισμένους ανεξάρτητους που κλίνουν προς τους Ρεπουμπλικανούς.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.naftemporiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

4 εκλογικές αναμετρήσεις στη σκιά του πολέμου

Ο πόλεμος είναι μία ακραία συνθήκη, υπό την οποία βρίσκεται αντιμέτωπη τις τελευταίες δύο εβδομάδες η Ευρώπη. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι φίλοι του Πούτιν: Ο «δράκος» και ο «ελέφαντας».

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://bsmedia.business-standard.com/_media/bs/img/article/2017-12/10/full/1512912305-6301.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="464" data-original-width="620" height="241" src="http://bsmedia.business-standard.com/_media/bs/img/article/2017-12/10/full/1512912305-6301.jpg" width="764" /></a></div><br /><div>Tου <b>Μιχάλη Ψύλου</b></div>Ηνωμένες Πολιτείες, Ευρώπη, Καναδάς, Αυστραλία, Ιαπωνία, Ελβετία… Δεν περνάει μέρα χωρίς μια μεγάλη πρωτεύουσα να ανακοινώσει αυστηρότερες κυρώσεις κατά της Ρωσίας, για την εισβολή στην Ουκρανία. <br /><br />Σε αυτή τη «χορωδία», υπάρχουν πάντως δύο μεγάλοι απόντες: η Κίνα και η Ινδία που διαθέτουν σχεδόν, τον μισό πληθυσμό της γης. Από την αρχή της κρίσης, η κυβέρνηση του Ινδού πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι αρκείται στο να ζητά διπλωματική λύση στη σύγκρουση και τερματισμό της βίας. Δεν θέτει ζήτημα επιβολής κυρώσεων στη Ρωσία. Το Νέο Δελχί υποσχέθηκε πάντως ανθρωπιστική βοήθεια στο Κίεβο.Ο Μόντι επαίνεσε πρόσφατα τον Πούτιν ως «αγαπημένο φίλο».<br /><br />Ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ έχει προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, αποκαλώντας τον Πούτιν ως «τον καλύτερο» και τον «πιο στενό του φίλο». Η Κίνα υποστηρίζει επίσης επιδεικτικά τον Πούτιν μπροστά στη βάναυση εισβολή. Στην αρχή της εβδομάδας, ο υπουργός Εξωτερικών Βανγκ Γι δήλωσε ότι η φιλία με τη Ρωσία είναι «στέρεη σαν βράχος» και ότι η σχέση μεταξύ των δύο χωρών είναι μια από τις «πιο σημαντικές διμερείς σχέσεις στον κόσμο».<br /><br />Η Ρωσία ο μεγαλύτερος προμηθευτής όπλων στην Ινδία<br /><br />Το Νέο Δελχί εισάγει από την Ρωσία περίπου το ήμισυ των οπλικών συστημάτων της χώρας. Εκτός από την Τουρκία, και η Ινδία έχει αγοράσει από την Μόσχα το αντιπυραυλικό αμυντικό σύστημα S-400. Το 2018, η Ινδία υπέγραψε συμφωνία για την αγορά των S-400, ύψους πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αν και γνώριζε καλά τις κυρώσεις που θα μπορούσε να επιβάλει η Αμερική. <br /><br />Αυτός ο εξοπλισμός είναι ζωτικής σημασίας δεδομένων των συνεχιζόμενων εντάσεων της Ινδίας στα σύνορα με την Κίνα, οι οποίες θα μπορούσαν να κλιμακωθούν ξανά. Η Ινδία διατηρεί, ακόμη, μια τεταμένη σχέση με το γειτονικό Πακιστάν. Η τελευταία κρίση ανάμεσα στις δύο χώρες ξέσπασε μόλις πριν από τρία χρόνια, με αφορμή το Κασμίρ. <br /><br />Καθώς ο πόλεμος της Ρωσίας μαίνεται, ο Πούτιν, «με τον απίστευτο ρυθμό φθοράς στην Ουκρανία», μπορεί να προσφέρει λιγότερη αμυντική υποστήριξη, σε χώρες όπως η Ινδία», λέει ο Ίαν Χολ, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Γκρίφιθ.<br /><br /> «Η Ινδία δεν εξετάζει την κατάσταση στην Ουκρανία όσον αφορά τη σχέση της με αυτή τη χώρα -- σκέφτεται τους κινδύνους στην αυλή της», λέει ο Χάπιμον Τζέικομπ, καθηγητής σε θέματα διπλωματίας και αφοπλισμού στο Πανεπιστήμιο «Jawaharlal Nehru» στο Νέο Δελχί. «Δεν πρόκειται να πάμε ενάντια στη Δύση ή να στηρίξουμε τη Ρωσία», λέει ο Τζέικομπ .<br /><br />Μέχρι στιγμής, η Ινδία έχει προσπαθήσει να παίξει και με τις δύο πλευρές -- ο Μόντι μιλάει τόσο με τον ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκι όσο και με τον Βλάντιμιρ Πούτιν. Αλλωστε οι δύο χώρες διατηρούν μια μακρά ιστορία φιλικών σχέσεων, οι οποίες χρονολογούνται από τη σοβιετική εποχή, όταν η ΕΣΣΔ βοήθησε την Ινδία να κερδίσει τον πόλεμο με το Πακιστάν το 1971.<div>  <br />Ο ελέφαντας στο δωμάτιο<br /><br />Υπάρχει όμως ένας ελέφαντας στο δωμάτιο όταν πρόκειται για τη σχέση της Ινδίας με τη Ρωσία: η Κίνα. Η Ινδία προσπαθεί να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού. «Η Ινδία χρειάζεται τη Ρωσία για να αντισταθεί στην Κίνα», εξηγεί ο δρ Χαρς Πάντ, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο King's College του Λονδίνου και επικεφαλής του Προγράμματος Στρατηγικών Σπουδών στο Ίδρυμα Ερευνών Observer στο Νέο Δελχί. «Θα πρέπει να εξισορροπήσει τους ιστορικούς δεσμούς της με τη Ρωσία με τους ανερχόμενους δεσμούς της με τη Δύση». Η Ινδία προσπαθεί να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού. Στο πλαίσιο αυτό, το Νέο Δελχί αποφάσισε να μετάσχει στην ένωση «Quad»- μια άτυπη ομάδα ασφαλείας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιαπωνία και την Αυστραλία.<br /><br />Την ίδια ώρα, η Κίνα, έχει τους δικούς της, γεωπολιτικούς και οικονομικούς λόγους, που λόγους. Στην Ασία, οι αναλυτές μιλούν για μια νέα παγκόσμια συμμαχία μεταξύ Κίνας και Ρωσίας. Την ονομάζουν συμμαχία «Dragon Bear» (Δεάκου-Αρκούδας).Η μεγαλύτερη εφημερίδα της Σιγκαπούρης, «The Straits Times», εκτιμά ότι η συμμαχία «Dragon Bear» θα μπορούσε να αποτελέσει άξονα της πολιτικής εξουσίας στο μέλλον. <br /><br />Ένας λόγος για τη συμμαχία Μόσχας-Πεκίνου είναι το αυξανόμενο εμπόριο μεταξύ των δύο χωρών. Ο ετήσιος όγκος συναλλαγών έχει πλέον φτάσει σχεδόν τα 150 δισεκατομμύρια δολάρια. Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ρωσίας.Η Κίνα θέλει τώρα να χρησιμοποιήσει την πολιτική κυρώσεων της Δύσης για να αυξήσει τις εξαγωγές της στη Ρωσία. Όπως λέει ο Γκούο Σουκίνγκ, επικεφαλής της ρυθμιστικής αρχής τραπεζών της Κίνας, το Πεκίνο θα κρατήσει ανοιχτό το μονοπάτι της Ρωσίας προς το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό και εμπορευματικό σύστημα και για τους δικούς του,επιχειρηματικούς σκοπούς.<br /><br />Ο πραγματικός λόγος βέβαια για τη συμμαχία «δράκου-αρκούδας», είναι αρκετά διαφορετικός: Η Κίνα βλέπει τον πόλεμο της Ουκρανίας ως ευκαιρία για να αποδυναμώσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη δυτική συμμαχία . Για το Πεκίνο δεν είναι και τόσο κακό το γεγονός ότι η παγκόσμια αναμέτρηση έχει μεταφερθεί προς το παρόν στην Ευρώπη, ενώ όλο το προηγούμενο διάστημα το Πεκίνο έβλεπε την Ουάσιγκτον να εστιάζει την προσοχή της στον Ινδο-Ειρηνικό, μέσα και από τη συμμαχία Auκus με την Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η ισπανική El Pais, γράφει χαρακτηριστικά: «Το καθεστώς του Σι Τζινπίνγκ έχει τοποθετήσει τα πιόνια του και προετοιμάζεται για την υλοποίηση του κινεζικού ονείρου : Την ηγεσία της παγκόσμιας τάξης».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.naftemporiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Οι φίλοι του Πούτιν: Ο «δράκος» και ο «ελέφαντας».

Tου Μιχάλη Ψύλου Ηνωμένες Πολιτείες, Ευρώπη, Καναδάς, Αυστραλία, Ιαπωνία, Ελβετία… Δεν περνάει μέρα χωρίς μια μεγάλη πρωτεύουσα να ανακοινώσ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Μην ρωτάμε για ποιον χτυπούν οι καμπάνες, για την Ελλάδα ακούγονται»!

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/02/war_ukraine_Screenshot-2022-02-28-at-3.30.36-PM.png"><img height="329" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/02/war_ukraine_Screenshot-2022-02-28-at-3.30.36-PM-1068x549.png" width="739" /></a><br /><br />Του <b>Δρα Δημ. Σταθακόπουλου*</b><br />Όταν για το συμφέρον τους επιτόπου άρουν ή επιβάλουν μέτρα ( βλ. Βενεζουέλα) , ποιος εκτίθεται διπλωματικά ; Η αντιΜαδουρική Ελλάδα. <br /><br />Όταν τα βρουν Ρωσία- Ουκρανία, ποιός θα έχει εκτεθεί διπλωματικά ; Η αντιΠουτινική Ελλάδα.<br /><br />Ποιος έχει ωφεληθεί άμεσα διπλωματικά ;<br /><br />Μα η Τουρκία που αύριο στο έδαφός της θα γίνει συνάντηση των Υπ.Εξ Ρωσίας- Ουκρανίας. Αναβάθμισή της σε διεθνή κοινά αποδεκτό mediator/ διαμεσολαβητή.<br /><br />Πήρε εύσημα από ΗΠΑ-ΝΑΤΟ – Ε.Ε – Γερμανία , την ευγνωμοσύνη της Ουκρανίας και τη φιλία της Ρωσίας, λειτουργώντας ως η χώρα δίαυλος επικοινωνίας των αποκλεισμένων χωρών με τη Δύση, με τεράστια έσοδα ( commissions). <br /><br />Είναι χώρα του ΝΑΤΟ ( Τουρκία) , κατέχει παράνομα, το 1/3 χώρας της ΕΕ ( Κύπρου) , απειλώντας με casus belli , σύμμαχο χώρα του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε ( Ελλάδα) και ουδείς την τιμωρεί. <br /><br />Βέβαια έτσι στο παρελθόν είχαν συγχωρεθεί και οι Ναζί της Cia και ολόκληρη η Γερμανία την οποία ακόμα παρακαλάμε να αποζημιώσει τα εγκλήματα πολέμου κατά της χώρας μας .<br /><br />Η ελληνική κοινή γνώμη για πολλοστή φορά διηρημένη , τύπου: μνημόνιο- αντιμνημόνιο, εμβολιαστές – αντιεμβολιστές, Ουκρανόφιλοι- Ρωσόφιλοι, εξυπνακισμοί κλπ <br /><br />Την φτώχεια που θα πληρώσουμε όλοι ( πλην Ναυτιλίας) δεν την βλέπουμε. Ότι μας “δουλεύουν” όλοι δεν το βλέπουμε . Ότι παρακαλάμε για συμμαχίες , ενώ η Τουρκία προσφέρει συμμαχίες, δεν το βλέπουμε. Ότι όλοι μένουν πρακτικά μόνοι τους στο τέλος, δεν το βλέπουμε. <br /><br />Όταν χτυπούν οι καμπάνες, μην ρωτάς για ποιον χτυπούν. Χτυπάνε για σένα ( εμάς).<br /><br />Μόνο θλίψη για τα 12 χρόνια που περάσαμε με μνημόνια και πανδημία, αλλά πλέον και κυρίως γι’ αυτά που έρχονται.<br /><br /><i>*Σχόλιο του Δρ Δημήτρη Σταθακόπουλου από τη σελίδα του στο Facebook</i><div><br /></div><div>πηγή<br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

«Μην ρωτάμε για ποιον χτυπούν οι καμπάνες, για την Ελλάδα ακούγονται»!

Του Δρα Δημ. Σταθακόπουλου* Όταν για το συμφέρον τους επιτόπου άρουν ή επιβάλουν μέτρα ( βλ. Βενεζουέλα) , ποιος εκτίθεται διπλωματικά ; Η ...

Διαβάστε την συνέχεια

Με τον Hannibal ante portas των νησιών του Αιγαίου…

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/10/stolos_005.jpg"><img height="360" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/10/stolos_005-696x392.jpg" width="744" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο σύγχρονος Ελληνισμός είναι παντού και βάλλεται από παντού, γιατί δεν έχει αξιόπιστους συμμάχους. Και δεν έχει αξιόπιστους συμμάχους, γιατί δώσαμε εμείς το δικαίωμα να μας θεωρούν δεδομένους και να μας αντιμετωπίζουν αποικιοκρατικά.</span></h3>Γράφει η <b>Κρινιώ Καλογερίδου</b><br />Δώσαμε την εντύπωση ότι για χάρη της δικής τους ”θωπείας” και προστασίας μπορούμε να γίνουμε έρμαιο των επιθυμιών τους και — δια των κυβερνήσεων που εκλέγουμε — να συμφιλιωθούμε με την αδυναμία αντίδρασης απέναντι σε αντιλαϊκές, αντιδημοκρατικές και αντεθνικές πολιτικές, οι οποίες έχουν την έγκρισή τους.<br /><br /> Το να γίνουμε έρμαιο των επιθυμιών τους, δυστυχώς, έχει μία και μόνο ανάγνωση δυσφημιστική για την ελληνική παρουσία και συμβολή στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο γίγνεσθαι. Την ανάγνωση της οσφυοκαμψίας, της δουλικότητας, του ραγιαδισμού και της αναξιοπρέπειας των πολιτικών επιλογών μας.<br /><br /> Βασική αιτία γι’ αυτό είναι η χειμάζουσα εθνική μας συνείδηση, η αφύπνιση της οποίας θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην εθνική αυτογνωσία και την ενότητα. Η πορεία προς την παρακμή, αναμφίβολα, ψαλίδισε τα φτερά του πατριωτισμού και της πίστης στις δυνατότητές μας εδώ και δεκαετίες.<br /><br /> Η οικονομική ανάγκη και η πνευματική κρίση συνέτειναν στο ”πάντες οι ομοπάτριδες να κείμεθα επί ξυρού ακμής των θλίψεων οδυνόμενοι επί τη χλεύη και καταφρονήσει της φιλτάτης ημών πατρίδος”, όπως είχε πει σε ομιλία του στην αρχή της δεκαετίας ο μητροπολίτης Εδέσσης Ιωήλ.<br /><br /> Που πάει να πει ότι φτάσαμε στο μη περαιτέρω της παρακμής μας, αφού μετατραπήκαμε από περήφανοι Έλληνες σε ”κύμβαλα αλαλάζοντα”, φερέφωνα μαζοποιημένα και όργανα εκμετάλλευσης ιδιοτελών συμφερόντων.<br /><br /> Και όλα αυτά μας συμβαίνουν σε καιρούς πολύ ”ενδιαφέροντες”. Άρα δύσκολους και επικίνδυνους για τον ελλαδικό και κυπριακό Ελληνισμό δεδομένης της αναζωπύρωσης του τουρκικού αναθεωρητισμού και των ελπίδων του για Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο.<br /><br /> Οι εποχές των επικών αφηγήσεων του Ομήρου που ήταν το θεμέλιο του ελληνικού πολιτισμού στο απροσδιόριστο παρελθόν έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, δυστυχώς, παίρνοντας μαζί τους την πίστη για τα εθνικά ιδανικά και ιδεώδη, με πρώτο αυτό της εθελοθυσίας για την πατρίδα, της φιλοπατρίας.<br /><br /> – […] Η Πατρίδα είναι όλο το έθνος και εμείς, ο καθένας μας, είμαστε από ένα μόριο ασήμαντο του μεγάλου αυτού έθνους…”* λέει η Πηνελόπη Δέλτα περιγράφοντας τη δική μας ασημαντότητα μπροστά στη μεγαλοσύνη της Ελλάδας και του Ελληνισμού.<br /><br /> Φευ!.. Δεν συμμερίζονται προφανώς τη γνώμη της οι σύγχρονοι νέοι οι οποίοι δεν γαλουχήθηκαν με την αγάπη για την πατρίδα. Δεν ένιωσαν την πατρίδα σαν πνευματική πραγματικότητα που συνέχει τους ομοπάτριδες όπου γης ανεξάρτητα απ’ τους τοπικούς δεσμούς τους.<br /><br /> Δεν κατάλαβαν ότι η πατρίδα δεν είναι μονάχα οράματα και πάθη, όπως λέει ο λογοτέχνης-δοκιμιογράφος Γιώργος Θεοτοκάς. Είναι χειροπιαστά πράγματα και ίσως ακόμα πιο πολύτιμα απ’ αυτά. Είναι ο καπνός της εστίας του πατρικού μας σπιτιού. Η γη που γεννηθήκαμε, τα παραμύθια και τα τραγούδια που αγαπήσαμε, τα δέντρα που φυτέψαμε, τα λόγια αγάπης που πρωτακούσαμε και προφέραμε, οι τάφοι των γονιών που αποχαιρετήσαμε, τα σχολεία και η κοινωνία όπου γαλουχηθήκαμε.<br /><br /> Είναι τα όσια και τα ιερά που κληρονομήσαμε και οφείλουμε να τα διαιωνίσουμε. Όσια και ιερά που μας συνδέουν με το ιστορικό παρελθόν μας μέσω της ιστορικής μνήμης. Της μνήμης που κινδυνεύει να αλλοιωθεί απ’ την πολιτική, καθώς οι περισσότεροι εκπρόσωποί της είναι συχνά αμνήμονες. Δείχνουν να έχουν χάσει την εθνική ευαισθησία, που πάει πακέτο με την ηθική.<br /><br /> Μια ηθική στομωμένη και μια εθνική ευαισθησία απογυμνωμένη από ιδανικά και πνευματικές αξίες, πράγμα που αφήνει πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη του πολιτικού τυχοδιωκτισμού. Του τυχοδιωκτισμού που κάνει τους ηγέτες να παίζουν κορώνα γράμματα την τύχη της πατρίδας προς χάριν της ματαιοδοξίας τους ή του συμφέροντος των συμμάχων.<br /><br /> Τα δεδομένα αυτά — στα οποία θα πρέπει να προστεθεί και το εμπόριο της πατριδοκαπηλίας που έχει πολιτική σκοπιμότητα — πριμοδοτούν την αποξένωση των νέων από την πίστη τους στην πατρίδα παράλληλα με τη θρησκευτική.<br /><br /> – Η πίστη είναι το άλας της γης, έλεγε για την τελευταία ο Ρώσος μυθιστοριογράφος Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Το ίδιο και η πίστη στην πατρίδα.<br /><br /> Το ίδιο πιστεύαμε κι εμείς μέχρι πρότινος (2019), όταν — σε μια έρευνα της Gallup International (διεθνούς ένωσης δημοσκοπήσεων με έδρα τη Ζυρίχη, που καλούσε τους πολίτες να απαντήσουν στο ερώτημα: ”Θα πολεμούσατε για την πατρίδα σας;) αποκαλύφθηκε ότι μόνο το 54% των Ελλήνων είναι διατεθειμένο να πολεμήσει γι’ αυτήν. Το υπόλοιπο 46% (ποσοστό ιδιαίτερα ανησυχητικό) δήλωνε απρόθυμο να την υπερασπιστεί.<br /><br /> Και γι’ αυτό ευθύνεται η υποβάθμιση της παιδείας μας επί δεκαετίες. Τα ετεροβαρή εκπαιδευτικά προγράμματα που προωθούν την τεχνοκρατική γνώση χρόνια τώρα σε βάρος της θεωρητικής. Η αδυναμία του εκπαιδευτικού συστήματος να εμπνεύσει την φιλοπατρία και να δώσει ώθηση στη δημιουργικότητα των μαθητών.<br /><br /> Η υπερβολική εξειδίκευση που περιορίζει – στα όρια του αναλφαβητισμού – τη γενικότερη γνώση. Η αποτυχία των εκπαιδευτικών νόμων να στηρίξουν το ”νους υγιής εν σώματι υγιεί” των αρχαίων προγόνων μας”. Η μέτρια έως κακή ποιότητα των βιβλίων. Η ανεπάρκεια δασκάλων και καθηγητών να καλλιεργήσουν τη φιλοπατρία στις ψυχές των μαθητών και πολλά άλλα.<br /><br /> Ένα απ’ αυτά τα τελευταία μάς ξαναγυρίζει και πάλι στις ευθύνες των πολιτικών. Ευθύνες για το γεγονός ότι δεν έχουν επαρκή εθνική συνείδηση η οποία να φρονηματίζεται και να παραδειγματίζεται απ’ την ελληνική ιστορία, σε βαθμό που οι πράξεις τους να εμπνέουν εμπιστοσύνη στον λαό και να σφυρηλατούν εθνική συνείδηση στους νέους.<br /><br /> Χωρίς να υπάρχει αυτή για να ανάψει τη φλόγα του ενθουσιασμού στις καρδιές τους όποτε κληθούν να υπερασπιστούν τα πάτρια εδάφη έναντι του εχθρού, δεν θα μπορούν οι πολιτικοί ταγοί να μας λένε ότι έχουν προετοιμάσει την ελληνική κοινωνία γι’ αυτό το σενάριο.<br /><br /> Η ιστορική μνήμη, άλλωστε — για την περίοδο πριν την πτώση της Βασιλεύουσας — επιβεβαιώνει ότι ο διχασμός και η κοινωνική παρακμή σκιάζουν δραματικά την εθνική συνείδηση και προτάσσουν την ατομική επιβίωση έναντι της εθνικής.<br /><br /> Τα δυσοίωνα σημάδια εκείνης της εποχής τα συναντάμε και σήμερα, δυστυχώς. Την έλλειψη εθνικής ομοψυχίας και στρατηγικής, την ανευθυνότητα των υπευθύνων και την ομολογία της αποτυχημένης κατευναστικής πολιτικής της Ελλάδας έναντι της αναθεωρητικής Τουρκίας, η οποία αποτυπώνεται ως ρητορική ερώτηση (εν είδει εξυπνακισμού), που κρύβει ανεπιτυχώς τον ψοφοδεή χαρακτήρα των πρώην και νυν Αξιωματούχων της πολιτικής ηγεσίας μας:<br /><br />– Τι θέλετε, να κάνουμε πόλεμο με την Τουρκία;<br /><br /> Να, κάτι τέτοια ακούν οι Έλληνες νέοι και συνεχίζουν να φεύγουν από την Ελλάδα (700.000 έγιναν ήδη) αναζητώντας την τύχη τους στο εξωτερικό, την ίδια στιγμή που οι απαλλασσόμενοι απ’ τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις (ανυπότακτοι και ασθενείς) φτάνουν το 12%, με τη θητεία να παραμένει στους 9 μήνες για όσους επιλέξουν να εκπληρώσουν τη στρατιωτική τους υποχρέωση σε μονάδες της παραμεθορίου ή στις Ειδικές Δυνάμεις.<br /><br /> Δεν περιμένουμε φυσικά να δονεί την ατμόσφαιρα την ώρα της απευκταίας σύγκρουσης ένας νέου τύπου παιάνας πολεμικός σαν εκείνον που ακουγόταν στη Σαλαμίνα το 480 πΧ (”Ὦ παῖδες Ἑλλήνων, ἴτε ἐλευθεροῦτε πατρίδ‘, ἐλευθεροῦτε δέ παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τε πατρῴων ἕδη θήκας τε προγόνων· νῦν ὑπέρ πάντων ἀγών”), την ίδια στιγμή που σήμανε την έφοδο του ελληνικού κατά του περσικού στόλου η σάλπιγγα του Ευρυβιάδη (Αισχύλος: ”Πέρσαι”, 402-405).<br /><br /> Αυτό όμως που περιμένουμε και ελπίζουμε είναι να έχουν την πρόνοια οι κυβερνήτες να προετοιμάσουν ψυχολογικά και ηθικά τον λαό για κάθε απευκταίο ενδεχόμενο, το οποίο δεν αποκλείεται στους επικίνδυνους καιρούς που ζούμε.<br /><br /> Να ρίξουν το βάρος στην ανύψωση του φρονήματός του, ώστε λαός και στρατός να αποκτήσουν πατριωτική συνείδηση και πίστη στην κομβική ιστορική συγκυρία που αντιμετωπίζουμε με τον Hannibal ante portas των νησιών του Αιγαίου. Πίστη ότι η υπεράσπιση της πατρίδας μας είναι υπέρτατο χρέος όλων μας και όχι τρέλα αυτοκαταστροφική, για να την αποφύγουμε δια της απόδρασης σε ξένα εδάφη…..<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Με τον Hannibal ante portas των νησιών του Αιγαίου…

Ο σύγχρονος Ελληνισμός είναι παντού και βάλλεται από παντού, γιατί δεν έχει αξιόπιστους συμμάχους. Και δεν έχει αξιόπιστους συμμάχους, γιατί...

Διαβάστε την συνέχεια

To «ναυάγιο» της Ατταλείας! Τι δήλωσαν Λαβρόφ-Κουλέμπα.

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/03/lavrof_attaleia.jpg"><img height="360" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2022/03/lavrof_attaleia-696x392.jpg" width="758" /></a><br /><br />Ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών Ντμίτρο Κουλέμπα εξέφρασε σήμερα τη λύπη του για την απουσία προόδου όσον αφορά μια εκεχειρία στη χώρα του κατά τις συνομιλίες που είχε με τον Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρόφ στη νότια Τουρκία.<br /><br />“Συζητήσαμε για μια εκεχειρία, αλλά δεν επετεύχθη καμία πρόοδος προς αυτήν την κατεύθυνση”, δήλωσε ο Κουλέμπα σε δημοσιογράφους, προσθέτοντας ωστόσο ότι με τον Λαβρόφ αποφάσισαν να “συνεχίσουν τις προσπάθειές τους”.<br /><br />“Η Ουκρανία δεν θα παραδοθεί”, προειδοποίησε επίσης ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών. “Είμαστε ανοιχτοί στη διπλωματία, αλλά αν αυτό δεν προχωράει, θα προστατεύσουμε τη χώρα μας και τον λαό μας”, σημείωσε.<br /><br />“Εμείς θέλαμε να εξασφαλίσουμε μια 24ωρη εκεχειρία. Ο Λαβρόφ είπε ότι η Μόσχα ήθελε να μιλήσει για ανθρωπιστικούς διαδρόμους”, διευκρίνισε, εκφράζοντας την ελπίδα για τη δημιουργία ενός ανθρωπιστικού διαδρόμου για την απομάκρυνση αμάχων από την Μαριούπολη στη νότια Ουκρανία, η οποία βρίσκεται στο στόχαστρο σφοδρών ρωσικών βομβαρδισμών ένας από τους οποίους έπληξε νοσοκομείο παίδων.<br /><br />“Ήρθα εδώ πρωτίστως για ανθρωπιστικούς λόγους, για την απομάκρυνση αμάχων. Όμως ο Λαβρόφ δεν ήθελε να υποσχεθεί τίποτα όσον αφορά αυτό το σημείο”, σημείωσε ο Κουλέμπα. “Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας και προβλέπω να συνεχίσουμε σε αυτό το σχήμα”.<br /><br />“Είμαι αποφασισμένος να συνεχίσω επειδή θέλουμε να δοθεί τέλος σε αυτόν τον πόλεμο και η χώρα μας να απελευθερωθεί από τους κατακτητές”, δήλωσε ακόμη ο Κουλέμπα, εκφράζοντας την βούληση για “σοβαρές και εποικοδομητικές συνομιλίες: αν η Ρωσία προτίθεται να το κάνει, το ίδιο και εμείς”.<br /><br />Ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών δήλωσε επίσης μετά την συνάντησή του με τον Λαβρόφ ότι φαίνεται πως η Ρωσία θα συνεχίσει την επίθεσή της και ότι επιδιώκει παράδοση του Κιέβου, πράγμα το οποίο δεν θα πάρει.<br /><br />Ο Κουλέμπα πρόσθεσε ότι τα ρωσικά στρατεύματα θα πρέπει να εγκαταλείψουν τις περιοχές ουκρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων και εγκαταστάσεων φυσικού αερίου και ότι είπε στον Ρώσο ομόλογό του πως η Ουκρανία δεν είχε θέματα με την πυρηνική ασφάλεια προτού εισβάλει η Ρωσία, αφότου ο Λαβρόφ ήγειρε το θέμα αυτό κατά τις συνομιλίες τους.<br /><br />Πρόκειται για την πρώτη υψηλόβαθμη συνάντηση αξιωματούχων των δύο χωρών μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου, πριν από ακριβώς δύο εβδομάδες.<br /><br />Οι συνομιλίες ανάμεσα στον Ρώσο και τον Ουκρανό υπουργό Εξωτερικών διήρκεσαν μία ώρα και σαράντα λεπτά και έγιναν στην νότια Τουρκία παρουσία του Τούρκου ομολόγου τους Μεβλούτ Τσαβούσογλου.<br /><br />Η Δύση συμπεριφέρεται επικίνδυνα, κατήγγειλε ο Ρώσος ΥΠΕΞ<br /><br />Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε σήμερα ότι η Δύση συμπεριφέρεται επικίνδυνα στο θέμα της Ουκρανίας και πρόσθεσε ότι η ρωσική στρατιωτική επιχείρηση εκεί προχωρά βάσει σχεδίου, ωστόσο τόνισε ότι η Ρωσία είναι διατεθειμένη να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις με την Ουκρανία με βάση το υφιστάμενο πλαίσιο στη Λευκορωσία.<br /><br />Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε μετά τη συνάντησή του με τον Ουκρανό ομόλογό του Ντμίτρο Κουλέμπα στην Αττάλεια της Τουρκίας, ο Λαβρόφ επεσήμανε ότι η Δύση δημιουργεί έναν κίνδυνο στην περιοχή ο οποίος θα παραμείνει για χρόνια και πρόσθεσε ότι “όσοι προσφέρουν όπλα και μισθοφόρους στην Ουκρανία θα πρέπει να κατανοήσουν ότι φέρουν ευθύνη για τις ενέργειές τους”.<br /><br />“Η σημερινή συνάντηση επιβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική στο υφιστάμενο ρωσοουκρανικό πλαίσιο στη Λευκορωσία”, εκτίμησε ο Λαβρόφ.<br /><br />Παράλληλα ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών επεσήμανε ότι οι ρωσικές δυνάμεις βομβάρδισαν χθες Τετάρτη ένα νοσοκομείο παίδων στη Μαριούπολη μετά την κατάληψή του από ένα εθνικιστικό ουκρανικό τάγμα, το οποίο το χρησιμοποιούσε ως βάση του, ενώ τόνισε ότι δεν υπήρχαν ασθενείς σε αυτό.<br /><br />“Αυτή η μαιευτική κλινική είχε καταληφθεί εδώ και καιρό από το τάγμα Αζόφ και άλλους ακραίους και όλες οι έγκυες, όλες οι νοσηλεύτριες και όλο το προσωπικό είχε εκδιωχθεί”, διαβεβαίωσε ο Λαβρόφ, καταγγέλλοντας ότι τα δυτικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν μόνο την ουκρανική άποψη.<br /><br />Πριν από τη συνάντηση<br /><br />Πριν την έναρξη της τριμερούς συνάντησης, ο Τσαβούσογλου συναντήθηκε ξεχωριστά με τον Ρώσο και τον Ουκρανό υπουργό Εξωτερικών, οι οποίοι είχαν φθάσει χθες Τετάρτη το βράδυ στην Αττάλεια και διαμένουν σε διαφορετικά ξενοδοχεία.<br /><br />Αρχικά ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών συναντήθηκε με έναν χαμογελαστό Κουλέμπα, τον οποίο χαιρέτισε αγκαλιάζοντάς τον. Ο Λαβρόφ αντίθετα εμφανίστηκε βλοσυρός.<br /><br />Ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος έχει εκφράσει την ευγνωμοσύνη του προς την Τουρκία, αναμένεται ότι θα επιμείνει σε «τρία σημεία κλειδί» στη διάρκεια της τριμερούς συνάντησης, σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου του: «Άμεση κατάπαυση του πυρός, βελτίωση της ανθρωπιστικής κατάστασης στη Μαριούπολη, τη Χάρκιβ, τη Σούμι, τη Βολνοβάχα και άλλες ουκρανικές πόλεις, απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από το έδαφος της Ουκρανίας».<br /><br />Πριν την αναχώρησή του ο Κουλέμπα είχε αναφέρει σε βίντεο που είχε αναρτήσει στο Facebook ότι έχει «περιορισμένες» προσδοκίες από τη συνάντησή του με τον Λαβρόφ διότι η Ρωσία συνεχίζει να βομβαρδίζει σφοδρά και να πολιορκεί μεγάλες πόλεις στην Ουκρανία.<br /><br />«Είναι σημαντικό ότι οι δύο υπουργοί δέχθηκαν να συναντηθούν στην Τουρκία αντί για αλλού», επεσήμανε Τούρκος διπλωμάτης στο AFP. «Η Τουρκία ελπίζει πάνω απ’ όλα να επιτευχθεί κατάπαυση του πυρός», πρόσθεσε ο ίδιος.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

To «ναυάγιο» της Ατταλείας! Τι δήλωσαν Λαβρόφ-Κουλέμπα.

Ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών Ντμίτρο Κουλέμπα εξέφρασε σήμερα τη λύπη του για την απουσία προόδου όσον αφορά μια εκεχειρία στη χώρα του κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί οι αγορές βλέπουν συμφωνία στο Ουκρανικό

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/03/oukrania-agores.jpg" width="732" /><br /><br /><b>Λυγερού Νεφέλη</b><br />Άνοδο σημείωσαν χθες τα χρηματιστήρια, τη στιγμή που το Κίεβο βρίσκεται περικυκλωμένο από ρωσικές δυνάμεις. Η εξέλιξη δεν μοιάζει να συνάδει με την 15η ημέρα του πολέμου στην Ουκρανία, ούτε με το γεγονός ότι η εβδομάδα που διανύουμε ξεκίνησε με σημαντικές απώλειες. Το παράταιρο(;) φαινόμενο παρατηρήθηκε τόσο στις αμερικανικές, όσο και στις ευρωπαϊκές αγορές και οφείλεται στο ότι οι αγορές βλέπουν συμφωνία στο Ουκρανικό.<br /><br />Ενδεικτικά, ο γερμανικός DAX, ο οποίος έκλεισε τελικά με άνοδο 7,92% στις 13.847 μονάδες. Το ίδιο και ο γαλλικός δείκτης με άνοδο 7,13%, ο δε Eurostoxx 50 με άνοδο 7,44%. Ανοδική πορεία είχε και ο βρετανικός, ενώ θετικά ήταν τα πράγματα και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Ο Dow Jones έφτασε στις 33.419 μονάδες. Ο S&P-500 σημείωσε άνοδο 2,73% στις 4.284 μονάδες και ο δείκτης τεχνολογίας Nasdaq αυξάνονταν κατά 3,5% στις 13.245 μονάδες.<br /><br />Εντυπωσιακή είναι και η ραγδαία πτώση της τιμής του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Η τιμή των συμβολαίων παράδοσης αερίου στην Ευρώπη για τον Απρίλιο έπεσε στα 176 ευρώ η μεγαβατώρα, υποχωρώντας 17% σε σχέση με την προηγούμενη ημέρα. Η τιμή του πετρελαίου μπρεντ υποχωρούσε κατά 5,4% και διαμορφώθηκε στα 121,02 δολάρια το βαρέλι. Η αποκλιμάκωση των υπερβολικών τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά και η άνοδος των χρηματιστηρίων οφείλεται στο γεγονός ότι οι αγορές εκτιμούν ως πολύ πιθανή την αποκλιμάκωση των συγκρούσεων και κάποιου είδους συμφωνία στο Ουκρανικό.<br /><br />Μπορεί, ο πόλεμος να μαίνεται, η Μαριούπολη να είναι η σκιά του πρότερου εαυτού της και το Κίεβο να βρίσκεται σε στενό κλοιό, αλλά οι αγορές βλέπουν φως στην άκρη του τούνελ. Για την ακρίβεια, αποκωδικοποιούν και ζυγίζουν παρεμβάσεις, επίσημες δηλώσεις, διπλωματικές πρωτοβουλίες και εμπιστευτικές πληροφορίες. Προφανώς, την αλλαγή δεν επέφερε η επιθυμία του Βολοντίμιρ Ζελένσκι να συναντήσει τον Ρώσο πρόεδρο, αλλά η εκτίμηση ότι επίκειται κάποια συμφωνία στο Ουκρανικό.<br /><br />Δεν είναι, εξάλλου, η πρώτη φορά που ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι προτείνει συνάντηση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν: «Η σύγκρουση μπορεί να επιλυθεί μόνο μέσω άμεσου διαλόγου μεταξύ των ηγετών της Ουκρανίας και της Ρωσίας στη βάση αμοιβαίου συμβιβασμού» δήλωσε σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Bild. Είχαν προηγηθεί δηλώσεις του ότι η χώρα του «είναι έτοιμη για διπλωματική λύση» και «μπορεί να συζητήσει ουδετερότητα» αλλά «χρειάζεται εγγυήσεις για την ασφάλειά της».<br /><br />Συμφωνία στο Ουκρανικό<br /><br />Σημαντικό ρόλο στη εκτιμούμενη διπλωματική συμφωνία στο Ουκρανικό, στην οποία προσβλέπουν οι αγορές, παίζει και η συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της Ρωσίας και της Ουκρανίας στην Αττάλεια με τη συμμετοχή του Τούρκου ομολόγου τους, ο οποίος παίζει τον ρόλο του μεσολαβητή. Επιπλέον, και το Ισραήλ φαίνεται να έχει μπει δυναμικά στο παιχνίδι της διπλωματικής διαμεσολάβησης.<br /><br />Καθοριστική για την πτώση των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, που υποχώρησαν έως και 17%, ήταν η ανακοίνωση και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Ιράκ ότι θα αυξήσουν την παραγωγή τους, ώστε να εξισορροπηθεί κάπως η αυξημένη ζήτηση. Ανακοίνωσαν, επίσης, ότι θα καλέσουν και τα άλλα μέλη του ΟΠΕΚ να πράξουν το ίδιο, με σκοπό να επέλθει μία ισορροπία στις τιμές των υδρογονανθράκων.<br /><br />Μέχρι τώρα, πάντως, δεν εμφανίζονταν διατεθειμένοι να αναμειχθούν, αλλά έπαιξαν ρόλο και οι ασφυκτικές πιέσεις των Αμερικανών, ενώ στην πτώση των τιμών συνέβαλε και το γεγονός ότι η ΕΕ δεν δείχνει διατεθειμένη να επιβάλει κυρώσεις και σ’ αυτόν τον τομέα, σταματώντας τις εισαγωγές από τη Ρωσία. Παράλληλα, οι κεντρικές τράπεζες λαμβάνουν μέτρα, σε μία προσπάθεια να οχυρώσουν τις οικονομίες από το τσουνάμι της ακρίβειας.<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γιατί οι αγορές βλέπουν συμφωνία στο Ουκρανικό

Λυγερού Νεφέλη Άνοδο σημείωσαν χθες τα χρηματιστήρια, τη στιγμή που το Κίεβο βρίσκεται περικυκλωμένο από ρωσικές δυνάμεις. Η εξέλιξη δεν μοι...

Διαβάστε την συνέχεια

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2022/03/rosia4.jpg" width="767" /><br /><br />Η ρητορική του Ζελένσκι αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον. Στις τελευταίες δηλώσεις του, εκφράζει δυσαρέσκεια για το γεγονός ότι το ΝΑΤΟ δεν υποστήριξε την Ουκρανία για να αντιμετωπίσει τη ρωσική επίθεση. Η στάση του θυμίζει τον ευσεβή πόθο του Γεωργιανού προέδρου Σαακασβίλι το 2008, την περίπτωση Γεωργία 2008, ότι θα τον συνδράμει στρατιωτικά η Δύση, όταν η χώρα του είχε εμπλακεί σε τοπική σύρραξη.<br /><br />Μόλις δυο μήνες είχαν περάσει από την εκλογή Σαακασβίλι στην Προεδρία και έσυρε τη Γεωργία σε μία επιχείρηση ανάκτησης κάποιων εδαφών, με αποτέλεσμα τη στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας, την ήττα και τον ακρωτηριασμό της Γεωργίας. Η σύγκρουση εκείνη είχε γίνει κατά τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, ενώ η τωρινή στην Ουκρανία κατά τους χειμερινούς στην κινεζική πρωτεύουσα. Το γεγονός αυτό δεν υπονοεί κάποια ειδική σημασία στην ερμηνεία της σημερινής σύγκρουσης.<br /><br />Απουσία στοιχείων που να δείχνουν κάτι διαφορετικό, το προαναφερθέν παραμένει “διαβολική” σύμπτωση. Όμως, εάν τα στοιχεία μπουν σε μια σειρά, η υπόθεση αρχίζει να μοιάζει σαν θέατρο σκιών, με κάποιον πίσω από το πανί να κρατά και να παίζει τις ίδιες φιγούρες. Με τη διαφορά ότι στην Ουκρανία διορθώθηκαν λάθη του σεναρίου που εφαρμόστηκε στη Γεωργία. Ας τα δούμε λοιπόν.<br />Γεωργία 2008<br /><br />Η Γεωργία είχε χάσει την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία. Η Ουκρανία έχει ήδη χάσει την Κριμαία και δεν ελέγχει την επαρχία Ντονμπάς. Άλλη μια σύνδεση Γεωργίας και Ουκρανίας είναι ότι ο Σαακασβίλι κατέφυγε στο Κίεβο όταν στριμώχτηκε πολιτικά -ίσως ποινικά στη χώρα του. Όχι μόνο μετέβη εκεί, αλλά και του δόθηκε η ουκρανική υπηκοότητα από τον φιλοδυτικό πρόεδρο Ποροσένκο. Τον διόρισε, μάλιστα, και κυβερνήτη της επαρχίας Οδησσού.<br /><br />Ας θυμηθούμε τα λόγια του προέδρου Ποροσένκο. Παρουσιάζοντας τον Σαακασβίλι, ανέφερε ότι του ανέθεσε να «προασπίσει την εθνική κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα, την ανεξαρτησία και την ηρεμία» στην περιοχή της Οδησσού, τονίζοντας ότι ο πιο σημαντικός “πόλεμος” που πρέπει να διεξάγει είναι «εναντίον της διαφθοράς». Οι δηλώσεις Ποροσένκο ηχούν ειρωνικά για δυο λόγους.<br /><br />Ο Σαακασβίλι –κόκκινο πανί για τους Ρώσους– τοποθετήθηκε κυβερνήτης σε μια πόλη που στις αρχές του ίδιου μήνα είχε ζήσει ένα τρομακτικό έγκλημα: Στις 2 Μαΐου είχε πραγματοποιηθεί ο εμπρησμός του «κτιρίου των Συνδικάτων», με αποτέλεσμα τον θάνατο 48 ανθρώπων, που στην μεγάλη τους πλειονότητα ήταν Ρωσόφωνοι. Το έγκλημα είχε χρεωθεί στις ουκρανικές αντιρωσικές-φιλοναζιστικές οργανώσεις, τις οποίες στηρίζουν οι φιλοδυτικές κυβερνήσεις στο Κίεβο. Η τύχη των δραστών του εμπρησμού δεν έχει γίνει γνωστή.<br /><br /><div>Εκλεκτικές συγγένειες<br /><br />Ο δεύτερος λόγος είναι ο πρόεδρος Ποροσένκο είχε αναθέσει στον Σαακασβίλι την καταπολέμηση της διαφθοράς, παρ’ ότι στη Γεωργία ο πρώην πρόεδρός της διώκεται για κατάχρηση δημοσίου πλούτου. Η Οδησσός, λοιπόν, έπαιζε τον ρόλο της “Κολυμβήθρας του Σιλωάμ” τουλάχιστον για το δυτικό ακροατήριο. Στη Γεωργία καταδικάστηκε, μάλιστα, με τους φιλοδυτικούς να υποστηρίζουν ότι υπάρχουν πολιτικά κίνητρα πίσω από τη δίωξη.<br /><br />Ο Σαακασβίλι επέστρεψε στη Γεωργία τον Οκτώβριο του 2021 και συνελήφθη. Με πρόσχημα την ουκρανική υπηκοότητά του, αντέδρασε η κυβέρνηση Ζελένσκι. Ταυτόχρονα όμως, δημοσιεύτηκε μεγάλο άρθρο στην βρετανική εφημερίδα Guardian το οποίο ενέπλεκε αυτή τη φορά τον Ζελένσκι σε υποθέσεις οικονομικής διαφθοράς. Το άρθρο αυτό σήμερα έχει ξεχαστεί. Ο Ουκρανός πρώην κωμικός και νυν πρόεδρος της χώρας, φέρεται μαζί με στενό κύκλο φίλων του ως ο ιδιοκτήτης ενός δαιδαλώδους πλέγματος υπεράκτιων εταιριών με έσοδα που προφανώς δεν φορολογήθηκαν στην Ουκρανία.<br /><br />Ας δούμε όμως την πολιτική κατάσταση σε Ρωσία και ΗΠΑ στους δυο πολέμους. Στις ΗΠΑ, το 2008 πρόεδρος ήταν ο Ρεπουμπλικάνος Μπους Jr, με αντιπρόεδρο το “γεράκι” Τσέινι. Σήμερα πρόεδρος είναι είναι ο Δημοκρατικός Τζο Μπάιντεν. Τα σενάρια σε Γεωργία και Ουκρανία δεν επηρεάστηκαν. Για τη Γεωργία του Σαακασβίλι, το 2008 δεν άνοιξε μύτη, παρά τις γενικόλογες δυτικές ρητορικές καταδίκες της Ρωσίας. Καμία σχέση με τον σημερινό παγκόσμιο παροξυσμό κατά της Ρωσίας.<br />Ουκρανία 2022<br /><br />Και τότε η Ρωσία είχε βρεθεί στο στόχαστρο, αλλά καμία σύγκριση με το σήμερα. Ίσως επειδή είχαν αρχίσει τη σύρραξη οι Γεωργιανοί, ενώ τώρα οι Ρώσοι. Ίσως λόγω του γεγονότος ότι η Ουκρανία γειτνιάζει με την ΕΕ. Η Γεωργία πέφτει μακριά. Η Ουκρανία ξυπνάει μνήμες Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι παραδοσιακές ευρωπαϊκές ελίτ είχαν την τάση να θεωρούν ότι ο πόλεμος ανήκει στο παρελθόν. Οι ιδεοληψίες τους επηρέασαν την πολιτική της ΕΕ, δημιουργώντας ενίοτε και μία απόσταση ανάμεσα στις δυο πλευρές του Ατλαντικού.<br /><br />Έρχεται σήμερα η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία να αναδείξει το πραγματικό γεωπολιτικό μέγεθος της ΕΕ και την εξάρτησή της στο επίπεδο της ασφάλειας. Είχε αποδειχθεί ανίκανη να κατανοήσει, συλλογικά, ότι στον πραγματικό κόσμο (όχι στο ευρωπαϊκό “συννεφάκι”) η ενεργειακή εξάρτηση από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες επιβάλει περιορισμούς, ακόμα και στην περίφημη «πράσινη μετάβαση» που είχε ως σύμβολο την μικρή Γκρέτα.<br /><br />Η επικείμενη καταστροφή λόγω μόλυνσης ήταν η τρέχουσα ρητορική, ενώ κανείς δεν φαινόταν να ασχολείται με την ενεργειακή ασφάλεια. Έτσι, φτάσαμε σήμερα η ΕΕ να αναζητά ξανά σωτηρία από τις ΗΠΑ. Προσπαθεί να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες της από το πανάκριβο αμερικανικό σχιστολιθικό LNG. Η άνοδος της τιμής είναι “χορηγία” των στρατηγικών πρωτοβουλιών των Ρώσων. Η δε απαγόρευση του ρωσικού αερίου θα εκτοξεύσει περαιτέρω, τις ήδη πολύ υψηλές τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου. Οι Ρώσοι θα στραφούν προς Ανατολάς. Τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες θα τους απορροφήσουν οι μεγάλες ασιατικές αγορές, η Κίνα και η Ινδία. Η δε ΕΕ, θα εξαρτηθεί και ενεργειακά από τις ΗΠΑ.<br /><br />Προοπτικές διευθέτησης<br /><br />Η δυσαρέσκεια Ζελένσκι για την μη στρατιωτική υποστήριξη της Ουκρανίας από το ΝΑΤΟ, θα μπορούσε υπό όρους να αποτελεί την έναρξη μιας διαδικασίας στρατιωτικής αποκλιμάκωσης και διπλωματικής διευθέτησης. Από τη στιγμή που είναι πλέον διατεθειμένος να συζητήσει τη δέσμευση της Ουκρανίας να μην ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, ενώ αφήνει ανοικτό να αναγνωρίσει την προσάρτηση της Κριμαίας και την απόσχιση του Ντονμπάς, δημιουργείται ένα περιθώριο ουσιαστικής διαπραγμάτευσης.<br /><br />Από τη στιγμή που έστειλε στρατιωτικές δυνάμεις στην Ουκρανία, η Ρωσία δεν υπάρχει περίπτωση να μην πάρει όσα επιθυμούσε, πληρώνοντας και βαρύ κόστος αίματος, όπως φαίνεται. Αυτή είναι η λογική των μεγάλων δυνάμεων. Καλές και οι οικονομικές κυρώσεις, αλλά το αίμα έχει διαχρονικά άλλη αξία στο γεωπολιτικό χρηματιστήριο. Από τη στιγμή που η όποια διαπραγμάτευση και ενδεχόμενη συμφωνία συναφθεί μεταξύ Ρώσων και Ουκρανών, η Δύση αποφεύγει το κόστος να εμφανιστεί δημόσια ότι υποχωρεί απέναντι στη Ρωσία. Σε κάτι που θα μοιάζει σαν μια νέα άτυπη Γιάλτα.<br /><br />Η ευρωπαϊκή ήπειρος, λοιπόν, θα χωριστεί και πάλι, με τους Ευρωπαίους να αναλαμβάνουν μεγάλο μέρος του κόστους για την άμυνά τους. Η “στρατηγική αυτονόμηση” της ΕΕ από τις ΗΠΑ παραπέμπεται στις “καλένδες” και επανερχόμαστε κανονικότατα σ’ έναν –ελπίζουμε– ελεγχόμενο Ψυχρό Πόλεμο. Στο ανώτατο επίπεδο, πίσω από κλειστές πόρτες, οι πραγματικά ισχυροί αυτού του κόσμου ξέρουν τελικά να συνεννοούνται. Όσον αφορά τον ενθουσιασμό των επιλεκτικά ευαίσθητων ψυχών, σταδιακά θα υποχωρήσει. Ο ρόλος τους στον επικοινωνιακό-προπαγανδιστικό πόλεμο θα έχει ολοκληρωθεί. Εξάλλου, δεν πρόκειται ποτέ να αντιληφθούν ότι σε τέτοιους καιρούς η δημιουργία συγκεκριμένου κλίματος, είναι μέρος του πολέμου σε τακτικό επίπεδο.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η ρητορική του Ζελένσκι αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον. Στις τελευταίες δηλώσεις του, εκφράζει δυσαρέσκεια για το γεγονός ότι το ΝΑΤΟ δεν υποσ...

Διαβάστε την συνέχεια