Η μεγάλη τουρκική επιτυχία. Η παγιωμένη ελληνική αδράνεια.

<img height="101" src="https://www.neakriti.gr/sites/default/files/styles/main/public/2026-02/aox.jpg.webp?itok=aCS2DEi5" width="734" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η ΑΟΖ, το Αιγαίο και το “σύνδρομο του φόβου” που γίνεται στρατηγική</span></h3><b> Σαχίνης Γιώργος</b><br />Η Ελλάδα κοιτάζει τον χάρτη και πολλές φορές δεν αξιοποιεί καν αυτούς που τη δικαιώνουν, την ώρα που η Τουρκία χαράζει τετελεσμένα. Κι όμως, υπάρχει κάτι βαθύτερο από τις τουρκικές προκλήσεις, τις NAVTEX, τα θαλάσσια πάρκα, τους χάρτες νησιωτικής χωροταξίας και τους χάρτες της “Γαλάζιας Πατρίδας”. Υπάρχει η ελληνική αδράνεια απέναντι σε όλα αυτά. Και ίσως αυτή να είναι τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία της Άγκυρας. <br /><br />Γιατί η Τουρκία δε χρειάζεται πάντοτε να κερδίζει κάτι με μια κρίση. Της αρκεί να δημιουργεί ένα νέο δεδομένο, να το επαναλαμβάνει, να το εντάσσει σταδιακά στην πολιτική της και να περιμένει την ελληνική αντίδραση. Η οποία, συνήθως, έρχεται. <br /><br />Με ανακοίνωση, με διάβημα, με τη διαβεβαίωση ότι «δεν παράγει έννομα αποτελέσματα». Και μετά; Με την επόμενη τουρκική κίνηση, βλέπουμε... Αυτό είναι το πρόβλημα. Όχι μόνο τι κάνει η Άγκυρα, αλλά τι αφήνει η Αθήνα να γίνει πριν αποφασίσει να αντιδράσει. <br />Το Αιγαίο δεν περιμένει την Αθήνα <br /><br />Η Ελλάδα έχει ένα παράδοξο πρόβλημα: διαθέτει δικαιώματα, διαθέτει νομικά επιχειρήματα, διαθέτει συμμαχίες και διαθέτει μια γεωγραφική πραγματικότητα που δεν μπορεί να αλλάξει κανένας χάρτης. Κι όμως, συχνά συμπεριφέρεται σαν να χρειάζεται πρώτα να πάρει άδεια για να τα ασκήσει.<br /><br />Η συζήτηση για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη είναι χαρακτηριστική. Εδώ και δεκαετίες γνωρίζουμε τη σημασία της. Γνωρίζουμε τη γεωπολιτική αξία της Ανατολικής Μεσογείου. Γνωρίζουμε τη σημασία του Καστελόριζου. Γνωρίζουμε ότι η Κύπρος αποτελεί κρίσιμο παράγοντα στον ενεργειακό και γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής. Κι όμως, η Αθήνα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την οριοθέτηση Ελλάδας-Κύπρου σαν ένα θέμα που μπορεί να περιμένει. Και εδώ αξίζει να σταθούμε σε έναν άνθρωπο που εδώ και δεκαετίες επιμένει ακριβώς στο αντίθετο.<div>  <br />Ο Καρυώτης προειδοποιεί από τη δεκαετία του ’80 <br /><br />Ο ομότιμος καθηγητής στις ΗΠΑ, Θεόδωρος Καρυώτης, είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές φωνές στην ελληνική συζήτηση για την ΑΟΖ. Μέλος της ελληνικής αντιπροσωπίας στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1982, έχει επιμείνει επί χρόνια στη στρατηγική σημασία της ελληνικής ΑΟΖ και ειδικά του συμπλέγματος του Καστελόριζου.<br /><br />Ο ίδιος έχει περιγράψει την περιοχή Κρήτης-Καστελόριζου-Κύπρου ως κρίσιμο γεωπολιτικό χώρο και έχει υποστηρίξει ότι το Καστελόριζο δεν αποτελεί μια απομονωμένη κουκκίδα στον χάρτη, αλλά κρίσιμο σημείο για την επαφή των ελληνικών και κυπριακών θαλάσσιων ζωνών. <br /><br />Και εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της άποψής του. Ο Καρυώτης δεν αντιμετωπίζει το Καστελόριζο απλώς ως ένα σύμβολο εθνικής κυριαρχίας. Το αντιμετωπίζει ως γεωπολιτικό κλειδί. Η θέση του είναι ότι η σημασία του συμπλέγματος βρίσκεται ακριβώς στη δυνατότητά του να λειτουργήσει ως σημείο επαφής της ελληνικής και της κυπριακής ΑΟΖ. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδει και στη Στρογγύλη, την οποία θεωρεί κρίσιμο σημείο γι’ αυτή τη θαλάσσια συνέχεια. Και εδώ η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο πολιτική. <br /><br />Γιατί ο καθηγητής έχει επανειλημμένα ασκήσει κριτική στις ελληνικές κυβερνήσεις για την καθυστέρηση στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Κύπρο.<br /><br />Σε παλαιότερη δημόσια παρέμβασή του στην “ΚΡΗΤΗ TV”, και όχι μία μόνο φορά, είχε υποστηρίξει ότι η άρνηση της Αθήνας να προχωρήσει σε οριοθέτηση Ελλάδας-Κύπρου αποτελεί σοβαρό λάθος ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Με απλά λόγια: η Κύπρος έκανε βήματα. Η Ελλάδα περίμενε. Και αυτή η διαφορά στάσης δεν είναι μια λεπτομέρεια. Είναι ολόκληρη στρατηγική. <a href="https://www.neakriti.gr/apopseis/2198719_i-megali-toyrkiki-epityhia-i-pagiomeni-elliniki-adraneia"><b>Διαβάστε την συνέχεια στην πηγή</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.neakriti.gr/">πηγή</a><br /><br /> <br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η μεγάλη τουρκική επιτυχία. Η παγιωμένη ελληνική αδράνεια.

Η ΑΟΖ, το Αιγαίο και το “σύνδρομο του φόβου” που γίνεται στρατηγική  Σαχίνης Γιώργος Η Ελλάδα κοιτάζει τον χάρτη και πολλές φορές δεν αξιοπο...

Διαβάστε την συνέχεια

Λάδι στη φωτιά από τα τουρκικά ΜΜΕ. Οργή για Μητσοτάκη, μιλούν για πόλεμο.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ7PX6cpnNmHcc8pPiIg-xHryY-eMfw7FLmfK0ZGS4XeoZEcIO4WM36LDpF&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="367" data-original-width="696" height="105" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ7PX6cpnNmHcc8pPiIg-xHryY-eMfw7FLmfK0ZGS4XeoZEcIO4WM36LDpF&s=10" width="743" /></a></div><div><br /></div>Ο τουρκικός Τύπος διαβάζει τις δηλώσεις Μητσοτάκη στη ΔΕΘ σαν μήνυμα ισχύος προς την Τουρκία, με τίτλους για «πολεμική απειλή», «casus belli» και «σημείο καμπής».<br /><br />ΤΗΣ <b>ΜΑΡΙΑΣ ΖΑΧΑΡΑΚΗ</b><br /><br />Από το «ούτε ένα μέτρο πέρα από τα 6 μίλια» μέχρι το «η Ελλάδα θα κάνει το Αιγαίο ελληνική θάλασσα», τα τουρκικά ΜΜΕ ανεβάζουν επικίνδυνα τους τόνους και βλέπουν πίσω από τα 12 μίλια όχι απλώς διπλωματία, αλλά στρατιωτική επίδειξη δύναμης με φόντο Rafale, F-35 και Belharra.<br /><br />Και κάπου εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον: στην Τουρκία δεν συζητούν πλέον μόνο τι είπε ο Μητσοτάκης, αλλά **τι μπορεί να σημαίνει αν η Αθήνα αποφασίσει να το κάνει πράξη.<br />«Πολεμική απειλή» από τον Μητσοτάκη: Ο τουρκικός Τύπος βλέπει στα 12 μίλια και τα F-35 μήνυμα στρατιωτικής ισχύος<br /><br />Από την «κήρυξη πολέμου» μέχρι το «σημείο καμπής», τα τουρκικά ΜΜΕ διαβάζουν τις δηλώσεις του Έλληνα πρωθυπουργού στη ΔΕΘ ως προειδοποιητικό μήνυμα προς την Άγκυρα – Στο επίκεντρο τα 12 ναυτικά μίλια, η ελληνική αεροπορική υπεροχή και η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων<br /><br />Με το βλέμμα στραμμένο περισσότερο στην πιθανότητα μιας νέας ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, ο τουρκικός Τύπος επιχειρεί να αποκωδικοποιήσει το μήνυμα της Αθήνας. Από τους δραματικούς τίτλους περί «πολέμου» και «πολεμικής απειλής» μέχρι την προειδοποίηση ότι «πλησιάζουμε σε ένα σημείο καμπής», τα τουρκικά δημοσιεύματα και οι τηλεοπτικές αναλύσεις συνδέουν ευθέως την αναφορά στα 12 ναυτικά μίλια με την ενίσχυση της ελληνικής στρατιωτικής ισχύος.<br /><br />A Χαμπέρ – «Η κίνηση Μητσοτάκη για επέκταση του Αιγαίου Πελάγους κατά 12 μίλια! Κηρύσσεται πόλεμος από την Ελλάδα;»<br /><br />Σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους το φιλοκυβερνητικό κανάλι A Χαμπέρ σχολιάζει το ενδεχόμενο επέκτασης των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στα 12 ναυτικά μίλια, παρουσιάζοντας την ελληνική θέση όχι απλώς ως διεκδίκηση επέκτασης των χωρικών υδάτων, αλλά ως εξέλιξη που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ευθεία ελληνοτουρκική σύγκρουση.<br /><br />Οι δύο Τούρκοι σχολιαστές που φιλοξενούνται στο ρεπορτάζ χαρακτηρίζουν την επέκταση «αιτία πολέμου», αμφισβητούν τη νομική βάση των ελληνικών θέσεων και υποστηρίζουν ότι η Αθήνα δημιουργεί παράνομες καταστάσεις στο Αιγαίο.<br /><br />Ο στρατηγός Κεμάλ Ολτσάρ υποστηρίζει ότι ενδεχόμενη επέκταση θα αυξήσει τον ελληνικό έλεγχο στο Αιγαίο από 35% σε 64%, ενώ και ο δικηγόρος Αϊντογάν Αχιακίν επαναλαμβάνει ότι η επέκταση πέραν των 6 μιλίων θα συνιστούσε, σύμφωνα με την τουρκική θέση, «casus belli». Συνολικά, το δημοσίευμα υιοθετεί ιδιαίτερα επιθετική γραμμή, παρουσιάζοντας τις ελληνικές κινήσεις ως μονομερείς, παράνομες και ως παράγοντα που μπορεί να προκαλέσει σοβαρή κρίση στο Αιγαίο.<br /><br />CNNTürk: «Αν η Αθήνα πει 12 μίλια, θα γίνει πόλεμος;»<br /><br />Σε ιδιαίτερα σκληρή γραμμή κινείται και η ανάλυση που έγινε σε εκπομπή του CNN Türk για το ενδεχόμενο επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων, με τον φιλοκυβερνητικό αρθρογράφο της Χουριέτ, Αμπντουλκαντίρ Σελβί, να ανεβάζει τον πήχη της τουρκικής προειδοποίησης, υποστηρίζοντας ότι η Άγκυρα δεν θεωρεί casus belli μόνο τα 12 μίλια, αλλά οποιαδήποτε ελληνική επέκταση πέρα από τα 6 ναυτικά μίλια.<br /><br />Ο Σελβί υποστηρίζει ότι μια επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια θα άλλαζε δραστικά τις ισορροπίες στο Αιγαίο, αυξάνοντας, σύμφωνα με τους υπολογισμούς που παρουσιάζει, την ελληνική θαλάσσια δικαιοδοσία από περίπου 43% σε 71% και περιορίζοντας σημαντικά τα διεθνή ύδατα, με αποτέλεσμα, όπως χαρακτηριστικά λέει, «το Αιγαίο να γίνεται ελληνική θάλασσα». Επιμένει ότι «η Ελλάδα μόνη της δεν έχει το δικαίωμα» να προχωρήσει μονομερώς και ότι η πραγματική τουρκική «κόκκινη γραμμή» είναι «ούτε ένα μέτρο πέρα από τα 6 μίλια».<br /><br />Παράλληλα, αποδίδει την πιο επιθετική, κατά την εκτίμησή του, στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ενίσχυση της τουρκικής ναυτικής ισχύος, με επίκεντρο το αεροπλανοφόρο Anadolu, αλλά και στην ελληνοϊσραηλινή προσέγγιση, την οποία χαρακτηρίζει «καταδικασμένη να αποτύχει», καθώς, όπως υποστηρίζει, η Τουρκία δεν μπορεί να «περικυκλωθεί».<br /><br />Αναφερόμενος στον Μητσοτάκη, τον κατηγορεί ότι αξιοποιεί την αντιτουρκική ρητορική ενόψει των εκλογών του 2027 και προειδοποιεί ότι όποιος επιχειρεί να αποκομίσει πολιτικά οφέλη εμφανιζόμενος εχθρικός προς την Τουρκία «θα χτυπήσει πάνω σε έναν πολύ σκληρό βράχο». Τέλος, επικαλείται τη θέση ότι τα θαλάσσια σύνορα των δύο χωρών δεν έχουν καθοριστεί με σαφή διμερή συμφωνία και τάσσεται υπέρ μιας νέας συμφωνίας Ελλάδας–Τουρκίας.<div><br />Defence Turk: «Ο Έλληνας πρωθυπουργός απειλεί με πόλεμο»<br /><br />Με τον πλέον αιχμηρό τρόπο τοποθετείται η ιστοσελίδα αμυντικών θεμάτων Ντεφένς Τουρκ, το οποίο επιλέγει ήδη από τον τίτλο του να παρουσιάσει τις δηλώσεις Μητσοτάκη ως «πολεμική απειλή». Το τουρκικό αμυντικό μέσο εστιάζει κυρίως στην αναφορά του Έλληνα πρωθυπουργού περί ελληνικού «πλεονεκτήματος», αλλά και ειδικότερα στην «αεροπορική υπεροχή» που, σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έχει αποκτήσει η Ελλάδα μέσω της αναβάθμισης των F-16, της απόκτησης Rafale και της παραλαβής F-35.<br /><br />Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει το δημοσίευμα στη φράση του Μητσοτάκη ότι πρόκειται για «ένα πλεονέκτημα που δεν μπορούμε ποτέ να αφήσουμε ανεκμετάλλευτο», την οποία εντάσσει ευθέως σε ένα πλαίσιο απειλητικής ρητορικής.</div><div><br />Τουρκιγέ: «Πλησιάζουμε σε ένα σημείο καμπής»<br /><br />Πιο σύνθετη αλλά επίσης προσεκτικά προσανατολισμένη προς την τουρκική διάσταση είναι η παρουσίαση από τη φιλοκυβερνητική εφημερίδα Τουρκιγέ.Το δημοσίευμα επιλέγει ως κεντρικό μήνυμα τη φράση «Πλησιάζουμε σε ένα σημείο καμπής», δίνοντας την αίσθηση ότι ο Μητσοτάκης περιγράφει μια περίοδο αυξημένης διεθνούς αστάθειας, στην οποία η Ελλάδα καλείται να προετοιμαστεί.<br /><br />Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η αναφορά του στην προειδοποίηση του Έλληνα πρωθυπουργού:<br />«Μην έχετε καμία αμφιβολία. Στον ουρανό συγκεντρώνονται σύννεφα και τα νερά των διεθνών σχέσεων γίνονται πιο ταραγμένα». Στην τουρκική παρουσίαση, επομένως, οι δηλώσεις αυτές αποκτούν χαρακτήρα προειδοποίησης για μια επικίνδυνη διεθνή συγκυρία, με την Ελλάδα να εμφανίζεται να προετοιμάζεται για τις επερχόμενες αναταράξεις.<br /><br />Παράλληλα, η «Τουρκιγέ» υπογραμμίζει ιδιαίτερα τις αναφορές του Μητσοτάκη στα 12 ναυτικά μίλια και στην άρνησή του να συζητήσει με την Τουρκία ζητήματα που η Αθήνα θεωρεί ότι δεν αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Το ίδιο δημοσίευμα δίνει έμφαση και στο μήνυμα για τα F-35, παρουσιάζοντας ως ιδιαίτερα σημαντική την αναφορά του Μητσοτάκη στα «πολύ σημαντικά νομικά εμπόδια» που, κατά την εκτίμησή του, εξακολουθούν να υπάρχουν για την απόκτηση F-35 από την Τουρκία.</div><div><br />TRHaber: «Μήνυμα F-35 και Rafale – πλησιάζουμε σε ένα σημείο καμπής»<br /><br />Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η εθνικιστική ιστοσελίδα TRHaber, το οποίο ήδη από τον τίτλο του συμπυκνώνει τις δηλώσεις Μητσοτάκη ως «μήνυμα F-35 και Rafale» προς την Τουρκία και ταυτόχρονα επαναφέρει τη φράση «πλησιάζουμε σε ένα σημείο καμπής».<br /><br />Το δημοσίευμα δίνει έμφαση στην παρουσίαση του ελληνικού εξοπλιστικού σχεδιασμού ως μακροπρόθεσμου προγράμματος και κυρίως στον συνδυασμό Rafale, Belharra και F-35, τον οποίο παρουσιάζει ως βασικό πυλώνα της ενίσχυσης της ελληνικής άμυνας έως το 2030. Το TRHaber περισσότερο παρουσιάζει τις δηλώσεις ως μήνυμα στρατιωτικής ισχύος και προετοιμασίας.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Λάδι στη φωτιά από τα τουρκικά ΜΜΕ. Οργή για Μητσοτάκη, μιλούν για πόλεμο.

Ο τουρκικός Τύπος διαβάζει τις δηλώσεις Μητσοτάκη στη ΔΕΘ σαν μήνυμα ισχύος προς την Τουρκία, με τίτλους για «πολεμική απειλή», «casus belli...

Διαβάστε την συνέχεια

Συνδέονται οι επισκέψεις του Κινέζου Σι και του Μητσοτάκη στην Αίγυπτο;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://pbs.twimg.com/card_img/2095170068602650625/KT_83Drc?format=webp&name=medium" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="803" data-original-width="1199" height="92" src="https://pbs.twimg.com/card_img/2095170068602650625/KT_83Drc?format=webp&name=medium" width="739" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Ο Κινέζος Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ επισκέφθηκε πρόσφατα την Αίγυπτο. Σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα οι δύο πλευρές συμφώνησαν να επεκτείνουν τη συνεργασία τους στα data centers, στους ημιαγωγούς και στις εφοδιαστικές αλυσίδες των κρίσιμων ορυκτών. Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά το θέμα, καθώς ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, μεταβαίνει σήμερα στη χώρα των Φαραώ…<br /><br />Γράφει ο Δρ. <b>Σωτήρης Καμενόπουλος</b><br /><br />Ειδικά για τα κρίσιμα ορυκτά, έχει ενδιαφέρον η υπενθύμιση, ότι λίγο πριν την επίσκεψη Σι, ο Αιγύπτιος Πρόεδρος Σίσι έδωσε εντολή για ανάπτυξη της τοπικής βιομηχανίας μαύρης άμμου και προϊόντων προστιθέμενης αξίας των σπανίων γαιών. <a href="https://sis.gov.eg/en/media-center/news/president-sisi-directs-boosting-local-manufacturing-of-black-sand-rare-earth-elements/">Στον ενεργό σύνδεσμο</a> μπορεί να αναγνωσθεί η επίσημη ανακοίνωση της αιγυπτιακής Προεδρίας. Η μαύρη άμμος, η οποία περιέχει σπάνιες γαίες, υπάρχει σε διάφορες περιοχές της Αιγύπτου, μεταξύ αυτών και στην ευρύτερη περιοχή του Σινά.<br /><br />Τον Νοέμβριο του 2025 ο υπουργός Ηλεκτρισμού της Αιγύπτου επισκέφθηκε την περιοχή Abu Zenima όπου επιθεώρησε τις δραστηριότητες εξόρυξης σπάνιων γαιών. Η Abu Zenima βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του Σινά αλλά όχι πολύ κοντά στη Μονή Σινά. Ωστόσο, πρέπει να αντιληφθούμε ότι σημασία έχει η γεωλογική μορφή της ευρύτερης περιοχής του Σινά.<br /><br />Από τα παραπάνω μπορεί να εικάσει κανείς ότι η Αίγυπτος, πολύ πιθανώς, προτίθεται να αξιοποιήσει τις σπάνιες γαίες που διαθέτει στο υπέδαφός της σε συνεργασία με την Κίνα. Είναι όμως επίσης γνωστό, ότι η αξιοποίηση των σπάνιων γαιών εμπεριέχει ραδιενεργούς κινδύνους. Αυτό αποτελεί βεβαιότητα. Βεβαιότητα, με βάση την πρότερη εμπειρία, αποτελεί επίσης το γεγονός ότι η Κίνα δεν είναι και ιδιαίτερα επιμελής στη συμμόρφωση με τους περιβαλλοντικούς κανόνες όταν πρόκειται για εξορύξεις σπάνιων γαιών.<br /><br />Αυτό που δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, είναι αν η Αίγυπτος έχει σκοπό να προχωρήσει σε αξιοποίηση των αποθεμάτων σπάνιων γαιών, όχι μόνο της μαύρης άμμου αλλά και ορυκτών σπάνιων γαιών που βρίσκονται πλησίον της Μονής Σινά. Η οποία, ως γνωστόν, συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς.<br /><br />Αφορά άμεσα τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Διά τούτο ευελπιστούμε να… γρηγορούν στο ΥΠΕΞ, δεδομένης της επίσκεψης του πρωθυπουργού, που θα συναντηθεί με τον Αιγύπτιο πρόεδρο. Όπως μάλιστα έχει γίνει γνωστό, θα διεξαχθεί με την ευκαιρία, εκτάκτως, τριμερής συνάντηση Ελλάδας Κύπρου και Αιγύπτου, στο Ελ Αλαμέιν.<br /><br />Η ατζέντα είναι πλούσια… η ελλαδική δεν πρέπει να χάσει την ευκαιρία να θέσει και αυτό το ζήτημα στο διμερές πλαίσιο. Διότι μπορεί ο τίτλος του σχολίου να αναφέρει, «Συνδέονται οι επισκέψεις του Κινέζου Σι και του Μητσοτάκη στην Αίγυπτο;»… Ίσως όμως έπρεπε να προστεθεί το «θα έπρεπε να…», στο «συνδέονται». Για να είναι απόλυτα αντιπροσωπευτικός της σημασίας του θέματος για την Ελλάδα.<br /><br /><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Συνδέονται οι επισκέψεις του Κινέζου Σι και του Μητσοτάκη στην Αίγυπτο;

Ο Κινέζος Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ επισκέφθηκε πρόσφατα την Αίγυπτο. Σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα οι δύο πλευρές συμφώνησαν να επεκτείνουν τη...

Διαβάστε την συνέχεια

Η προνομιακή σχέση των ΗΠΑ με Ισραήλ-Ινδία και ο αντίκτυπος στα Ελληνοτουρκικά.

<img height="86" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-09/aspida.png.jpg?itok=DdcDfclR" width="739" /><br /><br />Ετησίως, το Ισραήλ λαμβάνει περίπου 3,8 δισεκατομμύρια δολάρια στρατιωτική βοήθεια από την Ουάσιγκτον για να υποστηρίξει τη στρατιωτική του ανάπτυξη<br /><br />Είναι αληθές ότι στη σύγχρονη πολιτική ισχύος, η μετάφραση των επίσημων συμμαχιών σε ισότιμη πρόσβαση σε στρατιωτικές τεχνολογίες υψηλής τεχνολογίας δεν είναι εγγυημένη.<br /><br />Ο κανόνας της επιλεκτικής κοινής χρήσης εξειδικευμένων τεχνολογιών από τις μεγάλες δυνάμεις σύμφωνα με τα εθνικά τους συμφέροντα αντί της επιδίωξης συλλογικών συμφερόντων γίνεται ολοένα και πιο συνηθισμένος. Επομένως, οι «σύμμαχοι» μπορεί να είναι τυπικά ίσοι, ενώ παραμένουν ουσιαστικά άνισοι, αναφέρει σε άρθρο-ανάλυσή του Διεθνές ΜΜΕ, επισημαίνοντας:<div><br />Η περίπτωση Τουρκίας - Patriot-S-400-F-35<br /><br />"Ίσως το πιο πρόσφατο και εύστοχο παράδειγμα είναι αυτό της πώλησης του F-35 Lightning-II στην Τουρκία από τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Τη δεκαετία του 2010, καθώς η κρίση στη Μέση Ανατολή γινόταν ολοένα και πιο βίαιη, η Άγκυρα ανησυχούσε περισσότερο για τις πιθανές ευπάθειές της. Έχοντας πλήρη επίγνωση των αμυντικών της αναγκών, η Τουρκία προσπάθησε επανειλημμένα να αποκτήσει το σύστημα πυραυλικής άμυνας Patriot από τις Ηνωμένες Πολιτείες - τον σύμμαχό της στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Ωστόσο, όλες οι διαπραγματεύσεις για την πώληση των Patriot δεν ευοδώθηκαν. Από την οπτική γωνία της Άγκυρας, αυτό σηματοδότησε την απροθυμία της Ουάσιγκτον να ανταποκριθεί στις νόμιμες απαιτήσεις ασφαλείας της Τουρκίας.<br /><br />Για να καλύψει την αμυντική της ανάγκη, η Τουρκία επέλεξε το ρωσικό σύστημα αεράμυνας μεγάλου βεληνεκούς S-400. Αυτή η κίνηση αντιμετωπίστηκε με μεγάλη ανησυχία από άλλους συμμάχους του ΝΑΤΟ - ιδιαίτερα από τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Από την οπτική γωνία της Ουάσιγκτον, η ανάπτυξη των S-400 στην Τουρκία απείλησε να αποκαλύψει την μυστική ηλεκτρονική και ραντάρ υπογραφή των αεροσκαφών stealth F-35 Lightning-II, τα οποία λειτουργούν σε αφθονία από το ΝΑΤΟ.<br /><br />Σε μια κίνηση αντιποίνων, η Ουάσιγκτον επέβαλε κυρώσεις στην Τουρκία βάσει του CAATSA, μπλόκαρε τις παραδόσεις F-35 στην Τουρκική Πολεμική Αεροπορία -συμπεριλαμβανομένων των ατράκτων που έχουν ήδη παραχθεί- και τελικά απέσυρε την Τουρκία εντελώς από το πρόγραμμα.<br /><br />Μετά από περισσότερο από μισή δεκαετία, η Τουρκία επιδιώκει τώρα να πουλήσει τους S-400 σε οποιαδήποτε τρίτη χώρα σε μια προσπάθεια να επανενταχθεί στο πρόγραμμα F-35. Ωστόσο, η επιτυχία αυτής της πορείας θα απαιτούσε όχι μόνο τη συγκατάθεση της Μόσχας αλλά και την έγκριση της Ουάσιγκτον.</div><div><br />H περίπτωση της Ινδίας<br /><br />Ενώ αυτή η ιστορία βρισκόταν σε εξέλιξη, σε διαφορετική τοποθεσία, μια άλλη χώρα, με αρκετές διμερείς συμφωνίες ασφαλείας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αγόραζε ενεργά ρωσικό στρατιωτικό υλικό - συμπεριλαμβανομένων των συστοιχιών S-400.<br /><br />Αυτή η χώρα ήταν η Ινδία.<br /><br />Σε αντίθεση με την Τουρκία, η Ινδία έλαβε απαλλαγή από την κυβέρνηση Μπάιντεν για να παρακάμψει την CAATSA και συνέχισε να αγοράζει ταυτόχρονα ρωσικό και αμερικανικό στρατιωτικό εξοπλισμό υψηλής τεχνολογίας.<br /><br />Στρατιωτικές πλατφόρμες, όπως τα αεροσκάφη θαλάσσιας περιπολίας P-8 Poseidon (MPA), τα ελικόπτερα ανθυποβρυχιακού πολέμου MH-60 Romeo (ASW), τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη MQ-9B Sea Guardian, τα επιθετικά ελικόπτερα AH-64E Gladiator, τα ελικόπτερα βαρέως φορτίου CH-47F Chinook, τα αεροσκάφη μεσαίας ανύψωσης με turbo-prop C-130J Super Hercules και τα αεροσκάφη μεταφοράς βαρέως φορτίου C-17 Globemaster έχουν αποκτηθεί από τις ινδικές ένοπλες δυνάμεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα σε διάστημα δύο δεκαετιών.<br /><br />Επιπλέον, πολλά υπερσύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη αμερικανικής προέλευσης, συμπεριλαμβανομένων των F-15EX, F-16 Blk-70 και F/A-18 E/F, συνέχισαν να ανταγωνίζονται για την εξασφάλιση πωλήσεων εντός της Ινδικής Πολεμικής Αεροπορίας και του Ινδικού Ναυτικού - αν και δεν κατάφεραν να υλοποιηθούν.<br /><br />Για να επιδεινωθεί η ειρωνεία, η κυβέρνηση Τραμπ πρότεινε ακόμη και μια πιθανή πώληση F-35 στην Ινδία, παρά το γεγονός ότι οι ινδικές ένοπλες δυνάμεις είχαν ήδη στην κατοχή τους συστοιχίες S-400, με πέντε ακόμη να έχουν παραγγελθεί από τη Ρωσία.<br /><br />Τα διπλά μέτρα και σταθμά της αμερικανικής διπλωματίας όπλων δεν τελειώνουν εδώ.</div><div><br />Η σχέση ΗΠΑ-Ισραήλ <br /><br />Η συντριπτική υποστήριξη προς το Ισραήλ αντικατοπτρίζεται και στη διπλωματία όπλων των ΗΠΑ. Ετησίως, το Ισραήλ λαμβάνει περίπου 3,8 δισεκατομμύρια δολάρια στρατιωτική βοήθεια από την Ουάσιγκτον για να υποστηρίξει τη στρατιωτική του ανάπτυξη, ιδίως την πολυεπίπεδη αμυντική του ασπίδα που αποτελείται από το Iron Dome, το David Sling και το αντιβαλλιστικό σύστημα πυραύλων Arrow.<br /><br />Επιπλέον, το Τελ Αβίβ έχει πρόσβαση σε αμερικανικές στρατιωτικές τεχνολογίες αιχμής, συμπεριλαμβανομένων των αεροσκαφών stealth F-35. Σε όλες τις συμφωνίες που επικεντρώνονται στο Ισραήλ —συμπεριλαμβανομένων των αγορών υψηλού κόστους— παρέχεται σημαντική οικονομική μόχλευση και οικονομικές επιχορηγήσεις για τη διατήρηση των στρατιωτικών πωλήσεων εντός του πλαισίου της προσιτής τιμής.</div><div><br />Η σχέση ΗΠΑ-Χωρών του Κόλπου<br /><br />Από την άλλη πλευρά, έχουμε κράτη του Κόλπου πλούσια σε πετρέλαιο, όπως το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας (KSA), τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (UAE), το Κουβέιτ, το Κατάρ και το Μπαχρέιν, τα οποία βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στον αμερικανικό στρατιωτικό εξοπλισμό για την κάλυψη των απαιτήσεων ασφαλείας τους.<br /><br />Σε αντίθεση με το Ισραήλ, τα έθνη του Κόλπου πληρώνουν υψηλές τιμές για να αγοράσουν και να συντηρήσουν αυτά τα συστήματα.<br /><br />Αυτά τα έθνη διαθέτουν αμυντικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας, συμπεριλαμβανομένων των THAAD και Patriot, αλλά δεν έχουν ακόμη εξασφαλίσει καμία πώληση F-35 ή οποιαδήποτε πλατφόρμα κρούσης μεγάλου βεληνεκούς από τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Αυτή η ανισότητα επιβάλλεται σκόπιμα από την Ουάσινγκτον για να εξασφαλίσει σαφή τεχνολογική υπεροχή του Ισραήλ έναντι των χωρών της Μέσης Ανατολής.</div><div><br />Ο πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν<br /><br />Ο πόλεμος κατά του Ιράν αποκάλυψε περαιτέρω αυτή την πραγματικότητα. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, όταν τόσο το Ισραήλ όσο και τα κράτη του Κόλπου βρίσκονταν ταυτόχρονα στο στόχαστρο ιρανικών φορέων μεγάλης εμβέλειας, το εξαρτώμενο από την βοήθεια Ισραήλ, και όχι τα πλούσια έθνη του Κόλπου, ήταν αυτό που έλαβε προτεραιότητα τόσο στα εκτεταμένα αμυντικά μέτρα των ΗΠΑ όσο και στην αναπλήρωση των αποθεμάτων πυρομαχικών.<br /><br />Αυτή η διάκριση δεν είναι μόνο στη ρητορική αλλά και στην πράξη. Τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον καθορίζουν ποιος λαμβάνει τις πιο προηγμένες δυνατότητες, ποιος λαμβάνει επιχορηγήσεις αντί για αγορές και σε ποιο επίπεδο προτεραιότητας.<br /><br />Αυτά τα δύο παραδείγματα αποκαλύπτουν τα εντυπωσιακά διπλά μέτρα και σταθμά που είναι ενσωματωμένα στην αμερικανική διπλωματία όπλων.</div><div><br />Δύο μέτρα και δύο σταθμά από την Ουάσιγκτον<br /><br />Στην πρώτη περίπτωση, η Ουάσιγκτον επέβαλε κυρώσεις στην Τουρκία, σύμμαχο του ΝΑΤΟ, όταν αγόρασε ρωσικά S-400 αφού η Άγκυρα αρνήθηκε την πώληση των Patriot. Στη συνέχεια, οι παραδόσεις των τουρκικών F-35 μπλοκαρίστηκαν επίσης με το πρόσχημα της προστασίας διαβαθμισμένων πληροφοριών για τα F-35.<br /><br />Εν τω μεταξύ, η Ινδία, ένα κράτος εκτός ΝΑΤΟ, έλαβε λευκή επιταγή για να αγοράσει οποιοδήποτε ρωσικό σύστημα της αρεσκείας της -συμπεριλαμβανομένων των S-400- ενώ παράλληλα απέκτησε όπλα αμερικανικής προέλευσης.<br /><br />Στην τουρκική περίπτωση, η Ουάσιγκτον επικαλέστηκε μια λεγόμενη στάση αρχών και προτίμησε τα συλλογικά συμφέροντα έναντι των ατομικών συμφερόντων. Στο παράδειγμα της Ινδίας, ωστόσο, η Ουάσινγκτον παρέκκλινε από την αρχή της και ακολούθησε μια ακριβώς αντίθετη προσέγγιση, υπονομεύοντας έτσι την αξιοπιστία της ως υπεύθυνης δύναμης.<br /><br />Ομοίως, στο δεύτερο παράδειγμα, το Ισραήλ έλαβε προτίμηση όχι μόνο στην πώληση επιθετικού στρατιωτικού υλικού υψηλής τεχνολογίας - κάτι που δεν έγινε δεκτό στα έθνη του Κόλπου - αλλά και στην προτεραιότητα στην αναπλήρωση των αποθεμάτων όπλων για την ενίσχυση των επιθετικών και αμυντικών δυνατοτήτων του Ισραήλ με κόστος την έκθεση των κρατών του Κόλπου σε συνεχείς επιθέσεις μεγάλης εμβέλειας.<br /><br />Η ιεραρχία εδώ είναι επομένως δομική: οι συμμαχίες μπορεί να υπόσχονται ισότητα, ενώ η πρόσβαση στις στρατηγικές δυνατότητες παραμένει επιλεκτικά κατανεμημένη. Έτσι, η αντίφαση εδώ δεν έγκειται στην ύπαρξη ιεραρχίας αλλά στην παρουσίαση της ιεραρχίας στη γλώσσα της ισότητας.<br /><br />Η αμερικανική διπλωματία όπλων αφορά τελικά τα στρατηγικά συμφέροντα της Ουάσινγκτον, με τη γλώσσα της συμμαχίας να λειτουργεί συχνά ως προπέτασμα καπνού για την ιεραρχία στην κατανομή της στρατιωτικής ισχύος. Όπως ακριβώς δήλωσε ο Όργουελ στη Φάρμα των Ζώων, η έννοια της ισότητας εξακολουθεί να διατηρείται στη θεωρία, ακόμη και όταν η πρακτική της παράγει μια ιεραρχία προνομίων και πρόσβασης. Με λίγα λόγια, όλοι οι σύμμαχοι είναι ίσοι, αλλά κάποιοι είναι πιο ίσοι από άλλους."</div><div><br />Η προνομιακή σχέση ΗΠΑ με Ισραήλ-Ινδία και ο αντίκτυπος στα Ελληνοτουρκικά<br /><br />Από τα παραπάνω γίνεται σαφής η προνομιακή θέση που απολαμβάνουν από τις ΗΠΑ τόσο το Ισραήλ όσο και η Ινδία , χώρες με τις οποίες η Ελλάδα διατηρεί πάρα πολύ καλές σχέσεις.<br /><br />Συγκεκριμένα η Αθήνα έχει αναπτύξει ιδιαίτερα καλές σχέσεις με το Τελ Αβίβ, το οποίο ουσιαστικά είναι εκείνο που με δικά του οπλικά συστήματα αεράμυνας τα οποία αγοράσαμε, θα μας βοηθήσει να χτίσουμε την "Ασπίδα του Αχιλλέα" εντός 35 μηνών από σήμερα, κάτι που στενοχωρεί ιδιαίτερα την Τουρκία, αφού ανατρέπει το χρονοδιάγραμμα προσπάθειας επιβολής των παράνομων απαιτήσεών της σε βάρος μας.<br /><br />Αυτός είναι και ο σημαντικότερος λόγος που βλέπουμε την τουρκική επιθετικότητα να κλιμακώνεται σε βάρος μας ραγδαία το τελευταίο χρονικό διάστημα, προκειμένου να μας επιβληθούν τετελεσμένα πριν προλάβουμε να δημιουργήσουμε την "Ασπίδα του Αχιλλέα".<br /><br />Αναφορικά με την Ινδία, η χώρα μας έχει χτίσει πάρα πολύ καλές σχέσεις μαζί της, με τον IMEC να αποτελεί τον στρατηγικό άξονα που θα διασυνδέσει τις 2 χώρες και την στρατιωτική συνεργασία μεταξύ μας να αυξάνεται σταδιακά .<br /><br />Κλείνοντας επισημαίνουμε ότι η Ελλάδα έχει πετύχει πλέον οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ, να μην είναι μόνο απευθείας μεταξύ τους, αλλά να διέρχονται και από το κανάλι των σχέσεων Ελλάδας-Ισραήλ.<br /><br />Παραφωνία θα λέγαμε σε αυτά είναι η προνομιακή σχέση Τράμπ-Ερντογάν η οποία έχει διασαλεύσει τις σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ, κάτι το οποίο εκτιμούμε ότι θα είναι πρόσκαιρο χωρίς χρονικό βάθος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η προνομιακή σχέση των ΗΠΑ με Ισραήλ-Ινδία και ο αντίκτυπος στα Ελληνοτουρκικά.

Ετησίως, το Ισραήλ λαμβάνει περίπου 3,8 δισεκατομμύρια δολάρια στρατιωτική βοήθεια από την Ουάσιγκτον για να υποστηρίξει τη στρατιωτική του ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πηγαίος κώδικας στην «Ασπίδα του Αχιλλέα»: Τι λένε στρατιωτικές πηγές μετά το «όχι» Πατέλ.

<img height="90" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-09/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-09-07_104820152.png?itok=cj2aocHX" width="734" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Στρατιωτικές πηγές επιμένουν ότι η πλήρης πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα προβλέπεται ρητά, μετά την αντίθετη δημόσια αναφορά του Μοσέ Πατέλ</span></h3>Το ζήτημα της πρόσβασης της Ελλάδας στον πηγαίο κώδικα της «Ασπίδας του Αχιλλέα» περνά στο επίκεντρο της συζήτησης για τη νέα ελληνική αεράμυνα, μετά τις διαφορετικές πληροφορίες που δημοσιοποιήθηκαν μέσα σε λίγες ώρες για έναν από τους κρισιμότερους όρους της συμφωνίας των 3,035 δισ. ευρώ με το Ισραήλ.<br /><br />Από τη μία πλευρά, ο επικεφαλής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Άμυνας του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας, Μοσέ Πατέλ, δήλωσε στην «Καθημερινή» ότι η Ελλάδα δεν θα έχει πρόσβαση στον source code που σχετίζεται με το σύστημα Διοίκησης και Ελέγχου, επειδή αυτός δεν περιλαμβανόταν στην άδεια χρήσης.<br /><br />Από την άλλη, ελληνικές στρατιωτικές πηγές υποστηρίζουν πλέον ότι η πλήρης πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα έχει καταγραφεί ρητά στη συμφωνία και αποτέλεσε «απαράβατη προϋπόθεση» της ελληνικής πλευράς για την υπογραφή της σύμβασης.<br /><br />Οι δύο διαφορετικές διατυπώσεις φέρνουν στο προσκήνιο μια κρίσιμη τεχνική παράμετρο της «Ασπίδας του Αχιλλέα», καθώς το Command & Control αποτελεί τον πυρήνα πάνω στον οποίο θα διασυνδεθούν τα νέα και υφιστάμενα μέσα της ελληνικής αεράμυνας.<div><br />Το «όχι» του Μοσέ Πατέλ που άνοιξε τη συζήτηση<br /><br />Ο Μοσέ Πατέλ, ένας από τους αξιωματούχους που συμμετείχαν στην προετοιμασία της συμφωνίας Ελλάδας–Ισραήλ, ρωτήθηκε ευθέως εάν η Αθήνα θα αποκτήσει πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα που συνδέεται με τις δυνατότητες Command & Control.<br /><br />Η απάντησή του ήταν αρνητική. Όπως ανέφερε, ο source code δεν αποτελούσε μέρος της άδειας χρήσης της συμφωνίας, προσθέτοντας ότι η ισραηλινή πλευρά θα παρέχει τεχνική υποστήριξη, συντήρηση και όποια βοήθεια απαιτηθεί στο μέλλον.<br /><br />Η αναφορά είχε ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς πριν από την υπογραφή της συμφωνίας η ελληνική πλευρά είχε δημοσίως συνδέσει το πρόγραμμα με την πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα και την αποφυγή τεχνολογικής εξάρτησης από τον προμηθευτή.<br />Στρατιωτικές πηγές: «Ρητά καταγεγραμμένη» η πλήρης πρόσβαση<br /><br />Λίγες ώρες μετά τη δημοσιοποίηση της συνέντευξης Πατέλ, στρατιωτικές πηγές παρουσίασαν διαφορετική εικόνα για τους όρους της συμφωνίας.<br /><br />Σύμφωνα με τις συγκεκριμένες πληροφορίες, η πλήρης πρόσβαση της Ελλάδας στον πηγαίο κώδικα της «Ασπίδας του Αχιλλέα» έχει συμπεριληφθεί ρητά στη συμφωνία και αποτέλεσε απαράβατη προϋπόθεση της Αθήνας.<br /><br />Κατά τις ίδιες πηγές, το συγκεκριμένο ζήτημα ήταν μάλιστα ένας από τους λόγους για τους οποίους καθυστέρησε η υπογραφή, καθώς η ελληνική πλευρά επέμενε να περιληφθεί σαφώς η σχετική πρόβλεψη στους συμφωνημένους όρους.<br /><br />Πρόκειται για ουσιαστική απάντηση στην εικόνα που δημιουργήθηκε από τη δήλωση του Ισραηλινού αξιωματούχου, χωρίς ωστόσο να έχει δοθεί δημοσίως στη δημοσιότητα το πλήρες τεχνικό και συμβατικό κείμενο που θα επέτρεπε την ανεξάρτητη εξέταση των σχετικών όρων.<br />Τι είχε δηλώσει ο Νίκος Δένδιας πριν από την υπογραφή<br /><br />Το ζήτημα του source code δεν προέκυψε μετά την υπογραφή της συμφωνίας.<br /><br />Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας είχε επανειλημμένα επισημάνει τη σημασία του πηγαίου κώδικα για τα νέα συστήματα των Ενόπλων Δυνάμεων και ειδικότερα για το Command & Control.<br /><br />Μία ημέρα πριν από την υπογραφή της «Ασπίδας του Αχιλλέα» στο Τελ Αβίβ, ο υπουργός είχε τονίσει ότι ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδεται στη μεταφορά τεχνογνωσίας και παραγωγής στο ελληνικό αμυντικό οικοσύστημα, καθώς και στην πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα των συστημάτων.<br /><br />Η συγκεκριμένη θέση είχε συνδεθεί με τον στόχο η Ελλάδα να μη λειτουργεί αποκλειστικά ως αγοραστής ξένων οπλικών συστημάτων, αλλά να αποκτήσει δυνατότητα συμμετοχής στην παραγωγή και στην εξέλιξή τους.<br />Η νεότερη διευκρίνιση από την ισραηλινή πλευρά<br /><br />Μετά τη συζήτηση που προκάλεσε η συνέντευξη Πατέλ ακολούθησε νεότερη ενημέρωση από το ισραηλινό υπουργείο Άμυνας.<br /><br />Σύμφωνα με αυτήν, η συμφωνία προβλέπει μεταφορά τεχνογνωσίας από το Ισραήλ προς την Ελλάδα και από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας με τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, ενώ η συνεργασία θα επεκταθεί και στις ελληνικές επιχειρήσεις που θα συμμετάσχουν στη συμπαραγωγή.<br /><br />Η διατύπωση διευρύνει την εικόνα όσον αφορά την τεχνολογική συνεργασία των δύο πλευρών. Δεν περιέχει, πάντως, από μόνη της ρητή αναφορά σε πλήρη παράδοση του πηγαίου κώδικα, γεγονός που αφήνει τη συγκεκριμένη τεχνική λεπτομέρεια στο επίκεντρο της συζήτησης.<br />Συμφωνία 3,035 δισ. ευρώ και ελληνική συμμετοχή άνω του 25%<br /><br />Η διακρατική συμφωνία υπεγράφη στις 31 Αυγούστου στο Τελ Αβίβ και προβλέπει την ανάπτυξη ενός ενιαίου αντιαεροπορικού, αντιβαλλιστικού και αντί-drone θόλου με κεντρικό σύστημα Διοίκησης και Ελέγχου.<br /><br />Ο συνολικός προϋπολογισμός ανέρχεται σε 3,035 δισ. ευρώ, ενώ 19 ελληνικές εταιρείες συμμετέχουν ήδη στο πρόγραμμα. Η ελληνική βιομηχανική συμμετοχή ξεπερνά το 25%, αντιστοιχώντας σε περίπου 750 εκατ. ευρώ, ενώ προβλέπεται και δημιουργία παραγωγικής βάσης στη χώρα.<br /><br />Στον πυρήνα της νέας αμυντικής αρχιτεκτονικής βρίσκονται τα συστήματα Spyder, Barak MX και David’s Sling, μαζί με ραντάρ και το ενιαίο δίκτυο που θα συνδέει αισθητήρες, αναχαιτιστικά και υφιστάμενα μέσα της ελληνικής αεράμυνας.<br />Πώς θα κατανεμηθεί η νέα αεράμυνα<br /><br />Σύμφωνα με όσα έχει περιγράψει ο Πατέλ, το Spyder προορίζεται να καλύψει το χαμηλότερο επίπεδο της νέας αρχιτεκτονικής και να αναπτυχθεί μεταξύ άλλων σε νησιωτικές περιοχές.<br /><br />Το Barak MX θα αναλάβει το επόμενο επίπεδο κάλυψης, ενώ το David’s Sling, λόγω των μεγαλύτερων επιχειρησιακών δυνατοτήτων του, θα καλύπτει ευρύτερες περιοχές της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας.<br /><br />Τα συστήματα θα υποστηρίζονται από ραντάρ MMR της ELTA, με τον σχεδιασμό να έχει προσαρμοστεί στο ιδιαίτερο ελληνικό ανάγλυφο και στις απαιτήσεις που δημιουργούν το πλήθος των νησιών και οι ορεινοί όγκοι.<br /><br />Για το David’s Sling απαιτείται αμερικανική έγκριση για ορισμένες μορφές διασύνδεσης με συστήματα τρίτων κρατών ή του ΝΑΤΟ, ενώ σύμφωνα με τον Ισραηλινό αξιωματούχο δεν υφίσταται αντίστοιχη απαίτηση για τα Spyder και Barak MX.</div><div><br />Ο ορίζοντας των 35 μηνών<br /><br />Ο σχεδιασμός προβλέπει την ολοκλήρωση της ανάπτυξης της «Ασπίδας του Αχιλλέα» μέσα σε περίπου 35 μήνες, με την πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προγράμματα αναδιάρθρωσης της ελληνικής αεράμυνας των τελευταίων δεκαετιών.<br /><br />Το ζήτημα του πηγαίου κώδικα παραμένει, πάντως, η πλέον ευαίσθητη τεχνική λεπτομέρεια που αναδείχθηκε μετά την υπογραφή. Ο Μοσέ Πατέλ έχει δώσει μία σαφή δημόσια εκδοχή, ενώ οι ελληνικές στρατιωτικές πηγές υποστηρίζουν ότι οι συμβατικοί όροι προβλέπουν το αντίθετο.<br /><br />Η πλήρης αποσαφήνιση του τι ακριβώς έχει συμφωνηθεί ως προς την πρόσβαση, τη χρήση και τα δικαιώματα επί του source code είναι αυτή που μπορεί να κλείσει οριστικά τη συζήτηση.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πηγαίος κώδικας στην «Ασπίδα του Αχιλλέα»: Τι λένε στρατιωτικές πηγές μετά το «όχι» Πατέλ.

Στρατιωτικές πηγές επιμένουν ότι η πλήρης πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα προβλέπεται ρητά, μετά την αντίθετη δημόσια αναφορά του Μοσέ Πατέλ Το ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Θα παρακολουθούμε στενά».

<a href="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/09/d8e6cbced826475da8af028d03dad8b9_AP26189637578298-2.jpg?v=1788557494"><img height="112" src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/09/d8e6cbced826475da8af028d03dad8b9_AP26189637578298-2-660x370.jpg?v=1788557496" width="748" /></a><br /><br /><b>Μανώλης Κωστίδης</b><br />Του ανταποκριτή μας στην Κωνσταντινούπολη, Μανώλη Κωστίδη. «Από εδώ και πέρα, οι κανόνες εμπλοκής και απεμπλοκής θα επικαιροποιούνται συχνά», υποστηρίζει μιλώντας στην «Κ» έμπειρη τουρκική πηγή για να περιγράψει την εικόνα που επικρατεί στην Aγκυρα αναφορικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και μετά τις δηλώσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Ο πρόεδρος της Τουρκίας ζήτησε από την Αθήνα να σταματήσει τη στρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών. Ο κ. Ερντογάν υπενθύμισε πως η χώρα του βρίσκεται πολύ κοντά στα ελληνικά νησιά, ζητώντας από την Ελλάδα να διδαχθεί από την Ιστορία, κάτι που θεωρήθηκε ως προειδοποίηση προς την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και εντολή προς όλες τις αρμόδιες τουρκικές αρχές.<br /><br />Πολιτικοί αναλυτές ανέφεραν ακόμη ότι οι δηλώσεις του κ. Ερντογάν τούς υπενθύμισαν εποχές πριν από την υπογραφή της Διακήρυξης των Αθηνών. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι πως και τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ταυτόχρονα άρχισαν να «ασχολούνται» με το Καστελλόριζο, για το πόσο κοντά βρίσκεται στις ακτές της Τουρκίας, αλλά και με τη στρατιωτικοποίηση των νησιών που και αυτό θυμίζει παλαιότερες εποχές.<br /><br />Διαδοχικές αντιδράσεις<br /><br />Οι δηλώσεις του κ. Ερντογάν ήρθαν έπειτα από πολλά διαδοχικά βήματα τα οποία έχει κάνει η Αγκυρα τις τελευταίες 45 ημέρες. Η τουρκική πλευρά, με αφορμή και τη θέσπιση των δύο θαλάσσιων πάρκων και τα Ειδικά Χωροταξικά για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και τον Τουρισμό και τη Βιομηχανία, ήδη είχε εκδώσει ανακοινώσεις με τις οποίες εξέφραζε την αντίδρασή της, προβάλλοντας τους ισχυρισμούς για τις «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο. Η Αγκυρα είχε επίσης αντιδράσει και στη μεταφορά των αντιαεροπορικών συστημάτων Patriot στην Κάρπαθο, δίχως όμως να προχωρήσει σε κάποια πιο έντονη κίνηση καθώς υπήρχε η απειλή από το Ιράν, ενώ η μεταφορά τους στην Κρήτη «έδωσε τέλος στο ζήτημα».<br /><br />Το προεδρικό διάταγμα για τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα που εκδόθηκε στις 16 Αυγούστου, πάρκα τα οποία περικλείουν το Καστελλόριζο και αποκλείουν περιοχές στο Βόρειο Αιγαίο, αλλά και η δήλωση του κ. Ερντογάν, ερμηνεύονται από Τούρκους αναλυτές ως απόπειρα να σταματήσει οποιαδήποτε προσπάθεια αμφισβήτησης της υφαλοκρηπίδας, για την οποία η Τουρκία θεωρεί πως έχει καθορίσει τα όριά της, και επιπλέον να εμποδιστεί η παρουσία ισραηλινών οπλικών συστημάτων στα ελληνικά νησιά.<br /><br />Στην τουρκική πλευρά δεν διακρίνεται κάποια ένδειξη πως θα αποδεχθούν την πόντιση καλωδίου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κύπρου – Ελλάδας αν δεν υπάρξει οποιοσδήποτε συντονισμός όλων των πλευρών. Η επίσημη διαρροή στο πρακτορείο «Ανατολή» για την παρουσία του διοικητή των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών (ΜΙΤ) Ιμπραχίμ Καλίν στην Αθήνα και για τις συναντήσεις του αναφέρει πως είχε συνομιλίες για «περιφερειακά ζητήματα».<br /><br />«Κόκκινη γραμμή» – Αυτό που θεωρείται «κόκκινη γραμμή» για την Τουρκία είναι οι σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ και η «στρατιωτική συμμαχία» όπως την ερμηνεύουν στη γειτονική χώρα.<br /><br />Αναλυτές, όμως, και από τις δύο χώρες υπενθυμίζουν πως ο κ. Καλίν στην προηγούμενη θητεία του ως διπλωματικός σύμβουλος του Τούρκου προέδρου είχε συμβάλει στις συνεννοήσεις και στην αποφυγή κρίσεων σε πολλά ζητήματα των ελληνοτουρκικών διαφορών και δεν αποκλείουν να παίξει ανάλογο ρόλο το επόμενο διάστημα.<br /><br />Αυτό που θεωρείται όμως «κόκκινη γραμμή» για την Τουρκία είναι οι σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ και η «στρατιωτική συμμαχία» όπως την ερμηνεύουν στη γειτονική χώρα. Το ενδεχόμενο εγκατάστασης ισραηλινών ραντάρ και οπλικών συστημάτων στα ελληνικά νησιά είναι ζήτημα που δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορη τη γειτονική χώρα, καθώς οι σχέσεις με το Ισραήλ βρίσκονται στο «ναδίρ» και σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης στα επιτελεία επικρατεί η άποψη πως υπάρχει προσπάθεια «περικύκλωσης της Τουρκίας από τον Εβρο μέχρι και το Τελ Αβίβ».<br /><br />Η δήλωση του κ. Ερντογάν ερμηνεύεται παράλληλα ως προσπάθεια της Τουρκίας να πιέσει την Αθήνα έτσι ώστε να εξαιρέσει τα νησιά από την εγκατάσταση συστημάτων της «Ασπίδας του Αχιλλέα».<br /><br />Το διάστημα των τριών ετών κατά το οποίο θα ολοκληρωθεί η εγκατάσταση του συστήματος θεωρείται κρίσιμο, καθώς η τουρκική πλευρά θα προσπαθήσει να παρακολουθεί στενά τις παραλαβές και τις εγκαταστάσεις των συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων στην ελληνική επικράτεια. Ολοι οι συνομιλητές μας από τη γειτονική χώρα συμφωνούν πως η τουρκική πλευρά θα πιέσει με κάθε μέσο για να εμποδίσει την ανάπτυξη του συστήματος κοντά στα σύνορά της.<br /><br />Οι εκλογές<br /><br />Σε ό,τι αφορά το επόμενο διάστημα, στην Αγκυρα περιμένουν τις επικείμενες εκλογές του Ισραήλ και σε περίπτωση ήττας του Μπέντζαμιν Νετανιάχου ελπίζουν πως μπορούν να αλλάξουν κάποια δεδομένα· υπενθυμίζουν δε πως ο Τούρκος πρόεδρος επιμένει στις διπλωματικές προσπάθειες με την Ελλάδα, καθώς τονίζουν ότι αυτός στις ίδιες δηλώσεις ανέφερε: «Λέμε ότι θέλουμε να προχωρήσουμε με την Ελλάδα με βάση την καλή γειτονία» και πως η χώρα του «θα συνεχίσει να εργάζεται για την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή».<br /><br />Τέλος, η προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα, όπως και η επόμενη ημέρα, είναι από τους παράγοντες που «απασχολούν» έντονα τους αξιωματούχους στη γειτονική χώρα.<div><br /></div><div><a href="https://www.kathimerini.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Θα παρακολουθούμε στενά».

Μανώλης Κωστίδης Του ανταποκριτή μας στην Κωνσταντινούπολη, Μανώλη Κωστίδη. «Από εδώ και πέρα, οι κανόνες εμπλοκής και απεμπλοκής θα επικαιρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μετά τη Γερμανία, τρίζει η Γαλλία: Η «κρυφή» κρίση χρέους που φοβούνται οι αγορές.

<img height="110" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/09/makron-lepen-768x502.jpg" width="755" /><br /><br /><b>Βασιλης Διαμαντακος </b><br />Οι επενδυτές αρχίζουν να τιμολογούν τη Γαλλία περισσότερο σαν την Ιταλία: το γαλλικό spread βρίσκεται σε ακραία επίπεδα για την εποχή μετά το «whatever it takes», πάνω από 60% του χρέους βρίσκεται σε ξένα χέρια και οι κάλπες του 2027 μετατρέπουν τα OAT σε πολιτικό βαρόμετρο για ολόκληρη την Ευρωζώνη.<br /><br />Η Ευρώπη έχει στραμμένο το βλέμμα της στη Γερμανία μετά τον πολιτικό σεισμό της AfD.<br /><br />Όμως μια δεύτερη, διαφορετική βόμβα ωριμάζει στη Γαλλία.<br /><br />Και αυτή τη φορά δεν βρίσκεται πρωτίστως στις δημοσκοπήσεις.<br /><br />Βρίσκεται στην αγορά ομολόγων.<br /><br />Οι Financial Times επισημαίνουν μια αλλαγή που πριν από μερικά χρόνια θα φαινόταν σχεδόν αδιανόητη:<br /><br />οι αγορές αρχίζουν να αντιμετωπίζουν τη Γαλλία λίγο περισσότερο σαν την Ιταλία.<br />Το γαλλικό ομόλογο έχασε το «προνόμιο»<br /><br />Τον Αύγουστο, η μέση απόδοση του 30ετούς ιταλικού BTP βρέθηκε κατά 0,01 ποσοστιαία μονάδα χαμηλότερα από το αντίστοιχο γαλλικό OAT.<br /><br />Η διαφορά είναι ελάχιστη.<br /><br />Ο συμβολισμός όμως τεράστιος.<br /><br />Η Ιταλία εξακολουθεί να έχει βαρύτερο δημόσιο χρέος. Παρ’ όλα αυτά, οι επενδυτές ζητούν πλέον από τη Γαλλία premium που δείχνει ότι επαναξιολογούν το γαλλικό πολιτικό ρίσκο.<br />Το spread στέλνει προειδοποίηση<br /><br />Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η σύγκριση με τη Γερμανία.<br /><br />Η απόδοση του γαλλικού 10ετούς βρίσκεται περίπου 0,87 ποσοστιαίες μονάδες πάνω από το γερμανικό Bund.<br /><br />Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των FT, αυτό το spread βρίσκεται περίπου 0,4 μονάδες πάνω από τον μέσο όρο της περιόδου μετά το ιστορικό “whatever it takes” του Μάριο Ντράγκι το 2012.<br /><br />Στατιστικά βρίσκεται στο 99,8ο εκατοστημόριο των spreads από εκείνη την ομιλία και μετά — δηλαδή σπανίως υπήρξε μεγαλύτερο. <div><br />Η Γαλλία παραβιάζει τους κανόνες εδώ και χρόνια<br /><br />Το πρόβλημα δεν γεννήθηκε τώρα.<br /><br />Η Γαλλία έχει υπερβεί τον ευρωπαϊκό κανόνα για το έλλειμμα περισσότερες από 20 φορές, ενώ το δημόσιο χρέος της βρίσκεται σταθερά πάνω από το ευρωπαϊκό όριο από το 2003.<br /><br />Για χρόνια όμως οι αγορές της έδιναν μεγαλύτερο περιθώριο.<br /><br />Η Γαλλία ήταν πυλώνας της Ευρωζώνης.<br /><br />Και κυρίως υπήρχε η πεποίθηση ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν θα επέτρεπε μια κρίση σε μια τόσο συστημική οικονομία.<br />Το πρόβλημα του 2027<br /><br />Τώρα όμως μπαίνει στην εξίσωση η πολιτική.<br /><br />Η Γαλλία έχει μπροστά της προεδρικές εκλογές την επόμενη άνοιξη και η αβεβαιότητα γύρω από τη μελλοντική κατεύθυνση της χώρας αυξάνει την ευαισθησία των επενδυτών.<br /><br />Άρα το γαλλικό spread αρχίζει να λειτουργεί και ως δείκτης πολιτικού ρίσκου.<br /><br />Και αυτό συμβαίνει ακριβώς όταν η άλλη μεγάλη δύναμη της ΕΕ, η Γερμανία, αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη μεταπολεμική εκλογική έκρηξη της άκρας Δεξιάς σε περιφερειακή ή εθνική αναμέτρηση.<br />Η αχίλλειος πτέρνα: Πάνω από 60% του χρέους σε ξένους<br /><br />Υπάρχει ένα στοιχείο που κάνει τη Γαλλία ιδιαίτερα ευάλωτη.<br /><br />Περισσότερο από 60% του γαλλικού χρέους βρίσκεται σε ξένους επενδυτές.<br /><br />Στην Ιταλία, αντιθέτως, το αντίστοιχο ποσοστό είναι περίπου το ένα τρίτο.<br /><br />Γιατί έχει σημασία;<br /><br />Οι ξένοι επενδυτές μπορούν να αποχωρήσουν ευκολότερα όταν θεωρήσουν ότι το ρίσκο αυξάνεται.<br /><br />Σύμφωνα με εκτίμηση της ABN Amro που επικαλούνται οι FT, περίπου 35% των κατόχων γαλλικών OAT είναι ευαίσθητοι στις τιμές.<br /><br />Άρα δεν χρειάζεται απαραίτητα μαζικό sell-off για να αυξηθεί σημαντικά το κόστος δανεισμού. </div><div><br />Η ΕΚΤ έχει «μπαζούκα» — αλλά μπορεί να το χρησιμοποιήσει στη Γαλλία;<br /><br />Εδώ εμφανίζεται ο Μάριο Ντράγκι.<br /><br />Μετά την κρίση χρέους, η ΕΚΤ δημιούργησε εργαλεία που επιτρέπουν παρέμβαση στην αγορά ομολόγων.<br /><br />Υπάρχει το OMT και αργότερα δημιουργήθηκε το Transmission Protection Instrument – TPI.<br /><br />Το δεύτερο σχεδιάστηκε ακριβώς για να αποτρέπει αδικαιολόγητο κατακερματισμό των αγορών της Ευρωζώνης.<br /><br />Όμως κανένα από τα δύο εργαλεία δεν έχει χρησιμοποιηθεί στην πράξη.<br /><br />Και η Γαλλία θα αποτελούσε εξαιρετικά δύσκολη περίπτωση.<br /><br />Γιατί άλλο πράγμα είναι η ΕΚΤ να προστατεύει μια χώρα από μια δυσλειτουργία των αγορών και άλλο να φαίνεται ότι χρηματοδοτεί ή καλύπτει πολιτικό και δημοσιονομικό ρίσκο σε μία από τις δύο μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρωζώνης.<br />Γερμανία + Γαλλία: Η εξίσωση που πρέπει να φοβάται η Ευρώπη<br /><br />Εδώ ενώνονται τα κομμάτια.<br /><br />Στη Γερμανία:<br /><br />AfD 44%, CDU σε ιστορική ήττα, Μερτς υπό πίεση.<br /><br />Στη Γαλλία:<br /><br />πολιτική αβεβαιότητα, προβληματικά δημόσια οικονομικά και αυξανόμενο risk premium στις αγορές.<br /><br />Δεν σημαίνει ότι επίκειται νέα κρίση ευρώ.<br /><br />Ούτε ότι η Γαλλία βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση ανάλογη με τις χώρες που βρέθηκαν στο επίκεντρο της κρίσης χρέους της προηγούμενης δεκαετίας.<br /><br />Σημαίνει όμως ότι οι δύο χώρες που επί δεκαετίες λειτουργούσαν ως πολιτικός κινητήρας της Ευρώπης αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα διαφορετικού τύπου σοβαρές πιέσεις.<br /><br />Και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο Political EU story πίσω από όλα τα επιμέρους γεγονότα.<br /><br />Η AfD, τα γαλλικά OAT, η αναδιάρθρωση της ευρωπαϊκής διπλωματίας και η αμερικανική απομάκρυνση από την Ευρώπη δεν είναι τέσσερις εντελώς ανεξάρτητες ιστορίες.<br /><br />Είναι τέσσερις διαφορετικές εκφράσεις του ίδιου μεγάλου ερωτήματος:<br /><br />πόσο ανθεκτική είναι η Ευρώπη όταν ταυτόχρονα πιέζονται η πολιτική της ηγεσία, η οικονομία της και η αρχιτεκτονική ασφαλείας της;</div><div><br /><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μετά τη Γερμανία, τρίζει η Γαλλία: Η «κρυφή» κρίση χρέους που φοβούνται οι αγορές.

Βασιλης Διαμαντακος  Οι επενδυτές αρχίζουν να τιμολογούν τη Γαλλία περισσότερο σαν την Ιταλία: το γαλλικό spread βρίσκεται σε ακραία επίπεδα...

Διαβάστε την συνέχεια

“Οι Γερμανοί ξανάρχονται”: Το AfD κέρδισε τις εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ και αλλάζει τους όρους της γερμανικής πολιτικής.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/09/AfD.webp"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/09/AfD-1068x601.webp" /></a><br /><br /><br />Η Ακροδεξιά δεν είναι πλέον απλώς ένα κόμμα διαμαρτυρίας. Με ποσοστό άνω του 44% διεκδικεί την εξουσία, συντρίβει το CDU και μετατρέπει το «δημοκρατικό τείχος» σε μηχανισμό πολιτικής παράλυσης. Το μήνυμα φτάνει ευθέως στην καγκελαρία του Φρίντριχ Μερτς.<br /><br />Το εκλογικό αποτέλεσμα στη Σαξονία-Άνχαλτ πέρα από μία ισχυρή επίδοση του AfD στην ανατολική Γερμανία, αποτελεί πολιτική τομή.<br /><br />Με βάση τις πρώτες εκτιμήσεις, η Εναλλακτική για τη Γερμανία συγκεντρώνει περίπου 44,4%, υπερδιπλασιάζοντας το ποσοστό της σε σχέση με το 2021. Το CDU καταρρέει στο 18,4%, χάνοντας σχεδόν τη μισή δύναμή του. Και ο Ούλριχ Ζίγκμουντ βρίσκεται μόλις λίγες έδρες μακριά από την απόλυτη πλειοψηφία.<br /><br />Ακόμη και αν η τελική κατανομή των εδρών δεν επιτρέψει στο AfD να κυβερνήσει, το βασικό πολιτικό γεγονός δεν αλλάζει: για πρώτη φορά ένα κόμμα της γερμανικής άκρας δεξιάς δεν καταγράφει απλώς ψήφο διαμαρτυρίας. Εμφανίζεται ως ο αδιαμφισβήτητος νικητής μιας εκλογικής αναμέτρησης και απαιτεί την εξουσία. Το Reuters χαρακτηρίζει την επίδοση ιστορική, ενώ η γερμανική δημόσια τηλεόραση μιλά για το μεγαλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα στην ιστορία του AfD.<br /><br />Το «τείχος» προστατεύει, αλλά δεν κυβερνά<br /><br />Τα γερμανικά κόμματα εξακολουθούν να αποκλείουν τη συνεργασία με το AfD. Το λεγόμενο Brandmauer, το δημοκρατικό τείχος που έχει υψωθεί γύρω από την Ακροδεξιά, παραμένει επισήμως στη θέση του.<br /><br />Όσο, όμως, αυξάνεται η εκλογική δύναμη του AfD, τόσο δυσκολότερο γίνεται να σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς αυτό. Εάν επιβεβαιωθεί η προβολή των 39 εδρών σε Βουλή 83 μελών, τα υπόλοιπα κόμματα θα διαθέτουν αριθμητική πλειοψηφία. Αλλά για να τη χρησιμοποιήσουν θα χρειαστεί να συνεννοηθούν πολιτικές δυνάμεις που εκτείνονται από το CDU και το SPD μέχρι τους Πράσινους, την Αριστερά και πιθανώς το BSW (της πρώην βουλευτίνας του κόμματος Die Linke (Η Αριστερά), Σάρα Βάγκενκνεχτ).<br /><br />Αυτό είναι το νέο πρόβλημα της Γερμανίας. Το δημοκρατικό τείχος μπορεί να κρατά το AfD έξω από την κυβέρνηση, αλλά ταυτόχρονα παράγει όλο και πιο ανομοιογενείς συνασπισμούς, αδύναμες κυβερνήσεις και την εικόνα ότι όλα τα υπόλοιπα κόμματα συσπειρώνονται μόνο και μόνο για να αποκλείσουν τον νικητή.<br /><br />Το AfD θα αξιοποιήσει ακριβώς αυτή την αντίφαση. Θα εμφανιστεί ως θύμα ενός πολιτικού συστήματος που αρνείται, όπως θα ισχυρίζεται, να σεβαστεί τη λαϊκή βούληση.<br /><br />Δεν είναι μόνο η μετανάστευση<br /><br />Θα ήταν βολικό να αποδοθεί η εκλογική έκρηξη του AfD αποκλειστικά στο μεταναστευτικό. Δεν θα ήταν, όμως, ακριβές.<br /><br />Η Σαξονία-Άνχαλτ είναι ένα κρατίδιο με χαμηλότερα εισοδήματα, δημογραφική υποχώρηση και επίμονη αίσθηση εγκατάλειψης. Η ενεργειακή μετάβαση, το κόστος παραγωγής, η αποβιομηχάνιση και η φυγή νεότερων ανθρώπων έχουν τροφοδοτήσει ένα ευρύτερο αίσθημα ανασφάλειας.<br /><br />Έρευνα του MDR (ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός της Κεντρικής Γερμανίας) πριν από τις εκλογές έδειχνε ότι, ακόμη και μεταξύ των ψηφοφόρων του AfD, αυξανόταν η σημασία της οικονομίας και της απασχόλησης, ενώ μειωνόταν -χωρίς να εξαφανίζεται- η αποκλειστική βαρύτητα του προσφυγικού.<br /><br />Το AfD πέτυχε να ενώσει διαφορετικές δυσαρέσκειες κάτω από μία κοινή αφήγηση: η Γερμανία παρακμάζει, το Βερολίνο δεν ακούει και τα παραδοσιακά κόμματα δεν μπορούν πλέον να προστατεύσουν ούτε την οικονομία ούτε την κοινωνική συνοχή.<br /><br />Δεν χρειάζεται αυτή η αφήγηση να είναι συνολικά αληθής. Αρκεί να γίνεται πιστευτή.<br /><br />Η βαριά ήττα του Μερτς<br /><br />Ο άμεσος ηττημένος είναι, βεβαίως, το CDU της Σαξονίας-Άνχαλτ. Ο πραγματικός πολιτικός αποδέκτης, όμως, βρίσκεται στην καγκελαρία.<br /><br />Ο Φρίντριχ Μερτς είχε επενδύσει στην υπόσχεση ότι μια πιο συντηρητική γραμμή στο μεταναστευτικό, στην ασφάλεια και στην οικονομία θα περιόριζε το AfD. Το αποτέλεσμα δείχνει το αντίθετο. Το AfD δεν συγκρατήθηκε. Υπερδιπλασιάστηκε, ενώ το CDU έχασε τη θέση του ως βασικός εκφραστής της συντηρητικής Γερμανίας στο κρατίδιο.<br /><br />Η ήττα γίνεται βαρύτερη επειδή ο ίδιος ο καγκελάριος είχε προειδοποιήσει ότι ενδεχόμενη επικράτηση του AfD θα αποθάρρυνε ξένους επενδυτές. Η σχετική παρέμβαση του Μερτς δεν κινητοποίησε τους ψηφοφόρους του CDU. Ενδεχομένως ενίσχυσε την πεποίθηση πολλών ότι το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο τούς απειλεί, αντί να απαντά στις ανησυχίες τους.<div><br />Το μήνυμα προς την Ευρώπη<br /><br />Η Σαξονία-Άνχαλτ δεν είναι ολόκληρη η Γερμανία. Είναι όμως εργαστήριο μιας ευρωπαϊκής μεταβολής.<br /><br />Κόμματα που ξεκίνησαν ως αντισυστημικές δυνάμεις αποκτούν πλέον κοινωνική ρίζα, τοπικά στελέχη και αξιώσεις διακυβέρνησης. Το AfD κινείται με σκληρή γραμμή στο μεταναστευτικό, εχθρότητα προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση, φιλορωσικές αναφορές και μια επιθετική πολιτισμική ατζέντα. Παρ’ όλα αυτά, η άνοδός του συνεχίζεται – όχι επειδή μετρίασε τις θέσεις του, αλλά ενώ τις έκανε σκληρότερες. Αυτή την πορεία είχε επισημάνει προεκλογικά και το<a href="https://www.atlanticcouncil.org/dispatches/whats-at-stake-for-the-afd-and-merz-in-germanys-three-september-elections/?utm_source=chatgpt.com"> Atlantic Council</a>.<br /><br />Το δύσκολο ερώτημα για το γερμανικό πολιτικό σύστημα δεν είναι πλέον αν πρέπει να συνεργαστεί με το AfD. Η απάντηση των δημοκρατικών κομμάτων παραμένει αρνητική.<br /><br />Το πραγματικό ερώτημα είναι πώς θα αντιμετωπιστούν οι συνθήκες που μετατρέπουν το AfD σε πλειοψηφικό κόμμα. Διότι ο αποκλεισμός μπορεί να εμποδίσει προσωρινά την κατάληψη της εξουσίας. Δεν αποτελεί, όμως, πολιτική απάντηση.<br /><br />Η Σαξονία-Άνχαλτ έστειλε ένα μήνυμα που δύσκολα μπορεί πια να υποτιμηθεί: το AfD δεν βρίσκεται πλέον έξω από τις πύλες της εξουσίας. Βρίσκεται μπροστά τους – και σε ορισμένες περιοχές της Γερμανίας έχει ήδη συγκεντρώσει σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

“Οι Γερμανοί ξανάρχονται”: Το AfD κέρδισε τις εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ και αλλάζει τους όρους της γερμανικής πολιτικής.

Η Ακροδεξιά δεν είναι πλέον απλώς ένα κόμμα διαμαρτυρίας. Με ποσοστό άνω του 44% διεκδικεί την εξουσία, συντρίβει το CDU και μετατρέπει το «...

Διαβάστε την συνέχεια

Από τα Rafale στα Mirage. Το Πεκίνο αποκωδικοποιεί τη δυτική αεροπορική ισχύ σε συνθήκες πραγματικής μάχης.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/09/Mirage-2000-9.jpg"><img height="82" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/09/Mirage-2000-9-1068x789.jpg" width="766" /></a><br /><br />Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται στην περιοχή Χοτάν της επαρχίας Σιντσιάνγκ η κοινή αεροπορική άσκηση «Falcon Shield 2026» μεταξύ της Κινεζικής Αεροπορίας (PLAAF) και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ). Η άσκηση, η οποία ξεκίνησε στα τέλη Αυγούστου και αναμένεται να ολοκληρωθεί στα μέσα Σεπτεμβρίου, σηματοδοτεί την τέταρτη και πλέον προηγμένη φάση της αμυντικής συνεργασίας των δύο χωρών από το 2023.<br />Ωστόσο, πίσω από τις επίσημες διακηρύξεις για «εμβάθυνση των διμερών σχέσεων και βελτίωση της τακτικής ετοιμότητας», οι στρατιωτικοί αναλυτές διακρίνουν μια ευρύτερη, συστηματική προσπάθεια του Πεκίνου: τη συλλογή πολύτιμων επιχειρησιακών δεδομένων απέναντι σε δυτικής τεχνολογίας μαχητικά αεροσκάφη.<br /><br />Το «σκανάρισμα» των Mirage 2000-9<br /><br />Στις 4 Σεπτεμβρίου, το Υπουργείο Άμυνας των ΗΑΕ έδωσε στη δημοσιότητα οπτικοακουστικό υλικό που απεικονίζει τα αεροσκάφη Mirage 2000-9 να επιχειρούν δίπλα σε κινεζικά μαχητικά. Σύμφωνα με αναφορές, τα Mirage εκτελούν ασκήσεις εικονικών αερομαχιών και τακτικών εμπλοκών απέναντι σε κινεζικά μαχητικά J-10C, J-16, καθώς και αεροσκάφη κρούσης JH-7.<br />Τα Mirage 2000-9 αποτελούν μια ιδιαίτερα προηγμένη έκδοση του γαλλικού μαχητικού της Dassault, βασισμένη στο πρότυπο 2000-5 Mk 2. Φέρουν το ραντάρ RDY-2 της Thales, αεροβοηθήματα παράγωγης τεχνολογίας Rafale, εξελιγμένα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου (IMEWS) και δυνατότητα εκτόξευσης πυραύλων MICA και βλημάτων cruise Black Shaheen.<br />Η συνεκπαίδευση αυτή παρέχει στην κινεζική αεροπορία τη σπάνια ευκαιρία να καταγράψει, σε ελεγχόμενες και επαναλαμβανόμενες συνθήκες, κρίσιμες παραμέτρους του γαλλικού μαχητικού:<br />Καταγραφή του RCS (Radar Cross-Section), των υπερύθρων εκπομπών (IR) και των σημάτων ηλεκτρονικού πολέμου από επίγεια ραντάρ, μαχητικά και ιπτάμενα ραντάρ KJ-500.<br />Αξιολόγηση των δυνατοτήτων ελιγμών της πτέρυγας δέλτα, των ρυθμών στροφής και της διαχείρισης ενέργειας του αεροσκάφους.<br />Τροφοδότηση των αισθητήρων και των συστημάτων αυτόματης αναγνώρισης στόχων των κινεζικών πυραύλων με πραγματικά δεδομένα.<div><br />Η «σκιά» πάνω από Ταϊβάν και Ινδία<br /><br />Η επιχειρησιακή αυτή τριβή της Κίνας με τα Mirage 2000 δεν είναι ακαδημαϊκή. Δύο από τους κύριους περιφερειακούς της ανταγωνιστές βασίζονται σε παρόμοιους τύπους αεροσκαφών. Αρχικά, η Ταϊβάν διατηρεί σε υπηρεσία μαχητικά Mirage 2000-5, τα οποία αποτελούν την πρώτη γραμμή αμυντικής θωράκισης στον βορρά και στο Στενό της Ταϊβάν για την ταχεία αναχαίτιση κινεζικών εισβολών. Την ίδια στιγμή, η Ινδία διαθέτει εκσυγχρονισμένα Mirage 2000I, τα οποία αποτελούν κορμό της αεροπορικής της ισχύος μαζί με τα Su-30MKI και τα Rafale. Μάλιστα, η τοποθεσία της άσκησης στο Σιντσιάνγκ βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τα βόρεια ινδικά σύνορα.<br />Αν και οι εκδόσεις που διαθέτουν η Ταϊβάν και η Ινδία παρουσιάζουν διαφορές στα ηλεκτρονικά συστήματα και στον οπλισμό σε σχέση με τα αεροσκάφη των ΗΑΕ, τα βασικά αεροδυναμικά χαρακτηριστικά και η τακτική φιλοσοφία παραμένουν κοινά. Η βελτίωση της κινεζικής ικανότητας εντοπισμού και εγκλωβισμού των Mirage σε μεγάλες αποστάσεις μπορεί να μειώσει δραστικά τον χρόνο αντίδρασης των πιλότων της Ταϊβάν σε περίπτωση κρίσης.<br /><br />Από τα Rafale στα Mirage<br /><br />Η άσκηση «Falcon Shield 2026» διεξάγεται μόλις λίγες ημέρες μετά τις αεροπορικές ασκήσεις της PLAAF με την Αιγυπτιακή Αεροπορία, όπου κινεζικά J-16 ενεπλάκησαν σε εικονικές αερομαχίες BVR (πέραν του οπτικού πεδίου) και κλειστές εμπλοκές (dogfighting) με αιγυπτιακά Rafale.<br />Αν και ανεπίσημοι ισχυρισμοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έκαναν λόγο για εντυπωσιακά αποτελέσματα υπέρ των κινεζικών μαχητικών, στρατιωτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι τα αποτελέσματα των ασκήσεων DACT (Dissimilar Air Combat Training) καθορίζονται αυστηρά από τους συμφωνημένους Κανόνες Εμπλοκής (Rules of Engagement – ROE) και δεν αποτυπώνουν απαραίτητα μια πραγματική πολεμική σύγκρουση.<br />Παρ’ όλα αυτά, το όφελος για το Πεκίνο παραμένει διπλό: αποκτά επιχειρησιακή εικόνα τόσο για το Rafale όσο και για το Mirage 2000, δύο αεροσκάφη που συνιστούν την αιχμή του δόρατος της Ινδικής Αεροπορίας.</div><div><br />Αλλάζουν οι ισορροπίες<br /><br />Οι επαναλαμβανόμενες ασκήσεις της Κίνας με χώρες της Μέσης Ανατολής υπογραμμίζουν τη σταδιακή αλλαγή των γεωπολιτικών ισορροπιών. Κράτη όπως τα ΗΑΕ και η Αίγυπτος διαφοροποιούν τις αμυντικές τους συμμαχίες, ενώ το Πεκίνο βρίσκει μια χαμηλού κόστους και υψηλής απόδοσης ευκαιρία: να δοκιμάζει τακτικές απέναντι σε δυτική τεχνολογία, να ενισχύει την αμυντική του διπλωματία και παράλληλα να προωθεί τα δικά του οπλικά συστήματα στη διεθνή αγορά.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από τα Rafale στα Mirage. Το Πεκίνο αποκωδικοποιεί τη δυτική αεροπορική ισχύ σε συνθήκες πραγματικής μάχης.

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται στην περιοχή Χοτάν της επαρχίας Σιντσιάνγκ η κοινή αεροπορική άσκηση «Falcon Shield 2026» μεταξύ της Κινεζικής Αε...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ιστορία προειδοποιεί!Τα μηνύματα Καλίν, η τουρκική στρατηγική και το χρέος της Ελλάδας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ054SG8aEjHQd5iJoGDGevWfY4lmwdZa-vE2zVGRLzFy8dUHVcCaly4mcw&s=10" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="335" data-original-width="596" height="335" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ054SG8aEjHQd5iJoGDGevWfY4lmwdZa-vE2zVGRLzFy8dUHVcCaly4mcw&s=10" width="596" /></a></div><div><br /></div>Από το ανθελληνικό πογκρόμ της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 έως τα σημερινά μηνύματα του Ιμπραήμ Καλίν, η Ιστορία αποδεικνύει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να εμπιστεύεται «συμμάχους» και διακηρύξεις, αλλά μόνο μια συγκροτημένη εθνική στρατηγική.<br /><br />Αυτό το άρθρο δεν μπορεί να μην ανοίξει και να μην κλείσει υπό το βάρος της τραγωδίας στην Τανάγρα. Δύο έμπειροι χειριστές της Πολεμικής Αεροπορίας έχασαν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος, βυθίζοντας στο πένθος τις οικογένειές τους, τις Ένοπλες Δυνάμεις και ολόκληρο τον Ελληνισμό.<br /><br />Σε τέτοιες ώρες τα πολλά λόγια περισσεύουν. Η Πολεμική Αεροπορία είναι μια μεγάλη οικογένεια, στην οποία οι ιπτάμενοι γνωρίζονται μεταξύ τους και μοιράζονται καθημερινά τους ίδιους κινδύνους. Η απώλεια δύο στελεχών της είναι πληγή για ολόκληρο το Έθνος. Αιωνία η μνήμη τους.<br />Η 6η Σεπτεμβρίου και το έγκλημα κατά του Ελληνισμού<br /><br />Η μαύρη επέτειος της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 δεν αποτελεί απλώς ένα ιστορικό γεγονός που πρέπει να θυμόμαστε επετειακά. Αποτελεί μάθημα εθνικής επιβίωσης.<br /><br />Το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, αλλά και οι διώξεις σε Ίμβρο, Τένεδο και Σμύρνη, δεν υπήρξαν μια αυθόρμητη έκρηξη του τουρκικού όχλου. Ήταν μια οργανωμένη επιχείρηση του τουρκικού κράτους, η οποία εκτελέστηκε μέσα σε ένα συγκεκριμένο γεωπολιτικό πλαίσιο.<br /><br />Την 1η Απριλίου 1955 άρχισε ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ στην Κύπρο. Η Βρετανία, αποφασισμένη να διατηρήσει τον έλεγχο της νήσου, επιδίωξε να επαναφέρει την Τουρκία στο Κυπριακό, παρά το γεγονός ότι με τη Συνθήκη της Λωζάννης η Άγκυρα είχε παραιτηθεί από κάθε σχετικό δικαίωμα.<br /><br />Το Λονδίνο συγκάλεσε την Τριμερή Διάσκεψη με τη συμμετοχή της Βρετανίας, της Ελλάδας και της Τουρκίας, αφήνοντας ουσιαστικά εκτός την ίδια την Κύπρο. Η αποδοχή της ελληνικής συμμετοχής αποδείχθηκε στρατηγικό λάθος. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος είχε προειδοποιήσει ότι επρόκειτο για παγίδα, χωρίς όμως να εισακουστεί.<br /><br />Η πρόσκληση έδωσε στην Τουρκία την ευκαιρία να επανέλθει επισήμως στην κυπριακή υπόθεση και να εμφανιστεί ως ενδιαφερόμενο μέρος. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε να αναπτύσσεται στην Τουρκία ένα μεθοδευμένο ανθελληνικό κλίμα, το οποίο κορυφώθηκε τη νύχτα της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου.<br /><br />Η προβοκάτσια με τη βόμβα στο σπίτι όπου φερόταν να έχει γεννηθεί ο Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα. Οι εφημερίδες ήταν έτοιμες, τα σπίτια και τα καταστήματα των Ελλήνων είχαν προηγουμένως καταγραφεί και σημαδευτεί, ενώ οργανωμένες ομάδες μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη για να εκτελέσουν το σχέδιο.<br /><br />Ακολούθησαν λεηλασίες, καταστροφές ναών και νεκροταφείων, βιασμοί, δολοφονίες και η οικονομική εξόντωση μιας ιστορικής κοινότητας. Το μήνυμα δεν απευθυνόταν μόνο στους Έλληνες της Πόλης. Απευθυνόταν προς την Αθήνα, η οποία αντιστεκόταν στα βρετανοτουρκικά σχέδια για την Κύπρο.<br /><br />Η ομολογία του Τούρκου απόστρατου στρατηγού Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου, ο οποίος χαρακτήρισε τα Σεπτεμβριανά επιχείρηση της Διεύθυνσης Ανορθόδοξου Πολέμου, δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες ως προς τον οργανωμένο χαρακτήρα τους.<br /><br />Η συγκεκριμένη υπηρεσία δημιουργήθηκε και χρηματοδοτήθηκε επί χρόνια από τις Ηνωμένες Πολιτείες στο πλαίσιο των μηχανισμών του Ψυχρού Πολέμου. Η Βρετανία και η Τουρκία σχεδίασαν και οργάνωσαν την επιχείρηση, ενώ οι αμερικανικοί μηχανισμοί είχαν χρηματοδοτήσει τις δομές που την υλοποίησαν.<br /><br />Όταν το έγκλημα ολοκληρώθηκε, η Ουάσιγκτον κάλεσε θύτη και θύμα να επιδείξουν «αυτοσυγκράτηση». Πρόκειται για τη γνωστή εξίσωση του επιτιθέμενου με τον αμυνόμενο, την οποία έχουμε δει να επαναλαμβάνεται πολλές φορές μέχρι σήμερα.<br />Η Ελλάδα δεν πρέπει να αναθέτει την ασφάλειά της σε τρίτους<br /><br />Τα γεγονότα του 1955 δεν υπενθυμίζονται για να καλλιεργηθεί μίσος εναντίον των Αμερικανών, των Βρετανών ή των Τούρκων. Τα κράτη ενεργούν με βάση τα συμφέροντά τους. Το ζητούμενο είναι εάν το ελληνικό κράτος ενεργεί με την ίδια σοβαρότητα για τα δικά του συμφέροντα.<br /><br />Οι διεθνείς συμμαχίες είναι απαραίτητες, δεν αποτελούν όμως υποκατάστατο της εθνικής στρατηγικής. Δεν αρκεί να διακηρύσσουμε ότι βρισκόμαστε στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Η σωστή πλευρά για κάθε σοβαρό κράτος είναι εκείνη που διασφαλίζει την εθνική του κυριαρχία, την επιβίωση του λαού του και την προστασία των κοινοτήτων του.<br /><br />Το ελληνικό κράτος πρέπει να διαθέτει τους μηχανισμούς, τα αντανακλαστικά και την αποφασιστικότητα που απαιτούνται για να προστατεύει την Ελλάδα, την Κυπριακή Δημοκρατία και τον απανταχού Ελληνισμό. Αν δεν το πράξει, κανένας τρίτος δεν πρόκειται να το κάνει στη θέση του.<br />Τα πραγματικά μηνύματα του Ιμπραήμ Καλίν<br /><br />Μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο πρέπει να εξεταστεί και η επίσκεψη του επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών, Ιμπραήμ Καλίν, στην Αθήνα.<br /><br />Ο Καλίν δεν είναι απλώς ένας διοικητής μυστικής υπηρεσίας. Συνοδεύει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στις σημαντικότερες διεθνείς συναντήσεις και διαδραματίζει πολιτικό και διπλωματικό ρόλο υψηλού επιπέδου. Επομένως, η παρουσία του στην Ελλάδα δεν μπορεί να περιορίζεται σε ζητήματα αστυνομικής συνεργασίας ή στη δράση του τουρκικού οργανωμένου εγκλήματος.<br /><br />Ήρθε στην Αθήνα για να μεταφέρει πολιτικά μηνύματα.<br /><br />Σύμφωνα με το πλαίσιο που παρουσίασε η τουρκική εφημερίδα «Yeni Şafak», η Άγκυρα δηλώνει ότι επιθυμεί να διατηρήσει την «καλή πίστη» στις σχέσεις με την Ελλάδα, αλλά δεν πρόκειται να υποχωρήσει από όσα θεωρεί δικαιώματα και συμφέροντά της.<br /><br />Πίσω από τη διπλωματική ορολογία βρίσκεται η σταθερή τουρκική απαίτηση να μην προχωρήσει η Ελλάδα σε ενέργειες στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο χωρίς την έγκριση της Άγκυρας.<br /><br />Η Τουρκία χαρακτηρίζει «μονομερή τετελεσμένα» την άσκηση νόμιμων ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αμφισβητεί τον εξοπλισμό των νησιών, αντιδρά στα ελληνικά θαλάσσια πάρκα, πολεμά την προοπτική ανακήρυξης και οριοθέτησης ΑΟΖ και εμφανίζει τη συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ ως απειλή εναντίον της.<br /><br />Αυτή είναι η ουσία του τουρκικού μηνύματος: Η Ελλάδα μπορεί να έχει καλές σχέσεις με την Τουρκία, αρκεί να αποδεχθεί τον περιορισμό των δικαιωμάτων της.<br />Η «Γαλάζια Πατρίδα» και ο φόβος της ελληνικής ΑΟΖ<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία έχει η τουρκική παραδοχή ότι το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» αναπτύχθηκε ως απάντηση στις συζητήσεις για την ελληνική ΑΟΖ και στον αποκαλούμενο Χάρτη της Σεβίλλης.<br /><br />Η πληροφορία αυτή επιβεβαιώνει ότι η Άγκυρα επιδιώκει να εμποδίσει την Ελλάδα να ολοκληρώσει τον θαλάσσιο γεωπολιτικό της χώρο και να συνδεθεί μέσω ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία.<br /><br />Για χρόνια επισημαίνεται η ανάγκη ανακήρυξης της ελληνικής ΑΟΖ και επίσημης κατάθεσης των σχετικών συντεταγμένων στον ΟΗΕ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα όφειλε να είχε δηλώσει εγκαίρως ότι η ελληνική ΑΟΖ αποτελεί ταυτόχρονα ευρωπαϊκή θαλάσσια ζώνη.<br /><br />Η καθυστέρηση δεν καθησύχασε την Τουρκία. Της έδωσε χρόνο να δημιουργήσει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», να υπογράψει το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο και να επιχειρήσει να επιβάλει τις διεκδικήσεις της ως δεδομένο της διεθνούς συζήτησης.<br />Ο τελικός στόχος σε Κύπρο και Αιγαίο<br /><br />Η τουρκική ανάλυση διατυπώνει ακόμη μία προειδοποίηση που δεν πρέπει να αγνοηθεί. Η Άγκυρα θεωρεί ότι σταδιακά κλείνει τα μέτωπα που είχε ανοιχτά στη Συρία, στο Κουρδικό και στον Καύκασο. Κατά συνέπεια, υποστηρίζεται ότι τα επόμενα ζητήματα στα οποία θα αφιερώσει την ενέργειά της είναι η Κύπρος και το Αιγαίο.<br /><br />Στην Κύπρο, ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας δεν περιορίζεται στη διχοτόμηση. Είναι ο έλεγχος ολόκληρης της νήσου. Στο Αιγαίο επιδιώκει αρχικά τον διαμοιρασμό και τον έλεγχο του μισού θαλάσσιου χώρου, ώστε στη συνέχεια να διεκδικήσει ακόμη περισσότερα.<br /><br />Αυτά δεν είναι συνθήματα. Αποτελούν διαχρονικά στοιχεία της τουρκικής στρατηγικής και πρέπει να αξιολογούνται με σοβαρότητα από την Αθήνα και τη Λευκωσία.<br />Η σημασία της συμμαχίας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ<br /><br />Η τουρκική ενόχληση για τη στρατηγική σύγκλιση Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ αποκαλύπτει τη χρησιμότητα αυτής της συνεργασίας.<br /><br />Η Άγκυρα κατηγορεί το Ισραήλ ότι χρησιμοποιεί την Ελλάδα και την Κύπρο ως ορμητήριο εναντίον της. Η πραγματικότητα είναι ότι τρία κράτη με κοινά συμφέροντα και κοινές απειλές οικοδομούν μια περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας.<br /><br />Εάν η Τουρκία κινηθεί εναντίον ενός από τα τρία κράτη, γνωρίζει ότι μπορεί να βρει απέναντί της και τα υπόλοιπα. Αυτή η προοπτική αυξάνει το κόστος οποιασδήποτε επιθετικής ενέργειας και λειτουργεί αποτρεπτικά.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η «Ασπίδα του Αχιλλέα». Η προσπάθεια της Τουρκίας να παρουσιάσει το ελληνικό σύστημα αεράμυνας ως ανάλογο των ρωσικών S-400 είναι αποκαλυπτική της ανησυχίας της. Η Ελλάδα δημιουργεί ένα σύστημα που θα περιορίσει την αποτελεσματικότητα της τουρκικής αεροπορικής και πυραυλικής υπεροχής.<br /><br />Παράλληλα, απαιτείται άμεση αντιμετώπιση των τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών που πραγματοποιούν συνεχείς αποστολές στο Αιγαίο και γύρω από τις περιοχές των θαλάσσιων πάρκων. Η Αθήνα πρέπει να καταγράφει κάθε περιστατικό και να το θέτει επισήμως στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ. Η διεθνοποίηση της τουρκικής πρακτικής είναι απαραίτητη.<br />Η οικονομική ισχύς είναι εθνική ισχύς<br /><br />Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνο η στρατιωτική ενίσχυση της Τουρκίας. Είναι και η οικονομική της διεύρυνση.<br /><br />Μια χώρα με μεγάλη οικονομία, ισχυρή βιομηχανία και δεκάδες εκατομμύρια καταναλωτές δημιουργεί συμφέροντα γύρω της. Οι μεγάλες δυνάμεις και οι ευρωπαϊκές οικονομίες λαμβάνουν υπόψη τους αυτά τα συμφέροντα όταν διαμορφώνουν την πολιτική τους.<br /><br />Η Ελλάδα δεν μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά στην αγορά οπλικών συστημάτων. Χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση, βιομηχανία, τεχνολογία, εξαγωγές και δραστική αύξηση του ΑΕΠ της. Χωρίς οικονομική ισχύ, ακόμη και οι ισχυρότερες διπλωματικές θέσεις δυσκολεύονται να μετατραπούν σε πολιτικό αποτέλεσμα.<br /><br />Η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί σημαντικό πολλαπλασιαστή ισχύος. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Τουρκία θα προτιμούσε μια Ελλάδα απομονωμένη από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και ευάλωτη στις πιέσεις της.<br />Η Αίγυπτος στο κέντρο των περιφερειακών ισορροπιών<br /><br />Κρίσιμη είναι και η τριμερής συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου. Το Κάιρο έχει μετατραπεί σε πεδίο έντονου τουρκικού ενδιαφέροντος, όχι μόνο μέσω της διπλωματίας και της αμυντικής βιομηχανίας, αλλά και μέσω μεγάλων τουρκικών επενδύσεων.<br /><br />Οι οικονομικές σχέσεις δημιουργούν πολιτική επιρροή. Η Ελλάδα και η Κύπρος, όμως, διαθέτουν ισχυρά χαρτιά: την ενεργειακή συνεργασία, τα κοιτάσματα της κυπριακής ΑΟΖ, τις συμφωνίες φυσικού αερίου, την ηλεκτρική διασύνδεση με την Ευρώπη και τον ρόλο τους ως γέφυρας ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /><br />Το πλέγμα αυτών των συμφερόντων πρέπει να ενισχυθεί, ώστε η συνεργασία με την Αίγυπτο να αποκτήσει στρατηγικό βάθος και διάρκεια. Στη διπλωματία δεν αρκούν οι διακηρύξεις φιλίας. Απαιτούνται αμοιβαία και απτά συμφέροντα.<div><br />Η Τουρκία, το Ιράν και η αμερικανική αντίφαση<br /><br />Οι αμερικανικές κυρώσεις εναντίον τουρκικής τράπεζας για συναλλαγές που συνδέονται με τους Φρουρούς της Επανάστασης αποκαλύπτουν για ακόμη μία φορά τις αντιφάσεις της αμερικανοτουρκικής σχέσης.<br /><br />Από τη μία πλευρά, η Ουάσιγκτον δηλώνει αποφασισμένη να κλείσει τα χρηματοπιστωτικά κανάλια μέσω των οποίων χρηματοδοτείται το ιρανικό καθεστώς. Από την άλλη, ο Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα σπεύδει να διαβεβαιώσει ότι οι κυρώσεις δεν στρέφονται εναντίον της Τουρκίας και ότι δεν πρόκειται να επηρεάσουν τη στρατηγική σχέση των δύο χωρών.<br /><br />Η στάση αυτή δείχνει πόσο σημαντική θεωρούν οι Ηνωμένες Πολιτείες την Τουρκία για τον περιφερειακό τους σχεδιασμό. Αποτελεί ταυτόχρονα προειδοποίηση προς την Ελλάδα: κανείς δεν πρόκειται να θυσιάσει εύκολα τα συμφέροντά του στην Τουρκία χάριν των ελληνικών δικαίων.<br /><br />Η Ελλάδα πρέπει να αξιοποιεί τις αντιθέσεις, να οικοδομεί συμμαχίες και να ενισχύει τη θέση της, χωρίς να καλλιεργεί αυταπάτες.</div><div><br />Ένας νέος κόσμος διαμορφώνεται χωρίς την Ευρώπη<br /><br />Οι κινήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Κίνας δείχνουν ότι μπορεί να διαμορφώνεται μια νέα παγκόσμια ισορροπία. Οι επαφές για την Ουκρανία, η πίεση προς το Ιράν και οι προγραμματισμένες συναντήσεις των μεγάλων δυνάμεων δημιουργούν την εικόνα μιας διαδικασίας ανακατανομής ρόλων και ζωνών επιρροής.<br /><br />Από αυτή τη συζήτηση η Ευρώπη φαίνεται απούσα.<br /><br />Είναι αδιανόητο μια ένωση εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, η οποία διαθέτει ορισμένες από τις μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου, να παραμένει γεωπολιτικά ανύπαρκτη και να επιτρέπει σε τρίτους να αποφασίζουν για το μέλλον της.<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται ηγεσίες με κύρος και ένα συνεκτικό γεωπολιτικό δόγμα. Διαφορετικά, θα συνεχίσει να αποτελεί οικονομικό γίγαντα, αλλά πολιτικό και στρατηγικό νάνο.<br /><br />Για την Ελλάδα το συμπέρασμα είναι σαφές: πρέπει να διδασκόμαστε από την Ιστορία, να ενισχύουμε την οικονομία και την άμυνά μας, να αξιοποιούμε την ευρωπαϊκή μας θέση και να οικοδομούμε συμμαχίες βασισμένες σε πραγματικά συμφέροντα.<br /><br />Τα κράτη δεν προστατεύονται με ευχές ούτε με βαρύγδουπες διακηρύξεις. Προστατεύονται με ισχύ, σχέδιο, θεσμική συνέχεια και εθνική αυτογνωσία.<br /><div><br /></div><div><a href="https://geopolitico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Η Ιστορία προειδοποιεί!Τα μηνύματα Καλίν, η τουρκική στρατηγική και το χρέος της Ελλάδας

Από το ανθελληνικό πογκρόμ της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 έως τα σημερινά μηνύματα του Ιμπραήμ Καλίν, η Ιστορία αποδεικνύει ότι η Ελλάδα δεν μπορε...

Διαβάστε την συνέχεια

«Ασπίδα του Αχιλλέα»: Ισραηλινές διαβεβαιώσεις για τεχνογνωσία και συμπαραγωγή. Ανοιχτό το ζήτημα του πηγαίου κώδικα.

<img height="88" src="https://geopolitico.gr/wp-content/uploads/2026/09/Aspida-tou-Axillea.jpg" width="744" /><br /><br />Λίγες ημέρες μετά την υπογραφή της Διακρατικής Συμφωνίας μεταξύ του ελληνικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας και της ισραηλινής πλευράς, το Ισραήλ παρέχει διαβεβαιώσεις για τη μεταφορά τεχνογνωσίας, την από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας, καθώς και τη συμμετοχή ελληνικών εταιρειών στη συμπαραγωγή των οπλικών συστημάτων που θα συγκροτήσουν την «Ασπίδα του Αχιλλέα».<br /><br />Πρόκειται για το νέο πολυεπίπεδο σύστημα αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας της χώρας, συνολικού προϋπολογισμού 3,035 δισ. ευρώ, το οποίο φιλοδοξεί να προσφέρει προστασία τόσο στην ηπειρωτική Ελλάδα όσο και στο νησιωτικό σύμπλεγμα του Αιγαίου.<br /><br />Παρά τις ισραηλινές διαβεβαιώσεις, όμως, το κρίσιμο ζήτημα της πρόσβασης στον πηγαίο κώδικα παραμένει θολό. Η αναφορά σε «κοινή χρήση λογισμικού» δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα αποκτήσουν πλήρη πρόσβαση στον κώδικα, ούτε ότι θα μπορούν να τροποποιούν, να αναβαθμίζουν και να προσαρμόζουν αυτόνομα τα συστήματα στις επιχειρησιακές ανάγκες της χώρας.<div><br />Ελληνική συμμετοχή άνω του 25%<br /><br />Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, έχει θέσει ως προϋπόθεση τη συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας σε ποσοστό τουλάχιστον 25%, αποδίδοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στην ουσιαστική μεταφορά τεχνογνωσίας και παραγωγικού έργου στο εγχώριο αμυντικό οικοσύστημα.<br /><br />Σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν κατά την υπογραφή της συμφωνίας, στις 31 Αυγούστου 2026, στις σχετικές διαδικασίες συμμετέχουν ήδη 19 ελληνικές εταιρείες, με το ύψος της εγχώριας συμμετοχής να υπολογίζεται σε περισσότερα από 750 εκατ. ευρώ. Παράλληλα, προβλέπεται η δημιουργία παραγωγικής βάσης στην Ελλάδα, με δυνατότητα να αποκτήσει και εξαγωγικό προσανατολισμό.<br /><br />Ο διευθυντής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Άμυνας του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας, Μοσέ Πατέλ, επιβεβαίωσε ότι προβλέπεται ελληνική βιομηχανική συμμετοχή περίπου 25%. Όπως ανέφερε, ισραηλινές βιομηχανίες βρίσκονται ήδη σε συνεργασία με υποψήφιες ελληνικές εταιρείες για την ανάπτυξη και τη συμπαραγωγή εξαρτημάτων.<br /><br />Το γεγονός αυτό συνιστά σημαντική ευκαιρία για την ελληνική αμυντική βιομηχανία. Ωστόσο, έχουν διατυπωθεί επικρίσεις ότι το ποσοστό του 25% δεν έχει κατοχυρωθεί με σαφή και δεσμευτική νομική πρόβλεψη. Συνεπώς, ζητούμενο παραμένει εάν η εγχώρια συμμετοχή θα αφορά έργο υψηλής τεχνολογικής αξίας ή κυρίως την κατασκευή επιμέρους εξαρτημάτων και υποστηρικτικών υποδομών.</div><div><br />Η αντιπαράθεση για τον πηγαίο κώδικα<br /><br />Στο επίκεντρο της πολιτικής και στρατιωτικής συζήτησης βρίσκεται η πρόσβαση της Ελλάδας στον πηγαίο κώδικα των ισραηλινών συστημάτων.<br /><br />Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Μοσέ Πατέλ είχε αρχικά αναφέρει ότι ο πηγαίος κώδικας δεν περιλαμβάνεται στην άδεια χρήσης της συμφωνίας. Ακολούθησε παρέμβαση του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας στο διαδικτυακό κείμενο της συνέντευξης, με τη διατύπωση να αναφέρεται πλέον σε «μεταφορά τεχνογνωσίας, από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας με τις Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς και συμμετοχή ελληνικών εταιρειών στη συμπαραγωγή».<br /><br />Η διευκρίνιση αυτή, πάντως, δεν ισοδυναμεί με ρητή δέσμευση για παράδοση ή πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα. Άλλο πράγμα αποτελεί η δυνατότητα χρήσης και διασύνδεσης ενός λογισμικού και άλλο ο πλήρης έλεγχος της αρχιτεκτονικής του, των αναβαθμίσεων και των επιχειρησιακών παραμέτρων του.<br /><br />Οι επικριτές της συμφωνίας προειδοποιούν ότι, χωρίς πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα ή τουλάχιστον χωρίς σαφώς κατοχυρωμένα κυριαρχικά δικαιώματα τροποποίησης και διαχείρισης, η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει εξαρτημένη από τον ξένο κατασκευαστή. Πρόκειται για τον κίνδυνο «ομηρείας» στον οποίο είχε αναφερθεί και ο ίδιος ο Νίκος Δένδιας, υπογραμμίζοντας τη σημασία του εθνικού ελέγχου των οπλικών συστημάτων.<br /><br />Spyder, Barak MX και David’s Sling<br /><br />Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα στηρίζεται σε τρία βασικά ισραηλινά συστήματα, τα οποία θα λειτουργούν συμπληρωματικά, δημιουργώντας διαδοχικά επίπεδα προστασίας:Το Spyder θα αποτελέσει το κατώτερο επίπεδο άμυνας και προβλέπεται να αναπτυχθεί σε απομακρυσμένα νησιά.<br />Το Barak MX θα αναλάβει την προστασία μεγαλύτερου αριθμού νησιών, κυρίως όσων βρίσκονται πλησιέστερα στην ηπειρωτική χώρα.<br />Το David’s Sling, με τη μεγαλύτερη εμβέλεια, θα καλύπτει την ηπειρωτική Ελλάδα και επιπλέον νησιωτικές περιοχές.<br /><br />Στη συμφωνία περιλαμβάνονται επίσης ραντάρ της ισραηλινής ELTA, τα οποία θα αναλάβουν τον εντοπισμό και την παρακολούθηση των εναέριων στόχων. Το σύνολο των αναχαιτιστικών και των αισθητήρων θα συνδέεται με ενιαίο σύστημα διοίκησης και ελέγχου.<br /><br />Ο Μοσέ Πατέλ υποστήριξε ότι η συγκεκριμένη διαμόρφωση θα προσφέρει στην Ελλάδα πλήρη κάλυψη. Ανέφερε ακόμη ότι τα διδάγματα από τις πρόσφατες πολεμικές επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή έχουν ήδη ενσωματωθεί στα συστήματα, τα οποία θα παραδοθούν σε ιδιαίτερα ώριμο επιχειρησιακό στάδιο και με υψηλό ποσοστό επιτυχίας.</div><div><br />Τέσσερα χρόνια προετοιμασίας<br /><br />Η συμφωνία αποτελεί αποτέλεσμα σχεδόν τεσσάρων ετών διαπραγματεύσεων και επαφών. Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας και επιτελείς του αμυντικού σχεδιασμού επισκέφθηκαν επανειλημμένα το Ισραήλ, ενώ ισραηλινές αντιπροσωπείες πραγματοποίησαν αντίστοιχες επισκέψεις στην Αθήνα.<br /><br />Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη χωροθέτηση των ραντάρ, με βάση το ανάγλυφο κάθε περιοχής και τις ειδικές απαιτήσεις του ελληνικού γεωγραφικού χώρου. Στόχος είναι να περιοριστούν τα κενά επιτήρησης και να εξασφαλιστεί η μεγαλύτερη δυνατή κάλυψη της επικράτειας.<br /><br />Στο πλαίσιο της σύμβασης προβλέπεται επίσης η εκπαίδευση Ελλήνων στρατιωτικών στο Ισραήλ, αλλά και η δυνατότητα πραγματοποίησης εκπαιδευτικών προγραμμάτων στην Ελλάδα.<br />Οι απαντήσεις πρέπει να δοθούν στη σύμβαση<br /><br />Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα μεγαλύτερα και κρισιμότερα εξοπλιστικά προγράμματα των τελευταίων δεκαετιών. Η επιχειρησιακή της αξία, όμως, δεν θα κριθεί μόνο από τις εμβέλειες των αναχαιτιστικών και τις δυνατότητες των ραντάρ.<br /><br />Θα κριθεί και από το κατά πόσο η Ελλάδα θα διαθέτει πραγματικό έλεγχο του συστήματος, εγγυημένη συμμετοχή της εγχώριας βιομηχανίας και δυνατότητα αυτόνομης υποστήριξης και αναβάθμισής του.<br /><br />Οι γενικές διαβεβαιώσεις περί μεταφοράς τεχνογνωσίας και κοινής χρήσης λογισμικού κινούνται προς θετική κατεύθυνση, αλλά δεν αρκούν. Οι ουσιαστικές απαντήσεις για το ποσοστό της ελληνικής συμμετοχής και, κυρίως, για τον πηγαίο κώδικα πρέπει να βρίσκονται γραμμένες με σαφήνεια και δεσμευτικούς όρους στη σύμβαση.</div><div><br /></div><div><a href="https://geopolitico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Ασπίδα του Αχιλλέα»: Ισραηλινές διαβεβαιώσεις για τεχνογνωσία και συμπαραγωγή. Ανοιχτό το ζήτημα του πηγαίου κώδικα.

Λίγες ημέρες μετά την υπογραφή της Διακρατικής Συμφωνίας μεταξύ του ελληνικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας και της ισραηλινής πλευράς, το Ισραή...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία θέτει εδαφικό ζήτημα και στον Έβρο! Διεκδικεί .

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcS-Vz80xgFtnCf8HVVWx9KBNPbbcMsZ-9O6b2ZpSrSiwQyV3QUwAEO4Z1k&s=10" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="415" data-original-width="739" height="112" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcS-Vz80xgFtnCf8HVVWx9KBNPbbcMsZ-9O6b2ZpSrSiwQyV3QUwAEO4Z1k&s=10" width="742" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ρηματική διακοίνωση κατέθεσε η Τουρκία προς την Ελλάδα διαμαρτυρόμενη ότι επτά σημεία του υπό κατασκευή φράκτη στην περιοχή Σουφλίου – Διδυμοτείχου πατούν σε τουρκικό έδαφος!</span></h3>ΤΟΥ <b>ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΜΠΟΥΡΙΔΗ</b><br /><br />Η Ελλάδα κατασκεύασε φράκτη στην περιοχή των Φερρών την περίοδο 2019-2020 και την περίοδο 2023-2025 κατασκεύασε φράκτη στην περιοχή του Σουφλίου – Διδυμοτείχου μήκους 35 χλμ. Η Τουρκία εκμεταλλεύεται την αλλαγή της κοίτης του Έβρου ποταμού λόγω των πλημμυρικών φαινομένων και αξιώνει ελληνικό έδαφος.<br /><br />Τα σύνορα στον Έβρο ορίσθηκαν με βάση την κοίτη του Έβρου ποταμού με το Οροθετικό Πρωτόκολλο του 1926 με βάση τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923).Η κίνηση αυτή της Τουρκίας εντάσσεται στην αναθεωρητική της στρατηγική αλλαγής των συνόρων. Θυμίζω ότι ο Ερντογάν τον Σεπτέμβριο του 2016 για πρώτη φορά μίλησε για αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης!<br /><br />Υπάρχει τουρκικός σχεδιασμός για αλλαγή των συνόρων στην βάση της εφαρμογής του “Εθνικού Όρκου” (Misak-ı Milli) ο οποίος ορίσθηκε στην τελευταία συνεδρίαση της Οθωμανικής Εθνοσυνέλευσης στις 28 Ιανουαρίου 1920, σύμφωνα με τον οποίο η τουρκική επικράτεια θα πρέπει να περιλαμβάνει εδάφη του βορείου Ιράκ, της βόρειας Συρίας, της Κύπρου, νησιών του ανατολικού Αιγαίου και την Ελληνική Θράκη!!!!<br /><br />Ήδη η Τουρκία, κατέχει έδαφος στο βόρειο Ιράκ, στη βόρεια Συρία και στην Κύπρο ενώ παράλληλα αξιώνει αποστρατιωτικοποίηση και “γκρίζες ζώνες” στο Αιγαίο ενώ παράλληλα ασκεί πολιτική αυτονόμησης της Ελληνικής Θράκης! Τώρα θέτει και εδαφικό θέμα στον Έβρο!<br /><br />Ήδη ο “Εθνικός Όρκος” της Τουρκίας έχει ενταχθεί ως μάθημα στα βιβλία του Γυμνασίου από το 2024!!!!<br />Η Ελλάδα θα πρέπει με όλα τα στοιχεία της στρατηγικής της Τουρκίας για υλοποίηση του “Εθνικού Όρκου” με σκοπό την αλλαγή των συνόρων, να καταγγείλει την Τουρκία στην Διεθνή Κοινότητα και ειδικότερα στην Ε.Ε.<br /><br />Ο πολιτική κατευνασμού της Γερμανίας από την Βρετανία άνοιξε την όρεξη του Χίτλερ με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στον Β’ ΠΠ και η ανοχή της Διεθνούς Κοινότητας στην τουρκική στρατηγική αλλαγής των συνόρων ανοίγει την όρεξη του Ερντογάν…<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία θέτει εδαφικό ζήτημα και στον Έβρο! Διεκδικεί .

Ρηματική διακοίνωση κατέθεσε η Τουρκία προς την Ελλάδα διαμαρτυρόμενη ότι επτά σημεία του υπό κατασκευή φράκτη στην περιοχή Σουφλίου – Διδυμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκική σφήνα μέσω Κατεχομένων στην συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ.

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/09/bayraktar-tourkia-basi-drones-amyna-israel-syria-catexomena-SLpress-825x504.jpg" /><br /><br /><b>ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ</b><br />Οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή αναπροσαρμόζουν την τουρκική αντίληψη της Άγκυρας έναντι της Κύπρου, και τα κατεχόμενα αντιμετωπίζονται πιο στρατιωτικά. Διαχρονικά η Τουρκία αντιμετώπιζε την Κύπρο ως πυλώνα ασφάλειάς της, διατήρησης των ισορροπιών, της “δικής της υπεροχής”, έχοντας βεβαίως μόνιμο στόχο τον έλεγχο του νησιού.<br /><br />Είναι σαφές πως οι διαφοροποιήσεις, οι αλλαγές στην περιοχή διαμορφώνουν νέα δεδομένα και η Άγκυρα χρησιμοποιεί τα κατεχόμενα περισσότερο ως μια μεγάλη στρατιωτική βάση, που αξιοποιείται για την προώθηση των γεωπολιτικών της επιδιώξεων. Αυτός είναι και ο λόγος που αναβαθμίζει τις στρατιωτικές υποδομές της κυρίως σε ό,τι αφορά τα εναέρια μέσα.<br /><br />Όπως έχει γράψει ο “Φιλελεύθερος”, στο παράνομο αεροδρόμιο του κατεχόμενου Λευκόνοικου σταθμεύουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη, drones, που πραγματοποιούν και αποστολές στην περιοχή. Η στρατιωτική αεροπορική βάση στο Λευκόνοικο έχει αναβαθμιστεί ώστε να σταθμεύουν μόνιμα και πολεμικά αεροσκάφη. Κάτι τέτοιο μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει – τουλάχιστον σε μόνιμη βάση.<br /><br />Όπως είναι γνωστό, τα Bayraktar TB2-UAV, είναι σε θέση να φέρουν όπλα, να μεταφέρουν εικόνα σε πραγματικό χρόνο σε τουρκικά σκάφη που επιχειρούν στην περιοχή, έχει ακτίνα δράσης περίπου 200 χιλιόμετρα από τον σταθμό GDT (Ground Data Terminal), έχει κορυφή/μέγιστο ύψος 20.000 πόδια και μπορεί να εκτελεί επιχειρήσεις ISR (Identification-Surveillance-Reconnaissance). Το σύστημα που έχει εγκατασταθεί στον κατεχόμενο Πενταδάκτυλο έχει εμβέλεια μέχρι το Λίβανο και το Ισραήλ.<br /><br />Πέραν από τα μη επανδρωμένα αεροπλάνα, τα drones, στα κατεχόμενα σταθμεύουν από το Μάρτιο φέτος έξι πολεμικά αεροσκάφη F-16. Βρίσκονται στο αεροδρόμιο της κατεχόμενης Τύμπου καθώς το άλλο, το στρατιωτικό, δεν είναι ακόμη έτοιμο σε υποδομές για να φιλοξενηθούν μαχητικά. Σημειώνεται ότι στάλθηκαν, την ίδια περίοδο, αντιαεροπορικά συστήματα. Η Άγκυρα είχε τότε επικαλεστεί λόγους ασφάλειας, λόγω του πολέμου στο Ιράν και μετά την πτώση μη επανδρωμένου αεροσκάφους στη βρετανική βάση Ακρωτηρίου. Ο πραγματικός λόγος είναι η παρουσία ελληνικών μαχητικών στην αεροπορική βάση “Ανδρέας Παπανδρέου”.<div><br />Κόντρα με Ισραήλ και Ελλάδα<br /><br />Η μεγάλη εικόνα, ωστόσο, σε ό,τι αφορά την αναβάθμιση της θέσης της Τουρκίας στα κατεχόμενα είναι οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή. Η αντιπαράθεση της Τουρκίας με το Ισραήλ εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο και είναι ο λόγος που η Άγκυρα αντιδρά στη συνεργασία της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας με το Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι αυτή είναι ο στόχος.<br /><br />Πρέπει να σημειωθεί, πάντως, ότι την τελευταία περίοδο, η Ελλάδα αντιδρά στις τουρκικές προκλήσεις, υιοθετώντας μια επιθετική τακτική και αναβαθμίζοντας την αποτρεπτική της ικανότητα. Αυτό έχει αιφνιδιάσει την Τουρκία, η οποία είναι ενοχλημένη και το εκφράζει και με δημόσιες τοποθετήσεις, προειδοποιήσεις και απειλές.<br /><br />Σημειώνεται ότι την περασμένη Δευτέρα μπήκαν και οι τελικές υπογραφές για τη συμφωνία Ελλάδος και Ισραήλ για τα συστήματα της “Ασπίδας του Αχιλλέα” (ύψους άνω των 3 δισ. ευρώ), που έχει γεωπολιτικό αποτύπωμα. Πρόκειται για μια συμφωνία, που καλύπτει εκ των πραγμάτων και την Κύπρο, προκαλώντας την έντονη αντίδραση της κατοχικής Τουρκίας.<br /><br />Στην Άγκυρα αντιλαμβάνονται ότι δημιουργούνται νέα δεδομένα και γι’ αυτό και αντιδρούν. Και αντιδρούν με αναβάθμιση και ενίσχυση των παραβιάσεων σε βάρος της Ελλάδος ενώ συνεχίζονται, σε ό,τι αφορά την Κύπρο, οι κινήσεις επιβολής τετελεσμένων, κυρίως, στη νεκρή ζώνη. Η Άγκυρα έχει αυξήσει και αναβαθμίσει τις παραβιάσεις στον ελληνικό εναέριο χώρο. Πρόσφατα ένα UAV εντοπίσθηκε και αναχαιτίστηκε κοντά στο αεροδρόμιο Αλεξανδρούπολης.<br /><br />Την ίδια ώρα ανακοινωνόταν η παράνομη διακήρυξη των τουρκικών θαλάσσιων πάρκων ενώ αναμένεται, το φθινόπωρο, να παρουσιασθεί στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση και το σχετικό νομοσχέδιο για τη “Γαλάζια Πατρίδα”. Όλες αυτές οι κινήσεις ενισχύουν την ένταση και συνειδητά οδηγούν στην κλιμάκωση. Αυτή η επιλογή, πέραν από τις διαχρονικές επεκτατικές επιδιώξεις, είναι και αποτέλεσμα της αντίδρασης στην ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας της Ελλάδος και – σε λιγότερο βαθμό – και της Κύπρου.</div><div><br />Συρία και Λίβανος<br /><br />Την ίδια ώρα, είναι σαφές πως σε σχέση με την περιοχή, η Άγκυρα κινείται κυρίως σε Συρία και Λίβανο, λειτουργώντας ως αντίπαλο δέος στο Ισραήλ. Στη Συρία η Τουρκία ασκεί μεγάλη επιρροή στο νέο καθεστώς ενώ έχει τη δυνατότητα – την ανοχή της Δαμασκού – για να δράσει. Πάντως δεν αντέδρασε στην επίθεση του Ισραήλ στις 18 Αυγούστου, όταν ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη έπληξαν τη στρατιωτική αεροπορική βάση Αμπού Ντουχούρ, η οποία βρίσκεται σε απόσταση περίπου 65 χιλιομέτρων από τα τουρκικά σύνορα.<br /><br />Η Τουρκία, όπως είναι γνωστό, ανέλαβε να επισκευάσει τη βάση. Από κάποιους θεωρείται πως θα χρησιμοποιούσε τη βάση τοποθετώντας συστήματα. Το γεγονός ότι δεν αντέδρασε η Άγκυρα στην επίθεση καταγράφει και τα όρια της τουρκικής πλευράς.<br /><br />Η Άγκυρα ασκεί, την ίδια ώρα, ισχυρό “πρέσινγκ” στο Λίβανο, τόσο στην κυβέρνηση Αούν όσο και με την ενίσχυση της επιρροής της σε διάφορες περιοχές της χώρας (παραχώρηση υπηκοοτήτων σε Τουρκμένους κλπ). Είναι, πάντως, σαφές πως τόσο ο Λίβανος, όσο και η Αίγυπτος, δέχονται τα τουρκικά ανοίγματα, πλην όμως, αμφότερες οι χώρες αυτές παρουσιάζονται επιφυλακτικές έναντι της Άγκυρας, καθώς δεν της έχουν εμπιστοσύνη.<br />Βλέπουν πόλεμο Τουρκίας-Ισραήλ;<br /><br />Μπορεί να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας; Η μη αντίδραση της Τουρκίας στην επίθεση του Ισραήλ στη στρατιωτική βάση στη Συρία, μπορεί να εκληφθεί ως επιλογή της Άγκυρας να αποφύγει τη στρατιωτική σύγκρουση. Αυτό, όμως, θα εξαρτηθεί και από τις προθέσεις του Ισραήλ. Στο Τελ Αβίβ αναλυτές αναφέρουν πως μετά το Ιράν σειρά θα πάρει η Τουρκία. Σίγουρα τούτο δεν είναι τόσο απλό.<br /><br />Είναι, όμως, σαφές πως το Ισραήλ δεν θέλει να ελέγχουν άλλοι τον Λίβανο και τη Συρία, ούτε να χάσει την υπεροχή του στον αέρα. Τούτο σημαίνει, για το Ισραήλ, πως ο εναέριος χώρος Συρίας και Λιβάνου δεν μπορεί να ελέγχεται από οποιονδήποτε άλλο πλην του Τελ Αβίβ. Και η Τουρκία σε αυτό είναι απέναντι.<br /><br />Μπορεί να ξεσπάσει πόλεμος Τουρκίας και Ελλάδος, που θα εμπλέξει και την Κύπρο; Η στάση της Τουρκίας, κυρίως, η συμπεριφορά της έναντι της Ελλάδας, δείχνει πως είναι αποφασισμένη, διά της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας, να τεντώσει το σχοινί μέχρι και να το σπάσει. Η επιλογή της τακτικής της κλιμάκωσης από την Τουρκία γίνεται και επειδή ενισχύεται αποτρεπτικά η Αθήνα. Η αμυντική αναβάθμιση της Ελλάδος, προδήλως λειτουργεί αποτρεπτικά. Αποτρεπτικά λειτουργεί και το γεγονός ότι Ελλάδα και Κύπρος είναι κράτη-μέλη της ΕΕ.</div><div><br />Νέα συνάντηση στην Κύπρο<br /><br />Η συνάντηση του Προέδρου Χριστοδουλίδη με τον κατοχικό ηγέτη, Τουφάν Έρχιουρμαν, την ερχόμενη Τετάρτη, θα δώσει συνέχεια στις συζητήσεις, που έχουν ξεκινήσει μετά την επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, στην Κύπρο, που πραγματοποιήθηκε στο τέλος Ιουλίου.<br /><br />Η δεύτερη αυτή συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στη σκιά της τραγωδίας που σημειώθηκε με το πολύνεκρο ναυάγιο, στα ανοικτά της κατεχόμενης Κερύνειας. Το ναυάγιο ήταν και ο λόγος που αναβλήθηκε και η συνάντηση της περασμένης εβδομάδας. Από την πρώτη συνάντηση προέκυψαν θετικά μηνύματα, πρωτίστως επειδή συζητήθηκαν όλα τα θέματα. Ωστόσο, ενώ συζητούνται Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, όταν συνέβη το ναυάγιο δεν υπήρξε επικοινωνία λόγω άρνησης της κατοχικής πλευράς. Απορρίφθηκε και προσφορά της Κυπριακής Δημοκρατίας για βοήθεια. Τούτο δείχνει προθέσεις και διαθέσεις. Και προφανώς και επηρεάζει το κλίμα.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκική σφήνα μέσω Κατεχομένων στην συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ.

ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ Οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή αναπροσαρμόζουν την τουρκική αντίληψη της Άγκυρας έναντι της Κύπρου, και τα κατεχόμε...

Διαβάστε την συνέχεια

Η «Ασπίδα» και τα αόρατα νήματα του Predator.

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdUpixtUffi4z_jCcXTRRQyGVARQa_6uI4lxCCVIaIdDWtWMGvbF_VKbUiUiqDlBZRWIu8m9QF9XbmHdpchsrqi5PteFy0_CZiYMYgHsuJyyYZWjJ4CY6ZI57X7WnGrRsIdBdFCuyMatlcX39d3ntegqMYOgWw5z9vNJw3z2Pa96hexRGR8ACDqnAkqbg/s537/1000007421.jpg"><img border="0" height="88" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdUpixtUffi4z_jCcXTRRQyGVARQa_6uI4lxCCVIaIdDWtWMGvbF_VKbUiUiqDlBZRWIu8m9QF9XbmHdpchsrqi5PteFy0_CZiYMYgHsuJyyYZWjJ4CY6ZI57X7WnGrRsIdBdFCuyMatlcX39d3ntegqMYOgWw5z9vNJw3z2Pa96hexRGR8ACDqnAkqbg/w751-h88/1000007421.jpg" width="751" /></a><div><br /></div><div>Η συμφωνία των 3 και πλέον δισ. ευρώ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι, αναμφίβολα, μια κομβική αμυντική επένδυση. Δεν αφορά όμως μια απλή αγορά μερικών ακόμη συστημάτων. Η Ελλάδα συνδέει ένα κρίσιμο τμήμα της αεράμυνάς της με ισραηλινά ραντάρ, αισθητήρες, λογισμικό και αρχιτεκτονική διοίκησης. Και όσο περισσότερο ένα σύστημα είναι δικτυωμένο, τόσο περισσότερο η συζήτηση παύει να αφορά μόνο στα όπλα και αρχίζει να αφορά στην πληροφορία. Ποιος τη συλλέγει; Ποιος την επεξεργάζεται; Και, τελικά, ποιος ελέγχει τη «μεγάλη εικόνα»;<br /><br />Ο Άδωνις Γεωργιάδης έκανε λόγο για στρατηγική συμμαχία που «διασφαλίζει την ελευθερία» της Ελλάδας. Βαριά διατύπωση. Οι λέξεις στην εξωτερική πολιτική παράγουν δεσμεύσεις. Ποιο είναι το πραγματικό αντάλλαγμα πίσω από αυτές; Η Ελλάδα δεν αγοράζει μόνο ισραηλινό εξοπλισμό αλλά επενδύει σε μια βαθιά, σχεδόν ασφυκτική αλληλεξάρτηση βάσεων, επιχειρησιακής εικόνας και αμυντικής βιομηχανίας.<br /><br />Και ύστερα, υπάρχει και ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» που όλοι κάνουν ότι δεν βλέπουν. Το Predator...<br /><br />Δεν χρειάζονται θεωρίες συνωμοσίας για να αντιληφθεί κανείς το πρόβλημα. Η Intellexa δραστηριοποιήθηκε στην Ελλάδα, το ισραηλινής προέλευσης λογισμικό παρακολούθησης στοχοποίησε πολιτικούς, δημοσιογράφους και πρόσωπα που ανήκουν στον πυρήνα της κρατικής λειτουργίας. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος έστησε την όλη επιχείρηση. Είναι τι απέγιναν οι συνομιλίες και οι πληροφορίες που συλλέχθηκαν. Παρέμειναν εντός συνόρων; Αποτέλεσαν εργαλείο ασύμμετρης πίεσης για την αγορά του συγκεκριμένου οπλικού συστήματος;<br /><br />Εδώ υπάρχει ένα παράδοξο. Η ίδια χώρα με την οποία χτίζουμε σήμερα μια βαθιά σχέση εξάρτησης μέσω του ευρύτερου οικοσυστήματος εταιρειών spyware, σχετίζεται με το μεγαλύτερο σκάνδαλο υποκλοπών της Μεταπολίτευσης. <br /><br />Η Ελλάδα χρειάζεται τις συμμαχίες. Η εξωτερική πολιτική, όμως, δεν συγχωρεί τις ψευδαισθήσεις. Οι συμμαχίες είναι χρήσιμες όταν αυξάνουν την εθνική ισχύ. Γίνονται όμως θανάσιμες όταν η αποδέσμευση από αυτές συνδέεται με οδυνηρό κόστος σε επίπεδο εθνικής ασφάλειας. Και αυτό είναι κάτι που έπρεπε να το σκεφθούμε από πριν, όχι μετά. Γιατί η σημερινή ισραηλοτουρκική αντιπαράθεση μπορεί να κάνει τη σχέση Αθήνας–Τελ Αβίβ ιδιαίτερα χρήσιμη. Τα συμφέροντα, όμως, δεν είναι αιώνια. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι στρατηγικές προτεραιότητες μετακινούνται και οι αντίπαλοι γίνονται ξαφνικά εταίροι.<br /><br />Τελικά πώς ακριβώς οικοδομήθηκε η σχέση μας με το Τελ Αβίβ; Ποια ήταν τα ελληνικά ανταλλάγματα; Ποιο είναι το επιχειρησιακό και πληροφοριακό αποτύπωμά της; Και τι ασφαλιστικές δικλίδες υπάρχουν ώστε η εθνική ασφάλεια να παραμένει εθνική, ακόμη και όταν οι σημερινοί μας σύμμαχοι, αύριο αποκτήσουν διαφορετικές προτεραιότητες.<br /><br />Το ζητούμενο δεν είναι μόνο αν αγοράζουμε την πιο σύγχρονη «Ασπίδα». Το ζητούμενο είναι να μην αγοράσουμε μαζί της και μια εξάρτηση που δεν θα μπορεί αργότερα να αντικατασταθεί. Και ακόμη περισσότερο, να μην ανακαλύψουμε ότι, μαζί με τα κλειδιά της αεράμυνάς μας, παραδώσαμε και τα αντικλείδια του εθνικού μας στρατηγείου.<br /><br /><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><div><br /></div>

Η «Ασπίδα» και τα αόρατα νήματα του Predator.

Η συμφωνία των 3 και πλέον δισ. ευρώ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι, αναμφίβολα, μια κομβική αμυντική επένδυση. Δεν αφορά όμως μια απλή ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μητσοτάκης -ΔΕΘ: ένας πρωθυπουργός υπό προθεσμία.

<img height="83" src="https://omegapress.gr/images/DETH.jpg" width="754" /><div><br /></div><div>Του <b>Στράτου Βαλτινού</b><br />Γνωρίζοντας τα σενάρια που κυκλοφορούν και ότι προφανώς υπάρχουν διεργασίες και εντός της ΝΔ σε περίπτωση επαναληπτικών εκλογών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ένιωσε να αποσταθεροποιείται όταν του ζητήθηκε να απαντήσει στην ερώτηση “αν θα κάνει λίγο πίσω” , υπό το βάρος του κόμματος Σαμαρά. «Μου ζητάτε να παραιτηθώ;» είπε ο Μητσοτάκης και πρόσθεσε ότι είναι δύσκολο να απαντά σε υποθετικές ερωτήσεις και προφανώς ανήσυχος ,αρκέστηκε να πει ότι προέχει να αποσαφηνιστούν οι προθέσεις του πρώην πρωθυπουργού, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ας δούμε πρώτα τι θα κάνει ο κ. Σαμαράς». <br /><br />Ο πρωθυπουργός, αντιλαμβανόμενος ότι ο ίδιος αφήνει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα, έσπευσε να διορθώσει το πνεύμα της δήλωσής του λέγοντας ότι «η Νέα Δημοκρατία έχει αρχηγό και πρωθυπουργό», αλλά όπως είπε δεν θέλει να επεκταθεί περαιτέρω. Πρόκειται για έναν εφιάλτη που ήδη αρχίζει να τον κυριεύει. Η εικόνα αυτή ενισχύεται και από το γεγονός ότι στην συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιδόθηκε σε πλήθος βαριεστημένων επαναλήψεων, διαβρώνοντας το δήθεν λαικό προφίλ που ήθελε να εμφανίσει. Επιδόθηκε επίσης σε λογιστική προσέγγιση των κοινωνικών αναγκών, επιβεβαίωσε ότι είναι αιχμάλωτος των συμφερόντων και ότι αυτό που θα διαχειριστεί σύντομα, είναι ο τρόπος με τον οποίο θα κλείσει πίσω του την πόρτα.<br /><br />Το λαϊκό προφίλ και η ανώμαλη προσγείωση<br /><br />Η παρουσία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ και οι εξαγγελίες του μελετήθηκαν επί μήνες προκειμένου να επηρεάσουν την εκλογική συμπεριφορά των πολιτών υπέρ της ΝΔ. Το ερώτημα δεν είναι τόσο η κριτική της αντιπολίτευσης. Αυτό που θα μελετήσει στο εξής το Μέγαρο Μαξίμου και οι δημοσκόποι του, είναι αν μειωθεί το ποσοστό των οργισμένων πολιτών που κατηγορούν την κυβέρνηση για αντικοινωνική πολιτική και μέχρι τώρα υπερβαίνει το 70%. Οι πολίτες δηλαδή θα δηλώσουν αν οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού θα αλλάξουν την στάση τους. Ήδη όμως το κλίμα είναι αρνητικό, γιατί το αρνητικό προηγούμενο των άλλων επισκέψεων στη ΔΕΘ.<br /><br />Αίσθηση φυσικά προκάλεσε η ερώτηση του δημοσιογράφου του Ριζοσπάστη για τον "θόλο του Αχιλλέα" και τις αδυναμίες που είναι γνωστό ότι καταγράφηκαν από τις επιθέσεις του Ιράν. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης για πρώτη φορά απέφυγε να πάρει πάνω του την αγορά του αιώνα και μετακύλιση την ευθύνη της απόφασης στο υπουργείο Άμυνας και την στρατιωτική ηγεσία. Ωστόσο είναι γνωστό ότι πρόκειται περί απευθείας ανάθεση, καθώς δεν προκηρύχθηκε ποτέ διαγωνισμός. Τα υπόλοιπα θα τα απαντήσει ο χρόνος. <br /><br />Στο πολιτικό επίπεδο, ο πρωθυπουργός είχε μια προβληματική εικόνα, συνέπεια της απουσίας νέου αφηγήματος. <br />Η απόφασή του να ζητήσει από τον Αντώνη Σαμαρά να σκεφθεί καλύτερα την υστεροφημία του, δηλαδή να μην κάνει κόμμα, μοιάζει με ικεσία. Η δεύτερη κίνηση ήταν να ξορκίσει την πρωθυπουργική του θητεία προσποιούμενος ότι υπάρχουν λάθη για τα οποία μετάνοιωσε, όπως ότι δεν πήγε έγκαιρα τον ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, η πανεπιστημιακή αστυνονομία ή ότι πρέπει οι πολιτικές του να εφαρμόζονται πιο γρήγορα. Άρα επιμένει να μην αγγίζει καν το μέγα σκάνδαλο των υποκλοπών, τις ανισότητες, το βατερλό των ιδιωτικών ΑΕΙ, το εφιαλτικό ιδιωτικό χρέος, την ακρίβεια, την κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης των Ελλήνων κ.α..<br /><br />Κυρίως όμως ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη συνέντευξή του στη ΔΕΘ επιβεβαίωσε με τον τρόπο του ότι και ο κύκλος της ρητορικής του περί σταθερότητας και αλλαγών έχει κλείσει, ότι ο ίδιος πλέον παραμένει πολιτικά και ιδεολογικά καθηλωμένος, ότι οι πελατειακού τύπου παροχές έχουν πάψει να είναι ελκυστικές και ότι φοβάται τις επερχόμενες εκλογές, γιατί ξέρει ότι πλέον είναι σε δυσμενή θέση. Πως όμως θα εξελιχθεί από αύριο η συζήτηση;<br /><br />Διπλωματία χωρίς εθνικό σχέδιο<br /><br />Οι αναφορές του στα μεγάλα προβλήματα εξωτερικής πολιτικής είναι μνημείο αντιφάσεων, γενικεύσεων και ωραιοποιήσεων. Ο πρωθυπουργός δήθεν στιβαρός δήλωσε, απαντώντας σε σχετική ερώτηση ότι “δεν πρόκειται ποτέ να μπω σε συζήτηση με την Τουρκία για ζητήματα που εμείς θεωρούμε μη ζητήματα”, εννοώντας την στρατιωτικοποίηση των νησιών, τις γκρίζες ζώνες κλπ. Ωστόσο επί επτά χρόνια υπάρχει διάλογος για τον οποίο κανείς δεν γνωρίζει τι έχει ειπωθεί, αν υπάρχουν κάποια σημεία σύγκλισης και ποια είναι αυτά.<br /><br /> Παράλληλα, ο Μητσοτάκης μίλησε για τις σχέσεις με την Αίγυπτο ή τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα, αλλά και εκεί δεν μίλησε για κάποιο ιεραρχημένο σχέδιο . Οι γενικές αναφορές για σχέσεις με διάφορες χώρες δεν συνιστούν σχέδιο. Όλες οι χώρες του κόσμου, άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο αναπτύσσουν διπλωματικές, οικονομικές και εμπορικές σχέσεις. Σχέδιο με γεωπολιτική επίδραση δεν υπάρχει. Ούτε υπάρχει κάποια δεσμευτική συμφωνία για κοινή άμυνα με το Ισραήλ.<br /><br />Πέραν αυτών, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αν και διέρχονται περίοδο έντασης, ο πρωθυπουργός δεν κατάφερε να πείσει ότι υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο. Η αναφορά στο δικαίωμα επέκτασης στα 12 μίλια δεν είναι δική του θέση, είναι εθνική θέση διαχρονική. Επίσης, ο Μητσοτάκης ανέτρεψε βασικά μια δική του θέση ότι μπορεί να υποχωρήσουμε από πάγιες θέσεις και είχε προκαλέσει πάταγο από το 2020 με αποτέλεσμα να την ανακαλέσει στην πράξη. Ούτε τόλμησε να εμπλέξει στις δηλώσεις του την ΕΕ ή και τις ΗΠΑ προκειμένου η Ελλάδα να οικοδομήσει μια πειστική στρατηγική ασφάλειας. Ειδικότερα για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, η σιωπή είναι χρυσός…..<br />Σαμαράς, αυτοδυναμία, Τσίπρας.<br /><br />Με οδηγό το παρελθόν<br /><br />Δικαίωμα του πρωθυπουργού είναι να θεωρεί εφικτό τον στόχο της αυτοδυναμίας, αν και ξέρει ότι η υπόθεση αυτή δεν υφίσταται. Απέφυγε να πει τι θα κάνει σε περίπτωση επαναληπτικών εκλογών και μάλλον ανήσυχος ψέλλισε ότι η ΝΔ έχει πρόεδρο όταν του ζητήθηκε να πει αν θα υπάρξει αλλαγή ηγεσίας.<br />Είναι ιδιαίτερης σημασίας το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός νοιώθει απομονωμένος και χωρίς προεκλογικούς ή μετεκλογικούς συμμάχους. Είπε ότι τα κόμματα είναι που δεν θέλουν συνεργασία με τη ΝΔ, παρατήρησε ότι στην ακροδεξιά επικρατεί κατακερματισμός και επανέλαβε ότι δεν βλέπει κανένα περιθώριο συνεννόησης με τον Σαμαρά. Αυτό το είπε αναγκαστικά από το στιγμή που ο Σαμαράς εργάζεται για την ήττα του Μητσοτάκη….<br /><br />Αν και απέφυγε να αναφερθεί με την γνωστή εριστικότητα στο παρελθόν, ο Μητσοτάκης είπε συνοπτικά για τον Τσίπρα ότι “απ την αυταπάτη περάσαμε στην απάτη”. Φυσικά ουδείς κατηγόρησε ποτέ τον Τσίπρα για απάτη, αλλά ακόμη και να προσπεράσουμε τη φράση αυτή, είναι προφανές ότι ο πρωθυπουργός νοιώθει εγκλωβισμένος μεταξύ Τσίπρα και Σαμαρά.<br /><br />Εν κατακλείδι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήγε προβληματισμένος στη ΔΕΘ και φεύγει αποδυναμωμένος, με παροχές στο πλαίσιο του πελατειακού συστήματος και χωρίς νέο αφήγημα. Η πολιτική επιδομάτων και αποσπασματικών μέτρων, δεν βοήθησε ποτέ κανένα κόμμα στη ΔΕΘ. Αν ο Μητσοτάκης ήθελε να δείνει την κοινωνική του ευαισθησία θα επανέφερε τις συλλογικές συμβάσεις, θα έκανε ανακοινώσεις για μόνιμα μέτρα και όχι για επιδόματα για τους συνταξιούχους, τους εργαζόμενους, την ενέργεια, την επιστημονική έρευνα, θα αποσαφήνιζε ποιος είναι ο στόχος με την Τουρκία και πως θα απαντήσει στις προκλήσεις επί του πεδίου.<br />Με οδηγό το παρελθόν δεν γίνεται πολιτική για το μέλλον. Αυτό όμως θα το απαντήσουν οι εκλογές</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μητσοτάκης -ΔΕΘ: ένας πρωθυπουργός υπό προθεσμία.

Του Στράτου Βαλτινού Γνωρίζοντας τα σενάρια που κυκλοφορούν και ότι προφανώς υπάρχουν διεργασίες και εντός της ΝΔ σε περίπτωση επαναληπτικών...

Διαβάστε την συνέχεια